შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

უშენოდ არ შემძლებია. (1- 9)


20-07-2020, 11:52
ავტორი Nuki-rocks
ნანახია 1 963

პირველად დავინახე
მე შენი მწვანე,
და რომ შემიპყრო, დამალვა ვცადე...
შენ შეგიყვარდი,მითხარი ასე
მე ხომ ძალიან მინდოდა, რომ გყვარებოდი ასე...

-----------
გიჟივით დანავარდობდა ქარი მანქანაის დაწეულ ფანჯრებში და დასიცხულებს სასიამოვნოდ გვედებოდა კანზე. ეშმაკური ღიმილი არ გვშორდებოდა და კამერის წინ მხიარულად ვპოზიორობდით.
-oooh
Mmmmm
Yeaay... - მე და ვიკა ვყვებით სიმღერას მთელი ემოციით,თან გვეცინება,რადგან დიდად ხმით ვერც ერთი დავიკვეხნით. საჭესთან ნიკუშაა გამოჭიმული, ხოლო გვერდს თავადი სანდრინიო უმშვენებს,რომელიც ინსტას ჩვენი სთორებით აოხრებს.
ესეც ჩვენი პირადი ყიზილბაში.

- this will be an everlasting love.
This will be the one i've waited for.
This will be the first time anyone has loved me.- ტანს ვაყოლებთ მჯდომარე მდგომარეობაში, როგორც შეგვიძლია და საოცარი სათვალეებით ვიწონებთ თავს. ვიწონებთ რა,ისედაც მოვწონვართ ხალხს.
I'm so glad u found me in time.
And i'm so glad that u rectified my mind.
This will be an everlasting for me.
Loving u is some kind u of wonderful
Because u showed me just how much u care.
U've given me the thrill of lifetime.
And made me believe u've got more thrills to spare,oh!
This will be an everlasting love
Oh,yes it will now!
U brought a lot of sunshine into my life
U filled me with happiness i never knew
U give me more joy then i ever dreamed of
And no one,no one can take place of u
This will be,
U and me,
Yes sir-ee,
Eternally
Hugging and squezzing,
And kissing and pleasing,
Together forever,
Throughever whatever.
Yeah yeah yeah yeah, u and me

So long as i'm living
True love i'll be giving
To u i'll be serving cause
U're so deserving.
Hey,u're so deserving,u're so deserving
Yeah,yeah,yeah, wooah ..
Love love love.....

-თქვენი ხავილი გადაღებულია.- კმაყოფილი ტრიალდება სანდრო.
მე უკვე შეჩვეული ვარ შანტაჟს, აი ვიო-კი არ ეპუება.

-აი,ერთი folower-ც რომ მომაკლდეს, დაგერხევა, სან!- ვიკა მუქარით ცდილობს მოდრიკოს, თუმცა სანდროს არაფრის ეშინია.

-ვი,ნუ ღელავ,შანტაჟის ფოტოების კოლაჟი გაუშვი.- ვეხმარები და ვაქეზებ.

-დაგერხევათ!უყურე რა ამათ, თევზები და მეორე თევზებიც არაა,სუფთა ლიფსიტა! ხედავ?!თევზებიც კი არ ხარ.- მე და ვიკა ავყირავდით, იმდენი ვიცინეთ.
ჩემს სიმაღლეს და წონას მოიცავს ლიფსიტის წოდება.

-fish,fish!- წინიდან ნიკო ამატებს და ამაზე ორმაგად ვიხევით სიცილით. ასე ცდილობს ხოლმე ჩემს გამხნევებას,რადგან ერთ დროს მწყინდა საპატიო წოდება. ნიკო კეთილია,სანდრო-იდიოტი.უხ, მაინც მიყვარს ორივე.

-წესიერად ილაპარაკე!- ვიკა სიცილით ჩქმეტს მხარზე. - ზე ზოდიაქოს ნიშანია და თორმეტივე ნიშნის თვისებებს შეიცავს. ამიტომ,დაგერხათ.

-ისე, ვივ! რას იფიქრებდი, რომ მერწყულის ნაცვლად,თევზები იქნებოდი,არა?!-გამაღიზიანებლად ერთვება.
-მერწყული ვარ.- ვიმართები მხრებში.- თან მოშიებული.

-აუ,მეც.-ნიკუშა მეთანხმება. ვიკა შეწუხებული სახით მიყურებს.

-ვივიენ,იქნებ მიხვდე და დაგვაპურო!- საზურგეს ეყუდება.- დავწყდით მშივრები.

ჩემს საფიცარ სათვალეს ფრთხილად ვიხსნი და ვიკას ვაწვდი,რომ არ გატყდეს შემთხვევით. მერე კონტეინერიდან დედას გამომცხვარ ხაჭაპურს ვაწვდი, მე კი ლობიანს ვეახლები გემრიელად.
ვიკა ნიკუშას ატენის პირში და ისიც წუწუნებს,სულ ზედ მაყრიო.
-ვაიმე,მადლიერი იყავი, საერთოდ რომ გაჭმევ რა. -აყვედრის ან დაუფასებლობას არ არჩენს.

-ვირო მადლიო.-ვამატებ და კიდევ ერთ ლუკმას ვკბეჩ.

-უნივერსიტეტიდან ცოდნას და დიპლომს თუ არა,შენს ანდაზებს ხომ მაინც გავიტანთ.- ვიკას ეცინება.- ან შენი ფრაზებით გამოვცემთ წიგნს.

-ვიკა,შენზე თქვეს, თაზოს გოგოაო.-სანდრო ცდილობს გააღიზიანოს. რა არ ასვენებს ამ ბიჭს?! მაინც და მაინც,ჩემში ყარაჩოღელი სული უნდა გააღვიძოს და ვიფრინო?!

-აი,თაზოს საერთოდ რომ ელაპარაკებით თქვენ ორი და
ერთად რომ "დვიჟენიობთ", მაგარი ბანძები ხართ.-ვიკა ეპასუხება თავმომწონედ. სხარტულა გოგოა,აბა ისე როგორ?!

-შენ უფრო ბანძი ხარ, მაგასთან ერთად "იჩითებოდი".- ნიკო ახალ სიმღერას ჰყვება,რომ ამათი ირონიული დაძაბულიბა, განმუხტოს. -ისე ერთხელ როგორ არ გვითხრა,მე და ნიკოს,რომ ევასებოდი?!-ეღიმება.

-მე რა ვიცოდი,ეგ რომ ვერ იყო. ტიპს შევფუთავ, ბაფთას გავუკეთებ და დაბადების დღეზე გაჩუქებ,თუ ეგრე მოგწონს.მე რას მტენი?!- თავს იკავებს წერეთლის ქალი.

-ეს ნახე რა,როგორ გაბლატავდა.- ნიკუშა სანდრუნას იცავს.

-ეჰე,მარნეულმა გამოიღვიძა?- ირონიას მოუხმო.

-ბულინგს აქვს ადგილი.-ვერთვები. ვიკა მიტრიალდება აწითლებული და მიუხედავად, ცხვირზე დაკოსებული მზის სათვალისა, მაინც მასობს მკვლელ მზერას.

-შენ გოგო,ჩემკენ ხარ თუ იმათკენ?

-შენკენ,რა თქმა უნდა.- მხრებს ვიჩეჩ და ლობიანს ვკბეჩ.

-ზუნზ,არ გინდა საჭესთან სცადო ბედი?- ნიკუშა მიცინის სარკიდან.

-თუ კაცი ხარ,ცოდვას ნუ ამკიდებ რა. -ვიკა უკვე ხვდება,რაც ვიგულისხმე და ეცინება.

-რატო?-სამაგიეროდ ბოთე ვერ ხვდება.

-თვითმკვლელობა ხო ცოდვაა და +3 კაცს მაკვლევინებ,შენ არასწორო!- თვალებს ვაბრიალებ.

-რა გინდა,ვითომ აქციაში მოყევი. იქნებ უფასოდაც შეხვიდე სამოთხეში.- იდიოტია რა. სამოთხეში ვინ შემიშვებს, ამხელა ცოდვის მერე.

-აუ,შეცვალეთ ფლეილისთი!- თავადის ძე რთავს ახალ სიმღერებს და ხმას ბოლომდე უწევს.

-სკამის ფორმა მაქვს,უნამუსო ვიყო, როდის ჩავღოღდებით?- ვიკა დაღლილი სახით კითხულობს. - და საერთოდ, აბა კარგი მძღოლი ვარო?! მივჯლიგინებთ 7 საათია.-ბუზღუნებს ისევ.

-აუ,ვიიკუშ,დაიღალე?!- სანდრო ტრიალდება და სურათს უღებს. ვიკა ისე სხარტად სწორდება,რომ ლამისაა სათვალე მოსძვრეს.
ჩემთვის მეცინება. -შენ ნუ გამიბლატავდი,თორემ ჩამოგსვამთ გაჩერებასთან და იმგზავრე "მარშუტკით" სახლამდე.

-სანდრო,სთორიში არ დადო, გაფრთხილებ,უკანასკნელად! თორემ იმ შენს იხუნიასთან ერთად დაგიდებ ფოტოს. - თმა ავიწიე სამაგრით.კარგი, რით ემუქრება? ეგ ფოტო თვითონაც აქვს გამოჭიმული. - აი, კიდევ ვინ ვის ჩამოსვამს,მაგასაც ვნახავთ რა!

-ჩემს იხვთან რა გინდა? საერთოდ,წესიერად მელაპარაკე.- ამხელა კაცს სათამაშო იხვთან ერთად სძინავს,რომ იცოდეთ.- ვივიენ, გადმომაწოდე.
-სად დევს?-სხარტად ვპასუხობ. არადა,სიცხისგან გული მიწუხს უკვე.
-მანდ ზის!- სახეს ატრიალებს ჩვენი სანდრინიო. დაკვირვებით ვათვალიერებ სავარძელს ჩემსა და ვიკას შუაში მოქცეულს, მოწიწებით ვაწვდი,მაგრამ სიცილს ვერ ვიკავებ.
-ჩემს იხვთან მინდა.- ვიკა გახარებული უღებს სურათს და სთორიში საპასუხო დარტყმას აყენებს სანდროს.
ესეა,მეგობრებო. ომს უფრო ჭკვიანი იგებს.
მეცინება ისევ. სულ ასე კინკლაობენ და ყველაზე ახლოს ერთმანეთთან არიან.

ვიკას ვუყურებ,სველი თმები უკვე შეშრობია და წუხს სიცხეში, მაგრამ მისი მუდმივმოქმედი ფრაზაა,რითაც თავის ქმედებას განამტკიცებს "სილამაზე მსხვერპს მოითხოვს". ისედაც ლამაზია,ვერ ვხვდები,რატომ იტანჯავს თავს.
ოთხივე დაღლილები ვართ. ვიო ისე იღლება,კალთაზე თავს მადებს.თმებზე ვეფერები და ისიც თვალებს ნაბავს. რა საყვარელია, გავჭ....ტ!
თმებზე თამაშს არ ვწყვეტ. მცხელა, აუტანლად და ვერაფრით მეხმარება გიჟურად მოთარეშე ჰაერი.
გარეთ ვიყურები და ვაკვირდები გარემოს. სათვალეს ისევ ვირგებ და უკან მოტოვებულ სახლებზე ვფიქრობ.
ვაჟბატონსაც ჩასძინებია და იხვი კვლავაც ჩახუტებული ჰქონია. მეღიმება ამ ბავშვზე.

-ნიკუშ,რამდენი დარჩა?- მშვიდად ვკითხულობ.

-საათ-ნახევარი სადღაც,ზუნზუ.- სწრაფად მპასუხობს. ვუღიმი გულწრფელად.
-ცოტა დაუწიე რა ხმას, გაეღვიძებათ.- ნიკუშა წამშივე მისრულებს თხოვნას.
მძინარე ვიკას დავყურებ, თავადური წარმომავლობის საქალბატონეს და ვფიქრობ,ეს ის გოგოა, სამართალმცოდნეობის ფინალური გმოცდიდან 28 ქულით რომ გამოვიდა 30-დან.
--------
პირველი, რასაც მანქანის გაჩერბისთანავე ვაკეთებთ,არის ის,რომ გადასულები,წელში ვსწორდებით.

-ჩამემსხვრა ჭაჭები!- ვკრუსუნებ შეწუხებული. ვიკას ეცინება და ამბობს, გაიღვიძა ვივოში ყარაჩოღლურმა სულმაო.
გახარებულები ვავლებთ თვალს ნიკოლოზის სახლს და ისეთი სილამაზეა ირგვლივ, გაოცებას ვერ ვმალავთ.
სიმშვიდეა, სუფთა ჰაერი. მოწმენდილი ცა და მოცინარი მზე. მობიბინე მინდორი, მინდორზე- ყელმოღერებული ყვავილები.. ჩიტები ჭიკჭიკებენ, პეპლები დაფარფატებენ.. სიცოცხლე ჩქეფს.

მოვლილი,შავი ჭიშკარი, ჭიშკრიშ შიგნით- რძისფერი სახლი.
-ჰე,ახლა!პატარა ჩანთები მაინც გადაიტანეთ!-ჯუჯღუნებს სანდრო, მაგრამ არც გვაძლევს უფლებას, რამე ჩვენით ვზიდოთ.
-აუ,სანდრო, მაღონებ!- შეწუხებული ვიყვან მის იხვს და სახლიკენ მივდივარ.
-ჩემი იხვი!-ოდესმე გაჩუმდება?!
--------
-ვი,ჩაიცვი და ჩავიდეთ დაბალა.- წერეთელი გამოდის აბაზანიდან უკვე გამზადებული.

-აი,გვერდები გვერდებად მტკივა და მეძინება სასტიკად.- თვალებს ვნაბავ,რომ შევეცოდო და დამტოვოს მარტო.

-მშიერი უნდა იყო,მერე?-მეკითხება გაოცებული.

-რა ვქნა,მეძინება და..- მამთქნარებს.- რა გენაღვლებათ, შენ და სანდრინიოს! ორივეს აყირავებულებს გეძინათ.

-მარტო მიშვებ წინა ფრონტზე?- გაოგნებული მეკითხება.ეგოიზმის პიკი.

-მარტო ვერ გაუმკლავდები?- ვეკითხები ტირილამდე მისული.

-რა გჭირს?- შეწუხებული ვპასუხობ იგივეს. -ადე და მოგიყვანთ ხასიათზე! ცოტას დავლევთ, ვიცეკვებთ,ვითამაშებთ და ასე რა..

-საშინელებებს ჩამადენინებთ.- შეწუხებული ვპასუხობ და ვმორჩილდები.

სხვა გზა არ მაქვს. მომიჭრა უკვე.
-----
-ჰე ახლა,რა გავაკეთოთ თქვით. ოღონდ რამე მარტივი.- სიცხისგან შეწუხებული ვეყუდები სამზარეულოს კარადას.

-რატომ,ვივ?! ეგეთი მარტივები ხართ შენ და ვიკა?-ვიკა ეგრევე თავდასხმისთვის მოემზადა, მე ვადროვე.

-მაგრად გვეზარება,თორემ ჩვენ რომ სამზარეულოშიც მაგრები ვართ, ცნობილი ფაქტია ეგ.- ჯანდაბა! რითი ბაქიაობს?! კვერცხს ძლივს ვწვავ.
-ვივიენი აშკარად არ გეთანხმება.

-ვივიენი მეთანხმება.ჩვენ უფრო გვესმის ერთმანეთის დუმილის, ვიდრე შენ...-ქალბატონმა წერეთემლა თვალები დამიბრიალა.

-კი,აბა?! ჩემი ტორტები და ნამცხვრებიც კი არ გაგისინჯავთ.- თავდაჯერებულმა ვთქვი.არადა, დამოუკიდებლად არასდროს მიცდია გამოცხობა.

-მერე დავაცხოთ,რას მიყურებთ?- მკერდში ლახვარივით ჩამესო, ტრაბახა სანდროს სიტყვები.

-დაღლილი ვარ და რამე მარტივი-თქო,რატო მაყვირებ?- თვალების ტრიალით ვეუბნები.

-მაწუხებ. - მოწყენილი ამბობს სანდრო.

-ჩვენ მოგვბეზრდი და გაბრძანდი შენს ძმაკაცთან.- ხელი გაიშვირა კარისკენ წერეთელმა.

-წესიერად მელაპარაკე!

-ბლა ბლა ბლა! ვიცოდი,რომ მაგას მეტყოდი. "დასააფდეითებელი" გაქვს იუმორი.- ვიკა უტევს.

-მართლა მომბეზრდით,შენ და ზოგჯერ ეს მსოფლიოში ყველაზე საყვარელი გოგო.-ჩემკენ გამოიშვირა ხელი.

-აუ,სანიი..-სპეციალურად აღიზიანებდა სანდროს მიმართვის ამ ფორმით.- მსოფლიოში ყველაზე რთულ ტესტებსაც ხომ არ წერ?

-კი,ინგლისურში წერს,თან დარგობრივ სამართალში.- ვამატებ. მე და ვიკა კმაყოფილების ზენიტში ვართ.

-ვიო,აღარ ხარ საყვარელი. - კოცნას ვუგზავნი და სამზარეულოს მაგიდაზე შემოწყობილ პარკებში ვიხედები. თავადის ყმაწვილი გვტოვებს.

-სახლი გვაქვს დასალაგებელი.- მოწყენილი ვამბობ.-სველი წესით თანაც.-ვიკა ოხრავს.

-საკუთარს არ ვალაგებ და ახლა სხვისი მალაგებინე რა.- წერეთლის ქალი ჭირვეულობს.

-მტვრიანია ძირითადად ყველაფერი.

-მოდი ჯერ მაგიდა გავხეხოთ და ვჭამოთ,მერე კიდევ დავალაგოთ.- რომ არ მეჭამა,გული წამივიდოდა. ამიტომ დავთანხმდი.
--------
იმხელა სახლის დალაგება მარტივი არ ყოფილა. ჯერ ჭერი დავფერთხეთ, გამოვგავეთ, მტვრები გადავწმინდეთ, სველი წესითაც მივალაგაეთ, ფანჯრებიც დავწმინდეთ და სხვათაშორის, ის ორი ვაჟბატონიც დავიხმარეთ.
მართალია სანდრო ზარმაცობდა და ძირითადად გვსვრიდა, მაგრამ ცოლს რომ მოიყვანდა და მიაყენებდა დასალაგებლად,უნდა სცოდნოდა ამხელა წვალების ფასი.აი,მერე აღარ მიაყენებდა მარტოს.
ფორთხვით გადავივლეთ ისევ და დავიშალეთ.წერეთელზე მიხუტებულს ჩამეძინა.
-------
-ვი,გაიღვიძე.-ვზმუი.-ვი-მეთქი! გიორგიმ დამირეკა!- ისევ ვზმუი და თავს ვერ ვწევ.
-იცოდე,ბოლოჯერ გეუბნები, დამირეკა გიორგიმ!საერთოდ აღარ მოგიყვები,იცოდე.- გიორგიმ ვიკას დაურეკა.ვინაა..გიო...
-ჰა?-ისე სხარტად ვიწევი დასაჯდომად,რომ თვალებში მიბნელდება და გულისრევის შეგრძნება მივლის.

-ხოო! მე უკვე აღარ ვიცი,რა უნდა და რას ითხოვს. არც მიშვებს და არც ჩერდება.- მკერდში ჩხვლეტას ვგრძნობ. ვერ ვიტან იმ არსებას,ვიკას გრძნობებზე რომ ასე თამაშობს.
-ვიკა.-ხელზე ნაზად ვეხები, ჯერ კიდევ ხალათში გამოწყობილს.- ვიქტორია.-იტალიური აქცენტით ვამბობ. მიყურებს მშვიდად.

-მაგ ბიჭმა,არ იცის,როგორ დაგაფასოს. ვერ გარკვეულა თავის გრძნობებში,ეგ ლომების შემარცხვენელი არსება.- ბრაზი მერევა.-რაო,რა მინდაო?

-მომიკითხა.მომენატრეო და მინდა გნახოო,გამოხვალ რომ ჩემი დისშვილები გავასეირნოთო? ვუთხარი წამოვედი მე უკვე დასასვენებლად, მეგობრებთან ერთად-თქო.- ღრმად სუნთქვს.- ვისთან ერთადო. მეთქი-მე, სანდრო, ნიკუშა და ვივიენი.. ეგ ის სანდროა,ლექსი რომ მოგიძღვნა და თან შენს მეგობრად რომ ასაღებს თავსო? კი,ოღონდ მეგობარია-თქო და დამალაპარაკე, გავიცნობო.
-აუ,რა ჯანდაბა უნდა.დაეტიოს სადაც არის!- ვღიზიანდები.- დადგა აქ ეჭვიანობის სცენები.

-ძინავს აქ ხალხს-თქო და გააღვიძეო.

-მაგას შენ ცოლი, სანდრო კიდევ საერთო ბავშვი ხომ არ ჰგონია? აეე,გამიღვიძე ბიჭიი მე უნდა დავაძინოო?!-წავუყარაჩოღელე, როგორც ვიკა იტყოდა.

-ხოდა,თავი გავიგიჟე, არა-თქო. მერე მითხრა,მეგობრობაზე მეტი უნდა, შევატყვე მანერებზეო.

-რა იყო,თავისი თავი ამოიცნო?!- გამეცინა.

-ალბათ,რა ვიცი. სანდრო მართლა ჩემი მეგობარია. უბრალოდ... ერთმანეთთან უფრო გახსნილები ვართ.- ლოტუსის პოზაში მოკალათდა და იდაყვებს დაეყრდნო.

-მერე,მერე?-დაინტრიგებული ვუსმენდი.

-მერე არაფერი. დაბადების დღესაც კი არ მილოცავს,რაზეა საუბარი მაგის მერე.

-მაგ სვლას ვუკვირდები და ვერ ვხვდები.რატომ არ გილოცავს,თუკი უყვარხარ?

-არ ვუყვარვარ. რომ ვუყვარდე, არ მომექცეოდა ეგრე. არ გაქრებოდა 3 თვე! ესეა,მიდის და მოდის, ქრება და ჩნდება. არ მაცდის დავიწყებას.- უწყლიანდება თვალები, მაგრამ თავს იკავებს. არ უნდა ტირილი,არ უყვარს.

-ვერ ვიტყვი,რომ არ უყვარხარ. 3 თვის მერე უკან დაბრუნდა! სახლთან მოგადგა და რომ დაგინახა, გიჟივით ჩაგეხუტა.

-და მითხრა :" ისე მომენატრე, აღარ შემეძლო რომ არ მენახე." ჩემი ცივი გამარჯობის, გაშეშების და არმოხვევის მერე იყო.მე არ მოვეხვიე,ის კი მიხუტებდა. ვუთხარი,რომ წასვლას აღარ ვაპატიებდი და კვლავ გაქრა. ახლა ვამბობ, თუ დარჩება, თუ მომილოცავს მესამე წელს მაინც დაბადების დღეს, დაკარგული აღარაფერი იქნება. ვეცდები აღვადგინო ჩემში დამსხვრეული ნაწილები, მაგრამ თუ არ მომილოცავს,ყველაფერს მწარედ დავუსვამ წერტილს.- ფანჯარას გაჰყურებს. მე ხმას არ ვიღებ. რამდენიმე წუთი სჭირდება, რომ დამშვიდდეს.

არ ვიცი,რატომ შეუყვარდა. თვითონ ამბობს,მისი ნაკლის გამოო. მხოლოდ სიმპათიური რომ ყოფილიყო, ალბათ, ზედაც არ შევხედავდიო. მიყურებდა თვალებში და მატყუებდაო. იყენებდა ჟესტებსა და მიმიკებს, კვლავ ცდილობდა თვალებში ნაცარი შეეყარაო. სულ მეთამაშებოდა და ამან ჩამითრიაო.

ნეტავ,მართლა შესაძლებელია ადამიანის ნაკლის გამო შეყვარება? როცა ასეთი ცუდი ხარ, როცა იციან,რომ ესეთი ცუდი ხარ და მაინც გიყვარებენ... არ ვიცი, არ ვიცი. ალბათ,შეიძლება. ვიკას ხომ უყვარს, ჯერ უყვარს და ალბათ, მალე გაუნელდება კიდეც ის გრძნობა.

გიორგიმ იცოდა,ვიკას რომ უყვარდა. ისიც იცოდა,რომ პატარა იყო მასზე და ბინძურ თამაშს არ წყვეტდა.
-მართლა ბოლო წვეთი იქნება ჩემთვის მარტის თვე. თუ არ დარეკავს,თუ არ მეტყვის.. მე დავასრულებ. მეტს ვეღარ დავიტევ. ამდენს ვეღარ ვატარებ მკერდით. იცის მტკენს და არ ჩერდება, არ ჩერდება იმ შავი ფერებით. მიკლავს ყველაფერს. ისიც კი არ იცოდა,როგორ მენატრებოდა..მერე მოვიდა უნამუსოდ, მეხუტებოდა... მაკონტროლებდა ეგეც და მაგის მეგობრებიც. მიყურებდა, მაშტერდებოდა.. მაღიზიანებს, ახლა ამ წამს ისე მაღიზიანებს, თავს მოვაჭრიდი.

-მოდი,ახლა ავდგეთ და დავიკიდოთ. წნევა მეცემა,მგონი.- შეწუხებული სახით ვიწევი საწოლიდან.

-ზოგჯერ მგონია,რომ ბრაკი ხარ.- აწყლიანებულ თვალებს ატრიალებს.

-ნამდვილად,თავიდან გასაკეთებელი ბავშვი ვარ.- ვეთანხმები.
---------------------
ეზოში ვისხედით. ფეხები წერეთლის კალთაზე გადამეწყო და შემდეგ სვლაზე ვფიქრობდი.
ძლიერი მოთამაშე არასდროს ვყოფილვარ და ახლაც ვცოდვილობდი ჯოკერის პირველ ხელს.
მობეზრებულმა წავიღე ჩემი და 6-იანი გული ვატარე.

-უხ,ჩემი რა!რა ჩმორულად იქცევით! მეგობრობა თქვენ არ იცით და გაგება. პასი ვთქვი და 1 წავიღე.

-მე რა ვიცოდი, დამა რომ გეკავა.- მხრები ავიჩეჩე და წვენი მოვსვი. სანამ დაარიგებდნენ,იქამდე მოპირდაპირედ ძლივს მდგარ სახლს გავხედე. სულს ღაფავდა, ისეთ დღეში იყო.ეზოც მოსავლელი იყო-გაზონი გასაკრეჭი.

-როგორ უნდა მიიყვანო, სახლი ამ მდგომარეობამდე?- ვკითხულობ გაოცებული და დარიგებულ კარტს ვიღებ.

-იმ სახლზე ამბობ?! რა ვიცი, აბა. რა გითხრა. წლებია დგას და ბავშვობის მერე აღარც მინახავს მისი პატრონი.

-ჩამოდით ახლა!- სანდრო თავისას მიერეკებოდა. საერთოდ, სხვა იყო და სხვანაირად ავლენდა თავს.
ჩვენც მხრები ავიჩეჩეთ და განვაგრძეთ თამაში. წაგებული სურვილებს ასრულებდა.

მხიარულ ნოტაზე ვაგრძელებდით ხელს და ჩემს მესამე ადგილს საცოდავად ვეჭიდებოდი. რისი იმედი მქონდა,არ ვიცი..
ხასიათზე ვერ ვიყავი. არ მინდოდა ლაპარაკი და არც ბავშვებს ვუგდებდი ყურს. შინაგანად ვიყავი დაღლილი და დატვირთული ემოციებისგან.

მივყვებოდი წესებს, ვითომ დიდად ჩართული ვიყავი და მაინც ვერ ვგებულობდი,რა მინდოდა ან რა ხდებოდა.
-ლუზერი ხარ რა.- სანდრო მაქეზებდა.
-ჩემს დაქალზე წესიერად ისაუბრე. საერთოდ, ლუზერობაზე ის არ უნდა საუბრობდეს, ვინც კინაღამ 2 საგანი შეიტენა.- თვალი ჩაუკრა.
-გველაძუა.- ნიკუშამ უთხრა ვიკას. ზოგადად ნიკოს არ უყვარდა გინება და ბილწსიტყვაობა. მეგობარსაც არ აკადრებდა, ხუმრობითაც კი. ეს თვისება მომწონდა მასში.

-2 შვაბრა ნახე რა.- ვიკა წარბებს ათამაშებდა. არასდროს მესმოდა, როგორ შეეძლო სულ კარგ ხასიათზე ყოფნა.

-ჩათიდან წაგშლი,ვიი.- ნიშნისმოგებით თქვა სანდრომ.

-სანდრო,შენ ძალიან გაბანალურდი, თუ ატყობ?

-აუ,ვიკუუშ, მართლა? უყურე რა,ორი თევზი.

-ლიფსიტა. -ჩავუსწორე მობეზრებულმა. - შეიძლება ქვირითიც.
..............
მესამე დილა თენდებოდა, ნიკოს სახლში. ფანჯარასთან ვიდექი ყავის ჭიქით ხელში და მოპირდაპირედ მდგომ სახლს ვუყურებდი. იმ სახლს, წინათ რომ განვიხილავდით.ერთი ქარის დაბერება და ფეხებს გაფშეკდა.
სახლის წინ მანქანა ეყენა. შავი ფერის ჯიპი.
ორი კაცი იდგა და ლაპარაკობდნენ რაღაცას.არ ისმოდა, მაგრამ ვხვდებოდი,რაღაც სერიოზულს წყვეტდნენ.

მობილურზე შემოსულ ზარს შეუხებულმა დავხედე. ჩვეული ღიმილით ვუპასუხე და ავყევი დიალოგში.

ჩემებთან ლაპარაკი დღეში მინიმუმ 3-ჯერ მიწევდა და ვწუხდებოდი ძალიან. მონატრებას არ მაცდიდნენ. ისიც არ მითქვამს, ნიკუშა და სანდროც რომ მოდიოდნენ,თორემ დამრჩებოდა განზე ამათთან ერთად წასვლა. მარტო მე არ ვყოფილვარ ასე, ჩემი ვიქტორიას მშობლებიც დრამებს დგამდნენ... ამიტომ,ისიც ტყუილობდა.

წიგნი მოვიმარჯვე და ეზოში გავედი წასაკითხად. თან ეს ჩემი ნაცოდვილარი ყავა ნაყინით, გავიტანე. მაგიდას მივუჯექი და მეორე სკამზე ფეხები შევაწყვე.
მზე ჯერ კიდევ არ აცხუნებდა ისე ძლიერ,როგორც სჩვევია ხოლმე.
თავს კარგად ვგრძნობდი, ძალიან კარგად და მშვიდად.
ის ვინც ადრე იწყებს ცხოვრებას, ჯერ კიდევ მაშინ,როცა ყველას სძინავს,ბედნიერი ადამიანია.

"თურმე სიყვარული ის წამი ყოფილა,როცა შეიძლება გული გაგისკდეს"- ამოვიკითხე ფრაზა წიგნიდან "გოგონა დრაკონის ტატუთი". მკერდში ისეთი ტკივილი ვიგრძენი, გეგონება სალანდერის ნაცვლად მე დამბუდებოდა განცდა მამაკაცის მიმართ. გეგონება რა, ასე იყო.

-რას კითხულობ?- ვიკა მომიჯდა გვერდით.

ყდას ვანახებ ღიმილით და წიგნს ვხურავ.აგჰ, არ მიყვარს კითხვას რომ მაწყვეტინებენ.
-გაგიმზადო რამე?-ვეკითხები ღიმილით.

-ვივიენ,დედა არ ხარ. არც მომვლელი და დამხმარე. გედოს უკანალი წყნარად,ხომ შეიძლება?
მღლი ზედმეტი მზრუნველობით.- თვალებს ატრიალებს და სკამს ეყუდება.
მხრებს ვიჩეჩ და ვაპირებ წიგნს მივუბრუნდე,თუმცა ვიკა არ მეშვება.

-ზოგჯერ მგონია,რომ არ ვარ სწორი. არ ვარ სწორი,რომ ესე შემიყვარდა. არ უნდა შემყვარებოდა, მაგრამ შემიყვარდა ის,ვინც ნამდვილად არ იმსახურებს. - წიგნს ვდებ. აზრი არ აქვს ახლა გაგრძელებას,ამიტომ ..

-ეგრე არ არის. ვერ აირჩევ გონებით ვინ გიყვარდეს.-მხრებს ვიჩეჩ და სკამის ზურგს ვეყრდნობი.

-მომწერა დილით. მომიკითხა უბრალოდ და ბოლოს აღარაფერი მომწერა. ისევ თამაშობს და მე, სულელივით ვებმევი მახეში მემილიონედ და ვერაფერს ვაკეთებ!- ნერვებმოშლილი ეყრდნობა საზურგეს.- ყველას ჰგონია ახირება,ჩემი აკვიატება. არასერიოზულად აღიქვამენ გოგოები ჩემს გრძნობას და ვერ ხედავენ,რეალურად რა ცეცხლში ვიწვი. ყველაზე მწარე სიყვარული გამომაცდევინა იმ არამზადამ.

-ხო.. მაგრამ მთავარია გამოცადე. - სათქმელს თავს ვერ ვუყრი და არ მინდა თემას ჩავუღრმავდე.

-ვნანობ. ყველაზე დიდი იდიოტი ვარ, ეგეთი საშინელი ადამიანი რომ შევიყვარე. -თვალებს ხუჭავს. მზის შუქზე ისე უბზინავს ღია თმები.

-არა,არ უნდა ინანო. რატომ უნდა ინანო?!-რიტორიკული კითხვა დავსვი.- ბავშვი იყავი და იმან მიგიზიდა,რაც უცხო იყო და შენი ბრალი არ არის ის,რაც მოხდა. ვერ განსაზღვრავდი შენს გრძნობებს, იმიტომ რომ ცბიერი ადამიანი გეთამაშა,ძაალიან ძალიან დიდხანს და ცუდად. გაურკვევლობაში იყავი და გტანჯავდა.

-ხო,ეგრე იყო.-არ ახელს თვალებს. ისევ მზეს უშვერს სახეს.

-მერე რა,რომ იყო. უბრალოდ... ვერ ვხვდები,რატომ გამოგყავს შენი თავი იდიოტი ან სულელი. რა, განა სასწაული არ არის,ასე ძლიერ გიყვარდეს ვინმე?! ამხელა სიყვარულს იტევდი,ის კი ვერ ხედავდა საკმარისად და რა ცუდია, როცა კითხვაზე პასუხი წინ გაქვს და ვერ ხედავ?! როცა ღმერთი ცოდვისგან განსათავისუფლებელ გრძნობას გიგზავნის და ვერ ხვდები?! რა ოდენ, სისულელეა როცა არ შეგიძლია, ორმხრივი გრძნობა დააფასო და ნაბიჯი გადადგა სიკეთისკენ?!

-რა ცუდია,რომ ვერ შევძელი მისი დახსნა მახრჩობელა მარწუხებიდან.- თავს იდანაშაულებდა კვლავ.

-სცადე,შენ საუკეთესოდ სცადე. უბრალოდ მას არ უნდა და თუ არ უნდა,ვერაფერს გახდები. ეს ჩვევაა, ამაზრზენი ჩვევა და ვერაფერს გააწყობდი. შენ იყავი ერთადერთი სინათლე მისთვის, ხარ კიდეც და ჩაქრობის საშუალებას გაძლევს. ესეც რა ცუდია,რა დაუნახაობაა... - თავი გავაქნიე.- მართლა რა ცუდია,რა მწარე არჩევანი.

-მიყვარს შენ რომ გისმენ.- მეღიმება.- ისეთი გრძნობით ლაპარაკობ, მგონია შენს თავზე გაქვს გამოცდილი.

-ეხ,რას ვიზამთ. ზოგს რა ნიჭი გვაქვს,ზოგს რა.- შევიფერე. - უბრალოდ არავის მისცე ნება, მათ შორის შენს თავსაც,რომ შეურაცხყოფა მოგაყენონ. პირიქით, ძალიან ძლიერი და სუფთა სიყვარული შეგძლებია. შეგძლებია დაგენახა ცუდი და მაინც გყვარებოდა. გინდოდა გაგეღვიძებინა კარგი და მან ვერ შეძლო ცუდის გადაგდება. შენ ხარ ის იშვიათი, ვინც შეძლო და იმხელა სიბინძურეში,სიწმინდე შეიტანა. განა რა, ღვთიური გრძნობა სიწმინდე არაა?! მე ვიამაყებდი შენს ადგილას და პატივისცემით მოვეპყრობოდი საკუთარ თავს, ამხელა გამბედაობისთვის.- ჩაფიქრდა. მზერა ამაცილა და მწვანედ აბიბინებულ მინდორს მიაშტერდა.- მჯერა,რომ შენი ცხოვრება შეიცვლება. გული მიგრძნობს და ვიცი, შენც გითქვამს, რომ ვიღაც სხვა გგონია შენი მეგზური. ერთ დღეს, როცა დრო მოვა,როცა შენი გრძნობები, რომელიც იმას უკავშირდება, ვინც არ იმსახურებს, მივიწყების ქარ-ცეცხლში ჩაიფერფლება და მჯერა... მჯერა,რომ სხვა ადამიანი, შენში სხვადასხვა ფერებს შემოიტანს და...

-ვერ ვგრძნობ ახლა ვერაფერს, გულისწყვეტის გარდა. ამას არ ვიმსახურებდი. ნამდვილად, არ ვიმსახურებდი. ბავშვი ვიყავი ჯერ კიდევ და ...

-მესმის ძალიან კარგად. ვერც წარმოიდგენ ისე კარგად. ისიც ვიცი, მას უყვარხარ და იმასაც ვხვდები,რომ ჯერ ვერ გარკვეულა,რას გრძნობს. სხვაგვარად არ შემიძლია ავხსნა მისი დამოკიდებულება შენდამი,ვი. ესე უბრალოდ არ ბედნიერდებიან საჩუქრებით და უბრალოდ არ ეჭვიანობენ გოგოებზე. ესე გიჟივით არ ადგებიან კორპუსთან და გიჟივით არ იკრავენ გულში. უყვარხარ და როცა ამას მიხვდება..

-გვიანი იქნება,ძალიან ძალიან გვიანი. მეშინია, რომ მაგ დროს ვერაფერს ვიგრძნობ. - დრო ჯერ კიდევ სჭირდება,რომ დარწმუნდეს -უკვე ცარიელია.

-მოდი,წინასწარ ნუ ვიღელვებთ. უბრალოდ მოვეშვათ და ვიყოთ ახლა ბედნიერები. - თვალებს ვხუჭავ და მზეს ვუშვერ სახეს.

სიჩუმის მოსმენა ყველაზე კარგი გზაა დასასვენებლად და ფიქრებისგან თავის დასაღწევად. შორდები სამყაროს.ზედმეტ, მომაბეზრებელ განცდებს და რჩები სიმშვიდეში. საუკეთესოდ გრძნობ სხეულისა და სულის იდეალურ ერთობას. როცა არც ერთი განარისხებს ერთმანეთს.
ღრმად ვსუნთქავ სუფთა ჰაერს და სხეულს უკეთ შევიგრძნობ.

-მე აჭარის სტუმარი ვარ, სიყვარულით მიძგერს გული..- გამოდის სანდრო სიმღერით და სიმშვიდეს მირღვევს.მეღიმება იმის ნაცვლად,რომ გავღიზიანდე.

ძალიან ხმაურიანი ბიჭია.

ვიქტორია უბღვერს და ხმამაღლა აცხადებს რომ ყიყლიყო უნდა. რა თქმა უნდა,ჩემი გასაკეთებელია.
-ომახიანად,სანდრუშ! ომახიანაად!- ვყვირი სიცილით. სანდრო აგრძელებს სიმღერას.

-რაა,ბიჭო,რა გაღმუვლებს.- ზმორვით გამოდის ნიკუშა.- ბოჩოლა ხარ რა!

-ვაი,ნიკუშ! წითელ შორწიკებს გაფიცებ.- სანდრო უსწორდება ბოლომდე.

-რა ვქნა,ყველა იდეალური გემოვნებით ვერ იბადება.- ფეხზე ვდგები და სარაფანს ვისწორებ. ვიკა ხითხითებს. თვალებით ვანიშნებ შემომყვეს,რომ მომეხმაროს გაკეთებაში.

ზანტად დგება,სახლამდე მოლასლასებს.

-ვიქტორია..

-მაღიზიანებ.- მახლის ეგრევე.

-ეგრე ხო!- სახლში სწრაფი ნაბიჯებით შევდივარ და ვცდილობ თავი შევიკაო.

-აუ,ვივიენ!

-რა ვივიენ,რა! მაღიზიანებო ხომ მითხარი,არა?!

-ეგრე არ მიგულისხმია. როცა ვიქტორიას მეძახი იტალიური აქცენტით, მეკეტება გონება.- მიხსნის გიჟივით. ხელებს იქნევს დემონსტრაციულად.

-თუ გაღიზიანებ,რატო ხარ აქ?

-აუუუ! მიყვარხარ,ვითომ არ იცოდე.
ამდენჯერ არავისთვის ამიხსნია სიყვარული,შენ რომ გიხსნი.

-დამამადლა რა.- ვბურტყუნებ და 3 ცალ კვერცხს ვიღებ მაცივრიდან.

-არა,სიმართლეს ვამბობ. გრძნობების გამოხატვა სიტყვებით არ შემიძლია და შენ კიდევ დღეში მინიმუმ 3-ჯერ მამეორებინებ.- ტონს უწევს.

ჯამში ვახლი ამ კვერცხებს გამწარებული და ნაჭუჭებს ნაგვის ყუთში ვაგდებ.

-შენ მითხარი,რომ გაღიზიანებ, რომ ყელში გაქვს ამდენი სიყვარულის ახსნა.-ცოტა მარილს ვამატებ და პურს ვიღებ,დასაჭრელად.

-ღმერთო,გაძლება მომეცი!- გიჟივით გარბის გარეთ. ცოტა ხასიათი მეცვლება,მაგრამ ეს ხელს არ მიშლის, საქმის გაკეთებაში.
სიმღერებს ვრთავ ტელეფონში და პურის დაჭრას ვასრულებ.

ნერვები მომეშალა ცოტა. რა არ შეიძლება,ვიქტორია დავუძახო?!
რა არის გასაღიზიანებელი. მხოლოდ მე ვეძახი ასე და არც ისე ხშირად.

ისე ვაკეთებ ყიყლიყოებს და ისე იცვლება სიმღერა,ვერც ვასწეებ გაანალიზებას. თებშებზე დალაგებულ ყიყლიყოებს შევყურებ. აშკარად ზედმეტი მომივიდა.

-ზუნზუ,რა მოხდა?!-მეკითხება სამზარეულოში შემოსული ნიკუშა.

-მაღიზიანებო მითხრა. გავერკვევით ჩვენით,არ იდარდო.- ვუღიმი.- ყავა გინდა? ნაყინი მთავრდება და მაღაზიიდან გაქვთ მოსატანი.- ვაფრთხილებ.-თუ რა თქმა უნდა,ჩემი საფირმო ყავა ნაყინით გნებავთ.-გავუღიმე.

-მოვიტანთ,მაგრამ..

-ჩემსა და ვიკას შორის ეჭვიანობის ნიადაგზე წაკინკლავება ჩვეულებრივი ამბავია.არ იცოდე მაინც. უბრალოდ ორი ხელოვანი ადამინი ვართ და გართულებები გვაქვს.- მიღიმის. არც კი იცის, რომ ვწერ.არც ის იცის,რომ ვხატავდი და არც ის, დაკვრას რომ ვსწავლობდი. უბრალოდ მალევე მივანებე თავი დანარჩენებს ბანალური დეპრესიის გამო.

-საღამოს სუფრა უნდა გავშალოთ. - ჯანდაბა! - ნუ გაფითრდი, ბევრი არ ვიქნებით და საჭმელსაც მე გავაკეთებ.-მკერდზე დაიკრა მუშტი ნიკომ.- სამი დღეა კუჭი გადამიგვარდა, ამ ყიყლიყოების და სალათების ჭამით.- წუწუნებს.

-აბა,შენ იცი. მე ყიყლიყო შევწვი და შეგიძლიათ,მიირთვათ.- ამაყად გავიჭიმე.- კიდევ თუ რამის გაკეთება გინდოდათ, გაგეკეთებინათ. ხელოვანი სად არის?- ვიკაზე ვიკითხე.

-ოთახაში ავიდა.-თეფშზე გადმოვუღე 3 ნაჭერი და დავაწექი მეორე სართულზე.
მაინც ჩემი ვიქტორიაა და ვერ ვბარზდები. ჩვენს სიყვარულს ახასიათებს ჩემი ეჭვიანობები,რაც ტოქსიკურად წარმოაჩენს,მაგრამ არაფერიც! ორივემ ვიცით, რომ მე სერიოზულობას ვცდები და მიყვარს,როცა მისი პირიდან ვისმენ აღიარებს.
კართან ვჩერდები, უნდა შემოვირიგო. გონება მინათდება და
ტელეფონში youtube-ის აპლიკაციას ვხსნი და სასურველი სიმღერის სათაურს ვწერ.
ეშმაკურად ვათამაშებ წარბებს,თმებს ვიშლი და ვახვევ, მისამღერამდე.
კარგი... 1,2,3!

-ზუნზუუ,რას აპირებ?- ნერვიულად ვტრიალდები ნიკოსკენ.

-ჩუუ!- ვუღრენ.-არ იღებ,არ ეძახი სანდროს და გრთავ ნებას,მიყურო.

მხრებს იჩეჩს.
1,2,3! ვაჭერ თითს ღილაკს და კარს ვგლეჯ.

-i love u,baby,- მეკერდზე ვიწყობ ხელებს და თავს მარჯვნივ ვწევ.
And if it's quite alright
I need u,baby,
To warm a lonely night. - ტილოდან მზერა ჩემზე გადმოაქვს და თვალები უფართოვდება.

I love u,baby.
Turst in me when i say:

Oh,pretty baby.
Don't bring me down,i pray.
Oh,pretty baby, now that i found u, stay.
And let me love u,baby.
Let me love u.- საოცარ მოძრაობებს ვაკეთებ, უკნიდან ნიკოს ხარხარი მესმის,მაგრამ საერთოდ ვერ მაკომპლექსებს.

მთავარი ხომ ისაა, რომ სახე გაებადრა ვიქტორიას. ისე აღარ არის,როგორც იყო. ახლა ბედნიერია და ეს ბედნიერება, ჩემმა პატარა მაიმუნობამ მოუტანა.

თვალები უბრწყინავს და იღიმის. ვერაფერს აკეთებს,უბრალოდ ზის მაგიდასთან,ფუნჯით ხელში და მიყურებს,როგორ ვცოდვილობ, მხოლოდ იმიტომ რომ ჩემი მეგობარი დავიბრუნო.

სიმღერა რომ სრულდება, აჩქარებული გულისცემით ვუახლოვდები და ვეხვევი.

-შერიგებულ!- ვუჩურჩულებ და ნიკუშას კვლავაც ვაიგნორებ.

-ვაიმე,რა სულელი ხარ...-ეტირება და სახეს მალავს.

-დურაკაძე,რა გატირებს. ქათამი ხარ რა.-ვეუბნები და თავზე ვკოცნი.

ჩემი მეგობარი ძალიან ლამაზია ყოველთვის,მაგრამ მაშინ განსაკუთრებით,როცა თავს ჩაქინდრავს და ხატავს. იმიტომ რომ მაშინ ყველაზე უფროა თავისი თავი,ვიდრე ოდესმე.
ზოგადად, ადამიანს ისე არაფერი უხდება,როგორც ნამდვილობა. ვიკა გულწრფელი იყო ძირითადად, მაგრამ ყველაზე უფრო ღია და ერთდროულად დახურული, ხელოვნებაში იყო. მაშინ, როცა ხატავდა. თავის ნახატებს არ ყიდდა, ამბობდა ჩემი მოყოლილი ამბები, როგორ უნდა გავყიდოო, ეს ხომ ღალატი იქნებაო.
ადრე მეც ვხატავდი, მაგრამ მხოლოდ სამუყვარულო დონეზე და ყველა მათგანი მიყვარს, რაღაც მომენტში, მეამაყება კიდეც. ამიტომ მესმის მისი.
-მე დაგტოვებთ, ქალბატონებო და მალე მორჩით სიყვარულობანას, ყიყლიყოები გაცივდება.- ნიკო გვტოვებს.
გვეცინება ორივეს.
-ნეტავ გადაეღო,რა ბოთეა.- მშორდება და ვიკა პირველი ამ ფაქტზე წუხს.

-ნუ დარდობ, დღეს სუფრაც გაიშლება და მაინც შეგვარცხვენ " სთორებში".- ვიცინი.
-----------
ჩვენ სახლს ვალაგებთ, ვაჟკაცები სამზარეულოში აცხობენ რაღაცებს. ესეა,კაცი ვიცი მე "კუხნაში".

-და ვინ მოიპატიჟა?-ვიკა მეჩურჩულება. მხრებს ვიჩეჩ და მობილურს დასატენად ვაერთებ.

-აი,თუ ის ამბავია,რასაც მე ვფიქრობ, ისე მაგრად დავცინებ...- დივანზე ჯდება,თან ხელს ინიავებს.
-დამცხა.

-ნამდვილად. აწი ტრაკო, მაგიდა გამაშლევინე.- ვთხოვ და ისიც წამსვე დგება.

ღმერთო,როგორ მიყვარს. მისკენ მივდივარ და უთქმელად ვეხუტები.

-მაინც,ვიქტორიტა ხარ.- ჩაეცინა და მომეხუტა.-რომანტიკული გარემოს გაფუჭება არ მინდა,მაგრამ უნდა მივაფსა ამ ცხოვრებას კისერში.- ბოლო ხმაზე იცინის.
----☆
-ცოტა გვაჭამე რა. წნევა მეცემა.- ნიკუშას ვთხოვ და ისიც მაწვდის გათლილ კიტრს.
-აი,მთელი დღე თუ ამისთვის წვალობდით,გეთქვათ და ჩვენ გავაკეთებდით.- ვკბეჩ ამ საცოდავად გათლილ კიტრს და ვიკას ვეძებ თვალებით.

-იმას სუფრასთან შეჭამთ!- მკაცრად ამბობს.- ესე თუ დაგირიგეთ, სუფრაზე რა დავდო.

-ხო,მართლა... რამდენს ელოდები,ან ვის?- სხვათაშორის ვკითხულობ.

-მოპირდაპირედ სახლი რომ დგას,ხომ იცი? აი,ის დედა რომ აღარ ჰყავს.-თავს ვუქნევ.

-ეგ იყიდა ერთმა რა,ჩვენი ახლობელია და დღეს ვნახეთ, სანამ შენ და ვიკა დრამატურგიას აწვებოდით, მოვიპატიჟე.- სათვალე შეისწორა. მხედველობის პრობლემა არ აქვს.უბრალოდ მოსწონს სტილი და ამიტომ ატარებს.
----------
მე და ვიკა სუფრის გაშლას ვასრულებთ. იქვე ვსხდებით დივანზე.
ვიკა ტელეფონში შეტყობინებას გზავნის,მე კი მთელი დღეა მესიჯებს ვაიგნორებ.

სიცილი მესმის და მამა-პაპური მოკითხვის ხმები. მეცინება.

-თუ არ დავცინო,აგერ მე და აგერ შენ.- ვიქტორია ხითხითებს.

-შენ კიდევ მე მეუბნები, ყარაჩოღლური გამოხტომები გაქვსო.- მეცინება.

-არა,შენ და ამათ.. აი,სანდრო სასმელში რომ ჩაიხრჩო და გადაიქცია მაშინ,შენ რომ გენდერული ტენდეციები არ გაითვალისწინე და კურსელს აგინე,ხოლო ნიკო,ისედაც ვერაა "ჩანიკში".

-გენდერული თანასწორობა არ ვიცი მე,ჯერ ჩვენი უფლებები და მერე კაცების.-თავს ვიმართლებ.

სანდრო შემოდის მოღუშული და კედელს ეყრდნობა.

-რაო,მოიწყინე?-ვეკითხები სანდრინიოს და ადგილს ვუთავუსუფლებ დასაჯდომად.

-აი,ისე მაგრად მეძინება, შეიძლება თეფშზე ჩამოვდო თავი და გავითიშო. რა დროს სტუმარი იყო..

-ჩუუ!გაკონტროლებთ,ძმობილო. არ იდარდო მაგაზე.- ვუცინი. ვიკა ისევ თავითაა გადაშვებული მესიჯებში.

-ვივიენ,მთელს მსოფლიოში ყველაზე საყვარელი ხარ. აიი,მთელ პლანეტაზე. ჩვენი ყველაზე ლიფსიტუნა ხარ.- მეცინება.

კარში შემოდიან ნიკუშა და მაღალი სიმპათიური ყმაწვილი. ფეხზე ვდგები,რომ მივესალმო.
ლურჯ თვალებს ატარებს ოთახს და გვიღიმის.

-გამარჯობა. - ხმამაღლა ვესალმები,რომ ვიქტორიას ყურადღება მივიპყრო.
ანუ, თუ რამეს აკეთებს, ქმედებით გიმტკიცებს,რომ იმ მომენტში არაფერს წარმოადგენ და ხელს უშლი. აგჰ.

-გამარჯობა.-ისეთი სასიამოვნო ბარიტონი ჟღერდება, ვიკა გონს მოდის და ხმის მიმართულებით იხედება.

ესეც,ასე.. მგონი რაღაც ხდება ხო?
ყავისფერ თვალებს აკვესებს და ფრთხილად იღიმის.მერე მზერას არიდებს და სუფრისკენ უთითებს.

-ეს ვაჟკაცი,გახლავთ..-ნიკუშა მაიმუნობს.- ძალიან მაგარი ადამიანი. აი, ვაჟკაცსა გული რკინისაო...

-ჩართო მარნეული..- ვიქტორია ყურში მეჩურჩულება და მაცინებს.

-ვიკა,სირცხვილია.-ჩუმად ვეუბნები და მხარს ვკრავ. ძალიან საყვარელია,ღმერთო.
აღარ მესმის რას ამბობს ნიკუშა,მაგრამ კარში კიდევ 2 მამაკაცი რომ შემოდის, ცოტა უხერხული ღიმილი მეკვრება სახეზე.

კარგი, ნუ არაუშავს,რაც არის არის.

ფეხზე ვდგავართ იქამდე,სანამ არ გვაცნობს ნიკანო სათითაოდ და სანამ არ სხდებიან.
ვიკას გვერდით ვისვამ,მეტი არ მინდა,ვინმე შემეცილოს,ისეთ ისტერიკებს მოვაწყობ, ჯერ რომ არსად უნახავთ.

ჭამის ხასიათზე ვდგებით, მაგრამ როგორ გინდა,მთელი დღის ნაშიმშილარ კუჭში იყარო საჭმელი საზოგადოებაში და მერე იტანო ტკივილი,ღორობის გამო.
ნამდვილად სირცხვილია.

აგჰ!
-ვიი..- გვერდით ვუჩურჩულებ.- ამათმა პირში უნდა გვიყურონ?- გვიან შემოსულ 2 კაცზე ვუთითებ,თვალებს რომ არ გვაშორებენ.

-აუ,აი! სულ რომ ხახაში გაატიონ მზერა, არ მადარდებს. სული მიმდის!-აცხადებს უდარდელად.
შეურაცხადია,ღმერთო.
☆☆
პატარა ლუკმებს ძალიან ნაზად მივირთმევ და ლამისაა, საკუთარმა ალტერ ეგოებმა გადმომიღონ და მირტყან ამის გულისთვის.
ვინც ეს კულტურული ჭამა მოიგონა და ვინც მერე მე მასწავლა, რატომ ირთულებდა ცხოვრებას?!
ქურდულად ვზვერავ სიტუაციას.
ვიკას აკვირდება ლურჯთვალა, ჩემი შტერაძე კი,აიგნორებს. ვგიჟდები, ასეთ რაღაცებზე. თავი ძალიან შეუმჩნევლები რომ ჰგონიათ. ამ დროს კი, ძალიანაც ჩანან.
ნიკუშას უნდა ვკითხო აუცილებლად რა,ლუჯ თვალებას წარმომავლობა და ვინაობა.

რაც შეეხეხება,იმ ორ ახმახს.. ერთ-ერთს აშკარად აინტერესებს ვიქტორია. თვალს არ აშორებს, არც სვამს,არც ჭამს. ვიკას მისშტერებია. სულ ტყუილად, ვიკიტოს უკვე ავურჩიე მეორე ნახევარი.

-შენს მაგივრად,მე შემეხუთა სული.- ხელს ვინიავებ. ვიკა ღვინოს ჰკრავს განერვიულებული. -რა გჭირს?

-გეფიცები,გავრეკავ..- მღელვარედ ამოთქვამს.თვალით ვანიშნებ გავიდეთ-თქო და ისიც დგება სუფრიდან. ბოდიშს ვიხდით და იქით გავდივართ.

-ჰე,ამოღერღე.-სული მიმდის ინტერესისგან.

-ვინმე მანჩომ მომწერა.- ღრმად ისუნთქავს ჰაერს.- გიორგიზე დამიწყო ლაპარაკი. ასე თქვა, რაღაც ნოსტალგია მოენატრაო.

-მაგის გრამატიკის და ქართულის ცოდნა რა ვთქვი მე.- პირველი რასაც ვიცხადებ,გაუმართავი წინადადებაა. - ვინ ასწავლიდა ქართულს,ჰა?შეურცხვა ნამუსი..

-მთელი ამბიდან,მარტო ეგ გაიგე? მეგობარია ეს მანჩო და მომწერა სრულიად უცხოს.

-ანუ ეჭორავება შენზე და ის ცანცარა გოგო ეჭვიანობს. რაღაცებს ხლართავს.- ეგრევე სიტუაციის გაშიფვრა ვცადე.

-ხო,გიორგის მივწერე...- თავჩაქინდრული მეუბნება. ალბათ,ჰგონია რომ ვეჩხუბები.- ვუთხარი ესე მომწერა-თქო და მეჩხუბა,რატო უპასუხე საერთოდო. ვერ გავიგე რა ხდება.

-თავი თუ მიაბულინგებინე, მაგრად მოგცხებ.-ვემუქრები.

-არა კაცო,მეც წავაფარე.- ეცინება.- ბოდიში მომიხადა. რატო მომწერა, მაგას ვერ მივხვდი,რა უნდა საერთოდ.

-ალბათ,როგორც მეგობარს,ისე არ უყურებს მაგ შენს გიორგის და ეჭვიანობს. - თავზე ვიწყობ ხელებს.

-არ ვიცი,ადრე წამოსცდა გიორგის შვილიც ჰყავსო და.. აუ,არ ვიცი. არაფერი ვიცი. ნეტავ სამუდამოდ გაქრნენ.- სახეს რგავს ხელებში. - რა ჯანდაბა ხდება,რას გადამეკიდნენ,რას! ვერ ვაღწევ თავს,ვერა..

-თავი ხელში აიყვანე და ხელი თავში.ნერვი არ შემიტოკო,თორემ გადმოვიღებ ორივეს და ისე ვცემ, ჩივილის თავიც აღარ ექნებათ. ვაკვნესებ მაგათ,უდაბნოში დაგდებული მოწყურებული სომეხივით.- გულით ეცინება.

-მგონი რასობრივ დისკრიმინაციას აწვები.-საყვარლად მიღიმის.

-ხო,რაღაც მაგდაგვარი. -მხრებს ვიჩეჩ.

ოთახში გავდივდივართ და სუფრას ვუსხდებით კვლავ. ვიქტორიტო ისევ ტელეფონს დაჰყურებს.

-ვივიენი ხომ?-მეკითხებიან მოპირდაპირე მხრიდან. მშვიდად ვუყურებ შავ თვალებში. ჩვეულებრივი ბიჭია,არაფრით განსაკუთრებული.
-დიახ.- თვალს ოდნავ მარიდებს. ეტყობა არ არის ჩვეული დაჟინებულ მზერას.

-ლამაზი სახელია,შეგეფერება.- უბრალოდ ვუღიმი და თავს ვუქნევ.- რას საქმიანობ?- პირდაპირ ვაჯახო რომ სწავლის გარდა ძირითადად უსაქმურობით ვსაქმიანობ თუ?!

-ვსწავლობ ჯერ. თქვენ?- კითხვას ვუბრუნებ მხოლოდ ზრდილობის გულისთვის.

შავ თვალებში კმაყოფილება ეხატება.დიდად არ მსიამოვნებს და ამიტომ ვცდილობ, მზერით დავაბნიო.

-ისტორიკოსი ვარ,ლექციებს ვკითხულობ...

-გასაგებია.- ვაწყვეტინებ.

-რაზე სწავლობ?- მაწუხებ ბიძაჩემო.

-საინტერესო კითხვაა...-ვიწყებ.

-ვიო..-ვიქტორია მაწყვეტინებს სიტყვას.- ნახე..- ტელეფონს მაჩვენებს.

მმმმმ,3 გამოტოვებული ზარი. კარგი, ჩვენი გიორგა ბრაზობს.

-არ გაბედო,პასუხის გაცემა. ნაწყენი ხარ.- ვპასუხობ მშვიდად.- თუ უპასუხებ,მოგიწევს ჩხუბი ან შერიგება და მგონი, არცერთი გაწყობს.-ვეჩურჩულები. თავს მიქნევს.

-ზუნზ,გიტარა დააძრე რა.- მეყვეწება ნიკუშა.

-სად ვნახო?- ვკითხულობ მობეზრებული.

-ოთახში არის,ჩემთან.- თხოვნას ვუსრულებ და ჩამომაქვს ნიკუშას განუყრელი ძმაკაცი.

-დათა,ჰე აბა...- ვიკა მობილურს საერთოდ რთავს და მოუთმენლად ცქმუტავს.- სანდრო,ბიჭო! მოემზადეთ.- გიტარის სიმებზე პირველ ნოტებს აჟღერებს და მეცინება.

-ვიკიტა,მოისვენე. გეტყობა...- ღიმილით ვუჩურჩულებ.
მუსიკინს ჰანგებს შიგნიდან ვითვისებ და სხეულში სასიანოვნოდ მედება.

-გამომხედე მასპინძელო და ჭიქა წყალი მწყურია,
გოგომ ღვინო მომიტანა და რა ყოფილა გურია.- ვიკა ჩემს ტელეფონს აძრობს ეგრევე და თავს აქნევს გაბადრული.

-როგორ მიყვარს შანტაჟიი, მისწრებაა პირდაპირ.- მეჩურჩულება და იღებს. კი, ნამდვილად,თან ვიკას ჯანმრთელობისთვის.

-შევხედე და ელდა მეცა,განა სადმე ვიჩქარიი,
აგერ სახლთან დაბრძანდიო და გამომიღო ჭიშკარი.
შენი გაღიმება ჩემი სიხარულია,
რა ყოფილა გურია.... - ერთხელ მაინც უნდა ჰქონდეს კაცს მოსმენილი,რომ იცოდეს მართლაც, რა ყოფილა გურია.

-ხაჭაპური მომაწოდა და ღვინო დამალევინა.
ერთი ისე გადმომხედა,რომ სულიც დამალევინა. - მეც ვყვები და ვიკა ბედნიერად მაჭენებს ვიდეოში. მადლობა ვიკიტოს, ჩემი გამოჯგიმვისთვის.

განა მართლა ღვინო მიყვარს
ემერია გონება, - სანდრო მთელი გულით მღერის,როგორც ყოველთვის...
გოგოვ ერთი მაკოცნინე და მამიშენის ცხონება .

შენი გაღიმება,ჩემი სიხარულია
და რა ყოფილა გურია.- ტანს ვაყოლებ, ხმას და ვიკა უფრო იბადრება.
ჩემი შანტაჟისტი მეგობარი...

შენ ხარ ჩემი ცივი წყარო და ჩემი გულის მკურნალი,
წყაროს პირას ჩამოსული და არ გამიშვა მწყურვალი,
მაგრამ გოგოს წყაროს წყალზე უფრო ცივი გული აქვს,
წვეთიც არ დამალევინა და რა ყოფილა გურია

შენი გაღიმება ჩემი სიხარულია და რა ყოფილა გურია. -მხიარულ ნოტაზე ვხურავთ წამოწყებას.

-ვივიენ,მიყვარხარ! მაგრამ მაინც უნდა დავდო.-ბოროტულად იცინის. ბოლოს ასე მაშინ გაიცინა, ფოტოშოპს რომ უკეთებდა(უფრო ხულიგნობდა,ვიდრე უკეთებდა.) მეგობრის ფოტოს სთორისთვის.

სანდროს ვუყურებ,ისეთი სახე აქვს, რაღაცის გაფუჭებას გეგმავს აშკარად. მთავარია მსხვერპლი ვიკა არ იყოს,თორემ წავა ინსტაგრამზე სამკვდრო-სასიცოცხლო შერცხვენა.
თვალს მიკრავს და სერიოზული გამომეტყველებით დგება ფეხზე.
არ არსებულია,სადღეგრძელოო!

ფეხზე იშლება საკაცეთი,მე კი გული მიღონდება.

-ვიკიტო,დიდი შანსია მიქაროს.- ეშმაკურად ვიღიმი და ჩემს ტელეფონს თავადვე ვაწვდი.

ჩვენი თამადობით, დანარჩენი მანდილოსნების სადღეგრძელო შესვეს ვახტანგურით. შავთვალებამ გამიცინა და თვალი ჩამიკრა.

დედიიი,შანსი ნოუ გაქვს.

ძალიან მინდება რომ მოვშორდე სივრცეს. უკმაყოფილების განცდა მეუფლება და თავს კომფორტულად ვეღარ ვგრძნობ. თავს ვხრი და მთელი მონდომებით დავყურებ თეფშს.

რა ცუდია,როცა არ გისმენენ. როცა ვერ ხედავენ მიზეზს,რატომ ხარ ცვალებადი. როცა ისეთ საფეხურზე ხარ, რომელზეც სხვისთვის საუბრობ და შენში კლავ შენს ფიქრებს. კეტავ და ჩქმალავ, ისე მალავ,ვერავინ ხვდება რატომ ხარ ასე. ცარიელი და ამავე დროს გრძნობებით აჟღერებული.
არ ვიცი რა მსიამოვნებს და არა. როცა მეკითხებიან რაღაცას, დიდხანს ვფიქრობ,მინდა თუ არა. არჩევანს ვერ ვაკეთებ და ეს ისე ცუდად მხდის, მგონია მკარგავს.


მე ისევ ვდგავარ ჩუმად ხმაურში,
ის შეგრძნება მაქვს,
თითქოს,მკვდარი ვარ.
ოდესმე ამას თუ დავუძვერი,
მეგონება-რომ ძლიერი ვარ.



-ვივიენ,ხვალ გცალია?- მეკითხება შავთვალა. მაღლა ვწევ თავს და თვალებში ვუყურებ.

-არა.- მკაცრად ვპასუხობ.

-ზეგ?-მტკიცედ დგას თავის პოზიციაზე.
-არა.
-მაზეგ?
-არ გინდათ,ბატონო..- სახელი არ მახსოვს,რაც უხერხულად მაგრძნობინებს თავს.

-ბატონოს გარეშე,მხოლოდ აკო.- მგონი იდიოტია.

-აკო,არ მეცლება საერთოდ.

-1 საათითაც ვერ შეძლებ?- უბრალოდ არ მსიამოვნებს ტიპი და რა ვქნა? ძალით წავყვე?

თავს ვაქნევ. დანებების ნიშან-წყალი არ ეტყობა, თუმცა ვერც ვერაფერს მოახერხებს მე თუ არ მინდა.

-ეს ისაა,რომ ვერ მოირგებ.- ვიკა ამბობს ჩურჩულით. მაშინვე მეცინება,რადგან მახსენდება ვიქტორიტას სიტყვები " იდეალური კაცი არ არსებობს,უბრალოდ უნდა მოირგო ის." -აშკარად დაევასე.- ისე მეუბნება,თითქოს აქამდე ვერ მივხდვი.

-ლამაზად იმღერე.- კინაღამ ავყირავდი, ისე გამეცინა გულში.

-მადლობა,მაგრამ სიმღერა ჩემი არც ისე ძლიერი მხარეა.- გავუცინე.
ვიკა ამაყი იყო,თან ისეთი ამაყი,ლამის ჩამეხუტა საჯაროდ.

-ვივიენ!-სანდროს ვაპყრობ მზერას ღიმილით. - აი,იცოდეეე,რომ მთელს მსოფლიოში..

-ყველაზე საყვარელი გოგო ვარ.- დავასრულე ღიმილით. გულწრფელად მითხრა. საერთოდ, სანდრინიო მოთამაშე იყო. ყველასთან თამაშობდა და ირონიაც მისი ძლიერი მხარე იყო. აი, განსაკუთრებით გულწრფელობდა ხოლმე ჩემთან. მაშინ,როცა სულელურად მაწყენინებდა რაღაცას. ისე განიცდიდა, ისე... ვატყობდი ხოლმე თვალებში და ეგრევე ვპატიობდი.

მისი ბრალი არც იყო. ზოგჯერ ხუმრობაც მწყინდა ხოლმე და ვერ ვხვდებოდი, როგორ მემართა თავი. შეიძლება ძალიან მსუბუქად ეთქვათ ჩემთვის რამე,მაგრამ გულში ისარივით მომხვედროდა. ხო,მე ის ადამიანი ვარ, ვისთანაც სიტყვებს უნდა მოუფრთხილდე, რადგან ერთმა დაუფიქრებლად გასროლილმა ტყვიამ, გამოააშკარაოს ჩემი ნატკენი გული.

რა ხდებოდა მაშინ,როცა მე ვფიქრობდი?! ყველა იცინოდა. მათ შორის ვიკაც,მაგრამ გულით არა. ეს ვიცოდი. საერთოდ,სხვისი განცდების წაკითხვა,მარტივად შემეძლო.აი,მე კიდევ ვერავინ მიგებდა.
ნიკუშა თავისთვის უბერავდა. აი, დათა კი ჩემს ვიკიტოს ათვალიერებდა შორიდან.
სანდრო,აკოს გვერდით მჯდომ შაკოს ესაუბრებოდა. ძმაკაცურადაც გადაჰხვია ხელი და ლამის წამოვუხტი "ეგ არ არის სიძეკაცის" ძახილით.
რა აჭუკჭუკებდათ,ნეტავ მაცოდინა.

საერთოდ არ მომწონდა სიტუაცია. მე აქეთ აკო მაწუხებდა,ვიკას აქეთ შაკო ეფლირტავებოდა,დათა კი უყურებდა ცოტა გაღიზიანებული, რადგან ჩემი საამაყო და-ქალი აჰყოლოდა შაკოს ფლირტში.
ვიქტორიას ერთი თვისება ჰქონდა, ყოველთვის ბედნიერი იყო და ყოველთვის ხუმრობდა. შეიძლება ამას თვალის ასახვევად აკეთებდა, ან თავისი თავისთვის,მაგრამ კარგად გამოსდიოდა. კიდევ, განსაკუთრებული ფლირტი იცოდა. ხუმრობა-ხუმრობაში მამრებს აწონებდა თავს.
-გავლა მინდა!- ამოვთქვი და ფეხზე წამოვდექი. ვერც ვერავინ გაიგებდა, ჩემთვის ამოვთქვი.
ზოგჯერ ძალიან შეუმჩნეველი ვიყავი და არც მწყინდა. მე ვიყავი ბუმებით ასეთი.
ჟაკეტი მოვიხურე და კარეთ გავედი.
სამყაროს რომ ხატავდა,ტყუილია! ისეთ შედევრს ვერავინ შექმნიდა.

მზე ჩასვლას აპირებდა, ცაზე კი საოცარი ფერები ერწყომდა ერთმანეთს.
სუფთა ჰაერი მესიამოვნა. გრილოდა და თმებზე მეთამაშებოდა ნაზი სიო. მიყვარდა ბუნების სუნი. სულ სხვანაირი იყო. იქვე მაგიდას მივუჯექი და ფეხები შემოვაწყვე სკამზე.

იმდენი გრძნობა ჟღერდა ჩემში, შევშინდი. ვაი თუ, ოდესმე ეს ხმა გაქრეს. ამდენმა ჩაკლულმა ბგერებმა, სამუდამოდ არ მოკლას სული-თქო.
რა იყო გადაულახავი ჩემთვის?! ვინ ვიყავი ან რა მინდოდა და რატომ არასდროს ვეყვარები იმას, ვინც მე მიყვარს?!
ამდენი დრო გავიდა. მე მასზე არც მისაუბრია და არც მიფიქრია. იმიტომ კი არა,რომ არ მიყვარდა. უბრალოდ ასე მჩვევია. ტკივილს დიდი შრომა მიკლავდა. თავისუფალ დროს ვავსებდი. არ ვისვენებდი სა თუ ვისვენებდი, ესეც ძილში.
ვებრძოდი ჩემში ღრმად გადგმულ სიყვარულის ფესვებს. მსურდა ამომეძირკვა,რომ სხვისი სიყვარული შემძლებოდა ან არავის.
მის გარდა მე არც არავინ მინდა. ანდაც რა ვიცი, იქნებ სხვა არის ჩემი საპოვნელი ნაწილი?!

-ზუნზუ..- ნიკუშას შევუმჩნევივარ. მეღიმება და თავს უკან ვაგდებ, რომ შევხედო.- მარტო რა გინდა აქ?- თმაზე მისმევს ხელს და გვერდით ჯდება.

-აგჰ, იმ აკო-პაკომ თუ ტაკომ დამტანჯა.- მზერას ვუსწორებ. - შეგიმჩნევია,ჩემი არ ყოფნა.- ეგოისტურად მესიამოვნა.

-შენ მე ვინ გგონივარ,ჰა?! წესიერად მელაპარაკე.-ეცინება. რატო ანეიტრალებს სულ?

-სიმართლე გითხრა,უკვე მეგონა რომ აღარ გიყვარდი.- ვაიძულებ თავი დამნაშავედ იგრძნოს.

-ეე,ვის უბედავ?! მე,შენ?! გამორიცხულია. მოდი, შევრიგეთ და შევიდეთ.-ხელზე მიჯიკებს. ხელს ვწევ და ვებუსხები.

-ეე,ლობიანს გიყიდი.- ჰა?! მართლა მქრთამავს?

-შენ გგონია ლობიანზე გავიყიდები?-შეურაცხყოფილი შევყურებ.

-იმედი მაქვს არა.- თავს უხერხულად იქექავს.

-დაკონკრეტდი,ძმაო.- წარბაწეული ვუყურებ.

-აი,მაშინ შოკოლადს გიყიდი. დაბალ წნევას უხდება.

-გეთანხმები.მისწრებაა დაბალ წნევაზე,მაგრამ ბევრი დიაბეტს აჩენს. ჯიგარო, ვინმეში ხომ არ გეშლები ჰა?! მე,როგორც მაღალპრინციპული და თავმაღალ-ამაყი გოგო, ლექსუსზე ნაკლებზე არ გავიყიდები.- ვიღიმი. ხარხარებს,ისე იცინის.

-ვაიი,რამე სხვა რომ იყოს..2008 წლის

-მე ეგრე მარტივად არ "ვბოლდები". უახლესი მოდელი, ძმაო.- მხარზე ვუტყაპუნებ ხელს.

- რასაც გთავაზობდი,ის სჯობდა.- მიმტკიცებს.

-ოოო,ვშლი გარიგებას.- მობეზრებული ვიქნევ ხელს.

-არ ქნა!- სასოწარკვეთილი ამბობს.-ზუნზუ..

-ჰო..

-ჰო,კი არა,წესიერად ილაპარაკე!ხო ხარ,ყველაზე ჰაი ლეველი გოგო.
-კი,აბა?!-მეცინება.
-ხოდა,ეგრე.ნერვები არ მომიშალო. შემირიგდი ახლა,ჰე. ნეკი ნეკისაა- თითს მიშვერს. მეცინება,მართლა.

-ზუნზუ,ნუ მაწვალებ.. ხომ იცი რომ "ია ოჩენ ვერი ლუბლუ ტიბია "- ამბობს გულით და უარესად მეცინება. ვურიგდები ნეკი ნეკისათი.
-ჰე,წამო ახლა. ვიმღეროთ მე და შენ.- ლოყაზე მქაჩავს. ფეხზე ვდგები და მივყვები. ხელს მხვევს ძმაკაცურად.

-ვერ ვიტან, როცა ჩემზე ხარ ნაწყენი.

-მხოლოდ ვხუმრობდი, მართლა კი არ მწყენია.-გაჩერდა.მიყურებს და დუმს.მეც ვდგავარ. ნამდვილად მას ვუყურებ და უხერხულად ვარ.

-ვოიიი,გველი,გველაძუა,გაიძვერა ადამიანი ხარ.- თითს აქნევს გამკიცხავად.

-მაგრამ ასეთიც გიყვარვარ,თან ძალიან.- ეღიმება და ისევ მხვევს ხელს.-შევიდეთ, ბნელდება.
შევდივართ.
☆☆☆☆☆

უსასრულოდ იწელება დრო მის გარეშე. სხეულსა და სულზე მოხვეული ჯაჭვები ძლიერად მბოჭავენ. ვერ ვსუნთქავ მშვიდად, ძალიან მიჭირს. ნამსხვრევებად გაფანტული ტკივილი მსერავს და არ მაძლევს საშუალებას მოვდუნდე.
რამდენჯერ მიფიქრია გადაღლილს ამ მწარე სიყვარულის მოგლეჯვა გულიდან.მიცდია მთელი ჩემი ძალებით და უძლური დავრჩენილვარ მაინც.
მე არ ვეძებ მთელი ეს დრო. მასზე არაფერს ვიგებ. არ მინდა გავიგო რამე ისეთი, რაც გულს ჩამგლეჯს. რაც ოცნებებს დამიმსხვრევს და გამანადგურებს. ვერ გადავიტან სხვა უყვარდეს და მე შორიდან ვეტრფოდე. რა ეგოიზმია,არა?!
მაგრამ შეყვარებული ადამიანი ეგოისტია. თავისი თავის გარდა ვერავისთვის იმეტებს კუთვნილ სიყვარულს.
რუსულის მასწავლებელი მყავდა და ეს ქალი,ბუნებით რომანტიკოსი გახლდათ. ჯერ რუსულად გვიყვებოდა ხოლმე რომანტიკულ ამბებს,მერე ნაწარმოებებზე გვესაუბრებოდა და ზოგჯერ გადმოგვიქართულებდა. ერთხელ, როცა ვემშვიდობებოდით საბოლოოდ ერთმანეთს, ჩამიხუტა და მითხრა ჩემი სიმპათია ხარო. მართლა მესიამოვნა,იმიტომ რომ იმ ცოტა ადამიანში შედიოდა, ვისი მოსმენაც მსიამოვნებდა. ხო, რას ვამბობდი?! ნაწარმოებს განვიხილავდით, თუ როგორ დათმო სიყვარული მამაკაცმა, რომ საყვარელი ქალი ბედნიერი ყოფილიყო. მერე განშორების ლექსიც მიუძღვნა,სადაც ბედნიერებას უსურვებდა სხვასთან. აღვშფოთდი და ვთქვი, რომ იმავეს ვერ გავაკეთებდი.
კი,მე გავუშვებდი,მაგრამ ბედნიერებას სხვასთან ვერ ვუსურვებდი,როცა მე დავიტანჯებოდი. მაშინ ჯერ კიდევ არ მიყვარდა ვატო ტაბიძე.
მოკეცილ მუხლზე ვდებ თავს.
ვიკას უშფოთველი ძილით სძინავს. ალბათ, გადაიღალა ემოციებისგან.

ტკივილს ვერც დაღვრილი ცრემლები მიყუჩებს. ანთებული სანთელივით მეწვის შიგნეულობა. ვიფერფლები. სასოწარკვეთა ხმაურობს მდუმარებაში.

მკერდზე ვიბჯენ ხელს,თითქოს ტკივილს დაახშობდეს. ისე მცირდება ჰაერი,თითქოს ვინმე მართმევდეს.
ბნელა,ძალიან ბნელა. ისე მარტო ვარ ჩემს ფიქრებთან,როგოროც არასდროს.
ფანჯრიდან შემოსული ანცი ნიავი მეთამაშება თმებზე. მცივა, ოღონდ სხვანაირად მცივა. თვალებს ვხუჭავ. ნიკაპი მიცახცახებს. არ მინდა ტირილი,არა.
სულში მიძვრება ისევ ის განცდა, თითქოს ახლოს მყავს და მაინც მეშორება.

ამას ჰქვია სიყვარული? ესაა ის დიადი განცდა,ბედნიერება რომ მოაქვს?
ეს სიყვარული კი არა,წყევლაა. რისთვის დავიწყევლე,რისთვის გავიყინე და რისთვის მტკივა ასე?
მე ხომ უბრალოდ მიყვარს. რატომ მიშავებს გრძნობა ამდენს? რატომ მაავადებს ესე?!
მართალი ყოფილა, სიყვარული ყველაზე დიდი სისუსტეა.
სული მეხუთება. ძალიან ვწუხვარ. მოსვენება მეკარგება.
ფეხზე ვდგები,არ მინდა ვიკა გავაღვიძო,ძალიან არ მინდა. ხალათს ვიცმევ და ჩანთიდან ძლივს ამომაქვს სიგარეტის კოლოფი და სანთებელა.
სუნთქვა მიმძიმდება უფრო მეტად. ფრთხილად გავდივარ ეზოში და უკანა მხარეს სკამზე ვჯდები. ხალათს მჭიდროდ ვიკრავ, დილის სუსხი რომ მედება ტანზე.
ერთ ღერს გავუკიდე და ღრმა სუნთქვა ამოვაყოლე.
რა უცნაურია. ხშირად წამიკითხავს დიად სიყვარულზე ამბები ბედნიერი და უბედური დასასრულებით. ხშირად წამიკითხავს ფილოსოფიური აღწერები განცდების და მაინც, ეს ის არ იყო,რაც ჩემში ტრიალებდა.
ერთდროულად იმდენს განვიცდიდი, მეშინოდა გული არ გამსკდომოდა.
კიდევ ერთხელ დავარტყი ნაპაზი. ნერვებს მიწყნარებდა და ან მე მეგონა ასე. ნუ ფაქტია, მომწამვლელი ნივთიერებების ნაზავს ვანგრევინებდი ჯანმრთელობას. ისედაც ვერ ვიყავი ჯანსაღი და ამას ვიმატებდი.
ჩამეცინა ძალიან სევდიანად.
მე და ის ერთად ვერასდროს ვიქნებოდით, მე მოვკვდებოდი ასე მარტოობაში და იმას ვინმე სხვა ეყვარებოდა.
ღმერთო,რა საშინელებაა.
ისევ მკერდში მივლის ტკივილი. მინდა დავიღრიალო და ამ ღრიალს ამოვაყოლო ეს სიყვარული. თავისუფლება მინდა, ძალიან მინდა ამ გრძნობისგან შორს ყოფნა. ძალიან მინდა აღარ მტანჯავდეს ეს სიშორე და ცალმხრივობა.
ისევ ვაბოლებ და თვალებს ვხუჭავ. ისედაც ბნელა.
როგორ მაპატარავებს ეს განცდა.
მე რომ მიყვარს და მას კი არა.
თავს უკან ვწევ. ფილტვები მეწვის და ცრემლები ისევ მცვივა. უსირცხვილოდ მექცევა სხეული. ატკიებულ სულს აშიშვლებს.

-და, რატომ იხეთქავ ფილტვებს ღამის 4 საათზე?- მოულოდნელობისგან კვამლი მცდება და ვახველებ.
სულს ვერ ვითქვამ. წინ ვიხრები თვალებაწყლიანებული ხველებით. ყელი მეწვის,ჯანდაბა!

-ჯანდაბა,სანდრო!- წვალებით შევუღრინე. მოახლოებული ბეჭებზე მისმევს ხელს.- მომეშვი რა.-ხელს ვიქნევ და ძირს მივარდება ღერი.

-კარგად ხარ?-ნერვიულობა ეტყობა. თავს ვუქნევ და დაწყნარებული ვეყრდნობი სკამს ზურგით.
ჩამოღვენთილ ცრემლებს ვიწმენდ ხელისგულით და ვუღიმი.

-კარგად ვარ,რატომ არ გძინავს შენ?- ვეკითხები და ოდნავ ისევ ვახველებ.

-აუ, ლაპარაკს შევყევი და ვეღარ დავიძინე.-მაშტერდება ყავისფერი თვალებით. თავს ვუქნევ და ფეხზე ვდგები. გასეირნება არ მაწყენდა. დაგდებულ ღერს ვიღებ და იქვე ვასრესს. - გავიაროთ?- ვეკითხები მოულოდნელად.

-მასეთ ფორმაში გინდა?- იკვირვებს.
-კარგი რა,ვერავინ დამინახავს.- ხელი ჩავიქნიე.
არადა,სავსებით შესაძლებელი იყო, ვინმეს დავენახე.
თავით მანიშნა გავიდეთო. მხრები ავიჩეჩე და წავყევი.

-შენ რატომ არ გძინავს, ლიფსიტ?- თმას მიჩეჩავს ბავშვივით. გიჟი.

- გამომეღვიძა და ვეღარ შევიბრუნე.- სიმართლე ვუთხარი, მაგრამ ბოლომდე არა.
ჭიშკარს გავცდით.- დღეს ბევრი არ დაგილევია.- თვალმოჭუტულმა ვუთხარი.

-ხოო,ის ორი ხო მაინც გავაწვინეთ.- ხელებს ისრესს კმაყოფილი.
-რანაირად მოტყუვდნენ.- მეცინება.

-ვივიენ,რა ხდება?- უცაბედად კითხულობს.

-რა უნდა ხდებოდეს?- კითხვას ვუბრუნებ და ხელებს ვიჯვარედინებ.

-მაგას შენ უნდა მეუბნებოდე,რადგან არ ხარ მწეველი. ტირილითაც ხშირად არ ტირი,რომ ჩვეულებრივ მოვლენად ჩავთვალო.- სერიოზულად უნდა იცოდეს?

-სანდრუშ,მაგაზე არ იდარდო. ბოლო დროს სენტიმენტალურობა დამჩემდა.- უდარდელად ვიჩეჩ მხრებს.

-ვივ,სიმართლე მითხარი,კარგი?! რადგან ჩვენ ახლოს არ ვართ, არ ნიშნავს რომ არ მაინტერესებს, როგორ ხარ ან რას აკეთებ. ძალიან არ მინდა თავს ცუდად გრძნობდე და გამიხარდება,თუ რამით შევძლებ მეც შენს დახმარებას. უფლება მოგვეცი,რომ რამე გავაკეთოთ,კარგი?- ისეთი გულწრფელია ღიმილისგან თავს ვერ ვიკავებ. მიყვარს ეს ბოჩოლა.

-სანდრო,ვაფასებ იმას რაც ახლა თქვი,მაგრამ ამაზე ლაპარაკი არ მინდა.

-კარგი,თუ არ გინდა.- მშვიდად მივუყვებით ოღრო-ჩოღრო გზას.
სიჩუმე ის არ არის,რაც ახლა მჭირდება. ყურადღების გადატანა მინდა ძალიან.

-ძალიან კარგია თქვენთან ერთად.- ვაღიარებ.

-ვივიენ,მართლა კარგად ხარ?- ჩერდება და თვალებში მიყურებს. მიუხედავად იმისა,რომ სიბნელეა, მთვარეა გამოკიდებული მოალერსედ ცაზე და ზემოდან მზრუნველად გვანათებს.
-არ ვარ კარგად,მაგრამ ვიქნები. ოდესმე გამივლის.- თვალებს ვხუჭავ.

-სიგარეტი ცუდია,ხომ იცი?!

-ვიცი,ვიცი. უბრალოდ თავს ვერ მოვერიე. - ნამარხი გრძნობები ერთხელაც ამოხეთქავს ვულკანივით და ეს ამოხეთქვა, შეიძლება საბედისწეროც აღმოჩნდეს.

-არაუშავს,ვივიენ. სულ თავს ვერ შეიკავებ, ადამიანი ხარ, რობოტი კი არა.- მიღიმის და გზას მიჰყვება.

-სანდრო,მე შეყვარებული ვარ.- გაუაზრებლად ვყვირი. ტრიალდება გაოცებული და მე გული მიფართხალებს.

-ხო?! მერე ეგ კარგი არ არის?- მეკითხება გულუბრყვილოდ.

-არ არის.-თავს ვაქნევ.- მას არ ვუყვარვარ, მხოლოდ მე...- თავს ვხრი და წინ მივდივარ.

-როგორ თუ არ უყვარხარ?- მედევნება.-გითხრა?

-აი,ასე. შეიძლება ვერც შემამჩნია ან შემამჩნია და უბრალო გოგოდ აღმიქვა.

-შანსი არაა.- სანდუნა თავისას აწვებოდა.

-როგორ არა?!-ჩამეცინა მწარედ.- მე არც განსაკუთრებული სილამაზით გამოვირჩევი, არც ფლირტით ვიკლავ თავს, არც ისეთი ჭკვიანი ვარ,რომ ჩემზე გადაირიოს. შემომხედე,სანდრო. მე პატარა გოგოს ვგავარ და ზოგჯერ ძალიან მოსაწყენი ვარ. - სული მტკივა. ისე მტკივა ჩემი ნაკლოვანებები,წარმოდგენა არავის აქვს,რა მწარეა.

-რაებს ბოდავ?-ჩერდება.

-მხოლოდ სიმართლეს.- ცრემლი მღალატობს ისევ. -შინ დავბრუნდეთ,კარგი?- ვთხოვ.

-ვივიენ,ახლა მართლა სულელივით ლაპარაკობ.- გაოგნებული მიყურებს.- ლამაზი ხარ,რა თქმა უნდა..ძალიან საყვარელი და კეთილი. ჭკვიანი ხარ და ისეთი მანერები გაქვს, ჯერ მარტო მაგით იქცევ ყურადღებას.-მეცინება. - ვივიენ,სერიოზულად ვამბობ.

-შენ ის არ იყავი,ვარჯიშისკენ რომ მომიწოდებდი?- შევახსენე წარსული.

-შენ რა,სერიოზულად მიიღე? ან მაგაში ცუდი რა არის?!- მეკითხება.

-სანდრო,ნუ მეუბნები ისეთ რაღაცას, რაც იმედებს კიდევ ერთხელ გამიცრუებს,როცა სარკეში ჩავიხედები.- პირველად ვთქვი ის,რასაც ამდენ ხანს განვიცდიდი.

-მე შემიძლია გითხრა,რომ ცდები.

-კარგი. - მხრებს ვიჩეჩ და სახლისკენ მიმავალ გზას ვადგები.

-ყველაზე სტერეოტიპულ გოგოდ როგორ გადაიქეცი?-მეკითხება. ნამდვილად არ მინდა პასუხის გაცემა.

-სანდრო,გვიანია,წამოდი.

-იცი რა?! ხო,შენი ბრალია! შენ შექმენი შენს ტვინში იდეალები და ის კი არ იცი,რომ იდეალურობა არ არსებობს. იმას აკნინებ, რაც შენ გხდის იმას,ვინც ხარ რეალურად. რატომ გინდა იყო სხვა?ესე ძალიან არ გინდა იყო შენი თავი? ესე გჭირდება სხვებისგან მოისმინო ფრაზები,რომ ლამაზი ხარ? კარგია აკმაყოფილებდე სხვების სილამაზის კრიტერიუმებს და შენი არ გქონდეს?

-სანდრო...

-რა სანდრო?! ვივიენ, ყველაზე საყვარელი გოგო ხარ და ყველაზე გულწრფელი. არასდროს ამბობ რა გწყინს,მაგრამ ყოველთვის ვგრძნობ. თვალებში გეტყობა ყველაფერი... ხო,შენ არ ხარ გამომწვევი,არ ხარ მაღალი, არ გაქვს ცისფერი თვალები თუ რა ჯანდაბაც ითვლება სილამაზედ უმეტესობითვის... მაგრამ გაქვს ხასიათი. კეთილი ღიმილი... ჩუმი სილამაზე... აუ,რაებს მალაპარაკებ რა.. შენ ისედაც უნდა იცოდე ეგენი.
არადა,შენ და ვიკა მაგარი ნარცისი გოგოები ჩანდით.- გამეცინა.

-მერედა ვინ თქვა,რომ არ ვართ?

-კომპლიმენტები მოგაკლდა და მე დამამუშავე ხო? შენ გაიძვერავ...- ცხვირზე წამეთამაშა.

-სანდროო!

-და რას ამბობდი,ვინ მიყვარსო? ვიცნობთ ჩვენ?- თვალები დავაწვრილე.

-დამცინებ.

-ეგრე მიცნობ?- ცოტა წყინს.

-გითხრა?

-როგორც გინდა.

-ვატო მიყვარს, ტაბიძე.

-იის ვატო?- თავს ვუქნევ სუსტი ღიმილით. -ხო არ ღადაობ, მაინც და მაინც ეგ რატომ?

-შენ ვინც გინდა ის გიყვარდება?

-ვივი,ცოტა რთული ბიჭია. მაგრამ ჩაგახუტებ,მაგ ბიჭს.- მეცინება.

-ეხ,არ მინდა ნაძალადევი არაფერი. თუ არ მოვწონვარ და ნუ მოვწონვარ.

-შანსი არაა,მოეწონები.-ეშმაკურად იღიმის.- აი,ნახავ!

-არ შევუყვარდები,არააა! შეუშვი მაგ დიპლიპიტო თავში.- სიცილით ვუჩეჩავ თმებს. იმხელა ხმაზე როხროხებს,მეშინია ვინმე არ გააღვიძოს.

-დიპლიპიტო თავი ხო?- ეცინება.- დაგერხევა,ვივ.

სანდროსთან ერთად დავბრუნდი სახლში. ისევ არ მეკარებოდა რული. რამდენიმე საათი გასულიყო საუბარში და თავს უკეთესად ვგრძნობდი.
მე მზის პირველ სხივებს შევეგებე. აი, სანდროს კი-მიეძინა დივანზე.

რატომღაც გულით მომინდა რამის გამოცხობა და სამზარეულოში გავედი. თუმცა ჩემი გამოცდილება დიდ შესაძლებლობას არ მაძლევდა. უკან არ დავიხიე და ცომი ისეთი გულით მოვზილე, უეჭველი იყო, ამოვიდოდა.
ტაფაც გულომდგინედ გავრეცხე და შევამზადე. დღეს მაინც არ იტყოდნენ, ყიყლიყოები ამოგვიყვანა ყელშიო. კვების რაციონი ე.წ. "დახვეულებით" შევცვალე. ისე,მაგის ღირსებიც არ არიან,მაგრამ ამ ერთხელ კომპლიმენტის მოსმენა არ მაწყენდა.
დიდი მოთმინება დამიფასდა და ცომი ამოვიდა. თან ამასობაში თაფლიანი წყალიც მივირთვი.
ცომის გუნდებიც გამოვაცალკევე, კარაქიც გავაცხელე და გავალღვე. ბედნიერი ვაცხობდი "დახვეულს" "დახვეულზე".
ამასობაში მზეს მთვარე დაეჯაბნა და ისე აცხუნებდა, ჩვენც ვგრძნობდით მის სიდიადეს.

ვიკა და ნიკუშა ერთად ჩამოვიდნენ დაბლა. გაკვირვებული მიყურებდნენ.

-სახლი გადარჩა.-გულზე ხელი დაიდო ნიკანომ.მეცინება.

-თქვენ მე ვინ გგონივართ,ჰა?- სიცილით ვიქნევ ჩანგალს ჰაერში. ძალიან მშია უკვე. -ჰე,ახლა! პირველი გაჭერით.- ვუთითებ და მორიგ პარტიას ვიღებ.

-ვი,ეს რა არის?

-"დახვეული" ჰქვია. იჭმევა,ნუ გეშინიათ. დედამ მასწავლა მაგის გაკეთება და ერთადერთია,რაც წვალების გარეშე გამომდის.

თავიდან კრიტიკულად ათვალიერებენ. მერე ყნოსავნე და ფრთხილად კბეჩენ. ნუ მოკბეჩამდე,ხან ნიკა ეუბნება პირველი შენ გასინჯეო და ხან ვიკა ამბობს,თუ მოკვდი აღარ შევჭამო.
ცოტა მწყინდა გამოცხადებული უნდობლობა,მაგრამ არაუშავს. რაც იყო,იყო.
გასინჯეს თუ არა, აღფრთოვანებას ვერ მალავდნენ,ეს რა მაგარი რამე ყოფილაო.
აი,სანდროს გაგუდულს ეძინა.

-ნიკუშ,დათაზე რას მეტყვი?- წარბები ამითამაშა,გევასაო? - მე კი არ მევასა,მაგას ევასა ვუკუნა და მეტი არ მინდა, რამე ისე ვერ იყოს.

-დათა?-წერეთელი ერთვება.

-აი,ვიკა! ცხოვრებაში პირველად ხარ ბანძი,იმისთანა ბიჭი რომ დააიგნორე და შაკოსნაირს ეფლირტავე.

-შენ სულ გაგიჟდი?- მიძაბავს ეგრევე.

-ნუ მელაპარაკები! მე შაკოს ოჯახში არ შემოვუშვებ.- ფეხს ძლიერად ვკრავ ძირს. -არ მაინტერესებს, სიძეს მე ვარჩევ.
-კარანტინის მერე ვერ ხარ შენს ჭკუაზე.- ვიკა მხრებს იჩეჩს და ოთახიდან გადის.

-კარანტინი და თვითიზოლაცია აღარ ახსენო,ენა გიყივის ხოლმე.- ხმამაღლა გავძახე და მისი სიცილის ხმაც გავიგე.
ნიკუშამ ჩაის გაკეთება ითავა და მემადლიერა.

-ზუნზუუ,აი!შენ ხარ დღეიდან, ყველაზე ჰაი ლეველი შეფი! ხელი გაქვსს,იიიიფ,იფ,იფ.

-მადლობა,ნიკუშ.

რომ ვჭამ ცოტას, ოთახში ავდივარ. ძალიან მეძინება და თავს ვერაფრით ვიკავებ.
ხალათს ვიხდი და ესე გაწეწილი თმებით ვითიშები.
--------
-ვივიიი!-ვიქტორია მაფხიზლებს. - აუ,გაიღვიძე რა. მოვიწყინე.

-მეძინება...2 წუთიც.- თავზე ბალიშს ვიმხობ.

-ვივიენ! დაბლა ჩავდივართ,ადეეე! ადექიიი! აუუ,ადეე!-ნერვები ეშლება რომ არ ვემორჩილები.-აი, თუ არ ადგები,რა შანსს "გამაზაავ."

ამ ქვეყნიერებას უბრუნებს ჩემს თავს და მაიძულებს გადავლებას. ისედაც ვაპირებდი,მაგრამ შემწიხლა დროულადო. მერე ჩამომსვა და მაკიაჟი გინდაო. მოკლედ,ჩემზე ძალადობდა საკუთარი მეგობარი.
-ტონალური არაფერში გჭირდება. - შემფასებლურად აცხადებს.

-ვიკა,გამიშვი რა. მწყურია და მშია.

-დამაფასებ მერე და მადლობასაც გადამიხდი. ეს სარაფანი გადაიცვი. დროულად!- შეწუხებული სახით ვართმევ ნარინჯისფერ სარაფანს. მომიხდება,მაგრამ რატო მტანჯავს? ცხელი ნაჭერია.
ნუ რადგან ასეთი მონდომებულია,არ ვუკარგავ და ვიცმევ.

-რომელი საათია?-ვკითხულობ ინტერესით.

-7. მალე! ჩავედიით!- მიჯიკებს და კიბეებისკენ დინჯად მივყავარ.- ნაზად ჩამოდი, არ იმხეცო.- მაფრთხილებს დედა-შვილურად.

-კარგი,ვიკა. - კიბეებზე ფრთხილად ჩავდივარ,თან თმას არეულად ვიწევ ზემოთ.

-აუ,რა ლამაზი ხარ! გამოცვლამდე ფოტოც უნდა გადაგიღო.-ისევ ძალადობს ჩემზე.

-რაღაც ავტონომიურ უფლებებს მილახავ.- მეცინება.

-მე რომ დამიკავშირე შენი ცხოვრება,მაქედან თქვი შენ უარი მაგაზე.- კვლავ მაცინებს.

მისაღებში რომ შევდივარ, ღიმილი სახეზე მაშრება. ღმერთო,ის აქ არის...

-გამარჯობა,ვატო.-ჩამოსართმევად იშვერს ხელს.თვითონ მიღიმის.

შიგნეულობა ხმაურობს.

-ვივიენი.- ავტომატურად ვუღიმი და ხელს ვართმევ.

გული ჩამგლიჯა.
თავზე დამამხო მთელი არსება.

დამაპატარავა განცდამ,რომ უმნიშვნელო ვარ იმის თვალში, ვინც მე მიყვარს. ვისთვისაც ბევრ რამეს დავთმობდი.

სიყვარულის ყველა ფილოსოფიური შეგონება ჩაკლა, რასაც აქამდე უარსებია. ჩემში ყველა ნამსხვრევი ტკივილი ამოიზნიქა და დამსერა. დამსერა მთელი სიცხადით.
ისეთი მწარე იყო,ისეთი დაუნდობელი.. სუნთქვა გამიჭირდა.
ჰაერი არ იყო საკმარისი. საკმარისი მხოლოდ მისგან მივიწყება იყო და ჩემი გაუაზრებელი პასუხი ამ მივიწყებაზე,რომელიც მოწმობდა ტაბიძესთვის იმას,რომ ჩემთვის სულერთი იყო. არადა, ისე ძლიერად მიყვარდა,ფიზიკყრად ვერ იქნებოდა უმნიშვნელო.
მიყვარდა შორიდან, მიყვარდა უანგაროდ, საპასუხო გრძნობის გარეშე და მან, მივიწყების სუდარას მიაბარა ჩემი თავი.

მართალი ყოფილა, სიტყვებისა და ქმედებებს შეუძლიათ ასჯერ მოგკლან და ასჯერ გაგაცოცხლონ. გამაცოცხლა მისმა დანახვამ და გამანადგურა მისმა ქცევამ.

რამე გამაცოცხლებდა კვლავ?!

სანდრომ დაინახა,როგორ უმოწყალოდ მომკლა და სახეზე ფერი ეცვალა.
ვიქტორია? ვიქტორია დადუმდა. პირველად იყო ესე, შესაფერის ქმედებას რომ ვერ იგონებდა. ჩემმა მეგობარმა, იგრძნო რომ მე ჩემი არსებით ჩავკვდი.
ნიკუშამ სიცილით თქვა, რა იყო ბიჭო, ეს ანგელოზივით გოგო რამ დაგავიწყაო.
ისეთი სახე ჰქონდა ვატოს, ვინატრე,ნეტავ ისევ უიმისოდ ვიყო, ოღონდ ამდენი არ ვიგრძნო-თქო.

ძალიან ბევრი იყო ჩემთვის, ძალიან.
მაწამებდნენ შეუხებლად.

სიმწრის სიცილი ძლივს შევიკავე, ტაბიძემ რომ ვერ გამიხსენა. არადა, მანამდე 3-ჯერ გამომელაპარაკა და ერთხელ გადამკოცნა. კარგა ხანს მეწვოდა ლოყა, მას შემდეგ და ცხვირში მიღიტინებდა მისი სუნი.

ატირებულ ზეცას გავყურებ სარკმლიდან. ვერ ვბრუნდები მისკენ. რა აუტანელია ასეთი სიახლოვე და თან სიშორე. თვალები მიწყლიანდება...

-ვივიენ..-ჩურჩულებს ჩემს ყურთან ვიკა.ნიკაპი უდევს მხარზე და ისე მეხუტება.

-კარგად ვარ.- მტევანზე ვეხები ხელით. ისევ მოვიტყუე,თუმცა სულ ტყუილად.
ვიკამ იცოდა რა ცეცხლში ვიწვოდი. თავადაც ამ ცეცხლში იყო ჩავარდნილი,ოღონდ მას საბაბს აძლევდნენ ამოსაძრომად.

ჩემი ნება რომ ყოფილიყო, ავდგებოდი და გავიქცეოდი.
არ არის მარტივი მასთან ასე ახლოს ყოფნა და საერთო ჰაერის სუნთქვა. ფილტვები მეღლება. მზერას ვაკონტროლებ და მთელი დრო,რაც ჩემთან ასე ახლოს ზის, ერთხელაც არ შემიხედავს.
რომ შემეხედა,გავიყიდებოდი. ემოციები გამყიდიდნენ.

-ხოო?! არადა,ვივიენიც ჩვენს უნივერსიტეტშია. რანაირად ვერ იხსენებ.- ნიკუშა ჯიუტად აწვებოდა ტაბიძეს.
ყოველ მოწოლას ტაბიძესთან ერთად ვგრძნობდი. ის ღიზიანდებოდა,მე მტკიოდა.

-ნიკუშ, რა მოხდა მერე?! მეც არ მახსოვდა.- გავიღიმე სევდიანად. - კურსელიც არ არის,რომ დამემახსოვრებინა ან მას დავემახსოვრებინე. - გავიცინე ძალით.
ვიკა ასეთი ამაყი ჯერ არ ყოფილა. სანდრო გაშტერდა. მე მომაშტერდა.
არ ელოდა,რომ ამ ყმაწვილის თვითშეფასების გათელვას განვიზრახავდი. მე ხომ მიყვარს..
მერე რა,რომ მიყვარს.

ვატომ გამომხედა. ისე შემათვალიერა, გული ამიჩქარდა. დავიძაბე,არ მესიამოვნა.. ახლა კრიტიკული იყო.

-ვატო,რა გაკადრეს?!- სანდრო ჩემკენაა.

-არაფერი მიკადრებია,უბრალოდ არ დამამახსოვრდა.- მხრები ავიჩეჩე,მაგრამ სანდროს მადლიერი მზერით მივეგებე. - მოვეშვათ ამ საკითხს. რამე უფრო საინტერესოზე ვისაუბროთ.- ნაწყენზე მას ვუსწორდებოდი ყველაზე რბილი მეთოდებით?!
უნდა ეგემა სანახევროდ მაინც, როგორია, როცა გივიწყებენ.
ტაბიძისთვის ყველაზე მძიმე დარტყმა იქნდბოდა,ალბათ. უნივერსიტეტში თითქმის ყველა იცნობდა,მაგრამ მეგობრობით ცოტასთან მეგობრობდა. სანდროსთან კარგი ურთიერთობა ჰქონდა,აქედან გამომდინარე ნიკუშასთანაც,მაგრამ აქ რა უნდოდა, აზრზე არ ვარ.

-სამაგიეროდ, ამის მერე სულ მემახსოვრება.- თვალებდაქაჩულმა გავხედე. ვერ მივხვდი რა ქვეტექსტი ჩადო სიტყვებში.
რას გულისხმობდა ამ დამახსოვრებაში. რამე კარგი შინაარსი ჰქონდა თუ ცუდი?!

-ამის მერე ვერც დაივიწყებ.- ვიქტორია "კბენს" სიცილით. ჩემი ვიქტორიტა!

-ნამდვილად.- მზერას არ მაშორებს.
გული მიფართხალებს და თვალებში ვუყურებ. მწვანე თვალებში.
მეც არ ვიხევ უკან.
მზერის არიდება გამარჯვების შეგრძნებას დაუტოვებს. მე კი არ ვაპირებ გამარჯვება დავუთმო.

-ვატო,სადამდე რჩები აქ?- ჰა?! აქ რჩება?! რატომ რჩება?!

სანდრო!

ნიკუშას გახედა.
-2 კვირა ვგეგმავ,მერე თუ არ წავედი კოჯორში.- 2 კვირა მე მასთან ერთად...
არა,არა და არა!
ნერვიულად ვისმევ თავზე ხელს და ოთახიდან გავდივარ.

სული მეხუთება. სამზარეულოში ვაჭრი ეგრევე და წყალს ვისხამ ჭიქაში.

რა ხდება ჩემს თავს?!
ესე დასვენება გამორიცხულია. რა უნდა ვქნა?!
ნერვებს დამაგლეჯს. ისედაც არ მაქვს...
მეორე ჭიქას ვცლი და ფანჯარას ვაღებ.
გიჟურად წვიმს და სულ არ ეტყობა, დილით მზე მთელი სიდიადით რომ კაშკაშებდა.

-ვივი,რამე გამოაცხვეთ რა.- სანდრო მთხოვს მოულოდნელად.
გაცხარებული ვტრიალდები.

-აქ როგორ აღმოჩნდა?-ჩუმად ვეკითხები.

-რამდენიმე დღის წინ მომწერა და ვუთხარი რასაც ვაპირებდით. ნიკუშამ დაპატიჟა.-ხელები ასწია მაღლა.

-ანუ ჩვენს საუბარს არ უკავშირდება?-თავი ჩახარა.

-გასაგებია,სანდრო.-სევდიანად გადავხარე თავი. სკამზე ჩამოვჯექი.

-არ მეგონა,ეგეთ რამეს თუ იტყოდა. შეიძლება გულწრფელი არც ყოფილა და ითამაშა...- აღშფოთებული ვაწყვეტინებ.

-თუ გულწრფელი არ იყო, ანუ გამიზნულად მატკინა.-უფრო წამიჭირეს მფეთქავ ორგანოზე ხელები.-ღმერთო,რა ცუდია თუ ეს გამიზნულად თქვა.

-აუ,ვივი!ვცემ,იცოდე!-გამეცინა სერიოზულად.

-რა გაგიკეთოთ?- ღიმილით ვკითხე.

-ვივიენ,თუ შენ..

-რა გჭირს?! ნუ აბუქებ,რა გავაკეთო? - არაფერს ვიმჩნევ. საერთოდ არაფერს.

-რაც გამოგდის ის. რა ერქვა? დახვეულიო თუ ჩახვეული..

-ჩაგახვევ ახლა,თუ ხელს შემიშლი.- ვემუქრები ღიმილით.- ვიკა გამოაგდე რა აქეთ,მომეხმაროს.
თავს მიქნევს და გადის სიმღერით.

ანუ ამ ზაფხულს არ მეღირსება მოსვენება. სახლში რომ ადრე დავბრუნდე,კითხვები გაჩნდება. ჩემმა ძმამ რომ გაიგოს ბიჭებიც არიან ჩვენთან ერთად, 20 წუთში აქ იქნება და კარგი დღე არ დაგვადგება.
ყველაზე მეტად ის ფაქტი მაწუხებს, რომ აქ არის,ჩვენთან. ერთ ჭერქვეშ უნდა გვეძინოს, სხვადასხვა ოთახებში და მე ჩაძინება ისე გამიჭირდება, როგორც არასდროს. მე ხომ მეცოდინება რომ ის ასე ახლოსაა და მკერდში გული მშვიდად არ გამიჩერდება. აფართხალდება როცა მის ხმას გავიგებ,როცა გაიცინებს და ან ისე შემომხედავს, როგორც სჩვევია.

-რატომ მეძახდი?- ვიკა შემოდის ღიმილით.

-დახვეულები უნდა დავაცხო და აქ მინდა იყო. მარტო გავგიჟდები.- უყვარს ირიბად მაინც რომ იგებს რამდენად მნიშვნელოვანია ჩემთვის. ხან იმჩნევს,ხან არა... მაგრამ სულ იცის,რას ვგულისხმობ ხოლმე.

-მე შენ ისეთ სოკოს სუპს გაგიკეთებ, თითებს მიაყოლებ.- მუდმივად ავიწყდება რომ სოკო არ მიყვარს. თუმცა ისეთი გულით თქვა გაგიკეთებო,უარი ვერ ვუთხარი და გავუღიმე. ხათრით შევჭამდი ცოტას.
-----------
ჩუმად ვაკეთებდით საქმეს. ალბათ, მიხვდა რომ ახლა ლაპარაკი არ მინდოდა,მაგრამ მე ფიქრიც არ მინდოდა.ამიტომ შევთავაზე ფილმის ჩართვა.
ისეთ ფილმი ავარჩიე,მას რომ არ ექნებოდა ნანახი და თან კარგ განწყობაზე დაგვაყენებდა.

ვიცინოდით და გულით ვაკეთებდით საქმეს. იმდენად ვიხარჯებოდი, რამდენადაც შემეძლო.
მსურდა ვატო განმედევნა გონებიდან და ყველაფერს ვცდილობდი,ოღონდ მასზე აღარ მეფიქრა.
მთელი წელი ვცდილობდი არ შემეყვარებინა. გავრბოდი მუდმივად. რამდენადაც ვცდილობდი დასხლტომას, იმდენად მიჭერდა.
ტყუილია,სიყვარულს ვერ გაექცევი.ვერ დაემალები და ვერ ამოიგლეჯ,თუ მიზეზი არ მოგცეს.
ვატომ დღეს ყველაზე მეტად მატკინა და ისე გამისწორდა, მტერს რომ არ გავუკეთებდი.

-მზადაა!- ვიკა ბედნიერი ტრიალდება ჩემკენ.- დაგისხავ ახლავე. -ისეთი ლაღია, ისეთი საყვარელი,უნებლიედ მეღიმება.
მეც ვასრულებ ცხობას და სალათს ვაკეთებ.
ფილმი სრულდება.
-აუ,მალე გასინჯე!- თეფშს წინ მიდებს.

-კარგი და შენ იმათ დაუძახე.- გული ისევ ძლიერად მიძგერდება. ვღელავ,როგორც ზღვას სჩვევია აღელვება და კლდეს მისკდომა. მისგან განსხვავებით
მე,შუშის კედლებს ვასკდებოდი.

სიცილით შემოლაგდნენ და მე გავშეშდი.
-ვივი,რა სუნებიაა!- ნიკუშა ამაყი სახით ამბობს.-ვის ოჯახშიც თქვენ შეხვალთ.

-ჯერ გასინჯე,იქნებ გწამლავენ.- სანდრო ვიკას გაჰყურებს.

-აი,პირადად შენს წილში ჩავყარე ბლომად საწამლავი. ილოცე, თავადის ძევ! შენი სიკვდილის დრო დგება.-ჩამჩას სასაცილოდ ატრიალებს.

-მოდი,მაშინ შენ გასინჯე ჯერ.

-არა,სანდრუნა,რას ამბობ?! ფემინისტური სულისკვეთებით გითმობს ვიკა.- ვუღიმი.

-გველი გამიზრდია უბეში.-ნიკუშა ხელს მხვევს.
ვატო რას აკეთებს? არ ვიცი,ვერ ვუყურებ.

-დავსხდეთ,ხო?-ვკითხულობ მშვიდად.
გიჟივით დახტის გული და კედლებს ასკდება. ხელიც მიკანკალებს და ცოტა ვიბნევი კიდეც.

სხდებიან და ისაა,ვიკა უნდა მოისვას სანდრომ რომ ფეხზე ვდგები და აშკარა პროტესტს გამოვთქვამ.

-ჩემთან ჯდება!- აქედან გამომდინარე ნიკუშას ადგილის გაცვლა მოუწევს ვიკასთვის.

-მორჩა,დაეწყო ეჭვიანობის გამოვლინებები... - სანდროს ეცინება.

-გირჩევნია გამოუშვა,თორემ აჯანყება ომში გადაგვეზრდება.- ვიმუქრები.

-როგორ ომში?

-საუკუნოვან!- ვიკა სიტუაციის განეიტრალებას ცდილობს და ეგრევე გვერდით მიჯდება.

მშვიდად ვჯდები მეც და ისაა ვიკას გაკეთებული სოკოს სუპი უნდა გავსინჯო,რომ ისეთი ხარხარის ხმები ჩამესმის,სახლი ზანზარებს.
მეცინება მეც.

-გავიცინეთ,გვეყო! სუპ-ფართი გვაქვს,შეირგეთ.- ვიკა ლამისაა გაწვეს,იმდენს დამცინის.

ტაბიძე ღიმილით მიყურებს და მე მეყინება სახე. ვიღრუბლები ისე, როგორც გარეთ- ცა..

-როგორც ჩანს,საინტერესო 2 კვირა მელის თქვენთან ერთად.- ვატუნა ამბობს და თვალს არ მაშორებს.
ეს მზერა... არ მომწონს,თითქოს მაფრთხილებს.

-კი,3 გველგესლა გვყავს და აბა რა გგონია.-ნიკუშა ჩვენზე უთითებს.

ნუ სანდრო და ვიქტორია კი, მაგრამ მე?!
ნუ კარგი,საწყენი მაინც არაა.

-აბა,შენ კაცს არ გამოადგები არაფერში.- სანდრო წვენს სვამს.- ზედმეტად კეთილი ხარ და ცხოვრება დაგჩაგრავს,ძმაო.

- ნიკოს ჩემი ბულინგიც ეყოფა.- ვიკა ამაყად სწორდება წელში.

-აუფ,ვიკატორე ჩაწყნარდი.- ნიკო უბღვერს სიცილით.

-რაღაც ძალიან გამითამამდი და არ მომწონს საერთოდაც.

-აუ,საერთოდაც, ვიკატორე?

-კი,აი საერთოდაც.-ხელებს იჯვარედინებს და უღიმის ნიშნის მოგებით.

-გაცივდა რა,ჭამეთ!- სანდრო ეჩრება შუაში თეთრი მანდილივით და ლამის სამოქალაქო ომში გადაზრდილი ხულიგნობა ცხრება.
-------------
ღამით აციებულიყო. წვიმას გადაეღო და ნესტიანი სიცივე იდგა.ეზოში ვიჯექი ჩემთვის და პატარებთან ერთად ვხალისობდი.
ჩემს პატარა და-ძმას ველაპარაკებოდი ვიდეოზარით და ზღაპრის pdf ვესიას ვუკითხავდი.
ისე მიყვარდა "ლოტა აურზაურის ქუჩიდან" ,რამდენჯერაც არ უნდა წამეკითხა, პირვანდელი ემოციებით ვხვდებოდი ყველა მოვლენას და ისე ვკისკისებდი, როგორც ჩემი პატარები.
ჩემი ძმა უფრო ინტერესიანი ბავშვი იყო, მაგრამ პაწუკა ქალბატონიც ინდომებდა ხოლმე ეჭვიანობის ფონზე.

-წარმოგიდგენია?! ლოტა რა მაიმუნი ბავშვია.- ბავშვები კისკისებდნენ. ისეთი სუფთა ხმა ჰქონდათ, ისეთი გულიანი სიცილი, უნებლიედ მეღიმებოდა.
მიყვარდა ყოველი მათთან გატარებული წამი. მიუხედავად იმისა,რომ მათგან დასვენებაც მინდებოდა, შიგნიდან მჭამდა მონატრება.

ჩემი ოჯახი იყო ის ნაწილი, რომლის გარეშეც უაზრო იქნებოდა ჩემი არსებობა.

-როდის მოხვალ სახლში?- ჩემი და მკითხულობდა.

-მალე მოვალ,ძალიან მალე.- უკვე დაღლილიყვნენ და თვალები ეხუჭებოდათ.
დედამ დავაძინებო და გამითიშა. დავრჩი ბედნიერი სიბნელეში.

რა კარგი ვქენი, რომ ბოლომდე წავუკითხე ზღაპარი. ძალიან ვისიამოვნე და ჩემში დიდი ხნის მიძინებული ბავშვი გავაღვიძე.

გული უცნაურად მიფეთქავდა და გონება ყველა ოხუნჯობას მახსენებდა,რაც ბავშვობაში მიკეთებია.
რა კარგი იყო,რა საოცარი...

- ბავშვები გიყვარს?- შევკრთი. ტაბიძის ხმამ გული სხვანაირად ამიფართხალა და მე გავუღიმე გულწრფელად.

-კი.-თავს ვაქნევ ისე,თითქოს მხედავდეს.

-გეტყობა,ისეთი განწყობით კითხულობდი ამბავს პატარა ლოტაზე.

-არ გაქვს შენ წაკითხული?- ვიკვირვებ. არაო მპასუხობს.- მე არ მიკითხავდნენ ზღაპრებს და მოთხრობებს.
-მე მიკითხავდა დედა.-გვერდით მიჯდება. ჯანდაბა,სხეული მეძაბება.

-ხო?!

-კი. მიყვარდა როცა ვუსმენდი. ისე კარგად კითხულობდა, მსიამოვნებდა მოსმენა.

-გამოდის,დედას ჰგავხარ.- ჩამეცინა.

-მგონი ხო.-ვეთანხმები.

-ნამდვილად ასეა,-ვდუმვვარ, რადგან არ ვიცი რა ვუთხრა.- ვივიენ.- მისკენ ვიხედები.

-მართლა არ გაქვს წაკითხული: კარლსონი,პეპი...- თავს აქნევს.

-გვიან დავიწყე კითხვა და პირველი რაც წავიკითხე, დუმბაძის "მე, ბებია,ილიკო და ილარიონი" იყო.

-მეც გვიან დავიწყე კითხვა.- საიდუმლოს ვუმხელ.-დეიდაჩემის გამო. რომანებით დამაწყებინა კითხვა და სანამ პირველ გვერდს გადავშლიდი, მიყვებოდა ავტორზე და შეგრძნებებზე,რასაც კითხვის დროს განიცდიდა. ისეთი აღტაცებით საუბრობდა,მინდოდა დავწეოდი. რაც შეეხება საბავშვო მოთხრობებს, პატარების გამო დავიწყე კითხვა და სიმართლე გითხრა, ისე მომწონს, უარს არასდროს ვამბობ.- არც კი ვიცი,რატომ ვსაუბრობდი მასთან. - იცი რას ჰგავს? თითქოს უკან ახვევ კადრებს და ისევ ბავშვი ხდები. სხვანაირი სილაღე და უდარდელობა გაქვს. არაფერი გაწუხებს და თან ეს ავტორი, იმდენად კარგი ენით წერს,ისე აღწერს ყველაფერს, გიცოცხლდება კადრები და ისე აღტაცებით აღიქვამ ყველა დეტალს,ისეთი ბავშვი ხარ, თითქოს დამალობანას თამაში, ქვეყნად ყველაზე დიდი გასართობი იყოს. თითქოს შენც ისევე დარდობ თამაშის როლების განაწილებაზე,როგორც პატარა ლოტა ან მია მარია. პერსონაჟები არიან მოთხრობიდან. -მეცინება. - მართლა რა კარგია.- ღრმად ვისუნთქავ ჰაერს.

-და ბავშვები, მთელი საათ-ნახევარი გისმენდნენ დაქაჩული თვალებით.- მეცინება.

-ხო,ბავშვებს უყვართ მოსმენა და საუბარი,თუ სწორად ელაპარაკები და ან უსმენ.

-ხო?!

-კი,კი,კი. აი,მაგალითად... როცა ჩემს პატარა ძმასთან ერთად ვუყურებ მულტფილმს, ხშირად მაკვირდება,ჩუმად ხომ არ დავძვრები ტელეფონში და ისე უხარია,როცა ვყვები ყველაფერში. როცა ვიცინი მასთან ერთად და მივდევ გასაწვალებლად. ნუ მე ცოტა სადისტი ვარ და მსუბუქად ვკბენ ხოლმე. -ეცინება.- მათთან ერთად რომ ვარ,ისეთი კარგია და ისეთი ნამდვილი ის დრო.

მკლავებს ვხვევ მტევნებს.

-აცივდა და ცოტა ნესტია, შინ ხომ არ შევსულიყავით?- ვატო ტაბიძე მეკითხებოდა მე?!

სიმართლე ვთქვა, სიცივე არ მაწუხებდა,როცა ის ახლოს მყავდა და მისმენდა. სულ არც გამახსენდებოდა,რომ არ ეთქვა რამე. ფეხზე ავდექი და თავი გადავხარე.

-შევიდეთ.- ისე გავბრუნდი,მისთვის აღარ შემიხედავს.

ფეხსაცმელები შესასვლელშივე გავიხადე და შიშველი ტერფებით გავეშურე საძინებლისკენ.

-სასიამოვნო იყო შენთან საუბარი.- კიბესთან შევჩერდი. გულმა რაღაც დარტყმა გამოტოვა,რაღაც მერე ძლიერად მომარტყა.

-ჩემთვისაც.- ოდნავ გავუღიმე და აფორიაქებული ავედი საძინებელში.
--------
- wow,ამას მარტო შენ თუ შეძლებდი.- ვიქტორიტა ემხობა ლოგინზე.

-ნუ მანერვიულებ იმაზე,რაც იყო. მთავარია ის ფაქტი,რომ იდგა და მისმენდა. მერე კი გამომელაპარაკა,ისევ თავისი სურვილით. - სულელივით მეღიმება.

-ვივიენ,ხომ იცი..

-იმედი არ მეძლევა. სულელი მეოცნებე გოგო კი არ ვარ, რომ სიტუაციას ვერ ვაფასებდე ადეკვატურად.- ცოტა ნერვები მეშლება.

-შენ ნებისმიერთან გაქვს შანსები, უბრალოდ რაღაცნაირია რა. ყველას არ უშვებს ახლოს.- გვერდით ეხეთქება. ჩვენს შორის მეოცნებე ახლა ისაა.

-ვი,მე არაფრის იმედი არ მაქვს. არც არაფერს ვცდილობ მასთან, რადგან აზრი არ აქვს.მე ვარ ისეთი, ვინც იქით თავს არ იწუხებს აქტიურობით და ვერ აბიჯებს რაღაცებს. ამიტომ დავაიგნოროთ სიტუაცია და დავიძინოთ. ძალიან დავიღალე. - ხალათიანად ვწვები ლოგინში და თვალებს მაგრად ვაჭერ ერთმანეთს.

-ვი,სანამ დაიძინებ... ლომი გაბრაზებულია ჩემზე.

ლომით გიორგის იხსენიებდა.

-რა იცი?

-ჩემი მარიამი ხომ იცი? მაგას დაურეკა და თქვა,რომ იმედგაცრუებულია. ავუხსენი და ვერ ან არ გაიგოო.გადამხაზა თავისი ქცევითო.

-ძალიან კარგი. ვინც ვერ გაფასებს არ გჭირდება. -ბალიშზე ეხეთქება და სიჩუმე ისადგურებს.
☆☆☆☆☆
თენდებოდა. მზე ცას ანათებდა და ლამაზად ფანტავდა სხივებს. ფანჯარაში იჭყიტებოდა სხივი. მაღიმებდა და მერე მორცხვობდა.
რატომ მორცხვობდა არ ვიცი. მასზე თამამი ხომ არავინ და არაფერია ქვეყნად.

ვიწექი აჩქარებული გულისცემით. ვფიქრობდი,იმდენს ვფიქრობდი თავიც კი ამტკივდა. მხოლოდ ფიქრიც არ იყო. იყო გრძნობა და იყო ის. ვინ ის,ხომ იცით?!
ვერ ვისვენებდი.
ვატო აქაც არ მასვენებდა. 2 ოთახი გვაშორებდა და მაინც... მაინც, მეშორებოდა.

ფრთხილად ავდექი,ვიკუშა არ მინდოდა შემეფხიზლებინა,ისედაც გვიან ჩაიძინა და ძილი რომ აკლდებოდა დარეტიანებული დადიოდა ხოლმე.
სხარტად გადავივლე და ხალათით გავტანტალდი საძინებელში, ტანსაცმელი რომ ამერჩია.
რატომღაც მინდოდა ლამაზი ვყოფილიყავი. მომინდა თვალის გასწორებისას უფრო მეტი თავდაჯერებულობა მეგრძნო, ვიდრე აქამდე ვგრძნობდი.

კანზე საყვარელი ლოსიონი წავისვი, გასაოცარი სუნი ჰქონდა.
ნუ ლოსიონები ჩემს კანს დიდად არ სჭირდებოდა, მაგრამ მე მიყვარდა თავის მოვლა ზედმეტად და ასეთი რაღაცები ჩემი სისუსტე გახლავთ.
შინდისფერი სარაფანი გადავიცვი პირდაპირ.
ჩემი საყვარელი სარაფანი იყო.ზურგი დიდზე ჰქონდა ამოღებული და წინაც ლამაზი,სამკუთხედი ჭრილის დეკოლტე ჰქონდა. ფორმებს არ გამოკვეთდა,თან თავს კამფორტულად ვგრძნობდი.

სველი თმები მხრებზე დავიფინე და ტელეფონს ხელი დავავლე.
კართან გავჩერდი.
ორი კვირის განმავლობაში, როცა მე ამ საძინებლის კარს გავცდები, ვნახავ საყვარელ ადამიანს და ეს მომანიჭებს ყველაზე დიდ ტკივილსა და ბედნიერებას ერთდროულად.
სასაცილოა,სატირალი რომ არ იყოს.
თუ არასდროს ვეყვარები მას ისე, როგორც მე მიყვარს,რატომ მებლანდება იქ,სადაც არ ვეძებ?
მკერდში გული ისევ ფართხალდება.

-ვი,მდინარეზე როდის გავიდეთ? ზაგარი მინდა.- ვიქტორია წუწუნებდა. ჯერ თვალიც არ ჰქონდა გახელილი და სადარდებელი უკვე ჰქონდა. ღიმილით მივუტრიალდი.

-დღეს თუ აღარ იწვიმა,ხვალ გავიდეთ. ან ვნახოთ საღამოს როგორი ამინდი იქნება. -თავს მიქნევს შეწუხებული და ისევ ითიშება.
მეღიმება მასზე.
სიმართლე გითხრათ,მაკვირვებდა ვიქტორია. ყოველ დღეს იმაზე უკეთესს ხდიდა,ვიდრე იყო გუშინ ან გუშინ წინ.
სარკესთან მივირბინე და თმის სარჭი ავიღე. მერე მხრებზე დაფენილი თმა ავზიდე მაღლა და დაულაგებლად ჩავამაგრე.
ხო,მე ეს მიხდებოდა. მომწონდა კიდეც ჩემს თავზე. უბრალოდ წინ მქონდა "ჩოლკა" შეჭრილი და მაგას ვერაფერს ვუკეთებდი. ეგეც მიხებოდა,თუმცა არ მაგრდებოდა, როცა მჭირდებოდა.

სამზარეულოს რომ მივადექი, იოგურტის კოლოფი გადმოვიღე და ჩაისთვის წყალი დავადგი. იქვე მივუჯექი მაგიდას და ფეხები ავკეცე.
სახლში სხვანაირი სიწყნარე იყო. გულიც აღარ ფართხალებდა ისე, როგორც წეღან.
დედაჩემის რეცეპტებს ვათვალიერებდი და რაღაც გემრიელობის მომზადების სურვილი მიტევდა. არადა,არც კარგი მზარეული ვიყავი და არც მიყვარდა.

პიცა-არა, ლობიანი-დიდი დრო უნდა, ხაჭაპური-არ მიყვარს, ხაში- აქ ნაბახუსევზე არავინაა, სალათები-ძროხები ხომ არ ვართ, მწვანები ვძოვოთო-იტყვიან.

აუ,დავტოვებ მშივრებს და ხო იქნებიან ღირსები.

ისევ ვაგრძელებ თვალიერებას: ხარჩო? ჩახოხბილი?

ანუ,დედაჩემს ჰგონია,რომ მე აქ 50 კაციან სუფრას ვშლი, თან რესწარანის სტილში?

-დილა მშვიდობის.- დაქაჩული თვალებით ავყურებ ტაბიძეს.
ყველაზე ცუდი მომენტია პირში კოვზი რომ გაქვს ჩაჩრილი და ამ დროს,ის ადამიანი შემოდის,ვისაც გინდა ლამაზი დაენახო.

აგჰ...

-დილამშვიდობის.-კოვზს ჰაერში ვწევ და ვესალმები. -ასე ადრე რამ გაგაღვიძა?- ტელეფონს ვდებ მაგიდაზე და პარალელურად წარბებს ვკრავ. იოგურტის მორიგ ლუკმას მივირთმევ.

-წავივარჯიშე და თავად?- მეკითხება და კედელს ეყრდნობა.

-არ ვიცი,გამეღვიძა.- პირდაპირ თვალებში ჩავხედე,ურცხვად.
ისევ შეიფართხალა გულმა. -მმ, რამე გინდა? გაგიკეთებ..- შევთავაზე.

-არა,არაფერი. -მიღიმის. თავს ვუქნევ ათლეტურ ვაჟკაცს და ტელეფონს ჩავყურებ.

პირველად მემართება ასე,რომ დიალოგს ვერ ვაწყობ.
იდიოტივით ჩავყურებ რეცეპტებს და ვერც იქ ვპოულობ რამეს.

-ჩაი თუ ყავა?- ანაზდეული კითხვისგან გაოგნებული ვწევ თავს და ვშტერდები.

-ჩაი უნდა დამესხა.-უხერხულად ვდგები ფეხზე და..

-იყავი,დაგისხავ.- ცოტა გაკვირვებული ვბრუნდები სკამზე.

-ჩაი მინდა.

-შაქარი?-ბოხი ბარიტონი ჩამესმის ყურებში და ინსტიქტურად ვპასუხობ 2 კოვზს.

-ასტრიდ ლინდგრენი მართლა კარგად წერს. - ჭიქას წინ მიდებს. გაფართოებული თვალებით შევყურებ.

მკერდში ისე ძლიერ ცემს გული, მეშინია... ძალიან მეშინია.

-აკი ამბობდი არ მაქვს წაკითხულიო? -თვალები დავაწვრილე და ოდნავ წინ წავიწიე,რომ უკეთ დაენახა ჩემი რეაქცია. -იტყუილე?-ეცინება და მწვანეებს მიშტერებს...

-იტყუილე?!-სიცილით კრავს წარბებს.-გრამატიკის "დედა" ესე საუბრობ?

-ამ,ანუ მოიტყუე... მაშო ამბობს ხოლმე,ჩემი და...-მეცინება.უკან ვეშვები და ვეყუდები სკამს.

-არ ვიტყუილე. წუხელ ვკითხულობდი და მართალი ხარ. ის საუკეთესო მწერალია და ისე კარგად გადმოსცემს ყველა მომენტს, განწყობას ქმნის. - მიღიმის გულწრფელად. ლამაზად ჩამწკრივებული კბილები მოუჩანს და გული მიჩერდება.
გაოგნებული ვარ. განცვიფრებული.
მან საბავშვო მოთხრობა მხოლოდ იმიტომ წაიკითხა,რომ მე ვთქვი....

-ოუ, მიხარია თუ მოგეწონა.- ვცდილობ არ შევიმჩნიო. წარბს მაღლა სწევს და თვალებს ჩემსავით ჭუტავს.

-რაა?!-მეცინება. -არ მეგონა,თუ წაიკითხავდი...

-ანუ შთაბეჭდილება მაინც დავტოვე.-ამაყად ეყუდება სკამს. - წინააღმდეგ შემთხვევაში, ისევე ვერ არ იფიქრებდი ჩემზე,როგორც გასულ წელს.

-კი, დატოვე. ოღონდ როგორი,ეგ უკვე ცალკე საკითხია.- ვიღიმი.

-ეჭვი მაქვს,საუკეთესო.- ნარცისიზმის ზეიმი აქვს. ფეხზე ვდგები და ფორთოხალს ვრეცხავ,რომ დავჭრა.

-სულ ტყუილად.- ხელი ჩავიქნიე და ფორთოხლის დაჭრას შევუდექი. მერე კი ჩაის ჭიქაში ჩავაცურე.

-რას აკეთებ?- ჭიქას ჩაჰყურებს გაკვირვებული.

-არასდროს გაგისინჯავს?-თავს აქნევს.- მოდი ჩაის დაგისხამ და გაგასინჯებ. ვფიქრობ,მოგეწონება.

-გამასინჯე.- ცოტა უცნაური სიტუაციაა.
ვღელავ, ვღელავ უაზროდ და ნერვებზე ისე მეთამაშება ყოველი მასთან გატარებული წამი, მეშინია გაგიჟების და ან სიკვდილის.
ცუდადაც კი არ მექცევა,რომ შევიძულო. საერთოდ არ მექცეოდა აქამდე და მასზე "არფიქრს" ვახერხებდი.ახლა მისით იწყება და მისით ღამდება.

-უშაქრო.- თავს ვუქნევ. -საიდანღაც მახსოვხარ,იცი?

-არა.-თავს ვაქნევ და ვცდილობ აკანკალებული ხელი დავიმორჩილო. წინ ვუდგამ ჭიქას ღიმილით და ფორთოხალსაც თავად ვუგდებ ჭიქაში.

-მადლობა. უხეშობ,იცი?!

-გაიზარდე დიდი ბიჭი.- თვალს ვუკრავ და ნეტარებით ვეახლები ჩაის. ჯერ მხოლოდ არომატი მამშვიდებს.

-უკვე დიდი ბიჭი ვარ. უნივერსიტეტშიც კი ვსწავლობ. - სასაცილოდ სწორდება მხრებში.

-ოი,ქალებში წაყვანის დროც მოგიწევს მალე.- დავცინი. - მოგვესწრო,ვატუნა ბიჭი.

-ვივიენ,რაებს კადრულობ?!არ გრცხვენია?!-თავს აქნევს.

-არა,რა მრცხვენია. ვხალისობ.- ისევ ვსამ არომატულ ჩაის.

-თავხედი გოგონა.-თავს აქნევს.- ცუღლუტო შენ.

-აბა,აბა. აი,ეს ცუღლუტი და თან თავხედი გოგონა, არ გაგიკეთებთ დღეს საჭმელს და იყავით ბედნიერები მერე.- თვითონაც სინჯავს ჩაის.

-პერფექტოა,უბრალოდ შემქმნელი ჰყავს მწარე.

-ვიცოდი ისედაც. არაფრის, ჯიგარო.- თვალს ვუკრავ.

-ჩემი წინადადებებიდან შენთვის მთავარს იღებ და დანარჩენს თიშავ წყობიდან?-მაკვირდება.

-ხო,მანდ პერფექტო იყო მთავარი.- ვიცხადებ.

-ესე აბა, კარგი მოსამართლე ან ადვოკატი როგორ გახდები?

-პირადი ცხოვრება სხვაა და საქმე სხვა.

-თუ გაგიჯდა,აგერევა.- ცდილობს ამაღელვოს.

რეალურად ისედაც ვდარდობ,რა უნდა?
რაღაც სიმღერის ხმები ჩაგვესმის, მერე კიბეებზე ბრაგუნის ხმა ისმის და სანდრუშა ჩნდება, დინამიკებს აცანცარებს ხელში,თან მღერის და ცეკვავს "hafanana"-ზე.

იცით როგორი სიმღერაა?! აი, ნებისმიერ მომენტში რომ წამოხტები და ენერგიულად ააყოლებ ტანს ისეთი.

-ვიიიი,წავა დღეს გულაობა! ყველა ვიცეკვეებთ,აი ასეეე - მკლავზე მქაჩავს და ფეხზე მაგდებს. თვითონ კი კურტუმოს აქნევს.

-სულ გაგიჟდი,ხო?- მეცინება. ფეხს სასაცილოდ ათამაშებს იატაკზე და ხელებს უცნაურად,მაგრამ სახასიათოდ იქნევს.

სხვა რა გზაა,მეც ვყვები და ვუბერავთ ერთად.

მიხარია რაღაც და არ ვიცი რა. უბრალოდ რაღაც სხვა მიქმნის განწყობას და სხეული უბრალოდ ცარიელდება ცუდისგან.

სანდრო სიმღერის სიტყვების გამეორებას ძალიან სასაცილოდ ცდილობს. არ გამოსდის. უნდა, მაგრამ ვერ...

ბოლო ხმაზე მეცინება და თავს უკან ვაგდებ.

-ჰე,ვატო! აწი ტაკო!- თითით ანიშნებს ადექიო.-მიდი,ნუ ჩმორობ.

ვატო ხელით ანიშნებს ხომ არ აფრენო და ისევ იმ ადგილზე რჩება მუდოვიჩა.

-სანდრო,ძილის დრო გაქვს წესით და რამ შეგაფხილზა,ჰა?- ხელებს ვიჯვარედინებ და ვეყრდნობი სამზარეულოს დახლს.

-დავითა,შაკო და ის აკუნა მოვლენ. წავა გულუაობა და ღადაობა..

-აკო?! შაკო?!იუუ!- ცხვირს ვიბზუებ.

-რა დაგიშავეს?- სიმღერას რთავს და წარბებს კრავს.

-აი,ის ორი ტყუპი გაგვაშორე. დათუნას ველი მოუთმენლად. - თვალებს ნაზად ვაფახუნებ. ასათიანი რომ ჩამოვა, ვიქტორიას კვლავ ნახავს..

-რამე დაგიშავეს?

-კი! აკომ მე წამიღო ტვინი და შაკოიემ ვიკატორეს! ისე გამაცნო თავისი საოჯახო ისტორია, გეგონება ცოლად მივყვები.- წარბებს ვკრავ.

-მერე გაჰყევი,ვიკაც გავათხოვოთ და ვიგულავებთ.

-აფრენ ხო?! ვიკატორესთვის მეტი მემეტება და მე,იმ ვიღაც აკოს თუ პაკოს, გადავაგდებ ფანჯრიდან! არ გაბედოს მოკარება,თორემ ჩემს თავზე პასუხს არ ვაგებ.

-არადა,რა მაგარი კაცები არიან.- ეცინება და ვატოს უტრიალდება. - ძალიან მაგარი ძმები არიან, გაგაცნობ.- ღიმილით წევს თავს. - მანამდე კიიიი... ჯუზონებიიი!- ღრიალებს და ზედა სართულიდან საპასუხო ხმა გვესმის.

-სანდრო,დაგაკატლეტებ! მძინააავს!- ნიკუშას ხმას ჰგავს.- ბედოვლათი ჯონჯოლი ეს.

ნიკუშას ბილწსიტყვაობა რომ არ უყვარს,გითხარით?! პრინციპში, თავადაც შეამჩნევდით.

სანდრო უბრალოდ არ პასუხობს ნიკანოს და ისევ უწევს სიმღერას ბოლო ხმაზე.

ახლა "la bomba" ისმის და სანდრო ისევ თავის სტიქიაშია.

თავს ვაქნევ და დუპლეტი-თქო, გულში ვამბობ,მერე კი მაგიდას ვუჯდები და აცუნდრუკებულ სანდროს ყურებით გახალისებული შეგრილებულ ჩაის ვუღებ ბოლოს.

სულ მალე კი განადგურებული სახით ჩამოდის ნიკანო და ბალიშს აწნის თავზე სანდრინიოს.

-ეს,ეს,ეს.. ვირ-თაგვა სინდიოფალა!
ძილის მტერ-გესლა. შეგეტენება შენ ვიღაც ნაშა და ნახავ. ცოდვა გიწევს.

-თავის დაცვა ყველამ იცის, შე ჩმორო. რას მთარსავ!

-გაგგუდავ,შე ამჟავებულო კვერცხო!

ნუ ფიზიკური შეურაცხყოფა ძირითადად ბალიშების გადარტყმით გამოიხატებოდა და პიროვნული შეურაცხყოფა კიდევ რაღაც გამოგონილი სიტყვებით, რომელსაც გვიან ან საერთოდ ვერ ვაშინაარსებდი.

ყელში რომ ამომივიდა,შუაში ჩავდექი,ბიჭებო მე ნუ გადამახტებით-თქო და ისეთი დამაჯერებელი გამოსვლა მქონდა, 3 წუთი გაშეშდნენ,მერე კი ისეთი ხარხარი ატყდა, ვიკაც კი გააღვიძეს.
აი,შემდეგ ტაბიძე წერეთლის გაავებულ ქალს აკავებდა, მე ვიხვეწებოდი, სამოქალაქო ომი არ გვინდა,ყველა ქართველი არ ვართ-თქო?! სანდრო იწვევდა, გამოუშვი აბაო და ნიკანო აგიჟებდა გაგსთორავ და მიგთაგავო.

--------------
-მას მერე ჩამივარდი გულში,რაც თვალი მოგკარი. იმ წამიდან ვერ ამოვიგდე შენზე ფიქრები. -თავში ხელი წავიშინე,აკო რომ არ ჩუმდებოდა.

ვატო პირდაპირ მეჯდა. იყურებოდა..

-აკო,მაპატიე.

-უარს ნუ მეტყვი, გენაცვალე
მტკვარი წამლეკავს!
თან წამიღებს და ჩამახრჩობს
დღეთა ზმანება...
თუ ერთი დღე ჩემთვის გაგემეტება,
იქმებ შეძლო,მე წამომყვე

-ღმერთო ჩემო!გთხოვ შეწყვიტე!- ყურებზე ხელს ვიფარებ.

ეს ვერ არის კარგად, მართლა ვერ არის.
რა შევცოდე?!

-არ კი არა,მე ვერ შემიძლია. მაგიჟებს შენი ყოველი უარი..- ჩანგალს ვიღებ გამწარებული და ვიმუქრები..

-თუ ენას არ ჩაიგდებ,ამ ჩანგალზე აგაცვამ! ვფიცავ, სამართალიც კი ვერ შემაჩერებს!- მწვადის ნაჭერს უხეშად ვასობ "იარაღს".

-თავს ნუ მომაკვლევინებ, ვივიენ...

-შენ მე მომაკვლევინებ ახლა!- უკვე ვდუღვარ.

-ფიქრებს რა ვუყო,იისფერს?!- ისევ ახალ ლექსს იწყებს...

-და მე რა ვუყო, შენს აღტკინებას?! რომ გადაგალეწო ყველა თეფში და ნივთი,რაც კი რამ მომეპოვება, მომეშვები?! თუ ტრავმატოლიგიურიდანაც დამადგები?!

-ვივიენ,გულს მტკენ.

-კაცო?! ადამიანი არ ხარ?! არ გეყურება არაფერი?!- გაოცებული ვშლი ხელებს.

-სიყვარულს ყურები სად აქვს,რომ ეყურებოდეს სიტყვების?! ჩვენს შორის დიდი ცეცხლი გიზგიზებს...

-სანამ მიქელ გაბრიელმა აგაგიზგიზა,განვედ! თორემ ღმერთია მოწმე, კაცზე ხელის გასვრა ჩემი სტილი არაა..

-მეტი რა უნდა მომკლა,უშენოდ..

-გადავირევი ახლა,გადავირევიი!

ნერვები ისე მეშლება, სუფრიდან გიჟივით ვდგები და ოთახში ავდივარ.
აკო მედევნება..

-ნუ მომყვები! ნამუსი იქონიე!- ტონს ვუწევ.-სანამ კიბეებიდან დაგაგორე,გამეცალე!- თითს ვუქნევ.
მკლავში მაფრინდება და კედელს მაყუდებს.
ამან მართლა გაარეკა,მართლა. სერიოზულად.

-თავის დაფასება...

-რა შუაშია,მე სხვა მიყვარს!- ხელს ვკრავ და ოდნავ უკან იწევს. - მხოლოდ ერთხელ მნახე და რა სისულელეებს ბოდავ....

-ვინ სხვა გიყვარს?! ვინ...- არეული თვალებით მიყურებს.

-არ აქვს მნიშვნელობა! არაფერს აქვს მნიშვნელობა შენთვის. იმიტომ რომ ის ადამიანი რომც არ ყოფილიყო, ჩვენ მაინც არ ვიქნებოდით ერთად.- გაოგნებული დგას კიბესთან. სწრაფად ავრბივარ. მიხურულ კარს ვეყრდნობი და კართან ვცურდები.

ნერვებისგან მაცახცახებს.
ერთი დამპალი ჩვევა მაქვს, ყოველთვის ვყვები ნერვებს.
ცრემლები მცვივა ისე,როგორც ცას სცვივა წვეთები.

ჯანდაბა!
წყევლაა ცალმხრივი სიყვარული, წყევლა! გასცემ და საპასუხოდ რას იღებ?!
მაზოხიზმია, დაუფასებლობა საკუთარი თავის.
ესეც რომ არაა ჩვენზე დამოკიდებული?!

კარზე ფრთხილად აკაკუნებენ.

-აკო,გადი! იცოდე ვინჩესტერს ვმალავ და შუბლში დაგაჭედებ ტყვიას.

-იმედია მე არ მესვრი...- ტაბიძის ხმას ვარჩევ დახურულ კარს მიღმა.

-გამიღებ?!

-არა.- მტკიცედ ვამბობ. არ მინდა ატირებული მნახოს.

-კარგი, მაშინ ესე ვიქნები მეც.- მარჯვენა ლოყას ვაბჯენ კარს.

-მიხედეთ ხალხს,ტყუილად ხომ არ გვიწვალია,არა?!

-აკო წავიდა.რა უთხარი ამისთანა..

- დავემუქრე.-ამომესრუტუნა.

-ტირი?!ვივიენ,ტირი?!

-არა.-ვვუარყავი.

-გააღე.

-არ მინდა არავინ.

-არ გებრალები?!- და შენ,ტაბიძე?! არ გებრალები?!

-რა გაქვს შესაცოდი?!

-უკანალი მეტკინა ასე ჯდომით.

-საკმარისი მიზეზი არაა.

-დისკრიმინაციას აწვები.

-რა გინდა?

-მინდა დაგინახო,რომ კარგად ხარ.

-გაღიზიანებული ვარ,ვატო! რომ დამინახავ,რა?! ყურადღებას გადამატანინებ,სანამ ქვემოთ ერთობიან?!

-კი! კარლსონი ხომ არ მაქვს წაკითხული,ახლა მომისმენ!

-ვატო... - "შენთან მინდა ძალიან." გულში ვამბობ.

-ვი,ვიწყებ.

" სახურავის ბინადარი კარლსონი"

"ქალაქ სტოკჰოლმის ერთ ჩვეულებრივ ქუჩაზე, ჩვეულებრივ სახლში ცხოვრობს სვანტესონების ჩვეულებრივი შვედური ოჯახი."

მისმენ?

-რა თქმა უნდა,გააგრძელე.- თვალებს ვხუჭავ,ის აგრძელებს. მერე მონაკვეთებში მაცინებს და ამოწმებს,მართლა ვუსმენ თუ არა.

-ქალბატონო,ნაზიბროლა! არ შემენაცვლებით?! თვალები მეწვის..

-ვატუნა,მოგხვდება.

-შემომიშვებ?- ფეხზე წამომდგარი კარს ვაღებ და გაკვირვებული მათვალიერებს ქვემოდან.

-ცხოვრებაში პირველად ვარ შენზე მაღალი.-ტუჩებს ვმუწავ.
ხელს მიშვერს ამაყენეო. მეშინია შეხების.. მეშინია სხეულში დავლილი ტალღების..ვაი,თუ გამყიდა..

ვეხმარები წამოდგომაში და აფართხალებულ გულს ვერაფრით ვაიგნორებ.

-მადლობა. დაილოცოს "კარლსონი", ამის გარეშე არც კი შემომხედავდი.

-გაიზარდე.-ამაყად ვიწელები.

-ეგ შენზე უფრო ითქმის,ვიდრე ჩემზე.-ეცინება.- ჭიკარტა ხარ.

მწყინს.

წყენა სულ მეტყობა ხოლმე, ახლა არ ვიცი. ტელეფონს ხელიდან ვართმევ და საწოლზე ვბობღდები.

-ნახე რა... ჩემი ტელეფონი გაიგდო,შენი არ შეაწუხო.

-ვატუნა, სიკეთე კარგი რამეა. გსმენია რამე?!

-ინტერნეტს გაზოგინებ..
-ძალიან ხელმომჭირნე ბიჭი ხარ.

-რა თქმა უნდა.
-შენ თავი შორს დაიჭირე, აკუნა რომ მობრუნდეს,გაგიჟდება.- თვალს ვუკრავ. კიდეზე ჯდება და მუხლებზე მეყრდნობა მკლავებით, თან თავს მადებს.
რაღაცნაირად ვგრძნობ თავს.
ძალიან მომეჯაჭვა თუ მე ვაბუქებ,არ ვიცი,მაგრამ სხეული და სული ერთდროულად ტეხს განგაშს,მაგრამ ძალაგამოცლილი ემორჩილება საყვარელ მამაკაცს.

-აკუნას მოხვდება შემდეგ ჯერზე, როცა შეგაწუხებს.

-მოეშვი,თავისი გასჭირვებია.- მეღიმება.
-მართლა მეცნობი და ვერ ვიხსენებ საიდან.

-ალბათ,სადმე მომკარი თვალი, არ ვიცი.- მხრებს ვიჩეჩ. მწვანე თვალებიდან უჩვეულო სითბო მოდის. ძალიან უჩვეულო და მაფორიაქებს.
ვაგრძელებ კითხვას. სხვა გზა არ მაქვს.


♡♡♡♡
"იყო და არა იყო,რა" ყველა ზღაპრის უცვლელი შესავალია და ჰყვება ამბავს,რომელიც არ ყოფილა,ანუ გამოგონილია.
"იყო და არა იყო, რა" მოუთხრობს ამბავს ბავშვებს და ამ ამბავს კეთილი დასასრული აქვს ხოლმე.
დიდი სიამოვნებით დავიწყებდი ჩემი ისტორიის მოყოლას ამ შეუცვლელი ფრაზით. რაღაც მაგიური ფრაზით, თავიდანვე რომ გიჟურ მოლოდინს უქმნის მკითხველს და კარგი დასასრულით აიმედებს.
მაგრამ ჩემი ისტორია სხვაგვარად იწყება. იწყება გამორჩეულად. თავისებური ზღაპარია ესეც, სადაც მთავარი პერსონაჟი მე ვარ. სხვათა შორის,თუ დავაკვირდებით, ყველა ჩვენი ამბის მთავარი ფიგურა,თუ მოქმედი გმირი ჩვენვე ვართ. ოღონდ ჩვენ ვერ ვგრძნობთ ან არ ვგრძნობთ ამას. უფრო სხვისი ამბები გვადარდებს ხოლმე. სხვისი უკეთესი გვგონია და იმიტომ. არადა,იმ სხვასაც სხვისი ადარდებს და ჰკარგავს მე-ობას.
არადა,შეგვიძლია დავტკბეთ ჩვენი არსებობის ნებისმიერი წუთით. მოვიქცეთ ისე,როგორც გვინდა. ჩავიცვათ ისე,როგორც მოგვესურვება და არა ისე,როგორც რაღაც სტანდარტები მიგვითითებს. გავიცინოთ იმაზე,რაზეც გვეცინება და არა იმაზე, რაზეც ყველა იცინის. ყველა შეგრძენება რაღაცას გასწავლის და თავს ადამიანად გაგრძნობინებს. სიცარიელესა და არაფერეს,ისევ ტკივილი სჯობს ხოლმე. მაგას კიდევ გონზე მოჰყავხარ და უგრძნობობა, ინდეფერენტულობა თავს საერთოდ არ გაგრძნობინებს. იყინები,რჩები დროში და მორჩა.

-მეტს ვერ ვითმენ,გაიღვიძეე!- ვიკა მაჯანჯღარებს.

-ცოტაც,სულ სულ ცოტაც.- ბალიშს ვეხვევი შეწუხებული და ძილს ისე ვებღაუჭები,როგორც უკანასკნელ იმედს.

-არა,ბევრი გელოდე! გუშინაც გაცადეთ ჩახუტებულებს ყოფნა და მე ავალაგე ჭურჭელი!- ვიკას დამშვიდება ჩემი თავის აწევის გარეშე არ გამოვა.
გაჭირვებით ვწევ თავს. გამოსახულებას ვერ ვარჩევ, ჯერ ისევ ბუნდოვანია ყველაფერი ჩემთვის,მაგრამ მტკიცედ გადავწყვიტე დამორჩილება.
თაფლიან წყალს მაწვდის და ლოგინზე ამობობღებული ბალიშზე თავს დებს.

-მადლობა.- სწრაფად ვცლი ჭიქას. ისეთი განცდა მაქვს,თითქოს ორგანიზმი გამეწმინდა.

-ჰე,ახლა..- ნერვები ეშლება. ჩემკენ გადმოტრიალებული მოხრილ ხელზე დებს თავს.
ღია ჩალისფერი თმები უბზინავს. ინტერესიანი სახე აქვს და ისეთი საყვარელია ხოლმე ესეთ დროს, თანაც სერიოზული.

-აკოთი თუ..

-თავიდან!- მკაცრად ამბობს და მელოდება როდის დავიწყებ თხრობას.

აკოზე მაგრად ხალისობს,თან ცოტა ბრაზობს. აი, ტაბიძეზე რომ გადავდივარ, სერიოზულდება.

-გვიანობამდე არ დაუტოვებიხარ. 2 საათზე ვეღარ მოვითმინე და შემოვედი. შენ გეძინა,მან თმა გადაგიწია სახიდან. სხვანაირად გიყურებდა.
უცებ წამოდგა,რომ შევედი.. მივაძინეო,ამაყად განმიცხადა უხერხული ღიმილით. - მკერდში რაღაც ამოუხსნელი განცდა გაჩნდა. ჯერ პატარა იყო, მერე გასხივოსნდა და მთელ სხეულს სასიამოვნოდ მოედო. კანზე გამიცოცხლდა მის მიერ დატოვებული კვალი,ამიხურდა... ის სურნელი შევიგრძენი,მე რომ მირევდა თავგზას.

-ჩემთან დამეგობრებას რატომ ცდილობს?! აზრზე არ ვარ რა უნდა.- აღტაცებას ბოლომდე არ ვნებდები და გონებაში გაჩენილ პატარა ეჭვს ვაჟღერებ.

-არ ვიცი. შეიძლება მოსწონხარ ან უბრალოდ კარგი ურთიერთობა უნდა შენთან.-მეცინება.

-სავარაუდოდ,უტაქტო გამოსვლას ნანობს. არ მგონია,ან ჩემთან მეგობრობა უნდოდეს და მითუმეტეს მოვწონდე.- მკერდში მწარე ჩხვლეტას ვგრძნობ. იმ საამო განცდას ფარავს, სხეული რომ გამითბო.- ნუ რა მნიშვნელობა აქვს?! გიორგა რას შვრება?-თემას ვცვლი.

-არადა,ჩემი ლოგიკა უფრო ახლოსაა სიმართლესთან,ვიდრე შენი. მარტო ზრდილობის გამო არ იქნებოდა ის ყველაფერი. ვერ დავიჯერებ.მე ნაცარს არ შევიყრი თვალებში,შენი უაზრო კომპლექსების გამო. იცი?! წარმოდგენა არ მაქვს,ზოგჯერ ეგეთი დაბალი თვითშეფასება რატომ გაქვს.. მაშინ როცა,მართლა ძალიან ლამაზი ხარ. გამორჩეული ხარ შენებურობით. აგჰ,ნერვებს მიშლი და მაიძულებ გაბულინგო. - მხრებს იჩეჩს.-აი,მაგას რაც შეეხება,მისი დანახვაც აღარ მინდა. რეკვა შეწყვიტა. მესიჯებსაც არ იწერება. შეურაცხყოფილი ლომია და თავის დანაშაული არ ადარდებს, ეგ ხომ სულ მართალია.

-გვარის შემარცხვენელი. არადა, კარგი ზოდიაქოა ისე.- თავს ვაქნევ.-შენ რას გრძნობ?!

-მე დიდი ხანია ვცივდები მის მიმართ. დაბადების დღე არასდროს მოულოცავს. არასდროს უგრძნობინებია რომ მე მისთვის მნიშვნელოვანი ვარ. თავის მეგობარ თუ საყვარელ მანჩოს საჩუქრებსაც კი ჩუქნის... მე კი არც მილოცავდა...თავს მახვევდა თავის პრობლემებს და მეც სულელი,სულ ვუსმენდი...
იცი,მისმა დამოკიდებულებამ როგორ გამიცია გული?! გამაგულგრილასავით... მაღიზიანებს ყველანაირად და ჩემი ცხოვრებიდან გავაქრობ. მაგას ჰგონია მალე დავასრულებ ბუტიაობას და შევურიგდები. ის კი არ იცის,რომ ურთიერთობის ბოლო წუთები აითვალა თავისი ქცევით. როგორც არ უნდა მტკიოდეს გული, მე მას ვუშვებ, ოღონდ ძალიან მტკივნეულად წავა.ვერასდროს დაივიწყებს ამ წასვლას.

-ყოჩაღი გოგო ხარ.-ვუღიმი გულწრფელად.- არც ღირს ზედმეტი საუბარი მასზე. თუმცა რომ უყვარხარ ფაქტია.

-არ მაინტერესებს. ვერ შემძლო.. ვერ დამიჭირა..

-მარტამდე მოახერხა და თავს გაუჩალიჩა..- ვხვნეში დაღლილი.

-ეგ კი არა,დათუნამ რაო?- თვალებში ვაშტერდები. თაფლისფერებს მოყავისფროში რომ გადადიოდა, აქეთ-იქით აცეცებდა გაურკვევლობისგან. ამ დროს განსაკუთრებულად ლამაზი იყო, ბავშვურობა ჰქონდა ყველაზე მეტად.

-რა უნდა ეთქვა?- გაიკვირვა.

-აკომ ისე გამაბრაზა,თქვენთვის ვერ მოვიცალე. მოყევი რა. - ცოტას ფიქრობს,იხსენებს დეტალურად სიტუაციას. მერე გახარებული ატრიალებს მაჯას და გრაციოზულად შლის ნატიფ თითებს.
ეს თვითკმაყოფილების ნიშანია.

-ცოტა დალიეს. ასათიანი გამართული იყურებოდა მკაცრად. ცოტა მაფორიაქებდა, ისეთი მზერა ჰქონდა. შაკოსაც კი ვერ გავეღადავე, ისე დავიძაბე.- ესაა პირველი უხილავი ძაფები ურთიერთობაში. როცა გრძნობ ის არის ერთი,ვინც ესე მოქმედებს შენზე და ნიშანია,რომ ეს ისაა.

-შემდეგ?-მუხლზე ხელებს ვიხვევ.

-სანდრომ გამაბრაზა. მეთამაშებოდა სიტყვებით და მეთქი-ვის უბედავს?! ხოდა, გავეჭიმე,როგორც მჩვევია.- კისერი წაიგრძელა.-ასათიანმა მაშინ უფრო თავხედურად გადმომხედა.
ნიკუშამ თან ფეხზე წამომახტუნა, სურათი გვინდაო და მაფოტოგრაფა. დათა ისევ წყნარად იჯდა.აი,სამზარეულოში რომ გავედი...

-რომ გახვედი?!- დაწვრილებული თვალები დავაკვესე.

-შემოვიდა.წყალი დამისხიო და სხვა რა გზა იყო,მივაწოდე. ცოტა გამომელაპარაკა..
საერთოდ,რას გადაეკიდე ამ დათას?!

-მაგას გავიგებთ რამდენიმე თვეში.- ეშმაკურად მეღიმება.

-აუ,ნერვებს ნუ მიშლი.თქვი.

-ვნახავთ-თქო.აბა,მე რა ვიცი?!- ძალიან ჩამაცივდა.

-რა იფიქრე?

-ვიკა,არ ვიცი. მე იმ ბიჭის ტვინში არ ვზივარ.

-რა ივარაუდე,მაშინ?!-ჯიუტად აგრძელებდა თავისას.

-არ ვიცი,ვაახ.-წამოვხტი.- სანამ მე გადასავლებად გავამზადებ ნივთებს,შენ მომიყევი რა იჭუკჭუკეთ.

-ძალიან გადაეკიდე.

-კაცო,ხომ არ ვკლავ არა?! ვლანძღავ?!

-არა..

-ხოდა,აბა რა გინდა?! არც ყური აუხურდება,რომ დაგვაბეზღოს. ჰე, მიდი ახალა.- წარბებს ვკრავ და პირსახოცს ლოგინდე ვაგდებ.

-არაფერი გვილაპარაკია განსაკუთრებული. ცოტა კი გამაღიზიანა,მაგრამ აიტან რა კაცი.
სხვათაშორის,ნიკომ თავი გაიგიჟა, ძმურში დარჩი, ყოველ დღე ისედაც აქ ხარ ჩამოსასვლელი და უნდა გაწამდეო. თან კვირაა,მუშაობა არ გიწევსო.ისიც დანებდა, თითქოს არ უნდოდა,აფერისტი.- ჩაიბურდღუნა.

-ნიკოლოზი რომ ჭკვიანი ბიჭი იყო ვიცოდი,მაგრამ ასეთი?!- წავიამაყე უცებ.

-მაწუხებ რაღაც.-ეცინება.- ძალიან თუ შეგვტენით ერთმანეთს, გავიქცევი იცოდე.- სახატავ ალბომს იდებს მუხლზე და ფანქარსაც მონდომებით იღებს.
წამით შეშდება,ფანქრის წვერს კი ფურცელს მკრათალად ახებს.

-თუ ეგრე ძალიან გაწუხებ, შემიძლია ვიბანაო. მიწევს დღეს.

-რატო,რა დღეა? დღესასწაულია რამე?-ისევ მეცინება.

-არა,ადრე მომიწია,მაგრამ არაუშავს. სხვა დროს ვეცდები დიდხანს გავქაჩო დაუბანელმა.- ფუო,ყვირის და მეც კარში ვასწრებ.

-საძაგელი ხუმრობები გაქვს ზოგჯერ.- ეცინება ხმამაღლა.

--------------
მზიანი დღის გამო გადავწყვიტეთ ჩანჩქერზე გასვლა.
სასიამოვნო დღეა,თბილი ფერებით სავსე. მე და ვიკას გვეღირსა,სათვალეების გაკეთება.
კარანტინის გამოცხადება ერთი რამის გამო არ მომწონდა, ჩემს სიმწრით ნარჩევ სათვალეს ვერ გავიკეთებდი და ლამაზ კაბებსაც ვერ ჩავიცმევდი.
სტუდენტები იმაზე დარდობდნენ, სახლიდან სწავლა გვიჭირსო. ნუ ჩვენც გვიჭირდა, სიმართლე რომ ითქვას,მაგრამ მე და ვიკას ის ამბავი უფრო გავაწუხებდა, ის თავის ლურჯ ტუშს რომ ვერ წაისმევდა და მე ჩემი სათვალეებით რომ ვერ გავივლიდი თბილისის ქუჩებში. თორემ მე სახლში ყოფნა იმდენად მიყვარს და მეკომფორტულება, რომ არც კი ვდარდობდი 1-2 თვე სახლში გამოკეტვაზე.
ვიკა მეუბნებოდა,კარანტინი შენი ნაჩალიჩარიაო.

-შენ არ ჩახვალ?!-ვიქტორია კაბას იხდის და მე მიგდებს კალთაზე.
ვაუ! ტანადი მეგობარი ნახეთ რა!

-არ ჩამოვალ. ცურვა არ ვიცი, თან არც მინდა, ცივი წყალი იქნება.- რელურად კი არ მინდა, ვინმემ მნახოს სამოსის გარეშე.

-ჩამოდი რა!-თვითონ რა ენაღვლება, ნავარჯიშებია და ლამაზი ტანი აქვს. მე აბა, ზედმეტად გამხდარი ვარ და დავითრგუნები ვატოს თანდასწრებით რომ გამიმახვილონ ყურადღება. თავს ვაქნევ,არ მინდა-მეთქი.

-ნიკო,არ მოდის.სანდროო!- იმათ ეძახის,თითქოს რამეს გააწყობდნენ.

-და ძალით ჩამათრევთ თუ როგორ?!-ცოტა ღელვა მიპყრობს და კიდურებს ვხვევ მკლავებს.- ჩადით თქვენ,გაერთობით. მართლა არ მინდა მე.

-ვინ არ მოდისო?!-ნიკანო წაგვადგა თავზე.სანდრო დათას და ვატოს ეჯიბრებოდა ცურვაში თურმე.

-ნუ ძალადობთ!იცურავეთ თქვენ. მე აქ ვუდარაჯებ ამ ნივთებს.- მხრები ავიჩეჩე და თმა გადავიწიე სახიდან.

-ვინ წაიღებს,რომ?!მიდი,ზუნზ! ადე რა.შენ პატარა ზარმაცუნა,ადექი.- სათვალიდან ისე ავხედე, გაეცინა.

-არ მინდა რა. - თავს ვაქნევ ჯიუტი ბავშვივით.- საღამოვდება თან და აგრილდება,მე კი სიმწრით მოძლიერებული იმუნიტეტი მაქვს და ეგეც მერყეობს ხოლმე. ახლა რომ გავცივდე,რა გეშველებათ მერე?!

-ეჰე,ნუ ბორძიკობ.- ნიკუშა მიტევდა.

-აუუ,დაანებე რა თავი,არაა ღირსი.- ღიზიანდება ვიკა და ნიკო მიჰყავს ჩანჩქერისკენ.

მე ვრჩები მარტო ისევ.ისევ ჩემს თავთან.
ტაბიძე იცინის. უნებლიე ღიმილი მიპობს ბაგეებს.
ჩემს მეგობრებთან ერთობა და ხალისობს. მე აღარც კი ვახსოვარ ვინმეს.
გუშინდელის მერე, უფრო მეტად მინდა წასვლა. სუნთქვას მიკრავს ეს სიახლოვე ნარევი სიშორე. ისეთი ძნელია ყოფილა, საყვარელი ადამიანის ასე ყოფნა. არ იყოს შენი და შენ შენში ვეღარ იტევდე გრძნობას...
თვითკონტროლი იმდენად გძაბავს, სიამოვნებას ვერ იღებ.
მე ისე დავიტანჯე,ისე მწარედ. რამდენი შინაგანი ხმაც ჩამიქოლავს ჩემში,იმდენივემ ერთბაშად გამოიღვიძა და ამიჯანყდა.
სულ დავიკაწრე და დავიქნაცე. სულ,სულ..

გრილი ნიავი მომედო კანზე. ისე ჩავისუნთქე,თითქოს ენერგიაც შევაპარე სულისთვის. უკან გადაწეული ხეს მივეყრდენი ზურგით და ჰორიზონტს გავხედე.
მამშვიდებდა წყლის ხმა. თავისთვის ჩუხჩუხებდა ანცად და რა იცოდა,მე რომ დაგლეჯილ ადგილებს,წვისგან გაგიჟებულს, საამებლად რომ ეფინებოდა.
ისინი კისკისებდნენ.მე მიხაროდა და თან მტკიოდა.
ტაბიძე აქ არ უნდა ყოფილიყო. მის სიახლოვეს არაფერი მესაქმებოდა.
ის იყო სასურველი და მე?! ვინ ვიყავი მე?! ტანად პატარა გოგო, ბავშვური სახით, მგონი კარგი მოსაუბრე და არ გამკიცხავი.
თვალები მიმეხუჭა. მზე ნაზად ესვენებოდა წყლის ჩუხჩუხის ფონზე.
დახუჭული თვალებიდან გადმომეპარა წვეთი ცრემლი. ყელში მომაწვა ყველაფერი ერთად.
-ვიიიივიი,მიშველე!- დაიკივლა წერეთელმა. გული გადამიქანდა,გიჟივით წამოვხტი და ჩანჩქერისკენ გავექანე. ვიკა არ ჩანდა, სანდრო ზემოდან იყურებოდა შეშინებული, ნიკა და ტაბიძე თავით გადაეშვნენ წყლისკენ. ასათიანი? ასათიანი გიჟივით ეძებდა..
ჯანდაბა,ვიკა!
სუნთქვა მეკვრის.სადაა,სად?!
არაფერი მოუვა. კარგად იქნება. ამოვიყვანთ...
ვერ მაწყნარებს გულში გავლილი დამაწყნარებელი სიტყვები. უვიკაობა მესახება წუთით. ესე მე არ მინდა,ესე ვერ შევძლებ... ესე ვერც ის შეძლებს. უჩემოდ ან უმისოდ ყოფნა განახევრებაა.
-ვიკა!- ვყვირი აწყლიანებული თვალებით. გულის ფეთქვა ყირებში მესმის და შიშისგან ვკანკალებ.-სად არის ვიკა?!- სანდროს ვუყურებ არეული მზერით.
შხეფების ხმა ჩამესმის. ვერ ვჩერდები..
ისე ვხტები წყალში, არაფერი მადარდებს. ვგრძნობ რომ მყარად ვერ ვდგავარ და უფრო ვპანიკდები.
ფეხებს შეშლილივით ვიქნევ.
-ვივიენ!-სანდრო ღრიალებს.აი,მე მაყვინთავებს. ხელებს ვიქნევ იმ იმედით,რომ ვიკას მივაგნებ და ამოვათრევ,მაგრამ მე ჩემი გამჭირვებია.
მგონი ვიხრჩობი.მგონი კი არა,სერიოზულად ვიხრჩობი.

წყალი მეყლაპება,თვალები მეწვის. ვიბრძვი უკანაკნელი ძალებით. რაღაც ქვემოთ მექაჩება. ეს რაღაც ფიზიკაა, მიზიდულობის კანონი და ამბები.
მე რომ ცურვა მესწავლა,ახლა სიკვდილთან ბრძოლის ნაცვლად,ვიკას გადავარჩენდი.
ფეხების ქნევას ვწყვეტ. ყურები გუბდება და მოგუდული ბგერები აღწევენ ჩემამდე. მკლავები მეღლება ფართხალისგან, დანებებას ვგეგმავ. წყალი მჯობნის.
ჟანგბადი ილევა, ნესტოებში სითხე აღწევს...
გონება? გონება ვიქტორიას ეძებს..
არ მოკვდე,ვიკას სჭირდები!

ტვინში ისეთი ქაოსია,თითქოს ვიღაც მოგონებების წიგნს მირტყავს. ყველა ჩადენილი ცოდვა მახსენდება და მთელი არსებით ვნანობ.
ისეთი სიმძიმე მაქვს სხეულში, ფსკერისკენ მექაჩებიან ძლიერი და აბსტრაქტული ძალები.
თმებში მავლებენ ხელს და დანებებულს ზემოთ მექაჩებიან.
წელზე მხვევენ მკლავს.
წყლიდან თავს რომ მაყოფინებენ, ჰაერს გიჟივით ვუშვებ ფილტვებში. მეწვის.
ნაყლაპი წყლის გამო,გულის რევის შეგრძენება მეუფლება.

-ვიკა,გადარჩა?- წამომახველა, სანამ წყლიდან საბოლოოდ ამათრევდნენ.

-ნეტა რის იმედზე ხტებოდი, მაცოდინა და..- ნიკუშა მეხმარება, რომ არ დავეცე. -სულელო..

-ვიკა,იხრჩობოდა...-ყელი მტკივა. ჯერ კიდევ მაქვს ორგანიზმში ნაყლაპი წყალი და ყველა თავისი არსით მაწუხებს.

-იმასაც მოათრევენ.-ქოშინებს.-
უკან ჩაგაგდებ იცოდე.- ნიკუშა ბრაზობს.- რომ არ ამოგვეთრიე, მოკვედბოდი. უუუხ!- ბრაზს იკავებდა. იცოდა, რომ მარტივად მწყინდა რაღაცები და ახლა არ უნდოდა კიდევ გავენერვიულებინე.
მციოდა. სველს ნესტიანი ჰავა მეჯახებოდა და მაცახცახებდა.

-სულელი ბავშვი.

-თავს იკლავდი,ხო?- ვიკა უკნიდან მიყვიროდა. კარგადაა,ღმერთო..

-მადლობის მაგიერია რა.- ჩამეცინა.

-ხო,მადლობა რომ ლამის ცოდვა დამადე კისერზე!-ამოისრუტუნა.

-აუ,ვიო გააჩუმეთ,თორემ დავკუჭავ.- ნიკუშა ღიზიანდებოდა უარესად.

-მორჩილაძე ნიკოლოზ,დაგერხევა. მიგალურსმნი მაგ ქვაზე.- ზუსტად ფეხი წამოკრა ნიკამ და რომ არა ტაბიძე,მეც ზედვე გავწვებოდი.

-ფრთხილად.- ჩუმად მითხრა და ისე მიმიხუტა,სუნთქვა შემეკვრა.
სველი თმები ჩამომშლოდა.
საფეთქელზე მომაკრო სველი ტუჩები.
ცხადი იყო მისი აჩქარებული გულისცემა,ჩემსას რომ ერეოდა. კიდევ მისი ტუჩები და მკლავები, მე რომ მიჭერდნენ და გულს გახეთქვამდე აფართხალებდნენ.
ტირილი მომინდა. მომინდა სამუდამოდ ასე გაჩერება და მის მკლავებში მუდმივობა.
არადა,მუდმივობა ყველაზე მომაბეზრებელი რამ არის.
დრო იყო რეალობას დავბრუნებოდი,თორემ მისთვის გაცხადდებოდა,რომ მაგიჟებდა.

-კარგად ხარ?-ნიკუშას დავყურებდი,ის კიდევ იცინოდა.- რამე ხომ არ იტკინე,ჩვენო ჰერკულეს?!-გავხალისდი.

-გადარჩენილო,ძალიან ხომ არ ცუნდრუკებ?-სანდრო მიყვიროდა.

-გადარჩენაზე შენ ნუ მელაპარაკები, უნივერსიტეტის პირველ სემესტრში მარტო ეგ ისწავლე.- ტაბიძემ ჩაიხითხითა.
გულმა ისეთი ფართხალი დაიწყო, შემეშინდა,რამე არ ეგრძნო.

დამალული გრძნობებით როდემდე უნდა ვიცხოვრო?!

-ძალები სწრაფად აღუდგენია ქალბატონს.- პირსახოცი მომაფარა და ისე შემამშრალა ოდნავადაც არ მოვუცილებივარ სხეულიდან.
არც მე მინდოდა დახსნა მისგან. ისეთი მზრუნველობა მოდიოდა, ისეთი თბილი და შეშინებული მზერა ჰქონდა,მომინდა გულში ჩამეკრა და ულევი კოცნით დამეამებინა ნეგატიური განცდები.
ჩემი სიმშვიდე და ფორიაქი იყო ერთად.

-შენ რაღაც ძალიან კარგ ხასიათზე დადექი და ხომ არ ჩაგაბრუნოთ?- უკვე მოგვიახლოვდნენ. ასათიანს წერეთელი აეყვანა ხელში და ისიც მინაბული თვალებით ბოლომდე მინდობოდა მამაკაცის მკლავებს. ალბათ,იცოდა რომ სანდო იყო.
ვიქტორიასაც მიახურეს პირსახოცი.ასათიანი ფრთხილობდა ძალიან. ვიკაც მორცხვობდა,ცხოვრებაში პირველად.
-მორჩა კინო,დავიშალეთ სახლებში.უი, ჩემი ძმა ნიკა, დაიჭრა. - ატყავებულ ფეხზე შეწუხებულმა დახედა სანდრინიომ. წამომდგარს ხელი გადაჰხვია - რა იყო ბიჭო, ამ ჭინკამ დაგაგდო?- ჩემზე ანიშნა.

-ჯანიანი გოგოა,რამე არ შეგეშალოთ.-ნიკანო ჩემკენ იყო.

-ხოდა,ეს ჯანიანი გოგო ფიქრობდა ვიკას გადარჩენას,თან ისე,ყველა ვარიანტში იბრიდებოდა. დუპლეტი ბავშვი.- სანდრომ წამკრა ხელი.
ყველა რომ შევშინდით ფაქტია, მაგრამ ემოციების გამჟღავნებას რომ არ ვაპირებდით, ეგეც ფაქტი იყო.

-მე მითქვამს,საცა არა სჯობს, გაცლა სჯობს-თქო.- თვალები დავაბრიალე.

-ეე,ტოლი ნახე,კოჭი ისე გააგორეო. - ნიკუშა არ ნებდებოდა.

-ნიკანოო, თაგვმა თხარა თხარაო, კატა გამოთხარაო. ჰოდა,ის კატა თუ გაავდა,მტრისას.

- "საუბარმან უმეცარმან შმაგი უფრო გააშმაგოს"- არ დამანება.

-ეე,კაცი ბრძენი ვერ გასწირავს მოყვარესა მოყვარულსა.- შევუტიე.
აქ უკვე ყველა დაიძაბა,მარტო მე კი არა.

-რომ ვერ გაგწირე,იმიტომ ხარ ცოცხალი,თორემ ჰა. - ვატოს ხელს ჯიუტად არ ვხვევდი. მისგან გამოჟონილ განცდებს კი ჩემში ვკეტავდი.

-ეეხ,მორჩა კინო,წავედით სახლში.- ვიკა აშკარად დაღლილია.- ამ წყლით გავიჭყიპე,აღარ შემიძლია რა.- წუწუნს არ წყვეტდა. - ფწხიც მტკივა.

-მე ხო რას ამბობ რა,სულ კოქტეილები ვსვი რა.-შევეპასუხე.

-კაპასობ.-მკლავები შემიშვა ტაბიძებ. უკან დავიხიე, სწრაფად გავშორდი.

-აუ,კოჭი მტკივა.- ისევ ვიქტორიამ მიიქცია ყურადღება.

-ვიკა,მოგხედავთ! ნუ ზლუქუნებ შევირყიეთ ფსიქოლოგიურად.- სანდრო ჯუჯღუნებს.

-ჯუჯღუნიჩ, სანამ ასათიანმა შემოგაჩეჩა ხელებში,დაოკდი.- ნიკა ხელს კრავს ბეჭზე და ჩვენს მაგივრად ალაგებენ ნივთებს.

-ვიკა,შენც მაგარი ხარ რა. დაიძახე: ნიკა,სანდრო,დათა,ვატო.. რაღა ვივის მისდექი?!იხრჩობა და ვივიენ! მიშველეე. ცურვა მაინც სცოდნოდა.- სანდრო ჩაფიქრდა.

-ეგ უჩემოდ სიზმარსაც არ ნახულობს.- მეცინება. -ყველა სიზმარში ვესიზმრები,რაც გამიცნო მას შემდეგ და თან ყველაში მიყვება საქმეს საგმირონს. მთელი ამბოთ ელოდება ხოლმე შექებას.-
ვიკას ეცინება.

-არა,ისე რა გეგონა,რომ მიასკდი და თავით გადაეშვი. ღმერთი გადმომხედავს და გამაცურინებსო თუ რა?! მომინდომა აქ გმირობანას თამაში.-ნიკუშა ვერ ინელებდა ამბავს.

-ვაიმე,შევღონდი. ხომ გადამარჩინე არა?! მორჩა, ცოცხალი ვარ.რომ ჩაირთო,აღარ გამოირთო რა. გამიზნულად ხომ არ გამიკეთებია,არა?! -ტონში შემერია სიავე.

-სულ შემთხვევით გაექანე და გადაეშვი?!- ტაბიძე მომიბრუნდა.

-ეეხ, შენ ავარიაში განზრახ მოყევი თუ შემთხვევითობა იყო?!-ტაბიძეს ჩავაცივდი.
არ უნდა მეკითხა.

-ხოდა,მეც მასე. გამარჯობა.- მოხვეული პირსახოცით ვბრუნდები და წინ მივიწევ.

მერე რა მოხდა,თუ არ მიფიქრია შედეგზე?! იმპულსურად თუ გადავეშვი თავით, მერე რა...
ვიკა ცუდად იყო და მე უნდა გავჩერებულიყავი?! თუ სიკვდილი იყო,ერთად მაინც მოვკვდებოდით.
კანკალი ვერც პირსახოცმა შემაწყვეტინა. მაციებდა. კეტები კი ჭყაპუნობდა და ისე მაწუხებდა, მეტი რომ არ შეიძლება.

სახლამდე ცოტას წაიჯუჯღუნებდნენ,მერე ჩუმდებოდნენ. ვიკა ჩუმად იყო დათას მკლავებში ჩასკუპებული და ფარაონივით მიაბრძანებდნენ. დაჩოქებაღა აკლდა და ნეფერტიტობას მიეწერებოდა.

ვატოც არ იღებდა ხმას. უკან მომყვებოდა ჩაფიქრებული.
მეც ვფიქრობდი,საკუთარ თავზე ოღონდ.
თუ მოვკვდებოდი,ყველაფერი მორჩებოდა ჩემთვის აქ. და,მე არ მინდა, ყველაფერი მორჩეს. მიუხედავად ყველაფრისა, სიცოცხლე მწყურია... ჰო, მე ვერ ვტკბები ისე,როგორც ყველა. ვერ დავდივარ ხშირად მეგობრებთან ერთად. არ ვარ საუკეთესო სტუდენტი,მაგრამ არც საშუალო ვარ-არც ცუდი. ვწვალობ ბევრს და მარტივად იშვიათად მომდის ხოლმე რამე.
ჩემმა სკოლის ექიმმა იცოდა ხოლმე თქმა,ისეთი ბედი მაქვს, წყაროსთან ჩასულს წყალი დამიშრებაო. მთლად ასეც არ ვიყავი, მაგრამ წყარომდე დაბრკოლებები ბლომად მქონდა.
ბევრი რამ ავიტანე.
მაგრამ.... მე ხომ მყავს და-ძმები?! ხომ მყავს მშობლები და მეგობრები?! ხომ მაქვს ელემენტარული ჩემი თავისთვის?! ხომ შევძელი და ინტერესის სფეროები დავიკმაყოფილე?! ბევრი მიზეზი მქონდა ბედნიერებისთვის,ძალიან ბევრი და ბევრიც მაკლდა. თუმცა მაგის გარეშეც შემეძლო გულიანად გამეცინდა. ზუსტად მაგ ყველაფრის გარეშე ვუყვარდი ჩემს მეგობრებს და ახლობლებს.

რაღაც გადასხვანაირდა გონებაში ფიქრები. სხვა რაკურსით დავინახე სამყარო. დავინახე ჩემი თავი შორიდან. წამით კანს გავცდი, მერე რაღაცამ დამაბრუნა საკუთარ სხეულში.
ეს რაღაც წამი, ბევრს ნიშნავს ხოლმე.
სიკვდილთან მიახლოებულები ყველაზე მეტად აფასებენ სიცოცხლეს და ხო, სიცოცხლე მშვენიერია,რადგან ჩვენი ზღაპრები ჩვენებურად იწერება.
------
საღამოს მშვიდად ვისხედით მისაღებში. ჩვენს ნაცოდვილარ ნამცხვარს მივირთმევდით და ვიკას ვემსახურებოდით. თვითონ ფადიშაჰივით წამომჯდარიყო დივანზე და ჩაის სვამდა.

ნიკო ბრაზობდა ჩემზე. ახლოს მივუჩოჩდი და სახე მოვატრიალებინე.

-შემირიგდი რა.- თვალები ნაზად დავუხამხამე.

-არა.

-არა?! კარგი. საერთოდ არ გიყვარვარ ხო?! რომ არ გიყვარვარ,მაგიტომაც არ მპატიობ. - ხელები გადავიჯვარედინე. - რომ მოვმკვდარიყავი,მერეც გაბრაზდებოდი ჩემზე?! თუ დამივიწყებდი...

-აუ,ვივიენ...

-ნუ მელაპარაკები საერთოდ. მეწყინა.

-ზუნზ,მიყვარხარ.- მხარზე მომქაჩა.
-მოდი აბა,შევრიგდეთ.მოდი,მოდი.

-როგორ გიყვარვარ,შემახსენე?!

-როგორც მელას თავის მახრჩობელა.- თვალებს ვჭუტავ.

-საიდან სადამდე?

-ნიკოფსიიდან დარუბანდამდე, ჯიგო.- ხელს მიწვდის,მეც ძმაკაცურად ჩავურტყი და შემოვირიგე.

-ისე,ნიკუშ,ძმაო... ვიკა ჩვენზე მეტად უყვარს ამას.- სანდრო სერიოზულად იწყებს დიალოგს.- ამას უმღერა გაბუტულზე, იმ ქალბატონის გადასარჩენად თავს იკლავდა,სიზმარშიც კი ერთად არიან და რა მარტივად აპატიე,ჰა?

ვიკას ეცინება და ფეხს გაჭირვებით აცურებს ჩემკენ.
ჰო,კოჭი დაიზიანა.

-ვივიენის გულში მოხვედრას, დამსახურება უნდა. აი, რომელს გაქვთ დამსახურება ერთი,ძალიან მაინტერესებს?!

-და შენ რა დამსახურება გაქვს? ნახატს დაგიხატავო დაპირდი და მის გარდა,ყველას აჩუქე.აბა, დამსახურება?

-ყველას არ ჩუქნის.

-კუმ ფეხი გამოყო.- სანდრო ახმოვანებს.

-სანამ ბაკანი გადამიყლაპებია, დაწყნარდი,დეზერტირო! ვიკა მაშინ დამიხატავს,როცა იგრძნობს საჭირო დროს. ვერ წაგვაქეზებ საჩხუბრად.-ამაყად იჭიმება ვიკა ჩემი გამოსვლის შემდეგ.-ჩვენ შევთანხმდით და ის ელოდება საჭირო დროს.

-დეზერტირი რატომ არის?- დათა მეკითხება.

-ეხ,ცოტა მძიმე ისტორიაა.- ვიკა ოხრავს.

-მართლაც,რომ.- ნიკუშა ხითხითებს.

-შენ რა გიხარია,ანალოგიურად დეზერტირობდი.- ეშმაკურად ვიცინი.- ამმმ, ამ ორმა გენიოსმა, მეორე სემესტრის დასაწყისში სტატუსი შეიჩერეს უნივერსიტეტში დებილი კორონას გამო და მიგვატოვეს სემინარებზე.- თავს ვხრი.- ჩვენ გმირულად ვიტანდით ყოველ წნეხს,ყოველ გამოკითხვას და ესენი მშვიდად ისხდნენ. გენიოსები ვართ და სწავლა არ გვჭირდებაო..- მკაცრად გადავხედე.

-აკადემიურის აღებას ვფიქრობდი. -მორჩილაძე გამოტყდა.

-არადა,ძლივს დავემთხვიეთ ყველა საგანზე.- ვიქტორია ჩაის ჩაჰყურებს. - მოღალატეები ხართ.

-აბა?!მერე გამოგვკითხეს სემინარის ხელმძღვანელებზე ინფორმაცია და იცი რა გააკეთეს?! ლექტორები გადაირჩიეს და წინა ფრონტზე მარტო დაგვტოვეს სამორად, სასიკვდილოდ დაჭრილნი. მაგრამ, არამც და არამც, ამათ რომ ჰგონიათ,ერბო ქონია,ერბო ერბოა და ქონი ქონია. ბატონი ბაჩანას ბულინგსაც გავუძელით, ყოველ პარასკევს რომ მონღოლობდა. ჯუ ისედაც გვიყვარს,მაგრამ ჯუ ჯუა და ქარიშხლობდა. თინიკო დავიმორჩილეთ,ვითარცა გახედნილი ცხენი და ზურაბა კიდევ, ცალკე მოვლენა იყო და...-თავს ვაქნევ მძიმე წარსულზე დაკვირვებისას.

-აუუ,რა გამახსენდაა.-ვიკა მეჭრება.- ვურეკავ ვივიენს პრეტენზიებით,რომ ესე სწავლა მეძნელება. ხოდა, მე ძალიან განვიცდი რომ მიჭირს კონცენტრირება საკითხზე, დავალებების ესე კეთება. წიგნიდან არ სწავლა და მთელი ამბები. ვივი რას მეუბნება,აბა თუ გამოიცნობთ?!

-რამე ანდაზას მოთხრიდა.- ნიკო იღიმის კმაყოფილი.

-არა. ეგ ხო,მაგრამ მე რომ ჩემს სათვალეს ვერ გავიკეთებ და ლამაზ საზაფხულო კაბებს ვერ ჩავიცვამო.. სერიოზულად განიცადა.

-ეე,ვისზე რას ამბობ.. ლურჯი ტუში ვიყიდე და ვერც მე წავისმევო,ლამის იტირე.- თმები გადავიყარე გვერდზე.

-ზოგს რა გასჭირვებია და ზოგს რა.- ტაბიძე ამოთქვამს.

-ხო,აბა?! სწავლით,ყველგან ვსწავლობ.- თვალებს ვაბრიალებ.

-და მაინც, მართვის გამოცდაში ჩაიჭერი.-ნიკო დამცინის.

-8-ჯერ.- მეცინება მეც. -თვითონ ჩემზე მეტჯერ,ამიტომ...

-თეორიაში თუ პრაქტიკაში?- ასათიანს ლურჯი თვალები უბრწყინავს.

-ორივეში ორივე ჩავიჭერით.- ნიკო მხვევს მკლავს.
ტაბიძე წვენს მიირთმევს.

-რა ვქნათ, როცა ვიჭრებოდით იღბალი ჩვენკენ კი არა,ეშმაკებისკენ იყო და.- მხრებს ვიჩეჩ.

-ჰო,აბა.. ფორტუნა სულ შენკენ კი არ იქნება.-ტაბიძე თვალს მიკრავს სიცილით.
რას ცდილობს?
- ნამდვილად. კიდევ რომ ჩავჭრილიყავით,ძალიან უხერხული იქნებოდა.

-კიდევ რომ ჩაჭრილიყავით, ჩემი მეგობრები აღარ იქნებოდით,აღარასდროს.- სანდრო იდაყვებს ეყრდნობა.

საუბარში შევყევით. გავიხსენეთ მოგონებები და იმდენი ვიცინეთ, მუცელი აგვტკივდა. ნუ ვიკა ორმაგად დაზარალებული იყო, კოჭთან ერთად მუცელიც სტკიოდა.

მერე წამომაძახა სემინარზე დისტანციურად რაებიც ჩამიდენია და საჯაროდ მომაყოლა.

-აუ,ცოტა ბოდიში,ვღელავო.. ნუ თუ ცოტა ბოდიში,ვივი,გაპატიებენ.- სანდრო მამშვიდებს.

-მაპატია ზუმ.

-სამაგიეროდ,თინათინი სადაც შეგხვდება,ყველგან შენი სააღდგომო ჩაბარება გაახსენდება.- ეცინება.

-მანდ რაღა მიქარა?!- ვატო მაშტერდება.

-ეგეც უნდა მოვყვე?! ჯანდაბას,თუ შერცხვენაა,ბოლომდე შერცხვენა იყოს... თინიკო სანივთო სამართალს გვასწავლიდა და მე წინა დღეს,მაგრად ვიწვალე, მივაკვდი სემინარის მასალას.
დავაყენე მაღვიძარა 7-ზე,რომ სემინარი გადამემეორებინა. დარეკა პატიოსნად,არ დამაღალატა და მე,რა თქმა უნდა, ჩაეძინა.როგორც შემეფერება. ძილი და საწოლი ჩემი ის ნაწილია,რომელსაც ფიზიკურად ვერ ვუღალატებ.
ნუ კარგი. დარეკეს და მაღვიძებენ მთელი ამბებით. წამოვფრინდი ვითარცა აფთარი. როგორც იქნა, თან ვჭამ,თან ვნერვიულობ,თან ვსწავლობ და თან ვიცმევ. გახდა 11 საათი და მწერენ-ვივი, როდის შემოეთრევი,დაიწყო სემინარი 10-ის ნახევარზეო. ბნედა დამეცა,თან რა დამეცა...მეთქი- თორმეტზე არ გვქონდა?! თურმე მე შევცდი. ნუ კარგი ისევ,შევედი და როგორც იქნა, ჩემი ცოდნა უნდა გამოვავლინო და ჩავრთე მიკროფონი. ამ დროს მამაჩემი აღებს მაცივარს და მაწვდის კვერცხს,ჩამირტყიო. ნუ ვყვები და თან ვურტყავ.. "ჭეშმარიტად აღსდგას" ძახილით. მერე იქ ცალკე ვიომე,პირში მეცემოდნენ ბავშვები. არ მაცდიდნენ მოყოლას. იქ ამბავი წავიდა?! დედა შვილს არ აიყვანდა ხელში. მერე გავაგდე მამაჩემი,სემინარი მაქვს-თქო. გავიდა და ცოტა ხანში, როცა ვივი მზადაა პასუხი გასცეს კითხვას, შემოდის ხმაურით. მეთქი-რატო მბომბავ? მოუნდა მოხარშვა რაღაცის.. მეთქი-ჩუმად და ვერ მოისვენა. გავედი იქით.ვაახ, დედას ძინავს. გამოვედი აქეთ. ვაა,ბავშვები ტელევიზორს ახრიგინებენ. შევედე აბაზანაში,მომიკაკუნეს...
ფაქტობრივად,თავს იქით ძალა არ არის რა..
ისე მებრძოდა ყველა,გეგონება მეორე მსოფლიო ომში ვეხმარებოდი ჰიტლერს და შური იძიეს.

-ბოლოს?!- დათუნა კითხულობს.

-ქულა მაინც დამიწერა.- ეცინება მაგრად.

-ესეც ბედნიერი დასასრული!- ხელებს ვშლი თვითკმაყოფილი.



☆☆☆☆



დაშორდაო.- მობილურს დებს ლოგინზე. მიყურებს უემოციოდ.

დილის სიახლეც ასეთი უნდა. ჯერ არც კი გვისაუზმია და ეგრევე გვაჯახეს ახალი ამბავი.
-დაშორდაო?-თვალები გამიფართოვდა.

-ჰო,მარიამს უთხრა,ჩემს მეგობარს.
აბა,მე რაღას მეტყოდა.-თავი ჩახარა.

-მანჩომ როგორ დათმო? გამიკვირდა.

-ასე თქვა,შენ უნდა აგირჩიო ან ქმარიო. მე ქმარს ვირჩევო და დაადო.- გამეცინა.

-მაგანაც რომ მიაგდო,რა ცუდ დღეშია.- ვიკასაც ეცინება. - ხომ გაგიგია,ორი კურდღლის მადევარი,ვერც ერთს დაიჭერსო.- გადმოვაფრქვიე სიბრძნე.

-ღირსია გიორგა.- თაფლიან წყალს მივირთმევ უზმოზე კვლავ.

-ნამდვილად.- ამოისუნთქა.-უკვე უცხოვდება ჩემთვის ის გრძნობა.ვერც კი წარმოიდგენ, როგორ აღარ მსიამოვნებს ეგ ადამიანი.რომ ვფიქრობ, მაღიზიანებს.საერთოდ აღარაფერი მაკავშირებს..

-ჯერ კიდევ გაკავშირებს.- შეშდება. ვერ ხვდება,მაგრამ მართალი ვარ.
ახლა სძულდება.სიყვარული სიძულვილში გადადის და სანამ სიძულვილიც კი იარსებებს მათ შორის,კავშირი იქნება.

-მაგრამ მაგაზე არ იდარდო. აი, ბენჟამინ ფრანკლინი ამბობდა, არაფერია ამ სამყაროში გარდაუვალი,გარდა სიკვდილისა და გადასახადებისაო. - ეცინება.

-რა იდიოტი ხარ.-მჭ....ტს ერთი მომენტი ისე მიხუტებს.- თავს იხრჩობდი, არა?!

-ვიხრჩობდი კი არა, ყურადღების მიპყრობა ვცადე. აბა,ვატო ხომ უნდა მომეყვანა ჩემამდე.- ეშმაკურად მეცინება.

-ხო,სულ მაგაზე ფიქრობდი რა.- ეცინება თავადაც.

-ხო,აბა! ვიცოდი რომ ვატუნა მოვიდოდა. ნუ ნიკუშამ კი ამომათრია,მაგრამ მერე ხომ მეხუტებოდა.

-შ ე შ ლ ი ლ ო ! დ ა ც ე ნ ტ რ ი ლ ო..

-ნორმალური აბა, ჩემი მტერი იყოს.

-ხომ იცი,სიტყვებით ვერასდროს გამოვხატავ გრძნობებს..-ვიქტორია დახურულ კარს მიხსნის. ნებას მრთავს წავიკითხო განცდები.

-ვი,ვიცი და მეც მიყვარხარ..

-უკვე მერამდენედ დამიმტკიცე ეგ.- თვალებიდან დიდი სითბო ეღვრება.-რამე რომ მოგსვლოდა და მე გადავრჩენილიყავი..

-თვალები გიოფლიანდება, წესიერად მელაპარაკე.-თმებს ვუწევ სახიდან. ძალიან ნაზია, სათუთი.. - არ ვიცი,ალბათ, თუ მე მოვკვდებოდი,შენც წაგიყოლებდი.- თვალებს ატრიალებს.
-ძლივს სერიოზულად გადავწყვიტე საუბარი და ხელს მიშლი. - ვიკიტო მუჯლუგუნს მკრავს.

-ვიკა,ნუ დარდობ იმაზე,რაც არ მოხდა. დატოვე წარსულში...

-ღმერთო..

-და ნუ ფიქრობ რომ ცუდი მეგობარი ხარ. რადგან ერთადერთი ხარ,ვისთანაც შემიძლია ყველაფერი ვთქვა და არ შევალამაზო ის,რაც ხდება. სულ მისმენ,როცა მჭირდება დაცლა რაღაცისგან და დროს მითმობ. გაცნობის დღიდან ერთად ვაღამებთ და ვათენებთ,მაგრამ ერთი იცოდე! აი,თუ დაქორწინდები, ჯერ მე ვიქნები და ბოლოში მაინც შენი ქმარი. ჯერ მე, მერე სხვები.

-ხო,აბა?!ვიღაც ქმარი შენზე წინ როგორ უნდა დავაყენო?!

-ზუსტადაც.იცოდეს ყველამ თავისი ადგილი.-თავი ამაყად ავწიე.
მივეხუტე და ვიყუჩეთ. სპონტანური დუმილის საათი გვქონდა.

----
-მაჩვნე აბა კოჭი.-დათა ამოდის წამლებით ხელში.
ვიქტორია ნებდება და განაჩენს ელის.
კოჭზე ნაზად ახებს თითებს. აშკარად შესიებული აქვს..

-გტკივა?

-ცოტა.-ინაზება.

-წაგისმევ მალამოს და გადაგიხვევ, კარგი?! ცოტა ხანს ამიტანე.-თავს უქნევს.

-არ მატკინო,თორემ დაგერხევა.- გაუთამამდა ისევ.

-უკაცრავად,გვაცადეთ მკურნალებს ჩანჩქერიდან გადაჩეხილების მოვლა.- ასათიანი ლურჯებს უბრიალებს.

-თქვენთან შეჯიბრის გამო გადავასკდი,სხვათაშორის.

-მერე რას გვეჯიბრებოდი, დაგპატიჟა ვინმემ?!

-არა ბიჭოს,სანდროს დავუთმობდი რა.აა,დათა!- წამოიკივლა წარბშეჭმუხნულმა. გადავწყვიტე არ ჩავერიო.
-ბევრმა ლაპარაკმა იცის. ფეხიც გაგიმოძრავდა და გეტკინა. აბა ჩუმად ყოფილიყავი?! ენასაც არ იღრძობდი.

-ვივი,შენ წამისვი,მტკენს!- უბღვრეს და ფეხიდან ხელს აშორებინებს.

-წესიერად ახალგაზრდავ. მადლობის მეტი რა გეთმქის?

-არ მინდა საერთოდ,დამანებე თავი!-ნერვები ეშლება.

-გინდა. თან მე სწორად გისმევ და უფრო მალე დაგიამდება.

გავშტერდი. ასათიანი ნახე რა?!

-მართლა?!
-ხო,აბა.. ხომ არ მოგატყუებ?!
-მალე ვივლი ჩვეულებრივად?

-კი,თუ დამიჯერებ.

-აუფ,მომინდომა რა.

-არ დამიჯერებ და შენი აჯობებს.

-შემაშინა რა.

-აბა რა,დიდი გოგო ხარ.- უღიმის.
გადავწყვიტე მარტო დავტოვო. სხვა შემთხვევაში, ომში მომიწევს ჩართვა.მერე მე ვერ გამაჩერებენ.
კიბეებზე მხიარულად ვეშვები.
მისაღებში სხედან და კარტს თამაშობენ ბიჭები.

-ჰეე,დაგჯაბნი ახალა,ბიჭოო.- სანდრო ტაბიძეს უტევდა.

-სანდრო,ჩაგამიწებს,სანდროო.- ნიკუშამ ბოროტულად ჩაიცინა.

-ბევრს ნუ ლაპარაკობ,მოვა შენი ჯერიც.ეე,ბიჭო..ვატო,რას მიკეთებ?! აუ!-სანდროს იმედები გაუცრუვდა.

-აქვე დამნებდები,აქვეე.-ვატო ხელს ჰკრავს.-ჩამაბარე ჰე, წაგებული.-თვალს მიკრავს ვატო.

მღელვარება რომ მეპარება, უხერხულად ვიღიმი.

-ვაა,საიქიოდან მობრუნებულო!- ნიკანო დგება.- რას გვაჭმევ?

-ძლივს მოვიბრუნე სული აქეთ და კიდევ მე გაჭამოთ?! თან შენ არ იყავი ის მოტრაბახე ყმაწვილი, კულინარიაში ძლიერი ვარო,რომ ამბობდი?!

-მერე ვინ თქვა,სუსტი ვარო?

-დაე,დავტესტოთ შენი ნიჭი.- ჩამეღიმა.

-ანუ დღეს მე შემეტენა საჭმილს კეთება?!-წუხს ნიკა.

-დიახ.

-შენ ხარ ზარმაცი გოგო. ასე არ შეიძლება.- თავს იქექს ნიკა.

-ნიკუშ,ზარმაცი შენ და შენი ძმაკაცები ხართ.- თვალით ვანიშნე დანარჩენებზე.- და კიდევ, მზად ვარ წარმოუდგენელი უმოქმედობით შემოვიფარგლო. ესეც ქმედების ნაწილია,ხომ გახსოვს.

-აი,ყოჩაღი გოგო ხარ შენ.- ნიკუშა მხარზე მადებს ხელს.

-ნიკუშ,გჩაგრავენ,ბიჭო?!-სანდრო ერთვება.

-კი არ ვჩაგრავთ,დახვეწაში ვეხმარებით.-ბეჭზე ხელს ვურტყამ ღიმილით და მათ ვტოვებ.

ბაღში გავდივარ,იქვე ვჯდები სკამზე და ვიღიმი. მზე პირდაპირ თავზე დამნათის და სულ არ მეშინია მზის დაკვრის.

მარტო ყოფნა მიყვარს ძალიან. მიყვარს ჩემს სამყაროში თამამად ნათქვამი ყველა სიტყვა. მიყვარს სიწყნარე.ამ დროს შიგნით ვხმაურობ ხოლმე.
თავისით ლაგდება მერე ფიქრები და ვრჩებით მე და სიმშვიდე.

და,რა იყო ჩემი შინაგანი ხმაურის მიზეზი?! ყველამ კარგად ვიცით. ჩემი გადარჩენა და ტაბიძე.

სასწაულია,არა?! მე მიყვარს ვიღაც.
მას არ ვუყვარვარ,მაგრამ მე ხომ მიყვარს?! მაგიჟებს ეს სიახლოვე ნარევი სიშორე. თან რომ გეშენება და თან გეუცხოვება.
სევდიანად მეღიმება.

ვინ იფიქრებდა,მე რომ ამას დავუშვებდი.მთელი ცხოვრება ხან ვის ვიწუნებდი და ხან ვის. არავის ვიკარებდი ახლოს.არც მინდოდა შემყვარებოდა ვინმე. არ მქონია სურვილიც კი.
ერთ მშვენიერ დღეს, შევედი ლექცია-სემინარზე,რომელიც 3 საათი გრძელდებოდა და სასწაული თუ გამაჩერებდა ერთ სივრცეში,თან ერთ პოზიციაში მჯდომს სამი საათი. სავალდებულო საგანი რომ არ ყოფილიყო, არასდროს ავირჩევდი.
იქვე იჯდა ტაბიძეც. ლექტორთან ახლოს და ყურადღებას არავის გვაქცევდა. საერთოდ არავის.
ცოტას ლაპარაკობდა.იმდენად ცოტას,თითზე ჩამოსათვლელად მახსოვს მისი გამოხატული აზრი.
აი,მე კი მიწევდა აქტიურობა. ლექტორი ყოველ უიმედოდ დასმულ კითხვაზე გადმომხედავდა პასუხის მოლოდინში და მეც იძულებული ვიყავი,მეპასუხა. დავალებებსაც ხშირად მაკითხებდა და ყოველ ჯერზე ვცდილობდი,რომ უკეთესი გამომსვლოდა. ხან გამომდიოდა, ხან არა. ყოველ "არგამოსულ" დავალებას განვიცდიდი ხოლმე. რაღაც დროის შემდეგ, მარტივად შემეძლო დაკიდება. ყოველთვის ვამბობდი გულში,მერე რა,ვივი?! არც არაფერი. ნებისმიერს შეიძლება მოსვლოდა ასე..

შემაწყვეტინეს ფიქრი. დედა მირეკავდა უკვე მეორეჯერ დღეს.
-აუუ,დამალაპარაკე რა.. გეხვეწები,დედიკო.- მაშოს ხმა გავიგე ტელეფონს მიღმა.

-მაშოო,მაშკა..- დავუძახე აქედან.

-მომეცი,მომეცი. დედა,მაბრაზებს.. იცი?! გუშინაც ადრე დამაწვინა დასაძინებლად.- ეგრევე საჩივარი გაამზადა,გეგონება რამე დაეშავებინოს მისთვის.

-აბა,რას ამბობ?! მე შენს ადგილას, მომენატრეთი დავიწყებდი ტიკტიკს.- ჩამეცინა.

-მომენატრე,მაგრამ უთხარი.. არ მინდა ძილი მე ადრე. დიდი გოგო ვარ უკვე და ტვინი სულ არ დამიბერდება. ტყუილობდით თქვენ ყველა... აბა,დედა რომ გვიანობამდეა ფეხზე?!შენც რომ რაღაცებს კითხულობ ხოლმე ხოლმე?!- პატარა ვასასიმა ყველაფერი იცოდა..

-მეც მომენატრე,მაგრამ ადრე დაძინება აუცილებელია და მე შენ როდის მომიტყუებიხარ?! გატყუებ ხოლმე?!

-ამმ,აბა მე ხო ბევრჯერ დავიძინე გვიან და კარგი ტვინი მაქვს მაინც. არაა ბებერი..

-ეგ იმიტომ,რომ დედა და მე გაძინებდით ადრე. უფრო ბევრჯერ ჩვენ დაგაძინეთ ადრე და იმან გიშველა.

-მაინც ვერ მეყვარება ძილი. მაგის მეგობარი არ ვარ და არც ვიქნები. - სიჯიუტე გაერია პატარას ხმაში.

-ძილს აწყენინებ..

-მაგან მეც მაწყენინა და ღირსია.- ბრაზობდა.

-გახსოვს,პეპი რომ წაგიკითხე?! პეპიმ იცოდა,რომ ადრე ძილი კარგი იყო და ამას დედიკო არ ეუბნებოდა ხოლმე.

-ხო,დედა არ ჰყავდა.ვერ ვხვდები, რატომ უჯერებდა ძილს?! - სავარაუდოდ, პაწია მხრებს აიჩეჩავდა.

-პეპი კარგი გოგოა,ხომ იცი. გახსოვს რას აკეთებდა?!

-არა..

-თავადვე წვებოდა დროზე.

-აა, მოვცხებ ჩემს თავსო.- გაეცინა.. -ტაკუნებში მისცხებდა?- გადაიკისკისა.

-არ ვიცი,მგონი.-მეც ავყევი კისკისში.- ესე იქცეოდა პეპი.."მე თვითონ ვეუბნები ჩემ თავს.ჯერ მოფერებით: "პეპი,დაიძინე." თუ არ დავუჯერე,უკვე მკაცრად ვიმეორებ. თუ ამანაც არ მიშველა,მოვცხებ ჩემს თავს..." იქნებ,სცადო შენც?! თუ გაამართლა,ვნახოთ..- დავსერიოზულდი უცებ.

-მეხუმრები?!- გაბრაზებას იწყებდა.

-არა,აბა გამეცინა?! - არ მინდოდა გაბრაზებულიყო.

-არა.

-ხომ ხედავ,მე შენ არ გეხუმრები, მაშო.

-აუ,მოვიწყინე. ჩამოდი რა.

-მე შენი მასხარა ვარ?!

-ეგ რა არის?

-გამრთობი,ვინც სასაცილოდ იქცევა,რომ შენნაირი საყვარელი გოგონები გაართოს.

-მაშინ,კი.ხარ.- მოგუდული ხმით თქვა. პირზე იფარებდა ნამცეცა თითებს.

-ოოხ,მაიმუნო შენ. მე ჩამოვალ, დაგკბენ!

-არააა.. -იკივლა.

-ჩუმად,გოგო! არ შეაშინო დედა.

-მე არავისაც არ ვაშინებ.

-დარწმუნებული ხარ?

-კი,დარწყმუნებული ვარ. - სიტყვა არასწორად გაუგია.

-ნუ თუ დარწყმუნებული ხარ,ვერ შეგედავები.

-რაა?

-წადი,რამეს უყურე რა. - დედამ აართვა ტელეფონი და ძალიან მალე დამემშვიდობნენ.

დავრჩით მე და მზე. მე ღიმილი გამეპარა სახეზე.

-შენგან კარგი მასწავლებელი დადგებოდა.-გული ძლიერად ამიძგერდა. ღიმილით გავხედე. ჯიბეებში ჰქონდა ჩაწყობილი ხელები და მიღიმოდა.

-მათემატიკაში ძალიან სუსტი ვარ, არც მყოლია ძლიერი მასწავლებლები. დაწყებითების პედაგოგობა ამ მიზეზით გამოვრიცხოთ. რაც შეეხება მაღალ კლასებს, მაგათ ვერ გავუძლებდი. ამიტომ არ მინდა, გმადლობთ.-ჰორიზონტს გავყურებ ისევ.

-დასანანია,შენი ნიჭის გამოუყენებლობა. -მეცინება.

-დამიჯერე, ეს ნიჭი არაა. პედაგოგობა სულიდან მოდის. საერთოდ,ნებისმიერი პროფესია სულიდან მოდის. რაღაც შენია, რაღაც არა.

-რომ გეცადა,გაიგებდი,რასაც მე ვგულისხმობდი. - გვერდით მიჯდება.

-ბებას ჰყავდა მოსწავლე. მუსიკის პედაგოგი იყო და არ აჰყავდა ისეთი ბავშვები, რომლებსაც ოდნავადაც არ გამოსდიოდათ ან არ უყვარდათ მუსიკა. ერთხელ, თანამშრომელმა სთხოვა ძალიან და აიყვანა მისი შვილი. პირველი გაკვეთილის შემდეგ კი მიხვდა,რომ ამ ბავშვს,საერთოდაც არ უნდოდა დაკვრის სწავლა. თან სულ არ აინტერესებდა ეს მუსიკა.

-შემდეგ?-დაინტერესდა.

-უთხრა იმ ქალს,მაგრამ ქალმა თავი გაიგიჟა. ბებასაც სხვა გზა არ ჰქონდა, ამზადებდა. ერთ დღეს, თბილისს თოვლი ეღირსა და გახარებული ბავშვები გარეთ გავარდნენ საგუნდაოდ. ეს ბიჭიც გაკვეთილზე მისვლის ნაცვლად, შეჰყვა თამაშს და სულ არ გაახსენდა ეს შენი მუსიკა..

-გაბრაზდებოდა, ბებიაშენი.- წარბები შეკრა.

-ინერვიულა. შემდეგ ჯერზე თავდახრილი მოვიდა ბავშვი. ბებომ ჰკითხა,თუ რატომ არ იყო წინა ჯერზე. ბავშვმა კი უთხრა: "არ მინდა მოგატყუოთ და სიმართლეს გეტყვით. გუნდაობას ისე შევყევი, სულ არ გამახსენდა,რომ თქვენთან უნდა მოვსულიყავიო." ბებას გაეცინა და ჩაიხუტა.

-ჩაეხუტა?!-გაიოცა.

-გულწრფელობისთვის. ბიჭმა იცოდა,რომ დედა გაუბრაზდებოდა, იცოდა რომ,შესაძლოა, მასწავლებელიც გაბრაზებოდა, მაგრამ აღიარა. ეს გაუხარდა ბებოს და იმიტომ მიეფერა. პიროვნებაში პირველი მისი ადამიანობა ფასდება...იმის შემდეგ, რაც ბებამ გააკეთა, ბავშვმა მოინდომა მეცადინეობა და რაც შეეძლო, აკეთებდა.

-აი,ამას ჰქვია მასწავლებელი.- გაეღიმა.

-ჰო,ჩემი ბება ნამდვილი პედაგოგი იყო. ყველაზე სასიამოვნო ადამიანი,ვინც კი შემხვედრია. ვერასდროს ვწურავდი ბოლომდე,იმდენად სხვა იყო.- სევდა მომაწვა ყელში და თვალები ამემღვრა. არ მინდოდა ცრემლი გადმომეღვარა,მაგრამ იმდენად მიყვარდა და იმდენად მენატრებოდა, არასდროს გამომდიოდა გახსენება უცრემლოდ.

-იქნებ ოდესმე ლექტორობაც ვცადო,ძალიან საინტერესო იქნება.- დავაყოლე დაიმედებულმა სიტყვები.

-დიდი სიამოვნებით დავესწრებოდი შენს ლექციებს.- გულწრფელობა დაეტყო.

-იმედი მაქვს,ძალით არ შეიტენიდი ჩემს საგანს,თორემ რეპუტაციაზე იმოქმედებდა.- ჩამეცინა.

-ჩავაბარებდი და ისე დაგესწრებოდი. მჯერა,უფლებას დამრთავდი.

-რა თქმა უნდა.- თავი დავუკარი.

სახლიდან ხმაური გამოდიოდა. წერეთლის ხმა ჩვენამდეც კი აღწევდა.
-ვივიენთან გამიყვანე,მიდი მიდი.- დათას ხელში განკარგულებას გასცემდა წერეთლი.

-მიმყავხარ,დამშვიდდი.-ასათიანი აწყნარებდა.

-მე სულ მშვიდად ვარ.- ღია ჩალისფერი თმები გადაიყარა ცალ მხარზე.-საერთოდ შენ ხარ უხერხული ადამიანი,თორემ მე ძალიან წყნარი ვარ.

-ძირს დაგსვამ იცოდე.- კარში გაჩერდა დათა.-მერე იხოხე გასიებული კოჭით.

-დამსვი! სანდრო წამიყვანს ან ნიკო. უთქმელად მომეხმარებიან.- ნერვები მოეშალა.

-არ უნდა გადამერჩინე.- წუხს დათა.

-სინანული გვიანია.- ვატომ გასძახა. მე ჩავიხითხითე.

-არ მჭირდება შენი მიყვანა და გადარჩენა. გადამაგდეთ ჩანჩქერიდან!

-ვიკა,მეორეჯერ მე იქ გადამხტომი აღარ ვარ.- თავი გადავაქნიე და ისე გავძახე.-კარში კიდევ ნუ დგახართ, ვალი იცისო..

-მაგის გარეშეც ამკიდა ვალი ამ ვაჟბატონმა.-დათას შეუბღვირა წერეთელმა.- ანგარებიანი ხარ.

-რატომ,სანაცვლოდ მოგთხოვე რამე?-წერეთელი გამოიჭირა ასათიანმა. თან მშვიდად წამოიყვანა ჩვენკენ.

-ტვინი გამიბურღე სანაცვლოდ და ყოველ წამს მაძახებ. გთხოვე გადამარჩინე-თქო? არა. გთხოვე, მომხედე-თქო? არა...

-საქმეც იმაშია,რომ მაგის გარეშე გავაკეთე ყველაფერი.- სკამზე დასვა და თმა გადაუწია სახიდან. გაეღიმა. ვერ შეძლო სითბოს დატოვება სხეულში. ვიქტორია აიძულებდა თავისი ჭირვეულობით, გამოეხატა ყველა ფარული განცდა.
მგონი ასათიანს აგიჟებდა. მგონი კი არა,აგიჟებდა,თანაც ისე, დაწყნარებაც კი უჭირდა ხოლმე.

-ნახე რა,თავმომწონე სულელი. ნუ მითათუნებ ხელებს თმებში. - წარბები შეკრა და ხელი გააწევინა.
გულზე მოხვდა ასანთიანს. სახეზე დაეტყო განცდა.

- ტლიკინა და ჭირვეული.- წარბი აუტკიცა ზევით ლურჯთვალამ. ისე გაბრუნდა, ვიკასთვის არც მოუსმენია.

-ნახე,რა მაკადრა?!- ვიქტორიამ შეიცხადა.

-ეგრე შენ სულელი დაუძახე.- მხრები ავიჩეჩე.

-შენ ვისკენ ხარ?!

-შენკენ,რა თქმა უნდა.

-კიდევ კარგი,თორემ წეღან ჩანდა, თითქოს ეშმაკებისკენ იყავი.- უკმაყოფილოდ ამოიოხრა.

-მოგეჩვენა,ნამდვილად.- შევიცხადე.

-ვატო,ნუ მემასხრება უთხარი.- ვიქტორია დროს არ კარგავდა.

-ნუ ემასხრები,ვივი.- საზურგეზე გადაწვა და გაიჭიმა ტაბიძე.

-კარგი-თქო,გადაეცი.

-კარგიო.- ვიკას უთხრა.

-ის რას ამზადებს,ნეტავ?!- დავვინტერესდი.

-ისინი..- ტაბიძემ ჩამისწორა.

-დაიცადე,რას აკეთებენ?- ვიკა დაინტერესდა.

-ვივიენმა იგანდეგილა დღეს და საჭმელს ბიჭები ამზადებენ.- ჩაეცინა.

-აუ,თავზე დავადგეთ,დავცინოთ რა.- ყელზე კანი გამოიწელა ვიკამ, თხოვნის ნიშნად.
ვატოს ჩაეცინა.

-ბოროტობ.- თითს ვუქნევ.

-შენ კიდევ ნუ პატიოსნობ რა. მიდი, გთხოოვ.- პატარა საყვარელ გოგოს დაემსგავსა უცებ.

-ვიქტორია,ცოდვაა დაცინვა. არ შეიძლება.-წარბები შევკარი.

-გეხვეწებიი,ღმერთს ვთხოვ და მე მომკითხავს,წამო რაა.- თავი ვერ ვიკავებ და ბოლო ხმაზე ვიცინი. ვატოს სიცილიც მესმის და ორმაგად მეცინება.-აუუ,ვივიენ! წამო რა,ნუ ხარ მოსაწყენი!

-რადგან ცოდვას შენს თავზე იღებ და იქაც გააიასნე.-ცისკენ იშვერს ტაბიძე ხელს.- თან ასეთი გულით ითხოვ..- ფეხზე წამომდგარი ხელში იტაცებს ჩემს მეგობარს.- ხომ არ გაწყენინებთ,არა?!

-ეგეთები არ "მოსულა", არც სამართლებრივად და არც ქურდულად.- მწვანე თვალები უფრათოვდება.ის თვალები,ჩემს გულის გასაგიჟებლად წამი რომ სჭირდებათ.- საქმის თანამონაწილეები ვართ! დაე, კაცურად ავიღოთ ცოდვა ჩვენივე თავზე.- ამაყად მივდივარ წინ და უკან ჩამოტოვებულებს გავყურებ.

-არ მოდიხართ?-დაბნეული ვუყურებ.

-ვივი,ომში გასაშვები გოგო ხარ!- ვიკა ამაყი დედიკოსავით წევს თავს.-ჩემი გაზრდილია.-თავში უვარდება.

-ჰე,ახლა!-ხელით ვანიშნებ რომ ფეხი გამოადგან.- ვიკისროთ საკისრელი.

-აწი,მეცოდინება გარჩევებზე თუ მომიწევს წასვლა, ვინ წავიყვანო.- ვატომ ვიკა შეისწორა მკლავებში და წამოვიდა ჩემკენ.

-და გარჩევებზე რატომ დადიხარ, გოიმი ხარ?!-გაუაზრებლად მცდება.- თუ ძალა გერჩის,ვატუუს?!

ვიკამ სიცილი ვერ შეიკავა ჩემს გამოხტომაზე,მაგრამ თან თვალები დამიბრიალა.

-აბა,სადღაც ხომ უნდა დავიხარჯო.- თავი გადაწია გვერდზე.გამეღიმა, რადგან ვიგრძენი,თუ როგორ მიყვარს და რამხელა ნაწილი უჭირას ჩემს სულში.

-მუსკულების "წამარიაჟების" პიკი.- თვალებს ვაწვრილებ და ხელებს თეძოებზე ვიბჯენ. მომწონს მისი წვალება. მომწონს რომ უწევს ფიქრი ჩემს სიტყვებზე. მსიამოვნებს რომ თავის თავში 1%-ს მაინც მითმობს და ესეც მყოფნის. მყოფნის მარტოდ გაგრძელებისთვის.

-ეეხ!-თავი გააქნია და სამზარეულოში შევიდა. არაფერი უთქვამს,საერთოდ არაფერი.

გუნება წამიხდა. განმარტოვება მომინდა და 1 ღერის მოწევა. თუმცა აქედან მხოლოდ 1 პუნქტს ვიღებ და ისიც მოწევაა. არ მინდა მივეჩვიო,არც ის მინდა ჯანმრთელობა გავიუარესო.
მივყვები კიბეებს. ნელ-ნელა ვშორდები და სამზარეულოდან გამოსული მხიარული ხმებიც მცირდება,შემდეგ-იხშობა.
წარმოდგენა არ მაქვს, რა მიშველის..
ბოლო დროს ჩვევა მაქონდა, გაღიზიანებულზე ფურცელს იმდენ ხანს ვჩხაპნიდი, სანამ თეთრი ფონის ნაცვლად, ლურჯი არ გაჩნდებოდა.
გაღიზიანების ხარისხს მიმცირებდა. ახლა ნამდვილად არ მინდოდა ფურცლის გაფუჭება უაზროდ. მინდა რამე შევქმნა ჩემი გრძნობით და რადგან ხატვა კარგა ხანია შევწყვიტე, მზად ვარ წარსულის "პოეტი" გავაღვიძო ჩემში. გულში მაგრად მეცინება,რაის პოეტი-თქო, მაგრამ ერთხელ ძალიან ცუდად ვგრძნობდი თავს. მეც კალამსა და ფურცელს მივენდე. მას შემდეგ ვწერდი გარკვეული პერიოდი.მგონი რაღაც გამომივიდა მაშინ და ახლა?! ახლა რა გამომივა?! ეგეც დიდი ხანია აღარ მიცდია.

ლოგინზე გავწექი და წინ დავიდე რვეული, კალამთან ერთად. წარმოდგენა არ მაქვს, საიდან დავიწყო. დაწყება ხშირად მერთულება ხოლმე. განსაკუთრებულად მაშინ,როცა ბევრ განცდას ერთდროულად ვიტევ. რთულია ქაოსში დალაგება.
სარკმლიდან გავიხედე.
რა საოცარია სამყარო. როგორი ფერადი და როგორი საუცხოო. ყველაზე უცნაურად და მიმზიდველად ნახატი.

რაფაზე ჩამოვჯექი და რვეული მივაყუდე მუხლებს. იქნებ რამე დავწერო,იქნებ...

გარეთ გავიხედე კვლავ. რაღაცას ვეძებდი,ისეთ რაღაცას,რაც დამაწყობდა.რაც თვალებს ამიხელდა.. ძალას ვეძებდი, რომელიც გამაცოცხლებდა.

ეზოში რამდენიმე ხე მყარად იდგა და ზაფხულის თვებში განსაკუთრებული სილამაზით გამოირჩეოდა. თავს იწონებდნენ ფოთლების ნაზი რხევით, ნიავის ფონზე. ცა გალურჯებულიყო, მაგრამ ყველა წერტილში განსხვავებული ტონი იგრძნობოდა.
საერთოდ,ბუნებაში ფოთოლიც კი არ არის ერთნაირად მწვანე. თითოეულ ფოთოლს თავისი სხვადასხვა ტონის მწვანე ჰქონდა. თითოეულ გვირილას,თავისი თეთრი ფურცლები ჰქონდა განსხვავებულად აქათქათებული.. მინდორიც კი, მინდორიც კი არ იყო ერთნაირი მწვანე საფარველით გადაფარული.
მზის სიხივებს მოეკლო და ცას ისეთი ფერი მიეღო, უეჭველად გაწვიმდებოდა. თვალები გამიბრწყინდა და ქათქათა ფურცელს შევახე კალმის წვერი.

"ბუნებაში სასეირნოდ გავედი,
გამიწვიმდა,დამისველდა წამები.
წამი წამს რომ გაეკიდა, დავნებდი.
დანებებულს შემომაცვთდა განცდები.

დაღვრილიყო ცრემლი სატკივარისა.
ახმაურდნენ წვიმისფერი გრძნობები..
ამოვარდნილ ქარებს ჰქონდათ სურნელი,
იყო ცივი და არაფრის მომცემი."

გავჩერდი... ხომ ვთქვი,სათქმელის დაწყება და დასრულება მიჭირს-მეთქი?!

წვიმამ დასცხო. მე კი სივრცეს გავყურებდი ... ჩავფიქრდი. გამოვიკეტე ყველა კარი და დავრჩი მე,ჩემს მფარველთან ერთად.
ტაბიძემ გაირბინა და თოკებიდან სარეცხის ჩამოხსნა დაიწყო სწრაფად.ნიკუშაც გარეთ გამოვარდა დასახმარებლად.
ეს ყველაფერი,თავიდანაა გასარეცხი.
მძიმედ მოვისუნთქე.
ვატომ წამით გამისწორა მზერა, მერე ეტყობა წვიმამ შეუშალა ხელი და საქმე განაგრძო. სულ გაილუმპნენ,სულ.
არ მინდოდა შესციებოდათ და ვიფიქრე,ქვემოთ ჩავირბენ, პირსახოცს მოვახურებ ორივეს-მეთქი. ისე სწრაფად ჩამოვხტი რაფიდან და ქვედა სართულისკენ თავქუდმოგლეჯილი ჩავასკდი,რომ არაფერზე მიფიქრია. პირსახოცები მოვიმარჯვე და კართან დავდექი.

ველოდი აღელვებული და ველოდი მთელი გრძნობით. ძალიან მინდა გათოშილი გავათბო.მინდა ვიგრძნო ისევ მისი სურნელი. ვიგრძნო სიახლოვე და გავაქრო ეს ნაზავი სიშორის. არსებული ბარიერები ჩვენს შორის.
გული სწრაფად ფეთქვადა. ფეთქავდა მოლოდინით აღსავსე. სუნთქვა ამიჩქარდა იმაზე მეტად, ვიდრე წარმომედგინა.
-ვივიი!- სანდრო ეყრდნობა კალათით ხელში კარს. - ჰე, მალე ახალგაზრდებო, რა გაზოზინებთ,რა.- იმათ გასძახა. თვითონ მშრალად იდგამ. რა ენაღვლებოდა,შეატენა იმათ საქმე და თვითონ არ დავსველდეო, დადგა კარში.
-შენ კიდევ, დამშვიდდი, განდეგილო დეიდა.- თითი ამიქნია. ჩამეღიმა და თავი გადავაქნიე.

-შენ არაფერი გამოგასწორებს, არაფერი!-ვერ ვიტევდი აღტაცებას ჩემში.

გიჟებივით შემოცვივდნენ ბიჭები. შევხტი კიდევაც მოულოდნელობისგან. პირსახოცები გავუწოდე. არც კი შევხებივარ მას. ოდნავადაც კი არ ვყოფილვართ ახლოს. თითქოს ჩვენს გვყოფდა უხილავი,მაგრამ მყარად რაღაც.ეს რაღაც მაფერმკრთალებდა.

-ვაიმეე,ჩემი სიღვარული ზუნზული..- ნიკომ მიმიხუტა სველ ტანზე. გამეცინა და მეც მოვეხვიე.
სიცილის დროს ტაბიძის თვალებს გადავეყარე. პირსახოცი ეჭირა კვლავ. იდგა დინჯად.
გულში ვიგრძენი, რაღაც ხანჯალივით როგორ ჩამესო. მესმოდა როგორ ხმაურობდა წვიმა, ბიჭების ხმა გავიგე მერე და ეგეც შეწყდა. სამაგიეროდ, დარტყმამ კი არ გამიარა, არამედ გადამიარ-გადმომიარა. ამხელა სივრცეში ჰაერი აღარ იყო, რადგან მე ვიკუმშებოდი. ფილტვები ივსებოდა რაღაცით და არც კი ვიცი, რა იყო.
თვალები დავხუჭე. სხვა შემთხვევაში ცრემლები გადმომეღვრებოდა და თავს ვერ შევიკავებდი.ყელში მომაწვა უხილავი გორგალი.
საშინლად ვიყავი, აუტანლად და რომ ვერ ვყვებოდი ტემპს,უჰაეროდ და უსაკვებოდ ვრჩებოდი. როცა რჩები, არც არაფერი გასაზრდოებს იქამდე, სანამ სწორ გზას არ იპოვი.

მე კი ახლა ვერაფერს ვხედავდი. მინდოდა ნიკოს ნაცვლად,ტაბიძე მომხვეოდა,რომ როგორმე მეგრძნო მყუდროება. თუმცა რომელ მყუდროებაზეა საუბარი, უუფლებო ვარ მასთან. აი,ასე. ყველაზე უარესი მაინც ეს იყო. ეს მკლავდა ზუსტად.

მაგრად მოვეხვიე ნიკოს. ეს მჭირდებოდა ამოსუნთქვისთის. ნიკო მიმიხვდა მგონი,რადგან ხმა ამოიღო თუ არა, ისტერიკული სიცილი ამიტყდა.
-ზუნზუ, გავილურძგე, ქენ იუ გაშვება ბესრუმში? ოჩენ ოჩენ გაყინვა მჭირს.

-მიდი,ჰო! ძუძგე! მეც რა დღეში ჩამაგდე.-წარბები შევკარი და უკან დავიხიე,თან სველ ტანსაცმელზე დავიხედე.

-აბა,ზუსტად სამამდე დავითვლი და ვინც მიასწრებს ხოხვით აბაზანამდე, ის არ იქნება ჩმორი.- სანდრო იდგა ამაყად, იდეის წარდგენის მერე.

-შენ გარეცხავ საკუთარი ხელებით!- თვალები დავუბრიალე. სარეცხის მანქანაში ისეთ ბინძურ ტანსაცმელს არ შევაყრევინებდი.

-შენ ინანებ მაგ სიტყვებს.-თითს მიქნევს.-1,2 და 3!- ყვირის. არავინ ვმოძრაობთ. ინდივიდუალური წრისთვის განკუთვნილი ნორმის წინააღმდეგ ჩატარებულ საპროტესტო აქციას ჰგავდა ჩვენი უმოქმედობა.

-მაშინ, ვინც არ მიიღებს მონაწილეობას, ის მოიტანს წყაროდან წყალს. მე მარტო აღარ ჩავალ იქ. 3 დღეა მე დავათრევ წყლის დოქებს,ინამუსეთ ვინმემ.- მე ჩემი თავი ეგრევე გამოვრიცხე. მაგის ამწევი ფიზიკურად ვერ ვიყავი. აქეთ მათრევდა,იმხელა დოქებზეა საუბარი.

-ბიჭო,შენ რა წუწუნა ხარ, სანდრო. გაგონილა ასეთი რამე?- ნიკომ მჭიდროდ შემოიხვია პირსახოცი.

-რა შუაშია წუწუნა,წელში გავწყდი.
აბა ერთი შენ ამოათრიე და ვნახოთ, როგორია. სცადე აბა.
-მე ამოვიტან ეს კვირა. არ იუ კმაყოფილ?- ვატომ დაამშვიდა.

-ზედმეტადაც კი.- ბედნიერი სახით მომაჩეჩა სარეცხით სავსე კალათა და სამზარეულოსკენ გასწია.- წავედი აბა მე, იმათ მივხედო.

-აბა,რა სანდრო,აბა რა. უშენოდ მზე არ სუფევს ცის კამარაზე,
სიო არ დაჰქრის,ტყე არ კრთება სასიხარულოდ... -დავიწყე მე ჩემი.

-ვივიენ,დაგერხევა!- სანდრო ტრიალდება და ერთს კი მიკრავს თვალს,მერე კი უჩინარდება.

-ეე,წესიერად ბიჭო!- ნიკო უბღვერს.

-ნიკო,მე ნუ გადამახტები!- გულზე ხელი მივიდე.

-შენი ხათრით,თორემ იმას ვაჭმევდი კატლეტებს!- ნიკო თავს აქნევდა წარბშეკრული.

-გააკეთეთ?-გავიოცე.

- გაზთან დავტოვე და დამიწვა ყველა.- ვატოს გადახედა.

-მაგისგან არ გამოვა ნორმალური მზარეული რა.- თავი გავაქნიე ოხვრით.

-აბა?! ჰე,ახლა! გამოვიცვალოთ, ცივა.. - ღიმილით ავედევნე უკან.

ზედმეტი არაფერი თქმულა. ვატო და ნიკუშა საუბრობდნენ. მე ხმას არ ვიღებდი, არ ვეჭრებოდი.ისე მივყვებოდი,ვერც გრძნობდნენ,თითქოს არც ვვარსებობდი.

-ზუნზუ,ჩვენ წავიჭყუმპალავებთ, მერე ვითამაშებთ და ჩამოვალთ.

-მარტო რა უნდა ითამაშოთ?-დავვეჭვდი.

-ძალიან მაგარი თამაში ავაგდე.პიპიებით დავკატაობთ.- ტაბიძემ ჩიხითხითა.

-იკატავეთ თქვენ,იკატავეთ. ადმინისტრაციული წესები გაითვალისწინე და ეგ ხარ, ჯარიმას აცდები.მე კიდევ წავნარნარდები, საქმეს მივხედავ.

ესე სიცილ-სიცილში ჩამოვშორდი და ოთახში დავბრუნდი. ხომ მინდოდა გამოცვლა?! ხოდა, მეც გამოვიცვალე და ჩემი რვეული ავიღე. მერე წამოგორდი საწოლზე.

ძალიან უცნაური გრძნობა მქონდა.ვერც ვხსნიდი რა მჭირდა. მინდოდა რაღაცაში გადმომცა ეს ქაოსი.ამიტომ ჩაღიმებულმა მოვიმარჯვე კალამი და მოვხაზე რამდენიმე ორნამენტი. ხაზვას ისე შევყევი, დროც კი გამეპარა. სამაგიეროდ, საკუთარ თავთან პაემანი მოვასწარი. პაემანზე კი იმდენ საინტერესო რამეზე დავფიქრდი და მივხვდი რაღაცას. ჩემს თავში ვიპოვე შეცდომა. ძალიან ბევრი შეცდომა და გულუბრყვილობა დავინახე. ეს ჰგავდა სიბნელიდან სინათლეში გადასროლას.

ცამ ისევ იცვალა ფერი. ჩამობნელდა. წვიმამ გადაიღო.სინესტე შეპარული ქარი გადარეული დაჰქროდა უკიდეგანო და უსაზღვრო სივრცეში.
ცოტა შემცივდა, ცოტა კი არა, კარგად შემცივდა. სხვა გზა არ იყო, პლედი მოვისხი მხრებზე და ბავშვებთან ჩავედი.
-მოვიდა ჰერკულესი?!-სანდრომ შემიმჩნია. ვიკას გვერდით იჯდა. ამჯერად ისტერიკა არ მომიწყვია.
-დიახ,დაგადგათ საშველი.- გამეღიმა და კედელს მივეყრდენი.

-ზუნზუ,მოდი დაჯექი.-ნიკუშა ჩაიჩოჩა. ისეთი სიტუაცია იყო, ვატოს და მის შოროს უნდა ჩავმჯდარიყავი. მხრები ავიჩეჩე და ნიკოსთან მივიჩოჩე. არ შემეძლო ვატოსთან რამე გამომემჟღავებინა ამ მომენტში.მეტი არ შემეძლო.

- შენ სულ მშიერი ხარ,ხო?! წამო გაჭამო,წამო, წამო.- ნიკა მკლავზე მექაჩებოდა. სიზარმაცის საათი სერიოზულად გავააქტიურე და თავი გავაქნიე.

-ცოტა ხანში რა.-ამოვიწუწუნე.

-ვი,ადექი და ჭამე! თორემ შენი წნევა დიდხანს არ მოგითმენს.- ვიკა მაფრთხილებდა.

-აგჰ!- დავყევი მათ ნებას და 2 ცალი კატლეტი ნიკოს ხათრით ვჭამე,ერთი კი დათს და ვიკას.

2 ფილმი ვნახეთ ძველი.ვიკამ აარჩია და დივანზევე მიეძინა. სანდრომ აიყვანა ოთახში, ჩავაწვენო. დათას შეწინააღმდეგება უნდოდა,მაგრამ არ შეეძლო. ყველამ ვიცით თუ რატომაც....

ნიკუშას და დათს მაგრად ეძინებოდათ. უკვე პირველი გამხდარიყო და თავს ძლივს იჭერდნენ,თანაც ძალიან დაიღლებოდნენ. გზაში სანდროც შეხვდებოდათ და მას უკვე დაეზარებოდა ჩამოსვლა.

მე კი ძალიან ვისიამოვნე და განვიტვირთე. გამოვფხიზლდი,რადგან ძილის დრო გადამსვლოდა.თანაც ფილმმაც იმოქმედა,ამიტომ გამჭირდებოდა ჩაძინება. ვატოსთან მარტო დაჩენა ჩემს გეგმებში საერთოდ არ შედიოდა.პირიქით,მინდოდა მოვრიდებოდი.

ზეციურმა ძალებმა ჩემი მინდა არ გაითვალისწინეს და დავრჩით მარტონი.

-შენ არ გეძინება?ყველას მიაყვინთავა.- ჩამოშლილი თმა სამაგრით დავიმაგრე.

-არანაირად.ჯერ მტკიცედ ვდგა. -დამიჭირა ხასიათი.

-"მტკიცედ სდგა"? -ვკითხე შუშანიკის წამებიდან ფრაზა.

-დიახ,დიახ.ჯერ ენერგიული ახალგაზრდა გახლავართ.

-მუსკულები და რამე, ხო?! - ჩამეცინა.

-მგონი უფრო, ჯანსაღ ცხოვრებას უკავშირდება ენერგიულობა.- სერიოზულობაში შეიჭრა.

-აბა რა, ჩვენი ჩაკუნთული ვატუნა ხარ.- თვალი ჩავუკარი.- კუნთოვიჩა რომ დაგიძახო?!- სახეზე შევატყვე, რომ ღიზიანდებოდა.

-მე მაინც მგონია,რომ შენი ჩაის დალევის დროა.- მკვეთრად შეცვალა საკითხი,მე კი უფრო გავვოცდი. -ფორთოხლით.
ჩემი გაკეთებული ჩაის გემო დაუმახსოვრებია.

-წვიმამაც გადაიღო და სუფთა ჰაერზე დავსხდებოდით, რას იტყვი?!- მაცდურად ჟღერდა, თუმცა მასთან მარტო დარჩენა?! ჩემთვის არ იქნებოდა კარგი. მისთვის გულის ტკენა არ მინდოდა, არც ჩემი თავისთვის. არადა,როგორია ერთ-ერთი ცუდად ვიგრძნობდით უეჭველად თავს. მე ჩვეული ვიყავი ამ ყველაფრით ცხოვრებას. ხო, იშვიათად მიფრთხილდებოდნენ. აი, ვიკა იყო,ვინც ყოველ სიტყვას უფრთხილდებოდა ჩემთან და ხანდახან არაფერს ამბობდა, რომ არ მწყენოდა.. ჰო,უნივერსიტეტში ძალიან კარგი მეგობრები შევიძინე, ყველა ასპექტში და მე ძალიან ბედნიერი ვარ ამით.

თავი დავუქნიე. ამით საკუთარი თავი არ დავინდე. გავაკეთე ჩვენთვის ჩაი, მერე კი დავსხედით ვერანდაზე. ფეხები ავკეცე სკამზე და კარგად მოვიხვიე პლედი.
სასიამოვნო ჰაერი შევისუნთქე. ჟანგბადი,ეს ისაა რაც ორგანიზმს სიჯანსაღისთვის სჭირდება.

ახლოს მეჯდა. მის სახეს მკრთალად ვხედავდი. მიყურებდა და მეც ვუყურებდი. ლამპა მსუბუქად ანათებდა არეალს.

-ეს მართლა უგემრიელესია.- გულწრფელად მითხრა ტაბიძებ.

-დიდი მადლობა.- გავუღიმე.- მიხარია,თუ მოგწონს.- მესიამოვნა ძალიან.

-კი,ძალიან მომწონს. არ დაგიმალავ და მზარეულობაც გამოგდის.- გამეცინა,თან ძალიან ხმამაღლა გამეცინა. ისიც ამყვა.

-მეხუმრები,ხო?! მტკივნეული თემაა ჩემთვის.- ჭიქას ვიქცევ მტევნებში. სითბო მივლის ხელისგულებიდან..

-არა,არ გეხუმრები. სხვა რაღაცები არ ვიცი, მაგრამ რაც გავსინჯე, გამოგივიდა და თან საკმაოდ კარგად.

-აი, კარგი ბიჭი ხარ! მამშვიდებ. თუმცა ჩემი კულინარიული კარიერა სახლში დაბრუნებისთანავე დასრულდება.- მოვსვი და გავუღიმე.

-ნებდები?- მკითხა.

-არა,რატომ?! რასაც აკეთებ, სიამოვნებას ხომ უნდა განიჭებდეს?!მე არ მანიჭებს.- მხრები ავიჩეჩე. თვითონაც ნეტარებით მიირთმევდა ჩაის.

-რა ვიცი,აქ კი ხალისიანად ტრიალებდი და...- ჩაიღიმა. მან რა იცის?

-აქ თავზე არ მადგანან და ვმაიმუნობ ხოლმე.- მეღიმება.- ვაფასებ ადამიანებს,ვისაც კარგად გამოსდის საჭმელების კეთება. მე მგონი, ჩავფლავდები ყველა ჯერზე.

-რამხელა ოპტიმიზმია.- თავი გააქნია.- მოდი ექსპერიმენტი ჩავატაროთ!

-არა!- გავაჩერე ეგრევე. არ დავუშვებდი მისი თანდასწრებით ჩაფლავებას.

-ვი,მომისმინე ჯერ!-გამაჩერა.- პროდუქტებზე სიარული ჩვენ მოგვიწევს,შენ კი არა.. ხოდა, გავაკეთოთ რაღაცები,რას იტყვი?! ვნახავთ ინტერნეტში რაღაცებს, ან დედაჩემს გამოვაგზავნინებ საჭმელების რეცეფტებს.. - სახე გაებადრა.

-და მერე ჩემს ხარჯზე გინდათ გემრიელად ჭამა ხო?!- თვალები დავაწვრილე.-გაები ჩიტო მახეში, გაებიი.- თითი დავუქნიე და ისევ მოვსვი. გაეცინა..- არ გრცხვენიათ ხომ?! აბა,ჯანსაღი კვებაო?! მე თუ აქ მაცხობინეთ ნამცხვრები და კალორიული საჭმელები მამზადებინეთ, არ წახვალთ აქედან ტანწერწეტა ხალხი,არაა.

-შენთვის გეუბნები,თორემ განა ჩვენ გვინდა ჭამა.. აი,თუ დაოჯახდი, ხომ მოგიწევს საჭმელების გაკეთება? თუ შენი ქმარი არ აღმოჩნდა ნიჭიერი სამზარეულოში.

-მოუწევს აღმოჩნდეს.- ჩამეღიმა.- თუ არადა,ივლის მშიერი, დაკუჭული პერანგით და საერთოდ, თავის თავს თვითონ უნდა მიხედოს. მეც ხომ უნდა მომხედოს, არა?! იქნებ თმების ჩაწნა მომინდეს,ან იქნებ კაბის გარეცხვა.. თუ მომშივდა,ხომ საერთოდ გაუპრობლემდება.

-გამოდის,ყველაფერი მან უნდა გასწავლოს?!- ზედმეტად გაფუჭებული გონება მქონდა და პირველ რიგში ბინძური აზრი მომაწვა და მერე გაპატიოსნდა.

-რატომ ყველაფერი?! მე სხვა რამეს ვასწავლი.მეც ვიზურონებ რომ სახლში მზა საჭმელი ჰქონდეს მაინც და მოვუტან რამეს. თუ შესცივდება, გათბობაში მივეშველები და ასე რა..

-გამოდის ჯერ არავინ გიყვარს.- მიყვარს და თან როგორ... უბრალოდ სხვისთვის ვერ შევძლებდი იმავეს გაკეთებას, რასაც მისთვის გავაკეთებდი. მისთვის ყველაფრის სწავლა შემეძლო. თუ მათემატიკით იქნებოდა დაინტერესებული, მასთან ერთად ვიჯდებოდი და ვიწვალებდი უამრავს,რომ მცოდნოდა რა უყვარს და რატომ უყვარს... რაც არ უნდა ყოფილიყო, ყველაფერს ჩავწვდებოდი, ოღონდ საშუალება მოეცა.

-ვინ თქვა ეგ?!- ისევ დავსუნე არომატული ჩაი და მოვსვი კიდეც.

-მე.

-კარგი.- ხანდახან დავა არ მინდოდა. ახსნაც მეზარება ხოლმე და ამ სიტყვით ვიძვრენ თავს. თუმცა ეს "კარგი" დათანხმება არ არის ხოლმე.ეს ნიშნავს იმას, რომ ამ საკითხზე აღარაფრის თქმა მსურს.

-კარგი?!-მიხვდა რომ არ ვნებდებოდი..

-ჰო.

-და რატომ?!

-ჰო,კარგი. აზრი არ აქვს იმაზე მსჯელობას მიყვარს თუ არა ვინმე და მერე შენი არგუმენტების მოსმენა,რომ თითქოს მე არავინ მიყვარს,რადგან მე მისთვის არანაირად არ წავალ კომპრომისზე. სინამდვილეში კი, არც კი იცი,რას გავაკეთებ და რას არა. არც უნდა იცოდე, ან რატომ უნდა იცოდე?! მე ხომ ჩემი ადამიანისთვის უნდა ვიყო თავგანწირული. - ვუღიმი. ღიმილის მიღმა კი სევდა იმალება.

-პასუხი მივიღე.- ჩაიღიმა. არ მციოდა, საერთოდ არ მციოდა. პირიქით, ამოუცნობი სითბო მავსებდა.

-მშვენიერია.- მოვსვი შეგრილებული ჩაი. ძალიან ძალიან არომატული და სასიამოვნოა.

-მართლაც რომ.. გემრიელი ხელი გაქვს.

-დღეს მანებივრებ კომპლიმენტებით. გმადლობ.

-დღეს პროფესიაზე მითხარი რაღაც... სულიდან მოდისო თუ რაღაც და შენ?! შენ გრძნობ რომ სწორი პროფესია აირჩიე?!

-მგონი. მაგ კითხვაზე პასუხი არ მაქვს. მომწონს ის,რასაც ვსწავლობ და ზოგჯერ ტირილამდე მივდივარ, იმდენი მაქვს წასაკითხი და სასწავლი. მერე ცრემლებს ვიწმენდ და წიგნს ვიღებ ხელში, ვაგრძელებ! მერე მსიამოვნებს სწავლა,თან ძალიან.მგონია რომ ეს ნორმაა. ჩვენ ადამიანები ვართ და ზოგჯერ პანიკა გვიტევს,როცა რაღაც ბევრი გროვდება, ან როცა პრობლემა იქმნება.- ვუყურებ მკრთალი განათების ფონზე და ვგრძნობ,დიდ სიყვარულს მის მიმართ. მინდა შემოვხვიო მკლავები და გამოვუტყდე ყველაფერში,მინდა პასუხი იყოს დადებითი. ძალიან ბევრი მინდაა გონებაში. ძალიან ბევრი სურვილი, რომელიც არც კი მისრულდება.. რომელი შესრულება,როცა მგონია, რომ არც მისმენენ.. ალბათ,ჰო.. იმას თავისი წილი ადამიანი ჰყავს. ის ადამიანი სხვაა. ჰო,ალბათ,ასეა. მაშინ ჩემი წილი? ჩემი ცალი? ის არ გამოდის?!
ვერაფერი გავიგე... მაშ,ასე რატომ მტკივა გული?!რატომ ვგრძნობ მის სიახლოვეს ესეთი აჟიოტაჟით?! კანი რატომ მიხურს,როცა ის მეხება?!

-ხო, ცოტა ნერვიული ხარ. - ძალიან მაგრად ვიცინი ამაზეც.

-ცოტა?!ძალიან ნერვიული ვარ, ძალიან! აფექტურ მდგომარეობაში ვწერ ხოლმე გამოცდებს. სემინარზე შესვლამდე იმდენად ვღელავ, ვიკას ვაგიჟებ. შენი შფოთვები მკლავსო,რამდენჯერმე მითხრა. ერთხელ, პრეზენტაციაზე უნდა შევსულიყავი და ნიკო იყო ჩემთან მაგ დროს, ძალიან ვნერვიულობდი,აი ძალიან.. ნიკუშა შემომყვა და ჩემთან ახლოს დაჯდა. ხელზე მეთამაშებოდა, ცდილობდა დავეწყნარებინე.. მერე ძალიან სპონტანურად ავდექი და გავედი.. რა მოვბოდე თუ მახსოვდეს..

-ნიკომ რაო...- ჩაეცინა.

-იბორძიკე, მაგრამ თავი გადაირჩინე მაინცო.

-აი, აი,ყოჩაღი ხარ! გამოდის, სამართალი შენია?!

-მაგას პრაქტიკა მიჩვენებს. შეიძლება სწავლობდე,იზუთხავდე და იზეპირებდე,მაგრამ ვერ იყენებდე პარქტიკაში. ან პირიქით..

-და თუ შეცდი?!

- გავაგრძელებ ძებნას...

-და თუ ვერ მიაგნებ?!

-ვინც ეძებს, ის პოულობსო, ხომ გაგიგია?!

-აი,დავუშვათ.. იურისტებს გიყვართ დაშვება...

-მეომარი თუ ბრძოლაში კვდება, ეს მის სისუსტეს კი არა, სიმამაცეს და თავდადებას ნიშნავს.. როცა ვინმე კვდება,მისი მისია იწურება. ხოდა, მეც გავაგრძელებ ძიებას. რა ვიცით, იქნებ რამე ნიჭიც კი აღმოვაჩინო. იქნებ სულაც, შემოქმედებითი უნარები გავაღვიძო ჩემში?! აუცილებლად მივაგნებ ჩემს საქმეს. აუცილებლად. -დარწმუნებულმა ვთქვი.

-ვივიენ,შენ..-გაჩუმდა..

-რა,მე?-ვკითხე.

-ვინც გიყვარს,შეუძლებელია იმას არ უყვარდე. შეუძლებელია გხედავდეს,გისმენდეს და არ შეუყვარდე..

-დაამ, ეგ საინტერესო აღარაა. მე თუ მიყვარს,ის ვალდებული არაა, იმავეს გრძნობდეს.

-ისევ თუ?

-ჩემს სიყვარულს ისევ რატომ მივადექით?!-ავღელდი. არ ვიყავი მზად მიმეხალა,რომ ის იყო ყველა ჩემი უჯრედი.

-იქნებ გჭირდება მასზე საუბარი..

-და თუ არ არსებობს?! პლატონურად შევიყვარო არარსებული?! - მივადექი ანერვიულებული.ისეთი განცდა მქომდა,თითქოს ვშიშვლდებოდი.

-უკვე ძალიან საინტერესოდ საუბრობ.- გაეღიმა.

-მე აღარ მესაინტერესოება.- ხელი ჩავიქნიე.

-ვივიი..

-ჰოუ.- შევხედე ამღვრეული თვალებით. ვერც დაინახავდა ვერაფერს...

-შენი აზრი მაინტერესებს..

-გისმენ.

-ხელშეკრულებას დებს ჩემი გუნდი.

-მერე?-უხილავმა ძალამ მომაშორა სითბოს. ნელ-ნელა მომეპარა სიცივე. შემოაღწია სხეულში და გულამდე სვლა დაიწყო. ნაბიჯ-ნაბიჯ მყინავდა და მიკანკალებდა ძვლისგან და ხორცისგან შემდგარ არსებას.
შევშინდი გული არ გახეთქოს-თქო... ჩემი და-ძმა გამახსენდა,პეპის რომ ვუკითხავდი გამაჩერეს.. მკერდზე მიმადებინეს ხელი და თქვეს "-ვი,ნახე ჩემი გული როგორ ცანცარობს?! -მკერდზე მომადეს მერე ხელი. - შენი გულიც ცანცარობს,იმიტომ რომ გიყვარვართ და გიხარია.. ხოდა,ჩვენც არასდროს გაგვეყინება."

-3 თვით მომიწევს წასვლა..

-და უნივერსიტეტი?-ყბაც კი მიცახცახებდა. ვერაფრით ვაჩერებდი სხეულს...

-ხელს შემიწყობენ.

-თუ ხელს გიწყობენ... უნდა.. ვფიქრობ,უნდა წახვიდე.- ვერც კი აღვწერ,როგორ მიჭირდა საუბარი. იმხელა სივრცეში,ისევ მცირდებოდა ჟანგბადი,ისევ..

-თუ გავიმარჯვებთ, შეიძლება გუნდში გადამიყვანონ და იქ მომიწიოს დარჩენა...- გული არ უნდა გამეყინოს.
არაუშავს, არაუშავს... ვივი, შენ მთელი სემესტრი გაუძელი, მერე არნახვასაც შეეჩვიე. გთხოვ,ახლა გაუძელი. უიმისოდ ცხოვრება ხომ შეძელი?!
ჯანდაბა!

-ძალიან კარგია.-გავიღიმე.

უნდა გავეცალო უნდა..

-ხოო..

-გირჩევ... ამ,უნდა წახვიდე.. შენი მომავალი... ვაუუუ,ენა მებმის, მაპატიე.ეს,ეს მოულოდნელი იყო, ძალიან და მიხარია,შენს გამო..- ვცრუობდი. არაფერიც არ მიხაროდა.. მკლავდა და მახრჩობდა.

-არ ვიცი,მგონი უნდა დავრჩე.

-უნდა განვითრდე. ჩემი აზრით, ესეა სწორი.. არ ვიცი,როგორც გინდა. მაპატიე,ძალიან მეძინება და უნდა დაგტოვო. ძილინებისა...

რომ არ ავტირებულიყავი, სწრაფად წამოვხტი ფეხზე და კარისკენ წავედი.
კიბეებზე ავირბინე სუნთქვაშეკრულმა. მეშინოდა სუნთქვას ხმამაღლად მოღრიალე ცრემლები არ ამოჰყოლოდა.

ოთახში ავვარდი, ავვარდი და აბაზანაში შევიკეტე. არავის უნდა გაღვიძებოდა,ასეთი არავის უნდა ვენახე..

ცრემლები მცვივა და მწვავს.
რა ჯოჯოხეთი ყოფილა,რა წამება, რა არაადამიანობა,რა...

მუჭში მოქცეულ ჯვარს ვეპოტინებოდი ხელით, მინდოდა სიახლოვე მეგრძნო. ღმერთთან სიახლოვე, მხოლოდ ის მისმენდა.. მხოლოდ ის..

ღმერთო, წაიღე გრძნობა, თუ ის ვერასდროს შემიყვარებს.. წაიღე, წაიღე,წაიღე...

კართან ატუზული ვბუტბუტებდი უამრავი ცრემლით. მინდოდა გამქრალიყო გრძნობა,მე რომ მარტო დავატარებდი.. მინდოდა ეს ტკივილი განელებულიყო, მერე გაქარწ....ბულიყო.

ამ წამს ვიყავი სიტყვები, მთელი ჩემი არსით:" წაიღე გრძნობა, თუ არ ვეყვარები."
♡♡
დილის სუსხი ძვლებში მატანდა. თითები კარგად მომყინვოდა და მოშიშვლებულ ფეხებზეც მასკდებოდა ცივი ჰაერი. მივყავდი ფეხებს,რადგან გონებამ მიმატოვა.
ცრემლებად ვიღვრებოდი, ვიღვრებოდი და ვმთავრდებოდი. ეს რა საშინელება მჭირდა, რა სისასტიკე... სხეულით უნდა მეტარებინა სიყვარული,რომელიც მუდმივი ტანჯვით მაცხოვრებდა.
სადამდე გავუძლებ?! სადამდე შევძლებ?! სადამდე მეყოფა ენერგია? ან მეყოფა კი საერთოდ?!

ესე მარტო მივხეტიალობდი, უიმედოდ, უმისამართოდ. უეცრად ღვთიური ძალით შემომეხვია მზრუნველობა და სითბო. სიკეთეა, ნამდვილი სიკეთე.

-ბიძი,სულ გაყინულხარ..- მოხუცი კაცი მახვევდა თავის თხელ ქურთუკს.-დაიკარგე?! რამე დაგიშავეს?!- წინ ჩამოყრილ თმას მიწევდა ანერვიულებული,მე კი სიტყვებს თავს ვერ ვუყრიდი. ტირილი მინდოდა,ძალიან მინდოდა განმედევნა ჩემგან მეომარი განცდები.. -მოდი, გენაცვალე,მოდი..

მომხვია მკლავი და სახლისკენ გამიძღვა.
მინდოდა გაქცევა, დაუმორჩილებლობა და ღრიალი. ღრიალს ამოყელილი თუ ამოგლეჯილი სასოწარკვეთა და წვა,წვა სულის... ძალიან მინდოდა ამომეხეთქვა ლავასავით და ამით მორჩენილიყო. მომეშვებოდა და ამხელა სიმძიმე არ დამაწვებოდა.

-დაჯექი,აი აქ.. მიდი,ბიძი..წყალს მოგიტან ახლავე..- ჩამომსვა ეზოში, სკამზე,მერე უცებ მომირბენინა წყალი და საკუთარი ხელით დამალევინა.არ მესიამოვნა,ცივი იყო...მეც ხომ ისედაც მციოდა, მაკანკალებდა და მატირებდა.

-გეხვეწები,ხმა ამოიღე,რა.. გამისკდა გული.- მევედრებოდა.- რამე გტკივა? რა გაწუხებს? გეშინია? მე აქ ვარ,არ უნდა გეშინოდეს. გეფიცები,არაფერს დაგიშავებ.

-მი.. მიდის..- თავი ხელისგულებში ჩავრგე. ცრემლები ღვარღვარით მცვიოდა. როგორ მახშობდა რაღაც, როგორ მგუდავდა და ჰაერს მაცლიდა,მაცლიდა ატალახიანებულ მიწას და მაცლიდა ხელმოსაჭიდს. მერთმეოდა მთავარი და ის, რითაც სულდგმულობს ადამიანი.

-ვინ?! ვინ მიდის? წაგიყვან!მასე ნუ ტირი რა. მითხარი სად წაგიყვანო და ახლავე.-ზურგზე მისმევდა ხელს მოხუცი.-გული გაგიხდება ასე ცუდად. ამოისუნთქე... ღმერთო,გვიშველე. ისუნთქე, ისუნთქე... მიდი,შვილი..

საერთოდ ვერ მესუნთქებოდა. ვერ იყო ჰაერი,ვერ იყო სიწყნარე და ვერ იყო ყოფნა. მეგონა მწვავდნენ ცოცხლად,მეგონა ვეღარ ვიქნებოდი.. მეგონა ამ წამს დავსრულდებოდი..იმიტომ რომ შიგნიდან მასკდებოდა აზვირთულ ტალღებად ქაოსი. თითოეული მომსკდარი ტალღა,მაზანზარებდა და როგორც კლდეს სცვიოდა ნატეხები, ისე მასროლინებდა სიმწრის ცრემლებს.

---------

ღვინის ჭიქა სასმისით შევავსეთ. ფეხზე წამოვდექით მე და ბატონი ცოტნე. ცოტნე მეზობელია. ის მოხუცი მეზობელია, დილის 6 საათზე რომ გადავეყარე..
-ბიძი,ამ ჭიქით ჩვენს შეხვედრას გაუმარჯოს.- გამიღიმა.

-გაუმარჯოს,ბატონო ცოტნე..- ნაღვლიანად მივუჭახუნე ჭიქა და გადავკარი. ცოტა შემაჟრიალა.

-ეე,დაჯე,დაჯე..მიაყოლე ეს კიტრი და ყველი. გესიამოვნება.- რძის ნაწარმის ატანა არ მქონდა ბავშვობიდან,მაგრამ ახლა სიამოვნებით ვჭამდი. - დალევის კურსებს გაგატარებ,ნამეტანი სუსტი ხარ.

-გალოთებას არ ვგეგმავ. მისით არ დაწყებულა ჩემი ცხოვრება და არც...-გავჩუმდი.

-ეხ!სიყვარული ღვთიური რამეა. ღვთიური რამე კი დიდი ბედნიერება და სასწაულია.

-ვატოსთან ბედნიერი არ ვყოფილვარ. საერთოდ არ ვყოფილვარ.- ჭიქა შემივსო ისევ.- და როცა მეგონა დავივიწყე, მაშინ გამომეცხადა ძლივს შექმნილ სიმშვიდეში და თავგზა ამირია. გაკვალულ გზაზე მოთოვა და კვალი ამირია.

-საერთოდ არ ყოფილხარ ბედნიერი, როცა გამოლაპარაკებიხარ?! გული არ აგძგერებია ისე ძალიან,რომ შეგშინებოდა გახეთქვის?! არ აღელვებულხარ მისი ღიმილის დანახვისას?!რომ შეგხებია,არ აფორიაქებულხარ?!

-დიახ,ოღონდ ყველაფერს დიდი ტკივილი მოჰყვებოდა და მოჰყვება. აი,წუხელაც...

-წუხელ გადაჭრით გითხრა,რომ მიდის?

-არა,რჩევა უნდოდა. მე კი ვერ შევძელი ტყუილი მეთქვა ან მისი მომავალი დამენგრია.

-და შენი თავი გასწირე. - თავი ჩავხარე.

-არაუშავს.

-ოხ,როგორ ვბრაზობ და გული მწყდება! -გულიდან ამოსული სიტყვები იყო.

-არაფერია..გამივლის მე. ვისწავლი ამით ცხოვრებას. თუ წარსულის აჩრდილი მოვიშინაურე და მივაჩუმე,ამასაც შევძლებ.- საკუთარი თავი დავიიმედე. სხვა გზა არც მქონდა.

-ვივიენ,ძლიერი გოგო ჩანხარ,იცი?!

-მე რომ ძლიერი ვყოფილიყავი, ეს ყველაფერი არ დამემართებოდა.

-სისულელეა. ყველაზე ძლიერიც კი სუსტდება სიყვარულის წინაშე.- ხელი ჩაიქნია. - მოდი,ამ ჭიქით შენს სიყვარულს გაუმარჯოს. აი, მაგ პატარა გულში რომ იტევ ამხელა სასწაულს,სწორედ,იმას..
დაე,ფარდა აეხადოს დღეს...

-არა. დაე,ჩემი გრძნობა დარჩეს მხოლოდ ჩემთან. თუ კი ამ სიყვარულმა შემიწირა, ე.ი. ჭეშმარიტი ყოფილა. -უიმედოდ ვთქვი.-სხვის შეყვარებას ვერ შევძლებ. გული ისე ვერ იფართხალებს,მისი დანახვისას რომ სჩვევია.

-ვინმე თუ გამოჩნდა?!

-სხვის კარს ვერ შევაღებ,ვერც სხვის ჩახუტებას შეძლებს ჩემი მოკვდავი სხეული და ვერც სხვასთან ერთად გავიყოფ რამეს. ან ის და ან არავინ.

-გამოდის,მარტო იქნები?! ესეთი ერთგულება დაგანგრევს.

-აბა,სხვასთან ერთად,როგორ?! - სუსტად გავიღიმე.- ერთგულება ადამიანის ღირსებაა. - ღვინის ჭიქას ჩახედე აწყლიანებული თვალებით. მეტირებოდა კვლავ.. - ადამიანს,რომელსაც სწამს, ის არასდროსაა მარტო. ბება, მეუბნებოდა ხოლმე, გაუფრთხილდი სიტყვებს, რადგან ყველა ადამინში არის ღმერთი და თუ ტკენ ვინმეს, პირველ რიგში მას... სწორედ ამიტომ, ჩემს გულში რომ უფალია, ის მარტო არასდროს დამტოვებს და კიდევ,მარჯვენა მხარზე ჩემი ანგელოზი.- წამომეტირა უკვე მერამდენედ. საიდანღაც ვიღაც მიცავდა,რომ არ გავაფრინე,ზუსტად ამის წყალობაა.

-იტირე,იტირე. გულზე მოგეშვება და თუ ამ ჭიქას მიაყოლებ, ხომ საერთოდ კლასიკაა. ღვინო კურნავს,ხომ იცი შენ?!- ნუთუ რამეს შეუძლია,ჩემი განკურნება?!

-გავლოთდები მე..- ჩამეცინა მოხუცზე.
-------
- წასულების არ დავლიოთ, ბატონო ცოტნე?- ფეხზე წამოვიმართე ბანცალით. ჩაეცინა და თავი გადააქნია.

-ბიძია,ე, ის ყმაწვილი რომ მოდის, მაგი შეგვიშლის ხელს,თუ არა, მთელი დღე შემიძლია ვსვა..- თავი ნელა გავატრიალე.

-ისაა...-დავიჩურჩულე. ამ სიცივეში, უთხელესი მაისურით გამოსულიყო.
ნეტავ,ხომ არ სცივა?! თუ გაცივდა მერე?!

-ვივი,აქ ხარ...- შვება დაეტყო სახეზე. -გამარჯობა..- მიესალმა.

-კი,აქ ვარ ვატუნა და წასულების სადღეგრძელო გვიწევს..- მოხუცისკენ შევტრიალდი.

-მეტს აღარ დალევ.-ჭიქა ამართვა.

-მომეცი.-ვცახრდებოდი.

-დიდი მადლობა,მას რომ მიხედეთ.- მე რა,დამაიგნორა?!

-მომე..-ისევ ჩემსას ვაწვებოდი.

-რისი მადლობა,დაჯექი შენც მის გვერდით. ახლავე მოვიტან თეფშს.

-არ შეწუხდეთ, ისედაც უნდა მივიყვანო ვივიენი შინ..

-შენ არ მისმენ?! მომეცი ეგ ჭიქა! სადღეგრძელო წმინდა რამეა..

-აუ,რა მთვრალია.- თავზე გადაისვა ხელი.

-მიუჯექი გვერდით,სტუმარი ღვთისაა.- გაუღიმა ცოტნემ.
-ძალიან გთხოვ,ნუ გამანაწყენებ.

-ეს არ სვამს.- ცერით მივანიშნე.- მუსკულა ბიჭოა და ჯანსაღ ცხოვრებას აწვება.

-დაჯექი,შენ მანდ. წვენს მოგიტან.- თავი გააქნია სიცილით ცოტნემ.

-აბა,ღვინო კურნავსო?! გული ჯერ კიდევ მტკივა..- გაუცნობიერებლად მოვბოდე.

-წამალს დაგალევინებ,მითხარი ოღონდ სად გტკივა.- ტაბიძე აღელდა.

-წამალი ვერ უშველის..

-ნუ გადამრიე.თრობა უშველის?- ვატოს ნერვები მოეშალა.

-შენ ნუ მასწავლი,რა მიშველის და რა არა. -გავუბრაზდი.

-შენ კიდევ,სპორტულ მუსკულა ბიჭოს ნუ ასწავლი სიჯანსაღეს.- წარბები შემიკრა.

-სიჯანსაღე და იჯანსაღე. მომეშვი ახლა.ეგ მომეცი!- ჭიქისკენ ვიწევდი.

-სლოგანის ავტორო,შენც უნდა გაგაჯანსაღო.- ჭიქა უკან გასწია.

-არ მინდა,არა! მომეშვი-მეთქი!- გავღიზიანდი. -შენ რატომ მოხვედი საერთოდ?! არ მინდოდა შენი მოსვლა, ვიკა მინდა მე.- თვალები ამემღვრა.-ვიკასთან მინდა.- ტუჩი დამებრიცა და ტკივილისგან ამომესლუკუნა.

-კარგი,არ იტირო რა. გეხვეწები,არ იტირო.- ჭიქა დადო მაგიდაზე და ჩახუტება სცადა.

-არ გაბედო მოკარება!-მუჭით მოვიშორე ცრემლი..

-ისევ ტირის?! აჰა,დალიე წვენი..

-არ მინდა..

-ტიროდა?!-თავი დაუქნია ცოტნემ.-მადლობა.- ჭიქა გამოართვა.-მოდი,დალიე.. ნუღარ ტირი რა.- ჭიქა მოჰქონდა პირთან.

-ნუ მელაპარაკები, ნუ მოდიხარ ახლოს და ნუ ზრუნავ.- ცრემლები გადმომცვივდა ისევ. - ნუ მიახლოვდები,მტკენ!- ამომეტირა სასოწარკვეთილს.

ღმერთო,რა სირცხვილია..

-ნახე,არ ვზრუნავ.. არც კი გეხები,რანაირად გტკენ?!არც გელაპარაკები, აი ბატონ ცოტნეს ვეუბნები. არც ახლოს მოვდივარ, აი საერთოდაც არ..-ჭიქა დამიდგა წინ.-შენით დალიე,კარგი? მიდი,შენით..

-არ მინდა,დამანებე თავი.- ხელი ავუქნიე.

-ჩემი ხათრით რა.- თვალი ავარიდე მის მწვანეებს და სკამის ზურგს მივეყუდე.

-ბიძი,გამიხარდება თუ დალევ ამ წვენს,შენთვის გამოვწურე, სპეციალურად.- მოხუცმა გამიღიმა.

-ჩემთვის?

-კი,შენთვის. მინდოდა გაგხარებოდა.-ისეთ სითბოს ასხივებდა მისი მზერა, დავემორჩილე და ბოლომდე გამოვცალე ჭიქა. მესიამოვნა. მართალი იყო,მშველოდა...

-ძალიან გემრიელი იყო, მადლობა.- ცრემლებს ვიწმენდდი და ისე ვუღიმოდი. - დიდი მადლობა.

-შეგერგოს.- მართლა შემერგო. - მიირთვი რა,შენც. - ტაბიძეს შეუტრიალდა.

-მადლობთ,მაგრამ სახლში უნდა მივიყვანო.

-შენ არსად გამოგყვები. - გავჯიუტდი.

-აბა,როგორ დავბრუნდე ახლა სახლში?! ან მერე საზღვარგარეთ როგორ წავიდე უშენოდ?! - თვალები გამიფართოვდა.

-მე დედაშენი არ ვარ. დამოუკიდებელი ადამიანი ხარ და შეძლებ უჩემოდ.- წარბები შევკარი.

- ხომ,ხედავთ,ბოდვა დაიწყო უკვე.- ფეხზე წამოდგა და მომიახლოვდა. - ადექი,ჰე! მიმყავხარ.

- არა. წასულების სადღეგრძელო დარჩა,მერე კიდევ წასულებზე ვერ გავჩერდებით..

-რამდენი ჭიქა დალია?-იკითხა ვატომ.

- ათს გასცდა.- სიცილით უპასუხეს.

-4 ჭიქის მერე უშვებს აფრებს და 10-ის მერე,ხომ საერთოდ..

-საერთოდ, ასაშვები,უნდა აუშვა.

-ადექი,მიდი..

-არა-თქო,ხომ გითხარი?

-კი,მაგრამ გთხოვ.

-ნუ მთხოვ..

-რაღა აზრი აქვს,უკვე ხომ გთხოვე?

-არ მინდა შენთან,ვიკა მინდა..- ტუჩი მომებრიცა.

-ვიკასთან წაგიყვან, ფეხი სტიკვა, ცოდოა.ვერ ადგება,ხომ გახსოვს?!

-მაშინ მოვიდნენ ნიკო და სანდრო. შენთან არ მინდა.

-სძინავთ.

-გააღვიძე,რა..

-ვივი,უკვე ჭირვეულობ.

-შენ თვითონ, თუ კარგია!

-ბე ბე ბეე?!- ბავშვივით გამომიყო ენა.გამეცინა.

-შენ არ გცივა?!-ვერ მოვითმინე და ვკითხე.

-არა,დამშვიდდი.

-დატოვე აქ და მივაწვინოთ სადმე, გამოფხიზლებული წაიყვანე.

-უჭირს სხვაგან დარჩენა.- საიდან იცის რა მიჭირს და რა არა? ჩაიმუხლა ჩემთან და ხელები ჩამჭიდა.- მითხარი რომელი ტორტი გინდა ან საჭმელი ნებისმიერი,გაგიკეთებ.

-შენ ხომ არ იცი?!

-ვიცი,მომიწია სწავლა,რადგან შენ არ იცი.- გამიღიმა.

-დამაძინებ შენ და ეგრე არ მინდა. - ტუვები მოვმუწე.

-არ დაგაძინებ. სახლში მივიდეთ უბრალოდ და მიყურე,როგორ მოგიმზადებ შოკოლადის ნაყინს.

-გემრიელი იქნება?!- თვალებს ვჭუტავ.- ზოგი მომწაროა და უგემური.

-მე ხომ ნამდვილს ვაკეთებ?! გემრიელი იქნება.თან დაგისვამ სამზარეულოში და მომეხმარები შენც.- თავი დავუქნიე და წამოვდექი. წელზე შემიცურა ხელი, რომ არ წავქცეულიყავი. გულმა რიტმი დაარღვია ისევ.

-ბატონო ცოტნე,დიდი მადლობა რომ მიხედეთ და გვიმასპინძლეთ, წავიყვან შინ ახლა

-გინახულებთ მე კიდევ..- გავუცინე.

-კი,შვილი. როცა გინდა მოდი ჩემთან. - ჩახუტება მომინდა ძალიან. ტაბიძეს ცელები შევუშვი და მოხიცს ჩავხუტე.

-ჩემი სიკეთე ხართ დღეს. არასდროს დაგივიწყებთ.- თავი დავადე მხარზე.

-გენაცვალე მე.- თავზე მაკოცა.- წაცუნცულდი ახლა.

ფეხარევით გავყევი ეზოდან. მოგვაცილებდა ბატონი ცოტნეც. ვგრძნობდი რომ აღარაფრის თავი აღარ მქონდა. მხარზე ჩამოვადე თავი და გავყევი.

-მეორეჯერ აღარ გახვიდე ესე უთქმელად.-შუბლზე მომაკრო ტუჩები. ტკივილნარევმა სიამოვნებამ დამიარა.

-ვიხუთებოდი.- ამოვიჩურჩულე.

-შენ ხომ უნდა დაგეძინა?!

-ვერ დავიძინე.

-და მთელი ღამე თეთრად გაათენე?

-ჰო.- ისევ დავიჩურჩულე. მთელ სოფელს გაჰღვიძებოდა. ზოგი მომღიმარი შემოგვყირებდა,ზოგიც თვალებდაწვრილებული.

-რატომ?!

-ჩემთვის ცუდი,სხვისთვის კი კარგი ამბავი გავიგე.- გული შემეკუმშა.

-შეგიძლია მითხრა,თუ გინდა..

-ცუდად ვარ...- თვალები დავხუჭე და მისი სურნელი მოვიპარე ფილტვებისთვის. ამის უფლებაც არ მქონდა,ამიტომ ვიქურდე აბსტრაქტულად. ამისთვის ვერავინ დამსჯიდა.

-გული გერევა? გინდა,ხელში აგიყვან?

-არა,ესე ვიყოთ.. გული აგიჩქარდა.

-ჰო,შენსავით.- ცხვირის წვერზე ვიგრძენი მისი ტუჩები.

-ნუ მკოცნი,არ შეიძლება. თან ხალხი რას იფიქრებს..

-აღარ გაკოცებ საერთოდ.- ეწყინა საყვედური.მეც მეწყინა,რომ დამეთანხმა.

-თბილისში დავბრუნდები ხვალვე.- ყბა ამიკანკალდა.

-არა..არ წახვიდე.-სწრაფად წამოისროლა სიტყვები.- რატომ უნდა წახვიდე?!საერთოდ არ მოგეკარები,ხმასაც არ გაგცემ, არ წახვიდე ოღონდ..

-ეგრე თუ მომექცევი,მითუმეტეს წავალ.-თვალები მქონდა დახუჭული და მის მკლავს მივყვებოდი.

-ვივიენ..

-ნუ ხარ ესეთი ჩემთან. - ისე მომინდა ჩავხუტებოდი, სული მიმდიოდა.გული საცოდავად მომეწურა..
მთვრალსაც მახსოვდა ჩემი უუფლებობა და ეს მიგლეჯდა ხორცს..
-სხვანაირად არ შემიძლია.

-გული მტკივა.-ცრემლები მცვივა ისევ.

-წამომყვები?

-მოგყვები,ხომ ხედავ..

-მაგას არ ვგულისხმობ. სჯობს გამოფხიზლდე და მერე გეტყვი.

-ვატო,რა გინდა ჩემგან?

-არც არაფერი,იმის გარდა,რაც არის და რაც იქნება.

-ნუ მელაპარაკები გამოცანებით..

მზე ღრუბლებში მიმალულიყო. მოიღრუბლა ძალიან,აშკარად გაწვიმდებოდა ისევ..

-დეკემბერი დადგაო და ცამ იცვალა ფერი,
მე კი ისევ მარტო ვარ და გელი,
დეკემბერი დადგაო და ციდან ფანტელს ველი,
როგორ მინდა მოფერება,კარგო შენი..
ციდან ცვივა ფანტელი, ცა ფირუზის ფერია
მოგეფერო მინდა,მაგრამ სხვისი ხარ და ძნელია..- წავიღიღინე აგვისტოს თვეში..

-ესეც სიმთვრალის უკუჩვენება. გაწვიმებას აპირებს,ვივი.. არ თოვს, არც ცაა ფირუზის ფერი..

-მაგრამ "მოგეფერო მინდა, მაგრამ სხვისი ხარ და ძნელია" შეეფერება სიტუაციას..

-სხვა უყვარს?

-არ ვიცი.

-გამოდის შანსი გაქვს..

-შანსი ყველას აქვს.

-ნუ განაზოგადებ წინადადებას, როცა შენზე ვსაუბრობთ.

-ჩემს გარდა იცი რამდენ ადამიანს შეიძლება უყვარდეს?

-და იქნებ მასაც შენ უყვარხარ?!

-ყოველ შემთხვევაში,ჩემთვის არ უთქვამს..

-იქნებ შენვე იჭერდი თავს შორს?!

-შენ რა იცი?!

-ეგ მე ვიცი.ვივიენ,ხომ წამომყვები?!

-საზღვარს შენ სცდები.. საქართველოს ტერიტორიას, გესმის?! მე როგორ უნდა წამოგყვე,ან რა სტატუსით ან რა მიზეზით?

-რასაც გრძნობ, ეგ საკმარისი მიზეზი არაა?! როდემდე უნდა შეეწინააღმდეგო..

-ვთქვათ,მართლაც ასეა,შენ რატომ გინდა?!

-მინდა,ჩემთან იყო. მინდა თავგანწირული ვიყო შენთვის.

-მეგობრებიც კი არ ვართ..

-ჩვენ ყველაფერი ვართ.- გულმა ერთი დარტყმა გამოტოვა.

-აი,შენ აზოგადებ ახლა. -წამოვროშე ისევ.

-ჩვენზე ვსაუბრობ.

-ჩვენ ერთმანეთისთვის არავინ ვართ.

-მაგრამ შეგვიძლია ვიყოთ.- მთვრალი ვერ ვვაზროვნებდი.

-სახლში მინდა.

-მიმყავხარ.

ზეცა გვნამავდა..სახლში ასე მიხუტებულები მივბრუნდით. ყველას ეძინა მშვიდი ძილით, მეც მეხუჭებოდა თვალები.

-გეძინება?!-თავი დავუქნიე.-ფეხზე გავიხადოთ, ტალახი აგვყოლია.
კოჭზე შემახო თითები,კინაღამ ჩავიკეცე.. გამაკანკალა.

-მეთვითონ,ტაბიძე.- ღრმად ამოვისუნთქე.. მაინც არ დამანება და თვითონ გამხადა ფეხზე. ხელები დამაბანინა,თვითონაც დაიბანა და დივანზე მიმაწვინა. მერე მომაფარა ზეწარი.

-კარგი გოგო ხარ.- გამიღიმა და თმის სარჭი მომაძრო. მერე კი თითები შემიცურა თმაში.

-"იყო და არა იყო,რა-ს" დავიწყება, შეუძლებელია.- მკერდში გულმა შეიფართხალა.- მხოლოდ შენ თუ მოიფიქრებდი, ერთი გენიალური აბზაცის შედგენას და მხოლოდ შენ თუ მიიქცევდი ამხელა ყურადღებას აუდიტორიაში პირველივე დღეს.- თითებზე ფრთხილად გადამისვა ხელი.- ძალიან ლამაზია,ძალიან ნაზი.. ეს ხელები, მხოლოდ ალერსს და მოფრთხილებას იმსახურებს.- მტევანზე დამიტოვა ამბორი.
თვალები მიმეხუჭა და ისე გავითიშე,ვერც ვიგრძენი. მხოლოდ მის შეხებას ვგრძნობდი და საოცარი სიმშვიდით ვივსებოდი. იარაც ისე აღარ მტკიოდა,როგორც უწინ. ტაბიძე იყო ჩემი შვება,ჩემი სახლი..
---
მობილურის ხმა მაღვიძებს.გვერდს 3-ჯერ მაინც ვიცვლი გვერდს და ყურებზე ხელს ვიფარებ, მაგრამ ხმა არ წყდება. თვალებს ვახელ,ძლივს ვპასუხობ..

-ტელეფონს ერთხელ დაგიმტვრევ.- ჩემი უფროსი ძმა იმუქრებოდა.

-ამ,ჩამეძინა და იქით ვტენიდი. როგორ ხარ?!- მეგონა თავში მიკაკუნებდნენ. ვერც ვიყურებოდი ნორმალურად.

-სანამ უპასუხებდი,კინაღამ გავგიჟდი. ტელეფონს ხმა ჩაურთე და ახლოს გქონდეს სულ.

-კარგი,ბოდიში რომ განერვიულე.- ზოდიაქოთი ლომია და არ ღირს კამათი მასთან. ნერვებს დავაწყვეტთ ერთმანეთს, ამიტომ გამოსავალი მაინც, მობოდიშება მგონია.

-არაუშავს. მანდ რამე ხომ არ გჭირდება?!ამ დღებში მინდა ჩამოვიდე და გნახო..- ნერწყვი ძლივს გადავყლაპე. დამერხევა..

-კი,მაგრამ.. სამსახურიდან ძლივს გიშვებენ დასასვენებლად, ზედმეტად გზის დაგრძელება რად გინდა?!- ტუჩს ვიკვნეტ.

- თან გნახავდი,ნუ ყოველი შემთხვევისთვის ჯერ ვაპირებ და ვნახოთ.

-კარგი,მომენატრე და მიყვარხარ.- გამეღიმა. ვიცი,როგორ ახარებს ხოლმე ჩემგან ამის მოსმენა.

-მეც,თან ძალიან..- გავთბი მთლიანად.-გავიქეცი ახლა და თუ რამეა,დამირეკე,კარგი?!

-კარგი,გკოცნიი.- სწრაფად გავუთიშე და თავზე მივიჭირე ხელი.

-ვის აკოცე დისტანციურად?!- ბავშვები შემოდიან,სანდრო კი გვერდით ვიკას მისვამს და ელოდება დასმულ კითხვაზე პასუხს.

-ჩემ..

-ერთია,არ იცნობთ.- ვიკა მიხტება შუა ლაპარაკში.

-ვოიი,ზუნზუ.. ნაშა ააგდე?!- ნიკო ხითხითებს.

-არა,ხასა..- დათას ვართმევ წამალს და წყალს,ვატო კი მკაცრი სახით მაწვდის შოკოლადიან ნაყინს.

-ხასა დაისვი?!

-კი,აბა.- ვსვამ წამალს და ვიკას ვადებ თავს. მგონია სკალპი ამძვრება ტკივილისგან.

-ვივი,მე პატიოსანი გოგო მეგონე.

-დაბალ ხმაზე, გთხოვთ.

-რა პრეტენზიული ხარ ნაბახუსევზე?

-მე ტკბილს ვიტყოდი.- ვიკა ეჭრება ნიკოს.- 3 ჯადოსნური სიტყვა თქვა: მიყვარხარ,მემატრები და გაკოცე.- ტაბიძისკენ იხედება ქურდულად.
რა ხულიგანი გოგოა.

-შენ ფლირტი და სიყვარული ნუ გერევა.- დათა მარიგებს.

-ვინ თქვა,რომ მერევა?!- წარბებს ზემოტ ვწევ.

-შე პატარა ეშმაკუნა.- სანდრო მიგვიხვდა, მე და ვიკას..

-ეგ კი არა,ტაბიძე.. დაპირებული ნაყინი გაგიკეთებია.- გავუღიმე.

-ხო,შეგპირდი და..- წარბი არ გაუხსნია.

-გაგისინჯავ ახლავე.- პირველ ლუკამს გემოს რომ ვუგებ, სიამოვნებისგან თვალებს ვნაბავ. ცივია,უგემრიელესი..

-უგემრიელესია,უუუუ! ყოჩაღი ხარ ძალიან.- შევაქე. სიყვარულით აღსავსე მზერით მივეფერე. - ჯერ ასეთი,არსად გამისინჯავს.

-ზუნზ,შენ გაგვიგურმანდი ბოლო 2 დღეა.ესე არ შეიძლება,ძმაო.

-აბა,მეწუწუნებით სულ და..

-ხოდა,მრავალფეროვნება შემოიტანე შენც. გადაგვიგვარდა კუჭები სულ ყიყლიყოების და დახვეულების ჭამით.- სანდრომ უკმაყოფილება გამოთქვა.

-ეე,სოკოს სუპი გაგიკეთათ ვიკიტომ, მე სალათსაც ვჭრიდი.. უმადურებო!იმ ნამცხვრების ღირსი არცერთი ხართ.- მეწყინა და ჭამა განვაგრძე.

-ვივი, ნუ გწყინს.. -ხმა არ გავეცი.- ვივი.ვივიუს,ცივიუს! ვივიუს გავიყინიუს..ვივიენ..

-აი, ნამდვილი მაიმუნი ბავშვია.- სანდრუნამ თითი დამიქნია.

-შეგვირიგდიი!

-მაშინ, "love me,feed me,never leave me".

-რა პრობლემაა. - ნიკომ გამიცინა.

-აუ,რა ბანძი ამინდია..- რომ იჭექა, ფიქრი გავახმოვანე.

-მაგარი.. სახლში გამოვიკეტეთ მეორე დღეა. - დათამ თავი გააქნია.

-აუ,არადა,ზაგარი მინდოდა.- ვიკამ დაიწუწუნა.-ვარჯიშიც.

-ხო,მოპუტკუნდები ახლა ამდენი ხანი რომ იჯდები.- სანდროს უნდოდა გაეწვალებინა.

-სანდრო,გაგბერავ და გაგაფრენ.- წარბი ავუწიე.

-განანებ მაგ სიტყვებს.

-სანდრიკო,1 გრამიც არ მაქვს ზედმეტად მომატებული. - ვიქტორიამ წარბები შეკრა. -შენ ისევ არ ივარჯიშებ,ხო?!

-მართალია,არა.- თავი გავაქნიე. არ გამომდის და რა ვქნა.

ვიკას სჯერა,რომ ერთხელაც დავიწყებ ვარჯიშს მასთან ერთად, მაგრამ ეგ მომენტი ჯერ არ დგება.

-შენს სად დალიე,ქალბატონო?!- სანდრო წამოიწია.

-ნიკუშას მეზობელია,ცოტნე. შევხვდით და ბლომად დავლიეთ.

-წასულები ვერ მოასწრეს.- ვატომ ჩამისწორა.

-რაა?- ვკითხე.

-სადღეგრძელოებს სვამდით და არ მომყვებოდი,წასულების არ დაგვილევიაო,მერე წასულებზე ხომ არ გავჩერდებითო.. მერე ატირდი უმიზეზოდ და თავზე დამამხე. თქვენთან უნდოდა, წადი შენო.ჯერ ვიკა მინდა,მომიყვანეო, მერე სანდრო და ნიკოო.

-ვიო..- ვიკა მომეხუტა თბილი ღიმილით .

-აუ,რამდენი დამილევია,ჩემი კარგი ქვეყანაა..- თავში შემოვიკარი ხელი.

-კი,თან მერე მოხუცს კაცს ისე ჩაეხუტე,სულში შეუძვერი ლამის.

-არაუშავს. კარგი ბიძია იყო.

-ისა და ვატო,რატომ არ გინდოდა?! - ნიკუშა მეკითხებოდა.

-აზრზე არ ვარ,თქვენთან მინდოდა, ეგ მახსოვს.

-ძალიან გაწვალა?- დათამ ჰკითხა ვატოს.

-თავიდან ნერვები დამაწყვიტა, მერე ნაყინს დავპირდი,ცოტა მოვეფერე თავზე და დამჯერი გოგო გახდა.-ფრაგმენტები მახსოვდა. მოხუტება, გულის აფართხალება, დეკემბერზე სიმღერა, ცხვირზე მაკოცა,შუბლზეც. თავგანწირულიო..

-ვივიენ,ნაყინზე დაიკერე?!- სანდროს გაეცინა.- არადა,ეს გოგო არაა ნაყინზე განსაკუთრებულად შეყვარებული.

*სანდრო,მოკეტე!* გონებაში დავიღრიალე.

თამაშები მოვიძიე ინტერნეტში, ისეთები,ყველას რომ გვეთამაშა.

პირველი თამაში იყო,"ნახე რა არის ქუდში" სიტყვები დავწერეთ ქაღალდზე და ნიკოს კეპში ჩავყარეთ.. კარგად ავურიეთ და საათის ისრის მიხედვით დავიწყეთ ფურცლების ჩამორიგება.
ვისაც რა სიტყვა შეგვხვდებოდა, იმის მიხედვით უნდა გვემღერა.

ისეთი სასაცილო იყო, მუცლის კუნთები გვტკიოდა ხარხარისგან. მერე ვითამაშეთ " ჩაიცვი, როგორც შეძლებ".
მოკლედ,მაგრად ვიხალისეთ.. აი, სანდროს 3 ჯინსის შარვალი ეცვა,2 შორტი-წითელი და მწვანე, 4 მაისური,2 პერანგი გარედან და ჩემი ჟაკეტი,რომელიც მაინც და მაინც მის ზომებში ვერ ჯდებოდა. ნიკოს 7 სპორტული შარვალი ეცვა და გარედან ვიკას კაბა. დათამ მე ფოტოებს გადავიღებ,ვიკა იცინის და სად სცალიაო.. ვატომ მე რა შემატყვეთ,მაიმუნისო და გაწუწა..
მე რა ვქენი?! იმ ორს დავცინოდი გულიანად.

-----
კიბეებს ავყევი,კარგ ხასიათზე ვიყავი და ვიკასთან ერთად ვაპირებდი სერიალის ნახვას. რა ხანია,მეუბნება რომ ვუყურო და მარტო არ მახსენდება.

-და ახლა ისე მოიქცევი,თითქოს არ გახსოვს არაფერი?!- ვატო მიახლოვდებოდა.

-არაფერი არ მახსოვს და მადლობა, რომ მარტო არ დამტოვე.

-არც ჩემთან ერთად წამოსვლის წინადადება გახსენდება?!- წარბები შევკარი.

-რა?!

-არ წამოხვალ ჩემთან ერთად? სასწავლებლის ამბავი თუ ხელს გიშლის,მოვაგვარებ მაგას.- გულისცემა ამიჩქარდა.

-და რა მიზეზით უნდა წამოვიდე?

-შენ იცი პასუხი.

-არა,არ ვიცი.-ჩაიღიმა.-ვატო, არ ვიცი პასუხი და არც ის ვიცი, რა მიზეზით მაქვს შენთან ერთად წამოსვლის უფლება.

-ყველაზე მეტად შენ გაქვს ჩემთან ყოფნის უფლება.-მტკიცედ იდგა.

-არა,ყველაზე მეტად მე არ მაქვს. ვინ ვარ შენი?!

-მთლიანად ჩემი ხარ.-მეგონა გული ყელში ამომებჯინებოდა,ისე გიჟივით ძგერდა.

-იცი,რა?! მოთამაშე ხარ. მეთამაშები და მე შენი მარიონეტი არ ვარ. - თვალები ამემღვრა.- რა ჯანდაბა გინდა,ამიხსნი?!

-შენ-თქო.

-რა მე,რა მე.. რატომ ფიქრობ რომ მე დავთანხმდები შენთან ყოფნას. რა მიზეზით დაგაყენებ წინ შენ და არა იმ ადამიანს,ვისაც მართლა ვუყვარვარ?!

-ეს გასაუბრება არაა,რომ ჩემი თავსი ობიექტური შეფასება მოითხოვო. მე შენი,შენ კი ჩემი. - რამდენიმე ნაბიჯი გადმოდგა ჩემკენ.

-მანდ იდექი,არ მინდა შენი შეხება,შენთან არაფერი მინდა.

-დავიტანჯეთ..- არ შეუჩერებია ჩემს პანიკას.

-მიყვარხარ და ამას ცუდად იყენებ, გესმის?! მტკენ გულს და მე არ ვარ ის ადამიანი,ვინც ამას მოითმენს.

-ვიცი. აღარ მინდა გტკიოდეს და აღარ მინდა ტიროდე.

-რატომ მიმჩნევ საერთოდ,რატომ?! საერთოდ ვერ მამჩნევდი აქ ჩამოსვლამდე,სახეზეც კი ვერ მიცანი!- კივილი მინდა,მაგრამ თავს ვიკავებ.

-პირველივე დღიდან მახსოვხარ! დავალებას კითხულობდი, 5 წუთში დაწერილს და იწყებოდა ფრაზით " იყო და არა იყო,რა." ფურცელს ჩაჰყურებდი და გრძნობით კითხულობდი. ინტონაციაც კი მახსოვს.

-რა ხდება ჩემს თავს?!- სახეზე ავიფარე ხელები აცახცახებულმა.

-ერთად.. ჩვენ..ვი, "მოგეფერო მინდა,მაგრამ სხვისი ხარ და ძნელია" ჩვენთან არ არის. დღეს მღეროდი,ტკბილი ხმა გაქვს, მაგრამ ჩვენზე არაა. არადა, თქვი რომ შეეფერება სიტუაციას. ეგრე არაა.-სახიდან ხელი ჩამომაწევინა. გადმოიხარა და ლოყაზე ფრთხილად მაკოცა. თვალები დამეხუჭა,ლოყა კი ახურდა.

-ჩაგეხუტები რა,გთხოვ.- თვალდახუჭულმა დავუქნიე თავი. ბეჭებზე ვიგრძენი სითბო. ვიგრძენი უჩვეულო სიყვარული და ვიგრძენი კისერში მისი ტუჩები.
გული გაგიჟდა. შეშლილივით აძგერდა.ვიცი რომ იგრძნო, ვიცი.. მისი გულისცემაც ვიგრძენი...
ცხვირის წვერი გამისვა კიანზე.

-მთელ მსოფლიოში, ყველაზე ლამაზი ღიმილი გაქვს და ყველაზე მაცდური გამოხედვა.
------

მოგესალმებით.დავიწყებ იმით,რომ ვღელავ ძალიან და მართლა არ ვიცი,რა გამოვა.
მთელი გულით გელით,მიუხედავად იმისა,რომ შანსი არსებობს,სადერთოდ არც ნახოთ. მე უბრალოდ გელით, უბრალო ადამიანი,რომელსაც წერა ფრთებს აშლევინებს.



№1 სტუმარი Qeti qimucadze

aseti emociuri ram karga xania ar camikitxavs. ise gadmocem grznobebs sulshi gizvrebaa. yochaggg

 


№2  offline მოდერი Nuki-rocks

Qeti qimucadze
aseti emociuri ram karga xania ar camikitxavs. ise gadmocem grznobebs sulshi gizvrebaa. yochaggg



უღრმესი მადლობა❤❤❤

 


№3 სტუმარი სტუმარი nancho

ძალიან კარგი ისტორიაა,წარმატებები,

 


№4  offline მოდერი Nuki-rocks

სტუმარი nancho
ძალიან კარგი ისტორიაა,წარმატებები,

დიდი მადლობა❤❤❤

 


№5 სტუმარი სტუმარი Mariamimari

Kargi istoria, warmatebebi.

 


№6  offline მოდერი Nuki-rocks

სტუმარი Mariamimari
Kargi istoria, warmatebebi.

გმადლობ❤❤❤.

 


№7  offline წევრი ანმეე

იცი ეს რა არის?!
სასწაულობა...
ემოციურობა...
სიყვარული...
ძალიან ძააააააააალიან მაღალი მწვერვალები დაიპყრე ჩემს თვალში heart_eyes

 


№8  offline მოდერი Nuki-rocks

ბამმო
იცი ეს რა არის?!
სასწაულობა...
ემოციურობა...
სიყვარული...
ძალიან ძააააააააალიან მაღალი მწვერვალები დაიპყრე ჩემს თვალში heart_eyes

ვაი,ძალიან მახარებ❤. ძალიან დიდი მადლობა.❤❤❤❤❤

 


№9  offline მოდერი Nuki-rocks

Daldoni Daldoni
უღრმესი მადლობა, ჩემო კარგო.❤❤❤❤

 


№10 სტუმარი kk

მეც არ ვთქვი რა ნაცნობი სათაურიათქოოო :დდდ შემოვედი ვიფიქრე წავიკითხავმეთქი იქნებ ისეთივე კარგიიყოსთქო და არდამხვდა შენი მოთხრობაა :დდდდ

 


№11  offline მოდერი Nuki-rocks

kk
მეც არ ვთქვი რა ნაცნობი სათაურიათქოოო :დდდ შემოვედი ვიფიქრე წავიკითხავმეთქი იქნებ ისეთივე კარგიიყოსთქო და არდამხვდა შენი მოთხრობაა :დდდდ

ძალიან საყვარელი ხარ❤❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent