შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

(9-11)უშენოდ არ შემძლებია


29-07-2020, 21:41
ავტორი nukito20w
ნანახია 604

დღეს სასიამოვნო ამინდი იყო. მზე ამოწვერილიყო და უმაღლესი მწვერვალიდან შემოგვცინოდა. ფოთლებიც რითმულად აშრიალებულიყვნენ და მშვენიერ მელოდიას ქმნიდნენ ჰორიზონტზე. ჩიტებიც ჭიკჭიკებდნენ და ეჟღურტულებოდნენ ერთმანეთს. ყურს სასიამოვნოდ ხვდებოდა ბუნების ხმები.ზოგჯერ სულ არ ესმოდა მათი საუბრის ენა, მაგრამ შინაარსი დღესავით ნათელი იყო.

-არ ვიცი,ვივი. დავიბენი ძალიან.- ვიქტორია თმებში ხელს იცურებს და ტილოზე ხატვას გარკვეული დროით წყვეტს.ზოგადად არ სჩვევია სხვების თანდასწრებით ხატვა,მისთვის ზედმეტად ინტიმური საკითხია.თუმცა დღეს ასეთ ხასიათზე დამხვდა. გავიღვიძე და წამიმჯდარი თავისთვის ხატავდა. არც გამოუხედავს,ისე მითხრა დაიწყე მოყოლაო. ახლა კი მისი რეაქცია დავიბენიში გამოიხატებოდა.

-ნუთუ, ასე მალე გავიყიდე თავი?! მე ხომ მანამდე ვერიდებოდი და არც არაფერს ვცდილობდი მასთან.-შუბლზე გადავისვი მღელვარედ ხელი.- არ უნდა დამელია, პირსახოცითაც არ უნდა დავხვედროდი.როგორ ავყევი ემოციებს?-ფეხზე წამოვდექი და ტილოს თეთრი შორტი ამოიცვი, ბრეტელიან მაისურზე ხაკისფერი პერანგი შემოვიცვი. ვერ ვისვენებდი და მიჭირდა შგუება წუხანდელთან.

-ყოველთვის თბილად უყურებდი. თვალებით უცინოდი ხოლმე და ტყუილად გიკვირს შედეგი.-თმები უწესრიგოდ დავიმაგრე.-ერთი შენ თმის დავარცხნას ისწავლიდე რა.-თავი გვერდით გადახარა.- არა, ესე გქონდეს, გიხდება. - მომიწონა ბოლოს.

-ვი,თუ მატყუებს?! არც კი უთქვამს მიყვარხარო.- ხელისგულებში ჩავმალე სახე.- რა ხდება,ვერ ვგებულობ.

-სამაგიეროდ, გუშინ ვეღარ დამალა განცდები.ვეღარ დაიტია გრძნობა.

-იქნებ,თბილისში დავბრუნდე?!- შეშინებულმა ამოვთქვი. - მას აღარ ვნახავ. მშვიდად ვიქნები..

-არა! ვივიენ,არა! გაქცევა იქნება და მხდალი არ ხარ,რომ გაიქცე. თანაც მარტო, როცა ხარ დიდი დრო, მოწყენილი ლუზერი ბავშვიკო ხდები.

-როგორ წამომცდა, მიყვარხარ-თქო. ჯანდაბა,როგორ!- თავში წავიშინე ხელი.

-შენი შფოთვები ერთხელაც გადაგვიყოლებს. რაღა აზრი აქვს დრამას?! მოხდა უკვე. ახლა უბრალოდ გააგრძელე.შეხედე სიტუაციას და რაც იქნება,იქნება რა. არ ღირს დარდი მაგაზე. აი, გაიგო და რა?! მაინც ვერ გატარებს თავის ჭკუაზე. კი,უზომოდ კეთილი და მზრუნველი ხარ, მაგრამ საზღვრებს იცავ მაშინ,როცა უნამუსოდ გექცევიან. ამიტომ,მე სულ არ მეშინია.-ისე ამბობდა, თითქოს არ იცოდეს,როგორ ასუსტებს სიყვარული ყველას. თუმცა ის სუსტი არასდროს ყოფილა.

-ვიკა, ნერვებს მიშლი ახლა.როგორ არ ვიდარდო?როდის იყო მე სიმშვიდით გამოვირჩეოდი?

-მე შენი შფოთვები მშლის და მარყევს.- შემომიტრიალა.- რთულია, დაიგნორება?!- არც კი იცის, რა რთულია ამდენი რამის ატანა ჩემს გულსა და გონებაში. ზოგჯერ ისე ვცარიალდები და იმდენად არაფერია ჩემში, თავადვე ვგიჟდები.

-ნიკუშა ხომ უნდა წასულიყო ამ დღებში თბილისში,ხოდა გავყვები. მასთან ერთად ერთ სივრცეში ვეღარ გავჩერდები.ვიგუდები აქ.- ყელზე ვიჭერ ორივე ხელს.

-გაბედავ და დაგერხევა. ხმას აღარასდროს გაგცემ.- თითს მიქნევს.

-ჩემთვის რთულია,ესე ქმედებებით სინამდვილისა და ტყუილის გარჩევა. ზოგჯერ ქმედებებითაც სტყუიან ხოლმე. მე სუსტი ვარ და კარგად იცი,შენ ეს. - თვალებს ვხუჭავ.

-აი,ტყუილი დიდხანს ვერ ძლებს.და შენ სუსტი რომ იყო,ამდენს ვერ გადაიტანდი. შენ მე წარსული გამანდე, გამიშიშვლე და მე გავვოგნდი. ვერსდროს ვიფიქრებდი, რომ ამდენს აიტანდი. არ ჩერდებოდი, ახლაც არ გაჩერდი და მიასკდი რაღაცას შუბლით..

-ვიკა,არ გვინდა. წარსულზე ლაპარაკი აღარ მინდა. ძლივს მოვინელე.- ნაღველი მომედო.

კარზე კაკუნის ხმა გაისმა.

-გოგონებო, კოჭლ ზაურასთან მოვედი,შემიძლია შემოსვლა?!- დათას ხმა წუთშივე ამოვიცანი.

-მოდი.-გავძახე.

-შენ მიფრთხილდი, იქით არ მიკოჭლდ ზაურდე.- ვიკა ენის გასატეხებში მოძლიერდა?! ვაუ.

-კაპარჭინა გურიშვილი, გური კაპარჭინაშვილი.
ჯავახია ჯოხიშვილი, ჯოხი ჯავახიაშვილი.- დათამ მალამო და ბინტი ტუმბოზე დადო.- აბა,თუ იტყვი ჩქარა და გამოთქმით.

-ახლა ენის გასატეხებზე მაფიქრე რა! როდის გავივლი ადამიანურად?!- ამოიწუწუნა.

-დღეს სცადე ცოტა გავლა. ოღონდ ფეხს არ დააწვე ძალიან. მე მოგეშველები.

-დათუნა, დანარჩენები სად არიან?- ვიკითხე.

-წამოგვყარა ნიკომ უთენია და სამზარეულოში ეჯიბრებიან ერთმანეთს. -ძველი ბინტი მოხსნა. - ნახე,ისეთი შესიებული აღარაა, ჩამცხრალია.აი,რომ მიჯერებდი იმიტომ. მაგის გამო შოკოლადს მიიღებ.

-მალე მორჩებოდეს და შენთან მოვრიგდები.- ვიკა ისევ თავის ფეხს დაჰყურებდა შესაბრალისი მზერით.

-დაიცა,ჩვენ რა,ვურევთ?!- ასათიანმა თვალებში შეხედა.

-მაგრად.- მე ვუთხარი ვიკას ნაცვლად.

-არანაირად, სიყვარულით "ვკბენთ".- ვიკამ გვერდით გაატრიალა თავი. ტილო გადადო გვერდზე.
ასეთ დროს არავის უნდა გვენახა მისი ნახატი. დასრულებამდე არ გვქონდა უფლება. დათამ უბრალოდ თვალი გააყოლა,მაგრამ ვერაფერს დაინახავდა,ამიტომ წერეთელი მოდუნდა.

დათა თავის საქმიანობას შეუდგა. ვიკა ჩუმად იჯდა. ნერვებსაც კი არ უშლიდა,როგორც სჩვევია ხოლმე.ყურადღებით აკვირდებოდა დათუნას ქცევებს.პირველად იყო, ესეთი მშვიდი და ინტერესიანი მის მიმართ.

-ამას დავასრულებ და დაბლა ჩასვლაში მოგეხმარებით. ნიკომ გიტარა დააძრო და დღის მხიარული დასაწყისი გველოდება.

-ხასიათზეა ბიჭი,როგორც სჩანს.- ტაში შემოვკარი და აბაზანაში შევაჭერი.

ჯანდაბას,ვივი. რაც იქნება,იქნება! ყველაფერს გადავიტან, ყველაფერს! თუ ვერ გადავიტან და ერთი მაგის დედაც ვატირე რა!

ცივი წყალი შევისხი სახეზე და ღრმად ამოვისუნთქე.
ჩამეცინა.
სტაბილური ცხოვრება მაქვს რაღაც კუთხით.უცებ იმედი მომეცემა ხოლმე და მერე ხელიდან მეცლება. ურღვევი ჯაჭვია ჩემთვის ეს. აი,ბავშვს რომ აწვალებენ მშობლები-პირთან მიაქვთ კოვზი და მერე უკან სწევენ. ყველას ეცინება ამაზე, ბავშვის გარდა. როგორია,აღებ პირს ლუკმის მისაღებად და სიცარიელე გასკდება,მეტი არაფერი. გული მტკივა ზუსტად ამ მიზეზით.არადა, თავს ვაჯერებ რომ ერთ დღესაც მე გავიღვიძებ და ფერს იცვლის ჩემი ყოველდღიურობა.

კარი გამოვიხურე და ვიკას ჩასვლაში მივეხმარეთ მე და ასათიანი. მარჯვნიდან ის იჭერდა, მარცხნიდან მე.

-პირიქით უნდა დამდგარიყავით.- ვიკა შეჰყურებს დათას.

-ვიკა, მე შენი ანგელოზი ვარ ამ წამს.- ასათიანი ეწინააღმდეგება.

-გიწევს. თქვენთან შეჯიბრის დროს დავზარალდი.- მხარზე მაწვება წონით კამათისას. მუცლის კუნთები მეჭიმება,ფეხის კუნთებთან ერთად. მხრებზე მთელი სიცხადით ვგრძნობ სიმძიმეს და ლამისაა სახით დავასკდე იატაკზე.

-ვიკა,ხელებს გაგიშვებ იცოდე!- აწითლებული ვეუბნები.- ჰე,გოგო! წამივიდა გულიი!-დათამ სიცილით გადაიტანა ვიკას წონა თავისაზე. ძლივს ამოვისუნთქე.

-თქვენი კამათი ამგვარი მოძრაობისას არ გავიგო! ერთი ციდა გოგო ვარ! ერთი გარეცხვაღა დარჩენილი..- ამოვიწუწუნე.- მეტი კი არ მინდა.- ვიკამ გადაიკისკისა.

-ერთი გარეცხვა მომეწონა. დაგლიჯე,ვივ.-მეორე მკლავიც მოჰხვია დათას.- ჩამიტანე რა!ამ კიბეებზე ვეღარ გავქაჩავ.- ძალიან საყვარლად უთხრა.

-ახლავე,ახლავე.- წამსვე შეუსრულა თხოვნა.

უცებ ჩაირბინა ხელში ატაცებული წერეთლით ასათიანმა. ვიქტორია გაჰკიოდა,ნუ მაჭანჭყარებო. მერე ამანაც რომ არ უშველა, დაგივარდები და დაგერხევაო! მუქარაზე გადავიდა. არც ამან უშველა.

მეც სიცილით დავეშვი კიბეებზე, იმ სასაცილო სანახაობისას, ვიკა რომ ასათიანის ყელში თავჩარგული გაჰკიოდა და დათა რომ ხალისობდა.

დივანზე დავეხეთქე.

-რა ხდება,რა ყაყანია?!- წინსაფარშემოხვეული გამოდის ნიკო სამზარეულოდან. ფქვილშია სულ ამოგანგლული.

-უნდა გენახა.- გამეცინა. -შენთან მოთოვა თუ რა გჭირს,ბიჭო ჰა?!

-ვოი,ზუნზუუ! გაცუღლუტდი შენ, ხომ იცი?!

-ნიკოლოზ,ბიჭო! შენში გადამგდებმა სულმა გაიღვიძა?! - სანდრო გამოვიდა გამკიცხავი მზერით.-ოხ,გაიღვიძეთ?! თქვენთვისაც ამოვიდა მზე ცის კამარაზე, ქალბატონებო?!

-სანდრო,იფრთხილე. შენთვის არ ჩავიდეს ცის კამარაზე მოკაშკაშე მზე.-ვიკა სიცილით ამოთქვამს.

-შენ განანებ მაგას.-თითს უქნევს სანდრუშა.

-რით გვიმასპინძლებთ?- წამოვიწიე.

-ოხ,დილის სპაზე რას იტყვით, ან შოკოლადის მასაჟებს ინებებთ?! თუ ქოქოსის ზეთებით და ამბებით გნებავთ,გოგონებო?!- ირონია არ დაუკლია.

-სრული პაკეტი წარგვიდგინეთ, თუ შეიძლება.-ვიკა წამოიწია გაბადრული სახით.

-ე.ი. ტყემალი გვაქვს, ვატო ადგას ახლა თავზე. კიდევ, ჩემი ძმა ნიკო ხაჭაპურებს და 2 ლობიანს აცხობს.- ჩაიღიმა მაიმუნურად.- ტყემლის აბაზანებს აქებენ,სხვათაშორის. ძალიან კარგი რამეა, მისწრებაა ჯანმრთელობისთვისო.

-პირადად მე,ჭამას ვამჯობინებდი.- ნიკო ეყრდნობა კედელს. მგონი ავიწყდება კიდეც,რომ ფქვილიანი ხელი აქვს და სახეზე გვარიანად იზელს ხელებს. მაგარ ნაგუნდავებს ჰგავს. აი,სულ სახით რომ ათრევენ თოვლში,ისეთს.

-ისა,და თქვენ?!- ჩავეძიე.

- მე კარტოფილი შევწვი.- ამაყად წაიგრძელა კისერი სანდრომ.

-უფრო,დაწვა.- ნიკო იცინის.- საჭმელად უვარგისია.

-დანახშირებული თუ არაა, წავა რა.- დამშვიდება ვცადე.

-ეს გარედან აქვს მოშავო ფერი, თორემ შიგნიდან კაი ტიპია. გაგაცნობთ. - თვითკმაყოფილი იდგა. - კეთილი გული და რამე.

-მოშავო რატომ?!-დათამ იკითხა.

-კაცო,ნუ რასისტობ შენ. გეუბნები კარტოფილია მუქ ტონებში გადაწყვეტილი. განგებამ ასეთი შექმნა,მე რა ვქნა?!

-აი,განგებამ შექმნა და შენ რა უქენი?!- მუხლებს დაეყრდნო იდაყვებით.- ნახშირად მაინც გამოდგება?!

-შენ,ინანებ!-თითს უქნევს.- გასინჯავ ჩემს ნახელავს და ნახავ.

დიდხანს გაგრძელდა კამათი. დავიღალე ძალიან ამათი ყურებით და მობილურში შეტყობინებებს გავეცი პასუხი. არადა, ბოლო ხანებში ესეც მაღიზიანებდა.

-სუფრა გაშლილ! დამშეულნო, ეძგირეთ!- სანდრომ დაგვიძახა. ფეხზე წამოვიზლაზნე და ტელეფონი შორტის ჯიბეში ჩავიცურე.
----------

სუფრასთან ვისხედით. მე ცალკე ვიყავი,ჩემთვის. დანარჩენები ხალისობდნენ და სანდროს აწვალებდნენ. ესეც არ ნებდებოდა.

წუხანდელი ღამე მიტრიალებდა გონებაში. მაშინებდა,ძალიან. აღარ მინდოდა,წარსულის გაცოცხლება. იმ შეგრძნებების ნაწილი რამდენიმე ხანია, მივატოვე. ნაწილთან ერთად კი ვცხოვრობ. ეს თანაცხოვრება,ძალიან რთულია. ძალიან ძალიან....
თეფშს დავხედე შეწუხებულმა. არ მინდოდა ჭამა,არც ლაპარაკი მინდოდა და არც ვინმესთან ახლოს ყოფნა. გაქცევა მინდოდა აქედან. მარტოობა და სიმშვიდე.

-ვი,რამე უთხარი, მავიწროვებენ.- სანდრომ შემომჩივლა.

-ვის უბედავთ,ჰა?!- ჩანგალი დავდე თეფშზე.- სანდროს?! ბოდიში მოიხადეთ რა!

-მოგწონს ახლა ეგ კარტოფილი?- ვატო მეჭრება. ინსტიქტურად ვიხედები მისკენ. რა ხანია, ყურადღება არ მიმიქცევია. უბრალოდ,ძალიან არეული ვარ.

-კეთილი გული აქვსო,ხომ თქვა? მე მომწონს.- კარტოფილი მადიანად გავსინჯე.ისე,გეგონება ერთი სული მქონდა,როდის ვიგემებდი. არადა, სულ არ მინდოდა. საშინელება იყო. ს ა შ ი ნ ე ლ ე ბ ა! ძალით ვიღიმი და ვცდილობ სახეზე არ შემეტყოს რასაც განვიცდი ამის ჭამის დროს.- ამიტომ,ტოლი ნახეთ,კოჭი ისე გააგორეთო,უთქვამს ბრძენს.- წყალს ვაყოლებ ეგრევე. მართლა დაუნახშირებია!რა ჯანდაბაა.

სანდრო თვითკმაყოფილი ეყრდნობა.

-მეტი აღარ ჭამოთ,ინფექციურში ამოვყოფთ თავს და ამას თავს გავუხეთქავ,ისე ვცემ.- ნიკო იმუქრება.

-შენ თუ არ გინდა,ნუ ჭამ. აი, მე და ვივი შევჭამთ. არა,ვი?!-გული შემიწუხდა,მაგრამ ისეთი თვალებით შემომხედა,უარი ვერ ვუთხარი. ერთ თეფშს,რამენაირად გადავიტანდი..

-დიახ,დიახ.- თავი დავუქნიე.- ვიქტორია, წამალი გამიმზადე ზემოთ.- მისკენ გადახრილი ვეჩურჩულები. ხითხითებს და ჭიქას ადგილზე აბრუნებს.

-ვივიენ!- წარბებს კრავს სანდრო.

-რა?!- ვიოცებ და ტუჩზე კბილებს ვიჭერ,ღიმილის შესაკავებლად.

-არ მაფასებთ.- წინსაფარს იხსნის ფეხზე წამომდგარი და გაბრაზებული ახეთქებს სკამზე.- შენც,ბრუტუს?!შეენც?- მე მიყურებს იმედგაცრუებული. - შენც დამაღალატე?!

-არა,რას ამბობ?!- ფეხზე ვდები.

-შესდექ,ფარისეველო! მე შენ მეგობრად გიგულე და თურმე მათსავიათ გადამგდები ყოფილხარ! ჰოიი,განგებავ! - დრამებს დგამს და ოთახიდან დემონსტრაციულად გადის.

-ვერაა ეს კარგად,ვერ!- საფეთქელზე თითს იტრიალებს ნიკო და კუკუო ამბობს სტვენით.

მხრები ავიჩეჩე და ჯიბრზე გავაგრძელე ჭამა. ტაბიძის ჯიბრზე. მზერას აპარებდა ჩემკენ და იღიმოდა. ნერვები მომეშალა, თან ძალიან.

-ბიჭო,სახლზე რას აპირებ?- დათას ეკითხებოდა ნიკო.

- საძირკველია გასამაგრებელი და მთელი სამუშაოები ჩასატარებელი. ხვალიდან ახმაურდებიან დამხმარეები.- თვალებს ვატრიალებ.
სიმშვიდეს მოკლავენ.

-ეუფ,თავზე უნდა ედგე?!- ნიკო შეწუხებული სახით ეკითხება. თავს უქნევს ასათიანი.- ჩვენც იქვე ვიქნებით,გაგართობთ.- ნიკუშა აიმედებს.

იმედია,ჩვენში მხოლოდ ბიჭები იგულისხმა და არა ჩვენ ყველა. გავადრამებ,თუ მეც მომიაზრა.

ფეხზე წამოვდექი და ცარიელი თეფშები,ნიჟარაში ჩავაწყვე.

-ზუნზუ,ჩვენ ვიზამთ.- თავი დავუქნიე.

-და,რატომ?! რამე გააფუჭეთ?- ვკითხულობ დაეჭვებული.

-უკვე მეწყინა.- ნიკო თავს ხრის.
-მოგეხმარები.- შევთავაზე.

-არა,კაცო. რად მინდა მოხმარება.

-იცოდე,კარგად უნდა გარეცხოთ. დამდუღვრებით და ამბებით. - ვაფრთხილებ. იცის ჩემი დამოკოდებულება ჰიგიენასთან მიმართებით.

-გეკადრება?! ისე მოვაბზრიალებ, გაოგნებული...არა,განცვიფრებული დარჩები.- ჩამეცინა.- მანამდე, სიმღერები დააძრე ტელეფონში შენ. ის ბუნჩულა კაცი, შემოვირიგოთ. - სანდროს გულისხმობდა.

- მაგას არ ვუმღერებ. არ დამვიწყებია, გამოცდაზე რაც გამიჩალიჩა.- წარბები შევკარი.

-ოხ,მაინც ხო ჩააბარე.

-ერთ ბედში ვიყავით მე და შენ.- ჩამეღიმა.-აუ,რაც მე ვინერვიულე. - ვატო სულ დავივიწყე.ვითომც იქ არ იყო.

-რა შესცოდეთ ასეთი?!- ტაბიძემ იკითხა.

-მათ ჰკითხე. ამათ კისერზე იქნებოდა ის ცოდვა.

..................☆☆☆

-ჰე,ახლა! მოიფიქრეთ რამე, შემოვირიგოთ.- ნიკუშა ვერ ისვენებდა და ღელავდა სანდროს განწყობაზე. თან წეღან ვცადეთ გამოლაპარაკება,მაგრამ ამაოდ.

-აი,ვივიენი უმღერებს.- ვიკამ მე შემტენა საქმის მოგვარება.

-ისე,ხო..შენ ხომ გიმღერა!-თავისი ჭკუით, უცებ მოაგვარა პრობლემა ნიკომ.

-თქვენ ხომ არ გაშფოთებთ,აბა?!- შევეჭერი დიალოგში.

-წესიერად,ზუნზ! თუ კაია შენ რა.- ნიკომ დოინჯი შემოიჭდო.

-მე ხომ მიმღერე!- ვიკა ჩემთვის შემოტენვას გეგმავდა.

-მე გავაბრაზე?- წარბები ავწკიპე.

-სხვათაშორის,შენ დააგვირგვინე.- ვატომ ყურადღების მიპყრობა გადაწყვიტა.

-ოოოხ,რაებს მაბრალებთ?! საერთოდ, თქვენ რომ დაგეფასებინათ მისი მცდელობა, ახლა ნამდვილად არ იქნებოდა განაწყენებული.- დივნის საზურგეს მივეყრდენი. თმა უკან გადავიწიე.

-იმას ვერავინ შევჭამდით.- ნიკო ხელებს ასავსავებს.

-მე ვჭამე.-ამაყად განვაცხადე.

-შენ გმირი ხარ.- ტაბიძე არ ნებდებოდა.

-შენ,ვივიენ,ინფექციურში ამოყოფ თავს.- ვიკას მაიმუნურად ეღიმება.

-თქვენ სანდროს მრისხანება არ აგცდებათ,ცოდვილნო. მე გამივლის მაინც, სანდროც შემირიგდება. თქვენ იკითხეთ თორემ მე რა?!- წაბები ავზიდე კმაყოფილმა.

-ზუნზ,გეფლიზებით მთელი მსოფლიო მუხლის ჩოქვით.

-ნუ ჩმორდები, ნიკუშ!- ვიკა ხელს უშლის.

-აუ,მიდი რა.. კეთილობ ხოლმე და რამეს "იმოზგებ". მიდი რა.- ახლოს მომიჯდა.-ჰე,ზუნზ.. ვფიცავ, ყველაფერს შევასრულებ.- მეღიმება.

-well,მოკლედ რადგან სიმღერაზე მიდგა საქმე..

-არა,ვივი!- ვიკა მეწინააღმდეგება.

-მაშინ,მარტოებმა მოაგვარეთ. მე მაინც მირიგდება. საღამომდე ცუდად გავხდები და ინერვიულებს...

-უხ,შენ გველაძუა "მოზგო", გველგესლა.-ვინ იტყოდა ამას,თუ არა ნიკოლოზი?!

-ნიკო,სანამ მე თქვენსკენ ვარ, შეირგეთ,თორემ "დაკიდების ნატიფი ხელოვნება" მაქვს წაკითხული. თანაც ხომ გახსოვთ, თეორია თუ გავიგე,პრაქტიკას ვამხეცებ.- ვატოს ეცინება.

-რა გჭირთ ხალხო,ეს თქვენკენაა, თქვენ კიდევ ეშმაკებისკენ!- ძალიან საყვარელია,ძალიან.. მაგრამ "ეს" არ ვარ.

-ბატონო ტაბიძე, თქვენზეც ბრაზობს, ვვგონებ.- თვალებს ვაბრიალებ.

-კარგი, რა იდეას გვთავაზობ?- წინ იწევა და მაშტერდება..

-მანამდე,დათა სად არის?

-დავხედავ, სახლს რას უშვრებიან ვნახავო.-ნიკო ახმოვანებს.

-მაშინ, თანამოქალაქენო! მოემზადეთ, უნდა დავიბრუნოთ ბუტია კაცი!

-გსმენავთ.- მთლიანი ყურადღება მივიღე.

-მსმენავ კი არა, გიტარა და ტაფ-ქვაბებ-ჩანგლები დააძრე.

-რატომ?- ვატო დაიბნა.

-ბენდი საკრავების გარეშე გინახავთ?- ნიკოს ჩაეცინა.

- ხომ გითხარით!- ვიკამ თვალები დააბრიალა.

-სხვათაშორის, მოსიარულე კრეატივია. მიდი,ზუნზ!- ნიკუშა აშკარად მოიხიბლა.

-რაის კრეატივი, მეც ხომ მიმღერა.- თმები გადაიყარა გვერდით. - პირველი მე მიმღერა.

-შენთან ბენდის გარეშე მოვგვარდი. ესეც კრეატივი.

-მხოლოდ დაამატე რამდენიმე კაცი. -ეჭვიანობა შევნიშნე.

-სამაგიეროდ, გულით გიმღერე.- თვალი ჩავუკარი.-ვიქტორია, შენ ჩემი პატარა ბენდი ხომ იცი?!- ჩაეღიმა.

-აუუუ,გითხრათ? -ვატომ კიო.- თავის და-ძმებისგან შეადგინა ბენდი.

-როგორ?- დაიბნენ.

-როგორ და სიმღერებს ასმენინებდა რა. უცებ ნაბოლარა დაწვდა ბალიშს და ვითომ გიტარაზე უკრავდა. მერე მეორე წრიპა გამოქანდა და იმან საერთოდ ფლომასტრები ითრია, დრამერობდა.- გაეღიმათ.

-ვივი,შენ?-ტაბიძემ მკითხა.

- გაგიკვირდება და ვმღეროდი.- მეღიმება გულწრფელად.

-რამდენი გყავს სახლში?- ნიკუშა წუხდება. აგჰ! დამავიწყდა მეთქვა, ის ბავშვებს ვერ იტანს..

-3.

-საწყალო.-"მითანაგრძნო"

-ნიკო..- ვატო იბნევა.

-ვატუნა,ამას ბავშვები არ უყვარს.- მეღიმება.- აუ,რამდენს ვიცინებ, ბავშვით რომ წაგვადგეს უეცრად.

-ეე,წესიერად!- ნიკო დაიძაბა.

-წესიერად კი არა, მანდ არ მომიყვანო, დაგჭეჭყავ მოპარული ჟეშტივით.- დავემუქრე.

- ეე,იცოდე წაგაფორთხიალებ.

-უკვე აგრესიას ვხედავ.- თვალები დავქაჩე.

-ვატო,შუაში ჩადექი.- ვიკა აფრთხილებს.

-"დაზადნა". - ნიკუშა ამაყად გადაწვა.

-ჰოდა,შემოირიგე თვითონ.- ფეხი ფეხზე გადავიდე დემონსტრაციულად.

-აღარც მინდა რა.-გაიბუტა.

-კაი,ჰო. ნუ მებუტები,ვაჟკაც!

-მართლა დაზადნა..- ვიკა გაოგნებული იყო.
------
მართლა გამოათრიეს ტაფები, ჩანგლები,ქვაბები და გიტარა. ნუ ამდენი რაღაც სულ არ მჭირდებოდა, მაგრამ უფუნქციოდ ხომ არ ვიდგებითო, გააპროტესტეს.
ძალიან საყვარლობა სიმღერა ავურჩიე,შანსი არ იყო,არ შეგვრიგებოდა ამაზე.
აგჰ,ვიკამ სცენები მოაწყო. ამას მხოლოდ მას ვუგზავნი ხოლმე და ვეუბნები, ქალები რომ მევასებოდნენ, ამას მოგიძღვნიდი- მეთქი.

ტექსტი გადმოვაწერინე და ნიკოს ნოტები ვაჩვენე,რომ აეწყო გიტარაზე.მოკლედ, ცოტა ვიწვალეთ თუ ბევრი, სანდრო შემოვიტყუეთ მისაღებში.

უკნიდან ჩანგლის ურითმო კაკუნი შემომესმა,ტაბიძე აფუჭებდა შესავალს. აგჰ!

You know I can't smile without you
I can't smile without you
I can't laugh and I can't sing
I'm finding it hard to do anything
You see I feel sad when you're sad
I feel glad when you're glad
If you only knew what I'm going through
I just can't smile without you

You came along just like a song
And brightened my day
Who would have believed that you were part of a dream
Now it all seems light years away

And now you know I can't smile without you
I can't smile without you
I can't laugh and I can't sing
I'm finding it hard to do anything
You see I feel sad when you're sad
I feel glad when you're glad
If you only knew what I'm going through
I just can't smile

Now some people say happiness takes so very long to find
Well, I'm finding it hard leaving your love behind me

And you see I can't smile without you
I can't smile without you
I can't laugh and I can't sing
I'm finding it hard to do anything
You see I feel glad when you're glad
I feel sad when you're sad
If you only knew what I'm going through
I just can't smile without you

ტაბიძის ურითმო ჩანგლის კაკუნს, დათაც ემატებოდა და დასასრულში, იმდენად უცნაურად დააჯდა, გაგვეცინა.
სანდრო ჩუმად გატრიალდა. ლამის წნევამ დამარტყა,რას შვრება,ეს ბიჭი-მეთქი!
წინ გადავუდექი.

-რატომ გამირბიხარ,რატომ მემალები, რატომ გამითეთრე, კარგოვ,თმა..- თვალებდაქაჩულმა წავუმღერე. იმანაც თვალები დაქაჩა.

-გულს რად მიკლავ, მე სიცოცხლე ჯერ არ დამიმთავრებიაა, მე ხომ გულით ვიხედები,გული ჩემი თვალებიაა...- მეტს ვეღარ გააგრძელებდა, სასიყვარულო შინაარსი მოდიოდა.

-სანდრო,იცოდეე!- ნიკომ გაჭედა.- მიმღერე რამე,მიმღერე თუნდაც მრავალჯერ ნამღერი..- მოულოდნელობისგან მეცინება.

-უმღერე,სანდრო! უმღერე!- ტაბიძე იცინის.

-ამდენ ნაიარევს,ამდენ ნაიარებს, ვინ მომიშუშებს მე ამდენ ნაიარებს.. - საიდან მოიტანა?!

- სანდრო! მომიტევე,რაც მახსენდება ეს ვარ..- პირზე ხელს ვიფარებ,რომ არ ავხარხარდე და თავს ძლივს ვიჭერ..- მე სიყვარული მეგონა,თურმე სიზმარი ყოფილაა, ო,რა იმედით გელოდი, ვინ მომიშუშებს იარებს , მეგონა შენ მიმღეროდი,თურმე ენძელა შრიალებს,
შრიალებს,შრიალებს,თურმე ენძელა შრიალებს...- მეტი არ გამახსენდა,მაგრამ კი ვიცინე გულით.

-ეს რაღაც აფრენს კარანტინის მერე.- ნიკუშა და სანდრო ფორთხავენ.

მე თვალები მიწყლიანდება,იმდენს ვიცინი.
ვიკა,რა თქმა უნდა, სტაბილურობას ინარჩუნებს და სთორისთვის ემზადება.

-ჰე,ნეკი ნეკისა და წავიდეთ,სადმე.- ცრემლებს ვიწმენდ.

-არ გირიგდებით. შენ,მითუმეტეს. ზურგში ჩამეცი ლახვარი.- თავისივე ნათქვამზე ეცინება.

-შენს გამო თავი შევირცხვინე ამდენ ხალხში, ახლა რომ არ მოითაფლო, ჩაგაქვესკნელებ.-ვიკა ბრაზობს.

-ჩემი აზრით, მე აღარ გპატიობ.- ცხვირი ავიბზუე.

-ეე,რას არ მპატიობ?!- წინ გადამიდგა.

- ვირზე რომ შეჯექი,აი იმას.

-კაი,ჰო.შევრიგდეთ.. ბრაზი გადამივა ერთ 8 საათში და მოგიტევებთ.

-ნუ თუ 8 საათში გადაგივლის,რა პრობლემაა.- ნიკოს გააქვს მთელი ატრიბუტი სამზარეულოში.

-ჰო,მანამდე ჩვენ გავისეირნებთ. კარგი ამიდია თან. ვიხალისებთ, შენ იჯექი გაბუსხული სახლში და იტანჯე.

ბოლოს გადაიფიქრა ბუტიაობა, როგორც სჩანს.

დღეს კარგი ამინდი იყო, გარეთ გავედით და ვიკასაც მივეხმარეთ. მივეხმარეთ,რა.. სანდროს ეჭირა და აწვალებდა. ჰოდა,ვიკას სიცილის ხმაც ექოდ ისმოდა. ძირს გავაფინეთ ზეწარი და ზემოდან დავსხედით. ნიკუშამ თავის გიტარა წამოიღო და ჩამომჯდარი, მელოდა როდის ვიპოვიდი მობილურში სიმღერის ტექსტს,რომ ავყოლოდით, თორემ ისე ამდენი სიმღერა საიდან უნდა გვცოდნოდა ზეპირად.

-აბა,აბა... თუ გამოიცნობთ ეს სიმღერა რაზეა?! - წარბები ავწკიპე ხალისიანად. ჩავრთე ეგრევე,არც დაველოდე პასუხს..- აბა,რას გახსენებთ?

On a dark desert highway
Cool wind in my hair
Warm smell of colitas
Rising up through the air
Up ahead in the distance
I saw a shimmering light
My head grew heavy and my sight grew dim
I had to stop for the night

There she stood in the doorway
I heard the mission bell
And I was thinkin' to myself
'This could be heaven or this could be hell
Then she lit up a candle
And she showed me the way
There were voices down the corridor
I thought I heard them say

Welcome to the Hotel California
Such a lovely place (such a lovely place)
Such a lovely face
Plenty of room at the Hotel California
Any time of year (any time of year)
You can find it here

Her mind is Tiffany-twisted
She got the Mercedes Benz, uh
She got a lot of pretty, pretty boys
That she calls friends....

-ეეე,ჩვენი მოქმედი სამოთხე...- სიყვარულით წამოიძახეს..

-აუ,ხოო.

-მენატრება უკვე.- ვიკა თავს მადებს მხარზე.

-ეე,ვივი,ჩელენტანო და რამე?!- სანდრო ჩამეძია.

-კი,მიყვარს.

-სიყვარულზე გამახსენდა, ვატო..- ნიკუშამ დაუძახა.- ხატიაზე რას გეგმავ?- სახიდან ყველა ემოცია გამიქრა. მინდოდა მეც გავმქრალიყავი. რა კარგი იქნებოდა, რომ არ ვყოფილიყავი. რომ არ გამეგო საერთოდ ეს ყველაფერი.

ხატია ის გოგო იყო, ვისთან ერთადაც დროს ხშირად ატარებდა. არ ვიცი,ხალხის დასანახად, თუ რეალურად,მაგრამ წყვილივით იყვნენ.

პასუხის მოსმენა არ მინდოდა, ფეხზე წამოვდექი,ჩანთაც ავიღე, სანამ რამეს იტყოდნენ და გვერდით გავედი.

ნიკოზე მომეშალა ნერვები,არადა რა კარგად ვიყავით. ან და,ნიკო რა შუაშია. საიდან უნდა სცოდნოდა?!

ხეს მივეყრდენი და ჩანთაში ჩატენილი სიგარეტის ღერი მოვიძიე.
ახლა მე სუსტი ვარ. რატომ? იმიტომ რომ კომფორტს ვეძებ. კომფორტია მე რომ ამ ღერს გემოს გავუსინჯავ და ნერვებს დამიწყნარებს. აი, მაშინ ვიქნებოდი ძლიერი, სიგარეტის გარეშე რომ გამოვმძვრალიყავი. რაც რთულია,იმას რომ შევჭიდებოდი.

გავუკიდე ერთ ღერს და ისეთი ღრმა ნაფაზი დავარტყი, ყელიც კი დამეხუთა. წამომახველა და თვალები ამიწყლიანდა.

-ვივი,წამოდი!- სანდრო ამომიდგა გვერდით. -შენ..

-მოვალ ცოტა ხანში.- გავუღიმე.- ამას ჩავამთავრებ და..

-არა,ახლავე მოხვალ! ნუ დაანახებ, რომ რამეს ნიშნავს. როცა იცის ადამიანმა თავისი მნიშვნელობა, ძალიან ბერვს ჰბედავს და კადრულობს.- წარბებს კრავს.- ეგ ნაგავი კიდევ გადააგდე! გაგაქრობ!

-ახლა ლექციების თავი არ მაქვს. ისედაც რაღაცას ვებრძვი და ახლა კიდევ მემატება! მაცადე, გადავაგორო წამი,თორემ გულიც გამისკდება!- ნერვიულად მივაყოლე მეორე და მესამე ნაფაზი. არ მაღელვებდა, რომც მოვეკალი ახლა.-სანდრო, რომ წავიდე?!- ხმა ამიკანკალდა.

-არა! მე შენში სუსტს ვხედავ.- ჩამეცინა. შუბლზე მეორე ხელი მივიდე. -გადააგდე ეგ!

-ზედმეტები ხომ არ მოგდის?!- წარბები ავწკიტე.

-აი,ახლა იცოდე რა!- თითი დამიქნია. ამყვა.

-იცოდე,რა! დაკატლეტება ჩემი მოგონილია! შენგან სოიოს კატლეტებს შვექმნი.

-შენგან ლიფსიტის სოუზს გავაკეთებ!-წარბები შეკრა.

- მოგაასფალტებ.

-იცოდე,კამფეტს გაჭმევ!

-მე შენში,ნაზს ვხედავ.- თვალები მოვჭუტე.

- მე შენში გამქრალს დავინახავ,თუ არ მიატოვებ მაგ რაღაცით ფილტვების ხეთქვას.

-სამართალზე რომ ვაბარებდი, ჩემს ძმას ეშინოდა, ძალიან სუსტიაო. მე რატომღაც,მინდოდა ყოველთვის,იცი?! მაგრამ ფაქტი, ფაქტად რჩება.- ნიკაპი მიცახცახებს.

-ეე,ტრაკს აქ მხოლოდ ჩვენ ვათამაშებთ. - წარბები ასწია ზემოთ.

-ნიკანომ არ გაგვიგოს.- თავი გავაქნიე. - მართლა მეფიქრება,თან გუშინდელის შემდეგ.

-რამე გითხრა?

-კი მითხრა. ჩამეხუტა კიდეც.- თვალები გაუფართოვდა.

-ჰო,არ მოგესმა. თეთრად გავათენე, თეთრად!- უკვე ამ ღერს ვამთავრებდი.

-დაიცადე, როგორ?

-საღამოს მოგიყვები, რომ მიიძინებენ. ახლა სირცხვილია, წამო წავიდეთ.- ეს ღერი მივასრისე და თან წავიღე,რომ გადამეგდო.
გვერდით :ძლიერი, გაწონასწორებული, მუზანდასახული, გამგები და სწორად მოსაუბრე ადამიანი რომ გყავს, იქ ყველაფერს გადაიტან კაცი. ეს დრო, ზუსტად ისაა " წილი ნაყარია, რუბიკონი გადალახულია".

დავბრუნდით და ჩამოვსხედით.
თვალებში სევდა მქონდა ჩამდგარი, ან როგორ არ მექნებოდა?! ტაბიძის მწვანეებს შევყურებდი უტეხად. არ ვსაყვედურობდი ,არ მქონდა უფლება.ის მიხსნიდა თვალებით რაღაცას,მაგრამ გაგება ძალიან რთული აღმოჩნდა ჩემთვის. ამ არეულობაში,არ მესმოდა.

-სად დაძვრებით,ჰა?- ნიკუშამ იკითხა.

-ქალებში.- მოკლედ მოვუჭერი. ნაგვის პარკში ეს ღერი ჩავაგდე. მერე სველი ხელსახოცი ამოვაცურე და ხელები გავიწმინდე.

-მოწიე?-დათა ჭმუხნის ცხვირს.

-კი. -ღრმად ამოვისუნთქე.

-მწეველი ხარ?-აი, ისეთი ტონი იყო, მეგონა რამე სერიოზულად მივქარე.

-არ არის მწეველი.- ვიკა წარბს სწევს.- ყველა ისე უყურებთ, გეგონება ცოდვა დაიდო კისერზე. გოიმებივით იქცევით.

-ოი,ოი! თავს გახვედით! სიგარეტი ხიხია.- ნიკო გაგოიმდა უცებ.

-შენ მარნეული გამორთე!- ვიკა გაღიზიანდა.

- აი,რომ დაიკიდოთ არა?!- წარბს ვწევ. - თუ მინდა მოვწევ,თუ მინდა გავლოთდები და თუ მომინდება, ნაშებსაც ავყრი. აი,ასე! -ვიკას მაიმუნურად ეცინება.- და საერთოდ, რა სირცხვილის კორიდორს მიწყობთ?! თვითონ კარგად აბოლებენ ღერს ღერზე და ნაშებსაც კარგად ყრიან. ეჰე,ტოლი ნახეთ, კოჭი ისე გააგორეთო, უთქვამს ძველ ხალხს.

-მორჩა, აიჭრა.- სანდრო იცინის.

-ჰოდა ეგრე! კიდევ რამეს იტყვით და ფეხით ჩავალ ქალაქამდე.

გაჩუმდნენ.

დაქანცული ვიყავი ფიქრით. უკვე აღარ მინდოდა, მომბეზრდა ძალიან.ყელში ამოვიდა,ამდენი გაშინაარსება ქმედებების.. მოვდუნდი, ცოტა ხანს გამოვეთიშე და ხმა არ გავიღე.არც მინდოდა, რამე თქმულიყო. გულიც გამისკდებოდა.

ჩემი ტელეფონიც გაიგდეს და ვერც ვერაფრით გავირთობდი თავს. იმ სიმღერებისაც აღარ მესმოდა, ესენი ასეთი მონდომებით რომ ასრულებდნენ.

გულდაწყვეტილი ვიჯექი. მინდოდა ფიქრებს გავქცეოდი, მაგრამ წამშივე მეწეოდნენ. არ გამომდიოდა.

ცელქი ნიავი მომეალერსა კანზე. მომეალერსა და გადამწვარი გამაგრილა.

ხატია ხომ ჰყავს,მე რაღატომ მთხოვდა წაყოლას?თუ მან უარი უთხრა და მე ვცვლიდი მის "ადგილს"?

-ვივი, მოგწერეს.-ვიკა ტელეფონს მაწვდის.

-მერე ვუპასუხებდი..- მძიმედ ამოვთქვი.

-არანაირად! ეს ის ბიჭია, შენ რომ იწუნებ.- წარბშეკრულმა მოვხსენი მობილურს ბლოკი და გაკვირვებულმა ავხედე.

-ვიწუნებ?- ვის ვიწუნებ?

-ნუ აი,როგორ ვერ ხვდები?! "გეჩალიჩება".

-კი,აი მაგრად.- გამეცინა ნერვულად.- მოქალაქევ, რანაირად?ანუ არაფერი უთქვამს და არც თავს იგიჟებს.

-ო,კარგი გაჩერდი რა. სულ ჩვენთან არიან,როცა უნივერსიტეტში ვართ! გარდა მაგისა, ეგ მხოლოდ შენ გწერს და

-მერე რა.- მხრები ავიჩეჩე. - მოწერით შენც მწერ. დავიჯერო, მეჩალიჩები,ცუნცულ?- თვალი ჩავუკარი მაცდური ღიმილით.

-მე უკვე დაკერილი მყავხარ.- თვალი ჩამიკრა.

-გოგონებო,ჩემს გამო ნუ ჩხუბობთ.- ნიკო ჩაეკვეტა. ყველამ მას გავხედეთ.

-ნიკუშ,შენს გამო ზღვას გადავცურავ და გეკადრება?! - თვალი ჩავუკარი.
☆☆☆☆☆

იჯდე შენთვის მთელი ღამე, ფიქრობდე,ფიქრობდე და ფიქრობდე,უწყვეტად. შორიდან შეჰყურო შენს თავს, სხეულში კი იგრძნო სიცივე. აი, ისეთი, გამყინვარება რომ მოჰყვება. მეც ვიწექი გულაღმა, გაუნძრევლად. სხეულში არა, სულში მქონდა სიცარიელე. არაფერი მინდოდა, არც სუნთქვა. ეგეც მეზარებოდა ბოლო დროს. სამაგიეროდ, ცრემლები გაბატონდნენ ჩემზე. რაღაც მტანჯავდა,რაღაც ჩემზე ბევრად ძლიერი. მერამდენე წელია ვერ ვიშორებ,ესეც შემიჩნდა ჯიუტად. რატომ არ მანებებს თავს? რა უნდა?!ჩემი სული უნდა?!
ოთახში ვეღარ მოვისვენე, დაბლა ჩავედი.

-მეგონა გადამაგდე და ჩაგეძინა.- სანდრო გამეჭიმა წინ.

-წამო გარეთ.- ვანიშნე.
გარეთ გადავდგი თუ არა ნაბიჯი, ცას ავხედე. მოკრიალებულიყო და ვარსკვლავები კეკლუცურად აციმციმებულიყვნენ.
ეზოში დავსხედით,სკამებზე.ის პირისპირ დაჯდა..

ხალათი კარგად შემოვიკარი სხეულზე და მოვუყევი გუშინდელი.

-მეც კი დავიბნეოდი.-თავი გადააქნია.- ჯერ თითქოს არ ახსოვდი, მერე შენთან გამოლაპარაკებას ცდილობს, უცებ გთავაზობს წაყოლას და უსტატუსოდ. მაგრამ, მე ვიცი და ვენდობი.. უსტატუსოდ არაფერი იქნება.ხომ გიყვარს შენ?

-მხოლოდ ჩემი სიყვარული საკმარისია?!- გული დამწყდა.- არა, არ არის.

დავმძიმდი.

-ვივიენ, იქნებ გარისკო?!

-არ ვიცი. არ მაქვს იმის ძალა, კიდევ ერთი იმედგაცრუება გადავიტანო.

-ჩემი კაი,თუ მესმოდეს....- ძალიან შეწუხდა. მე გამეცინა.

-აი,მაგ მდგომარეობამ დამღალა და ამიტომ მინდა აქედან წასვლა.

-თუ გადაწყვეტ რომ წაჰყვე, ისე არაფერი იქნება, როგორც შენ ფიქრობ. -ძალიან მაწვებოდა წაყოლაზე,რაც მაეჭვებდა.

-მაგაზე დავფიქრდები. შენ მიდი, დაიძინე და მეც ავალ მალე.- ან ავიდოდი,ან არა.

-აქ ვიქნები.

-ღამეს ათევთ?- ტაბიძის ხმა გავიგე. არ მინდოდა მასთან სიახლოვე ახლა. საღად ვეღარ ვვაზროვნებდი, ის რომ ესე იქცეოდა.

სანდრო წამოიწია.

-ვატ

-სანდრო!- თვალები დავაბრიალე. მეც მაგარი ვარ,სიბნელეში რას დაინახავდა?! ახლა მარტო ვერ დავტოვებდი.

- მოდი,დაჯექი.- ვატოს ანიშნა. ნერვები მომეშლა,რას იპატიჟებს? - ვივის არ ეძინება ჯერ, ამიტომ გაბარებ შენ. აბა,ჰე წავედი მე.- ისე სწრაფად წამოდგა,მერე თავზე გადამისვა ხელი და მითხრა, არ შეშინდეო, დავიბენი.

-მეც..-ფეხზე უნდა ავმდგარიყავი და მას გავყოლოდი.

-ვივი.- ვატომ დამიძახა.

-მეძინება.- ფეხზე ავდექი.

-გამირბიხარ.- ძალიან მშვიდად ესვენა.

-კარგი.- მანიპულირების ხერხად ჩავუთვალე რეპლიკა და გამოვბრუნდი.

-ახლაც.- ჩაეღიმა.- ამ კარგით, ვიცი რასაც გულისხმობ.

-რა გინდა?!- ნერვები მომეშალა.

-რას იტყვი, საფრანგეთი ცუდია?- მკითხა.

-იტალიას ვამჯობინებ.- სკამზე ჩამოვჯექი. რის დამტკიცებას ვცდილობ?

- მაგრამ შენი პროფესიისთვის, ძალიან კარგი იქნება საფრანგეთი ან გერმანია.- წინ გადავიხარე, აი ისე,რომ ჩემი სახე კარგად დაენახა.

-ჩემი პროფესიისთვის,ბევრი რამეა კარგი.- გამეღიმა.

-ნუთუ?! შენში ხომ ფრანგული სისხლიც ჩქეფს?! არ გაინტერესებს, როგორია?!- გონება გამინათდა. ჩემი წყალობით, საფრანგეთს იხელთებდა. ეს არამზადა!

-იცი?! ჩემში ეგ მხარე, არ ყივის.- გავსწორდი და საზურგეს მივეყრდენი.

-იტალია ხომ ყივის,სამაგიეროდ.- გულში ნემსებივით შემერჭო რაღაც. ეს რაღაც,სიმართლის გააზრება იყო.
თუ საბუთებს ავაგროვებდით, მოქალაქეობას მოვიპოვებდი და ისივ ჩემთან დაახლოებით, საფრანგეთის მოქალაქეობას გამოჰკრავდა ხელს.
მკერდში ვიყავი დაჭრილი, შიგ გულში.
ნეტავ გამსკდომოდა ეს გული და დავმთავრებულიყავი.

გაიძვერა ბიჭი.

-ვატო, შენ რა გინდა?!

-ხომ გითხარი, უკვე?

-პირდაპირ მითხარი. - მზად ვიყავი კი გულის გახეთქვისთვის?

-გითხარი,შენ- თქო.

-იტყუები. საფრანგეთი გინდა შენ. ჩემი გენეოლოგიაც გამოგიკვლევია.- ვახალე ეგრევე.

- რა?!- წამოიწია.-ეგრე გგონია?! ეგეთი წარმოდგენა გაქვს ჩემზე?

-ჩემთან ნუ თამაშობ!

-მე კი არა,შენ თამაშობ.

-იცი რა?! არ მაღელვებს სად წახვალ და სად არა! აი, ასე. თავშიც ქვა გიხლია.- ფეხზე წამოვდექი.

-ყველაზე უარესი ისაა,რომ არავის ენდობი.

-არა,უარესი ისაა,რომ ზოგჯერ ილუზიებში ვცხოვრობ და არასდროს მჯერა,რომ გამიმეტებენ. აი,შენ დღეს, ნიღაბი ჩამოიხსენი! - თითი გავიშვირე მისკენ.- და უარესი ისაა,რომ ამ წამსაც,როცა მინდა მიგახრჩო, ამ სიყვარულს ვერაფერს ვუხერხებ!- ხელი მივკარი მკერდზე. მკლავებზე მომეჭიდა,რომ არ გავქცეულიყავი.

-ისტერიკებით შორს ვერ წახვალ. რაც გინდა მეძახე, რაც გინდა მიწოდე და სადაც გინდა გამექეცი, მაგრამ გახსოვდეს, ჩემგან ვერ წახვალ.- სახესთან ძალიან ახლოს მოიწია.

-შენ ვერაფერს იზამ.- უკვე კარგა ხანია,რაც გულს ჩვეული რითმი დაერღვია.

-როგორ გეტყობა რომ არ მიცნობ.- ახლოს მიზიდავს. ჩვენს შორის მილიმეტრიც კი არ რჩება.

-ტაბიძე, ფარდა აგეხადა უკვე. სიცრუე დიდ ხანს არ დაიმალება. თუმცა იცი რას ვერ ვხვდები?! რომ გამოგყვე, გავხდე შენი და ა.შ. როგორც შენი სვლებით საზღვრავდი, რაც ვარაუდის ფარგლებში, ქორწინებას მოიცავს, ჩემგან თავს განქორწინებით დააღწევდი?- ხელებს ადუნებს.მიშვებს და მეც ვეშვები თითის წვერებიდან. - შენ ხომ იცი, მამაჩემი რომ ამდენს არ გაგაბედნიებს?- გამეღიმა.- ჩემი წარსულის გამოკვლევას, ჩემი ახლანდელობაც გამოგეკვლია.

-შენ მართლა მასე ფიქრობ?!- გაოცებას არ მალავდა. ჩემთვის ერთგვარი სცენა იყო.- შენ რომ ფიქრობ,მე იმაზე მეტი ვიცი. მაგრამ მთავარი აქ ჩემი ცოდნა კი არა, შენი მდგომარეობაა. - რა ცუდად მეთამაშებოდა. - იმის დაჯერებაც კი არ შეგიძლია, რომ შენ მადარდებ და არა საფრანგეთი.

-არ მჯერა შენი.- გული გახეთქვამდე მქონდა. პირი გამიშრა ღელვისგან.- ვატუნა, რატომ იქცევი ასე?მე ჯანდაბას, მაგრამ შენს თავს როგორ ექცევი?

-ვივიენ!

-ვივიენ კი არა, ამბავი რომ გასკდეს, ჩემებს შენ ვერ გადაურჩები, დამიჯერე.

-ეს თანხმობაა?!- მეკითხება.

-არ უნდა შეაღო ის კარი, რომელშიც დიდი საფრთხე გელოდება.

ისევ შემცივდა.

-ღამეს უხდები ძალიან.- მისი ხმა მომესმა.- კიდევ უხდები ვერანდას, ვერანდაზე ფიქრს.

აღარ მომიხედავს. გზა გავაგრძელე. უხმაუროდ შევედი ოთახში.
გავწექი უღონოდ. ვერ მემორჩილებოდა საკუთარი თავი. ნერვებისგან ცახცახი დამეწყო. სულში წარსულის სიცარიელე შემიძვრა. გამძარცვა და მაწამა.

გავბუჟდი მთლიანად. გრძნობა დაეკარგა სხეულს წუთით. ცრემლები მომწყდა მიყოლებით.
-ვივიენ..- ვიკა გადმოტრიალდა ჩემკენ.

-ჩამეხუტე, მცივა.- აცახცახებული მივეხუტე.

-რა გჭირს?- წამოიწია შეცბუნებული.

-უბრალოდ არ გამიშვა. მეშინია.
"განა სახეზე ღიმილი რომ კრთის,გულიც იცინის?!

გგონია ვერ ვგრძნობ ჩემი ბედის უკუღმართობას?!

სულით ობლობას დიდი ხანია რაც შვეჩვიე,

და გულიც მიტომ შეეჩვია ძალით გართობას."

უჩვეულო სიბნელე გადაშლილიყო სივრცეში.საიდანღაც უფსკრული მეჭიდებოდა.ფეხებზე მხვევდა გამჭირვალე ჯაჭვებს და მითრევდა. ეს ყველაზე ბნელი ღამე იყო,რაც კი აქამდე მინახავს. უკუნეთი სიბნელე და სიბნელისფერი ტკივილი ჰკიოდა.ჰკიოდა და კედლებს შემსკდარი იქაურობას ფრჩხილებით ჰკაწრავდა.

მხოლოდ ეს შეგრძნება ცოცხლობდა და მაწამებდა. მხოლოდ მისი საზარელი კივლი ჩამესმოდა, მე კი რა შემეძლო?!
არც არაფერი,რადგან ცხადად ვიგრძენი, როგორ მებღაუჭებოდა სხეულზე და სულს მაცლიდა!
თუმცა ის კი არ იცოდა, ნამდვილი მესაკუთრე თავად რომ არ იყო.

-შშშ..- ვიქტორია თმებზე მისმევდა ხელებს ჩუმი ქვითინით. ალბათ, შეშინდა..ის ხომ არ იყო ჩვეული ჩემს ასეთ სახეს.

-ბოდიში..- დავიჩურჩულე ქვითინარევ სიბნელეში და ისე ჩავეხუტე, როგორც არასდროს. მანაც მკლავები მომხვია სასოწარკვეთით. სხვანაირად არც შეეძლო, ჩემთან უნდა ყოფილიყო, თუ გადარჩენა უნდოდა.

----------------

როგორც იქნა, გადავაგორეთ ჩემი კოშმარი,ახლა ვიკას იქით ვაწყნარებდი.
ესეთი გადასხვაფერებული აქამდე არ მენახა. სასოწარკვეთამ ლამის შესანსლა.

-თუ ასე ხარ აქ,უნდა წახვიდე. - ატირებული არასდროს მენახა,ახლა ტიროდა ჩემ გამო. - მაგრამ მარტო იგივე თუ დაგემართა... გადავირევი...

-წავალ,ვიკა.-ხელებს არ ვუშვებდი,ვეჭიდებოდი მთელი ძალებით.- ნუღარ გეშინია, დავბრუნდი.-არადა,როგორ ვცდილობდი,ასეთი არავის ვენახე. სწორედ ამიტომ.

-შემეშინდა,ძალიან. წუთით ვიფიქრე,ხელებში ჩამაკვდება-თქო და ლამის იქით ჩაგაკვდი.- გული ძლიერად უცემდა.-რა გჭირს?მხოლოდ ერთი ტაბიძის გამო გჭირს ესეთი რაღცები?!- ლამპა ავანთე.

-არ ვიცი რა მჭირს.ფსიქოლოგთან მივალ,ოღონდ დამშვიდდი,კარგი?! ნერვული შეტევა იყო,ალბათ. ტაბიძემ უნდა მომინელოს კაცო?!-ჩავიცინე,სევდის და დაძაბულობის გასაფანტად. - იმ ამბებმა ვერ წამაქცია ერთი ციდა ფილარმონია გოგო და ეგ წამაქცევს?

-თუ არასდროს მომიშვებ შენს შეგრძნებებთნ ახლოს, ვერ დაგეხმარები,გესმის?!- მზად არ ვარ. ჯერ ისეთი სიტყვა არ მომისმენია,რომ დამმხმარებოდნენ და მეორეც,ვიცი რა ოდენ დამთრგუნველია ეს სხვისთვის.

-ხომ იცი,ყველა ადამიანში ცხვოვრობს ერთი დეპრესიული ალტერი.- გამეღიმა და მის ყავისფერებს ჩავხედე, ასეთი ცრემლიანიც რომ საოცრად თბილი იყო.

-ყველაფერს ხუმრობაში ნუ ატარებ,თორემ ფიზიკურად ვიძალადებ.-დამემუქრა.

-სისხლის სამართლის საქმეს აღვძრავ.-წარბებს კმაყოფილი ვწევ ზემოთ.

-ზედმეტები ხომ არ მოგდის?!-მეცინება.-ჩაგატაფავებ.-წარბებს კრავს.

-გამბედავო,ახალგაზრდავ!

-ვივიენ,სერიოზულად!

-სერიოზულად ვხუმრობ,რას უწუნებ? რა იყო რა, გრეხია?!- დავძაბე.

-დარდის ნახვამ,გულის ტკივილი იცის.გულის ტკივილმა, გულჩთხრობილობა. გულჩთხრობილობამ ნაღველის ხვევა და ბოლოს,ეს დედა ნატირები,გულია , ხახვი ხომ არა,მეორედ ამოვიდეს?! და სკდება.აბა,სხვა რა ჰქნას?!-ისე გულიანად თქვა,გამაჟრჟოლა.

-წარსულია დამნაშავე.-წავიჩურჩულე.-ვიცი,რომ უნდა გავუშვა, მივატოვო, დავივიწყო. ის ამბები ისე მძიმედ გადავიტანე,ან გადავიტანე კი?! არ ვიცი რა ხდება და რა ტრიალებს, მაგრამ ის ვიცი,რომ სხვაგვარად არ შემიძლია...არაფერი მინდა. შემიძლია საათობით ვიჯდე მარტო და არაფერი ვაკეთო. უბრალოდ ამ მარტოობითაც ვიტანჯები და ძლივს ვარ სოციუმში.თავს ძლივს ვიკავებ,თორემ მინდა,ყველაფერი დავადუმო, გავაქრო და ავვორთქლდე ისე,თითქოს არც არასდროს მიარსებია.-თვალებში ყურება არ შემეძლო, რადგან ცრემლებს ვერ ვიკავებდი. პირველად იყო,რომ ესე ვაცხადები,ყველა და ყველაფერი "ამ ჩემს ფეხებს"-თქო! და თან, მადარდებდა.ოღონდ რა მადარდებდა, არ ვიცოდი.
აი, სიმართლე!

და რა ცუდი ადამიანი ვარ ამ წამს.როგორი ეგოისტი?! ის არასდროს მაწუხებდა თვისი განცდებით,მე კი თავს ვახვევდი,ბოლო დროს.
ჩემგან ამას არ იმსახურებდა. ეს შეიძლება მე 1%-ით დამხმარებოდა, მაგრამ მას აზარალებდა.

-და ჩემს ცხოვრებაში,ყველაზე კარგი,იცი რა არის?! -ისევ თავდახრილი ვიჯექი.- ის,რაც არასდროს მაღიზიანებს,რაც ნერვებს მიწყნარებს და მსიამოვნებს?!

-არა.-იმდენად ჩუმად თქვა, კანკალით.... ტიროდა.

-კლასიკური მუსიკა:ბახი,მოცარტი, ბეთჰოვენი,ჩაიკოვსკი,შუბერტი,შოპენი,ვივალდი. არ მბეზრდება გესმის?!აი,იტალიური სიმღერებიც. ხომ არ მესმის, მაგრამ მე-ჩემება. - დიდი აღტაცებით გავუზიარე.

-მომასმენინებ?!-თავი მაღლა ავწიე. მკრთალ ფონზე მისი თვალები დავინახე;სევდიანი, დაღლილი, გამგები. გულამდე რომ აღწევს,ისეთი.

-სონეტები,ვალსი და ის ყველაფერი,რაც დღეს იშვიათობას იზიდავს?!- ჩავიღიმე.- არ იუ შუარ,ბეიბი?!

-რა თქმა უნდა, მაინტერესებს რა გიყვარს და გამშვიდებს ჩემზე მეტად?!-მე მასში ეჭვიანობის ნოტები შევნიშნე.

-ხვალ განახებ.შენ სულ ადრე გეღვიძება და ცოდო ხარ,ძილი არ გეყოფა.- რა დროსაც არ უნდა დაწოლილიყო,ცხრის-ნახევარზე ფეხე დგებოდა.

-არა,ახლა მინდა.-გაჯიუტდა.

-ვის უყვირი,ჰა?!ხვალ-მეთქი!

-მალე,არ მოგეშვები!-შიზიკი!ღამის ორ საათზე უნდა გამამართინოს არისტოკრატული საღამოები?!

ასე ვიყავით.მე ჩავრთე მობილურში ჩამოტვირთული: სიმფონიები, სონატები,მარშები და ყველაფერი ის,რასაც ვუსმენდი.

დაიწყო ნაზი მელოდიებით,ჯერ მხოლოდ როიალის ხმა ისმოდა, მერე ვიოლინოს, მერე კიდევ ჟღერდნენ სხვადასხვა საკრავები და დაიწყეს ამბების თხრობა ნოტებით. სიგიჟეები ხდებოდა. არა მარტო ნოტებში,არამედ ჩემს სულშიც.

გადავწექი და თვალები დავხუჭე,განვმარტოვდი და ვიკასაც ვაცადე განმარტოვება. შეიძლება იგივე ვერ ეგრძნო მას,მაგრამ მე მჭირდებოდა ახლა განთავისუფლება.

ისე რა კარგი მეგობარია,არა?! რამდენს მითმენდა...
ხელი გავაცურე მისკენ და მაგრად ჩავჭიდე.

-გმადლობ.- დავიჩურჩულე ღრმა ამოსუნთქვისას.

-იდიოტო.- იმანაც წაიჩურჩულა.

-------------------

მეც და ვიკასაც დღის შუქი გვიყვარდა. დილით ორივე ფარდებს ვწევდით და ოთახებს ვანათებდით. ყველა ოთახის ფანჯარას ვაღებდით,რომ ჰაერი გაწმენდილიყო. მერე სახლში ჰარმონია შემოაბიჯებდა სახლში ამაყად. შემოჰქონდა სიმშვიდე, სინათლე, სიყვარული და სხვანაირი სითბო.

საწოლზე წამოვჯექი.უჩვეულო სიმშვიდე იდგა სახლში.მეც უჩვეულო სიმშვიდით ვიყავი მოცული. ფეხზე ავდექი.ზეწრები უნდა გამოგვეცვალა უკვე და ეგენიც მოვაშორე საწოლს. შხაპიც უნდა მიმეაღო.
ჩემნარი ზოზინა ადამიანისგან გასაკვირიც კია, მაგრამ 20 წუთში მზად ვიყავი და საფეხურებზე ანცი ბავშივით დავეშვი. სარეცხ მანქანაში შევყარე თეთრეული.

ძალიან უცნაურია,არავინაა სახლში.სამზარეულოში გავედი,ნაძირალა ტაბიძეს გამომცხვარი ნამცხვარი მივირთვი.ისეთი გემრიელი იყო,მე რომ არასდროს გამომივიდოდა.

მასზე ვბრაზობდი და მწყინდა. ისეთი მრისხანება შემომაწვა,ახლა რომ გამოჩენილიყო გავგლეჯდი შუაზე.
არა,ღირსი ხომ არის,ცოლად გავყვე და სიცოცხლე გავუმწარო?

-თვით არისტოკრატია ზის გრაციოზულად და კლასიკური მუსიკის გარეშე მიირთმევს საყვარელი ადამიანის მიერ გამომცხვარ,უბრალო ნამცხვარს?!- ტაბიძე მიჰყრდნობოდა კარის ჩარჩოს. მგონი წუხანდელი გაუგონია.

-წესით,უბრალო პლებე,ამდენს არ უნდა საუბრობდეს!თანაც თაღლითი პლებე.-თვალი ავარიდე. სიბრაზე ჯერ კიდევ ყელში მაწვებოდა.

-დიდი ოხუნჯი ვინმე ბრძანდებით,მადამ.-ბროწეულის წვენი ჩამოვისხი და არაფერი ვუპასუხე.-პასუხსაც არ ვკადრულობთ?!

-ძალიან მომბეზრდი,იცი?!- გაღიზიანებულზე შემეძლო უკიდეგანოდ უტაქტო ვყოფილიყავი და ეს ჩემი დიდი მინუსი იყო.-შენი ყველაფრიანად.- მისკენ მივბრუნდი.

-მე კი ჯერ ახლა ვიწყებდი შენს შეცნობას.-მოვსვი და ჩამეღიმა სიმწრით. -მობეზრება ცოტა გვიან მოდის ხოლმე.

-დაგეთანხმები ჩემს საინტერესოობაში, მაგრამ შენ რომ უკვე გაიშიფრე,პატარავ?!-ტუჩი მოვიკვნიტე.

-მასე დარწმუნებითაც ვერ ვიტყოდი, შენს ადგილზე.- ხელები მკერდთან გადაიჯვარედინა. ნერვებს მიშლიდა, ცოტა მაკლდა ის ჭიქა არ შემელეწა პირდაპირ სახეში,მე რომ ხელში მეჭრა.

-კარგი.- ჩავიღიმე.

-ვივი,ველი შენს პასუხს. 2 კვირა მალე ამოიწურება..

-მგონი,სმენადაქვეითებული ხარ,ხომ?!

-რა ვიცი, ფორმა 100 მოგიტან და გადახედე, რამე პრობლემა თუ მაქვს, ვიმკურნალებ.- ნერვიც კი არ უტოკდებოდა.

-მუსკულა,ბიჭუნავ! შარს ნუ ეძებ. ნაბიჯის გადადგმამდე, გზას თუ გახედავ,აუცილებლად დაინახავ, რომ ერთზე ასიანი დაგერხევა. ჰოდა,ის გზა,რომელიც ახლა მარტივი და ხარისხიანი გგონია, შეიძლება, სულაც ჩაიხერგოს.
ჭკუას მოუხმე!- მაღიზიანებდა მის სახეზე მოფენილი ღიმილი. რაღაცას აზეიმებდა.

-ოდესმე მითქვამს, რომ ძალიან უცნაური ხარ?!- იდიოტი!

-რა ვიცი,არ მახსოვს. -მხრები ავიჩეჩე და აწ უკვე ცარიელი ჭიქა ნიჟარაში ჩავდგი. კარისკენ წავედი, იმ იმედით, რომ მარტივად ავუვლიდი გვერდს.- აბა ჰე და აბა ჰო, კაცუნ! გამატარე.

-ჯერ მითხარი, გამომყვები?!

-მორალურად ძალადობ და გცემ!- შევუბღვირე.

-კარგი რა, მიდი!

-აი,რომ გამოგყვე..რა ხეირი გაქვს, მოქალაქეობის მიღების გარდა?! - სერიოზულად დავვინტერესდი. აღარ მინდოდა, დაენახა როგორ მტკიოდა.

-შენ იქნები ჩემთან.- მხრები აიჩეჩა.

-როდის დამთავრდება თამაში?!- უკვე დავიღალს.

- მგონი აქ უსასრულობის ნიშანი გვინდა ან გაურკვევლობის.

-აგჰ,ანუ დრო გვიჩვენებს.- ტუჩები მოვმუწე.

-მომყვები?!- თვალები გაუფართოვდა.

-როცა ერთი იდიოტი თავს იფეთქებს,მეორემ ხელი კი არ უნდა შეუწყოს,არამედ აზრზე მოიყვანოს. ჰოდა,ის გენიოსი მე ვარ,ჯიჰადისტ!- ცერებზე ავიწიე და წამოზრდილი თმა ავუჩეჩე. ძლივს შევიკავე თავი, მართლა.

-მაგარი მეტაფორები გაქვს რა.- გაეღიმა.

-კი,აქებენ.-წარბებით ვანიშნე გაწეულიყო.

-ქორწინება აფეთქებასთან რატომ ასოცირდება?- მკითხა.

-და,აბა, ქორწინებაში მყოფი ბედნიერი ადამიანი მანახე.- ჩამეღიმა.

-ანუ ცოლად რომ მოგიყვან, უბედური ვიქნები?

-რომ არა,ძმაო! თუ.

-ძმაო არა,ახალგაზრდავ. ბოლო ბოლო 1-2 თვეში ხელს ვაწერთ.- ისეთი თავდაჯერებით თქვა, გეგონება მართლა მივყვებოდე.

-ნუ სულელობ! გამატარე!- ბრაზით შევკარი წარბი.

- რატომ ეწინააღმდეგები იმას,რაც შენც გინდა?!- მკერდში ჩხვლეტა ვიგრძენი.

-შენ რა იცი,მე რა მინდა?! წარმოდგენა არ გაქვს,რა მინდა.

-დაიცა,ისე შემიყვარე, ჩვენს ოჯახზე არ გიფიქრია?

-ძალიან გაბლატავდი.- თავი გადავხარე გვერდით.- ისეც არ მიყვარხარ,მთელი ცხოვრება რომ გიტანო.- ისე ვთქვი, ვითომც არაფერი.

-მონატრება ძნელი იქნება.- ვიცი. ვიცი და ვიცი. ჩამოვიკაწრე.

-ვისთვის როგორ.- თავი დავხარე.

-ჩემი არ ყოფნისას,ვინმე რომ გაიკარო..

-საერთოდ არ იქნება ეგ შენი პრობლემა! ის სხვა თუ იქნება, ვეყვარები მაინც,თან ისე ვეყვარები, ორივეს რომ გვეყოს.- როგორ ვიტყუებდი თავს და როგორ ვატყუებდი მას.

- იქნებ და ხვალ ჩავიდეთ?

-სად მიდიხართ,კი მაგრამ?!

-მივდივართ, ჩვენ ორნი. თბილისში.

-დედა,რავა გირახუნია ეგ თავი.. ძალიან ჩამოარტყი?- შეწუხებულმა ვკითხე.

-ამხელა იურისტი გოგო და მაიმუნი ხარ.შეგშვენის?

-მამაჩემი დაგამშვენებს შენ, თუ არ მოისვენებ და ჩემი ძმა დაგიმატებს. თან 2 მყავს,არ დაგავიწყდეს.

-დაიცა, 2 ხო პატარაა შენზე.- მიღიმოდა.-ხულიგანო..

-პატარა ეძახე და ჯანზეა.

-აა,ხო! კარგი,მოვიდნენ და მიტყაპუნონ,ჯანდაბას.

-გამატარე რა,იდიოტი ხარ.- გამეცინა.

-ისევ შენთვის,თორემ მე რა..

-სულ ჩემზე დარდი არ გაძინებს რა..

-აი,შენ კი არ გაძინებს.- ისეთი მომთმენი და ამტანი იყო, მაგიჟებდა.

-გამატარებ თუ სამაშველოს გამოვუძახო? თუ თავი გამჭირვალე გგონია?

-ჰე,შეგიძლია ჩამეხუტო.- კარში დადგა და ხელები გაშალა.

-შენთან ჩახუტებას,ყველაფერი მირჩევნია.- ცხვირი ავიბზუე.- ფარისეველო მაქინაცისტო!

-აი, როგორი ეჭვიანი ხარ!

-გეთანხმები. დედა პატარებს რომ ეფერება, მეც ვუძვრები.- ვუღიმი ისე,თითქოს სულ არ ვბრაზობდე.

-არა,მაინც რატომ მეწინააღმდეგები,ვერ ვხვდები რა.

-მთელი 2 წელი,ტაბიძე! მთელი ორი წელი,არ გიაქტიურია და ახლა, გადაწყვიტე მეცე?! რა იყო, ეგეთი მარტივი ვჩანვარ?!

-ისე.. მართლა რამდენი დრო გავიდა.. - ჩაფიქრდა.

-მეც მაგას ვამბობ. გამატარე ახლა!- შევუღრინე.

-შენ აცრაზე წაგიყვან ერთხელ.

-ჯერ გიკბენ,ისე უხერხულია! გამოიწიე!- ხელით ვეცადე გამეწია.- ვატო,რა გჭირს?! აბეზარი ხარ, ძალიან!

-გაბედავ ჩემთან ერთად წამოსვლას?!- გამბედაობაზე მესაუბრება?!

-შენ კარგად იცი,პასუხი.

-ვერ გაბედავ?!უბრალო ეჭვის გამო?!

-მე რომ ახლა ეგ ნაბიჯი გადავდგა, ძალიან უნდა მჯეროდეს შენი და უნდა მიღირდე.

-არც მენდობი, არც გიღირვარ.. რა გამოდის,ტყუილი ყოფილა

-არა,ვატო. გიცავ შეცდომისგან.

-შეცდომისგან?! რატომ თვლი..

-ოჯახი სიყვარულია. სიყვარულს მოაქვს ერთგულება და სიმტკიცე. მოაქვს თავგანწირვა.

-რაღაც,არ ფიქრობ,რომ ტყუილად ნერვიულობ?! ცხოვრებაში ერთხელ მაინც მიიღე მარტივად გადაწყვეტილება.- ჩამეცინა.

-ჰოდა, მივიღე.

-არ მიგიღია, ვივიენ!- ამოიოხრა.

-ხატია წაიყოლე ან რომელიმე სხვა,თუ ფრანგული სისხლით დაილია ხალხი?!

-ამმმ,შერჩევით ტურს გამოვაცხადებ.

-არ იღლები?

-რას კადრულობ?! ვისვენებ შესანიშნავად.

-აუ,გამატარე რა!- ნერვები მომეშალა.

-გაიარე..- გადგა. გავმწარდი და თან როგორ! კიბები გიჟივით ავირბინე და კარი მივაჯახუნე.

მეც შევიყვარე რა-გენია..
--------------
გაქცევა იყო გამოსავალი,თორემ ამხელა წნეხს ვერ გავუძლებდი.
მაინც ვვმერყეობდი. ვერც წასვლა გამებედა და ვერც დარჩენა. ნურც გაფრინდები, ნურც მოფრინდების ამბავი ტრიალებდა.

უკვე მილიარდჯერ ვიცვალე გვერდი საწოლში. გამოსავალს ისევ წასვლაში ვხედავ.

... სულით ობლობა..

...მე... და მე...

ბალიშს ვხვევ ორივე მკლავს.

დავიღალე,საშინლად დავიღალე ჩუმი კივილით! ვყვირი და არავის ესმის! თვალებში ვუყურებ ხალხს და ვერავინ ხედავს. ვწერ... ვერავინ ხვდება.
ათღთოლებულ სუნთქვას ვაყოლებ ცრემლებს.


***
ფარდა დაეშვა,
გაშიშვლდა სცენა,
თვალებს ხუჭავენ,
ეცემათ ბნედა.

უთხელეს კანზე, მოჩანს ვენა,
დავიკივლე და ვინმეს ესმა?!
ძალიან დაღლილს,აღმომხდა კვნესა,
გაიგონეს და ეცათ ელდა.

სისხლიან ცრემლებს
მოჰყვება შხამი,
ჩამალულ დარდებს, ასკდება წამი.

------
ოთახში შევდივართ.
-ანუ,გადაწყვიტე?- ფანჯარას უახლოვდება.

-კი,ვიკა. შენი დატოვება არ მინდა, მაგრამ მე უნდა წავიდე. იმასთან ერთად, კიდევ უფრო მეძნელება.

-ეეხ,მილიონერიც რომ იყო, 100%-ით დავიჯერებდი. ვიფიქრებდი, ტაბიძე დახამდა- თქო.

-მაინც სასურველი ვარ. ვერაფერს იტყვი.- გამეცინა.

-ნამდვილად. რაც შეუკვეთე, ის ჩამოგივიდა და მაინც უკმაყოფილო ხარ.

-კი,დედა ამბობს,უკმაყოფილო დაიბადეო.- ვვოხრავ.

-არ მინდა წახვიდე იმ ვირის გამო.

-ეგ ვირია მიზეზი,ჩემი წასვლის.

-სახლში არ ჩაჯდე და ცრემლებში არ ამოიხრჩო! იცოდე, ერთხელ მაინც რომ გამოგიჭირო ეგეთ დღეში,გცემ!

გავუღიმე.თავიც დავუქნიე დამჯერი გოგოსავით.

სიმართლე ის იყო, რომ თავს ვერ გავაკონტროლებდი. აი,ახლაც! გული გაქცევისკენ და მარტობისკენ მექაჩებოდა. არადა,მინდოდა ვიღაც მომხვეოდა ტირილის დროს, დავეწყნარებინე და ეთქვა, რომ პრობლემის გადაჭრაში მომეხმარებოდა. მინდოდა, უთქმელად შეემჩნიათ რაღაც და ვერავინ ამჩნევდა, მაინც.
ვიკასთვისაც უცხო იყო ეს შეგრძნებები, ამიტომ ვერასდროს შეძლებდა გაეგო ბოლომდე.

-უშენოდ ღამე ძალიან ცუდი იქნება.

-ჩემთვისაც,ვიკატორე.- მიახლოებული მოვეხვიე.
------

-გახსოვს,რა გითხარი?! გაიქეცი, დამემალე სადაც გინდა,მაგრამ მაინც გიპოვი-მეთქი.

-ვატო,ვერ მაშინებ,იცი?! თუ გინდა, სულაც ნიტროშენთებულმა მსდიე.- მკლავი გამოვგლიჯე უხეშად.

-ნუ მეუბნები,რა გავაკეთო.

-არ გეუბნები,გთავაზობ.- შემოვბრუნდი წასასვლელად.

-ჩემს იქით,გზა არ გაქვს.

-ახლა,შენს ჯიბრზე მოვიყვანო ქმარი? ესე გინდა დაგიმტკიცო?- შებრუნებული ვახლი. ისეთი გამწარებული ვარ, შემიძლია ეგ ნაბიჯიც გადავდგა.

-ვივიენ.-ყურთან იხრება.- უჩემოდ ვერ შეძლებ. უჩემოდ არაფერია..- ცხელი ჰაერი მომეფრქვია. ჟრუანტელმა დამიარა.

ხომ შეიძლება არ მიყვარდეს?! ხომ შეიძლება?!

მკლავზე დამისვა თითები. შემაკანკალა. თბილი თითები აქვს, რაღაცნაირად დამუხტული.

-ვივი..-მკლავს აუყვა ანცი თითებით. გადავიდა ყელზე და ბოლოს ნიკაპში ჩამავლო. კანი ამეწვა. მეგონა ყველა ადგილას ისე მეხებოდა,როგორც წამის წინ.

-ვატუნა..-თვალებდახუჭუმლმა ამოვთქვი.- ცუდი ბიჭი ხარ, ძალიან.

ჩაცინების ხმა შემომესმა. თვითკმაყოფილი იდიოტის როლში იყო.
ხელები კისერზე შემოვხვიე. თავიდან დიდი სიფრთხილით და რიდით..
დახრა მოუწია.
არ ვიცოდი რას ვაკეთებდი, აფართხალებული გული მიშლიდა ხელს, საკუთარი ფიქრების გაგებაში. მერე ამას მისი მტევნების ჩამოლაგებაც დაემატა ჩემს თეძოებზე.
ტუჩები მივიტანე მეც მის ყურთან.

-ერთხელ ყველაფრისთვის ან მე დაგსჯი და ან ღმერთი.- სუნთქვა ამიჩქარდა. თვითონ თეძოებზე წამიჭირა ხელები.

-სასჯელს ველი,ძალიან ტკბილს.- ამოიჩურჩულა.

-მიიღებ სასჯელს, მიიღებ.- ვეღარ მოვითმინე და ლოყაზე ვაკოცე. მისი კანი რომ ვიგრძენი, მოშორება აღარც მინდოდა. ისევ მიმეხუჭა თვალები,ტუჩები ვერა და ვერ მოვაშორე. არც ის იჩენდა ინიციატივას სიშორისთვის და ესეც მყოფნიდა.

-არ წახვიდე,ვივიენ!-ისევ გამახსენა ყველაფერი. თავი მკერდზე მივადე და ხელები ზედვე მივატოვე.

-წავალ. ესეა სწორი.- დავეხსენი. ვერ გავვუძლებდი, ვერანაირად.
----

-ნიკუშ,თბილისში როდის აპირებ წასვლას?

ვეკითხები თვალების ცეცებით. არ მინდა ვინმემ გაიგოს ჩვენი დიალოგი.

-ხვალ, დილით.

-მეც წამოგყვები რა. დედამ დამირეკა,ვჭირდები და უკან უნდა დავბრუნდე.- ტყუილი მოვიგონე უცებ.

-კარგი რა?!-წარბები შეკრა.

-სხვა გზა არ მაქვს.- თავი დავხარე.

-მესმის,მაგრამ .. ჩამოგაკითხავთ!

-არა,არა!- წამოვიყვირე ეგრევე.- დაისვენეთ, განიტვირთეთ.

ბევრი ვეცადე და ძლივს დავარწმუნე. დავაჯერე რომ ესე სჯობდა.
ესე იყო სწორი ან არასწორი, მაგრამ ჩემი არჩევანი იყო.
------------
-იმედია,ისევ შევხვდებით.- გულდაწყვეტილი მოვეხვია ბატონ ცოტნეს.

-აბა,რა! კიდევ ჩამოხვალთ.. ან შენ ჩამოხვალ.- თავზე მაკოცა მზრუნველად.

-დიდი მადლობა.ვერასდროს დავივიწყებ,ხომ იცით?!
------

-მიყვარხარ,მაგრამ მაგარი ჩმორი ხარ!- სანდრო მიჩეჩავს თმებს.

-სანდრო, დაგაგდებ და დაგახტები დოინჯით.-ვემუქრები. თმებს ვიწევ მაღლა და მანქანის სარკეში მონდომებით ვიყურები.- ვიკას გაუფრთხილდით და არ აწვალოთ. ფეხით ჩამოვალ და გცემთ!-თითი დავუქნიე.

-ჰე,ზუნ! წავდივართ!

-ეროვნულზე, ქართულის გამოცდაში რამდენი ქულა აიღე?

-შენზე მაღალი,ვითომ არ იცოდე.

-ჩემზე მაღალი... საინტერესოდ ჟღერს.- აივნიდან ტაბიძე მიყურებდა.

-ეეი,წამალი დაგავიწყდა!- ვიკა მოდის ჩემკენ.- ისე ვერ აიტან მგზავრობას.

-და ახლა,დრამინას კაიფში უნდა იყოს?!- ნიკო ღელავს.

-აბა,ყოველ 10 წუთში გაუჩერებ მანქანას?!

-ეგ კი არა, ტელეფონი დამაკავშირებინე ბლუთიზით. სიმღერები ხომ გვინდა!- წავიწუწუნე და მობილური მივაწოდე.

-ოხ,რა ზარმაცა ხარ!

----
მეძინებოდა,თან ძალიან. წამალმა საერთოდ მომთენთა. თვალები მქონდა დახუჭული და ნიავის ხმაურიან ნავარდს ვუყურადებდი.



დათოვლილ მთებში,ერთი ხიდია..
იქ მისულთათვის შვება დიდია.

მუცლიდან ზემოთ ავუყევი და ჯვარს ჩავეჭიდე.

"გადამარჩინე...გეხვეწები... "

სუსტად გაისმა ჩემი ხმა.
-------
საყრდენი გეცლება. ეშვები უმაღლესი წერტილიდან. კივილს ვერ ასწრებ,სუნთქვაც კი ჭირს ასე.. ეხეთქები დამშვიდებულ, მაგრამ ცბიერ ტალღებში. ეშვები, ნელ-ნელა.
მიგათრევს.
გიპყრობს უჰაერობა და სიცივე ნარევი სისველე.
შიში გეპარება ძალიან ჩუმად, ფეხაკრეფით... მალულად, ბოროტად.
ჯერ ცოცხალი ხარ, ზღვის ზედაპირზე ცდილობ დარჩენას, რადგან სიცოცხლე გინდა და მაინც, რაღაცნაირად არ შეგიძლია.

.......
-ვივი,უკვე დაბრუნდი?- დედა მიკრავს გულში.

-ჰოო,მომენატრეთ ძალიან...- ვხვევ ორივე მკლავს.
სითბო მჭირდება ძალიან. თვალები მემღვრევა, რადგან ნანახი განცდები მებრძვიან. მეჭიდებიან, რადგან ჩემი გაშვება არ სურთ.
თანაც დედა ხომ ის ადამიანია, ვისი კანიც მილიარდობით ადამიანისას გირჩევნია?! იმას ხომ სხვანაირი სურნელი ასდის?! იმისი ნათქვამი სიტყვა, ქვეყნიერებას რომ გვირჩევნია და იმისი ერთი კოცნა,მალამოდ რომ გვედება გულზე?!
მიყვარს ჩემი ლამაზი დედიკო. ნაზი კანით,თბილი-სევდიანი თვალებით. მოსიყვარულე გულით და გადამეტებული მზრუნველობით.

სხვანაირად არც შეუძლიათ დედებს.

-ჩვენც..- ლოყებზე მკოცნის და ისევ მიკრავს. მგონი გრძნობს რომ არ ვარ კარგად. -ვი, რა კარგია,რომ დაბრუნდი. -გული მიჩუყდება.
ბავშვები კივილით გამორბიან. მუხლებზე ვდგები და ორივე ხელს ვშლი.

-აააააა...- ვკივი და ორივე მათგანს ვიკრავ.
-------
რაღაცები მეორდება,რაღაცები კი უბრალოდ აღარ ან ვეღარ.
----
ვიკამ ხომ დამაბარა,იწანწალე გარეთ,გაერთეო. არც ვიწანწალიჩე და არც გავერთე. ოთახში ვიყავი მთელი დრო.
ვიწექი ავადმყოფივით უღონოდ. ზედმეტი განძრევის თავი არ მქონდა. გული სუსტად მიცემდა, ძალა არ მქონდა სიცოცხლისთვის. მეჭირა მობილური და ვწერდი უამრავს. ვიწექი და ვწერდი..
ძალიან ცოტას ვჭამდი, ძალიან ძალიან და თავბრუ მესხმოდა.
იმდენად ცუდად ვიყავი, კითხვა მიჭირდა. დედაც მეჩხუბებოდა.. ხან რა მეშლებოდა და ხან რა..
ბავშვები ხმაურობდნენ და პირდაპირ ფსიქიკაზე მოქმედებდა ქაოსი. მერე მომიწვებოდნენ მთელი რიგი მოთხოვნებით და მრევდნენ...
ხანდახან იმდენად გულწრფელად მაცინებდნენ, სულ მავიწყდებოდა, რაღაც მავნე რომ ცოცხლობდა ჩემში.
საღამოს ისეთი დაქანცული გახლდით, თითქოს ყველაფერი ჩემს კისერზე გადადიოდა.
მალე ღამდებოდა, ძალიან მალე.. ისე მეპარებოდა დრო,ვერც ვგებულობდი. მერე რომ არ გამერეკა ძალიან, წიგნები მეჭირა, ძალით ვკითხულობდი და მერე გაღიზინებული ვტიროდი. მაინც რა მაზოხიზმია,არა?!
მერე მთვარის სონატას ჩავრთავდი და თითებს ისე ვათამაშებდი, თითქოს კლავიშებზე ვუკრავდი. გიჟური შეგრძნება იყო.. თითქოს ჩემში შემოქმედებითობა იღვიძებდა...

მერე მოკუნტული ვწვებოდი. რამდენჯერმე მამაჩემი დამხედავდა და ძალით წამომაგდებდა ფეხზე. კომედიურ სერიალს ჩამართვევინებდა და სასაცილო კომენტარებს ურთავდა. ხან ძალით ვიცინოდი და ხან გულით. მერე მკითხა, ვინმემ ხომ არ გაწყენინაო და მე არაფერი მითქვამს.
თავს ძალიან მარტოდ ვგრძნობდი, ძალიან ცუდად და სუსტად. ბრძოლით ვიყავი გადაღლილი და წამოდგომის,წინააღმდეგობის ძალა სულ არ მქონდა.

ფსკერი მეძახდა ძალიან ხმამაღლა. სხვებს არ ესმოდათ, არ ვიცი რატომ... ჩემთვის იყო ძალიან ნაცნობი. მაშინებდა, მტანჯავდა. მეც ჯვარს ვუჭერდი ხელებს და დაზეპირებულ ლოცვას ვიმეორებდი. მაშინვე რაღაც ხმაურობდა და საკუთარი ბგერები აღარ მესმოდა.

გადიოდა დრო.კივილი მინდოდა- მე არ შემეძლო. გადიოდა დრო, სხვები იცინოდნენ-აღარ შემეძლო.
გადიოდა დრო, ბნელდებოდა და მე რა შემეძლო....

უკვე გაზრდილიყო მოწამლული ნაყოფი. სხეულით დავათრევდი არასასურველს,ვერ ვაგდებდი.
-------

*ქვემოთ გელოდები,ჩამოდი!*

მესიჯს დავყურებდი გულაჩქარებული, მაგრამ საშინელი გულგრილობა მჭირდა. ვერ აღვიქვამდი ბოლომდე რისკებს და ვერც იმ მონატრებას, რაც ტაბიძის მიმაღტ მჭირდა.

*არა!*

*კარგი,15 წუთში ამოგაკითხავ მაშინ და მამაშენს პირადად გავიცნობ.* - ჯანდაბა! ტაბიძე!

*დამელოდე.*

ახლა რა ვუთხრა მშობლებს?!
ტვინი მიდუღდება ფიქრით. დედასთან გავდივარ, სხვა გზა არ მაქვს.

-დე,ახლა უნდა გავიდე.- ტუჩების კვნეტით ვიწყებ ლაპარაკს. თითებს ვიწვალებ.

-გვიანდება,ვივი! - წარბები შეკრა.- სად უნდა გახვიდე?! თან არაფერი გიჭამია...

-გეხვეწები და რომ ამოვალ, მოგიყვები. მამას უთხარი, აფთიაქში გავგზავნე-თქო! გთხოვ,რა.

-დამიცადე,მეც ჩავიცმევ და..- სკამიდან წამოდგა.

-არა,არა. ნუ ღელავ, არაფერია ისეთი. გპირდები, უსაფრთხოდ ვიქნები და არაფერი მოხდება. მთელი მოვალ!- ძალიან ვთხოვე.

-კარგი. იცოდე ფრთხილად! - თმაზე მისმევ ხელს და კარში მაცილებს. ფეხზე უცებ ვიცვლი და შეშლილივით ჩავრბივარ კიბეებზე.
სადარბაზოში ბნელა, ესეც კი მაშინებს და მთრგუნავს.
ფეხებში სისუსტე მაქვს, მეშინია ძირს არ დავასკდე.
ტაბიძის ნომერს ვეძებ ანერვიულებული და ვრეკავ.

-ჰოუ.

-ჰოუ,კი არა.. შეიძლება ჩემებმა გამოიხედონ ფანჯრიდან და მანქანა გაიყვანე ეზოდან. მე გამოვალ 5 წუთში.

-ვივიენ..

-თუ ჩემი ნახვა გინდა, გააკეთე რასაც გეუბნები!- გულისცემა ყურებში მესმის.

-მაღაზიამდე ჩამოდი,იქ დაგხვდები.-გავუთიშე.

რაღა უნდა ჩემგან?! რა ჯანდაბა,ხდება!

ღრმა სუნთქვებით ვცდილობ თავის დაწყნარებას,მაგრამ არ გამომდის.
სადარბაზოდან გავდივარ. უცნაური შეგრძნება მეუფლება. რამდენი ხანია გარეთ არ გავსულვარ..

მაღაზიამდე ჩავდივარ სვენებ-სვენებით. ესე ადრეც კი არ ვყოფილვარ.
მანქანაში ვჯდები.

-გამარჯობა.- მესალმება.

-გაგიმარჯოს.

-ცოტა გავიაროთ,კარგი?! მეზობლებმა არ დაგინახონ.

-კარგი.- ვეყრდნობი მანქანის სავარძელს. არაფრის თავი არ მაქვს. ძალიან დამღალა ამდენმა წინააღმდეგობამ და გამართულად დგომამ.
მეც ადამიანი ვარ.

რადიოს რთავს. იქაც ისეთი სიმღერა ირთვება,მე რომ შემეფერება.
ვიტნიც მთელი გულით მღერის და კიდევ ერთხელ მინდება გავქრე.

Share my life
Take me for what I am
'Cause I'll never change
All my colors for you
Take my love
I'll never ask for too much
Just all that you are
And everything that you do- ჩუმად ვღიღინებ გულში. რაღაც ძაფივით წყდება. თვალებს ვხუჭავ.

I don't really need to look
Very much further
I don't want to have to go
Where you don't follow
I will hold it back again
This passion inside
Can't run from myself
There's nowhere to hide

Don't make me close one more door
I don't want to hurt anymore
Stay in my arms if you dare
Or must I imagine you there
Don't walk away from me
I have nothing, nothing, nothing
If I don't have you, you, you, you, you

ნეტავ შემეძლოს საკუთარი თავისგან გაქცევა. უკან აღარც მოვიხედავდი.

You see through
Right to the heart of me
You break down my walls
With the strength of your love, hm
I never knew
Love like I've known it with you
Will a memory survive
One I can hold on to

I don't really need to look
Very much further
I don't want to have to go
Where you don't follow
I will hold it back again
This passion inside
I can't run from myself
There's nowhere to hide
Your love I'll remember forever

Don't make me close one more door
I don't want to hurt anymore
Stay in my arms if you dare
Or must I imagine you there
Don't walk away from me
I have nothing, nothing, nothing

Don't make me close one more door
I don't want to hurt anymore
Stay in my arms if you dare
Or must I imagine you there
Don't walk away from me
No, don't walk away from me
Don't you dare walk away from me
I have nothing, nothing, nothing
If I don't have you, you
If I don't have you, oh you

თავს გვერდით ვაბრუნებ და დახუჭულ თვალებს უფრო მაგრად ვაჭერ ერთმანეთს.
ვერ აღვწერ იმ გრძნობებს,რაც ჩემს თავს ტრიალებს. ვერ გადმოვცემ იმას, რაც ამდენ ყუთშია შეფუთული და მიჩქმალული. ვერც ვერავინ გაიგებს და არც არავის ესმის...

-არ უნდა წასულიყავი.- თითებზე მეხება. მანქანა გაუჩერებია. ლისზე ამოვუყვანივარ.

ძალიან მიყვარს. ღმერთო ჩემო, რა ვუყო ამ გრძნობას?! სად გადავაგდო? როგორ ამოვიგლიჯო?

-ვატო,არ უნდა თუ უნდა, ჩემი გადაწყვეტილება იყო და არის. პასუხს ვაგებ შედეგზე!- ხელს ვაცლი. - თუ უბრალოდ უნდა გამკიცხო,დაიწყე და მივიძინებ უცებ,ქვეყნის ცოდვა მაქვს, სანამ შენ ბოლოში გახვალ...

-ვირი ხეზე ავაო თუ რას ამბობენ?- თვალებგაფართოებული შევყურებ.

-რისთვის ვართ ჩვენ აქ? შენ ხომ უკვე წასული უნდა იყო კოჯორში თუ წოდორეთიო..ვერ ვიხსენებ..

-ვივიენ,ვერ წავალ უშენოდ საფრანგეთში. იცი შენ ეს ძალიან კარგად.-დაიწყო.

-და მე მაიძულებ,ჩემი თავი.. ჩემი ყველაფერი გადავდო?!- წამოვიმართე უცებ.

-დაგეხმარები! სულ ერთად ვიქნებით იქ..

-ვატო,ახლა კარგად მომისმინე!- ძალიან დაღლილი ვარ,ვერც კი ვბრაზობ,იმდენად.- ვერ გამეყრები მარტივად. იცი ეს რის გამოცაა.. მამაჩემი თუ გაიგებს,რომ რამე მიქარე,ისე გაგაქრობს, გააზრებასაც ვერ მოასწრებ. ჩემი ძმა,ცალკე დაგბეგვავს და მე მომიწევს ქვრივად დარჩენა.-რაღაცის თქმას გეგმავს.- არა! მადროვე. არ გიყვარვარ! გარდა ამისა, ვერ ავიტან მოღალატე ქმარს! რაც არ უნდა იყოს, ჩემი ჩემია!- მკაცრად ჟღერდა,მაგრამ ესე ვთვლიდი. - შენ არ ხარ მზად ჩემთვის. ვატო, კარიერას მწირავ და წირავ...

-ყველაფერი შეიძლება მიწოდო, მოღალატის გარდა.- მშვიდად თქვა.- განქორწინებაზე კი ძალიან ჩაიციკლე.

-ბოლო ეგაა.-უღონოდ, გულისწყვეტით ამოვთქვი.

-ვი,ძალიან მჭირდება იქ წასვლა და თან შენთან ერთად.

-ხვდები მაინც რას აკეთებ?!- ცოტა მაკლდა გაგიჟებამდე.

-კი!

-არა,ვერ ხვდები!გიჟი ხარ, ადამიანო?!

-ვივიენ,ვხვდები და მინდა! შენც გიყვარვარ და ამიტომ, არ ვამბობ უარს.

-ღმერთის გწამს?- თვალებში ჩავაშტერდი.

-რას მეკითხები?!

-ვატუნა, გეშინოდეს მაშინ!

-ვი..

-გამოგყვები! წამოვალ. ვიღებ მოვალეობას და იღებ შენც. შენ დაელაპარაკები ჩემებს. შენვე აუხსნი, ან მოიგონებ ტყუილს..- თავი დავხარე.
ვინც მიყვარს,იმას არ ვუყვარვარ. ვნადგურდები? კი! მაშ მნიშვნელობა არ აქვს,რა გამანადგურებს...

-დარწმუნებული ხარ?

-მე არაფერში არ ვარ დარწმუნებული. არც დაოჯახება შედის ჩემს გეგმებში და არც მამაკაცი საერთოდ.- პირდაპირ მივახალე.- ვიღაც რომ გიყვარს, გგონია რამეს გეგმავ?

-მე..

-რა შენ? დაიკიდე,ვატო. ყველა იკიდებს! შენც დაიკიდე! - სახე გვერდით გავატრიალე.

-ვეცდები ბედნიერი იყო.

-კარგი.- ისე დავეთანხმე,როგორც ყველას ყველაფერში ვეთანხმები. არადა,არ მჯეროდა იმის,რასაც ამბობდა.

-უკვე ჩემი ხარ..

-ოღონდ,ეგ ბანალური ფრაზები არ გვინდა რა.- ფანჯარაში გავიხედე.- შენი,ჩემი... ეს სუბორდინაციულობა ძალიან მოსაწყენია. ორივემ კარგად ვიცით, რას ვაწერთ ხელს.- ძალიან ცივი ვიყავი. ძალიან...

მომავალი რომ ვერ დავინახე, იმიტომ მივეკედლე სხვას.
არ არის სწორი. ვიცი,შეცდომაა.

-ახლა,სახლში მიმიყვან? ინერვიულებენ..

-მადლობა.- სერიოზულად?! მეცინება.

-შეგერგოს.- მხარზე ხელს ვუტყაპუნებ.

-ცოტა არაადეკვატური ხარ,მაგრამ ხასიათი გაქვს. არ მოვიწყენ.- ჩაეღიმა.

-ნამდვილად. მე ვიზრუნებ პირადად, ვატო!

-როდის ამოვიდე?

-როცა გინდა. მაინც არ ვვოჯახდებით სიყვარულით.- მხრებს ვიჩეჩ.

-ხშირად უნდა იძახო?

-დიახ. სხვა რაღაცასაც შეგახსენებ ძალიან ხშირად.

-უკვე დამაინტერესე..

- ჯერ სად ხარ. ახლა იწყება ყველაფერი.- წარბები ავწკიპე.- ისე, ჯვრისწერა თუ მოითხოვეს, არ გაგიკვირდეს.

-აუ.. მაგასაც მოითხოვენ?-შეწუხდა.

-დიდი ალბათობით. ბავშვი ჯვარდაწერილ წყვილს უნდა ეყოლოსო თუ რაღაც მასეთს ამბობენ.- მხრები ავიჩეჩე.

-ბავშვს არ ვაპირებთ.- ეგ ისედაც ცხადი იყო,მაგრამ ასე მოხლაც არ იყო ჩემთვის კარგი.

-აწი დაემორჩილე და საძინებელში რამეს ვიზამთ თუ არა, ჩვენ გარდა არავის ეცოდინება.

-ეგეც მართალია. დავიცავთ თუ არა თავს, ჩვენი გადასაწყვეტია. ფეხით არ გავიაროთ?- ლამის თვალები გადმომცვივდა ბუდიდან.

-ჩემთან ერთადაც არ დაგაძინებ და სხვა დანარჩენი ინატრე რამდენიც გინდა.

-უკარება გოგონა ხარ?

-აი,გოგონას ან ქალს იტყვი, თუნდაც ღადაობით და გაგშორდები.- გამეცინა.- ნუ გოგონა კიდევ შეიძლება,მაგრამ მეორე არა!

-ხანდახან მგონია,რომ ყველას მაგრად გვეკაიფები შენს "პონტში".

-და ახლა რა ვქნა, ეჭვები დავადასტურო თუ გაურკვევლობაში გამყოფო?!- მანქანის კარი გამოვაღე და ფრთხილად გადავედი. თავბრუ მესხმოდა.

-დაიცა,ჩავკეტავ და გავიაროთ.- შემომთავაზა.

-პირად სივრცეში მეჭრები?

-ვივიენ,გეყოფა ენამწარეობა. მალე საწოლიც კი საზიარო გვექნება და იქ სიმწარე არ გვინდა.- ამედევნა. ბილიკს გავუყევით.
რატომღაც დღეს ბევრი არ იყო აქ. არადა,აქ სულ არიან ხოლმე.

- შენ რაღაც, დაიმედებული ხარ ხო?!

-კი.- გაეღიმა.

-ახ,იმედი კარგი რამეა.

-ეგ ხო.- წელზე მომხვია ხელი და თავისკენ მიმიზიდა.-ფრთხილად!- ველოსიპედმა ჩაგვიქროლა.- მგონი შენ თვითონ ხარ სმენადაქვეითებული! ამხელა ველოსიპედი მოჰქროდა და ვერც კი შენიშნე.

-აუ,როგორ გაგიტყდებოდა, რომ ჩავეთრიე ბორბალში..- გავიცინე.

-ნუ!- შემომიღრინა.

-რა იყო,სიმართლეა..- მხრები ავიჩეჩე და წინ გავიჭერი.

-ყოველ წამს უნდა მახსენო?

-არა,რატო.. 1-2 წუთის შუალედს დაგიტოვებ.

-მეღადავები?

-კი.- გამეცინა.

-იცინე შენ,იცინე.. პირველად კოცნა ქორწილში მოგიწევს.

-რატომ?! ჰო და კიდევ, ქორწილი არა. იდიოტობაა.- ტუჩი მოვიკვნიტე.

-აბა,ყველაფერი წესის მიხედვითო?

-დაიცა,შენ რა ჩემი ფეხსაცმლიდან აპირებდი ღვინის დალევას?- გაჩერდა. მერე ისე ახარხარდა, ლამის მეც ავყევი.

-ჰიგიენური ბიჭი ვარ მე, მაგრამ თუ ეჭვი გეპარება,დავლევ.

-აუფ! ძალიანაც რომ მეხვეწო, არა!-

-მაშინ აღარ შეგეხვეწები.

-ჰო.- ახლა მე გავჩერდი. აშკარად დავიღალე. გადაჩვეული ვიყავი ბევრ სიარულს.-უნდა ჩამოვჯდე მე.

გული მიწუხდა უკვე. თან მხოლოდ ერთხელ მქონდა დღეს ნაჭამი.

-მოდი.- ამომიდგა გვერდით და სანაყინესთან ჩამომსვა.- რისი ნაყინი აგიღო?

-არ მინდა. - თვალებში ბინდი მქონდა გადაკრული უკვე.

-ცუდად ხარ. შემიძლია შოკოლადიც მოგიტანო. მითხარი რა,დროულად.- ნიკაპზე შემეხო ფრთხილად და თავი ამაწევინა.
თვალებში ჩავხედე. მართლა ღელავდა,ეს თვალები ვერ მომატყუებდნენ ამ წამს.

-ნაყინი იყოს. შოკოლადის ან მარწყვის..ან ვანილი. სულერთია.- თავი დამიქნია.

-ცოტა მოითმინე და მოგიტან.- მომშორდა წამშივე.
საშინელი მარტოსულობა მოვიდა ჩემთან. კარზე არც დააკაკუნა, ისე შემოვიდა.
წინ გადავიხარე და მუხლებს დავეყრდენი. სახე ჩავმალე ხელისგულში,თან თვალები მივლულე.

ყველაფერი კარგადაა, შენ შეძლებ! გაუძელი! გაუძელი! - შთავაგონებდი ჩემ თავს.

-აი, ნახე რა "ძერსკი" კოვზია. - ფრთხილად გავუსწორდი და მადლობა გადავუხადე.
ეს იყო,რაც შემეძლო.- ეს წვენიც და შოკოლადიც.

-დიდი მადლობა.-ჰაერი ხარბად ჩავისუნთქე. ხელის კანკალით მიწევდა პირველი ლუკმის მიღება.
ნერვებისგან,ალბათ.

-მოიცადე,მოდი!

-ჩემით.

-ნუ ჯიუტობ. -გამომართვა.- აბა,ჰე მოვიდა მატარებელი! გამიღე პირი!

თვითონაც გააღო და ისე გამეცინა, თავადაც გამიკვირდა..

-დასანანია, შენ რომ მამობაზე უარს ამბობ.- პირში ჩამტენა კოვზი.

-ესეა,გამოტენილი პირით არ საუბრობენ.- შეტევისთვის რომ მოვემზადე,მეორე მატაკა! - აბა,რა გითხარი!

-უხეშობ!- ხელი გავუკავე.

-გაგტყიპავ ახლა! მიდი,გამიღე პირი, წრიპა!- თან მეწყინა, თან მესიამოვნა.-ვინ არის ლამაზი გოგო?! ვინ არისო?

-ისე ნუ მელაპარაკები,თითქოს იდიოტი ბავშვი ვიყო! -წარბი შევკარი და პირი ისევ გავუღე.

-არა,რა იდიოტი. ჩემი ჯეკპოტი ხარ.

-გეთანხმები. მაგრამ იმდენს ვერ ხვდები, ფსონზე ნაკლები მოგება რომ გაქვს.- გამეცინა.- ხედავ? მათემატიკაში ჩემზე სუსტი ხარ!- დავცინე.

-ჭამე შენ, გირჩევნია.-ცოტა დიდი ლუკმა მოუვიდა და ყელი გამეყინა.

-გასწი ცოტა ხანს! ყელში ლოლოები დამეკიდა!- ყელზე მივიდე ხელი.

-აუ,მართლა?!ძალით არ გამიკეთებია..- შეწუხდა.

-არაუშავს.- ხელი ავიქნიე.- ახლა უკეთ ვარ,ჩემით შევჭამ.- გამოვართვი.

-ახლა ვფიქრობ,რა ვუთხრათ შენებს?- ეს ახლა ფიქრობს?

-რამე ისეთი,რაც სანანებელს არ გაგიხდის საქმეს.-ეცინება.- ვითომ დიდი ხანია ვხვდებით,თავიდანვე სერიოზულად ფიქრობდი ჩემზე და მეც ვიტყვი,რომ მიყვარხარ.

-სიმართლის მაცვალი არის მაგაში.- ჩაწიკწიკებული კბილები მოუჩანს.

-კი,ცოტა.- ვეთანხმები მერყეობის გარეშე.

-საფრანგეთზე უკვე მე მოვაგვარებ.

-მაგარი ხარ.- შევაქე.

-დიახაც.- ჩაფიქრდა.- ვი, რატომ მე?

-რა რატომ?! რატომ შემიყვარდი?- დამიდასტურა.- არ ვიცი. ალბათ, იმოტომ რომ ჭკვიანი ხარ.

-ეე,აბა ბოლო ხანებში რომ მაკნინებ?

-ნუ მაგ ვარიანტში ხარ დასაკნინებელი.-თავი გადავხარე. - სიყვარული ისე იშვიათად მოდის, რომ მე შენს ადგილას დავფიქრდებოდი.

-ჰო?!

-კი. ოტია იოსელიანი ამბობდა, ადამიანი რომ იბადება,იმის ცალიც იბადებაო. არ გეშინია,ის ცალი რომ გვიან გამოჩნდეს და მერე გვიანი აღმოჩნდეს?! მაშინ ხომ შემიძულებ...- "გულგრილად" გავაგრძელე ჭამა.

-სიყვარული საერთოდ არ არსებობს.- გამეცინა.

-ნუ არსებობს,მაგრამ თვითონ მეკითხები, რატომ გიყვარვარო და არ გჯერა თან.. უცნაურია.- ჩავფიქრდი.

-თქვენ ეძახით ასე..

-კარგი, როგორ გინდა. თუმცა გამოჩნდება ერთ დღეს ადამიანი, რომელიც აზრზს შეგაცვლევინებს.- ღრმად ამოვიოხრე.

-მერე გაშინებს ეგ?!- ეშმაკურად გაეღიმა.

-არა,რატო.. მე ხომ გააზრებული მაქვს ფაქტი, რომ შენ არ გიყვარვარ.-მხრები ავიჩეჩე.- ვატუნა, ვინმე თუ გამოჩნდება, უნდა მითხრა..

-უკვე უკვე ...

-არა,მართლა გეუბნები. უსიყვარულოდ უცხო სხეულმა მობეზრება იცის. მერე მე თუ ზედმეტი აღმოვჩნდი ან..

-და მაგ სიყვარულით,შენ რომ სხვა შეიყვარო?!

-ხომ გითხარი, უსიყვარულოდ უცხო სხეული გბეზრდება. თუ ვერ ესაუბრები, თუ სიჩუმეც არ შეგიძლია აიტანო მასთან ერთად, ძალიან ძნელია. ისე იცხოვრო ვინმესთან, რომ არ გიყვარდეს, ჯოჯოხეთია. - მესიჯი მომივიდა, დედა მწერდა, ვღელავ მალე მოდიო.

-ვატო,სახლში წამიყვანე. მელოდებიან.-გავუღიმე და ფეხზე წამოვდექი გაჭირვებით.
-------
ჯერ მანქანამდე ვდუმდით, მერე მანქანაში. ასე უცხოდ თავი არ მიგრძვნია ჯერ.
ალბათ, ფიქრობდა უსიყვარულობაზე... ან მომავალი და გართულებები აღელვებდა.
მთავარი საქმე მე უნდა გამეკეთებინა და არა მას. სადარდებელიც მე უფრო მქონდა.

სახლთან რომ მიმიყვანა,მაფლობა გადავუხადე და ისე გადმოვედი, ერთხელაც არ შევხებივარ. ისეთი მობეზრებული და დადარდიანებული ვიყავი,რა გადამრევდა?! არც არაფერი...
--------

ისევ მივწექი ჩემთვის,ბავშვები მივაძინე და ახლა რული არ მეკიდებოდა.
თითებს ისევ მუცელზე ვათამაშებდი და უხმო ნოტებს ვაჟღერებდი. უხმო ბგერები იწერებოდა უხილავ ფურცლებზე და ქრებოდა. ჩემში კი რჩებოდა..

ყველაფერი გამოვრთე, უკვე ძილს ვაპირებდი, დედა წამადგა თავზე.

-ვი,დაწვა ყველა..- საწოლზე ჩამომიჯდა.

-ჰო?! შენ ისევ გვიან იძინებ..

-რაღაც უნდა მოგეყოლა.- არ დავიწყებია. გულმა რეჩხი მიყო.

-ჰო.. მოკლედ,არსებობს ერთი ადამიანი..- უნდა მომეყოლა რაღაც, ისე მელოდებოდა...ისე ღელავდა.
რა ისტორია უნდა შემეთხზა?! სიმართლე რომ მეთქვა, არ მომცემდა უფლებას,მე კი ვეღარ გავუძლებდი ამდენ წინააღმდეგობას.

მოვატყუე დედა...ყველაზე მეტად ამას ვერ ვიტანდი.

-ჯერ ადრეა,იქნებ დაფიქრებულიყავით?!- დედა აღელდა.- მამაშენი რომ გაიგებს, ხომ იცი..

-არ ვიცი.. ძალიან მინდა მე მასთან.. - ამოვიტირე დედის კალთას მოხვეული.

-რამეს მოვიფიქრებ,არ იტირო..- ვერ ვწყნარდებოდი. ვტიროდი და ვტიროდი. ყველაფრის გამო.
ვატო არც არაფერ შუაში იყო. შუაში და თავშიც მხოლოდ ჩემი წარსული იყო... ის,რამაც წესით გამაძლიერა..
აბა,სიძლიერე?!

-გეყოფა,ახლა!გული გაქვს ცუდად ისედაც!- ფანჯრები კარგად შეაღო და გვერდით მომიწვა.

-მასთან მინდა ძალიან...

მეშინოდა ყოფნის. ის ტალღები ხან ზემოდან მივლიდა და ხან მატივტივებდა..



***
თეთრი გაშავდა,
ამინდი აშარდა,
ჩემში გა-სხვავდა,
ის რაც არ ჩანდა.

სევდების წვიმას,
ამოჰყვა ქარი,
წამოჰყვა თოვლი,
არ იყო ჩქარი.

მომღიმარ ბაგეს,
ცდუნების მახეს,
ტყუილის სარკეს,
ბევრ რამეს ართმევს.
[center][thumb=|https://4love.ge/uploads/posts/2020-07/1596044328_116341835_992886157818637_7632796639221527348_n.jpg]https://4love.ge/



№1 სტუმარი სტუმარი დარინა

მიხარია ჩვენთან საიტზე რომ გადაწყვიტე ისტორიის დადება, იქ გკითხულობ და შენი გამოჩენა აქაც გამიხარდაა, მიყვარს ეს ისტორია თავისი პერსონაჟებიანად, თბილები და ტკბილები არიან. ❤️❤️❤️

 


№2  offline წევრი nukito20w

სტუმარი დარინა
მიხარია ჩვენთან საიტზე რომ გადაწყვიტე ისტორიის დადება, იქ გკითხულობ და შენი გამოჩენა აქაც გამიხარდაა, მიყვარს ეს ისტორია თავისი პერსონაჟებიანად, თბილები და ტკბილები არიან. ❤️❤️❤️

გმადლობ,ჩემო კარგო.❤❤❤❤
მიხარია,თუ მოგწონს.❤❤❣

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent