შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მკვლელი და თან მსხვერპლი (დასასრული)


1-08-2020, 00:57
ავტორი მი რა
ნანახია 646

ლუკა გამოუვალ მდგომარეობაში ჩავარდნილი თავს საშინლად გრძნობდა, რაც მეტს ფიქრობდა იმაზე თუ რა ჩაიდინა მით მეტად ერეოდა გული თავის თავზე, მხოლოდ ახლა გააცნობიერა თუ რამდენად დაამახინჯა სხვა ადამიანის სული
ვნებებს აყოლილმა, რამდენად სასტიკად მოექცა გოგონას რომელიც უყვარდა, საკუთარ სურვილებს მსხვერპლად შესწირა სიყვარული, რომელიც უეჭველი ჩაკვდებოდა ამ ყველაცრის შემდეგ, როგორ ნანობდა, როგორ სტკიოდა გული... იცოდა სოფი არ აპატიებდა, ვერ აპატიებდა...ყოველი ამოსუნთქვა და ჩასუნთქვა ლუკასთვის ჯოჯოხეთი იყო, გამოუვალ მდგომარეობაში აღმოჩნდა, უყურებდა სოფის სახეს მინის მიღმა და ათასი ფიქრი აწვებოდა ისედაც ადუღებულ ტვინს. გადაწყვიტა სახლში წაეყვანა, ჩუმად ხელში აყვანილმა შეიყვანა საძინებელში, დააწვინა საწოლზე, გახადა, თავადაც გვერდით მიუწვა და დაელოდა იმ ჯოჯოხეთურ წამებს როცა სოფი თვალს გაახელდა, ლუკა იმედოვნებდა რომ არ ემახსოვრებოდა სოფოს მანქანაში მომხდარი და ტყუილების მთელი სერია დაიბეჭდა ტვინში, თუ როგორ უნდოდა თავად სოფისაც ეს, როგორ იაქტიურა, გააგიჟა და თავი ვეღარ შეიკავა თავადაც, ამდენი ფიქრისგან თავი აუდუღდა და მალევე მიეძინა სოფოსთან ჩახუტებულს.
საოცარი გამაბრუებელი სურნელი აფხიზლებს ტვინს, თუმცა თვალებს მაინც არ სურთ გაღვიძება, თბილი უცხო ხელის შეგრძნება სხეულზე უცნაურად სასიამოვნო ტალღებად მიდის ტვინში, რომელიც წამში ფხიზლდება, სოფი დაფეთებული ჯდება საწოლზე და ყვირილს იწყებს, დამფრთხალი და გაურკვევლობაში მყოფი ლუკა თავს წევს და ცალითვალით უყურებს სოფის და წამში აზრზე მოდის
-რამოხდა-სოფი აცნობიერებს რომ შიშველია ლუკასთან ერთად საწოლში და ისტერიკა ემართება
-დამშვიდდი გთხოვ-ლუკა მხარზე ადებს ხელს
-არ მომეკარო-ყვირის სოფი იმხელა ხმაზე რომ ლუკა მოულოდნელობისგან ხტება
-დაწყნარდი-ლუკა ცდილობს დაამშვიდოს რომ ვინმემ რამე არ გაიგოს სახლში
-ერთ საწოლში რატომ ვწევართ? მე და შენ?
-ვერ ხვდები?-ცდილობს მოძალებული მღელვარება დაფაროს ლუკამ
-რატომ არაფერი მახსოვს?- სოფის ცრემლები ეძალება და ლუკა მშვიდდება
-უბრალოდ ზედმეტი დალიე
-სულ ხუთი ჭიქა დავლიე-ბრაზობს სოფი და ცრემლები აწვება
-მისმინე სოფი ჩვენ ისედაც ცოლქმარი ვართ, თან იცი რომ მიყვარხარ-ლუკა ცდილობდა სიტუაციის სიმძიმე შეემსუბუქებინა სანამ სოფი აზრზე მოვიდოდა
-გიყვარვარ?-სოფის ეცინება და ამღვრეული თვალებით შეყურებს ლუკას -საყვარელ ქალს ასე ექცევა კაცი?
-მისმინე ეს შენც გინდოდა და მეც
-მატყუებ-უყვირა სოფიმ -იტყუები
-რატომ მოგატყუებ?-არ დანებდა ლუკა სინდისს
-არაფერი მახსოვს, ასეთი მთვრალი თუ ვიყავი შენთან დაწოლას ვერ მოვისურვებდი, თუ არ ვიყავი მთვრალი უნდა მახსოვდეს
-სოფი სისულელეებზე ფიქრს ჯობია იმაზე იფიქრო რომ უკვე ჩემი ხარ და ახალ ცხოვრებას ვიწყებთ დღეიდან
-რას ბოდავ-აყვირდა ისევ გოგონა და საწოლიდან წამოვარდა თავის გადასაფარებლიანად -სულ ამის მეშინოდა, მეშინოდა ასე არ მომხდარიყო და მაინც ის მოხდა რისიც ყველაზე მეტად მეშინოდა, გამანადგურე
-სოფი სისულელეებს ნუ ბოდავ-ადგა ლუკაც და თან შარვალი ჩაიცვა, სოფიმ უმალ ზურგი აქცია -მე მიყვარხარ, ათასჯერ გითხარი უკვე ეს
-არ მჯერა, იმიტომ არ მჯერა რომ ასე მომექეცი, ისარგებლე იმ მომენტით და გამომიყენე, მიიღე ის რაც გინდოდა...-სოფის ხმა ჩაუწყდა და ცრემლები გადმოსცვივდა
-სოფი-ლუკამ ჩაიხუტა გოგონა რომელმაც მაშინვე მოიშორა
-შენ მე გამომიყენე, ქონება მიიღე, ჩემი სხეული და მორჩა დამთავრადა ისტორია ლიკა და სოფი
-არა-დაუღრიალა ლუკამ ბოლო ხმაზე-ვიცი შემეშალა, ვიცი არასწორად მოგექეცი, ვიცი რომ დამნაშავე ვარ, ვიცი ასე არუნდა მოვქცეულიყავი, ვიცი ვიცი მაგრამ მიყვარხარ
-მატყუებ-დაუღრიალა სოფიმ - ისევ მატყებ , ახლაც იტყუები
-დაგიმტკიცებ რომ ასეარაა
-არ მომეკარო-იყვირა სოფიმ როცა ლუკა მისკენ წავიდა მაგრამ, ის არ შეჩერდა მოუახლოვდა სოფის და მკლავებში მოიმწყვდია
-მიყვარხარ-უთხრა ჩავარდნილი ხმით და მის ტუჩებს ეძგერა, თუმცა სოფიმ მალევე მოიშორა და სახეშიც გაარტყა
-მახსოვს-აღმოხდა არაადეკვატური ხმით და ლუკას შეხედა ამღვრეული თვალებით, ლუკა ძალიან დაიძაბა -შე ნაბიჭ. არო-დაუყვირა სოფიმ -შენ ეს...
ღმერთო ჩემო... -სოფის გულის რევის შეგრძნება გაუჩნდა -შენ მე მანქანაში...-ვერ დაასრულა სიტყვები რადგან არც ძალა ეყო, არც გამბედაობა, ვერც სწორი სიტყვა იპოვა და გული აერია, სააბაზანოში შევარდა და კარი ჩაკეტა.
-ამის დედაც, ამის დედასაც შ.ვცი-ყვიროდა გაავებული ლუკა, იმედი ჰქონდა რომ სოფი ვერ გაიხსენებდა მომხდარს, კარგახნის კარზე ბრახუნის და ყვირილის მერე სოფი გამოვიდა სააბაზანოდან და ხელში დამტვრეული სარკის დიდი ნაჭერი ეჭირა, ისე ძლიერად უჭერდა ხელს რომ სისხლი სდიოდა მთელი ხელიდან -სოფი დადე ეგ
რაღაც- ლუკამ უკან დაიხია და ხელები ასწია
-რას იმსახურებ ჩემგან?-სოფის არაფრისმთქმელი თვალები ლუკას ცოტა აფრთხობდა
-მისმინე ნუ სულელობ დადე ეგ სარკის ნატეხი და დავილაპარაკოთ
-გადია ახლავე-სოფიმ ისე გააკეთა რომ ლუკა გასასვლელ კარამდე მიიყვანა -გაეთრიე-ლუკა გავიდა რადგან სოფი ძალიან იყო გაგიჟებული და იფიქრა დამშვიდებაო, სოფიმ კარი დაკეტა შიგნიდან, შემდეგ აიღო ზურგჩანთა ჩაყარა თავის ტანსაცმელი, ცოტა ფული და ნაჩუქარი სამკაულები, შემდეგ გარდერობის უკან შეტენილი ნიკას იარაღი გამოიღო გადატენა და კარი გააღო რომლის უკანაც იდგა ლუკა და იარაღი დაუმიზნა -მიდი იარე-ლუკას ზუბლზე მიაბჯინა
-მეკაიფები?-ლუკამ სერიოზულად არ მიიღო სოფის ბრძანება, რის გამოც წამში მის შუბლს მოაშორა იარაღი და გაისროლა მის თავსზემოთ და ისევ თავში დაუმიზნა
-არ გეკაიფები-თვალინთვალში გაუყარა გოგონამ
-სოფი გგონია დავიჯერებ რომ მესვრი?
-არვიცი რა გგონია მაგრამ ცდად ღირს... გინდა ვცადოთ?-უთხრა მშვიდად სოფიმ და საერთოდ არ დაიბნა მართას ირალკის დამსახურების წივილკივილზე და გინებაზე
-რახდება, სულ გააფრინეთ?-მართამ სერიოზულად ვერ აღიქვა ეს ყველაფერი
-ახალი გასართობი ნახე?-ირაკლი მკვლელი მზერით შეყურებდა შეშლილ რძალს
-იარე-სოფიმ ლუკას ანიშნა, რომელსაც სიცილი აუვარდა და გიჟივით იცინოდა კარგახანი
-სულ გაგიჟდი?-მართა ლუკას და იარაღს შორის ჩადგა -გოგო სულ შეიშალე
-თქვენს ნაგავ და სირ შვილს უთხრთ გამიშვას-სოფიმ ახლა მას მიაბჯინა ცივი ლულა შუბლზე -და
წავალ, სამუდამოდ თქვენი დამპალი ცხოვროდან
-ვერსადა ვერ წახვალ-დედა გასწია ლუკამ და იარაღს შუბლი მიუშვირა-თუ გინდა მესროლე, იმიტომ რომ სხვაგვარად ამ სახლს ვერ დატოვებ, თუარ მესვრი იარაღს წაგართმევ და აქ დარჩები, ჩემს სახლში ჩემი ცოლის სტატუსით
-ნუ მეთამაშები-სოფის ხელი აუკანკალდა -იცოდე მართლა გამოვკრავ სასხლეტს თითს-ატირდა სოფი, ლუკამ კი ლულას ხელი მოკიდა და ნელნელა დააშვებინა, როცა ხელზე ხელი შეახო და გამორთმევა სცადა სოფიმ უკან დაიხია და ისევ მიუშვირა -გთხოვ გამიშვი, აქ დარჩენა არ მინდა, შენთან ყოფნა არ შემიძლია, იმიტომ რომ არაკაცი ხარ და კარგად იცი რატომ
-რომ გაგიშვა მერე ვეღარ დაგიბრუნებ ვიცი-ლუკას ხმა ჩაუწყდა, ამ დროს ირაკლიბთავს დაესხა ლუკას და ისე გააკეთა რომ ოთახის ღია კარში შეაგდო მოულოდნელად და კარები დაუკეტა გარედან
-წადი-მიმართა რძალს რომელმაც იარაღი დაუშვა უმალ -წაეთრიე და ჩვენი შვილის ცხოვრებაში აღარ გამოჩნდე-დაუსისინა ირაკლიმ -შე ავადმყოფო
-წაეთრიე-უყვირა მართამაც და სოფი მაშინვე მოტყდა, გაავებული ლუკა კი იქამდე ურტუავდა წიხლებს კარს სანამ არ გამოანგრია, მაგრამ გვიანი იყო უკვე სოფი გაიქცა
-რა უფლებით გაიშვით?-უყვირა მშობლებს
-შენ სულ გამოგა.ლევა მაგ კახპამ როგორც
ჩანს- უღრიალა კაცმა შვილს
-ხო გამომა.ლევა იმიტომ რომ მაგრად მიყვარს- ხმას აუწია ლუკა.
-შენ რა გააფრინე?-მართამ უკივლა შვილს -იმ კახპამ იარაღი მოგვიშვირა
-მიზეზი ქონდა-დაუღრიალა მათ და გამწარებული ოთახში შევარდა, ყველაფრი დალეწა რაც ხელში მოხვდა, როცა ოდნავ დამშვიდდა მეგობრებს დაურეკა და შეხვედრა სთხოვა.
სოფი ცრემლებად დაიღვარა ტაქსში, იმდენს ტიროდა რომ მძღოლა გადააყენა მანქანა რომ გადასულიყო, სუფთა ჰაერი ჩაესუნთქა და აზრზე მოსულიყო. დედასთან დარეკვა ვერ გაბედა, ისედაც ვერ პატიობდნენ რომ ასე უაზეოდ გათხოვდა ვიღაც არანორმალურზე, ისევ თათიას დაურეკა ტირილით და მოუყვა რომ გამოექცა ქმარს
-მისმინე სოფი გთხოვ აღარ დამირეკო, ქუთაისში იმიტომ ჩამოგაგნი მაგ ავადმყოფმა რომ მე მომადგა სახლში, დამემუქრა, დამაშანტაჟა, ციხით დამემუქრა სოფი... მაპატიე-ატირდავ თათია და გაუთიშა, ეს კიდევ ერთი მიზეზი იყო რომ ლუკა საბოლოოდ შეზიზღებოდა, გულის რევის შეგრძნება უწამლავდა მთელს სხეულს, ტვინი გადაეწვა ამდენი ფიქრისგან და საერთოდ შეწყვიტა ფიქრი, აზროვნება, გამოსავლის ძებნა... უბრალოდ შეუძლებელი იყო ახლა გამოსავალი ეპოვა ამ მდგომარეობაში.
ლუკა სად აღარ დაეძებდა შეშლილ ცოლს, ყველა ქალაქში გაგზავნა თავის ხალხი სოფის მოსაძებნად მაგრამ მის კვალს ვერ მიაგნო, გიჟივით დაეძებდა ყველგან, ყველა კაფეში, ბარში რესტორანში და რათქმაუნდა ეს ამბავი ნიკას ყურამდეც მივიდა, მას ძალიან გაუხარდა ამ კატათაგვობანას ამბავი და თავადაც ჩაერთო ამ თამაშში ნებართვის გარეშე, თავის ბიჭებს დაავალა რომ ეპოვათ, რადაც არ უნდა დასჯდომოდათ, აჩიმ გააპროტესტა
-იცი მაგ კახპას გარდა რამდენი საქმე გვაქ? -იმ მიმტანს ჩვენება კი შევაცვლევინეთ მაგრამ გამომძიებელი არ მეშვება, ფაქტიურად დამემუქრა თუ რამე ვიპოვე ხელს ჩაგავლებო გამომიცხადა
-დაიკიდე რა ეგ სირ. რა-გაეცინა ნიკას -ეხლა უკეთესი საქმე გვაქვს
-რო იპოვო მერე რას იზავ?-დაინტერესდა აჩი გულწრფელად
-რა უნდა ვქნა? -მხრები აიჩეჩა ნიკამ -რაღაცის მოფიქრება შეიძლება არა?-ჩააცქერდა მეგობარს თვალებში და გიჟივით აუვარდა სიცილი
-გგონია თუ შეეხები ლუკა შეგარჩენს?
-ჯერ ვიპოვით და მერე გადავწყვეტ ზუსტად რაუნდა ვუქნა
-ნიკა რატომ აიხირე ეს გოგო?
-რა ავიხირე-ლუკა გადაბჟირდა სიცილისგან
-იმენა ნარკომანი ნაბიჭ.არი ხარ
-ნარკომანი არ ვარ-გაბრაზდა ნიკა და წამში სახე აელეწა -ხანდახან ვკაიფდები
-მოდი რა შეეშვი იმ კახპას
-აი მინდა-ნიკამ თვალები დააწვრილა -მაგრად მინდა რომ გა....
-რა გულისამრევი ხარ-აჩის სახე აელეწა -მე არ ჩამრიო მაგ .ლეობაში
-კარგი შენ ქალებიბარ გაინტერესებს და სხვა საქმეებს მიხედე
-მე შენსავით რესტორნის მიმტანს არ დავდევ, მინისტრის გოგო მყავს დაკერილი
-არ მჯერა რომ ელენე ააგდე-ნიკა გაიფხრიწა სიცილისგამ
-წაემოიდგინე მაგის მამის სახე მე რო
დამინახავს- უთხრა აჩიმ და ორივე გადაწვა სავარძელზე სიცილისგან
-სამჯერ ნასამართლევი, ყოფილი ნარკო მოვაჭრე, ნუ ახლაც მაგრამ არ იციან ეგ, იარაღის უკანონო შემძენ შემნახველ მომხმარებელი-მიაყარა ნიკამ და გაიფხრიწნენ სიცილისგან
-უკეთეს ვერ ინატრებს ეგ გასიებული
ნაბიჭ.არი- ხარხარებდა აჩი
-რამ გამოგას.რათ ასე-კაბინეტში შევიდა თენგო
-ელენე ააგდო-ძლივს ამოიბლუდუნა ნიკამ
-ღადაობ?-არ დაიჯერა თენგომ, თან ვისკი მოიყიდა ბოთლიდან
-არა მართლა, უკვე ერთად ვიწექით, აწი ხელში მყავს მამა და შვილი
-საღოლ ძმაო-თენგომ კვლავ მოიყუდა ბოთლი -ხო მართლა ნიმა რაზე მოვედი შებ ნაშას მივაგენით, ისე თქვა თენგომ რომ რამდენიმე წამით ვერ აღიქვა რა მოხდა ნიკამ
-რაა? -წამოხტა სავრძლიდან -და ამას ასე მშვიდად მეუბნები?
-რა გაგიჟებს ვერ გავივე ერთი მოქერაო ნაშაა
-სად იპოვეთ?
-თელავში დამლაგებელია სატუმროში, ჩვენი მენეჯერი გადააწყდა შემთხვევით, საყვარელი ყავდა იმ სასტუმროში და... ანუ ხო ხვდები და იცნო იერით მერე გადავამოწმეთ და ეგაა
-სახლში რომ მივა გამაგებინე უნდა ვესტუმრო მაგ კახპას -ნიკა მოემზადა და თელავიში გაემგზავრა.
ლუკას და ნიკას უნივერსიტეტიდან ეზიზღებოდათ ერთმანეთი, ორივე აგრესიულად იყო ლიდერობაზე ორიენტირებული და ხშირად ეჯახებოდნენ ერთმანეთს მათი სასტავი, ერთხელ ისე მოხდა რომ ლუკამ დანით დაუსერა მთელი მკლავი ოცდახუთი ნაკერი დააადეს, აქიდან მოყოლებული ეზიზღება ლუკა, რადგან მარტო მყოფი ნიკა დაიჭირეს ლუკას ძმაკაცებმა მან კი დანით მკლავი აუკუწა, რამდენს ეცადა მაგრამ ხელში ვერ ჩაიგდო ლუკა, რომ შური ეძია მასზე, წლები გავიდა და მიივიწყა ყველამ ეს ამბავი, განსაკუთრებით ლუკამ რადგან მაშინ თვრამეტის იყო, დრომ თავისი ქნა, ისე აეწყო რომ საქმეში რამდენჯერმე დასჭირდათ ერთმანეთი, ისე გამოვიდა რომ დაულაგეს სხვა ძალებმა ამ ორს საქმე, თუმცა ნიკას ბოღმა დღითიდღე იზრდებოდა, მატულობდა და ელოდა იმ წამს როცა ლუკას განადგურებდა არა ფიზიკურად არამედ სულიერად დაამახინჯებდა.
სოფი სახლში მივიდა დაღლილი და საწოლზე წამოწვა, ისე რომ შუქიც არ აანთო, ტაშის ხმა რომ გაიგო გულგახეთქილი წამოვარდა საწოლიდან და უკან გახტა, შუქი აინთო და ნიკას სიფათის დანახვამ სული გაუყინა
-ახლა აქ ლუკა ვერ გიშველის-უთხრა ნიკამ გაგიჟებულ გოგონას და მისკენ წადგა ნაბიჯი
-არ მომეკარო თორემ გეფიცები მოგკლავ-უღრიალა სოფიმ და კედელს აეკრო ბეჭებით
-მოდი აქ-ნიკა მიუახლოვდა და მაჯაში წაავლო ხელი, სოფი მთელი ძალით შეეწინააღმდეგა, მაგრამ ნიკამ მეორე ხელიც დაუჭირა ერთმანეთს თვალებში ჩააცქერდნენ, მოულოდნელად ნიკამ საწოლისკენ მიატრილა უხეშად, ხელი გაუშვა, მოულოდნელად კარა და სოფი საწოლზე გადავარდა
-ავადმყოფო არანორმალურო არ მომეკარო-იკივლა განწირული ხმით და უკა გახოხდა ფეხებით მაგრამ ნიკამ დაუჭირა და თავისკენ გამოათრია, სოფი მთელი ძალით ეწინააღმდეგებოდა, ყველანაირად ცდილობდა მისი საზიზღარი სახე მოეშორებინა თავიდან, მაგრამ მის ძალასთან უძლური აღმოჩნდ, კივილი და სიგიჟეები რომ ვერ შეაწყვეტინა სოფის სახეში დაარტყა, გოგონას სისხლი წასკდა ცხვირიდან, ნიკამ ისარგებლა მისი დაბნევით და შიშით, ზემოდან მოექცა ხელები დაუჭირა, სოფის იმხელა ტრამვა მიაყენა რომ მისმა გონებამ არ აღიქვა თუ რახდებოდა მის თავს, უბრალოდ დაეხშო გონება, თვალები ეხილა მაგრამ ვერაფერს ხედავდა, სმწნა ქონდა მაგრამ ახლა არფერი ესმოდა, მისი შეხება საერთოდ ვერ იგრძნო, საერთოდ ვერაფერი იგრძნო გარდა უზარმაზარი ზიზღისა და სიძულვილისა, როცა ნიკამ დაიკმაყოფილა გულისამრევი ვნებები და მოშორდა სოფის სხეულს გოგონმ ცრემლიანი თვალებით გახედა
-მიმკალი თორემ მე მოგკლავ-ამოიბლუდუნა ხმა ჩავარდნილმა
-მოუთმენლად დაველოდები შენს შურისძიებას-უთხრა უცნაურად არეული ხმით სოფის და ოთახიდან გავიდა, სოფი ვსრაფერს გრძნობდა, საერთოდ ვერაფერს, ისეთი შეგრძნება ქონდა თითაოს დაანაწევრეს, დაფლითეს დაგლიჯეს და ჰაერში გაფანტეს თვითოეული მისი ნაწილი, გული ერეოდ ყველასა და ყველაფერზე, იმდონემდე დაიყვანეს რომ სხეულის გარდა სულის გული და ტვინოც კი მოუწამლეს... ყველაფერს ხაზი გადაისვა, დარჩა ერთადერთი მიზანი შურისძიება! მიზანი რის გამოც უნდა ეცოცხლა! თუმცა ამ მიზნამდე დიდი და გრძელი გზის გავლა მოუწია, ლუკამ მეორე დღეს იპოვა საწოლზე გონდაკარგული სიცხიანი, ვერ მიხვდა ვერაფერს, საავადმყოფოში წაიყვანა, უმკურნალეს და იქიდან პირდაპირ ფსიქიატრიულში გაგზავნეს არაადეკვატური ქცევისა და ქმედებების გამო, სინამდვილეში სოფი კარგად იყო, მაგრამ მისი სულიერი მდგომარეობა ძალიან მძიმე იყო, ექიებმა კი ჩათვეს რომ უბრალოდ გაგიჟდა, ღავის ეკონტაქტებოდა, არ ლაპარაკობდა, არ ჭამდა, არ სვავდა, არავისზე რეაქცია არ ქონდა საერთოდ, ერთ წერტილს მიშტერებული იჯდა ან იწვა და ვსო, ცრემლებად იღვრებოდა მხოლოდ, ლუკა ლამის ჭკუიდან შეიშალა მას ეგონა რომ ყველაფერში დამნაშავე თავად იყო და სოფისავით იტანჯებოდა. ქეთი და გიორგი მუდამ მას ადანაშაულებდნენ და ყოველ მის მისვლას აგრესიით ხვდებოდნენ საავადმყოფოში თუმცა ლუკა ჯიუტად არ ტოვებდა იქაურობას.
ერთ საღამოს ერთი აურზაური ატყდა საავადმყოფოში, ყველაფერი გაჩხრიკეს მაგრამ სოფის კვალს ვერ მიაგნეს, ქეთი ცუდად გახდა გონება დაკარგა
-დედაშენს მიხედე სოფის მე მივხედავ-დაამშვიდა ლუკამ გიორგი და მის საძებნელად წავიდა, მალევე აღმოაჩინა რომ თავის მანქანა ავტოსადგომზე არ იყო, გაახსენდა რომ სოფის სანახავდა რომ შევიდა მაშინ დაეწყო ხველა და უცნაური ქცევები და ივარაუდა რომ მაშინ ამოაცალა გასაღები, ვეკოს და ლადოს დაურეკა, დაავალა მოეძებნათ მისი მანქანა თავად კი ტაქსით დაიწყო ბოდიალი ქუჩაში იმის იმეს
დად იქნებ გადავაწყდეო, ორ საათში დაურეკეს შენი მანქანა თელავში ვნახეთო, მაშინვე იქეთ გაქანდა ტაქსით, თელავამდე არ იყო მისული რომ დაინაზა როგორ გავარდა საირისპირო მომართულებით მოსაზვევიდან მანქანა
-გაეკიდე დატრიალდი და გაეკიდე-აყვირადა ლუკა
-ძმაო აქ არაა მოსაბრუნებელი
-მოდი აიღე ეს-მიაჩეჩა საფულე ტაქსის
მძღოლს -ეხლა გადადი მერე გავსწორდეთ მ, თუხრა და ფაქტიურად გადაათრია მანქანიდან მძღოლი, საჭეს მიუჯდა გადაჭრა ღერძულა ხაზი და გავარდა, კარგახნის გიჟური სიარულის მერე დალანდა თავია მანქანის ფარები და გაზს მიაჭირა თუმცა სოფის მმ საკმაოდ შორს იყო.
დევნა გაგრძელდა საათნახევარი, ტელეფონიც დაუჯდა ვერსად რეკავდა ლუკა და მიყვებოდა შორიახლოს სოფის რომელიც გიჟივით მართავდა მანქანას. თბილისში გაუჭირდა დევნა მაგრამ გამორჩეული მოდელის გამო თვალში საცემი იყო თავის მანქანა და ახერხებდა არ დაეკარგა მხედველობიდან, მალევე მანქანა გაჩერდა ნიკას საკუთრებაში მყოფი კლუბის წინ, ლუკაც მალე მივიდა და გააჩერა მანქანა, თუმც შესვლა შეასწრო სოფიმ, ლუკა რომ შევიდა შიგნით ვერ შეამჩნია ამდენ ხალხში სად წავიდა სოფი და თვალი რომ კიდა როგორ ადიოდა კიბეზე სახე წაშლილი გოგონა იქეთ გაიქცა თუმცა ხალხში სანამ გზას გაიკვლევდა სოფიმ მოასწრო კიბის ავლა, მიხვდა რომ სოფიმ ნიკას მოაკითხა და გეზი მისი კაბინეტისკენ აიღო თავადაც როცა კივე აიარა როგორციქნა და შევარდა ნიკას ოთახში სადაც საშინელება დახვდა, სახეწაშლილი სოფი და ჩაკაიფებული გულისამრევი ნიკა რომლისკენაც დამიზნებული იყო სოფის იარაღის ლულა
-სოფი-ლუკა აიბნა
-გადი-სოფიმ არ შეხედა ისე უთხრა
-შენ გელოდით-ნიკამ ფეხები შემოაწყო მაგიდაზე
-რახდება?-ლუკა სულ აიბნა
-შენი ცოლო ჩემა მოსაკლავად მოვიდა იმიტომ რომ
-მოკეტე-დაუღრიალა სოფიმ, მაგრამ ლუკა მიხვდა ყველაფერს და ადგილზე ჩაიკეცა
-აბა რას ვშვრებით?-ნიკამ ფეხები ჩასწია და ისე გააკეთა რომ იარაღის ამოღება მოასწრო და სოფის დაუმიზნა, სოფის აღარ უყოყმანია და ორჯერ გაისროლა, ნიკას ორივე მოხვდა მაგრამ მაინც მოასწრო გასეოლა და ორივე უგონოდა დაეცა იატაკზე, თუმცა სოფი შიშისგან რადგან ტყვიამ მხარი გაუკაწრა მხოლოდ, მალევე გამოერკვია და მასთან მიღოღებულ ლუკას შეხედა, რომელმაც იარაღი აართვა და ოთახში შევარდნილებს გაფართოებული თვალებით შეხედა.
სოფის გააჟრჟოლა როცა მის უკან დიდი რკინის ჭიშკარი დაიხურა
-აქეთ-უთხრა უსახურმა პოლიციელმა და შენობაში შეიყვანა, ატარა კარგახანს მერე მეორეს გადააბარა, მან გაჩხრიკა და შეიყვანა ოთახში. სოფი კანკალებდა ნერვიულობისგან
-მოხვედი?-ლუკას ხმამ სული გაუყინა
-მოვედი -შეხედა ქმარს და გაექანა ჩასახუტებლად, ლუკამ ძლიერად მოხვია ხელები
-მალე გაგიყვანთ გონს მოვიდა ის ნაბიჭ.არი -ახარა სოფიმ ქმარს
-ძალიან კარგი, ისე აქ კარგად ვერთობი-ლუკამ ციხის კედლებს შემოატარა თვალი
-მისმინე კარგად იქნება ის ნაბიჭვ. რი, მე დავემუქრე, საჩივარს გაიტანს
-ჯობდა მომკვდარიყო
-ჯობდა მაგრამ ასე მოხდა, და თან რომ მომკვდარიყო გგონია უფლებას მოგცემდი ჩემსგამო ჩამჯდარიყავი? ეს სამი კვირაც გეყო ჩემსგამო
-სისულელეს ნუ ამბობ
-რადგან გონს მოსვლის შანსი იყო ხმა აღარ ამოვიღე თორემ რომ მომკვდარიყო მე ჩავჯდებოდი
-გეყოფა სისულელეები
-მისმინე ის გაიტანს საჩივარს გამოხვალ, არც მე მიჩივლებს და არც მე
-გგონია შევარჩენ შენს დამცირებას?
-არ შევარჩენთ ერთად დავსჯით მაგ ნაგავს, პირველ რიგში მაგის ცოლშვილს დავეხმაროთ რომ მეღარ იპოვოს, დანარჩენს რომ გამოხვალ ერთად დავგეგმავთ, ერთად გავანადგურებთ, მითუმეტეს დედაშენი მოსხნეს და მამაშენიც მოსვეს ციხის მუქარით ასე რომ შეგვიძლია მათ ნარკო ბანდას ძირი გამოვითხაროთ და გავანდგუროთ
-მთავარია შენ დამიბრუნდე, თუნდაც პარტნოირად და მერ ვნახოთ
-ჯერ ის უნდა გავანადგუროთ მერე შეიძლება ფიქრი მომავალზე, თუცა მეწჭვება ჩემგან ისევ ადამიანი დადგეს
-დადგება თუ ერთად მოვისურვებთ შევიცვალოთ




სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent