შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სახიფათო დავალება (სრულად)


13-08-2020, 22:20
ავტორი პენელოპე
ნანახია 13 021


“გამარჯობა, ზაზა.
როცა ბოლომდე წაიკითხავ, შენ თვითონ გადაწყვიტე დასაბეჭდია თუ არა. მე არც მიმიმატებია არაფერი და არც დამიკლია, ის არის რაც რეალობაში მოხდა. ბიჭების სახელები შევცვალე, პრობლემა რომ არ შეექმნას ვინმეს. ისედაც მივხვდები ვინ ვინ არის. მაპატიე, რომ ზედმეტად ძლიერი ვარ, ისიც მაპატიე, რომ შენ გენდე თავის დროზე, მაგრამ ორივეს ჩვენი სიმართლე გვაქვს და საბოლოოდ, დამნაშავე მაინც მე ვარ. მენატრები ხოლმე. მიუხედავად ცუდი სასრულისა, შენ კარგი ადამიანი ხარ და რომ არა შენ, მე არ დამემართებოდა ის, რაც დამემართა. პატივს გცემ..ეს იცი.. მტრები არ ვართ, ესეც. არც საუკუნის მეგობრობა ეწერა ჩვენს ურთიერთობას, ამიტომ გული არ დაგწყდეს. არც მე მწყდება. უბრალოდ იმედები გამიცრუვდა, სულ ეს არის.
კარგად იყავი. თუ ოდესმე შევხვდებით, მერწმუნე, გვერდს არ აგივლი. და არ ვიცი, რატომ.”

2020 წ, სოხუმი
გრანდიოზული ნერწყვი გაჭირვებით გადავაგორე სასულეში, როცა უცხო სურნელი, ცივი ჰაერი და ჟრუანტელი ვიგრძენი ტერფიდან აყოლებული მთელს სხეულზე. ისეთი იყო, როგორიც წარმომედგინა. მისი სავიზიტო ბარათი, მისი ქართველობის განმსაზღვრელი ბუნება მაშინვე თვალთ მეცა და პირველად გავაცნობიერე რა დიდი განძი იყო ჩემი ქართული სისხლი. უსიტყვოდ ჩავჯექი ავტობუსში, ზედმეტი ყურადღება არ დამიმსახურებია. ვიქცეოდი ისე, როგორც ვაჭარი, ტურისტი, უბრალო ადგილობრივი, მაგრამ ქართველი - არა. ტუჩები დავისისხლიანე, ხელები გავიოფლიანე და ამოუცნობი ძალა მომაწვა. მინდოდა ყველაფერი გეგმის მიხედვით განხორციელებულიყო და მე არც ერთი წამით არ გადამეხვია სხვაგან.
ბინდი მქონდა თვალებს აკრული. ვერაფერი ვნახე. ვერაფერი გავარჩიე, არა და, რა გეგმებით მოვდიოდი. მოპირდაპირე სავარძლის საზურგეს თავი ჩამოვადე და უბრალოდ თვალები დავხუჭე. ყური გამიხეთქა რუსულმა ესტრადამ. მერე, მოვედითო...ჩამობრძანდითო.. თანხა აქეთ გადაიხადეთო..ბარგი გაიყოლეთო..დაბნეულს მოწიწებით მესაუბრებოდა მძღოლი. მას სხვა ვეგონე. სხვა - მისიანი. ნეტავ, როგორი ტონით დამელაპარაკებოდა, რომ იცოდეს ვინც ვარ-მეთქი, ვიფიქრე, თუმცა მკრთალად გავუღიმე და ჩამოვქვეითდი.
ჩემი ფითქინა კანი გაიყინა. გაქვავდა, თუმცა ერთდროულად გათბა კიდეც, როცა ზღვიდან წამოსული ტალღის არარსებული შხეფი აბსტრაქტულად შევიგრძენი. თითქოს, იგრძნო ზღვამ ჩემი არსებობა და ამიტომ შორიდან სიძლიერით გადმოისროლა მარილიანი, ლურჯი წყალი. ჩანთა ხელში ჩავბღუჯე, რუსული რუბლები მძღოლს შევაჩეჩე და გზას გავუყევი.
მარტო.
შავი ზღვის გალავანს ჩავუყევი. მთა, ზღვა, სიღარიბე, სიმდიდრე, მტერი და მოყვარე ეჯახებოდა იქ ერთმანეთს. გზაჯვარედინი იყო, სრული ქაოსი და განუკითხაობა თეორიულად. საამო სურნელი ჩამოჰქონდა მაღალი მთიდან ბუნებას. ჟრიამული, კისკისი, ხალხის მისვლა-მოსვლა ღრმად ჩაიბეჭდა გონებაში. ნარინჯისფერი, ახალთახალი ტროლეიბუსი არხეინად მოძრაობდა ერთ ხაზზე და ცოტათი გაკვირვებული დავრჩი იმის გამო, რომ ის სავსე იყო.
შავი ზღვის სხვა მხარეც მინახავს, სხვა ქალაქიდან, მაგრამ ასეთი? არასდროს. ოკეანეც, მდინარეს, პატარა ღელეც, თუმცა სოხუმის ზღვა თავისი ზოგჯერ ცისფერი, ზოგჯერ ზურმუხტისფერი საპნიანი ტალღებით არის ხილული სასწაული. ღვთის საჩუქარი. ეს შენ იცი.. ალბათ, ახლა გრცხვენია, ალბათ ახლა უსიტყვოდ მთხოვ პატიებას, მაგრამ გეუბნები, - არა უშავს. არა უშავს, რომ ასე მოხდა, ზაზა. შენი დამსახურებითაა, მაგრამ ჩემი ქმედებებით. შენი დანაშაულია, მაგრამ ჩემი სასჯელი და გთხოვ, მოგიყვები ამას. როგორ იყო, რატომ იყო, რა დამემართა და დამეფიცება, რომ გამიგებ.


პატრიოტიზმი უკანასკნელი იყო, რაც მედარდებოდა. არასდროს მხიბლავდა სამშობლოს თემებზე საუბარი და მისი მოსმენა სიკვდილივით მეზარებოდა ხოლმე. მამაჩემს საინფორმაციოს ჩართვისას, ან სიმთვრალისას ახსენდებოდა და უნდებოდა სამმეტრიანი სადღეგრძელოების თქმა, მე კი სიფხიზლეშიც არ მინდოდა ელაპარაკა. მიწყრებოდა ხშირად, რანაირი გოგო ხარ შენ, რანაირი ბავშვი, რანაირი ქართველიო და ა,შ. ახლა ანახა ჩემი თავი... ალბათ სიამაყით დაეწვებოდა ის გაყინული გული, ოღონდ საიქიოში.
მზე ჩაცურდა წყალში. ზღვას შეუერთდა, შემდეგ სხივები ნელ-ნელა ჩამოიყარა და ისიც, წავიდა. თბილისი-სოჭი-სოხუმი ნამგზავრი ცუდად ვიყავი ისე მინდოდა ძილი, როგორც უდაბნოდან დაბრუნებულ ჯარისკაცს წყალი. მშიოდა, მწყუროდა, ამიტომ ავიღე ჩემი ბარგი-ბარხანა და ბილიკს უსიტყვოდ დავუყევი. ნავიგაციით ძლივს მივაგენი ერთ-ერთ კომფორტულ, ლამაზ, ევროპულ რესტორანს და ჩემი ნივთებიც კართან შემოგებებულ ადამიანს მივაჩეჩე.
მთლად თავზე დამესხნენ-მეთქი ვერ ვიტყვი, მაგრამ სწრაფად მოვიდა მიმტანი შეკვეთის ასაღებად.
-მენიუში რა გაქვთ, იქნებ მაჩვენოთ,-ჰოლივუდის ღიმილი ავიკარი, ასევე უაქცენტო რუსული ამოვუშვი ხორხიდან.
-თქვენს წინ დევს,-უხერხულად მიმითითა მაგიდის ზედაპირისკენ. არანაკლებად დავიხედე მეც და გაწითლებული სახის დასაფარად, ცხვირწინ გავშალე წიგნაკი.
„ხაჩაპური“ კარგი, ერთ „ჩ“-ს გაპატიებთ.
„ხინკალი“
„ნავები“ - ოო, ეს რა არის? ნეტავ, რამე აფხაზური ხომ არაა, გავიფიქრე და შეკვეთა მივეცი. თან მთელი ფილოსოფიური სიზუსტით ჩავუფიქრდი რა შეიძლება ყოფილიყო. მარტოსული ვიჯექი მთელი ეს დრო. ფაქტობრივად, ცარიელ რესტორანს თვალი გადავავლე, თუმცა სივრცე დიდი იყო და ალბათ მაგიტომაც მეჩვენებოდა ხალხნაკლულად. შემდეგ, თანდათან შემოვიდნენ. პლაჟიდან სველი რუსის ქალები ხუთმეტრიანი კიდურებით გაიხლართნენ მაგიდებს შორის და ჩემი შურიანი თვალებიც გაიყოლეს. არ მესმის, რატომ არის ყველა ერთნაირი. ბოღმა არ ვარ. კარგი, სხვაგან გავიხედე. მერე კინაღამ კრუნჩხვებში ჩავვარდი, ახლა პოლიცია რომ შემოვიდეს, რა ვუთხრა, ვინ ვარ-მეთქი, შემდეგ დავმშვიდდი და გულიდან დიდი ლოდიც მოვიხსენი.
მე ხომ აქ რუსი ვიყავი! ყალბ პასპორტს ჩანთაში ჩავხედე, ზიზღნარევად მოვეფერე. მაგიდასთან ცხელი, ნაცნობი კერძი დამიდეს.
-უკაცრავად, მე „აჭარული“ არ შემიკვეთავს,-რაც შემეძლო თბილად გავუღიმე ბიჭს.
-ვიცი. თქვენ „ნავები“ შეუკვეთეთ.-მანიშნა კერძზე და ალბათ, გაიფიქრა ესეთი დაბნეული საიდან მოეთრიაო. კარგი, მე ხომ ნამდვილად არ შემიკვეთავს „აჭარული“, ისედაც ყელამდე მქონდა თბილისში. მოიცა, რაო? ეს შეუკვეთეო? ჰა? არა!
გულში დავიყვირე. რა „ნავები“! (რუს, ლოდოჩკი), თქვენ ნორმალურები ხართ-მეთქი, შევუვარდი კინაღამ სამზარეულოში, თუმცა თავი დავიწყნარე და იმ ზედმეტად აღშფოთებულ მიმტანს წყ.ლის მოტანა დავავალე. ავადჰარაში წავიდა მგონი(კურორტი, ავადჰარა, ასევე მინერალური წყალი), იმდენი ხანი მალოდინა. მერე მოაღწია როგორღაც, მორჩილად დამიდო მაგიდაზე და წავიდა.
ჩემი რეაქცია ჩემი უცოდინრობით იყო გამოწვეული. ინტერნეტით მარტივად გავარკვიე, რომ „ნავები“ ნამდვილად ძველი აფხაზური კერძია და მას ოდითგანვე მიირთმევდნენ.წააგავს „აჭარულს“ თუმცა გვერდები მაინც განსხვავებული აქვს და გემოც, პლუს, მას აფხაზეთის სავიზიტო ბარათსაც კი უწოდებენ. ცნობილია, როგორც „ნართის ხაჭაპურები,“ რადგან დღესაც და ადრეც ნართაში აცხობენ.
-რა ჰგავხარ,-მოვეფერე ერთადერთ კვერცხის გულს ზედ დასკუპებულს. პურს ნატეხი მოვაჭერი და დავაგემოვნე. მშვენიერია..კარგია...მაგრამ ჩემია.

.

გვიანობამდე ვიჯექი. ძირითადად, ხედს გადავყურებდი სუფთა ფანჯრის მინიდან და ანგარიშის გასწორების შემდეგ, საკმაოდ დაღლილი გამოვედი ხელჩანთით ხელში რესტორნიდან. სოხუმი ჩუმად იყო იმ საღამოს. ქუჩაში არც ერთ ჯაბარხანა ავტომობილს არ ჩაუქროლავს ჩემთვის. პირიქით, წკრიალა, ძვირიანი და მდიდრული მანქანები ბობოქრობდნენ და ბოლოს, ისინიც მიყუჩდნენ. ასფალტის გვერდებზე საცალფეხო ბილიკები გაეშენებინათ, მათზე კი ბუნებრივად ამოსულიყო პალმის ხეები. სოხუმში ყველაფერი ბუნებრივი იყო ხოლმე, მცენარე რომელიც ხარობდა, ეს სიმწვანე, სიფერადე, არც ერთი არ ყოფილა ადამიანის ხელით გაშენებული. ასე სწამდათ მანდ. და ასე მჯეროდა მეც.
ტრასას დავუყევი. ცხელოდა. ღამე იყო, მაგრამ მაინც საკმარისად მაღალი ტემპერატურა ფიქსირდებოდა და არ შველოდა ამ ყველაფერს ჩქარი ზღვის ტალღები. ბარგის ჩანთას მჭიდროდ ჩავკიდე ხელები და თავი მივატრიალე, როცა მოპირდაპირედ წამოსული „გაიშნიკი“, ჩვენ ენაზე და უფრო შესაფერისად კი მილიციელი დავლანდე. ხალხი გადი-მოდიოდა, არ შევუშინებივარ იმ ფაქტს, რომ ქალი ვიყავი და ის რამეს დამიშავებდა. საკმარისად მქონდა გამომუშავებული თავდაცვის ინსტინქტი, ამიტომ ის ვერაფერს დამაკლებდა.
-საღამო მშვიდობისა,-მომმართა საოცრად ზრდილობიანი ტონით. საპასუხოდ თავი დავუკარი.-თქვენი საბუთები, თუ შეიძლება.-ჩანთა მიწაზე დავახეთქე, ჩავიმუხლე და ქვევიდან ამოვაწოდე გამზადებული პასპორტი. ძალიან დიდ ხანს ათვალიერა. არ ვიცი რატომ. ძირითადად, ასე არ უნდა ექნათ, თუმცა ეტყობა ის იმ უბანში საოცრად ცნობილი იყო, მე კი უცხო თვალი.
-რუსეთიდან ჩამობრძანდით?-განაგრძო ოფიციალური ტონით.
-დიახ, მოსკოვიდან.-დავაბრეხვე უშველებელი ტყუილი.
-მოსკოვშიც დაბადებულხართ..-ჩაილაპარაკა მან.-თქვენი გვარი ნამდვილად ივანოვაა?!-ცალი წარბი აზიდა მან. რატომ იყო ამდენად ჭკვიანი ეს შუა ხნის კაცი. ოდნავ დავიძაბე.
-საწინააღმდეგოს ფიქრის საშუალებას რა გაძლევთ? რამე არასწორია მანდ?-ოდნავ გადავიხარე, თან ვანიშნე გაშლილი საბუთისკენ.
-არა, უბრალოდ მაინტერესებს.
-დიახ, ანა ივანოვა.
-ტურისტი ხართ?
-უკაცრავად, რამე პრობლემა გაქვთ?-აშკარად გავღიზიანდი მისი მანიაკური ინტერესის გამო.
-არ ჰგავხართ ტიპურ რუსს, ამიტომ დავინტერესდი.
-დედა ოსი მყავს,-მეორეჯერ, შედარებით მსუბუქად მოვიტყუე.
-ტურისტი ხართ?-ისევ განმეორდა იგი. ზრდილობიანად, თუმცა მაინც მომთხოვნი ტონით ჩამაცივდა. პასუხის გაცემას ვაპირებდი და პირიც კი დავაღე, თუმცა მოულოდნელად გადავიდა საპირისპირო მხარეს და იმ მომენტში ერთადერთი მოძრავი მანქანა გააჩერა. ჩემი ერთადერთი გარანტია იმისა, რომ „რუსი“ ვიყავი მას ეკავა ხელში, ამიტომ მორჩილად დაველოდე, როდის მორჩებოდა შემოწმებას და როდის დამიბრუნებდა ჩემს ნივთებს.
-დიდი ხანი უნდა გელოდოთ?-მივაძახე ტრასაზე გადასულს. ხელი ამიქნია, დაიცადეო და გაჩერებული ავტომობილის მძღოლის მხარეზე გადაინაცვლა.
მოწყენილი ჩამოვჯექი ბარგის ჩანთაზე. რამდენიმე წუთიანი პროცედურის შემდეგ, უკანა მხრიდან ჩქარი ნაბიჯით გადმოვიდა ახალგაზრდა კაცი და მილიციელს პირდაპირ დაუდგა. მოსალოდნელი აყალმაყალის სუნი წინასწარ ვიგრძენი, ფეხზე წამოვიჭერი, რომ როგორმე ჩემი პასპორტი დახევას, ან დაზიანებას გადამერჩინა, თუმცა მანდ მსგავსი არაფერი მომხდარა.
-ბატონო ანდრო, თქვენ ხართ?-ხმა დააწვრილა მილიციელმა. ნერვიულად აათამაშა ხელში ჩემი პასპორტი.
-რატომ აჩერებ ავტომობილს შენს გემოზე, როცა არაფერი დაურღვევია?-გამჭოლი მზერით აათვალიერა წინ მდგომი კაცი. არაფერი ეტყობოდა კრძალვისა და მორიდების, როგორც უნდოდა ისე ესაუბრებოდა. დავიძაბე.
-ასეთია წესი..
-რომელი წესი?-ამოიყვირა კაცმა.-არც ერთი წესი და კანონი არ გავალდებულებს, რომ ღამის საათებში იდგე და უდანაშაულო მძღოლი გააჩერო.
-დიდ ბოდიშს გიხდით.-უკან დაიხია მაშინვე მილიციელმა.
-რაში მჭირდება?-გაღიზიანებული სახით მოათვალიერა გარემო კაცმა.-ეს ვინ არის?-თავით ჩემზე ანიშნა მან. უხერხულად ავიწურე, თუმცა მაინც უდრეკი მზერა მივაპყარი ჩემზე მოჩერებულ ადამიანს.
-ტურისტია,-თანდათან დაპატარავდა მილიციელი.
-შენ რა, ტურისტებს ავიწროებ?-უკვე მეორედ ამოიღრინა მან, ხელში ჩაბღუჯული პასპორტი წაართვა კაცს და ჩემი ვინაობა დაუკითხავად ამოიკითხა. წამიერი მზერა მტყორცნა, მე კი მობეზრებით ავატრიალე თვალები.
-იქნებ, დაგებრუნებინათ?-მზერით ვანიშნე, რაზეც ვსაუბრობდი.
-ბატონო ანდრო, ძალიან ვწუხვარ. არ ვიცოდი, თქვენ თუ იყავით.-ყურადღება არ მომაქციეს არც ერთმა.
-მნიშვნელობა აქვს ვინაობას?-ამრეზით შეხედა.-დაუბრუნე. და თავი დაანებე.
-გასაგებია. მშვიდობიანი საღამო.-უთხრა თუ არა, ანდრო თავის ადგილს დაუბრუნდა. არც კი გამოუხედავს აქეთ, ისე მოსწყდა მისი მანქანა ადგილს. ნელა მიდიოდა, შთაბეჭდილება დამრჩა თითქოს გვითვალთვალებდა რას ვიზამდით. უშველებელი ტრასა იყო, გრძელი, ამიტომ კარგად ხანი არ ჩაყლაპა ჰორიზონტმა.
-ბოდიშს გიხდით,-მაშინვე დამიბრუნა ჩემი იდენტობის დამადასტურებელი ქაღალდი, სანდომიანი ღიმილით გამიღიმა აფხაზმა მილიციელმა და გაიარა. კარგი?!
ცოტა დავიბენი და ერთმანეთს ვერ დავუკავშირე. სავარაუდოდ, ანდრო ვინმე „ზემოდან“ იყო, ამიტომ დაიბნა მის გამოჩენაზე და ამიტომაც იხადა ბოდიშების კორიანტელი. ნაკლებად მადარდებდა. ჩემი ჩანთა ხელში ავიღე, უდარდელად გავაგრძელე გზა და ტელეფონზე აღმოჩენილ უახლოეს სასტუმროს თავი შევაფარე.
.


-უნდა შეაღწიო, ანა.-მუდარით სავსე ხმით მესაუბრებოდა ზაზა.
-როგორც ჩანს, საეჭვო ტიპაჟის ადამიანს აჩერებენ. დარწმუნებული ვარ, რაც ავტობუსიდან ჩამოვედი, მაშინვე თვალთვალი დამიწყეს.
-გამორიცხული არ არის. ეს მათი მოვალეობაა. შიშები აქვთ უკვე.
-არაფერი საეჭვო არ ყოფილა ჩემს პასპორტში, იმედი მაქვს ჩემი „უკანა“ ფონი სუფთაა.
-რა თქმა უნდა. საფრთხე არ გემუქრება, ნუ ღელავ.
-არც ვღელავ, უბრალოდ მინდა მოვალეობა ბრწყინვალედ შევასრულო.
-ზღვაზე იყავი? - წამიერი პაუზის შემდეგ ხმაჩამწყდარმა მომმართა და შემრცხვა კიდეც, რომ ასეთ მნიშვნელობას ანიჭებდა ყველაფერს.
-ლამაზია,-ამოვიჩურჩულე და ლოგინზე ჩამოვჯექი.
-ეჭვიც არ მეპარება. სხვა? მომიყევი..
-ისედაც უნდა აღვწერო ყველაფერი, იქ ნახე.
-მე სხვანაირად მითხარი, ანა.-გავიგონე როგორ გაეცინა და მეც გადამკრა ღიმილმა სახეზე.
-მაინც ბინძური შტრიხები რომ აქვს ისეთია, ზაზა. არ ვიცი. არ ვიცი რას ფიქრობენ ჯერ. უბრალოდ, ლამაზია აქაურობა. რაც შეინარჩუნეს მოვლილია, ახალ-ახალი შენობებია, სასტუმროები, რესტორნები, მაგრამ ქართული თანდათან არაფერი.
-საშინელი გრძნობა მაქვს ახლა.
-საჭირო იყო და ასეც მოხდა,-სიტყვა შევაშველე.-მე კი მიხარია, რომ იქით შენ მაინც მელოდები.
-მგონი, მენატრები, ანა.-გაეცინა.
-ჯერ სად ხარ,-მეც ხმაურიანად გავიცინე.
-შენი იმედი მაქვს.
-დროებით.
ღრმად ამოვისუნთქე, როცა ტელეფონი დავკიდე. ისედაც საშიში იყო რაღაც ჯართი, მეორე ტელეფონით საქართველოს ხაზთან დაკავშირება, თუმცა სხვა გზა არ მქონდა. საბანი მჭიდროდ შემოვიხვიე, ბალიში თავზე დავიფარე და ჩუმად დავიყვირე.
რა იქნებოდა მერე?
.


სასტუმროს „ფეშენ“ კაფეტერიაში ვიჯექი. ვიღაც როიალზე უკრავდა. ოთახის ყვავილები ჭერზე ჩამოეკიდათ და იქიდან გაფურჩქვნილი ყვავილები ლამაზად გადმოხრილიყვნენ. მდიდრული ადგილი იყო და მეც სწორედ ეს მინდოდა. შემექმნა ისეთი შთაბეჭდილება თითქოს ერთადერთი,რაც მედარდებოდა ეს ფული, ჩემი წარმომავლობა და კომფორტი იყო. მობილურში აფხაზეთის სიახლეებს ვათვალიერებდი, სოციალურ ქსელში დავეხეტებოდი და თან ყავას ვწრუპავდი.
არ გამოვიყურებოდი საეჭვოდ. ფიზიკურად ისე ვჩანდი ვითომ მილიონერი რუსის ქალი ვიყავი. ამის გაფიქრებაზე ხმაურიანად გამაკანკალა. მობილური მაგიდაზე დავდე, ყავა ფინჯანზე დავაბრუნე და გარემო მოვათვალიერე.
კინაღამ სკამიდან გადავყირავდი, როცა შენობაში წინა ღამის გმირი, ანდრო შემობრძანდა. მზის სათვალე ელეგანტური სახიდან მოიშორა და მოწიწებით შემოგებებულ პერსონალს თავის დაკვრით ანიშნა სალამი. სველი იყო, ეტყობა ზღვიდან პირდაპირ აქ შემოვიდა. დავრწმუნდი, რომ რაღაც ვეება პერსონად ითვლებოდა საზოგადოებაში, რადგან ყველა აკერპებდა მისვლისთანავე. შორტითა და უბრალო მაისურში გამოწყობილი მაშინვე მოექცა ყურადღების ცენტრში, მაგრამ გმირულად დაი;კიდა ეს ყოველივე და უდარდელი სახით ჩამოჯდა სკამზე, მაგიდასთან, ჩემ წინ.
არანაირი მნიშვნელობა არ მიმინიჭებია ამ ფაქტისთვის. ის უბრალოდ ერთ-ერთ კრიმინალურ ავტორიტეტად მივიჩნიე, თუმცა სწორედ მაშინ მომივიდა შეტყობინება ზაზასგან, რომელიც „მესენჯერზე“ გადმოეგზავნა ყალბი ექაუნთით.
„აფხაზეთში ორი ცნობილი ანდროა, ერთი ეს...“ - თან ფოტო ჰქონდა დართული, თუმცა ეგ არ იყო.
„და მეორე ანდრო არშბა. ის პრეზიდენტის შვილია, ანა. ფრთხილად იყავი.“
თვალები გამიფართოვდა, წუთიერი მზერა ვტყორცნე მას, თუმცა მენიუს თვალიერებით იყო გართული, არ შევუმჩნევივარ.
პრეზიდენტის შვილი? ახლა უკვე ნათლად დავაკავშირე ერთმანეთთან ყველაფერი. სუსტად გამეღიმა. სხვა თუ არაფერი, პირველივე დღეს ცნობად პიროვნებას გადავეყარე. „შენ რა, ტურისტებს ავიწროებ“ - ამოტივტივდა გონებაში. მისი ნათქვამიდან ორი აზრი გამოვიტანე. ერთი ის, რომ აფხაზეთი ტურისტულ ფაქტორზე იდგა და მილიციელის ქცევა მათ დააფრთხობდა. მეორე კი, მას უბრალოდ არ უნდოდა უდანაშაულო ადამიანისთვის რაიმე სახის დისკომფორტი შეექმნათ საკუთარ „ქვეყანაში.“
შეკვეთის მიცემის შემდეგ შემომხედა. არანაირი არაფერი, უბრალოდ თვალები მოჭუტა და მობილური მოიმარჯვა ხელში. მაღალი იყო, შავგრემანი (აფხაზების უმრავლესობა), ახალგაზრდა...ინტერნეტში როგორც ამოვიკითხე და მისი „ინსტაგრამიდანაც“ ასე შევიტყვე, რომ ოცდაშვიდი წლის, კალათბურთის მოყვარული, ჩოგბურთის, მერე სტადიონის ფოტოები შევამჩნიე. -რა ამბავია?! უკმაყოფილოდ ავზიდე წარბები.
რესტორანში ორი მამაკაცი შემოვიდა. მობილურს ხელი გავუშვი და პროფესიული თვალით მათ თვალი შევავლე. საეჭვოდ გამოიყურებოდნენ აშკარად. ჯერ გარემო მოათვალიერეს, შემდეგ ზევით აიხედეს, ერთმანეთს რაღაც ანიშნეს და ყველას მოულოდნელად იარაღი აღმართეს ჰაერში.
იკივლა დარბაზმა. ტურისტები, დამსვენებლები აქა-იქ წამოიშალნენ. უძრავად დავჯექი სკამზე. კინაღამ ხელი წამცდა, რომ ავმდგარიყავი და ორივე სათითაოდ დამელურჯებინა. თავი შევიკავე. უნდობლად ავათვალიერე ორივე და მათი დაუორგანიზებული თავდასხმის გამო, გულში გავიცინე კიდეც. ერთადერთი ვინც იჯდა იმ დარბაზში ეს მე და პრეზიდენტის შვილი, ანდრო იყო. ძალიან მინდოდა ჩვეულებრივი ადამიანით მოქცევა, შეშინებული ტურისტივით თავდაცვის ინსტინქტი გამომემჟღავნებინა, თუმცა გავქვავდი და მობილურს მაგრად მოვუჭირე თითები.
-არავინ გაინძრეს!
-ტყვიას დაგაჭედავთ!
-არ გაინძრეთ-მეთქი!-შეიარაღებულ დაცვას შეუღრინა მან.-სად ჯანდაბაშია თქვენი უფროსი?-დაიყვირა უფრო აქტიურმა.-დაუძახე! დროზე!-განაგრძო მონოლოგის რეჟიმში ყვირილი. ბონუსად კი ხელში აღმართული ავტომატი გაისროლა. კარი შიგნიდან ჩაკეტა, შემდეგ კი ახლად შემოსულ თავისიანებს, ახალგაზრდა ბიჭებს, განლაგება მისცა სად უნდა დამდგარიყვნენ. ერთი თავზე დამადგა.
-აეთრიე,-მომმართა უხეშად და ფეხზე წამომაგდო.-დაწექი!-ამრეზით მანიშნა იატაკისკენ.
-რისთვის? - გულახდილად ვკითხე, მაგრამ მორჩილად შევუსრულე თხოვა. ჩამოვჯექი.
-გითხარი, დაწექი-მეთქი!-ავტომატის კონდახი ჩემკენ გამოსწია და თავში უნდა ჩაერტყა, იქიდან, აი ძალიან შორიდან.. ნაცნობი ხმის, ნაცნობი ბგერები გაისმა.
-თავი დაანებე.-ხელები ჩამოდო მაგიდაზე. თვალი თვალში გაუყარა ზემდგომს და მე თავით მანიშნა, წამოდექიო.
-ანდრო, ეს ჩემი საქმეა.-მოგვიახლოვდა აქტიური და ანდროს ზევიდან დააჩერდა.-ვახოს ავიყვანთ და წავალთ.
-ჰოო?-უხეშად იკითხა. წელში გასწორა და მას ქვევიდან საშინლად გამხეცებული თვალებით ამოხედა.-უბრალოდ, გადი.
-ანდრო..
-დაახვიეთ აქედან! ყველამ!-ამოიყვირა ცხარე ხმით და ხელში დაჭერილი ავტომატი გულთან მიუჯახუნა.
-წამოდით, ბიჭებო.-აშკარად კუდამოძუებულმა დაიჩურჩულა და დანარჩენებს, არ შემდგარი თავდასხმის კრახით დასრულება ამცნო. „ჩემი კონდახიანი“ ტიპი ანდრომ მიმავალი დაიჭირა. უბრალოდ სახე ახლოს მიუტანა, ავტომატის კონდახს ხელი მაგრად მოუჭირა და აფხაზურ ენაზე რაღაც დაულაპარაკა.
აშკარად მუქარის მსგავსი რამ იყო. კაცს წაერთვა სახე, შეშინებული გავიდა შენობიდან. ანდრომ კი, როგორც არაფერი, როგორც ჩვეულებრივი მოვლენა ის მიიღო ეს ყოველივე და ჭამა გააგრძელა.
ფეხზე წამოვდექი. ვიცოდი, რაც ხდებოდა. ვიცოდი, რომ თავიანთ გემოზე შემოდიოდნენ ყველგან „კრიმინალები“ იმისთვის, რომ „ქურდული წილი“ მიეღოთ. ვახოს აშკარად არ ჰქონდა გადახდილი, ამიტომ შემოუვარდნენ ასე დაუპატიჟებლად. მერე ადამიანებს მოვავლე თვალი. ტურისტები იქ აღარ იყვნენ, მაგრამ სხვებმა, - აფხაზებმა, რუსებმაც კი, უბრალოდ გააგრძელეს ვოიაჟი. ჩამწყდა რაღაც. არ მინდოდა ასე მომხდარიყო, მაგრამ მძიმედ მეტკინა და რაღაც დაიჭრა შინაგანად ჩემში.
-მადლობა,-გადავძახე ჩემი მაგიდიდან. თავი დამიქნია უხალისოდ და ატმის ნაჭერი კულტურულად ჩაიდო პირში. ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, თითქოს ვერ მიცნო, რაც მოსალოდნელიც კი იყო, რადგან ღამე იყო, როცა მნახა, თან დიდად ჩემი ყურადღებაც არ ჰქონდა. მიუხედავად იმისა, რომ პასპორტში დამათვალიერა ისიც წამიერად, მაინც არა მეგონა თუ ვახსოვდი.
თვალი არ მომიცილებია მისთვის, თვითონ მშვენივრად მიკეთებდა იგნორს. ცოტა ხნის შემდეგ კი რუსული რუბლები მიმოფანტა მაგიდაზე, მადლობა გადაიხადა და იქაურობას განერიდა.

დაიწყო.
.

-რამე იეჭვა?-ჩაჰყვირა მობილურში ზაზამ.
-რას იეჭვებდა, არც კი გავახსენდი.
-შენ რა იცი, რომ არ გაახსენდი?! უკვე ცუდად ვიწყებთ, ანა.
-არაფერია, დამშვიდდი. ნუ პანიკიორობ. თან, რომც გადაამოწმოს ჩემზე რამე, ყველაფერი სუფთად მაქვს და მაინც ვერაფერს იპოვის.
-ვიცი, ეს ვიცი, მაგრამ მაინც..არ გინდა. თუ დაინახავ, უბრალოდ გვერდი აუარე. თვალში დიდად არ გაეჩხირო.
-და რატომ არ ფიქრობ იმაზე, როგორი „მშვენიალური“ კადრია ის?-გამეღიმა და ეს ხმაზეც შემეტყო.
-არც იფიქრო!
-უბრალოდ, დაფიქრდი.. პრეზიდენტის შვილი, პრეზიდენტი, მისი ოჯახი, შიდა სამზარეულო..
-მაგრამ ხომ ნახე, როგორი გავლენიანია ავტორიტეტებთან?!-მაშინვე მომიჭრა გზა.
-ჩვენც ხომ ეს გვინდა? რისი გეშინია? მე სუფთა ვარ!
-გაუძლებ?
-ამ კითხვას დააგვიანდა..-თმა ავიჩეჩე და სასტუმროს ნომრის ფარდა გადავწიე. ბრწყინავდა ის საღამო.
-როცა ჩამოხვალ, ყველაფერს მაშინ გამოვაქვეყნებთ. შენ მაინც ნაწილ-ნაწილ მომაწოდე ინფორმაცია, მაგრამ საფრთხე რომ არ შეგიქმნას, მაინც ჯობია, რომ როცა ჩამოხვალ..
-გასაგებია,-თავი დავაქნიე ისე თითქოს ვინმე დაინახავდა ამას.-ნუ ხარ მშიშარა, გამოვა ყველაფერი.
-ისეთი დღეებიც დაგიდგება, დაკავშირებას რომ ვერ შევძლებთ. ანა.. მოვკვდები, რამე რომ მოხდეს.
-არაფერი მოხდება.
-შეიძლება ომის დაწყების მიზეზი გახდე.
-ეს ხომ გავიარეთ?!
-ფრთხილად. მაქსიმალურად ფრთხილად.
-ძილი ნებისა, აქ უკვე ღამის პირველია.
-თბილისში ღამის ორი, ისევე როგორც მანდ. მინუს ერთი საათი მათი მოგონილია, ერთ სასაათო სარტყელში ვართ.
-ვიცი!-ფაქტობრივად, მობეზრებულმა დავიყვირე.
-შენ იცი, აბა.
.

ცეცხლი მოეკიდა ლამის ქალაქს. გავარვარებულ ასფალტზე ფეხს ვერ ადგამდა სულიერი. ხალხი ზღვას ეცა. ვერ გაივლიდი ისეთი ამბავი იყო. მოუხერხებელ პლაჟებზეც გამოცვივდნენ და მეც, ზედმეტი სიცხისგან შეწუხებულმა კინაღამ ტანთ გავიხადე ყველაფერი. ზედმეტად ამოღებული მაისური და სიფრიფანა ქვედაბოლო მეცვა. წიგნაკი, მობილური და ჩანთა ავიღე, სასტუმროდან გამოვედი და ტაქსის მისამართი ვუკარნახე.
დავინტერესდი, როგორი მძღოლები იყვნენ აქ. ჰგავდნენ თუ არა ჩვენებურებს, ამიტომ გამოლაპარაკება გადავწყვიტე.
-რა სიცხეა,-წარმოვთქვი დაბალ ხმაზე. უკვე პენსიაზე მყოფმა ჩემი კარგად ვერ გაიგო, ამიტომ რეაქცია არ ჰქონია.
-დღეს ალბათ დავიწვებით,-გავიმეორე შედარებით ხმამაღლა.
-რამე მითხარი?-მოულოდნელად წამოვარდა კაცი, უკან მოიხედა და კინაღამ ჩემ გამო წითელზე გაიარა.
-წითელია!-აღვნიშნე.
-ეჰ, გამეფანტა აზრი,-ხელი ჩაიქნია მან.-რას ამბობდი შენ?
-სიცხეა-მეთქი.
-ჰო, ორმოცდაორია დღეს გამოცხადებული. წვიმა როდისაა, არ იცი? ამინდის პროგნოზი არ გაქვს ტელეფონში?-აჭიკჭიკა უეცრად. გამეღიმა.
-მომდევნო დღეებს სულ მზეს აჩვენებს, მაგრამ შედარებით დაბალი ტემპერატურებია.
-კიდევ კარგი, თორემ დავიხარშებოდით. ზღვაშიც ვერ ჩავდივარ..
-რატომ? - მისკენ გადავიხარე.
-ალერგია მაქვს. დილის მერე ორჯერ შევირბინე სახლში, წყ;ლის გადასავლებად.-თავი ვერ შევიკავე და გამეცინა. ირიბად გადმომხედა, თუმცა თვითონაც გაეხა პირი.
-საიდან ხარ?-ამ ქალაქში ყველა ამ კითხვას რატომ სვამს.
-მოსკოვი!-რაც შემეძლო სიამაყე ჩავაქსოვე.
-ახლა დაგვაგდო მოსკოვში?-გადაიხარხარა.-გავგრილდებოდით.-მისი უშუალო ტონი საერთოდ არ ქმნიდა დისკომფორტს და არც ის შეგრძნება დამუფლებია, თითქოს რამეს მიპირებდა. უცნაური კაცი იყო.
-აბა..
-დედა გეყოლება აუცილებლად აფხაზი, არა?-იმედიანად გამოიხედა სარკეში.
-არა...მაგრამ კავკასიელი იყო.
-ქართველი?! - აშკარად მძიმე კითხვა იყო. არანაირი პაუზა, მაშინვე გავაპროტესტე.
-არა, ოსი.
-ა-ა, გეტყობა ისე კავკასიური იერი.
-ჰო, ხშირად მეუბნებიან.-ტყუილების კორიანტელი დავაფრქვიე.
-მგონი მოვედით, ეს რესტორანია, არა?
-დიახ, ესაა. მადლობა.-ფული გავუწოდე, ხურდას დაბრუნებას აპირებდა, თუმცა უარი ვუთხარი, ხელი დავუქნიე და გამოვეცალე. თავი ვერ დავადგი რატომ იყო სხვადასხვანაირი ხალხი სოხუმში. რატომ მიტოვებდა გაუგებარ ემოციებს ეს აფხაზი ხალხი. კითხვების სავსე თავი გავაქნიე, მინის კარი შევაღე და ნაცნობი ადამიანის დალანდვისას მისკენ გავეშურე.
-გამარჯობა,-გავიღიმე.-თქვენ, ალბათ, ესმა?
-დიახ, დაბრძანდი.-არც კი ამდგარა, ისე მანიშნა ხელით. უხერხულად მიმოვიხედე, ჩამოვჯექი, ნივთები მაგიდაზე დავალაგე და ბლოკნოტი გავხსენი.
-ჩემი სახელია..
-ვიცი ვინც ხარ.-გამაწყვეტინა და ტელეფონში „სქროლვა“ განაგრძო.-სწრაფად დამისვი კითხვები, დიდი დრო არ მაქვს.
-კარგი...პირველ რიგში მომიყევით თქვენს საქმიანობაზე.-თან დიქტოფონი ჩავრთე.
-არ იცი?-წარბები აზიდა, ისე კი არ გამოუხედავს ჩემკენ.-აბა რისთვის მოხვედით, ანა?
-უკაცრავად,-შევიშმუშნე. რა რთული ქალი იყო.-ვიცი, რომ საქველმოქმედო ორგანიზაცია გაქვთ და ბავშვებს ეხმარებით, თუმცა ჩემთვის გაუგებარია როგორ ახერხებს აფხაზეთში მცხოვრები საზოგადოება სხვების რჩენას, როცა თვითონ სიღატაკის პირას იმყოფებიან?-ჩამოვარაკრაკე. მან ტელეფონი გადადო.
-და ეს ინფორმაცია საიდან გაქვთ?-იდაყვები მაგიდაზე ჩამოსდო. თვალი თვალში გამიყარა.
-ეს ისედაც ცხადია, ქალბატონო ესმა. ფულს ხომ ჩვენ გაძლევთ, მოსკოვიდან გირიცხავთ ჩვენი პრეზიდენტი. ასე არ არის?!
-ამის გამოქვეყნებას აპირებ?!
-იმას დავწერ, რაც რეალურია, ამიტომ..
-შენ რუსი ბლოგერი ხარ, მეშლება რამე?-თავი გავაქნიე.-შენი სტატია მომგებიანი იქნება რუსეთისთვის, მაგრამ აფხაზეთს მიწასთან გაასწორებ მსოფლიოს წინაშე. ეს ვიცით, ვინ რას რიცხავს და როგორ. მე არ მეხება, ამიტომ წერე იმაზე, რაც ჩემს ორგანიზაციას ეხება და არა ამ ქვეყნის მათხოვრობას.
-ჩემი კითხვაც აქედან დაიბადა, არც ვაპირებ სხვა რამე დავწერო.
-მაშ, კარგად მომისმინე, ანნა,-კბილებში გამოსცრა სახელი.-ჩემი ორგანიზაცია, სახელად „ესმა“ არის ყველაზე სუფთა, სამართლიანი და კეთილი კომპანია. მე არავის ვაიძულებ თანხის ჩარიცხვას და არც ჯიბეს ვისქელებ იმით, რასაც ვშოულობ. აფხაზეთში ბლომად არიან რუსი ინვესტორები, რომლებიც საკმაოდ სოლიდურ თანხას რიცხავენ ანგარიშზე, ასევე ტურისტები, თუნდაც ღარიბები, რომლებიც ერთი დოლარითაც კი გვეხმარებიან. თანამდებობის პირები, მოგზაურები, დასაქმებული ადამიანები, ყველა.. სხვა გზას არ ვუტოვებთ. ქუჩებში ყველგან პლაკატებია, დიდი ბანერები, რომლებიც, რომ არ დაგიმალო, მწარედ დამიჯდა და მისთვის ბევრი ვიბრძოლე, ამიტომ უკანასკნელ ადამიანსაც კი შეუღონდება გული ისეთი ფოტოები გამოკრული.
-კეთილი,-კალმით ხაზი გადავუსვი მომდევნო სამ კითხვას, რადგან მან უკვე პასუხი გასცა.-რამ ჩაუყარა საფუძველი თქვენს კომპანიას?
-იმან, რომ მთელი ბავშვობა ვშიმშილობდი. ამის აღიარება არ მრცხვენია და არც ვაპირებ რამის დამალვას. ჟურნალისტები ჩემით არ ინტერესდებიან, რადგან აფხაზეთში ეს სფერო ნაკლებადაა განვითარებული, ძირითადად პოლიტიკურ საკითხებზეა ორიენტირებული, სხვა დანარჩენი კი ჩრდილქვეშ რჩება. არ მიყვარს ბევრი ლაპარაკი, თუმცა გამონაკლისს ვუშვებ, მინდა მეტმა გაიგოს ჩვენ შესახებ, თქვენ კი, როგორც ვიცი, ბევრი მკითხველი გყავთ.
-დიახ. რამდენიმე დღის წინ ფართო მოხსენება დავწერე იმასთან დაკავშირებით, თუ როგორი ლამაზია სოხუმი. ტურისტების ჯგუფი დამიკავშირდა, თანაც რამდენიმე და მთხოვა აღმეწერა რა ვითარებაა აქ.
-ძალიან კარგი.-ამის შემდეგ კიდევ ბევრი ვისაუბრეთ, დეტალურად გამოვართვი საკონტაქტო ინფორმაცია, უკეთ გავიცანი და სულაც არ ყოფილა ისეთი „სწერვა“ როგორი შთაბეჭდილებაც მოახდინა.
-საღამოს შეგიძლია გვესტუმროთ, ფოტოებსაც გადაიღებ და სტატიაც უფრო დამაჯერებელი იქნება.-შემომთავაზა მან.
-რამე ღონისძიებაა?
-დიახ, პირდაპირი ტრანსლაცია გვექნება „ფეისბუქ“ გვერდზე და ტელევიზიაში. დიდი ხანია ვემზადებით, ამიტომ მეჩქარება ახლაც.
-მისამართი გამომიგზავნეთ, ჯერ კიდევ მიჭირს ორიენტაცია.
-მძღოლს გამოვუშვებ, ამიტომ თქვენ მომეცით თქვენი კოორდინატები.
-კი, ბატონო. შეხვედრამდე მაშ,-ხელი ჩამოვართვი, დაველოდო როგორ მოთავსდებოდა ავტომობილში და მეც უკან გამოვბრუნდი, ამჯერად ცოტა ფეხით გავისეირნე.

კინაღამ მზემ დამარტყა.

.

-ასეც ვიცოდი!-ეკრანიდან სიხარულის მუშტები შეკრა ზაზამ.-ჩასაცმელი ხომ გაქვს?
-არ გახსოვს რაები მაყიდინე? რა თქმა უნდა, მაქვს!
-ბინის დაქირავება არ გინდა? სასტუმრო მაინც, რა ვიცი..
-საჭმლის კეთება მეზარება, მშვენიერი კვება მაქვს აქ, ამიტომ...
-ბევრი არ ხარჯო, გვიჭირს შენი შენახვა აქ ხალხს.
-ბოდიში მოიხადე, რა.. ამაზე რას იტყვი?-ხასხასა წითელი მატერია ავაფრიალე კამერის წინ.
-სხვა!
-ოჰ, ეს?
-ეს რა არის, ვინმეს აკიდება გინდა?
-კარგი, ეს? სიცხეა აბა, რა ვქნა!
-ჰო, ეს წავა. პირდაპირ ეთერს მეც ვუყურებ, კამერას როცა მოგიშვერენ არ დაიბნე, ვითომ მაგარი გამოცდილი ხარ.
-გაფუჭებული რადიოსავით ნუ იმეორებ ერთიდაიგივეს.
-ჭკვიანად!
.

მძღოლი გამომიგზავნა. გაშლილი თმა კანზე მიმეწება, ამიტომ ნაწილი ავიწიე, ნაწილი დავტოვე. რაც შეიძლება ამოჭრილი კაბა ამოვარჩიე, სხვანაირს ვერ ვიცვამ, განსაკუთრებით კი, როცა სიცხეა. ზურგი ყოველთვის გრილად უნდა მქონდეს, თორემ შეიძლება ჭკუიდან გადავცდე. ლურჯი, თავისუფალი კაბა იყო, რომელიც რაც არ უნდა სუბიექტურად ჟღერდეს, მიხდებოდა. ჩემი კავკასიური იერი მართლა აღმბეჭდვოდა სახეზე. ყოჩაღ, აფხაზო, სმენას ვერ ქაჩავ, თუმცა მხედველობა ას პროცენტიანი გქონია. ასე მხიარულ გუნებაზე ჩავირბინე კიბეები, ვესტიბიულში, ყოველი შემთხვევისთვის, დავიბარე, რომ გვიან მოვიდოდი და ესმას გამოგზავნილ ავტომობილში კომფორტულად მოვთავსდი.
ახალგაზრდა მამაკაცი მომესალმა. კლასიკურ ფორმაში გამოწყობილს თბილად გავუღიმე. ნელ-ნელა ჩამავალ მზეს თვალი გამოვაყოლე. სოხუმის ქუჩები არაა მიჩქმალული და არც ყოველ ნაბიჯზეა ჩიხი, ჩვეულებრივი წყნარი ქალაქია, სადაც ვერ ნახავ ერთ ჯაბარხანა მანქანას. ყველა ძვირადღირებული ჯიპებით დააბიჯებს, მცირე რაოდენობით, თუმცა ყველა -ხარისხიანით! დეტალებს ვაქცევდი ყურადღებას, პირველმა კი ამან მიიქცია. ყველას სხვადასხვანაირი სახის მოყვანილობა ჰქონდა, არ ჰქონდათ ერთი რაიმე ნიშა, რითიც გამოარჩევდით. აი მაგალითად, რუსები ლურჯი თვალები და აპრეხილი ცხვირით გამოირჩევიან, ქართველები, პირიქით გრძელი ცხვირებით (არავის ვერჩი, თვით ძირძველი მოგზაურებიც აღნიშნავენ ამას), მაგრამ შესანიშნავი სილამაზით, აფხაზებში კი ყველაფერი ეს არეულ-დარეულია. ახლა ნაჯვარი ხალხი მართავს კუთხეს.
შავგვრემნები ჭარბობდნენ, თუმცა რუსების ნაჯვარი მაშინვე თვალშისაცემია. მძღოლი, რომელსაც იმ საღამოს მივყავდი, სწორედ ასეთი იყო. აპრეხილ ცხვირს მიტრიალებდა თვალწინ, კომფორტულად მამგზავრა, მე კი ძლივს დავიმორჩილე ენა, რომ მისთვისაც არ მეკითხა რამე.
არ მეშინოდა.. საერთოდ არა. მშვიდად ვიყავი, მიუხედავად იმისა, რომ ერთი შეცდომაც და.. არა, მთლად მასეც არ იყო. რომ აღმოეჩინათ ქართველი ვიყავი, დიდი ვერაფერი, უბრალოდ ერთს კარგად „მიმაცირებდნენ“ და მორჩა, მაგრამ ქართველი ბლოგერი, ქართველი ჟურნალისტი, რომელიც პოლიციასთანაა შეკრული და საქართველოს ჯაშუშია?! ნამდვილად არ მელის კარგი დღეები.
ჰო, ასეა.
ახლახანს ვაღიარე თქვენთან. ზაზას ბრალია, მაიძულებს დავმალო საკუთარ თავთანაც კი, ამიტომ გამომრჩა წეღან.
მომიყვანა. ფართო ვერანდა გაჭიმულიყო პალმების ხეივანზე. ლამაზად გაკრეჭილ ხეებზე ნათურები ჩამოეკიდა, განათებული იყო სცენა და სტუმრების დასაჯდომი. მოსვლისთანავე „ფეის კონტროლი“ გავიარე, ესმამ დაიძახა შიგნიდან, დამავიწყდა მოსაწვევი და შემოუშვით დროზეო, მეც დიდი მოწიწებით კავალერის გარეშე შევაბიჯე.
-მობრძანდი, ანნა.-ხელი დამიქნია და თავისთან მიმიპატიჟა. ევროპული ნიშანწყალი მკაფიოდ ეტყობოდა იქაურობას, არანაირი რუსული საცოდაობა სიმღერები და ვულგარიზმი არ ყოფილა, ზომიერი და მოწესრიგებული. არც კლასიკურად ჩაცმული, მუხლს ქვევითა კაბები და უღიმღამო კოსტუმები არ ეცვათ ქალებს. შთამბეჭდავია ესმა! ფოტოაპარატი ამოვიღე ჩანთიდან, ესმას გაღიმებული სახე დავაფიქსირე, შემდეგ კი ინტერიერს გადავუღე რამდენიმე სურათი. ძირითადად, ორგანიზაციაზე საუბრობდნენ, დღევანდელ სტუმრებზე და ა.შ. არ ვუსმენდი. აქეთ-იქით დავდიოდი. როგორც აღმოჩნდა, ადრე მივედი, ჯერ კიდევ ალაგებდნენ რაღაცებს, საბოლოო შტრიხის შემდეგ კი საზოგადოებას დასხდომისკენ მოუწოდეს.
-ჟურნალისტები აქეთ სხდებიან, ქალბატონო,-რომელიღაცამ თითით მანიშნა ჩემი ადგილისკენ. სადღაც ბოლოსკენ, სინათლე ძლივს აღწევდა. ესმა გულში გავლანძღე, მაგრამ გამეცინა ზაზას რეაქციაზე, რომელიც ვერ დამინახავდა ამ სიბნელეში ტელევიზორიდან.
რომ არ დაიბნეთ, მოკლედ გეტყვით, რომ ყველაფერი წინასწარ გათვლილი მქონდა. ესმასთან შეხვედრა, მასთან ინტერვიუ და ჩემი ბლოგი, რომელსაც პერიოდულად ვავსებდი რუსეთში ცხოვრების პერიოდში. ვწერდი უაზრობებს, იმასაც სხვას ვავსებინებდი ზოგჯერ, ზაზა სულ მეჩხუბებოდა, მაგრამ რა მექნა?! მეზარებოდა პუტინის ქება-დიდება, რუსებზე სტატიების წერა, ამიტომ მე და ჩემი უფროსი, ბატონი ზაზა, სულ ვჩხუბობთ ხოლმე. ჩემი სოხუმში ვიზიტის იდეა წამოვიდა იქედან, როცა თბილისში კრიტიკულ სტატიას კრიტიკულზე ვწერდი, ადამიანი არ დამიტოვებია ვისი ფარული ზრახვები და წარსული არ გამოვააშკარავე, ამიტომ პოლიციის აზრით მე უშიშარი ჟურნალისტი ვიყავი, რომელსაც ცოტა ხნით თავიდან მოიცილებდა სახელმწიფო და ამასთანავე, აფხაზეთშიც ჩააღწევდა. ერთი გასროლით ორი კურდღლის ამბავი იყო, მეც სიხარულით დავთანხმდი-მეთქი ვერა, მაგრამ გაგებით მოვეკიდე ამ ფაქტს და მთლიანად გავიაზრე როგორი ნდობის გამოხატვა იყო სახელმწიფოს მხრიდან ეს. ფაქტობრივად, ყველას ერთი მეორეზე ვლანძღავდი, საპასუხოდ კი ნდობა დავიმსახურე. არ მიკვირს, ჩემს ცხოვრებაში ყველაფერი უკუღმართად მიდის.
ქართულმა პოლიციამ ყველანაირი ინფორმაცია წაშალა ჩემზე და დღემდე „მასაღებენ,“ როგორც რუსეთის მოქალაქეს, რომელიც ამ უკანასკნელ ქვეყანაში მოღვაწეობს, მუშაობს და პუტინის „ჩმორიკი“ ჟურნალისტია. ეს ბოლო ნამდვილად არ მინდოდა, მაგრამ რა მექნა, ასე სჭირდებოდა საქმეს. რა, როგორ მოხდა ნამდვილად არ ჩავძიებივარ, ჩემთვის მთავარი უსაფრთხოება იყო. მარტო ვიყავი ამ ქალაქში, ნაცნობებთან მხოლოდ სპეციალური ტელეფონით ვრეკავდი და ისიც იშვიათად.
მილიონი დოლარი მეკუთვნის ამის ყურებისთვის ზაზა! გავიფიქრე, როცა ვიღაც მომღერალი გამოიყვანეს, რომელიც აფხაზეთში პოპულარობით სარგებლობა, მე კი მისი სახელი პირველად გავიგე და მაშინვე დამავიწყდა.
ევროპული კი ჰქონდათ ყველაფერი, მაგრამ ღონისძიება ნამდვილი ფანოღი. ცოტა გული დამწყდა.
-ქალბატონო,-ვიღაც შემეხო მხარზე. რეტიანივით ავწიე თავი.
-დიახ?-კოსტუმ-შარვალს, შემდეგ კი დამაგრებულ იარაღს გავუსწორე მზერა. მერე ყურზე დამაგრებულ ყურსასმენს და მოვეშვი, ვიღაცის დაცვა იყო.
-ეს „ვიაიპი“ ადგილია, გთხოვთ, სხვაგან გადაბრძანდით.
-მითხრეს, რომ აქ დავმჯდარიყავი. ახლა სად წავიდე?-უკმაყოფილოდ ავხედე.-თან ცარიელია თითქმის ეს ადგილები, მე ხელს არავის შევუშლი.
-ქალბატონო,-შეწუხდა კაცი.
-პირდაპირი ეთერია, სად გავიარო ახლა?-დავიჩურჩულე და ჯიუტად დავუწყე ყურება ვიღაც ქალს, რომელიც დიდი გულმოდგინებით ყვებოდა, როგორ გაიღო მილიონი რუბლი უპატრონო ბავშვებისთვის.
-აქ უნდა იდგე?-ქვევიდან ავხედე მას.-ჩამოჯექი, თუ გინდა.-მან თავი გადააქნია, ხელი წამოიღო იმისთვის, რომ ძალით ავეყენებინე. შეშფოთებულმა დავხედე მას, ოდნავ უკან გადავიხარე, თუმცა ვიღაც მომიჯდა მოულოდნელად გვერდით.
-ვერაფრით ავაყენე,-მაშინვე წამოიძახა შეწუხებულმა მამაკაცმა.
-ბიჭებს მიხედე, არა უშავს.-ამოიღო ხმა გვერდით მოსკუპებულმა კაცმა, მე კი დენმა დამარტყა. ვინ თუ არა, ანდრო!
-თქვენ?-ძლივს ამოვილუღლუღე ერთი სიტყვა, ისიც კინაღამ მშობლიურ ენაზე წამომცდა. ყურადღება არ მოუქცევია ჩემთვის, დიდი ინტერესით უსმენდა ვიღაც ქალს, რომელიც სცენაზე იდგა და ლაყბობდა. თავი ამატკივა.
მშვენივრად გამოიყურებოდა არ შემდგარი ქვეყნის ეგრედ წოდებული პრეზიდენტის შვილი, რომელიც რაც არ უნდა უცნაურად ჟღერდეს, საეჭვო ხალხთან, სასტუმროს ინციდენტში მონაწილე მოძალადე ადამიანებთან ურთიერთობდა. თეთრი პერანგის ღილები კისერთან შეხსნილი ჰქონდა, ხის ჯვარი ეკეთა სავარაუდოდ, მხოლოდ ძაფს ვხედავდი, დანარჩენი პატიოსნად დაფარული ჰქონდა. სიმპათიური კაცი იყო. მისი სუნამოს სუნი სასიამოვნოდ მომელამუნა ცხვირზე. ისედაც გვერდით მეჯდა, ამიტომ თავისუფლად ავათვალიერე.
-იცით, თუ ხელს გიშლით, შემიძლია ავდგე.-წამოვროშე მე, მაგრამ ასეთი ტაქტიკით დავიწყე შეტევა. ვითომ, მაგარი ზრდილობიანი ვარ. ასეთი გოგოები ხომ მოწონთ კაცებს?!
-უსმინე,-მზერით მანიშნა. დავუჯერე, მაგრამ აფხაზურად დაიწყო საუბარი მიკროფონში გამომსვლელმა, არა და არ დაამთავრა, მეც მომწყინდა და შევეშვი ფოტოების გადაღებას.
-არ ვიცი აფხაზური ენა,-უხერხულად დავილაპარაკე.
-რუსს არ ჰგავხარ,-აღნიშნა მან, ისე კი არ შემოუხედავს. ტელეფონში „ინსტაგრამს“ ათვალიერებდა.
-დედა ოსი მყავს და მას ვგავარ,-თავი ვიმართლე.
-არც ოსს,-განაგრძო, მე კი ოდნავ დავიძაბე.
-არც თქვენ ჰგავხართ აფხაზს.
-ვიცი.-რაღაცნაირი ღიმილი ჰქონდა. საკუთარ თავში დარწმუნებული.
-მაგრამ...ხომ აფხაზი ხართ?-თავი დამიქნია უბრალოდ.-აბა, რას ამბობთ?
-ბატონო, შემიძლია აქედან გავიყვანო,-თავი გამოყო უკნიდან იმავე მცველმა. ისეთი მოულოდნელი იყო შევხტი, მერე კი გულისცემის დამშვიდებას შევუდექი.
-არაფერია,-თავი გააქნია ანდრომ.-თუ გინდა სახლში წადი და როცა დამჭირდები, დაგირეკავ.
-გარეთ ვიქნები, რა?-ფაქტობრივად შეეხვეწა, მუდარით აღსავსე ხმა ჰქონდა. გამეღიმა უშუალო დამოკიდებულებაზე.
-მიდი.-მცველი წავიდა. უეცრად სინათლე და რამდენიმე კამერა მომიახლოვდა. ზაზას დარიგებისამებრ, ფართოდ გავიღიმე, ვითომ თვალისმომჭრელი ღიმილი დავტოვე და გავინაზე. ანდრო მობეზრებულად იჯდა, რეაგირება არ ჰქონია არაფერზე, გადაწვა სკამზე და მანამ არ დაუბრუნდა ნორმალურად მდგომარეობას, სანამ არ მოაშორეს კამერები. ისევ სიბნელემ და სიმყუდროვემ დაისადგურა.
-ჟურნალისტი ხარ? - მკითხა, თან კალთაში დალაგებული ბლოკნოტი აიღო ხელში. რა გრძელი თითები აქვს.. მოვლილი, სუფთა, მარცხენა ხელის არათითზე ბეჭედი მოერგო. პატარ-პატარა სვირინგები, მინიატურული ფიგურები ამოესვირინგებინა.
-დიახ. საკუთარი ბლოგი მაქვს.-ფურცელი გადაფურცლა. თითი გადაუტარა ნაწერებს. ესმასთვის განკუთვნილ კითხვებს უცქირა ცოტა ხანი, ბოლოს კი დაკეცა. არ დაუბრუნებია, ხელში ეჭირა.
-თქვენ..-როცა არაფერი მკითხა, მე წამოვიწყე.-ანდრო გქვიათ, არა?
-ინტერვიუებს არ ვიძლევი.
-ამისთვის არ მიკითხავს. თქვენ ხომ გადამარჩინეთ, თან ორჯერ. აი, იმ დღეს პოლიციელმა..
-მახსოვს. მახსოვხარ, ანა. - თვალი თვალში გამიყარა. უსიამოვნო შეგრძნება დამეუფლა.
-დიახ, ანა..-აღვნიშნე ჩემი სახელი.
-შენი ბლოგი შევამოწმე-მითხრა უეცრად.-არაფერი დაგიწერია იმის შესახებ, რაც სასტუმროში მოხდა. რატომ?
-ეს ხომ იმიჯს შეულახავს თქვენს ქვეყანას.
-და ეს შენ გადარდებს?!
-მიყვარს აქაურობა.
-აქ პირველად არ ხარ?-გამომცდელად ამათვალიერა.-თუ გინდა დაწერე. ჟურნალისტებს არაფერს ვერჩით.-აბა ვის ერჩი, მინდოდა მეკითხა..
-უკაცრავად, გინდათ, რომ დავწერო როგორი სახიფათოა აქაურობა?
-გეშინია?!
-არა, მაგრამ აქ იმისთვის არ ვარ, რომ ცუდი რეკომენდაცია მივცე სოხუმს.
-კარგი,-დამეთანხმა მოულოდნელად. ფეხზე დინჯად წამოდგა, საოცრად მოხდენილი, მამაკაცური ნაბიჯებით გაიარა ცნობისმოყვარე კორიდორი და ჩემი საყვარელი ბლოკნოტიც თან გაიყოლა.
გამეცინა.
რა უცნაური კაცი იყო, ჩნდებოდა, მაგრამ ხარისხიანად. პრეზიდენტის შვილი არა ის.. თავისუფლებას ასხივებდა.

.

ესმას ორგანიზაციის შესახებ სტატია იმ საღამოსვე გამოვაცხვე. ფაილში შევინახე და გადავწყვიტე მეორე დღეს გამომექვეყნებინა. ყალბი ანგარიში კი მქონდა, მაგრამ სამაგიეროდ ბევრი მკითხველი მყავდა და ბევრიც იზიარებდა ჩემს ნაჯღაბნს, რომელიც ხშირად ჩემიც არ ყოფილა. ზაზა წერილებს მწერა, რომ კადრში ანდროს ცოლს ვგავდი და მეკითხებოდა, ასე ახლოს რატომ ვიჯექი მასთან. გულიანად გადავიხარხარე, ჯერ კიდევ ეჭვიანობდა ჩემზე. დაინტერესებულმა სიუჟეტს მეც ვუყურე. როგორც აღმოჩნდა, ანდრო ცნობადი სახე ყოფილა აფხაზეთში. ქველმოქმედებას ეწეოდა თურმე, თუმცა ვერ გავარკვიე მისი საქციელი გულწრფელი თანადგომა იყო თუ უბრალოდ მამიკოს დახმარება წინასაარჩევნოდ. ოქტომბერში ჰქონდათ საპრეზიდენტო არჩევნები. მამამისი, ბატონი ასლან არშბა მეორედ იყრიდა კენჭს. სოხუმელები მეტ-ნაკლებად კმაყოფილნი იყვნენ მისით. არც არაფერ ევალებოდა, ხშირად უნდა წასულიყო რუსეთში ფულის სათხოვნელად და ეგაა რა, ეგეც შენი სამსახური და საათივით აწყობილი თანამდებობა. ანდრო თანამედროვე ტიპის კაცი იყო, რომელიც ხშირად ჩნდებოდა ინტერნეტ სივრცეში, თუმცა იშვიათად ტელევიზიაში. ძირითადად, საერთოდ არსად ყოფილა, ბლოგერები ხშირად წერდნენ მის შესახებ. ალბათ, გარეგნობის გამოც და მისი საქმიანობაც ხელს უწყობდა ამ ყველაფერს. ვერ გავარკვიე რას საქმიანობდა, სად მუშაობდა, თუ კი იყო სადმე დასაქმებული საერთოდ. ზაზას დავავალე ყველაფერის გარკვევა, მაგრამ დრო დამჭირდებაო, ამიტომ საკუთარი ძალისხმევით შევუდექი საქმიანობას.
ჩემი მოვალეობა ხალხის გაცნობა გახლდათ. უნდა გამეგო მათი აზრები, ფიქრები, შიგადაშიგ მეკითხა საქართველოსთან ურთიერთობაზე, მაგრამ არ უნდა შემტყობოდა რის მიღწევას ვცდილობდი. არ მქონდა სახელმწიფოსთან კითხვები, რაში სჭირდებოდა ჩემს ქვეყანას ეს ყოველივე, როცა ყველაფერი დღესავით ნათელი იყო: არაფერში ვჭირდებოდით აფხაზებს და ეს ჩამოსვლისთანავე ვიგრძენი.

დავალება მეორე: მოვინახულოთ სოხუმში მცხოვრები ქართველები
ყველაზე საინტერესო პუნქტია, მე თუ მკითხავთ.
ამინდის პროგნოზი არ შემცდარა, უფრო მეტად გაცხელდა გარემო. თხელი სარაფანი მოვირგე, სველი თმა გავიშალე, რომელსაც გამოსვლიდან ორ წუთში უკვე ორთქლი ასდიოდა და ამჯერად, ავტობუსში ჩავჯექი. კონდენციონერი არ ჰქონია, თუმცა ყველა ფანჯარა გამოღებული ჰქონდათ მგზავრებს. თავისუფლად შემოდიოდა ზღვიდან წამოსული სუფთა ჰაერი. საერთოდ, სოხუმში არასდროსაა ჟანგბადის ნაკლებობა, პირიქით, შეიძლება მისით დაიხრჩო კიდეც.
ჩამოსაკიდებელს ხელი ჩავჭიდე, ჩემი სარაფანი ზევით აიქაჩა. მოხუცმა ქალმა ამრეზით ამათვალიერა, მე კი გულახდილად გამეცინა: ძალიან ჰგავდა ქართველ ბებოებს. ალბათ იმიტომ, რომ თვითონაც იყო.(??)
-დაბრძანდი,-ერთ-ერთი ყმაწვილი ფეხზე წამოდგა და დიდი მოწიწებით მანიშნა.
-მადლობა.
-დასვი, დასვი, თორემ კი დაგვაწყო თავზე ყველაფერი.-აროხროხდა მეორე მოხუცი, ოღონდ კაცი. კარგი.. არაფერი ვთქვი, ვითომ არც გამიგია. მერე რა, მოხუცია, ეპატიება, თან მართალიც იყო, კინაღამ გამომიჩნდა ყველაფერი.
-რას გაუგებ ახალგაზრდებს!
-დიდებმა დაიწყეს გახდა, ამათ რას მოსთხოვ.
-რუსი ხარ?!-მკითხა ჩემით შეწუხებულმა ქალმა. ტურისტები არასდროს სარგებლობენ ავტობუსებით, შესაბამისად, თვალში არ ხვდებათ ჩემნაირად ჩაცმული ქალები. ამიტომაც გამოიწვია ამხელა აჟიოტაჟი ჩაცმულობამ.
-დიახ,-თავი დავუქნიე.
-ამ პაპანაქებაში აქ ჩამოსვლა იქნებოდა?-გაეცინა ქალს. ისე მკითხა, თითქოს იშვიათობა იყო რუსების ვიზიტი. პარადოქსი..
-ჟურნალისტი ვარ, გინდათ გადაგიღებთ?-გამომწვევად ავლაპარაკდი მე.-თქვენს შესანიშნავ აზრებს სიამოვნებით გამოვაქვეყნებდი.
-უყურე ამას!-გაცხარდა მეორე პენსიონერი,-რას გვიბედავ, გოგო?!
-გამიჩერეთ!-დავიყვირე უკნიდან, თან ავბარგდი, მძღოლს ფული მივაწოდე და ჩემს თანამოსაუბრეებს ხელი დავუქნიე. ალბათ მთელი გზა ლანძღვაში გაატარეს.
სოხუმში ერთ-ერთ ბაზარს „ქართველების ბაზრობას“ უწოდებენ დღესაც. მიხვალ თუ არა, ეგრევე გცნობენ საიდან ხარ, ვინ ხა., მეგრელები როცა მიდიან, მაშინვე აღნიშნავენ, მოვიდნენ ქართველებიო. მახვილი თვალი აქვთ, ამიტომ ზაზამ მაშინვე ამიკრძალა მანდ მისვლა, ვაი და არ დაიღუპოო. წინასწარ კარგად და პროფესიონალურად შესრულებულ გეგმაში ერთადერთი მე ვიყავი ისეთი, ვისაც ცვალებადი ხასიათი და უდარდელი დამოკიდებულება ჰქონდა. მთლად ხელიც არ მქონდა აღებული, მაგრამ ცხოვრებისგან ბევრი იმედგაცრუების შემდეგ ჩემი მდგომარეობაც გასაგები იყო ყველასთვის.
არაფერი მქონდა დასაკარგი. საერთოდ არაფერი, რადგან არავინ მყავდა. ოჯახის ცნება შორს იდგა ჩემგან, დედამ მიმატოვა, მამა გარდაიცვალა, დედმამიშვილი არ მყავს, ნათესავები ნაკლებად მაინტერესებს და ისინიც ანალოგიურად არიან განწყობილი ჩემ მიმართ, ამიტომ ვარ ასეთი უდარდელა. თვრამეტწლამდე დედასთან ვცხოვრობდი, შემდეგ გათხოვდა. პოლონეთში წავიდა ვითომ სამუშაოდ, და იქ დარჩა. დღემდე იქაა. წელიწადში ერთადერთხელ მირეკავს ჩემს დაბადების დღეზე, როცა განსაკუთრებით ვენატრები. რას ვიზამ, ასეთი მშობლებიც არსებობენ. იშვიათი არის და ისიც ღმერთმა ჩემთვის გაიმეტა.
ლიფტში შევაღწიე, მეთერთმეტე სართულზე ავძვერი და დიდ რკინის კარზე დავაკაკუნე.
-დიახ? - ახალგაზრდა მამაკაცი გამოჩნდა. ქერა თმით, მაღალი და ასე შემდეგ, ჩვეულებრივი, სტანდარტული გარეგნობით, მაგრამ ლამაზი თვალებით.
-ანა,-ხელი გავუწოდე.
-აჰ, თქვენ ხართ?-ნერვიულად გაეცინა მას.-შემოდი, შემოდი.
-გიორგი, არა?-ვკითხე მას.-იმედია, ყველაფერი წესრიგშია.
-დიახ, გიორგი. კი, ყველაფერი რიგზეა, ბიჭებიც მალე მოვლენ და დავიწყოთ.
-კარგი..აქ დავჯდები.
-რა თქმა უნდა. მიდი. რამეს დალევ?
-ქართულად ვერ საუბრობ?-დავინტერესდი.
-რა გითხრა, აბა?-გაეცინა მას და მშობლიური ენით მკითხა.
-ასე უკეთესია.
-ბევრად. მაგრამ გადავეჩვიე,-დაიწყო საუბარი, მე კი ფეხი ფეხზე გადავიდე, თან ბალიშიც დავიდე მუხლებზე. ავტობუსში მაგრად დამზაფრეს.-ბიჭები მარტო ჩვენში თუ ვისაუბრეთ, ისიც აქ, სახლში, თორემ ქუჩაში მაგარი სარისკოა.
-დიდი ხანია აქ ხარ?
-ორი წლის წინ ჩამოვედი, ხომ იცი.. ყველა აქეთ გამორბის, როცა რამე ხდება.
-რა ჩაიდინე?-გავიღიმე, მან კი წამით შეწყვიტა ჩაიდანში წყ;ლის ჩასხმა. თვითონ გადაწყვიტა, რომ ჩაის დავლევდი, არა უშავს.
-არაფერი ჩამიდენია, წვრილმანი ხულიგნობა.-მხრები აიჩეჩა.-ბავშვი ვიყავი.
-ახლა რამდენი წლის ხარ?
-ოცის. - ამაზე ორივემ გადავიხარხარეთ. მშვენივრად გამომდის კომუნიკაცია.
-წვრილმანი ხულიგნობის გამო დიდი ხანი არ მოგიწევდა ციხეში ყოფნა, გიორგი. რა ჩაიდინე?-არ მოეწონა ჩემი კითხვა, წარბები შეკრა და მცირე ხნით ზურგი მაქცია. მერე ისევ მომიბრუნდა და მეც ვუთხარი:-შეგიძლია მენდო, მე ხომ ქართველი ვარ?!
-ოოო, რა შუაშია,-ბავშვივით გაიღიმა. ჯერ კიდევ ახალგაზრდა, სულ რაღაც ოცი წლის ბიჭს უწევდა აქ ცხოვრება..-კარგი, ხო.. ერთი შეყვარებული მყავდა, ლილე. სკოლის მოსწავლეები ვიყავით, როცა გადავწყვიტეთ, რომ უნდა გვექორწინა. მოვიტაცე.. უფრო სწორედ, თვითონ მთხოვა ასე, ძმები არ გვაძლევდნენ აბა ისე უფლებას, ამიტომ სვანეთში ჩავიყვანე. მერე მოვიდნენ..მოკლედ, წამართვეს ლილე.
-კარგადაა? - სუნთქვა შემეკრა, ეს რომ ვთქვი.
-გათხოვდა.
-რა?!-წამოვიყვირე.
-ჰო, მე მჯერა რომ გაათხოვეს, მაგრამ ძმაკაცებმა მითხრეს, რომ თავისი ნებით.
-და რა შუაში ხარ შენ აქ?
-მისი ძმები პირსისხლიანი მკვლელები არიან, ანა. ძლივს გადავურჩი იმ საღამოს, ტყვიების წვიმა გამოვიარე გზაზე და მაინც გამოვექეცი. პოლიცია მათ ვერაფერს დააკლებს, ისეთი კავშირები აქვთ. თან, ჩემ იქ გაჩერებას არანაირი ხიბლი არ ჰქონდა, ამიტომ წამოვედი აქ.. ბიცოლაჩემი, დედაჩემის ძმის ცოლი აფხაზია. ბიძა გარდაიცვალა, ბიცოლა კი ისევ სოხუმში დაბრუნდა და მეც მასთან წამოვედი.
-რა ჩახლართული ამბავია,-გამაჟრჟოლა.-რას საქმიანობ?
-ექსკურსია გიდი ვარ. აფხაზურს ვსწავლობ ნელ-ნელა, თან კარგ ფულსაც ვაკეთებ. მეგრული გვარი ხელს მიწყობს.
-რა გვარის ხარ, აბა?-გამეცინა მე. მხიარული, ხალისიანი და ლაღი ბავშვი იყო.
-ჯახაია, ბევრი აფხაზი ცხოვრობს ამ გვარით, მიუხედავად იმისა, რომ სუფთა მეგრელები არიან. მოკლედ,-უეცრად ხელში შემაჩეჩა ჩაის ჭიქა.-ახლა ბიჭებს დავურეკავ, მოვლენ, ვისაუბროთ და მერე.. შენ იცი. ჩვენ გვერდით გყავართ.
-ბევრნი არიან? - თან მოვსვი ლიმონიანი სითხე, თან გიორგის გავუსწორე თვალი. სასწაული გემო ჰქონდა მის გაკეთებულ ჩაის, ისეთი ცხოვრებაში რომ არ დაგავიწყდება ადამიანს.
-ბევრი ქართველია, მაგრამ მხოლოდ რამდენიმემ მოისურვა აქ მოსვლა.
-გასაგებია. რა მაგარი ჩაია, მეც ვიყიდი, მითხარი რა ჰქვია?
-არაფერიც. ჩემი ხელით მომყავს.
-ააა?-წამოვიყვირე მე.
-რა იყო, მართლა. ჩაის პლანტაციები აქვს ბიცოლას გაშენებული ოჩამჩირეში და მაგარი ფუფუნება მაქვს ამ მხრივ.
-ვატყობ, აქ არ იწყენ.
-არა,-სავარძელზე ჩამოჯდა.-ძალიან ლამაზად ვცხოვრობ. მხოლოდ მშობლები მენატრება, თუმცა ხშირად ჩამომყავს ხოლმე.
-არ გეშინია, რომ ლილეს ძმები მოგაგნებენ?!
-შიშით არა. რომ მოვიდნენ, აქ ჯარი დახვდებათ. სისხლი დაიღვრება და ცოცხალი ვერ გააღწევენ. მე ჩემი მეგობრების გამო ვღელავ, მათი ნაკლებად მეშინია.
-კარგი ბიჭი ხარ. მიხარია შენი გაცნობა, გიორგი.
-და შენ? - უეცრად გადმოიწია, ცარიელი ჭიქა ამაცალა ხელიდან და კიდევ ერთხელ დამისხა ჩაი.
-რა მე?
-შენ არ გეშინია აქ... მარტოს?
-არ ვიცი. არ ვიცი რა ჰქვია იმას, რასაც მე ვგრძნობ.-ჩუმად დავილაპარაკე. გიორგიმ გამიღიმა. შემდეგ კი კარი შემოგლიჯა ვიღაცამ. სახლში ორი ადამიანი გამოჩნდა.
-გაიცანი თენგო,-ოცდაათი წლის კაცზე მიმითითა. მელოტი, სვირინგებიანი ტიპი, რომელსაც შუბლზე ბენდენა წაეკრა.-და საბა,-ჩემხელა მამაკაცზე მიმითითა. საბა ნორმალურად გამოიყურებოდა.-ბიჭებო, - ანა.
-შენ ხარ ანა, დაიკო?!-თენგო ნელა მომიახლოვდა, ხელი გავუწოდე ჩამოსართმევად, ნაზად მეამბორა. სუსტად ჩავიღიმე, ის ნამდვილად ტიპური ქართველი „ბირჟავიკი“ იყო.
-სასიამოვნოა,-საბამ გადამკოცნა.

მათი გაცნობა დავიწყე. გიორგი ძირითადად გვისმენდა, მასთან ბაასი უკვე მოვასწარი, ამიტომ მხოლოდ თენგოსა და საბას ვუსმენდი. საბას ნაკლებად, რადგან მისი მეწყვილე არ აცლიდა საუბარს და ყოველ წინადადებაში „იმენა სიმონ კაროჩეს“ ხმარობდა. მიხსნიდა მისი ტატუების მნიშვნელობას, ციხეში გატარებულ შვიდ წელიწადს, თუ როგორ უმიზეზოდ იჯდა, ასევე რამდენი გოშია ჰყავდა საპყრობილეში და როგორი პატივისცემით სარგებლობდა მთელს სოხუმში. მკითხა თუ ვიცნობდი „სენაკსკი“ ზურას, გიას, ნახალოვკელ და გლდანელ ძმებს და ასე შემდეგ, ერთი სიტყვით დამღალა.
-არ ვიცნობ, არა!-გავაწყვეტინე ნერვებმოშლილმა.-მე აქ დახმარების მისაღებად მოვედი და არა იმისთვის, რომ შენი სულელური ისტორიები ვისმინო. და საერთოდ, თუ ეგეთი ძველბიჭური აზროვნების ხარ უნდა იცოდე, რომ ჩემი დახმარებით სახელმწიფოს ეხმარები, ამიტომ მერე პრეტენზიები არ გქონდეს!
-დაიკო, რამე არ შეგეშალოს,-ეწყინა ჩემი სიტყვები.-ჩემს სიტყვას არ გადავალ. მე შენ დაგიცავ.-დამიმარცვლა ბოლო წინადადება, გიორგის ღიმილმა გადაურბინა სახეზე.
-რა გაცინებს?-შევუყვირე მას.
-დაუჯერე,-თვალი ჩამიკრა, თან მესამედ ჩამომისხა უკვე ჩაი.
-საბა, შენ რამეს არ იტყვი?-მივმართე მას. თავი გააქნია.
-არ არის საჭირო. უბრალოდ მენდე.
-კარგი..არ მაქვს პრობლემა,-გავუცინე.-ჩემს ნომერს დაგიტოვებთ. მკვლელობა, ქურდობა,ყაჩაღობა, გარჩევა და ნებისმიერი რამ, რაც მოხდება, უნდა გამაგებინოთ. თქვენ ჩემს უსაფრთხოებაზე არ იზრუნოთ, საკუთარ თავს მივხედავ, უბრალოდ ყველაფერი უნდა აღვბეჭდო კამერით და თბილისში გავაგზავნო.
-მოიცა, შენი „ჩმორიკები“ უნდა ვიყოთ? - აღშფოთდა თენგო.
-თენგო!-მე, საბამ და გიორგიმ ერთდროულად წამოვიყვირეთ.
-კარგი,-შუბლზე მიირტყა გაშლილი ხელი, ეს ბოლო იყოო, ამიტომ მეც მშვიდად განვაგრძე საუბარი. ყურადღებით მისმინეს, თენგოც დასერიოზულდა და ისეთი სახე ჰქონდა, თითქოს დამჯერი შვილი ყოფილიყოს. ბენდენაც კი ჩამოიხსნა თავიდან, სიგარეტიც გადააგდო და შემპირდა, ყველაფერი ისე იქნება, როგორც შენ გინდაო.

აქედან დაიწყო ამბავი, რომელმაც ჩემი უბედური, უბადრუკი და ღარიბი ცხოვრება ბაქანზე დატოვებული კაცივით შორს მოიტოვა.

.

-გავიცანი, ზაზა. თენგო სად იპოვეთ?!
-ის ყველაზე საინტერესო ტიპაჟია შენს თავგადასავალში, ხშირად მოუსმინე.
-მე კი საბა მეჩვენა ასეთად.
-საბა იმდენადვე სასტიკია, რამდენად მშვიდი ჩანს, ამიტომ სამივე.. გახსოვდეს, ანა, ისინი სამივე უნდა გამოიყენო ამ საქმისთვის და არა შეიყვარო.
-ეს ვიცი და მინდა, რომ მათაც იცოდნენ.
-იციან. და შეეცდებიან. მაგრამ რთულია შენი არ შეყვარება, არა?! - გაეცინა.
-საუბარი იწერება, ნუ გავიწყდება.
-შენ რატომ არასდროს გავიწყდება ეს..
-ალბათ იმიტომ, რომ შენი მოსწავლე ვარ. ძილი ნებისა.

.

დავალება მესამე: აფხაზური ქორწილი

აფხაზეთში ყველაზე, ყველაზე სისხლიან ადგილად ქორწილი ითვლება. ვიცი, პარადოქსია, მაგრამ ასეა. აქ ხშირად არიან იარაღიანი აფსუები, რომლებიც ალკოჰოლის შემდეგ ვერ აკონტროლებენ ემოციებს და უსაფუძვლოდ ბრაზდებიან, უმისამართოდ ისვრიან და გარშემო სისხლისფრად აქცევენ ყველაფერს.
მე იქ უნდა ვყოფილიყავი. არც კი დავინტერესებულვარ ვისი ქორწილი იყო, უბრალოდ ვიცოდი, რომ საბას მეგობარი შეუღლდა და ზაზამ თბილისიდან გადაწყვიტა, რომ უნდა გავყოლოდი. საინტერესო იყო ჩემთვის ეს ადამიანი, ამიტომ სიხარულით დავთანხმდი. ლამაზად გამოვეწყვე, შედარებით გრილოდა, მაგრამ მაინც ღია საღამოს კაბა ჩავიცვი და სასტუმროსთან მომლოდინე ჩემს კავალერს ხელკავი გავუყარე.
-ლამაზია,-ვერ მივხვდი რაზე თქვა, მაგრამ თავი დავუქნიე.
-შორსაა?
-არა, აქვეა, რესტორანში. თან არც ისე ხალხმრავალია, როგორც სჩვევიათ. შინაურულად აღნიშნავენ.
-სირცხვილი არ იქნება, მე რომ მიმიყვან?!
-ჩემი მეწყვილე ხარ,-თვალი ჩამიკრა.
-ახლობელია?
-ძმაკაცია.
-ანუ სიძის მხარე ვართ?-გავიცინე.
-გახსოვდეს, სიტყვა არ დაგცდეს ქართულად. არც ჩურჩული, არც გადალაპარაკება, არაფერი. იქ მყოფ ადამიანებს მცირე საბაბი სჭირდებათ აურზაურისთვის..
-გასაგებია,-თავი დავუქნიე ბეჯითად.-ისე..შენ რას საქმიანობ?
-რისთვის გაინტერესებს?-ჩაეღიმა.-ამით უფრო გაგიადვილდება ჩემთან კომუნიკაცია? თუ უფრო მშვიდად იქნები, როცა აღმოაჩენ, რომ მკვლელი არ ვარ?
-არც კი მიფიქრია..
-ნუ მატყუებ. გეცოდინება..
-არაფერი არ ვიცი, საბა. რაზე ამბობ?
-კარგი. მაშინ კარგი. - რამდენჯერმე გააქნია თავი, ბოლოს კი ავტომობილი გააჩერა და კარი თვითონ გამომიღო.-ქალბატონო,-გაშლილი ხელი გამომიწოდა. იმ საღამოს იდიოტივით მეცინებოდა ყველაფერზე. ჩემი გამომშრალი ორგანიზმი, რომელსაც არასდროს უგრძვნია ბედნიერების მცირე ნაპერწკალიც კი ერთბაშად ივსებოდა სასიხარულო რაღაცებით და თან სად..იქ, სადაც ჩვეულებრივი ქართველისთვის არაფერი უნდა ყოფილიყო გასაბედნიერებელი. ადრე ვთქვი, ყველაფერი უკუღმართია-მეთქი ჩემთან და ალბათ ამიტომაც მიხაროდა ისეთ ადამიანებთან ურთიერთობა როგორიც, მაგალითად, თენგო იყო.
ისევ თანამედროვე დარბაზი..თანამედროვე მაგიდები და ქართული საჭმელი. მუსიკა ინგლისური, ცეკვა აფხაზური, საჭმელი მადისაღმძვრელი...
-არ მოველოდი.
-ყველა თხის სუნით არ არის აყროლებული, ანა.
-მჯერა.
-ოჰ, ვინ მოსულა! - სიძედ წოდებულმა საბას დანახვაზე ფრთები გაშალა.-ეს ლამაზი ქალბატონი ვინაა? ის გოგოა რომ მიყვებოდი?
-ჰო, ისაა. გაიცანი, ანა. ანა - ისმაილი.
-სასიამოვნოა.-გავუღიმე. ცოტა ხანი ჩვენთან დარჩა, შემდეგ კი დაუბრუნდა საკუთარ ადგილს.
-არ დავსხდეთ? - მობეზრებით ავხედე.
-მოიცადე, ჯერ ყველანი მოვიდნენ.
-მაშინ, ვიცეკვოთ..
-დაეტიე.
-აბა, არანაირი ქართულიო?
-სხვა შესატყვისი ვერ ვიპოვე.
-რა უცნაური ვინმე ხარ, საბა.-ხმაურიანად გამეცინა მე. არ ყოფილა ტრადიციული აფხაზური ქორწილი, რადგან ყველაფერი ისე მოხდა, როგორც ხდებოდა ჩვეულებრივ. უბრალოდ შემოვიდა სიძე-პატარძალი, აფხაზური იცეკვეს, საკუთარ ადგილას დასხდნენ და მადლობა გადაუხადეს სტუმრებს მოსვლისთვის. დაახლოებით ასი კაცი იქნებოდა, მეტი არა. ბავშვები სცენაზე გამოდიოდნენ, ცეკვავდნენ, მე კი საბას გვერდით ვიჯექი ერთ მოსაწყენ მაგიდასთან, სადაც სიძის მეგობრები ისხდნენ.
-ვინმეს უთხარი მეცეკვოს, ვერ ვჩერდები..-გადავულაპარაკე კავალერს, მრისხანედ შემომხედა, მე კი ისევ გავიცინე.
-ოჰ, ვინ მოსულა!-დაიძახა ვიღაცამ და ჩვენს ოვალურ მაგიდას კიდევ ერთი ადამიანი მიუჯდა. ჩანგალი გამივარდა ხელიდან, საბას კალთაში ჩაუგორდა ნამცხვრის კრემში ამოვლებული მეტალი, კიდევ ერთხელ დამასაჩუქრა გაავებული მზერით, მე კი ერთ წერტილს არ ვაშორებდი თვალს.
ანდრო.. ბატონი ანდრო, რომელიც ყველას მიესალმა და რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, მეც. საბას ხელი ჩამოართვა.
-გამიგია, ქორწილში პატარძალი იგვიანებსო..-წაუსტვინა ერთმა.
-სად იყავი? - ჰკითხა მეორემ.
-მამაშენი არ მოდის?
-დაასრულეთ?-მშვიდად უპასუხა კითხვებს ერთადერთი კითხვით და პასუხგაუცემლად დაიწყო ჭამა. ერთადერთხელ მოუხდა თვალები ჩემზე, ისიც ბუნდოვნად, ვერაფრის ამოკითხვა მოვასწარი.
შუა ღამემდე დავრჩით მე და საბა, არა და არ მოხდა რამე საინტერესო რისი აღბეჭვდაც შეიძლებოდა, სამაგიეროდ ბევრი ფოტო გადავუღე იმას, თუ როგორ მაღალ დონეზე, როგორ კომფორტულად და პუნქტუალურად იყო მოწყობილი რესტორანი. სიძე-პატარძალს ვუღებდი სურათს, გარშემო დიდი ქაოსი სუფევდა, მაღალ ხმაზე ჰქონდათ სიმღერები აწეული და მთელი რესტორანი ცეკვავდა.
მთელს დარბაზში დავხეტიალობდი, საბა კი მზერას მაყოლებდა. რა დამცველი გამომიჩნდა, ზაზას აუცილებლად მოვუყვები ამის შესახებ. მალულად მზერას ვაპარებდი ანდროსკენ, რომელიც სიძესთან იდგა და საუბრობდა. იშვიათად იცინოდა, ჯიბეში ხელებჩაწყობილი ლამაზი მიხვრა-მოხვრით მიმოდიოდა. მანერები ჰქონდა საოცრად დახვეწილი, გამოძერწილ ადამიანს ჰგავდა.
მერე მუსიკა შეწყდა.. საბაც სადღაც დამეკარგა. ვერ დავინახე, მაგიდასთან არ იჯდა. გიჟივით დავიწყე აქეთ-იქით ყურება, არ ვიცი რატომ შემეშინდა, ალბათ გულმა მიგრძნო რომ რაღაც ისე ვერ იყო. მაგიდასთან მივირბინე.
-საბა სად წავიდა?-ვკითხე მამაკაცს, რომელიც გვერდით ეჯდა მას.
-ალბათ ტუალეტში გავიდა, რა განერვიულებს?-ძაღლმარდულად მომიგო.
-საითაა საპირფარეშო? - თითქმის ვიყვირე. ხელით მანიშნა, მეც მივირბინე, პირდაპირ შევგლიჯე კარი, მისი სახელი ვიყვირე, მაგრამ იქ არ ყოფილა. თანდათან მებინდებოდა გონება, თვალებში ვერ ვიხედებოდი ისე დავიბენი. მეშინოდა, რომ აქ დამტოვა. მერე რა..მე ჩემითაც გავაგნებდი სახლს, მაგრამ მეგონა, რომ მან მიღალატა ისე, როგორც დანარჩენმა კაცობრიობამ. მეგონა, რომ დამტოვა და ის აფხაზებთან შეკრული ადამიანი იყო, მეგონა, რომ ზაზა შეცდა მის არჩევაში, ამიტომ შეურაცხადივით გამოვედი რესტორნის ეზოში და მისი სახელის ყვირილი დავიწყე.
-საბა!-ბოლოჯერ გავიბრძოლე და უკანა ეზოს მივაშურე.
-საბა?! - ჩემმა ხმამ რამდენიმე ადამიანის ყვირილი გადაფარა და მათი გაჩერება გამოიწვია. ურტყამდნენ.. იდგნენ და ხელ-ფეხს ურტყამდნენ მინდორზე გაწვენილ კაცს, ჯერ კიდევ ბიჭს, ჩემი ასაკის, ოცდაოთხი წლის ადამიანს. ერთს, - შვიდი კაცი.
-მოუსვი აქედან, ქალო!-დამიყვირა ბანდის უფროსმა.
-რას აკეთებ? თავი დაანებე!-მისკენ დავიძარი, მაგრამ შემაჩერა და ერთი ხელის მოდებით უკან გადმომაგდო.-საბა!-დავიყვირე ისევ,მაგრამ ხმა არ გამცა.-მოკალი?-ჯერ მის სისხლიან ხელებს დავხედე, მერე თვალებში ჩავხედე და მთელი ზიზღი ჩავაქსოვე ამ სიტყვებში.
-აქედან გაეთრიე.
-მიმიშვი!-ხელზე დავეჯაჯგურე, მკლავზე ვუკბინე, თუმცა არ მიშვებდა, მე კი უფრო და უფრო მეტად ჩავუშვი ეშვები მის კანში. მოულოდნელად იმდენად ძლიერად მომისროლა, წამით ჰაერში ავვარდი, თუმცა დამიჭირეს. უკნიდან ვიღაცას მივეჯახე და შემოტრიალებაც ვერ მოვასწარი, რომ დამენახა ვინ იყო, ისე გაცვივდნენ იქაურები. კი, ანდრო იყო.. პრეზიდენტის შვილი, რომლის გამოჩენისთანავე შიშის ზარები ირეკებოდა გარშემო. ეს იყო სოხუმი.. ისინი მიმოიფანტნენ, სიტყვაც კი არ უთქვამს ისე, კურდღლებივით მოკურცხლეს და საბას გვამი.. საბას სხეული მინდორზე დატოვეს.
-საბა? - უკვე მერამდენედ დავიძახე. ანდროს ხელებისგან გავთავისუფლდი და ჩავიმუხლე.-საბა!
-ცოცხალია,-პულსი გაუსინჯა მან.
-შეგიძლია, სასწრაფო გამოიძახო? არ ვიცი, როგორ დავრეკო აქ? - მუდარით აღსავსემ გავხედე. თავი დამიქნია, საბას სხეული მინდვრიდან აათრია და მანიშნა გვერდით ამოვდგომოდი. სისხლიან საბას მარცხნივ მე, მარჯვნივ თვითონ ამოუდგა და ასე მივათრიეთ მანქანამდე.
-ანა..-ამოიხავლა მან, როცა კარი მივხურე და ანდრომ ელვის სისწრაფით დაძრა მაქანა.
-ჩუმად, ყველაფერი რიგზეა.-სახეზე მოვეფერე გაუცნობიერებლად და ის იმ დღეს..ძმად აღვიქვი. იმ ძმად, ასე რომ არ უნდოდა დედას მყოლოდა.
-ანა..-აგრძელებდა ხრიალს, მე კი უფრო და ურო ცუდად ვხდებოდი.
-გადმოდი,-მანიშნა ანდრომ, ფეხებზე მოქაჩა საბას და ექიმებს დაუყვირა, დროზე საკაცეო. ქაოსი დატრიალდა წამშივე. არა იმიტომ, რომ თითქმის მკვდარი პაციენტი მიმყავდა, არამედ ანდროს გამო. პრეზიდენტის შვილი ხომ ხშირად არ დადის საავადმყოფოებში? ამაზრზენი, გულისამრევი გახდა ყველაფერი. სუნთქვა გამიჩერდა იმის დანახვისას, თუ როგორ იწვა საკაცეზე და როგორ იხედებოდნენ მედდები ანდროს მიმართულებით.
-წაიყვანეთ, კვდება!-განწირულად ვუკივლე მათ. მაშინვე მოეგნენ გონს, ცნობისმოყვარე თვალები მოგვაშორეს და საკაცე გაასრიალეს. მეც უკან მივყევი. გავირბინე და მხოლოდ მაშინ გავჩერდი, როცა საოპერაციოში შეიყვანეს.
-ტელეფონი.. ტელეფონი სად არის? - ვჩურჩულებდი ჩემთვის. ჩანთა არ მქონდა თან. რესტორანში დავტოვე. თავში წამოვირტყი და სკამზე ჩამოვჯექი. ანდრო მშვიდად მომიჯდა გვერდით.
-მიდი,-ხელისგულზე ჩამიდო მობილური.
-ზეპირად არ მახსოვს,-თავი გავაქნიე უაზროდ.
-სახელი მითხარი ვისთან გინდა დარეკვა.-ჩუმად განაგრძო, მე კი საოპერაციოსკენ გავიხედე.
-იყოს, არ ვანერვიულებ.
-შენი ჩანთა მოვატანინო?-გამომხედა.
-თუ არ შეწუხდებით..
-კარგი.-შეტყობინება გააგზავნა, შემდეგ კი სკამზე კომფორტულად მოთავსდა.
-აქ..კარგი ექიმები არიან?-იმის გამო ვიკითხე, რომ აფხაზები ჩვენთან მოდიოდნენ სამკურნალოდ. ყველაფერმა შემომიტია იმ წამს.
-საბას გადაარჩენენ.
-კარგია,-თავი დავუქნიე მე.-ისინი ვინები იყვნენ? ან რატომ ურტყამდნენ ასე უმოწყალოდ?
-არ ვიცი.
-თქვენი დანახვისას წავიდნენ, როგორ არ იცით?-ხმას ავუწიე, მან გამომხედა და თავი გააქნია.
-არ ვიცი, ანა.
-პოლიციაში დარეკეთ.-მობილურზე ვანიშნე მე.
-თვითონ მოვლენ, საჭირო არაა.
-ჩვენებას ხომ მისცემთ?-იმედიანად გავხედე მას.
-ზუსტად იცი, რომ საბას ეს ენდომება? - უცნაურად ამათვალიერა.
-რას გულისხმობთ?
-საბას კარგად იცნობ, ანა?-გადმოიხარა, მე კი თვალები მოვჭუტე. ახლა ისე მჭირდებოდა ჩემი მობილური და ზაზასთან საუბარი, როგორც არასდროს..
-კარგი, არ მივცეთ ჩვენება.-თავი დავუქნიე.
ანდროს გაეღიმა.

დაახლოებით ნახევარი საათი ვისხედით გვერდი გვერდ, ისე რომ არც ერთს ხმა არ ამოგვიღია. ის ზედმეტად მშვიდად სუნთქავდა, როცა მე გული მიკვდება იმაზე ფიქრით, როგორ იყო საბა. დაცვის წევრს ბოთლით წყალი მოატანინა ორივესთვის, უბრალოდ გამომიწოდა, კრიჭა აღარ გაუხსნია. დაცვამ, აი იმან მკლავის მოგლეჯვას რომ აპირებდა ჩემთვის, ყავის დალევა შემომთავაზა, თუმცა უარით გავისტუმრე. არ მქონდა არაფრის თავი. შემდეგ ჩანთა მოიტანეს. უსიტყვოდ გავედი საპირფარეშოში და ონკანი მოვუშვი.
-შუა ღამეს რაღა ხდება?-ამოიოხრა ხმამ მეორე მხრიდან. მოკლედ ვუამბე რაც ხდებოდა, გინების კორიანტელი დამაყარა თავზე. რა თქმა უნდა, თვითონაც არ იცოდა რას ერჩოდნენ საბას, მაგრამ ის რაღაცას მალავდა..ვიგრძენი, რომ ისე ვერ ჰქონდა ბატონ საბას საქმე, როგორც აღმიწერდა ჩემი უფროსობა. მკვლელი იყო?! არ ვიცი, შეიძლება. აბა, აქ რა უნდოდა..იქნებ, გიორგიც მატყუებდა? უკვე ეჭვი შემეპარა ყველაში, თენგოს გარდა. ის არ მალავდა..გმირულად აღიარა ჩემთან, რომ მკვლელიც, ყაჩაღიც, ქურდიც იყო, ამიტომ მას დასამალი არაფერი ჰქონდა.
-მატყუებ? - ჩუმად ვიკითხე მე.
-არა.
-კარგი. საბას დაველაპარაკები, როცა გაიღვიძებს. გეფიცები, ზაზა, თუ რამე ისე ვერაა, დასაწყისშივე დავამთავრებ ამ საქმეს.-ტელეფონი დავბლოკე და ნერვებმოშლილი გამოვედი ტუალეტიდან. ანდრო ფეხზე წამომდგარი ესაუბრებოდა ექიმს. მეც მივვარდი.
-კარგადაა? - ფაქტობრივად, ყვირილი დავიწყე.
-დამშვიდდით, გოგონა,-მკლავზე მომითათუნა კაცმა.-კარგად იქნება, ცოტა ხანი ეძინება უბრალოდ. ხვალ დილით მოდით, ან თუ გნებათ აქ დარჩით ამ საღამოს.
-რა დაზიანებები აქვს?
-მსუბუქი სახის.
-რა მსუბუქი, ოცი კაცი ერთად ურტყამდა!-ხმა გავიმკაცრე.
-გოგონა..
-რა გოგონა, ლაყბობას გირჩევნიათ პაციენტს მიხედოთ. ელემენტარული ბახილები არ გაცვიათ ფეხზე!-გავიბრძოლე მისკენ, მაგრამ ანდრომ ხელი ჩამავლო და უკან გამომათრია.
-წყნარად,-უგულოდ მომიგდო ერთი სიტყვა, დაცვას თავით ჩემზე ანიშნა, ექიმს ხელი დაავლო და განზე გაიყვანა. ღრმად სუნთქვა დავიწყე.
-არა, ეს კაცი არაა ნორმალური, ხო? - ავხედე აყლაყუდა, წვეროსან, წითურ დაცვას. უხერხულად მიმოიხედა.-ანუ, ასეთი ჯანდაცვის სისტემა გაქვთ? აუცილებლად დავწერ ამაზეც. როგორი გაუმართავი, მოუწესრიგებელი და უვარგისი ექიმები გყავთ!
-ხმას დაუწიეთ, ქალბატონო.-კულტურულად მანიშნა.
-ადამიანი უმოწყალოდაა ნაცემი, ეს კიდევ ამბობს მსუბუქი დაზიანებებიო,-განვაგრძე, ხმაც შემისუსტდა. ანდროს მოტანილი ბოთლი დაცარიელებულა, ამიტომ მისას დავწვდი და ბოლო წვეთამდე დავცალე. სოხუმის რესპუბლიკური საავადმყოფო კარგი ინფრასტრუქტურით გამოირჩევა. უმაღლესი ხარისხის აპარატურა აქვთ. ჩემთვის გაუგებარია, რატომ შემხვდა ყველაზე დაბალი დონის ექიმი ჩვენ, მაგრამ მთელს ქალაქში დადის ხმები, როგორ კარგად აკეთებენ სხვადასხვა ოპერაციებს. განათლებული ხალხი მუშაობს. ყველანაირად ზრუნავენ აფხაზების ჯიშის შესანარჩუნებლად და გასამრავლებლად. ეს მათთვის უპირველესია.
-ისე...-მორიდებით ავხედე კაცს.
-დიახ.
-აქ რომ დავრჩე ამ საღამოს..ანუ..საბას გვერდით..სახიფათო იქნება?
-არა, მაგრამ მაინც არ გირჩევთ.
-თუ არა, მაშინ რატომ არ მირჩევ? აბა, ისე დავტოვო?
-ბესო ი ქნება აქ, შენ კი სახლში წაგიყვან.-გამოჩნდა მდუმარე ჯენტლმენი. ბესოს მკლავზე დაჰკრა ხელი, შემდეგ კი მე დამაცქერდა ზევიდან.-არ მოდიხარ?
-აქ უფრო უკეთ ვიქნები.
-სანდო ხელშია საბა, ნუ ღელავ.
-აქ მირჩევნია,-ჩუმად ვუპასუხე, თან სხვა მიმართულებით გავიხედე. ბოლო წუთამდე შეკავებული ცრემლები მომეძალა. არ მიტირია მაშინაც, როცა ურტყამდნენ, არც მაშინ მე რომ მეძახდა ავტომობილში, არც ოპერაციის დროს, უბრალოდ ახლა ისე იმოქმედა ექიმის უდარდელმა დამოკიდებულებამ, ისიც კი ვიფიქრე, რომ მკვდარი ესვენა პალატაში.
-ანა,-ჩაიმუხლა ანდრო. მე კი თავი ჩავხარე. ჩავაბრუნე მარილიანი სითხე, არ იყო საჭირო ეს მას ენახა.
-დაწყნარდები?-ორივე ხელი გამომიწოდა. გაუცნობიერებლად ჩავკიდე.
-რომ მოკვდეს..?-ამოვიბურტყუნე. თითებზე მომიჭირა მაგრად ხელი.
-სასიკვდილო არაფერი სჭირს,-დაუკითხავად წამოსული ცრემლი ხელის ზურგით მომაშორა. ჩამოყრილი თმა გამისწორა.
-იქნებ, სხვა საავადმყოფოში..
-აქ კარგად იქნება.-საოცრად დამაჯერებელი ხმა ჰქონდა.-წამოდი, წავიდეთ.
-კარგი,-დავემორჩილე და მის ნატიფი ხელის ხელისგულში ჩემი თითები დავმალე. წამომაყენა, შემდეგ ხელი მიშვა და ასე გამოვედით მარტონი საავადმყოფოდან. უკვე კართან ვიყავით მისულები, როცა რამდენიმე ადამიანი ფოტოაპარატით ხელში გადმოცვივდა და ფოტოების გადაღება დაგვიწყეს.
-რა ხდება?-ცოტა გაკვირვებული დავრჩი იმით, რომ პაპარაცები იყვნენ აფხაზეთში, თან მე მიღებდნენ და თან ანდროს ფეხებზე ეკ;იდა ეს ყოველივე.-დიდი ბოდიში, მაგრამ მაინტერესებს რატომ გვიღებენ? იქნებ, სთხოვოთ და შეწყვიტონ.
-ნამდვილად გაღელვებს?-წელზე მიბიძგა ოდნავ, უცებ ჩამსვა მანქანაში, თვითონაც სირბილით მოუარა და მათი ჩხავილით დასმული კითხვები ჯანდაბაში გაუშვა.
-არ მაღელვებს, უბრალოდ არ მეგონა ასეთი პოპულარული თუ იყავი.
-შენი დამსახურებაა. ღონისძიებაზე ერთად გამოვჩნდით კამერაში, ამიტომ აინტერესებთ დაოჯახებას ვაპირებ თუ არა.-სუსტად გაეღიმა ამ სიტყვებზე, მე კი ცოტახანი გადახარშვას მოვუნდი.
-ანუ?-გაუგებრად ვიკითხე.-ნამდვილად არ მინდა რაიმე სახის დისკომფორტი ვიგრძნო, ისედაც ცოტა ხნით ვარ აქ. პრობლემები არ მაკლია, მათი თავი არ მაქვს.
-ჩემი მხრიდან შენ არანაირი პრობლემა გექნება.
-ძალიან კარგი. ჰო, მისამართს ახლავე გეტყვით, ზუსტად არც მახსოვს..
-სხვა წასასვლელი არ გაქვს?-გამაწყვეტინა.
-იქ ვცხოვრობ, სხვაგან სად უნდა წავიდე?
-სასტუმროში?-გაეცინა.-ეს ღამე სხვაგან გაათიე.
-რატომ?
-დამიჯერე, ბევრად უკეთესია.-სავსებით დარწმუნებული ტონით მითხრა. რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს დავეთანხმე და გიორგის მისამართი ვუკარნახე, რომელიც ფურცელზე მეწერა. არაფერი უთქვამს, მართვა განაგრძო, მე კი წინასწარ მოვემზადე ინფორმაციისთვის, რასაც გიორგი მომაწვდიდა. მაინც რა ხდებოდა..ან ანდრო რა შუაში იყო..საიდან გაჩნდა, ასე რატომ დაფრთხნენ ისინი, რა ბედი ეწეოდათ..
-საბას საიდან იცნობ, ანა? - სიჩუმის იდილია ჩუმადვე დაარღვია ანდრომ. მანქანა გააჩერა, მაგრამ არ გადასულა და არც მე, იმიტომ, რომ კითხვა დამისვა.
-ვალდებული ვარ, პასუხი გაგცე? - თავდაცვა.. ზაზას პირველი წესი ამოტივტივდა გონებაში.
-გახდები,-კორპუსი აათვალიერა ფანჯრიდან.
-უკაცრავად?
-როგორც მახსოვს, პოლიციისთვის ჩვენების მიცემას აპირებდი.-წარბები აზიდა. სასიამოვნო სანახავი იყო მისი მომხიბლავი სახის ყურება.
-არ ვიცი. ჯერ საბას დაველოდები.
-დილით უკვე დაგხვდებიან..
-მანამ არ მივალ, სანამ არ წავლენ..
-გეშინია? - ჩუმად იკითხა. ვერაფერზე ვფიქრობდი, რას ვამბობდი ისიც არ ვიცოდი იმ წამს, რადგან გაუგებარი იყო ჩემთვის ყველაფერი ის, რაც ხდებოდა. კითხვები..გაუგებარი პასუხები.. არ ვუპასუხე. სუსტად ამოიოხრა, შემდეგ მანქანა დაქოქა და მითხრა: - შეგიძლია თავისუფლად მიხვიდე, ბესოს გარდა არავინ იქნება.
-მართლა? - დაეჭვებით ავხედე, თან გადავედი.
-მართლა.
-და რატომ? საერთოდ, ყოველ შეხვედრისას რატომ მაცილებ ყველანაირ საფრთხეს თავიდან?-მძულდა ირიბი კითხვები, ამიტომ ჩემი პირდაპირობა დაუფარავად ჩავრთე მასთან.
-იმიტომ, რომ შენი ბრალი არაფერია.
-მადლობა. ძალიან დიდი მადლობა ყველაფრისთვის. იმედია, ოდესმე შევძლებ გადახდას.
-ჩათვალე, ეს ამ ყველაფრის საფასურია,-ხელში ჩემი ბლოკნოტი აათამაშა. განადგურებულმა მაინც შევძელი გაღიმება, თვითონ არანაირი რეაქცია არ გამოხატა, უბრალოდ თავი დამიკრა და წავიდა.
.
სანამ ლიფტი ასვლას მოასწრებდა მე ათას რაღაცაზე ვიფიქრე. რას ვაკეთებდი? ორი კვირის გაცნობილ ბიჭთან ავდიოდი სახლში და ღამის გათევას ვაპირებდი. ჩემს თავში ასი პროცენტით დარწმუნებული ვიყავი, არაფრის მეშინოდა, არც იმის ილუზიები მქონდა, თითქოს გიორგი რამეს დამმართებდა, უბრალოდ დუმილის ორი წუთი თავს დავუთმე და ღმერთო, ანა, ეს რა შარია.
ჩამოსვლამდე მეგონა, რომ მარტივი იქნებოდა, ისე როგორც დანარჩენი ყველაფერი მეგონა ადრე. მაგალითად, სკოლა, მერე უნივერსიტეტი, მერე სამსახური და ბლა, ბლა, ბლა. ჩემი ცხოვრების ტრაგედია ხომ ესაა. ყველაფერს ვუყურებ ძალიან რთულად. პირველი დაბრკოლება და ჩემი გული ასმაგად იწყებს ფართხალს, მაგრამ აზარტში შევდივარ ხოლმე, როცა საქმე ჩემს პროფესიას ეხება. მგონი, ერთადერთი რაღაცაა დედამიწაზე, რაშიც ჩემი თავის მჯერა. უშიშარი ვარ ამასთან დაკავშირებით, უშიშარი ვარ მაშინ, როცა კრიტიკული სტატია ზოგჯერ ცილისწამებაში გადამდის, მაშინაც როცა პროვოკაციულად ჩაცმული დავიარები ქუჩა-ქუჩა და ახლაც.. აფხაზების თვალწინ, იმუნიტეტი მაქვს გამომუშავებული.
ჟანგბადი ჩავისუნთქე და თვალწინ ავესვეტე გიორგის. მოვუყევი..ყველა დეტალი გავანდე, ზაზაც ვახსენე, მაგრამ მან ცივად ამარიდა მზერა.
-მხოლოდ ერთ რამეს გეტყვი,-ლიმონიანი ჩაი დამაკავა ხელში და ხელზე მაგრად მომიჭირა მხარდაჭერის ნიშნად.-მე არავინ ვარ საბას შესახებ რამე რომ ვთქვა, არც თენგოს აქვს ამის უფლება, არც ზაზას და მთელს შენს სახელმწიფოს. ის წმინდანი არ არის, მაგრამ არც მონსტრია. მისი პირადი ცხოვრებაა ის, რაც დაინახე. იმიტომ დაემართა, რომ ასე იყო საჭირო და კიდევ ბევრჯერ მოგიწევს ასეთი რაღაცების ხილვა, ანა. ეს სოხუმია..აფხაზეთი, რუსეთის ერთ-ერთი შემოგარენი, ერთ-ერთი მარიონეტი და მიყრილი, მივარდნილი უბანი. ასე ხდება. შეგიძლია დაწერო. მიაწოდო ინფორმაცია, მაგრამ საბას პირადი შენი კი არა ჩემი საქმეც არ არის. თუ მოუნდება, მოგიყვება, თუ არა და არც შეეცადოს რამის გაგებას.
-გასაგებია,-ძლივს ჩავუშვი ერთი ყლუპი სასულეში.
-ჩემს ოთახში დაიძინე, მე დივანზე დავწვები. დედას გეფიცები, არც კი გავივლი კართან ახლოს.
-კარგი რა, გიორგი,-გამეღიმა მის სიტყვებზე.-არც მიფიქრია.
-თეთრეული კარადაშია, სუფთაა, არ იღელვო.-დამარიგა, ამაყენა და დივანზე დაწვა. როგორი საყვარელი იყო, ოთახშიც კი არ შემომყვა თეთრეულის საჩვენებლად, არ უნდოდა რაიმე სახის დისკომფორტი მეგრძნო.
-ღამე მშვიდობისა, გიორგი.
-შენც ასევე, ანა.

„ისინი უნდა გამოიყენო და არა შეიყვარო, ანა.“

.

პაციენტმა გაიღვიძა. დილის რვა საათზე დავადექით თავზე, ბესო მოწიწებით მომესალმა. უცნაური მზერა გამიცვალა თენგომ, ვერ მიხვდა რა ხდებოდა. ბესოს კი გაკვირვება გამოესახა სახეზე, როცა ჩემი სილუეტი თენგოსთან ერთად დალანდა. კინაღამ ხმაურიანად გამეცინა, როცა წუხანდელმა ექიმმა ბახილების, პირბადისა და სპეციალური ჩასაცმელის გარეშე პალატაშიც არ შემიშვა. არ მეგონა, ასე გულდასმით თუ გაითვალისწინებდა ჩემს თხოვნას. საბას ეღვიძა. დალურჯებული თვალები მაშინვე მომარიდა და გიორგის სტყორცნა მტრული თვალები, რატომ მოიყვანეო.
-როგორ ხარ, ბეხო? - თენგომ შესძახა გამხიარულებულმა. მხარზე ხელი დაკვრა აკლდა მარტო.
-რა საჭირო იყო..
-არ დაიწყო ახლა,-გიორგი ჩამოუჯდა გვერდით, მე კი დივანზე მანიშნა, დაჯექიო.-როგორ ხარ, აბა?
-ხომ ხედავ, როგორც.
-მაგარი ნაცემი კი ხარ ისე,-თავი გადააქნია თენგომ.
-შენ დაშავდი, ანა?-ძლივს თქვა რამდენიმე სიტყვა საბამ.-მაპატიე, კარგი?
-არაფერია,-გავუღიმე. შემდეგ საუბარი გააგრძელეს. სანამ პალატაში ვიყავი სიტყვა არ დაძრეს იმის შესახებ, თუ ვინ იყო თავდამსხმელი, რატომ მოხდა ასეთი რაღაც და მსგავსი რამ, ამიტომ აზრი არ ჰქონდა ჩემს დარჩენას, ვუთხარი რომ სასტუმროში მივდიოდი და გარეთ გამოვედი. მართალი იყო გიორგი, თუ საჭირო იქნებოდა ამას მეტყოდა ზაზა მაინც, ამიტომ თუ საბას პირადი იყო ეს ყველაფერი, მე არაფერი მესაქმებოდა.
პოლიცია არ დამხვდა, სამაგიეროდ ბესო მელოდებოდა კართან. თბილად მივესალმე მეორედ. როგორც კი ტაქსიში ჩავჯექი, თვითონაც წავიდა. გამეცინა. ფაქტობრივად, ჩემ გამო დარჩა მთელი ღამე და ნახევარი დილა. მერე ფანჯარას მივადე თავი, ჩემს ნომერში ავირბინე და საღამომდე თვალი არ გამიხილავს.
„გეშინია?!“

.

გიორგის აივანზე ვიჯექი, როცა გაწვიმდა. შორიდან მოსჩანდა ზღვაზე გადაჭიმული ჰორიზონტი, რომელიც თეთრ ღრუბლებს უერთდებოდა. მზე წვალებით ჩავიდა, ალაგ-ალაგ გარდატეხა სხივები და საბოლოოდ, ისიც ცამ შეისრუტა. პალმის ყლორტებიდან წვიმის მსხვილი ბურთულები ჩამოსრიალდნენ, ხეებიდან ჩიტები აფრინდნენ. სახლი... ეს სიტყვა შეეფერებოდა იქაურობას. ღმერთმა ალბათ დიდი ხანი იწვალა, როცა აფხაზეთის ბუნებას ჰქმნიდა. ბუნებამ უხვად დაასაჩუქრა აქაურები, საშველად, გადამრჩენლად მოუვლინა აფხაზებს ეს ადგილი, ან იქნებ წყევლად, ვინ იცის.. ტკივილის, საშინელი მწუხარებისა და ნოსტალგიის სუნი დატრიალდა გარშემო.
ლიმონიანი ცხელი ჩაის ჭიქას თითები შემოვულაგე. ზაფხულის წვიმა, ზაფხულის სიცივე, გიორგის ჩაი და აფხაზური გარემო ქართული სუნით გაჟღენთილი ტანზე მომელამუნა და აქ ჩამოსვლის დღიდან პირველად, ჟრუანტელმა დამიარა საოცარ გრძნობასთან ერთად.
-ხედით ტკბები?-სკამი მოაჩოჩა გიომ, გვერდით მომიჯდა და თვითონაც გადახედა სივრცეს.
-ბედნიერი ხარ, რომ ყოველ საღამოს დაისს აქედან უყურებ.-არაფერი მითხრა, თავი დააქნია რამდენჯერმე, თითქოს რაღაცის მოყოლა უნდოდა. ფეხი ფეხზე გადავიდე, გავუღიმე და ამან ბიძგი მისცა, რომ ხმა ამოეღო.
-უძველესი ლეგენდის თანახმად, როცა ღმერთი დედამიწას ჰქმნიდა მან თითოეულ ტომს თავისი ეთნიკური სამშობლო გამოუყო, თავისი ხალხის რაოდენობისა და გაწეული სამსახურის შესაბამისად. აფხაზი ლიდერი უკანასკნელი აღმოჩნდა, ამიტომ ღმერთმა მას ჰკითხა: „სად იყავი, როცა ქვეყნები გავანაწილე? მე შენთვის აღარაფერი დამრჩენია.“ აფხაზმა უპასუხა: „ჩვენს სახლში სტუმრები გვყავდა, უფალო, და არ შეგვეძლო მათი დატოვება სათანადო სტუმართმოყვარეობის გარეშე.“ ამ ღირსეული საქციელის გამო ღმერთმა მას ის მიწები მისცა, რაც თავისთვის ჰქონდა გადადებული. აფხაზებს დღესაც სჯერათ, რომ ეს ადგილი ღმერთის მიწა იყო ოდითგანვე, ღვთის საჩუქარი, ამიტომ ეს ლეგენდა განსაკუთრებით უყვართ.
-მართლაც ასე გამოდის,-ნერვიულად გამეცინა.-ძალიან ლამაზია აქაურობა და სხვანაირად შეუძლებელია იყოს. მაგრამ.. ქართველებისთვის ღმერთის გადაწყვეტილება წყევლა უფროა, ვიდრე კურთხევა.
-შეიძლება,-დამეთანხმა. ბავშვური ღიმილით გამიღიმა. ოცი წლის გიორგი უნდა ყოფილიყო ოცი წლის და არა ისეთი დაკაცებული, როგორიც მაშინ წინ მეჯდა. პირველად შევნიშნე მის სახეზე მსგავსი რამ, ამიტომ დავმძიმდი.
-რა ისტორიული ქალაქი იყო და რას დაამსგავსეს. მაინც რომ ლამაზია?-წინ აღმართულ ხუთვარსკვლავიან სასტუმროს გადავხედე.-ძველ დროში ქართველები, რუსები, აფხაზები, სომხები და ბერძნებიც კი ერთ მაგიდასთან სხდებოდნენ და ჩაის მიირთმევდნენ, ახლა კი..
-შენც მიირთმევ ჩაის, მაგრამ სხვანაირ სიტუაციაში.-გაიხუმრა, მეც გადმომედო დადებითი ემოცია. საოცრებას გიკეთებდა გიოს ჩაი.
-იცი, რა მიკვრის?! ადრე არასდროს მიფიქრია ამაზე. შენ გასაგები ხარ, რატომ აგირჩიეს თბილისში. საბაც ასე თუ ისე მესმის, მიუხედავად იმისა, რომ არ ვიცი როგორი წარსული აქვს, მაგრამ თენგო? ზაზამ თქვა, რომ ძებნილია. პარადოქსია,-გავიცინე.-იმ ადამიანს ჩამაბარა, ვისაც თავისი უწყება ეძებს. მაინც, როგორი უკუღმართია ეს ქართველობა..
-თუ თენგოზე დარდობს, ის არასდროს არაფერს გავნებს, ანა.
-ამის გამო არ მითქვამს. უბრალოდ, მიკვირს.. უცნაურია, საინტერესოა, მაგრამ მაინც სხვანაირი მდგომარეობა გვაქვს. ჯერ კიდევ ვერ ვაანალიზებ, რა შეიძლება მოჰყვეს ამ ყოველივეს და გავაღწევ თუ არა მშვიდად აქედან.
-თუ ვერ მოგიხერხდა წასვლა, ხომ იცი, რომ თავისუფლად შეგიძლია დარჩე.
-საერთოდ არ ჟღერს დამამშვიდებლად.-მხარზე წავკარი ხელი, ისევ ბავშვურად დაიკისკისა.
-ხვალ რა საქმე გაქვს?-წვიმამ შეწყვიტა ციდან დენა. პეტრიქორი მიმოიფანტა.
-არ ვიცი, ზაზას ზარს ველოდები. საქველმოქმედო ორგანიზაციები მიმოვიარე, ქორწილსაც დავესწარი, ნელ-ნელა მივყვები და იმედი მაქვს, პარლამენტშიც შევაღწევ მალე.
-საშვი გჭირდება..
-ვიცი. ჯერ სახელი უნდა გავარდეს ჩემი, მერე კი მაგასაც დავიმსახურებ.
-იშვიათად უშვებენ უცხოელ ჟურნალისტებს, აფხაზი უნდა იყო თავისუფლად რომ მოხვდე, გაგიჭირდება.
-დროა საჭირო და შევაღწევ.

.

აფხაზური კულტურა ტიპური კავკასიურია. უდიდესი მნიშვნელობა ექცევა ოჯახს. დაუშვებელია ნათესავების შეუღლება, თუნდაც შორეულის. მაგალითად, ბიცოლას ძმის ცოლი ბიძაშვილის მამიდაშვილი იყოს, ეს დაუშვებელია. მკაცრად იცავენ ადათის წესებს. ჩვეულებრივ, ტრადიციულ ოჯახში რძალი არ ჯდება მაგიდასთან, როცა მამამთილი საჭმელს ჭამს. არ აქვს უფლება მათ სახელით მიმართს, მაგრამ თანდათან გადაშენებისკენ მიდის მანკიერი წესები, თუმცა შემორჩენილი არის და ბევრიც სიამაყით იცავს.
აფხაზები კულტურული ხალხია. ფოლკლორის მოყვარული, მათთან ხშირად მოილხენ. როცა ოთახში ადამიანი შემოდის ფეხზე წამოდგებიან, სულ პატარა რომც იყოს მაინც. ასაკს არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს, ეს ერთგვარი პატივისცემის გამოხატულებაა. დიდ მნიშვნელობას ანიჭებენ გარდაცვლილებს, მათ სამუდამოდ იმახსოვრებენ და ცხოვრების ბოლომდე პატივს მიაგებენ. კავკასიელები რთული ხალხი ვართ, მაგრამ ფაქტი ერთია, მუსიკა გვიყვარს. ბრძოლა. ცეკვა. ცეცხლს ვანთებთ ყველგან და ყოველთვის. სახეზე, საუბარზე, სიარულის მანერაზეც გვეტყობა ვინც ვართ.
თუმცა, აფხაზეთში უკვე ნაკლებადაა ისეთი ძირძველი აფსუები, როგორიც ადრე. ყველგან სომხები არიან მოდებულნი. მთავრობაში, მაღალ თანამდებობებზე, სასწავლო დაწესებულებებში, სუროსავით მოეკიდნენ ყველაფერს და ქათმის ხორცივით ყველგან არიან. მალე ალბათ რიცხოვნებითაც გადააჭარბებენ ძირძველ აფხაზებს, რომლებიც ისედაც მცირენი არიან.
აფხაზური ოჯახი პატრიარქალურია. ორგანიზებულია ოჯახისა და ადათის გარშემო. მეზობლები მუდამ ერთ მუშტად შეკრულნი არიან, ხშირად ვახშმობენ ერთად, ათობით მეზობელი ერთ ადგილას იყრის თავს.
ინფორმაციებს პერიოდულად ვუგზავნიდი ზაზას, თან თავისუფლად ვაქვეყნებდი პირად ბლოგზე. მინდოდა უშიშარი ჟურნალისტის იარლიყი მქონოდა, თან პრობლემებიც არ მაწყენდა, ასე უფრო გავაგებინებდი ხმას საზოგადოებას. არ მოვსულვარ იმისთვის, რომ რამე ახალი მეთქვა მათთვის, უბრალოდ მინდოდა უდანაშაულო, სიმართლის მთქმელი ადამიანი ვყოფილიყავი და ამიტომ, საბას და დაუკითხავად გამოვაქვეყნე ქორწილის ღამის დეტალები. ფოტომასალა არ მქონდა, თუმცა საავადმყოფოს უდარდელი დამოკიდებულება დავწერე და კონკრეტულ დაწესებულებას ნული რეკომენდაცია გავუწიე, ასევე აღვნიშნე როგორ დამეხმარა „ვიღაც ღვთისნიერი აფხაზი“ ანუ ანდრო, თუმცა მისი ვინაობა არ გავამხილე. მადლობა გადავუხადე აფხაზ დედებს, რომ ასეთი შვილები გაზარდეს. ფარისევლობა.. როგორ ვერ ვიტანდი. მიწევდა, იძულებული ვიყავი ასე მოვქცეულიყავი. სინდის ვაბინძურებდი თანდათან, შავი ლაქები ისედაც ბლომად მქონდა, უფრო მეტად გავამუქე და არ შველოდა ამ ყველაფერს აფხაზეთის სუფთა ჰაერი. ჩემი შინაგანი თანდათან ტალახიანდებოდა.

მეორე თვე იწყებოდა ჩემი ჩამოსვლის. ამ ერთი თვის განმავლობაში ისინი გავიცანი. დავდიოდი ყველგან, სადაც შანსი გამოჩნდებოდა. დავყვებოდი გიორგის, თენგოს, მაგრამ საბას იშვიათად. ის თავს მარიდებდა. სახლში ამოსულს თუ ვნახავდი მხოლოდ, გამოწერის დღიდან არც კი გვისაუბრია ნორმალურად. დამნაშავედ გრძნობდა თავს, მე კი კიდევ უფრო მძულდა თავი იმის გამო, რომ ის თავს იდანაშაულებდა. ჩემს სტატიაზე სიტყვა არ უთქვამს, გიორგისთან უხსენებია, - ეს მისი მოვალეობაა, ამიტომ როგორც საჭიროა ასე მოიქცესო. არ გამკიცხა იმის გამო, რომ მისი ფოტო გამოვაჭენე ინტერნეტში. ქორწილის ფოტო, რომელიც მალულად გადავუღე. დამპალი ადამიანი გავხდებოდი თუ არა მის თვალში არ მაღელვებდა, რადგან ზაზასი არ იყოს მე ის უნდა გამომეყენებინა და არა შემყვარებოდა, ამიტომ ყველას და ყველაფერს გადავუვლიდი, ოღონდ ეს სამუშაოს ბრწყინვალედ შემესრულებინა.
მოკლედ, შევეგუე ამგვარ სოხუმს. ჩუმს, ხმაურიანს, წვიმიანს, მზიანს და ჩემად გავიხადე. სოხუმი საოცარი სილამაზის პატრონია, საგანძურია ჯერ კიდევ ხელშეუხებელი.

ფესტივალი ტარდებოდა, რომელშიც მონაწილეობას იღებდნენ სხვადასხვა ასაკის ბავშვები. შეჯიბრი იყო სიმღერაში, ცეკვაში, ლექსების წარმოთქმასა თუ სკეტჩების დადგმაში, ამიტომ მეც მომიწვიეს. ეს ჩემი პირველი წინ გადადგმული ნაბიჯი იყო, რადგან კრიტიკოსად მოვიაზრებოდი და როგორც ხშირად ამბობდნენ, ჩემი მოსაწონი ვერაფერი ნახეს აფხაზეთში. ამაზე გულიანად ვიცინე, აშკარად არ ხიბლავდათ სიმართლის ტირაჟირება. სიხარულით გამოვეწყვე, როგორც მჩვევია, თითქმის შიშველი წავედი. მოკლე ქვედაბოლო, მოღერღილი ზედატანი მეცვა და მაინც მცხელოდა. შუა მწკრივში მოვხდი, შესასვლელ სკამთან, თავისუფლად რომ შემძლებოდა გადაღება, რაღაცების ჩანიშვნა და ყველაფერზე დაკვირვება. თითითაც კი მიანიშნებდნენ უკვე ჩემზე. მაშინ მეგონა, რომ ჩემი სტატიების გამო ვიყავი ცნობილი, არადა მე ხომ ანდროსთან ერთად ვიპოზიორე თან ორჯერ. მეწყინა კიდეც ამის გაანალიზება, თუმცა ჩემი საქმე შევასრულე და ახალ თაობას, რომლებსაც დამახინჯებული ისტორიის სწავლა მოუწევდათ, კარგა ხანი ყურადღებით თვალიერება დავუწყე.
ცოტა დავიძაბე, როცა აფხაზურად დაიწყეს საუბარი, თუმცა შემდეგ რუსულად განაგრძეს და მეც შვებით ამოვისუნთქე.
-ალიონა წაგვიკითხავს დიმიტრი გულიას ულამაზეს ლექსს, გთხოვ ალიონა.-წამყვანმა ცქრიალა გოგო მიიპატიჟა სცენაზე, მიკროფონი გადასცა და გავიდა. სანამ ალიონა ლექსის კითხვას დაიწყებდეს, მე მოკლედ გეტყვით, რომ დიმიტრი გულია რუსეთის იმპერიაში დაიბადა, ცხოვრობდა და გარდაიცვალა საბჭოთა კავშირში, თუმცა ყველაზე მთავარი, - იგი სწავლობდა გორის საოსტატო სემინარიაში. იგი პირველი აფხაზური გაზეთის „აფსნის“ რედაქტორი იყო და ასე შემდეგ, ისეთივე დამსახურებულია აფხაზეთისთვის, როგორც ილია საქართველოსთვის. ის ბევრს ნიშნავს მათთვის.
1925 წელს „აფხაზეთის ისტორია“ გამოსცა, სადაც გამიჯნა ქართული და აფხაზური ისტორია. 1922-24 წლებში თბილის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ასწავლიდა აფხაზურ ენას, თარგმნა ვეფხისტყაოსანი, ილიასა და აკაკის ლექსები და მოკლედ, ორაზროვანი კაცი იყო, როგორც დანარჩენი მისი თანამემამულეები. თან სარგებლობდა საქართველოთი, თან გაგვმიჯნა მასთან. თავისუფლებისკენ მიდრეკილი.. მონობაში გაიყვანა ძმები.
-Всю жизнь свою в труде,
как горная вода,
он знать не знает,
где плоды его труда.
Ему бы отдохнуть,
но, тратя столько сил,
он не окончил путь
и рук не опустил.
Он верен навсегда
призванью своему.
Пасть духом — никогда
нет времени ему.

(მითარგმნა ერთმა ძალიან კარგმა ადამიანმა. მუზა არ ჰქონდა, თორემ გარითმავდა კიდეც, თუმცა არა უშავს, დავტოვეთ ისე როგორც არის, ამიტომ არ გაგვკიცხოთ, თვითონაც უჭირს ქართულად საუბარი, გაგებით მოეკიდეთ)
„მთელი ცხოვრება სირთულეშია,
როგორც მთის წყარო,
სად არის ფესვები ამ სირთულისა
არ უწყის,
დასვენება არ აწყენდა, მაგრამ
ძალის დაკარგვის შემდეგ,
მას არ დაუსრულებია გზა,
და ხელები არ ჩამოუშვია,
ის ერთგულია სამუდამოდ თავისი მოწოდებისა,
სულით დაცემის დრო არ გააჩნია მას არასდროს.“
მხურვალე აპლოდისმენტები მოჰყვა. შემდეგ იყო რუსი პოეტები: პუშკინი, ლერმონტოვი და დანარჩენები. იყო სპექტაკლი, კომედიური და დრამატული პიესები. კარგი სანახაობა დადგეს ამ ბავშვებმა. ახალმა თაობა, რომლებსაც არ ჰქონდათ სურვილი ჩვენთან ურთიერთობის აღდგენის. მოვინუსხე.. იმდენად შევედი აზარტში, რომ სკამზე გადავწექი და კომფორტულად დავუწყე ყურება ახალგაზრდებს.
-სცენაზე ვთხოვთ, პრეზიდენტ ასლან არშბას.-ემოციებით ჩასძახა წამყვანმა მიკროფონს და ხალხიც ფეხზე წამოცვივდა. გავიჭყლიტე, მეც წამოვდექი და ასე, ჰიმნის ფონზე..ღონისძიების დასასრულს შემოვიდა ძვირფასი აფხაზეთის ძვირფასი პრეზიდენტი, ბატონი ასლანი, ანდროს მამა. მაღალი იყო, თითქმის ზევიდან დახედა წამყვანს და მანაც ქვევიდან მიაწოდა მიკროფონი. ჰიმნი საკმაოდ მელოდიური, ამყოლი მუსიკისა იყო. ერთადერთი სიტყვები რაც გავარჩიე ეს: „ოჰო-ჰო-ჰო, ჰო რაიდა“ გახდა. დროშები ააფრიალეს, გულთან მიიდეს გაშლილი ხელისგული და რითმს ააყოლეს სხეულები, ხმა.. თავისუფალნი გახდნენ წამით.
გასვლა დავაპირე. ჯგროს თავი დავაღწიე და როგორც კი კარი გავაღე, თავისუფლად სუნთქვაც შევძელი. მაინც მტკენდა მათი სითავისუფლე, მიუხედავად იმისა, რომ რუსეთის კლანჭების ქვეშ იყვნენ. მაინც მჯეროდა, რომ ისინი ადამიანურად შეცდნენ და მალე მიხვდებოდნენ ამ დანაშაულს. ან მალე გვაპატიებდნენ.. არ მინდოდა, რომ ბედნიერები ყოფილიყვნენ. არ მინდოდა, რომ ეცეკვათ. ემღერათ. ლაღი ბავშვობა ჰქონოდათ, როცა დედაჩემი ერთ ომს შეესწრო, მეორე კი თვალით ვიხილე. არ მინდოდა ყველაფერი ეს გაეკეთებინათ მარტოს.. ჩვენ გარეშე.
-ჯანდაბა!-შევიკურთხე. კიბეები ელვისებურად ჩამოვირბინე და გარეთ გასული, იქვე გრძელ სკამზე ჩამოვჯექი.
როცა მე გულის ცემას ვიწყნარებდი, სწორედ მაშინ შემოსრიალდა ნაცნობი ავტომობილი ეზოში. ყელი მოვიღერე, სახე დავალაგე და ასე დავაკვირდი, როგორ მედიდურად გადმოვიდა ავტომობილიდან სრულიად უბრალოდ ჩაცმული ანდრო. სპორტულ ფორმებში, შორტითა და მაისურით გადმოაბიჯა და ჯერ შენობას ახედა, სადაც გაგანია კონცერტი ტარდებოდა, მერე კი გამომეტყველება ჩემზე გააჩერა ჯიბეებში ხელებჩაწყობილმა.
გავუღიმე.
მხოლოდ იმიტომ, რომ მისი ჟესტი, მისი ჩაცმულა დაცინვად აღვიქვი ყველაფრის მიმართ. სინამდვილეში იქნებ ასე სულაც არ იყო, მაგრამ მე იმდენად შორს წამიყვანა ფანტაზიებმა, პრეზიდენტის შვილს ესეც კი მივაწერე. აშკარად დაღლილს ჰგავდა. ბეტონის საფეხურები ამოირბინა, დაცვას დარჩენა მოსთხოვა და კართან მისული შეჩერდა მხოლოდ.
-„ვიღაც ღვთისნიერი ადამიანი,“ ხო?! - გვერდით გადახარა თავი. მერე მომიჯდა. არ მიყურებდა არასდროს, როცა გვერდით მეჯდა, ახლაც ჰორიზონტს გაჰყურებდა.
-თუ გინდა, გადავაკეთებ და ვახსენებ, რომ შენ იყავი..
-ისედაც იციან ვინც იყო.-დამიბრუნდა პასუხი მაშინვე. რა თქმა უნდა, მიხვდა საზოგადოება, რომ ანდრო იყო, რადგან საავადმყოფოში ერთად ვიყავით და მათთვის ეს რთული ამოცანა არ იქნებოდა. სპეციალურადაც კი დამალე მისი ვინაობა..
-ასე აპირებ შესვლას? - ჯერ ბოტასებზე დავხედე, შემდეგ მის ნაცრისფერ წინდებს, შავ შორტსაც დავუთმე თვალები და ბოლოს პროფილით მიბრუნებულს გავუშტერე თვალი. გამოძერწილი ხარ, ადამიანო, გამოძერწილი..
-შენ წინააღმდეგი ხარ? - ისეთი გაპრანჭული ვიყავი, შეუძლებელი იყო ჩემი არ შემჩნევა. დამპალი აფხაზი, გმირულად მაცილებდა თვალებს.
-უბრალოდ გკითხე. დამთავრა უკვე ღონისძიება, მამაშენია სცენაზე. გამოაცხადებს გამარჯვებულს და მორჩება.-თავი დამიქნია.
-საბა უკეთაა? - მხოლოდ ახლა გამომხედა.
-გამოჯანმრთელდა, მადლობა.
-ჩვენება მიეცი? - სუსტად ჩაეღიმა. დამცინოდა..
-არ არის სასაცილო!
-ვიცი, გეკითხები.
-საბას საიდან იცნობ?-აქ უკვე მართლა სერიოზულად მომხედა და მკლავი საზურგეზე ჩამოდო. არავინ იყო ეზოში, ყველა შიგნით, მხოლოდ ბესო იდგა მანქანასთან და სიგარეტს ეწეოდა.
-საბას ჰკითხე.
-და შენ რატომ არ მპასუხობ?!
-და მას რატომ არ ჰკითხავ?-მომიტრიალა, მე გამეცინა, მან ისევ ბესოს დაუწყო ცქერა.
-რატომ ხართ ასეთი რთული ხალხი ეს აფხაზები,-დავიდუდღუნე ჩემთვის ჩემი გასაჭირი.
-აფხაზია საბა?-ორაზროვნად იკითხა. დავიძაბე.. მორალურად მოვემზადე როდის მეტყოდა: „დამპალი ქართველია!“
-რას გულისხმობ?
-მეგრელია, ასე არ არის? - გაუგებრად შეჰკრა წარბები. მოვეშვი..
-ჰო, კი, მაგრამ მასზე არ მითქვამს. შენზე ვთქვი და დანარჩენებზე, სხვადასხვანაირები ხართ, ამას ვგულისხმობდი.
-ეცნობი?
-კი, დავხეტიალობ, თუმცა ერთ ქვაბში ვერ მოხარშავ ვერავის. ზოგი რას ფიქრობს, ზოგი რას. ამ პატარა ქვეყანაში ძალიან ბევრი ადამიანი ცხოვრობს, ზოგი არა-საჭიროც კი.-ვთქვი და ჩემივე ნათქვამმა „პატარა ქვეყანამ“ ჭინჭარივით დამისუსხა მთელი ტანი.
-მაგალითად, ვინ, ანა? - ფეხები გადააჯვარედინა. საფირმო პოზა მიიღო სკამზე და მუცელზე დაალაგა გადაჯვარედინებული თითები. ისიც სხვანაირი გახდა იმ დღეს. მომხიბლავი კი არა, ამჯერად, საყვარელი მანერებით წარმიდგა, ნებისმიერს მოუნდებოდა მასთან ყოფნა. ზედმეტად თავისუფლად იქცეოდა ჩემთან, ყველასთან..სოხუმის ფონზე..
-მაგალითად, სომეხი აფხაზები. მალე ალბათ გაჯობებენ ძირძველ აფხაზებს, იმდენი ყოფილან მხოლოდ სოხუმში.
-რატომ გადაწყვიტე, რომ ძირძველი აფხაზები ვართ დანარჩენები? - მისი მშვიდი ტონი ტვინში ზარებს რეკდა. ასეთი სიმშვიდით როგორ შეეძლო ადამიანების დაფრთხობა და ამავდროულად, ჩემი დაწყნარება.
-არ ხარ? აბა, ვისია ეს ქვეყანა.. მე არ მესმის რაღაცები.
-მე ვარ. მამაჩემიც, ბაბუაც იყო. აი, ბესოც,-თავით მანიშნა წვეროსანზე, რომელსაც სიგარეტი გადაეგდო და ტელეფონზე საუბრობდა.
-მორჩა?
-ჩამოგითვალო? დიდ დროს არ წაიღებს..-მივხვდი, რასაც ნიშნავდა მისი სიტყვები, უბრალოდ ტკივილიანად გავუღიმე, მეც არ მედარდებოდეს ახლა მათი გადაჯიშება.
-ადრე მითხარი ინტერვიუს არ ვიძლევიო.-შევახსენე.
-არ შემიცვლია აზრი.
-მაგრამ ახლახან რაღაც მაინც მომიყევი.
-არა მგონია, ორი წინადადება საინტერესო იყოს მკითხველისთვის.
-იმდენად პოპულარული ვარ, ხალხი ელოდება ხოლმე როდის გამოვაქვეყნებ მორიგ კრიტიკულ სტატიას. მგონი, აქ დარჩენა მომიწევს..
-იმ ღამის შემდეგ.. გინდა აქ ყოფნა?! - ირიბად გადმომხედა.
-მე არ მეხებოდა ის, რაც მოხდა. ამიტომ..
-შეგეხება, თუ ისევ გააგრძელებ წერას კრიტიკაზე, რომელიც წუწუნს უფრო ჰგავს.
-უკაცრავად?-შოკისგან პირი დავაღე.-რა არის წუწუნი, როცა რეალობას ავხადე ფარდა. დიდი ბოდიში ბატონო პრინცო, არ მეგონა თქვენს რამდენიმე ათასიან ქვეყანაში, რომელიც ზომით წყნარი ოკეანის კუნძულებსაც კი ვერ აღემატება, სიმართლის თქმას წუწუნი თუ ერქვა. იცი, რა..შენზეც დავწერ, შენ დამპალ ენაზე! იმაზეც, რომ უგემოვნო მუსიკა და საშინელი ჩაცმის სტილი აქვთ აქაურებს, იმაზეც, როგორ გირიცხავთ ჩემი ქვეყანა ფულს და როგორ დადიან თანამდებობის პირები ჩემს პრეზიდენტთან გროშების სათხოვნელად, სხვათა შორის, მამაშენიც!-იმდენად გამაღიზიანა მისმა სიტყვებმა, რომ მთელი ბრაზი და ბოღმა ამოვუშვი. ფეხზე დავმდგარვარ ამასობაში და ასე მისაუბრია. ანდროს რეაქცია არ ჰქონია. რაღაც რიგზე ვერ იყო..ბესო მოგვიახლოვდა ჩქარი ნაბიჯებით, მერე კი თავი მივატრიალე და..
ბატონი პრეზიდენტი, ასლანი..ის, რომელიც ახლახან კულტურულად გავლანზღე. კართან იდგა დაცვასთან ერთად და ჩემი სიტყვები ზედმიწევნით მოისმინა. გავქვავდი.. ეს ნამდვილად არ შედიოდა ჩემს გეგმებში და ახლა ნამდვილად გავხდებოდი პოპულარული აფხაზეთში, რადგან ის მომკლავდა! აუცილებლად!
-ვინ ხარ შენ? - ძლივს წარმოთქვა კაცმა. ჰალსტუხი ოდნავ მოიშვა და ერთი ნაბიჯით წამოიწია ჩემკენ. ანდრო ისევ ისე იჯდა, როგორც ადრე. უბრალოდ ქვევიდან ახედა მამას.
-უკაცრავად, მე უნდა წავიდე.-ნაბიჯი გადავდგი კიბის საფეხურისკენ, მაგრამ მკლავზე მომქაჩა ბესომ, რომელსაც საერთოდ არ ეტყობოდა თვალებში, რომ ამის გაკეთება უნდოდა.
-შენ ხარ ის ჟურნალისტი?! - თვალი თვალში გამიყარა კაცმა. კარი ჩაკეტა ვიღაცამ გარედან, არავის არ მისცა გამოსვლის უფლება. მარტო ვიყავი კაცებს შორის.
-დიახ.
-გაიმეორე ის, რაც თქვი. - მკაცრად მითხრა.
-რა საჭიროა..
-გაიმეორე-მეთქი! - ხელი უმისამართოდ აიქნია.
-ძალიან დიდი ბოდიში, უნდა წავიდე.-გავიფართხალე ბესოს მკლავებს შორის, მაგრამ ვერას გავხდი.
-სახელი? შენი სახელი მითხარი!
-ანა. ანა ივანოვა.
-მომისმინე ახლა,-წამოიწია ჩემკენ. ბესოს ანიშნა ხელი გაეშვათ ჩემთვის. თავისუფლად დამაყენა და დამრიგებელი ტონით საუბარი დაიწყო.-თუ ვნახავ შენს სტატიას ინტერნეტში..-გაგრძელებას აპირებდა, თუმცა ანდრო წამოდგა. იმდენად ეფექტურად გამოუვიდა, რომ მამაც კი გაჩუმდა. ყველა მას მივაჩერდით.
-გამომყევი,-ოდნავ დაიხარა, ყურში მიჩურჩულა და ხელი გამომიწოდა. ჯერ დაბნეულმა ავხედე, მერე პრეზიდენტს შევხედე გაქვავებულმა. ის არანაკლებ მდგომარეობაში იყო..ანდრო დამეხმარა არჩევანის გაკეთებაში, ხელი ჩამკიდა და კიბეები სწრაფად ჩამომარბენინებინა. ყბა ჩამოენგრა ასლანს. ჯერ იყოდა შვილის ჩაცმულობა, მერე მე, ახლა ჩვენი ერთად წასვლა.. ხმა ვერ ამოიღო.
-რას აკეთებ? - მანქანისკენ მიმავალს ჩავეკითხე, თითებს ისევ არ მიშვებდა.
-გიყენებ.-უდარდელად მიპასუხა.
-რა?!
-ჩაჯექი, სახლში მიგიყვან.-კარი გამომიღო წინა სავარძლის, მიხურა, უცებ მოუარა და გამოკიდებულ ბესოს ხელი აუწია, თავის დანებების ნიშნად.
-ვერაფერი გავიგე. რას ნიშნავს, მიყენებ?
-იმას, რაც შენ გააკეთე საქველმოქმედო საღამოს.-წარბები აზიდა ნიშნისმოგებით. გზისპირას გაიყვანა მანქანა და იმდენად მშვიდად დაიწყო ტარება, ძილი მომერია. ლოგიკურად როცა ვიმსჯელე, იმ დასკვნამდე მივედი, რომ მან ამ საქციელით მამას რაღაც სამაგიერო გადაუხადა. მთლად დალაგებული არ უნდა ყოფილიყო მათი ოჯახი. მეორე მხრივ კი, ის მიმიხვდა იმ საღამოს საქციელს, როცა გვერდით მისკუპებულ ანდროსთან ერთად პოზიორობა დავიწყე კამერის წინ. ამით ხომ პოპულარობა მოვიხვეჭე?! მერე რა, დასამალი არც არაფერია, ჩემო პრინცო.
-მამაშენი მკვლელებს მომიგზავნის? - შუა გზაზე ვკითხე. გაეცინა.
-დარწმუნებული ვარ, მოიგერიებ.
-იმედი მაქვს, ასეც არ ბნელა, რომ ეს გააკეთოს.
-ისე ლაპარაკობ, თითქოს, დემოკრატიის მწვერვალიდან ჩამოგაგდო ღმერთმა.
-რუსეთი არ ბრწყინავს, მაგრამ თქვენთან შედარებით..
-ჩვენ ჟურნალისტებს მაინც არ ვიმეტებთ სასიკვდილოდ.-რბილად წარმოთქვა.-წერე. მამას არ მოუსმინო, ის ვერაფერს გავნებს.
-დაგიჯერო?! - გამომწვევად გავხედე, ისევ გაეცინა.
-აქამდე ყველაფერი ისე გააკეთე, როგორც გითხარი. არც ახლა გაგიჭირდება.
-რა დამპალი ენა გაქვს.
-ასეა,-არც უცდია უარყოფა.-შენს სასტუმროში მიგიყვანო?
-კი, მანდ. ისე..იქნებ, ინტერვიუზე დამთანხმდე, ჰა?
-არა.
-მიდი, რა, საინტერესო იქნება. თან, იმასაც მოვყვები, როგორ გავიცანით ერთმანეთი, ხალხს დააინტერესებს.
-არა.
-გთხოვ. მამაშენსაც დაეხმარები წინა საარჩევნოდ, ისეთი იმიჯი გაქვს ხალხში, აშკარად ყველას აინტერესებ.
-ანა, შეწყვიტე.-შუქნიშანთან გაჩერდა და გამომხედა.
-ბესოს ჩავწერ. აუცილებლად დამთანხმდება, კარგი კაცია.-გადაჭრით, საქმიანი ხმით დავიწყე საუბარი, თან ახალი ბლოკნოტი ამოვაძვრინე ჩანთიდან.-მიკარნახე მისი ნომერი, დავუკავშირდები დღეს.
-რამდენიმე წუთის წინ მკლავი მოგაგლიჯა..
-სახეზე ეტყობოდა, როგორ არ უნდოდა ამის გაკეთება.
-ბესოს თავი დაანებე, ანა. არ არის მომთმენი.-თან გამიჩერა, თან მელაპარაკა. შემდეგ კი საჭეს დააწვა. ყველგან რატომ ეძინება, იქნებ ვინმემ ამიხსნას.
-შენზე არ ვკითხავ, თუ ეს გადარდებს.-გესლის გამოშვება დავიწყე.
-არც მაინტერესებ რას ჰკითხავ.
-შენ ნომერი დამიწერე, დანარჩენს მე მივხედავ.
-ტელეფონი,-მანიშნა მობილურზე. გავუწოდე. უცებ აკრიფა ციფრები, შემდეგ დამიბრუნა. კარი გამოვაღე, მობილური ჯიბეში ჩავიდე და ის იყო ბლოკნოტი ჩანთაში უნდა ჩამედო, ხელიდან ამაცალა და თითებში კოხტად დაიჭირა.
-საზღაურია.. დღევანდელისთვის.
გავუღიმე. ისევ.


.
ნომრის ფანჯრიდან თვალუწვდენელ სიშორეზე მოსჩანდა მთები, რომლის წვერზე ჯერ კიდევ არ ყოფილა ყინული გამდნარი. ყველგან და ყოველთვის დაგყვება მთა, სადაც არ უნდა წახვიდე ის განუყოფელი ნაწილია. თითქოს, აფხაზებისთვისაა შეხსენება იმისა, თუ საიდან მოდიან.
-კავკასიელებს ერთი ასეთი გამოთქმა აქვთ: „ის ვინც ტყეში დაიბადა, არასდროს დაანგრევს მას“-მითხრა თენგომ, როცა ჩემთან მივიპატიჟე, სასტუმროს სასადილოში.-მაგრამ აფხაზები თანდათან ანადგურებენ ყველაფერ ქართულს, მაგრამ აყვავების უფლებას აძლევენ უცხოს.
-შენ სადაური ხარ, თენგო? - ჩავეკითხე მე. მასზე თითქმის არაფერი ვიცოდი, გარდა იმისა, რომ ქურდული მენტალიტეტი ჰქონდა ოცდაათი წლის კაცს, რომელსაც მე თუ მკითხავთ, ცხოვრება საერთოდ არ ენახა ჯერ.
-თენგო გულედანი, ანა. შენნაირი შეშლილი თუ დაპატიჟებდა ადამიანს თავისთან, როცა მისი გვარიც კი არ იცის.
-სვანი ხარ?! - აღშფოთება ვერსად დავმალე.
-არ მითხრა, რომ შენც.
-ვერ გეტყვი სინამდვილეში ვინ ვარ.-მხრები ავიჩეჩე, მას გაეღიმა. სევდა დაჰკვროდა მის ნაკვთებს.-რამე მოხდა?-ვეღარ მოვითმინე, ამიტომ ვკითხე.
-მოხდა, ჩემო ანა, მოხდა.-დანა-ჩანგალი თეფშზე ჩამოდო. ერთი კარგად შემათვალიერა, ალბათ ფიქრობდა უნდა ეთქვა თუ არა ჩემთვის რამე. იდაყვებით მაგიდას დაეყრდნო და თავი გადააქნია.-შვილები მყავს..
-მართლა? - გულახდილად გამიხარდა.
-მესტიაში ცხოვრობენ, ჩემს მშობლებთან. ჩემი ყოფილი ცოლი ჩამოსულა საფრანგეთიდან, სასწავლებლად იყო წასული. მათი წაყვანა უნდა..
-ცუდი დედაა? - აშკარად უკმაყოფილი იყო ამ ამბით.
-შესანიშნავი, მაგრამ თუკი წაიყვანს, მათ ნახვას ვეღარ მოვახერხებ. დღეში ათჯერ მაინც ვურეკავ ლუკას, სალომეს ოცჯერ, როცა ელენესთან იქნებიან, ასე არ იქნება.
-გათხოვილია?
-არა. არ არის, მაგრამ მას არ მოსწონს, როცა ბავშვებს ვეკონტაქტები და მართალიცაა. რომელ დედას მოუნდება შვილებს ჩემნაირი მამა ჰყავდეს?
-ამას რატომ ამბობ, თენგო?
-ანა, ეს ხომ შენც იცი.-ჩემი წინააღმდეგობა არაფრად მიიღო.-მე როგორი აზრებიც მაწუხებს, რას ვფიქრობ და რა ცხოვრებით ვცხოვრობ ეს ყველამ იცის, შენც მიხვდი შეხვედრის დღიდან. ლუკას ვერაფერს ვასწავლი გარდა იმისა, თუ როგორ უნდა ისროლოს იარაღი, როგორ დაჭრას კაცი, როგორ გაქურდოს ვინმე.. სალომე ვერასდროს გაიხსნება ჩემთან. ვერასდროს შეხვდება ბიჭებს და თუ შეხვდება..ხომ იცი არა..
-რა ასაკის არიან? - მისმა ცხოვრებამ ზედმეტად დამაინტერესა. სხვანაირი მხარე გამოაჩინა, ამან უფრო მიმიზიდა ვიდრე ბენდენაწამოკრულმა კაცმა, რომელიც საერთოდ არ ჰგავდა დღევანდელს.
-ტყუპები არიან, ორივე ათი წლის.
-რამდენი ხანია, რაც არ გინახავს?
-ხუთი წელია, ანა. დამპალი ცხოვრება მაქვს.
-არ გკითხავ რა ჩაიდინე, აქ რომ ცხოვრობ, ამას ვხვდები. გამოსწორების შანსი არ არის?
-სამუდამო მელოდება..
-საფრანგეთში წაიყვანს ბავშვებს?
-არ ვიცი..არ მისაუბრია, რაც დავშორდით.
-დალაპარაკებოდი.
-არ მჭირდება,-გამიღიმა.-როცა თბილისში ჩახვალ, შეგიძლია მოინახულო? რაღაცებს გაგატან.
-რა თქმა უნდა,-მხარზე მოვეფერე.-ახალი ათონი როდის დავათვალიეროთ?
-დღეს არ გცალია. საბას უნდა გაჰყვე, საინტერესო ამბები გელოდება.

.

საბასთან გაუცხოების ეტაპი დაუკითხავად დამიდგა. ჯერ ვერ შეჩვეულს სამუდამოდ მომეჭრა გზა, რომ მასთან ძველებური კონტაქტი, რომელიც არ გვქონდა, აღმედგინა. მიბლოკავდა იერიშებს, არ უნდოდა ახლოს მოვეშვი, ამიტომ მეც შევეშვი და მხოლოდ საქმიანი ხაზი დავიჭირე მასთან. ფოტოაპარატი, ხუთას რუბლად ნაყიდი ტყავის ახალი ბლოკნოტი და მზის სათვალე მოვირგე. თენგოს რჩევისებრ, საცურაო კოსტუმიც ჩავიდე ჩანთაში და გამოპრანჭული, თავისუფლად ჩაცმული ჩავუჯექი მანქანაში.
ჯინსის შორტითა და აქა-იქ ამოჭრილი მაისურით დამიხვდა. თავის დაკვრით მომესალმა, ანალოგიურად მოვიქეცი მეც.
პლაჟი. სოხუმის საოცრება პლაჟი.
ლაჟვარდოვანი ცისა და ლურჯი, წკრიალა ზღვის გასაყარზე გადაჭიმული ჰორიზონტზე მოჩანდა გემი. ერთი, მეორე, მესამე.. დაეხეტებოდნენ და ასე შორიდან ვერ გაარჩევდი რომელი მიმართულებით მოძრაობდნენ. გადავსებული არ ყოფილა ქვიშიანი სანაპირო, ყველა თავისთვის იყო. დიდ, რკინის ბეტონებთან, რომლებიც სულ რამდენიმე მეტრი სიგრძისა იყო, იდგნენ ადამიანები და თევზაობდნენ. ბავშვებიც, მოხუცებიც, ტურისტებიც, ანკესები, ბადეები, მომარაგებული ჰქონდათ თევზის ჩასაყრელი ყუთები. დიდები თეთრ მედუზებსაც კი იჭერდნენ, ხალისობდნენ, მერე გაუშვებდნენ და ასე.
ერთობოდა ყველა.
-და აქ რას ვაკეთებთ? - ვკითხე საბას, რომელიც მაისურს იხდიდა.
-ჯერ იბანავე, თანდათან მიხვდები, რაც მოხდება.
-სად გამოვიცვალო? - წარბები შევკარი, არსად არ იდგა გასახდელი კაბინა.
-პირსახოცს შემოგახვევ, გინდა?
-გასაღები მომეცი, მანქანაში გამოვიცვლი.
-ფანჯრებს აუწიე.
-ჩემით ვერ მოვიფიქრე!-მივაძახე, მაგრამ არ გაუგია. თავით გადაეშვა წყალში.
საცურაო კოსტუმიც ისეთივე თავისუფალი იყო, როგორიც მე მიყვარდა. საბამ წარბები აწკიპა ჩემ დანახვაზე, მაგრამ არაფერი უთქვამს. თენგოზე უფრო მეტი აზიატი თვითონ იყო. ერთადერთი ამ სამ მამაკაცში ჯანსაღად მოაზროვნე გიორგი მეგულებოდა. დიდი სიამოვნებით გავატარებდი მასთან დროს, რადგან მისი მოსმენა არასდროს მობეზრდებოდა ადამიანს. საბა ჩაკეტილი, სხვანაირი ინდივიდი გახლდათ ჩემთვის. მილიონი წელი ვერ გავუგებდი მას.
სოხუმის ზღვა განსხვავდება სხვა დანარჩენისგან. მარტო საქართველოს სხვა კუთხეებისგან კი არა, საერთოდ, თუნდაც ოჩამჩირისგან, ახალი ათონისგან, გაგრისგან, - ის ცალკეა. ყველა დიდ ისტორიას ინახავს და ალბათ ამიტომაც. შეფერილობასთან ერთად, სუნიც, გემოც განსხვავებული აქვს. არასდროს დამავიწყდება ის შეგრძნება, რაც დამეუფლა. ერთადერთი რასაც შემიძლია შევადარო ეს, - პირველი ზიარებაა. პირველი აღსარება. ერთიანად რომ ჩაგისახლდება მადლი, დიდი ძალა მოგეცემა, დამშვიდდები და შენში დუღს შიგნით ყველაფერი.
წყალის ქვეშ ვერ ვძლებ ხოლმე, ამიტომ მაშინვე ამოვყვინთე, თუმცა, ფაქტობრივად, ცარიელ ზღვაზე ბურთი და მოედანი ჩემი იყო, ამიტომ თავისუფლად გავინავარდე. ბეტონის კედლის მაგვარი ნაკეთობები ნაწილებად ჰყოფდა ზღვას, ჩვენს ნაწილში არავინ იბანდა, ამიტომ მარტო მე და საბა ვიყავით. გვერდებზე უფრო მეტი ხალხი იყო, ზოგი ირუჯებოდა კიდეც, გაგანია შუა დღეს თავს იკავებდა ხალხი ჩასვლისგან, ჩრდილში ისვენებდნენ, ან ჭამდნენ და პიკნიკობდნენ. ეს მე, დაუნახავი ადამიანი, რომელმაც პირველად იხილა სოხუმის ზღვა ვერ და ვერ ამოვდიოდი. ვგრძნობდი, როგორ მეწვოდა კანი, საშინლად აჭერდა მზე, მაგრამ საბას განზრახ, ბეტონის ბილიკზე ვდგებოდი და იქიდან ვხტებოდი.
-ავიდეთ ცოტა ხანი. - უკვე მეასეჯერ გამიმეორა.
-შენ ადი, მე ვიქნები კიდევ. თუ რამე, დამიძახე..
-ანა, დაიწვები ასე. არ შეიძლება შუა დღეს ბანაობა.
-ოოო, მაცადე! ყოველდღე კი არ მაქვს ამის ბედნიერება, თან მცხელა.
-გოგო, არ შეიძლება-მეთქი! არავინ აკონტროლებს აქ, უფასო პლაჟია, სხვაგან მაინც წავსულიყავით.
-წადი, კარგად ვარ.-ბოლოს ხელი მაინც ჩავაქნევინე. ცურვა-ცურვით მეორე მხარეს გადავინაცვლე, სადაც ხალხი ბევრად მეტი იყო. ბავშვები, ლურჯთვალა რუსი პატარები ბანაობდნენ, ზოგს ვეთამაშე კიდეც ქვიშაში. რაღაცები ავაშენებინე, საბაც ოდნავ დამშვიდდა, როცა დამლანდა ამოსული. მერე ქვიშიანი სხეულის დაბანა გადავწყვიტე, ბეტონზე ავძვერი და კაი ხანი ვიდექი იმაზე ფიქრით, გადავმხტარიყავი თუ არა. უბრალოდ ჩამოვჯექი და ფეხები წყალში ჩავყავი. საბა ვიღაცას ელაპარაკებოდა.. ვიღაცას კი არა..
ღმერთო, ჩემო! კინაღამ ხარხარი მოვრთე, როცა ბესო დავლანდე შორტებში ჩაცმული. ზღვისკენ წამოვიდა, ნაპირთან იდგა და წყ;ლის ტემპერატურას სინჯავდა ფეხით.
-ბესო!-დავუძახე, თან ხელი დავუქნიე.-მოდი, მოდი.-თითებით ვანიშნე, მას აშკარად აღშფოთება გამოეხატა სახეზე, მერე უკან მიიხედა..საბასთან მდგარ მძინარა, უდარდელა ჯენტლმენს, ბატონ ანდროს გახედა და მართლა წამოვიდა. მარტო ვიჯექი და ვკისკისებდი. მაბედნიერებდა ის ფაქტი, რომ ბესოსნაირ უჟმურ, ორმოცი წლის კაცებთან ვურთიერთობდი და მათი დაყოლიება შემეძლო. პროფესიული სიჩქარით მოცურა...
-გამარჯობა, ქალბატონო.
-არ მოგბეზრდა ეს? უბრალოდ ანა.-გამოშვერილ ხელზე მარჯვენა დავურტყი, შემდეგ კი ბეტონზე, რომელიც საბჭოთა დროისა იყო და ალაგ-ალაგ ხვრელები ჰქონდა, კიბორჩხალების დაჭერას შეუდგა.-არ გამოგდის ეს, შეეშვი.-ვუთხარი, როცა ყველა გაექცა და შიშველი ხელებით ვერაფერს ხდებოდა.
-მართალია,-დამეთანხმა. თვითონაც ამოძვრა და გვერდით მომიჯდა.-მიდი, გადახტი.
-არა, იყოს. დამსუსხეს მედუზებმა,-ფეხები ავწიე. მუხლები დაწითლებული მქონდა.
-გექავება? გაგივლის ცოტა ხანში.
-მეწვის..-უკმაყოფილოდ ამოვიბურტყუნე.-ტელეფონის ზარებზე რატომ არ მპასუხობდი?-უეცრად გამახსენდა მისი იგნორი, როცა მილიონი შეტყობინება გავუგზავნე, რომ მასთან ინტერვიუ მინდოდა.
გაეცინა.-გამაფრთხილეს, არ მეპასუხა.
-ვინ? აი, იმან?-თითი გავიშვირე უკვე წყალში შესულ ანდროზე, რომელიც საბასთან და დანარჩენ თავის მეგობრებთან ერთად დაცურავდა.
-მეც არ მაქვს სურვილი, ქალბატონო.
-ნუ იძახი ამას, შენზე იცი რამდენი ხნით ვარ უმცროსი?
-რა მნიშვნელობა აქვს. სტუმარი ხარ..
-ყველას მიმართ ასეთი სტუმართმოყვარეები ხართ?-სალაპარაკო თემაც მომეცა. ჩავრთე მჭერმეტყველების უნარი, ბესოს კი სახე მოეღრიცა.-ანუ..ჩვენ, რუსები და აფხაზები ვუგებთ ერთმანეთს, მაგრამ ბევრი რაღაც გაუგებარია მაინც.
-რა გაინტერესებს? - პატარა ბავშვივით ფეხით შხეფი აუშვა ცაში.
-ყველას კეთილად ხვდებით?
-მოყვარეს მოყვრულად, მტერს - მტრულად.
-ვინ არის თქვენი მტერი, ბესო? - გავიძურწე პასუხის მოლოდინში.
-აფხაზეთში, რაც თავი მახსოვს, არასდროს ყოფილა მშვიდობა. ჩვენი ხალხისთვის გაუგებარი ამ სიტყვის მნიშვნელობა, ანა. შეიძლება ერთი ბრძოლა მოვიგოთ, მეორეც, მესამეც, მაგრამ ასე გაგრძელებით ვერასდროს ვიგემებთ კეთილდღეობის გემოს. ომის შედეგი არასდროს არის მშვიდობა, ის კეთილად არ სრულდება.
-ქართველები ჩვენ გვადანაშაულებენ.. სულ გაიძახიან, რუსეთი ოკუპანტიაო,-წინ გავიჭერი და საინტერესო თემას შევეხე. ბესოს ჩაეცინა..
-ცდებიან?! - ცალი წარბი აზიდა.-რას ფიქრობ შენ?
-ჩემი აზრი ნაკლებ მნიშვნელოვანია, რესპოდენტი შენ ხარ.
-ა-ა, უკვე დაიწყე ჩაწერა?-ამჯერად ხმაურიანად გადაიხარხარა. საბამ გამოიხედა შორიდან. ნეტავ, იცოდა დღეს ანდრო რომ აქ იქნებოდა?! ამას გულისხმობდა? რას აკეთებ, საბა, იქნებ გამაგებინო..
-მიპასუხე..
-დაივიწყე, ცურვა მინდა.-მოულოდნელად ხელი დაიქნია და წყალში შეცურა. არ მიპასუხა.. სხვას რას მოველოდი. ის პრეზიდენტის დაცვის წევრი იყო, არანაირი გარანტია არ ჰქონდა უსაფრთოხების, როცა ქართველებზე საუბარს დაიწყებდა, ამიტომ რაც მითხრა, ისიც სახიფათო მისი ცხოვრებისთვის.
საბამ მოცურა ჩემთან.-წამო, შორს გავიდეთ.
-არ მეყოფა „დიხანია“,-ქართულად ვუჩურჩულე ხმადაბლა. გაეცინა. თვითონ წავიდა, მე კი იქვე ჩავსრიალდი. მალულად ვათვალიერებდი დიად არშბას, რომელიც მეგობრებთან ერთად ერთობოდა. ხალისობდა, იცინოდა, ყვინთავდა და გოგონებს, რომლებიც მასთან ერთად იყო, წყ;ლის ქვეშ უძვრებოდა. აშინებდა.. მათი კივილი მთელმა სოხუმმა გაიგო, ისე აწვალებდა. საბამ შორიდან ხელი დამიქნია, მეც საპასუხოდ, თუმცა არ გავყოლილვარ და ისევ ბეტონზე ასვლა დავაპირე. ტალღებმაც მომატება იწყო.. ფეხი დამიცურდა, ერთხელ, ორჯერ, ვერა და ვერ ავძვერი. გალავანს გავუყევი, რომ დაბალ წყალზე მაინც შემძლებოდა ასვლა, მაგრამ ტალღამ მომისროლა. უეცრად თეთრი მედუზა დავლანდე, რომელიც ფეხზე მიმეკრო. არაფერი მიგრძნია, მაგრამ ისე შემეშინდა წამოვიკივლე, ფეხი გავიქნიე და ჩემდა გასაკვირვად, ჩავყვინთე. ვერ ვძლებ წყ;ლის ქვეშ დიდხანს, დინებამ ზევით ამომისროლა, თუმცა ვერ ამოვყვინთე. ჩავისუნთქე...წყალი ჩავისუნთქე, პირიც კი გავაღე, მაინც მედუზაზე მეფიქრებოდა, რომელიც უკვე წასულიყო. თვალებს ვერ ვახელდი, ბუშტები იქვე მიმოიფანტა და უეცრად.. ხელები ვიგრძენი ჯერ ტერფებზე.. მერე ზევით-ზევით, საცურაო კოსტუმის ტრუსზე დამქაჩა ვიღაცამ და წელზე ტორების ჩავლებით ზევით ამომისროლა.
იმდენად გავბედნიერდი გადამრჩენელს, რომელიც საბა მეგონა, კისერზე მოვხვიე ხელები და ჩავეხუტე. ჰაერი ხარბად შევისუნთქე, დავახველე, ცხვირი საშინლად მეწვოდა. მერე საბა დავლანდე.. საბა, რომელიც შორს გოგოსთან ერთად ცურაობდა და სულ არ ჰქონდა ჩემი ყურადღება. უკვე გავაანალიზე, რომ ადამიანი ვისაც ვეკვროდი, ის არ ყოფილა, თავს გავუწიე და..
-ანდრო?!-სუსტად წარმოვთქვი. ხმის იოგები ჩამხრჩვალი მქონდა.
-გამიკვირდებოდა, რომ რამე არ დაგმართნოდა.-მითხრა და გაეცინა. თმაზე წვეთები ჩამოუდიოდა, მიმზიდველად ჩამოსრიალდნენ კისერზე.. ხელი შევუშვი ყელზე, მაგრამ ისევ ფსკერისკენ წავედი და მან დამიჭირა. ამჯერად გამომიწოდა ხელები, მეც მის გრძელ თითებს ჩემი დავუკავშირე და ასე წვალებ-წვალებით, ერთი ხელის მოსმით ამათრია ბეტონის ბილიკზე. თვითონ წყალში დარჩა, ნელა მიშვა ხელი და ქვევიდან ამომხედა.
-მადლობა. გადამარჩინე.-გავუღიმე. გულის რევის შეგრძნება მაწუხებდა, იმდენი მარილიანი წყალი დავლიე.
-მერამდენედ.
-ნუ მამადლი,-თვალები ამეწვა, მთელი ძალით დამაწვა მზის სხივი. საბას ხელი ავუქნიე, ყველაფერი რიგზეა-მეთქი, მანაც თავი არ შეიწუხა და რუსის გოგოს კურკური დაუწყო. დამპალი მექალთანე.
-რა გჭირს? - ეტყობა, არ მოეწონა ჩემი შეცვლილი ხმა, რომელიც ემოციებისგან კი არა, წყ;ლისგან იყო გამოწვეული, ამიტომ ისევ მოცურა და ფეხებშუა დამდგარმა ქვევიდან მკითხა.
-არაფერი, ბევრი წყალი დავლიე.
-ნაპირზე დაბრუნდი. ცუდად გახდები.
-არაფერია, უკეთ ვარ.-ვეცადე გამეღიმა.
-ცურვა არ იცი? - მკითხა, თან ოდნავ უკან დაიხია. იფიქრა, რომ არ მსიამოვნებდა მისი სიახლოვე. ძალიან მოკრძალებული ადამიანი იყო, თან ცდილობდა არასდროს მეგრძნო მისგან დისკომფორტი, ან რაიმე სახის დაძალება.
-როგორ არა, უბრალოდ მედუზა დამაჯდა ფეხზე.
-მერე რა?-წარბები შეჰკრა. არსაიდან გააჩინა პატარა მედუზა და ხელისგულზე მოიქცია.
-გაუშვი!-დავუყვირე.-დაგსუსხავს..
-დაიჭერ?-ჩემკენ გამოიწია. ფეხები მაშინვე ავალგე, მას გაეცინა. ჩემი რჩევისამებრ, მედუზა გაათავისუფლა და ბეტონზე თვითონაც ამოვიდა.
-რას აკეთებ?-ზედმეტად გამომწვევად დგამდა ნაბიჯებს.
-გიახლოვდები,-რბილად გაეღიმა. მერე ჩამოჯდა. მეც გვერდით მივუჯექი.
-ბესოს მიეცი უფლება, რომ დამთანხმდეს ინტერვიუზე.-წამოვიწყე ცოტა ხნის შემდეგ. ფეხებით შხაპუნი შეწყვიტა.
-არც ამიკრძალავს.
-მატყუებ.
-არ ამიკრძალავს, ანა. ორმოცი წლის კაცია, მე არაფრის უფლება მაქვს.-პირველად გავიგე მისი გამკაცრებული ტონი.
-ჩემი ბლოკნოტი როგორაა?-თემა გადავიტანე, საკუთარ კითხვაზე თვითონ გამეცინა. პირველად გავაცნობიერე მაშინ, როგორ ძალიან მომწონდა მასთან საუბარი.
-ბლოკნოტი თუ ბლოკნოტები?-ცალი წარბი ასწია.
-კიდევ ერთი უნდა წაიღო, დღევანდელისთვის.
-ნამდვილად,-თავი დამიქნია. ზღვაში შესვლას ვაპირებდი ისევ, საბასთვის მინდოდა ხელის შეშლა, უდარდელად კოცნიდა ვიღაც რუს გოგონას შუა ზღვაში. ცოტას გავაწვალებ-მეთქი, ამიტომ ფეხზე წამოვდექი. სალტოს გავაკეთებდი, პლუს ანდროს დავუმტკიცებდი, რომ ცურვა შესანიშნავად ვიცოდი, მიუხედავად იმისა, დიდი ხნით გაჩერება არ შემეძლო ზღვის ქვეშ.
-მოიცადე,-უცებ წამოდგა თვითონ.
-რა იყო? - დაბნეულმა ვიკითხე. უკან ამომიდგა..მისი გრძელი თითები წელზე შემეხო. საცურაო ლიფის თასმა გახსნა.. წამოყვირებას ვაპირებდი, მაგრამ ისევ შეკვრა დაიწყო, უფრო მჭიდროდ, უფრო კარგად..-რას აკეთებ?
-ცუდად გქონდა შეკრული,-ვერ ვხედავდი, მაგრამ მივხვდი, ბანტივით შეკრა. თავისივე ხელით მომატრიალა.
-ასე მომწონდა მე. რატომ გადაწყვიტე, რომ შემხებოდი?!-ხმას ავუწიე. საერთოდ არ მესიამოვნა მისი დაუკითხავობა.
-არ შეგხებივარ,-სველი, ოდნავ ჩაჩურთული შორტი ზევით აიწია.
-ისე შემიკარი, როგორც იყო.-მივტრიალდი და ვუბრძანე.
-ბევრად უკეთესია ახლა.-არ მომკარებია, ისე მიჩურჩულა ყურში.
-დამპალი ადამიანი ხარ.-მივაძახე. უდარდელად გააგრძელა გზა. მიმავალმა ხელი დამიქნია, არც კი შემოუხედავს ისე და თავის მეგობრებს დაუბრუნდა.
გავმწარდი. საბას დავადექი ცურვა-ცურვით თავზე და პარპაში ჩავუშალე. ისეთი გამწარებული თვალებით შემომხედა, როგორც მაშინ, ჩემი საცურაო კოსტუმი როცა დაინახა.
-რისთვის მომიყვანე აქ..არაფერი არ ხდება ისეთი, რაც უნდა დავწერო.
-მოიცადე,-თვალი ჩამიკრა.-ახლა დაიწყება. წამოდი.-ხელზე დამქაჩა და უკუსვლით მივედით ნაპირთან. პირსახოცშემოხვეული დამსვა დიდი ქოლგის ქვეშ. ნელ-ნელა ანდროსთან ერთად მყოფი ადამიანებიც შემოუსხდნენ გაშლილ სუფრას, რომელიც არსაიდან გააჩინა საბამ. გვერდით მომიჯდა ეს უკანასკნელი, ანდროც პირისპირ დაბრძანდა.
-რისი გერიდებათ, მიირთვით.-აღნიშნა ვიღაცამ და ქეიფიც დაიწყეს. ერთი დიდი მოლხენა იყო. ერთმანეთს დასცინოდნენ, ყველამ ისე გამიცნო, როგორც „ეს ის ბლოგერია..“, ამიტომ შევპირდი, რაც აქ მოხდება, აქვე დარჩება-მეთქი. თავისუფლად გააგრძელეს მაშინვე ჭამა. გიტარაც დაუკრეს, იმღერეს, გაირუჯნენ და ასე შემდეგ. საღამოც დადგა... მზის ჩასვლას ჩავუჯექით ყველა ერთად.
-საბა,-მხარზე წავკარი ხელი. არა და არ ეშვებოდა იმ გოგოს, ლამის თვალწინ ჩაიდინეს ყველაფერი.
-გისმენ.-მომიბრუნდა. ხაჭაპურის ნაჭერი მოგლიჯა კბილებით, მეც გამომიწოდა.
-იქნებ, გამაგებინო რა დავწერო ამ საღამოს. როგორ ეკურკურები ამ ბო*ზანდარას, თუ როგორ მოიმატე ხუთი კილო ჭამისგან?!-ნამდვილად გავბრაზდი. მთელი დღე გართობის გარდა არაფერი გვიკეთებია, არადა ზაზა გაშმაგებული ელოდებოდა როდის შევიდოდი უფრო და უფრო მეტად აზარტში. შარი აკიდებული მაქვს ანდროს მამის სახით, თუმცა ეს ნამდვილად არ არის საკმარისი. მე მჭირდება მათი ანკესზე წამოგება, რომ დამიმტკიცონ თითქოს ნამდვილად დამოუკიდებლები არიან. მინდა, რომ უშუალო კითხვები დავსა და პასუხები მივიღო. ყველა გამირბოდა.. ბესოც კი. ბესომ ტანთ ჩაიცვა, შარვლითა და მაისურით დაგვიბრუნდა და მე გმირულად მარიდებდა თვალებს. მას არ უნდოდა ჩემთან საუბარი და არც მე ვყოფილვარ ვირი, რომ გავჯიუტებოდი. როგორც იყო ისე დავტოვე, ისიც ადამიანია და მეც.
როცა მზეს არ ჰქონდა გადაწყვეტილი ჩასულიყო თუ არა, მე ფეხზე წამოვდექი და არე-მარეს ფოტოების გადაღება დავუწყე. კადრში საოცარ თვალწარმტაც ბუნებასთან ერთად ისიც მოვახვედრე, როგორი თხუპნია იყო ჩვენი საბა. საზამთროს წვეთები შიშველ ტანზე დასეირნობდა, ქვიშიანია შორტით მიმოდიოდა და არც ერთხელ არ უგრძნია, როგორ აღვბეჭდე ეს ყოველივე.
მერე დაიბანა. როგორც იქნა მიხვდა სიბინძურეს და მეც შემომთავაზა შესვლა, მაგრამ დიდი ხანი ყოფნისგან სახე მეწვოდა, ამიტომ ქოლგის ქვეშ დავრჩი და ამჯერად, ცარიელ სუფრასთან მარტო დარჩენილმა ნესვის ჭამა დავიწყე.
სოხუმის სანაპიროზე ღამით ყოველთვის დადის პოლიცია. აკონტროლებს პერიმეტრს, თუ ვინმე მთვრალია, მოწეულია, კაიფშია და ასე შემდეგ, პირდაპირ განყოფილებაში წაიყვანს, ამიტომ შესანიშნავი ნადავლია პლაჟი ჩინების მისაღებად. ერთმა მილიციელმა მეორეს რაღაც ანიშნა თვალით. უკვე მივხვდი, რომ „საჩალიჩოდ“ იყვნენ მოსულები, ამიტომ დავტაცე ხელი ფოტოკამერას და მოვემზადე. ნარნარით გამოისეირნეს, ქოლგის ქვეშ შემოიხედა ერთმა და თავის დაკვრით მომესალმა.
-თქვენი საბუთები, ქალბატონო.-საქმიანი მზერით ამათვალიერა. რატომ ითხოვენ ყოველთვის პასპორტებს, რა საჭიროა?! ამრეზით შევხედე, ფეხზე წამოვდექი და ანდროს გავხედე. მინდოდა როგორმე მიმენიშნებინა ამ პოლიციელისთვის, რომ მე „ზევიდან“ ვიყავი და თავი დაენებებინა.
-თან არ მაქვს.
-ქალბატონო, ეს აუცილებელია, სულ უნდა იქონიოთ.
-აქ არ მაქვს. სასტუმროში გამომყევით და გაჩვენებთ, გინდა?- მან აშკარად სხვანაირად მიიღო ჩემი „სასტუმროში გამომყევით“ ამიტომ იდიოტივით გაეცინა.
-წამობრძანდით,-ხელით მანიშნა, გამოიარეო.
-რატომ იკრიჭები?! - ზიზღით ამოვიბლუყუნე.
-საბუთების სანახავად წავიდეთ.-განმიმარტა. საბას დავუწყე ყურება, მაგრამ შუა ზღვაში ერთობოდა, თან შებინდებული იყო და ვერ მხედავდა.
-თავი დამანებე.-დავუმარცვლე. პირსახოცს დავტაცე ხელი, თუმცა წინ აღმიდგა თავისი დროებას ჩამორჩენილი ფორმით და ერთადერთი ვარსკვლავით მხარზე.
-მაშინ განყოფილებაში წაგიყვანთ. აშკარად არ ხართ „სუფთა“-მკლავზე დამეჯაჯგურა, ხელი ავუქნიე, მაგრამ ბორკილები ამოაძვრინა და მის დადებას შეეცადა ჩემზე.
-რას აკეთებ?-ანდრო მოგვიახლოვდა უცებ. შვებით ამოვისუნთქე, სხვებს ჩვენი აზრი არ ჰქონდათ, კარგად ერთობოდნენ, ბატონი საბაც, რომელსაც ჩემი დაცვა ევალებოდა და არა რუსების ქალებთან პარპაში.
-ბატონო ანდრო? - მაშინვე მომაშორა რკინის ბორკილი ჯეელმა.
-რა ხდება?-ჩემი ხელი გამოგლიჯა პოლიციელს და ერთი ნაბიჯით უკან დამხია.
-ქალბატონს პასპორტის ჩვენებას ვთხოვდი, რომელიც არ აქვს.-მორიდებით ჩააბარა ანგარიში.
-გითხარი, თან არ მაქვს-მეთქი.-შევუღრინე.
-მე კი გითხარით, სადაც გაქვთ იქ წავიდეთ-მეთქი.-დამიბრუნდა პასუხი.
-და სად გაქვს?-გადმომხედა ანდრომ.
-სასტუმროს ნომერში.-ამაზე თავისებურად გაეღიმა. არ ვიცი რატომ. მერე პოლიციელს გაუსწორა თვალი. ზედმეტი ფრაზა არ დასცდენია, უბრალოდ თვალებში უყურებდა. რამდენიმე წამი გაგრძელდა სულ, პოლიციელი ბოდიშის მოხდით წავიდა.
-ანუ?!-გაუგებრად შევხედე.-მხოლოდ იმიტომ, რომ პრეზიდენტის შვილი ხარ ასეთი გავლენა რატომ გაქვს ადამიანებზე? მე, რუსი ბლოგერი კი შენთან შედარებით არავინ,ხო?
-ანა, რა გინდა?-თხელ ქვეშაგზე დალაგებული საზამთროს წვრილი ნაჭრებიდან ერთი ცალი აიღო ერთჯერადი ჩანგლით. ისევ არ ედარდებოდა არაფერი..
-რატომ..მითხარი, რატომ წავიდა ის, როცა შენ მოხვედი და არა მაშინ, როცა მე ადამიანურად ვუხსნიდი ვითარებას!
-გაყოლა გინდოდა?...სასტუმროს ნომერში?-ერთი ნაბიჯით მოიწია ჩემკენ. ნერვიულად გამეცინა, არასწორად გამიგო ყველაფერი.
-ამას არ ვგულისხმობ.
-მაშინ, რას?
-ანუ, ასე ხდება აქ? - გავუსწორდი. პირველად შევნიშნე როგორი ლამაზი თვალები ჰქონდა. მწვანე.. მწვანე, რომელიც ხორბლისფერთან ზავდებოდა. როგორი სხვადასხვანაირი იყო შინაგანად, ისეთივე გაუგებარი ფერის გარსი ჰქონდა მის თვალებს. იმ საღამოს კაშკაშებდა მისი მწვანე ფერი.
-მართლა გგონია, რომ ის საბუთების შესამოწმებლად მოვიდა შენთან?-მეორე საზამთროს ნაჭერი აიღო. სველი შორტიდან გამომავალი წვეთები ქვეშაგს ეწვეთებოდა.
-სხვა რა უნდო ნდომოდა..-მიუხედავად იმისა, რომ მივხდი, მაინც.. მისი თავისებური „კაცი ვარ და მარტო დარჩენილი ქალი უნდა ვიხსნა“ აზრების გამოაშკარავება მინდოდა.
-მაგალითად, ამის შემოხევა,-ჩემს საცურაო კოსტუმზე მიანიშნა. პირი დავაღე შოკისგან.
-ზედმეტი ხომ არ მოგდის?
-ამის გამო არ ჩაიცვი?-ცალი წარბი ასწია. რამდენიმე წუთი დამჭირდა გასააზრებლად, თუ რა თქვა. ანუ..ჩემი ეს ჩაცმულა აღიქვა, როგორც კაცების მოსაზიდი ტაქტიკა?!
-თუ დააკვირდები, მე სულ ასეთები მაცვია. და ეს ჩემი კომფორტისთვისაა, და არა ვიღაცის ჰორმონების ასაშლელად.
-არც მითქვამს, რომ ვინმეს ჰორმონები აუშალე. ჩემთვის ვულგარულია,-მხრები აიჩეჩა. ხელსახოცით ხელ-პირი გაიწმინდა.
-ჩემთვის კომფორტული და ლამაზი.
-გამომწვევიც. - ჩაურთო დიდებული კომპლიმენტი.
-ამას კომპლიმენტად მივიღებ.
-კარგი,-წასვლა დაიწყო ზღვისკენ. გვერდით გავუყევი. საბა უკვე მამა ხდებოდა, ისეთ ამბავში იყო. დროულად შევუშალე ხელი, ჩემკენ დავქაჩე და ვთხოვე ოდნავ შორს გავეყვანე ზღავში.
-დაღლილი ვარ.-კულტურულად მომიშორა.
-აბა, იმან გთხოვოს, თუ იქნები დაღლილი,-გულწრფელად მეწყინა. ცივად მექცეოდა მთელი დღე. როცა კინაღამ დავიხრჩვი მაშინაც არ ჰქონდა ჩემი აზრი, ახლაც ყურადღება არ მომაქცია და ამოვიდა. ყველაფერი დამიგროვდა, საერთოდ არ მომეწონა იქ ყოფნა იმ წამს და ნაწყენმა ამოსვლა დავიწყე.
-წამოდი,-ხელი გამომიწოდა ანდრომ.
-სად.. - დაუფიქრებლად მოვკიდე ხელი ჩემს გმირს.-ძალიან შორს არა, კარგი?-თავი დამიქნია. გამიჭირდა ცალი ხელით ცურვა. მიხვდა და ხელი შემიშვა. წინ მიდიოდა თვითონ, მე უკან მივძუნძულებდი, თან ტალღებიც იყო და მძლავრი დინებაც. დამელოდა, მერე მომქაჩა და წინ გამისროლა.
-გაცურე,-დამარიგა აზრების მეფემ.
-გავჩერდეთ,-ათი მეტრის გავლის შემდეგ შევჩერდი.-მერე ვეღარ დავბრუნდები.
-გადაფითრდი,-ისევ თავისებურად გაიღიმა.
-ღრმაა? - ქვევით დავიხედე, თუმცა ისეთი ძლიერი და მაღალი ტალღა მომხვდა მის ქვეშ მოვექეცი. ანდრომ თავისკენ მომქაჩა.
-დარწმუნებული ხარ, რომ ცურვა იცი?-სპეციალურად ჩაყვინთა რამდენიმე წუთი, ჩემთვის ხელი არ გაუშვია, მაგრამ მოსალოდნელი ტალღის გამო დავეჯაჯგურე და ამოყვინთა.
-წავიდეთ..
-ცოტა ხანი, არა.
-დიდი ტალღებია. მე წავალ.
-ჰო, როგორ არა,-გაეცინა ისევ.-აქ ტატუ გაქვს?-თითები გადამიტარა ლავიწზე. წყ;ლის მადლი, ჟრუანტელის დაფარვისთვის...პატარა დელფინი მეხატა, ჩვიდმეტი წლის ასაკში ამოვიტვიფრე.
-უბრალო და ლამაზია,-აღნიშნა. ასეთი რაღაცები მოსწონდა სულ. პატარა, საყვარელი ნივთები. ამიტომ მართმევდა ბლოკნოტებს, ამიტომაც არ მოსწონდა ჩემი საცურაო კოსტუმი და სწორედ ამიტომ მოიხიბლა პატარა სვირინგით.-დამწვარი ხარ..-ლიფს ზევით შემათვალიერა, დანარჩენი ნაწილი წყალში იყო.
-მთელი დღე არ ამოვსულვარ.
-ჰოდა, ამოვიდეთ. წამო,-ერთად გამოვცურეთ.

საბამ ყურადღება მომაქცია.
-კმაყოფილი ხარ დღევანდელი დღით?-ორაზროვნად ამიწია წარბები. უბრალოდ გაიხუმრა, არანაირი ქვეტექსტი არ მიგრძნია, მაგრამ გაბრაზებისაგან ელვასავით ავუარე და უკვე გამოცვლილი ტანისამოსით მოვთავსდი მანქანაში.
დანარჩენებს დავემშვიდობე.

-გაბრაზებული ხარ? - დაღლილი, გამოფიტული მომიჯდა გვერდით. გასაღებიც გადატრიალებაც ეზარებოდა, იმდენად დაგვღალა ორივე ზღვამ.
-უბრალოდ, ერთი მიზეზი მითხარი, რატომ მომიყვანე აქ.-არ შემიხედავს, ფანჯრიდან გავიხედე.
-პოლიციელები, ანდროს მეგობრები, სიტუაცია პლაჟზე..ცოტა მასალაა?
-ანდრო რატომ?-გულახდილად წარმოვთქვი.
-ანა, მე ჩემი ხანმოკლე ცხოვრების მანძილზე უამრავ ადამიანს შევხვედრილვარ. შენნაირ მოთხოვნადსაც, რომელიც იმდენს ითხოვს ჩემგან, რამდენიც არ შემიძლია. შენ თუ გინდა საქართველოს ყველაფერი მიაწოდო, თუ გინდა, რომ მთელი ეს სისასტიკე სააშკარაოზე გამოიტანო, მას ნაბიჯ-ნაბიჯ უნდა მიჰყვე. ისეთი მცირე დეტალებით უნდა დაიწყო, როგორიც ის პოლიციელი იყო პლაჟზე, რომელსაც შენი სხეული უფრო ედარდებოდა, ვიდრე პასპორტის ქონა-არქონა. გგონია, ვერ დავინახე? რა იფიქრე, რადგან არ მოვედი, ეს იმას ნიშნავს, რომ მას შენი წაყვანის უფლებას მივცემდი? ან რა იფიქრე, როცა იმ გოგოს ველაქუცებოდი, ეს ჩემი სიამოვნებისთვის იყო?-ამოისუნთქა, შემდეგ კი ისევ გააგრძელა.-რა გინდოდა..ანა, მითხარი.. გინდოდა, მთელი დღე გვერდით ვყოფილიყავი? ვიყავი! გიყურებდი!
-რთულია...-ხმა ჩამიწყდა.-ასე ნაწილ-ნაწილ საუკუნეს წაიღებს.
-მარტივად გინდა?! ანდროს უნდა დაუახლოვდე.. ამისთვის მოგიყვანე. ის თუ დაგიმეგობრდა, ყველაფრის უფლებას მოგცემს. ჩემი არ გჯერა?-წამოიძახა უცებ.-თუ ჩემი ნდობა გიჭირს..გეტყვი, რომ ანდრო ჩემი ძმაკაცია.-მეგონა, რომ მოკვდა ამ სიტყვებზე.
-მერე? - და უკვე მეც აქ..
-და მას ლანგარზე გიდებ. მე..შენ გამო..შენი დამპალი ქვეყნის გამო მას ვწირავ. გაძლევ ამის უფლებას, რომ გა-მო-ი-ყე-ნო.
-და მიზეზი მხოლოდ ჩემი დამპალი ქვეყანაა?
-მიზეზი უფრო საინტერესოა თუ ჩემი სულმდაბლობა?!-ჩაეცინა.-არ გეხება შენ.არ გეხება ჩემი ცხოვრება, ჩემი მიზეზი და მიზანი, ამიტომ გააკეთე. კითხვების გარეშე..
-გასაგებია. ერთი წამით დავუშვი, რომ ვიმეგობრებდით, ამიტომ გავიგე რაღაცები არასწორად. ბოდიშს გიხდი.
-იმეგობრებდი? და ვერ ხედავ, რას ვუკეთებ მეგობრებს..
-ძალიან ახლოსაა შენთან?
-იმდენად, რამდენადაც არავინ.
-რომ გაიგოს..
-ერთი სული მაქვს,- აქ უკვე ისე შემომხედა, რომ გაეგრძელებინა ალბათ თავს მოვიკლავდი.
-სახლში წამიყვანე.
-კარგი.

.

პრეზიდენტმა ასლანმა მეორე დღესვე, როცა ჩემი და ანდროს სანაპიროს ფოტოები გავრცელდა, ბესო გამომიგზავნა. მოწიწებით მთხოვა შეხვედრა ახლახან დამეგობრებულმა დაცვამ. სიხარულით დავთანხმდი, სანაპიროსთან ახლოს ხის გრძელ სკამზე ჩამოვსხედით და საუბარი დავიწყეთ. მნიშვნელოვანი არაფერი უთქვამს, უბრალოდ მოკლედ ამიხსნა, როგორი დამსახურება ჰქონდა ასლანს აფხაზეთისთვის, როგორ განსხვავდებოდა იგი სხვა პრეზიდენტებისგან და მთხოვა, თავი შემეკავებინა პროვოკაციული სტატიებისგან. მე მასზე არაფერი დამიწერია. ერთი სიტყვაც კი არ მითქვამს და მისი სახელიც არ მიხსენებია არც ერთ ნაწერში, მას უბრალოდ შეეშინდა. თავდაცვის მიზნით გამომიგზავნე ბესო, რომელთანაც იფიქრა, რომ ახლოს ვიყავი. არადა, ანდროსთან უფრო ვკონტაქტობდი ვიდრე მის დაცვის წევრთან. თუმცა ანდრო არ მოუშვა, ან იქნებ სთხოვა და უარი უთხრა?! არ ვიცი.
ბიზნესპარტნიორივით ჩამომართვა ხელი. რჩევების გათვალისწინება მირჩია, შემდეგ კი დიდი ბოდიშის მოხდით მარტო დამტოვა.
თავი უკან გადავწიე და ომახიანად ამოვიხვნეშე. ვაპირებდი ასლანსაც გადავწვდომოდი, მაგრამ ახლა ბესო გამოჩნდა, რომლის ნდობაც წყალივით მჭირდებოდა. რომ დამეწერა რამე ცუდი, ის კიდევ უფრო მეტ დისტანციას დაიჭერდა ჩემთან, ამიტომ გადავწყვიტე ამჯერად დამეჯერებინა და პრეზიდენტის გამოლანძღვა სხვა დროისთვის გადამედო. სანაპიროზევე შემომაღამდა. ჩანთაში მეორე ტელეფონი აწკრიალდა.
-რას აკეთებ? - დაბალ ხმაზე მკითხა ზაზამ.
-შავ ზღვას ვუყურებ. შენ?
-ანა.
-არაფერს. ახლახან ბესო გავაცილე. მთხოვა, რომ არაფერი პროვოკაციული არ ჩავიდინო წინასაარჩევნოდ.
-გაფრთხილებაცაა და მუქარაც. არაფერი მიქარო..
-არც ვაპირებ. თავს არ გავწირავ, ეს ხომ ვიცით, არა?-მრავლობით ტონში, ხმაურიანად დავილაპარაკე, რათა სხვებსაც გაეგოთ. ჩემი საუბარი იწერებოდა. ყველა სიტყვა და წინადადება.
-კარგი. ესმას ელაპარაკე? - სხვაგან გადაუხვია.
-მოსაწვევს ველოდები. აუცილებლად დამპატიჟებს.
-იმედი ვიქონიოთ.
-შენ როგორ ხარ? - მოვიკითხე. მენატრებოდა ხოლმე..
-შენ?-აქ გულახდილად გაეცინა მასაც და მეც. თვალი გავაყოლე ბავშვებს, რომლებმაც წინ გამიარეს.
-კარგად, დაისვენე.
-გკოცნი, ანა.


წვიმიანი ამინდის მიუხედავად მაინც ცხელოდა. შედარებით დახურულად ჩავიცვი. ბოლო პერიოდი მზე კანს საგრძნობლად მიწვავდა. მორიდებით შევიმოსე, არ მიჩანდა ისეთი რამ, რაც ვინმეს გაღიზიანებასა და უკმაყოფილებას გამოიწვევდა. ისეთ ადგილას მივდიოდი, ასე ჩაცმა ნამდვილად საჭირო იყო, ამიტომ სიჯიუტეს თავი დავანებე და პროფესიული საქმიანობის განხორცილებას შევუდექი.
აფხაზური ოჯახის მეგრულ-აფხაზური ფაცხის (აფხ: ა-პაცხა) საკვამურიდან ნაცრისფერი ბოლი ჟონავდა. სტუმარი მოდისო, დაიყვირა ბავშვმა. მე ჭიშკარი გამიღო, თბილად გამიღიმა მისალმებასთან ერთად, გვერდით მდგარ გიორგის კი მორიდებით დაუხარა თავი. ლამაზი ეზო-კარი, მოვლილი ხეხილი და აბიბინებული, ახლად მოცელილი მინდორი ბრწყინვალე ელფერს ქმნიდა გარშემო. ცალკე იდგა საცხოვრებელი სახლი, - ორსართულიანი, ბეტონის ძირით, ძირითადად აგური ჰქონდათ გამოყენებული.
შენობიდან გადმოაბიჯა სახლის თავკაცმა. გოგონას სკამების გამოტანა დაავალა და ფაცხის აბარწაში, ჩრდილისა და გრილი ჰაერის ქვეშ დაგვსვა.
-შიგნით ცხელა, ღუმელში ცეცხლია. როცა დაამთავრებს, მაშინ შევიდეთ,-აგვიხსნა მან.-ამრა.-ხელი გამოგვიწოდა. ჩვენც, გავეცანით. თეთრ წვერზე ხელი მოისვა და ამომხედა:-სადაური ხარ?
-მოსკოველი.
-დედაც რუსია? - დაეჭვებით აზიდა წარბები. ძირძველი აფხაზი იყო, შემატყობდა იერსა და ქართულ ეშხს. მას არასდროს არაფერი გამოეპარებოდა. ერთადერთი მიზეზი ჰქონდათ თბილისში ჩემი არ გაშვების - ზედმეტად ეტყობოდა ქართული კვალი ჩემს სხეულს.
-ოსია.
-არაფერი გაცხია ოსის, გარდა თმის ფერისა.-აღნიშნა. გიორგი ოდნავ დაიძაბა.
-ბებია ბერძენი მყავდა, გვარად კალბაჩოვა. დედაც საბერძნეთში იზრდებოდა, არანაირი ოსური ტრადიცია არ იცოდა ხოლმე, ხშირად ვკამათობდით ამის გამო.-გიორგის ყბა ჩამოექცა ჩემს სიტყვებზე, თუმცა ეს ყოველივე წინასწარ განსაზღვრული და შესაბამისად, დალაგებული იყო.-რაც ჩამოვედი, ყველა მეუბნება, რომ კავკასიური იერი მაქვს. მე სულაც არ ვთვლი მასე,-გავაღე პირი შეძლებისდაგვარად. გიორგის საით გაეხედა აღარ იცოდა უკვე, იმდენად შევედი აზარტში.-კავკასიელები მებრძოლები, შრომისმოყვარეები და არ მიწყინოთ, მაგრამ, ცოტათი ფიცხი ადამიანები არიან. მე ასეთი არ ვარ. თავისუფალი ქალი ვარ, თავისუფალი ცხოვრებით. არ მადარდებს არც დიდი, არც პატარა, არც ტრადიცია და ადათია ჩემთვის მნიშვნელოვანი.
-ეგრე როგორ? - ხმა გაიმკაცრა ამრამ. - ტრადიცია, ადათი..მისი დავიწყება წარმოუდგენელია.
-რუსები ასეთები ვართ,-ამდენ ტყუილში ერთი სიმართლე გავურიე.-უდარდელი ხალხი, საკუთარი თავის გარდა სხვა მნიშვნელოვანი არ არის. დედა ოსეთში რომ გაზრდილიყო, იქნებ რამე გადმოეცა ჩემთვის, არ ვიცი.
-ოსები ჩვენი მოძმე ხალხია. დავეხმარეთ საქართველოსთან ომში. როცა ჩამოდიან მადლობებს გვიხდიან ხოლმე. ეჰ, ისედაც მცირედი ვართ და კიდევ სხვას ვეხმარებით..
-მე ჩრდილოელი ოსი ვარ, სამხრეთთან არ მაქვს კავშირი.-დავანაწევრე საქართველო თანდათან. მისი მოჭრილი კუთხეები ყველა ცალკე სახელმწიფოდ მოვიხსენიე, მხოლოდ იმიტომ, რომ ქულები დამეწერა ამ კაცის წინაშე.
-რა მნიშვნელობა აქვს.-თავი გადააქნია კაცმა. თვალებში ჩამხედა რამდენიმე წუთი და გიორგის მიუბრუნდა. ვაკვირდებოდი მთელი საუბრის მანძილზე და მასში ერთი წვეთი ქართველი ბაბუების სითბო ვერ აღმოვაჩინე. კაცია და გუნებაო, მაგრამ ის გულცივი ადამიანი იყო. როგორც უმეტესობა.. ომგამოვლილი მოხუცები კოჟრიანი ხელებითა და დანაოჭებული თვალებით ყინულივით მაგარი და გულქვანი იყვნენ. ემოციების გამოხატვა მათთვის სირცხვილს უტოლდებოდა. აზიური კარჩაკეტილობა ვიგრძენი საქართველოს აფხაზეთში.. ევროპული შენობების მიუხედავად, მაინც ადათური კრძალვა და მოწიწება. სვანებზე მეტად ვინ იცის ადათის პატივისცემა, მაგრამ ისინი მაინც განსხვავებულად, როგორც ტაბუს, როგორც კანონსა და მორჩილებას ისე აღიქვამენ.
უხუცესთა საბჭოც კი აქვთ. პრეზიდენტიც კი უთანხმდება ამ საბჭოს გადაწყვეტილებებს.

-რას შვრები ამდენი ხანი, ქალო? - გასძახა ფაცხაში ცეცხლზე მიმწვარ ქალს, რომელიც სტუმრების გამო აცხობდა ხაჭაპურებს. „ქალო“ ეს იყო მისი დამოკიდებულება და არა სიყვარულით სავსე.
-ახლავე, - ნარნარა ხმით გამოფარფატდა ქალი. ხელით მანიშნა მოდიო და მეც შიგნით შევყევი. უკვე კარგა მოხუცი, მაგრამ ფეხზე მაინც მყარად მდგარი მოხუცი ქალბატონი თავისი კოჟრიანი თითებით ცომს აბრტყელებდა.
-არ გცხელათ? - უკმაყოფილოდ ვიკითხე.
-აბა, როგორ გინდა?-გამიღიმა ქალმა.-დაიწყე უკვე?-მანიშნა ხელშიდაჭერილ ხმის ჩამწერზე.
-დავიწყო?
-რად გინდა ეგ რაღაცა, რაც დაგამახსოვრდება ის დაწერე. არც მეტი, არც ნაკლები.-დამარიგა მან. მეც დავეთანხმე, აშკარად ეტყობოდა, რომ არ უნდოდა მისი ხმა და ამბები, რომელსაც მომიყვებოდა სადმე მოხვედრილიყო გარდა ინტერნეტ ბლოგისა. ინტერვიუზე გიორგი შეუთანხმდა. საბა იცნობდა ქალბატონ სვეტას, რომელსაც საცხობი ორი წლის წინ ჰქონდა, როცა საბა სოხუმში ჩამოვიდა. იქიდან მოყოლებული მასთან კონტაქტობდა, ამიტომ როცა უკვე ვეღარ შეძლო საქმიანობის გამკლავება, თავი დაანება და დიასახლისობა განაგრძო.
-ყველი ჩადევი ახლა, - მომცა მითითება. არ შევიტყვე, როგორ შესანიშნავად (ვხუმრობ.) ვიცოდი ხაჭაპურის მომზადება. მოჩვენებით გამირბოდა ერთი თითი სხვაგან, მეორე სხვაგან და ცოტა გავაწვალე მოხუცი.
-ოსი დედა გყავდა, ჰო? - გადაამოწმა მან. რატომ აქცევდნენ აქაურები ამდენ ყურადღებას ჩემს წარმომავლობას გაუგებარი იყო. ყველა უცხოს უცხო თვალით უცქერდნენ. პანიკური შიში ჰქონდათ ვინმე შემოგზავნილი არ ყოფილიყო..
-დიახ, მაგრამ ბატონმა ამრამ მითხრა, ოსის არაფერი გაცხიათო.
-არ უსმინო მაგას. დაბერდა და არ იცის რას ამბობს.-ქართველი ქალივით დაიწყო ქმრის გალანძღვა. როგორც წესი, როცა არ ესმოდა ისე.
-დიდი ხანია ცოლ-ქმარი ხართ?
-ორმოცი წელია, შვილო. ინსტიტუტი არ მქონდა დამთავრებული, ისე წამომიყვანა.
-მოგიტაცათ?
-აბა?-შეიცხადა.-არ მინდოდა. ორი თვე ვყავდი გაგრაში გადამალული. მამა თანამდებობის პირი იყო. რომ გაეგო ვინ მომიტაცა, ოჯახს ამოუხოცავდა ამრას. ამიტომ დამმალა ცოტა ხანი, მერე გაიგეს, რა ვიცი..მოვიდა მამაჩემი და ორი თვის გათხოვილს უკან ვეღარ წამიყვანდა, დამტოვა და დავრჩი მეც. ასე თქვა, სხვანაირად ვერ იქნებაო..
-გეთქვათ, რომ არ გინდოდათ..
-ეგრე სადაა, შვილო! რომ მეთქვა, ატყდებოდა ვაი ვიშვიში. ჩემ ბედნიერებად არ მიღირდა დაღვრილი სისხლი, ამიტომ გავჩუმდი.
-გასაგებია, - თავი დავუქნიე, თან ხაჭაპური დავაბერტყე გაპრიალებულ ტაფაზე.-ძველად ბევრი უსამართლობა ხდებოდა.
-იცი, შენ? ოსური ტრადიციის მიხედვით, როცა დიასახლისი ხაჭაპურს აცხობს, არ უნდა ილაპარაკოს. - გამანდო ჩემი ძირძველი წინაპრების ადათი, გამეღიმა. აქაურებს საუბარი არ შეეძლოთ ისე, ერთი ამბავი რომ არ მოეყოლათ ტრადიციაზე. ხაზს უსვამდნენ თითქოს, რა დიდი ფასი ჰქონდა ამ ყოველივეს მათთვის. მარტო საკუთარს კი არა, სხვასაც ეცნობოდნენ.
-მართლა? რატომ?
-არ ვიცი. საცხობი რომ მქონდა, მაშინ მოდიოდნენ ხშირად ოსები და ერთმა მითხრა. საწყალი, მერე გარდაიცვალაო, მომიტანეს ამბავი.
-რა კარგი ქალი ხართ, - გულახდილად შევაქე.-ძირითადად მიჭირს აფხაზებთან კონტაქტში შესვლა, სანამ არ გამოიძიებენ ვინ ვარ, მანამდე არ მენდობიან.
-ჟურნალისტებს დიდად არ ვწყალობთ, ნუ გწყინს.
-მესმის. სხვა რაში დაგეხმაროთ?
-ლობიოს შეკაზმვაზე გაგიგია რამე?! - ეჭვნარევად შემეკითხა.
-ცხოვრებაში არაფერი..

შორიდან მომესმა როგორ ჩაიფხუკუნა გიორგიმ.
მიზანი, რომელიც მქონდა იყო ერთი ჩვეულებრივი დღე აფხაზურ სახლში. უნდა გამეგო მათი შეხედულებები პოლიტიკაზე, ეკონომიკაზე, ყოფა-ცხოვრებაზე, ამ უკანასკნელით ისინი დიდად კმაყოფილები არ იყვნენ, თუმცა იმედებს შავ ზღვაზე ამყარებდნენ და გულწრფელად სჯეროდათ ( და დღესაც სჯერათ), რომ სამომავლოდ ის კარგი ფულის შემომტანი იქნება. აფხაზეთი დღესდღეობით მხოლოდ ტურისტულ სექტორზე დგას. თავსაც გაიტანდა ამით ქართველებს უფლება რომ მისცენ შემოსვლის. პატარა კუთხეა, მონატრებული ქართველები რომ მიაწყდებიან ააყვავებენ წამში. ეზარება ტურისტს რუსეთში ჩასვლა, მერე კი ფსოუდან შემოსვლა. თან ყველამ იცის როგორი კონფლიქტური ზონაა, თავს არიდებენ, უეცრად ჩხუბი რომ დაიწყოს ტურისტი ამ ყველაფერის შუაში მოხდება და ამიტომ არ უღირთ წამიერი სილამაზის დანახვა სიცოცხლის ფასად.
სვეტა ღომისა და ლობიოს მომზადებაში დამეხმარა, დანარჩენი წინ დღით გამზადებული ჰქონდა უკვე. ქათამი, ინდაური, ღორის ხორცი და მოკლედ, ერთი ჩვეულებრივი ქართული ოჯახი დამიდგა თვალწინ. პატივი მცეს, ერთი სიტყვით. ბევრი საერთო აქვთ ქართველებთან, უფრო მჭიდრო კი მეგრელებთან, მაგრამ ერთ რაღაცაში ვერ თანხმდებიან ვერასდროს და სამწუხაროდ, ეს ერთი ყოფილა გადამწყვეტი. მშვიდობა.. სიწყნარე. პატიება.
გამძღარნი და საკმაოდ დანაყრებულები გამოვედით ჭიშკრიდან. ქალაქი სოხუმის ერთ-ერთი უბანი იყო, პატარა სოფლის მსგავსი დასახლება, ცოტას გამოივლიდი და უკვე ბინები, დიდი შენობები და ქალაქური ცხოვრება იგრძნობოდა. ფეხით გამოვიარეთ.
-სიგარეტს ვიყიდი და მოვალ.-მკლავზე მომითათუნა ხელი, უცებ შეირბინა მარკეტში. მე კი გზის ერთ მხარეს დავდექი, შუქნიშანზე წითელი იყო ანთებული. მანქანებმა სვლა შეანელეს.. გიორგის მოსვლამდე იმდენ რაღაცაზე ვიფიქრე, გამიკვირდა ტვინი როგორ არ ადუღდა. რთულია სოხუმში ცხოვრება. ბევრი ფული და კავშირები უნდა გქონდეს, თუ გინდა რომ მშვიდად იცხოვრო.
-გამომართვი, - შოკოლადის ნაყინი გამომიწოდა. მესიამოვნა მისი ყურადღება. უზომოდ თბილი და კეთილშობილი ბიჭი იყო.
-ძალიან კარგი ბიჭი ხარ.
-მადლობა.-ოდნავ შეეფაკლა ლოყები. მისი ბავშვურობა იმდენად უხდებოდა ჩემნაირ გულცივ ადამიანსაც კი გაუთბო გული.-კმაყოფილი ხარ დღევანდელი დღით?
-კი, კარგი იყო. ამრა როგორი მკაცრი კაცია.. მეცოდება მის ხელში სვეტა.
-ყველა ერთია,-ენა ოსტატურად აასრიალა ნაყინზე. გამეცინა.. მოეთხუპნა თითები.
-მოიწმინდე პირი, ულვაშები გაგიჩნდა. - შენიშვნა მიწყინა და დამეჯღანა. პირველად გამიჩნდა სურვილი ვინმეს ჩავხუტებოდი.
-მართლა რა კარგი ბიჭი ხარ, გიორგი.

გაუგებარი თვალი შემავლო, თავი მაინც დამიქნია და შუქნიშანზე პირველკლასელივით ხელჩაკიდებული გადამიყვანა.

.

დილის შვიდ საათზე გამოვედი სასტუმროდან. სპორტულად ჩაცმული, ყელზე ჩამოკიდებული ფოტოაპარატითა და ბლოკნოტით ხელში დავიძარი ესმას მიერ გამოგზავნილ მისამართზე. მორიგი საქველმოქმედო ღონისძიება, უფრო მაშტაბური და სახელოვანი. პრეზიდენტი და სხვა დანარჩენი გავლენიანი პირები დაესწრებოდნენ, როგორც თვითონ მითხრა, ავტორიტეტების ყრილობა იქნებოდა.
არ გამკვირვებია. ავტორიტეტები ყოველთვის დიდ თანხას სდებდნენ ისეთ ამბებში, რომლებიც ბავშვს ეხებოდა, ეს ორგანიზაცია კი ერთადერთი კეთილსინდისიერი პროექტი იყო, რომელიც თეთრსაც კი არ ტოვებდა სათავისოდ. ავტორიტეტების კულტი, მათი იდეოლოგია და ხშირად, საუკუნეს ჩამორჩენილი აზრები დიდი გალავანივით გასდევს მთელს აფხაზეთს. ყოველი მეორე ამ აზრით სულდგმულობს.
სამზადისი აღვწერე, გზა და გზა თითქმის ყველა ჩართული ადამიანი გამოვკითხე და ყველაფერი ჩავიწერე. საკმაოდ სახალისო, ინფორმაციული და კარგი სტატია ცხვებოდა ჩემს გონებაში. გადავწყვიტე, რომ ერთ უარყოფითსაც კი არ დავწერდი, იმდენად მომეწონა სიტუაცია, რომელიც იქ დამხვდა. ბავშვების გამო.. პატარა, საყვარელი, ბრიალა თვალება არსებების გამო ამდენი ხალხი დარბოდა, რუბლს რუბლზე აგროვებდა და ამით უსახლკარო თუ უ-ცხოვრობო პატარებს ცხოვრებას უფერადებდა.
ესმა გიჟივით იყო. ჩემი მოსვლა გაუხარდა, როგორც კრიტიკოსი ისე აღმიქვა, მაგრამ ჩემ დასანახად არაფერი არ გაუკეთებია. ის უდავოდ კეთილსინდისიერი ქალი იყო, რომლისთვის თავისი საქმე იდგა მოწოდების სიმაღლეზე და არა ის, თუ რას დავწერდი მე მეორე დღეს მასზე.
შუა დღისთვის სკამები განალაგეს, მორთეს, ბუშტებითა და ლამაზი ლენტებით გააფორმეს სცენა. პატარა, გრძელი შამპანურის მაგიდები მიალაგეს და თანდათან უკვე სტუმრების მიღებაც დაიწყეს. განსხვავდებოდა წინა ღონისძიებისგან, უფრო დახვეწილი მეჩვენებოდა.
-ჩემთან დაჯექი, - მთხოვა ესმამ. გამიკვირდა, მაგრამ მორჩილად მივუჯექი გვერდით, წინა ხაზზე. ბატონი ასლანი ბესოსთან და დანარჩენ დაცვასთან ერთად შემობრძანდა. ზურგით დაგვიჯდა მე და ესმას მას შემდეგ, რაც კულტურულად მოგვესალმა. არაფერი შეუტყვია, როგორც ესმას ისე ჩამომართვა მეც ხელი. ანდროც მიუჯდა მამას.. აქ უკვე დაინტერესებულმა ვცქვიტე ყურები და თვალები ერთდროულად, მაგრამ ის არავის მისალმებია, ისე დაჯდა რბილ სკამზე. ფეხსაც გადაიდებდა მეტი კომფორტისთვის..დამეფიცება, რომ ეძინებოდა. ან პახმელიაზე იყო, აშკარად საშინლად მოღრეცილი სახე ჰქონდა.
წამყვანმა საუბარი დაიწყო. ესმა წარუდგინა საზოგადოებას, შემდეგ კი ერთ-ერთი სპონსორი მიიპატიჟა სიტყვის სათხოვნელად.
-ისინი ვინ არიან, ესმა, - თავით ვანიშნე პარალელურ მწკრივზე ჩარაზულ საეჭვო ადამიანებზე.
-ეგენი არიან თუ არიან.-გამიღიმა.-არ ვიცი რამდენად სწორია შენთვის ამის თქმა, მაგრამ თუ დაწერ, არ თქვა, რომ მე გითხარი.
-შეგიძლია მენდო. - სავსებით დამაჯერებელი ტონი მქონდა.
-ავტორიტეტები.. ჩვენი სპონსორები.
-ა-ა-ა-, - საკმაოდ დავაღე პირი. ცნობისმოყვარე თვალი შევავლო თითოეულს. ზოგი თენგოსნაირი იყო, ძალიან რომ „აწვებოდა“ ქურდულ მენტალიტეტს, ზოგი კი პირიქით, ნამდვილ ინტელიგენტს მიუგავდა პირი-სახე. სმოკინგებში გამოწყობილები საკმაოდ თავაზიანად გამოიყურებოდნენ და მათი გალანტური მიხვრა-მოხვრა არ აფიქრებინებდა ადამიანს, თუ რას აკეთებდნენ.
არ მიმინიჭებია დიდი მნიშვნელობა ამ ფაქტისთვის. ვიცოდი.. მქონდა ინფორმაცია, მხოლოდ მაშინ გავშეშდი, როცა მათში ნაცნობი სხეული დავლანდე.
შავი სათვალე როცა ჩამოიხსნა თვალებიდან და როგორც არასდროს ისე წამოდგა ფეხზე, მეგონა, რომ მე ვერასდროს შევძლებდი კიდურების ამოძრავებას. ყველანაირმა დენმა დამიარა ტანზე იმის გააზრებისას, თუ ვინ მიემართებოდა სცენისკენ და ვის ჩამოართვა ხელი ბატონმა პრეზიდენტმა. იმდენად ახლოს იყო მაშინ..წამიერი მზერა შემავლო და თვალებით მთხოვა, სცენის არ გამართვა. არც ვაპირებდი. რომც მდომოდა, ხმასაც ვერ ამოვიღებდი იმდენად მოულოდნელი იყო მისი ასეთი მხარე.
-საბა... - ჩემთვის ჩავილაპარაკე და კალთაში დალაგებულ ფოტოაპარატს მძიმედ ჩავარჭე ფრჩხილები. არ მტკენია..ის არავინ იყო, რომ ტკივილი გამოეწვია ჩემში, მაგრამ მეწყინა. მეწყინა, რომ თვითონ არ ჩამთვალა ღირსად ეს ყოველივე მცოდნოდა. რამდენნაირი იყო.. ხან ჩვეულებრივი, ხან უდარდელი, ხან ავტორიტეტი და შარვალ-კოსტუმიანი. ხან ქართველი, ხან კი აფხაზი.
-კარგად ხარ? - ხელზე მომიჭირა ესმამ.
-კი. ცოტა ხანი გარეთ გავალ, - ფეხზე წამოვდექი თუ არა საბას სიტყვა შეუწყდა. მერე ფრთხილად განაგრძო საუბარი და მეც მისი საქმიანი ტონალობით შეწუხებული გამოვფრინდი შენობიდან.
სუნთქვა გამიჭირდა.
მისი პირადი მე არანაირად არ მეხებოდა. ჩემთან კავშირი არ უნდა ჰქონოდა საბას, გარდა იმისა, რომ უნდა დამხმარებოდა. არ ვიცი რატომ განვიცადე ასე ძალიან. რატომ იწყო ჩემმა გულმა ლღობა.. წარმოდგენებს სცდებოდა მისი განვლილი ცხოვრება როგორი იქნებოდა. რას განიცდიდა და რას ფიქრობდა, რამდენნაირი იყო საერთოდ ისიც კი მიკვირდა.
-ვიცოდი, რომ ადრე თუ გვიან გაიგებდი. - უდარდელად მომიჯდა გვერდით. კოსტუმი აღარ ეცვა, პერანგის ღილებს იხსნიდა. მარტო მე არ მაწუხებდა დახუთულობა..
-ვაღიარებ, მოულოდნელი იყო.
-გაბრაზდი? - გამჭრიახი მზერა ჰქონდა.
-უფრო, გამიკვირდა..-ზედმეტი სევდა დაჰკვროდა ჩემს ხმას. ასეთი არ მქონია მას შემდეგ, რაც დედაჩემი უეცრად გათხოვდა.
-ამას კავშირი არ ექნება შენთან, ეს ხომ იცი..
-იმ დღეს..ქორწილის ღამეს..ვინ იყვნენ საბა?-ნივთები გვერდით გადავდე. თითქოს, ნდობის ფაქტორი გავამყარე. მეგონა, რომ ჩემი პროფესიის გამო უარმყოფდა ამდენჯერ ეს ადამიანი, არადა უბრალოდ საბას ცხოვრება მე არ მეხებოდა.
-შენ რომ მიცნობდე, არასდროს მოგინდებოდა ჩემთან ყოფნა. არ გინდა..დაივიწყე. ხომ არ ეკითხები თენგოს რას აკათებს ხოლმე, არც გიორგის. მე რატომ გაინტერესებ ასე ძალიან?
-უბრალოდ მადარდებ.-ძლივს ვთქვი.-და არ ვიცი რატომ.
-იმიტომ, რომ ყურადღებას არ გაქცევ. ეს განერვიულებს, დარდი არაფერ შუაშია, ანა.
-ასეთი არ ვარ, - საკუთარი თავის მიმართ ზიზღით განვეწყვე.
-ჰოო?-მთელი სხეულით შემოტრიალდა.-შეიძლება მართალი ხარ. მიკვირს კიდეც, რომ შენ ისეთი არ ხარ, როგორიც დამიხასიათეს. ჩვენ, ბიჭები დამხმარეები უნდა ვიყოთ შენი და არა მეგობრები, ანა. წარმოდგენაც კი არ გაქვს რა საშინელია აქ ცხოვრება, თუ ერთი ჩვეულებრივი ადამიანი ხარ. მე..ქუჩაშიც მიცხოვრია და ვილაშიც, ხმელი პურიც მიჭამია და დელიკატესიც, მაგრამ შენ!-შეისვენა. ამოირეცხა ყველაფერი იმ დღეს შიგნიდან.-შენ არც კი ფიქრობ ასეთებზე.. არც კი გინდა გაიაზრო, რას რატომ ვაკეთებ. ჰო, „კრიმინალური ავტორიტეტი ვარ“, როგორც დანარჩენები ამბობენ. არ ვიცი, მათთვის რას ნიშნავს ეს და საერთოდ, რატომ მომიხსენიებ ასე, მაგრამ ჰო, ეს ვარ. სხვანაირად არ გამოდის.. თუ ეს წოდება იმიტომ დავიმსახურე, რომ მშიერს საკვებს ვაძლებ, თუ იმის გამო, როცა დახმარების სათხოვნელად მოდიან უარს ვერ ვეუბნები, მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან არ მინდა წასვლა.. თუ ესაა კრიმინალი.. თუ ბავშვების დაცვა, ქალების დახმარება, დაკარგული ძმების გვერდით დგომაა.. მაშინ, კარგი. ვიქნები.
-პრობლემა არ მაქვს, საბა. იყავი ის ვინც ხარ.
-ძალაუნებურად იქექები ჩემს პირად სივრცეში,-ღრმად ამოისუნთქა.-თუ ეს გაბრკოლებს.. თუ გეშინია,-იმდენად თბილი ხმა ჰქონდა, წამით ცრემლებიც კი მომაწვა.-შენ არაფერს დაგმართებ. თავს მოვიკლავ და შენ - არასდროს არაფერს.
-ამას რატომ ამბობ..
-იმიტომ, რომ ვხედავ, გეშინია.-სახე მოისრისა.-საშიშია.. ღამეც კი არ უნდა გეძინოს, როცა იმას აკეთებ, რასაც აკეთებ. დაგანაწევრებენ, ანა.
-ვიცი. მზად ვარ ამისთვის.-საოცრად გულახდილი ხმა მქონდა.-დასაკარგი არაფერი მაქვს. არავინ მყავს, რომ ვიდარდო. თავს შევწირავ და საქმეს ბოლომდე მივიყვან, ვიღაცების დათმობაც რომ მომიწიოს. თქვენ რომ აფხაზები იყოთ, ფეხებზე დაგ;იკიდებით, არ ვიცი რატომ იმოქმედა ასე ძალიან თქვენმა ქართველობამ ჩემზე.
-ალბათ იმიტომ, რომ თვითონაც ხარ?-გამიღიმა. შემდეგ კი..-იცი, რატომ ვარ აქ? იცი, რატომ მეძებენ საქართველოში?
-არა...
-ჩემი ხელები,-ხელისგულს გაუშტერა თვალი და სახესთან მომიტანა მისი ქათქათა თითები.-ჩემი დის სისხლითაა სავსე..
-რა?! - ქართულად ამოვიბურტყუნე ერთი სიტყვა.
-გავისროლე და მას მოხვდა. - სააქაოში აღარ იყო თვითონ, მეც კი მექაჩებოდა წასაყვანად. ტრანსში შევედი და გარშემო ყველაფერი გაუფერულდა.
-რატომ გაისროლე, საბა..-დაახლოებით ხუთი წუთის შემდეგ ამოვიღე ხმა.
-იმიტომ, რომ მკვლელი ვარ.

ადგა და წავიდა.

აღარ განმივრცია ეს თემა. აღარც მიხსენებია არასდროს, რადგან ჩემს წარმოდგენებს ცდებოდა ის ფაქტი, რისი გადატანა უწევდა საბას. არც კი მიფიქრია იმაზე, რომ მან საკუთარი სისხლი განზრახ მოკლა. შემოაკვდა..შემთხვევით, მაგრამ მაინც, ის მან მოკლა. გამახსენდა ზაზას სიტყვები, როცა მითხრა, რომ საბა ბევრად სასტიკი იყო ვიდრე დანარჩენები. თვალები საკმაო ხანი დავხუჭე და მხოლოდ მაშინ გავახილე, როცა შენობიდან ადამიანებმა გამოსვლა იწყეს.
თითქმის, არაფერი გადამიღია იმ დღეს. მხოლოდ მზადების პროცესი, დანარჩენი ისე დავტოვე. უგრძნობი, ცივი გამიხდა სხეული და ჩამოსვლის დღიდან პირველად გავიაზრე, რომ აფხაზეთი დამნაშავეებით იყო სავსვე. მკვლელებით, ყაჩაღებით და მაინც, ქართველებით.
-არ გცხელა? - მისალმების გარეშე მომიჯდა გვერდით ანდრო. გრძელ თითებში ტელეფონს ათამაშებდა.
-არა.-შორიდან გაისმა ჩემი ხმა. მიწყდებოდა ბგერები.-სიგარეტი გაქვს?-ისე მომინდა მოწევა, ძლივს ვიმორჩილებდი ტუჩებს.
თავი გააქნია.-არ ვეწევი.
-დაგიჯერე,-გამეღიმა. შეუძლებელი იყო მისი ტიპაჟის ბიჭს სიგარეტი არ მოეწია.
-ვერ ვიტან სიგარეტს.-მკაცრად განმეორდა, თითქოს უდიდესი შეურაცხყოფა მივაყენე.
-გასაგებია. უცებ მომინდა და ამიტომ გითხარი.
-რამე მოხდა? - ამათვალიერ-ჩამათვალიერა.
-რატომ მეკითხები?
-უჩვეულოდ გაცვია.
-ესეც ვულგარულია?-დავიხედე სპორტულის შარვალსა და თხელ მაისურზე.
-ეს მოსაწყენია,-გამიღიმა. სიმშვიდის ეფექტი მოჰქონდა მის სხეულს ჩემთვის. გვერდით რომ არ ყოფილიყო გამახსენდებოდა და თავისით ვწყნარდებოდი.
-სახლში წამიყვან?!
-წაგიყვან.
-ჩემსაში..
-შენსაში, ანა.
-ამას არ მოგცემ, იცოდე.-თვალწინ ავუფრიალე ძვირიანი ბლოკნოტი. აღარ მიპასუხა, უმნიშვნელოდ დამიქნია თავი და ხელი გამომიწოდა ასადგომად.
როგორც მთლიანად, ისე ცალ-ცალკე იდეალური ნაკვთები ჰქონდა. სხეულის თითოეული ნაწილი იყო რაღაც განსაკუთრებული, განსხვავებული და უჩვეულო. ლამაზ, თლილ თითებში ჩემი ხელი ჩავუდე. მსუბუქად მომიჭირა..მიხვდა, რომ ვერ ვიყავი რიგზე და თავისებურად გამამხნევა.

.

-დღეს კვირაა. დავისვენოთ, გეხვეწები.-ფაქტობრივად, მუხლებზე დამიჩოქა თენგომ.
-თანახმა ვარ.-ჩაისთან ერთად გადმოაბიჯა გიომ და საბას გვერდით მიუჯდა. გაცნობის დღის შემდეგ სამივე ერთად აღარ მინახავს. მათი საუბრის მოსმენა მხიბლავდა და დადებითად მმუხტავდა. მართალი იყო თენგო. ისეთი დატვირთული კვირა გვქონდა, სახლში რომ მივდიოდი პირდაპირ ვიძინებდი, ზოგჯერ დაუბანელიც კი. ხან სად დავდიოთ, ხან სად. რახან მანქანა არ მყავდა ჩემი ტარება თენგოს დაეკისრა, გვიანობამდე მელოდებოდა ხოლმე. გიორგი დღის გეგმას გვიდგენდა. საბა კავშირებს იყენებდა და სამივე ერთად, შეუძლებელს აკეთებდა ჩემთვის.
არ ვიცი რაზე შეუთანხმდა ზაზა ამ ბიჭებს. გიორგი არა, მაგრამ საბა და თენგო ნამდვილად დამნაშავეები იყვნენ და ზაზას განყოფილება ეძებდა, ახლა კი დახმარებას სთხოვდა. ამაში არ ვერეოდი. არ იყო ჩემი საქმე, ამიტომ საბას შესახებ სიმართლის გაგების შემდეგ მე ხმა არ ამომიღია.
-რამის მომზადება არ იცი?-მაგიდიდან ფეხი ოსტატურად ჩამომადებინა თენგომ, თან გვერდით მომიჯდა და ლუდით დამთვრალმა ხელიც კი გადამხვია.
-კიდევ გშია?-საბამ თავისთვის ჩაიფხუკუნა.
-რა გინდა, აბა?-მის მკლავში კომფორტულად გავეხვიე და ქვევიდან ავხედე. ვგიჟდებოდი თენგოზე.. მის საუკუნოვან აზრებზე და საერთოდ პიროვნებაზეც.
-ხინკალი შემოახვიე..
-ფარში არ გვაქვს.-სამზარეულოდან გამოვიდა გიორგი.
-ამოვიტანოთ.
-აუ, მაგას ჯობია პირდაპირ გაყინული იყიდო.
-აბა, ხარი საიდან მოვიყვანო ახლა მე ახალი ხორცის მისაღებად?-გაკადნიერდა თენგო, ჩვენ გაგვეცინა.
-და რომ არ ვიცი გაკეთება?
-რა?! - საბამ და თენგომ ერთდროულად დაიყვირეს, გიორგის არ გაჰკვირვებია. მასთან დიდ დროს ვატარებდი, ამიტომ ჩემზე მოვუყევი რაღაცები. ვახსენე, რომ სამზარეულო და ჩემი თავი ძალიან შორს იდგა ერთმანეთისგან.
-არ ვარ ტიპური ქართველი ქალი, ასე რომ, ძალიან ვწუხვარ, ბიჭებო.
-შენს გამოგზავნას გოჭი გამოეგზავნათ ის არ ჯობდა?
-დამპალი კაცი ხარ.-ვუბწკინე მკლავზე თენგოს და ფეხზე წამოვდექი.-რამე გავაკეთოთ, თორემ მომწყინდა უსაქმოდ ყოფნა.
-მოსაწევი გაქვს?-ვითომ ჩუმად უჩურჩულა თენგომ საბას. წარბები ავწკიპე.
-აქ არც კი გაბედოთ!-ამოიყვირა გიორგიმ.
-კარგი.ჩვენ წავალთ, ფარშს ამოვიტანთ და კიდევ რაღაცებს, მანამდე წყალი დადგით ან რა ვიცი, რამე ვჭამოთ, რა.-მოხსენება როგორც კი დაამთავრა, სანთებელა, სიგარეტი და ტელეფონი აკრიფა მაგიდიდან. საბასთან ერთად ჩავიდა ქვევით.
მე გიორგის მივუბრუნდი.-შენ რა წესიერი ბიჭი ყოფილხარ.
-ჩაი დაგისხა?
-არა. დღეს ზედმეტი მომივიდა.-სამზარეულოში შევყევი და დახლზე ავძვერი. ფეხებს აქეთ-იქთ ვაქანავებდი, გვერდით კი გიორგი პომიდორს სჭრიდა.
-ჩამოდი ქვევით,-რბილად მომცა შენიშვნა. არ შევუსრულე თხოვნა.
-ისე..თენგო მაგარი ვინმეა,-გამეცინა როცა გავიხსენე მისი სახეები სხვადასხვა სიტუაციისას.-მისი ამბები იცი?
-ოჯახზე?
-ჰო, მომიყვა რაღაცები.
-წაიყვანეს..
-ჰა? - ვერ მივხვდი რა თქვა.
-ბავშვები..დედამ თბილისში ჩამოიყვანა, მაგრამ საფრანგეთში აპირებს წაყვანას. თენგომ მაგიტომაა მთვრალი, ახლა საბა მოაწევინებს და ცოტას გადააყოლბეს გულს.
-ბავშვებს დედა სჭირდებათ, გიო. აბა, როგორ იქნება..
-ის ქალი თხოვდება. ვიღაც ფრანგზე,-დააყოლა ჩუმად.-თენგოს აღარც კი დაეკითხება არაფერს, ისე გაზრდის ბავშვებს. ეს კი აქ ვირივით მუშაობს, რომ მათ რამე გაუგზავნოს.
-თენგო მუშაობს?-თვალები შუბლზე ამივიდა მე. მეგონა, რომ ერთი უბრალო გამრჩევი იყო, რომელიც ფულს იღებდა ამ საქმიანობისგან. იმ დღეებში მე ყველაზე არასწორად ვფიქრობდი.
-არ იცოდი? პორტზე ტვირთებს ზიდავს.
-კარგად უხდიან?
-საბას წყალობით კი.
-მითხრა, როცა წახვალ რაღაცებს გაგატან და შვილებს წაუღეო. შემეცოდა მართლა,-გული ამტკივდა რაღაცნაირად, იმდენად დავიწვი თენგოს ცოდვით. საწყალი, მუშაობდა, ბავშებს უგზავნიდა და ახლა ის ქალი და ვინ იცის როგორი ახალი ქმარი, დარეკვის უფლებასაც არ მისცემენ ამას.-დააშორებს ბავშვებს?-სევდიანად ვკითხე გიორგის.
-არ ვიცი, ანა.
-არ მოგენატრა..? - ორაზროვნად ვიკითხე მე. გიორგის ჩაეღიმა.
-საქართველო - კი.
-ლილე?!-წარბები აზიდა. დანას ხელი შეუშვა და ბინძური ხელები ონკანს მიუშვირა. მერე წინ დამიდგა. საკმაოდ ახლოს მოვიდა..უკვე არასწორად ფიქრი დავიწყე, როცა ფეხებზე მომქაჩა და თავისკენ მიმასრიალა. მაგიდიდან ჩამომსვა. მის სხეულთან გაჭედილმა გაუგებარი მზერითა და საშინლად უკმაყოფილო სახით ავხედე, მაგრამ გამიღიმა. წრფელი, ბავშვური, ოდნავ მამაკაცური და მკაცრი სახით. შუბლზე ჩამოყრილი თმა გადამიწია და იქვე, შუბლზე, თბილად მაკოცა.
-როცა წახვალ..მე შენ გამოგყვები.-მითხრა და ერთი ნაბიჯით დამშორდა.
-რა?
-საბა მოაგვარებს ლილეს ძმებთან აქედან. შემეძლება ჩასვლა და გაგყვები.
-და ეს რა იყო?-შუბლზე მივიდე თითები. გადაიხარხარა.
-მიყვარდები და ლილეს მაგრად დაერხევა ჩასვლისას,-ბავშვურად გადაიკისკისა და ხელი გადამხვია. პატარა გოგოსავით გადამისვა თმაზე ხელი.-ხომ იცი, რომ სხვანაირ სიყვარულს არ ვგულისხმობ?


საბამ გაყინულ ფარშთან ერთად თენგოც ამოიტანა. მაშინვე დივანზე დავაწვინეთ საკმაოდ შემთვრალი, საბა კი კაი.ფიდან ახალი გამოსული აბაზანაში შებარგდა. ნდობით აღჭურვილი გიორგის გარდა ბოლომდე არც ერთად ვიყავი, მაგრამ იმ საღამოს იმდენად დიდი სურვილი მომაწვა, რომ ყველასთან სათითაოდ მესაუბრა გათენებამდე ეჭვიც კი შემეპარა ნამდვილად მომინდებოდა თუ არა აქედან წასვლა. სამ მამაკაცთან ერთად ერთ სახლში ღამის გათევა ცოტა არაქართული და ქართველებისთვის არაეთიკური საქციელია, მაგრამ მე რუსი ვიყავი და რუსული ქალის მენტალობით უნდა მემოქმედა. ზოგი ჭირი მარგებელია..
-გემრიელია,-წურწურით ჩამოსდიოდა მაისურზე ხინკლის წვენი თენგოს.
-ბაღის ბავშვი!-დასცინა გიორგიმ, თან ხელსახოცი დაუმაგრა მაისურზე.
-„ჯოკერი“ დავცხოთ, ჰა?-აზარტში მოვიდა ჭამის მეფე.
-კარგად თამაშობ?-საბამ სიგარეტი საფერფლეში ჩააწვეთა და კვამლი ხელით გაფანტა.
-არა მიშავს რა.
-მე და ანა, შენ და გიო, მოსულა?
-მე ვწერ.-რვეული და კალამით გამოვარდა გიორგი.
სანამ მორიგდებოდნენ ვინ დაარიგებდა პირველი და სათამაშოდ მოწესრიგდებოდნენ, მე ტუალეტში გავედი ხელ-პირის დასაბანად. სარკეში ანარეკლი შევათვალიერე და გავიაზრე, რომ არასდროს ცხოვრებაში არ მყოლია მეგობრები ვისთანაც ერთად ბანქოს ან რამე მსგავს ვითამაშებდი. დაბადების დღესაც დედაჩემის დაქალების გარდა არავინ ესწრებოდა. არც არავის ვპატიჟებდი, თორემ დამადგებოდა თავზე ყალბი საზოგადოება. პირველი იყვნენ ბიჭები.. პირველები ვისთანაც ერთად გულწრფელად ვხალისობდი და ვისთან არ მჭირდებოდა ნიღბის ჩამოფარება. ვიქცეოდი ისე, როგორც მომესურვებოდა. თუნდაც ლიფისა და ტრუსის ამარა გამოვდიოდი სააბაზანოდან და გიორგის ვთხოვდი რაიმე მაისური ეთხოვა ჩემთვის. ან საბას ვთხოვდი ხოლმე თეთრეულის ყიდვას, თუ სადმე ახლოს იყო მაღაზიასთან, აი თენგოს კი ამდენს ვერ ვუბედავდი მისი აზიური ხასიათის გამო.
გამოსვლას ვაპირებდი, თუმცა ტელეფონი აზუზუნდა უკანა ჯიბეში. ამოვაძვრინე და უცხო ნომრისგან როცა დამხვდა შეტყობინება, წარბები ავწკიპე:
„ხვალ. მამაჩემის დაბადების დღეა, უბრალოდ მოვალ და წამომყევი.“
„რომელი ხარ?“
„ანა. მე ვარ.“
„კარგი. მოდი და წამოგყვები.“

სიამაყითა და თავდაჯერებით აივსო ჩემი გული.

.

საბას გემოვნებისამებრ, თეთრი პერანგითა და შავი, კლასიკური შარვლით გამოვეწყვე. გრილოდა, მიხდებოდა, საკუთარ თავს მაღალი ქულა დავუწერე. კარადაში საბას მიერ არეული ტანისამოსი ისევ თვითონვე დაალაგა და დაბღვერილი მზერით ჩამოკიდა საკიდზე კაბები ამხელა ავტორიტეტმა კაცმა.
-გხედავდნენ ახლა ისინი, ვისაც „აკაჩავებ“. - დავცინე მე.
-არავის არ „ვაკაჩავებ“, წესიერად.
-მიდი, მეჩხუბე.-ნირწამხდარმა პომადის წასმა შევწყვიტე და წამით სარკესაც მოვაშორე თვალი.-აბა,რას აკეთებ ხოლმე?
-შენნაირ ქალებს ..
-არ გაბედო!-წამოვენთე და ზეზე წამოვვარდი. თუმცა მისი სახის გამომეტყველება როგორც კი დავინახე, რომელიც არანაირი ცუდის თქმას არ აპირებდა, ისევ დავჯექი.
-ცუდის თქმას არ ვაპირებდი,-უკან დამიდგა და თმა ზურგზე გადმომიწია.-ცუდს არ გაკადრებ, ეს გავიარეთ, არა?
-გიორგის გარდა არც ერთს გენდობით.-სიმართლე ვაღიარე. არ მიყვარდა ფარსი ურთიერთობები ადამიანებთან, რომელთანაც შეხვედრა ბევრჯერ მიწევდა.
-ვიცი.-ჩამოიწია და თავზე მაკოცა. მერე თვალები ანარეკლს მიაპყრო, სადაც ორივეს სილუეტი ირეკლებოდა. ხმადაბლა გააგრძელა საუბარი.-ვიცი და მართალიც ხარ.
-რატომ ვარ მართალი..-სინანულისა და უკმაყოფილების კორიანტელი დასდევდა ხმას.
-მოვიდა,-რამდენიმე წამის შემდეგ თქვა, როცა მობილურზე შეტყობინება მომივიდა. ღრმად ამოვისუნთქე და ბოლოჯერ შევათვალიერე თავი სარკეში. საბამ დამატრიალა.-იმედია, აქ არ გათხოვდები.
-არც იოცნებო.-გავიცინე და გამოწვდილ ხელებს ჩემი შევაგებე. ლიფტიდან გამოსულებს ვესტიბიულში ალმაცერი თვალებით დაგვხდნენ, მაგრამ არ მივაქციეთ ყურადღება. ცნობისმოყვარე ხალხი იყო ჩემს სასტუმროში. იცოდნენ, რასაც ვსაქმიანობდი, ამიტომ გავკადნიერდები და ვიტყვი, რომ ეამაყებოდათ პოპულარული რუსი ბლოგერი მათთან რომ ვიყავი დაბინავებული. მინის კარი გამომიღო მეწყვილემ, პირველი მე გამატარა და ანდროს მიესალმა. არამიწიერი სისუსტე ვიგრძენი მუხლებში. მეუცნაურა მათი შეხვედრა. მეუცნაურა საბას გულახდილი თვალები, რომლებშიც აშკარად იკითხებოდა სინანულის შეგრძნება და ანდროს გულწრფელი ემოცია, როცა საბა დაინახა. ხელი ჩამოართვეს ერთმანეთს. საბამ სხვაგან გაიხედა. არ უნდოდა ეყურებინა ჩვენთვის, მეგონა, რომ საერთოდ არ მოსწონდა იქ ყოფნა. რცხვენოდა? არ ვიცი. საბას არ ვიცნობდი, ვერ გავიცანი და რომც მომენდომა, მაინც ვერ ჩავწვდებოდი მის სულს ისე ღრმად, რომ გამეგო, რატომ ღალატობდა ანდროს.
-შენ მამამისი ხარ?-გაიღიმა ანდრომ. თავით ჩემზე ანიშნა.
-ჩათვალე, უფროსი ძმა.-თვალი ჩაუკრა საბამ და ხელი წასცდა სიგარეტისკენ. საშინლად მომინდა მოწევა, მაგრამ თავი შევიკავე.
-გასაგებია.-წარბები აზიდა, თან ხელი გამომიწოდა. მეც ჩავკიდე და გვერდით დავუდექი. საბა პირისპირ გვედგა. თვალი თვალში გამიყარა ჩემმა უფროსმა ძმამ და გულის სიღრმეში ვიგრძენი, როგორ მომეფერა შორიდან. თბილი არასდროს ყოფილა ჩემთან, მაგრამ იმ წამს ასე ვიგრძენი და ეს უცნაური შეგრძნება მთელი ცხოვრება დაღად გამყვა.
-კარგად გაერთეთ. გნახავ მერე,-მხარზე ხელი გაჰკრა საბამ და საკუთარ მანქანაში ჩაჯდა. ღრმად ამოვისუნთქე.
არაფერი არ უთქვამს. უკვე ვხდებოდი, რომ არ ჰქონდა მამასთან გადასარევი ურთიერთობა, სწორედ ამიტომ უნდოდა მე იქ ვყოფილიყავი. ამით ასლანს ჭკუიდან გადაიყვანდა საკუთარ დაბადების დღეზე. თან შემეძლო რაღაცების გამოტანა, დაწერა, გამოქვეყნება და ანდროს მიზანიც სწორედ ეს იყო. ჭირვეული, უძღები შვილი, რომელიც მამას მუდამ ნერვებს უშლიდა. მე არ მქონდა არანაირი ინფორმაცია დედისერთა იყო თუ არა, მათი ოჯახის შესახებ არაფერი ვიცოდი, რადგან ის გეგმაში არ იჯდა და სრულად შემთხვევით გადამეყარა გზაზე. უბრალოდ, ხელს წამოვაყოლებდი..ასე ვფიქრობდი მაშინ და ახლა, როცა ამას ვწერ და ვკრეფ, საკუთარ თავზე მეცინება. რა სულელად გვეჩვენება ხოლმე საკუთარი თავი, როცა განვლილ ფიქრებსა თუ გეგმებს გადავავლებთ თვალს. სხვანაირად მოვიქცეოდი?! არა მგონია. არც იმას ვიტყვი, რომ ვნანობ. მე ამისთვის გამწვრთნეს. ამისთვის გამაგზავნეს, მაგრამ მაინც.. გულის პატარა ჯურღმულში მაინც მედარდებოდა აფხაზების უდიერი დამოკიდებულება შვილების, განსაკუთრებით კი ბიჭების მიმართ.
პირველი რამაც დაძაბულობა გამოიწვია ჩემში, ეს ანდროს მისვლაზე ხალხის გამომეტყველება იყო. საკუთარ ოთხსართულიანი სახლის მოჩუქურთმებულ ეზოში შეასრიალა მანქანა. ღრმად ამოისუნთქა და ისე გამორთო ძრავი. მერე გამომხედა:
-ორი საათი. სულ რაღაც ორი საათი დაივიწყე, ვინ ხარ.-არ დაელოდა პასუხს, ან თანხმობასა თუ უარყოფას, ისე გადავიდა და ცნობისმოყვარე თვალების წინაშე გამიღო კარი. გამოწვდილ ხელში თითები ჩავალაგე და ხელჩაკიდებულებმა გავარღვიეთ აღშფოთებული კორიდორი. დედა არ გამოჰკიდებია წივილ-კივილით, არც ვინმე სხვა, რადგან იქ არავინ იყო ისეთი, ვინც მის დატუქსვას შესძლებდა. მე ხომ ანდროსთან ერთად ბევრჯერ ვიპოზიორე?! მე ხომ ვარცხვენდი და ვარცხვენდი ჩემს პოტენციურ მეორე ნახევარს, მინიმუმ დედამისი უნდა გადამემტერებინა და მაქსიმუმ - ასლანი, უკვე მოვნათლე მოსისხლე მტრად.
ძვირიანი, სიმაღლიდან დაშვებული რამდენიმე ჭაღი ანათებდა გარემოს. მრგვალი მაგიდები იდგა როგორც სახლის გარეთ, ასევე შიგნით. სიმღერა დაბალ ხმაზე. ბევრი სმოკინგიანი, დაცვის წევრები, სტუმრები, არეულ-დარეული ქაოსი იდგა.
საჩუქარი არ მიუტანია მამისთვის, უგულოდ ჩამოართვა ხელი და გვერდით დამიყენა.
-მას უკვე იცნობ.-უთხრა და მეც ხელი გავუწოდე დაბნეულმა. იუბილარმა კარგად დამათვალიერა, შემდეგ კი უხალისოდ ჩამომგლიჯა მკლავი.
-აუცილებელი იყო მისი მოყვანა?-აფხაზურად ჰკითხა. თავიდან ვერ გავიგე, მაგრამ ანდრომ რუსულად დაუბრუნა პასუხი და ნათელი გახდა შინაარსი ჩემთვის.
-კი, აუცილებელი იყო გვერდით მყოლოდა.
-დღეს მაინც დაბადების დღე მაქვს!-სიმწრით გამოსცრა კაცმა და შემდეგ ღიმილით მოავლო თვალი გარემოს.
-და მე დღესაც ფეხებზე მ;კიდია შენი დაბადების დღე.-გაუღიმა, შემდეგ ხელი მომხვია და მამის თვალწინ დამსვა მაგიდასთან. თვითონაც გვერდით მომიჯდა, შემდეგ კი ჩვენ შემხედვარე სხვებიც იწყეს დასხდომა.
-ჩემი მეშვეობით ამწარებ?-გადავუჩურჩულე მას.
-მისი წამებით მე ვტკბები,-გამიღიმა და ლოყაზე მაკოცა. იმდენად მოულოდნელი იყო ეს ქცევა, რომ ავჭარხლდი, მაგრამ დიდად არ შევიმჩნიე და სულელი შეყვარებულივით ღიმილით დავასაჩუქრე. ასლანმა გამხეცებით ჩამოართვა ვიღაცას საჩუქარი, შემდეგ კი კუთვნილ მაგიდას დაუბრუნდა. აშკარად გადავიმტერე ეს კაცი.
-დარწმუნებული ხარ, რომ არაფერს დამიშავებს?-ვანიშნე მამამისზე, რომელიც ყოველი ლუკმის გადაყლაპვას გვიმოწმებდა.
-გეშინია? - ისე მკითხა, როგორც წეღან.
-მისი?-თავით ვანიშნე პრეზიდენტზე.-ასე თუ გააგრძელებს ყურებას, ნამდვილად შემეშინდება, ანდრო.
-ჩემ გამო პრობლემები არ შეგექმნება, მშვიდად იყავი.
-რაღაც არა მგონია. მომდევნო საინფორმაციო აშკარად ჩემით დაიწება, თუ როგორ ჩაცხრილეს ცნობილი რუსი ბლოგერი სასტუმროს ნომერში.-ამაზე გადაიხარხარა, რის გამოც ყურადღება მიიქცია და თამადას სადღეგრძელო შეაწყვეტინა. მე გავშეშდი, მაგრამ ანდრომ სიცილი გააგრძელა და შემდეგ, როცა შეამჩნია სიტუაცია, კიდევ უფრო ჩაბჟირდა.
გულახდილად ამიფეთქდა გულის.
მას არ ედარდებოდა. არც მამა, არც ხალხი, არც არავინ. რომც მოეკლათ, რომც ესაყვედურა ვინმეს, ის არაფერს იტყოდა. არც კი გაბრაზდებოდა, იმდენად სხვანაირად აღიქვამდა ყველაფერს. მუხლზე მომიჭირა ხელი. მე მამშვიდებდა. მერე ნელ-ნელა ააყოლა თითები შარვლის ნაჭერს და ჩემი ხელიც მოძებნა.
-არ შეგეშინდეს, რა.-ჩამოშლილი კულული ყურთან გადამიწია და შემდეგ ჭამა გააგრძელა. ნერწყვი ძლივს გადავყლაპე, ბესოს ფერი დაეკარგა. თამადამ ჩაახველა და საუბარი გააგრძელა. ბესო მუსიკოსებთან მივიდა და დაბალ ხმაზე ცოცხალი ორკესტრი გააჩაღა. მთავარი პრეზიდენტის დაბადების დღე კი არა, ანდროს გადაფარვა იყო. არანაირი ჟურნალისტი, არანაირი მოლხენა, რუტინული, მოსაწყენი და ხელოვნური ღრეობა გაჩაღდა. ქელეხს უფრო ჰგავდა, ისეთი სახეებით ისხდნენ თანამდებობის პირები.
ჩვენს მაგიდასთან შედარებით ახალგაზრდები და როგორც მივხვდი, ანდროს ნათესავები იყვნენ ჩამწკრივებულები. გოგოებს საყვარლად უსხამდა წვენებს, აწვდიდა თეფშებს, ერთ-ერთს სალფეთქით დასვრილი ხელიც კი გაუწმინდა. მეორემ რაღაც გადაისხა და სადღაც აუშვა, ჩემი მაისური ჩაიცვი, ხომ იცი სად არის ოთახიო. იმდენად ლაღი, თავისუფალი და ჯენტლმენური ქცევებით წარმიდგა თვალწინ, კინაღამ მოვიხიბლე. თანდათან გარეთ იწყეს გასვლა. ამწვანებულ და განათებულ ბაღში ბავშვებისთვის გაეშალათ სუფრა. ორკესტრი გარეთ გამოიყვანა ბესომ, ნაზი და წყნარი მელოდია გააჟღერა და რომელიღაცა ბატონი მინისტრი მეუღლესთან ერთად გავიდა საცეკვაოდ.
-მეცეკვები?-გადმომხედა ანდრომ და ჩემს სკამს ხელი გადახვია.
-გინდა, წნევამ დაარტყას? - საავადმყოფოდან ახალ გამოწერილს ჰგავდა ასლანი.
-წამოდი,-წელზე მომხვია და თვითონვე შემომალაგებინა კისერზე ხელები. თვითონ წელზე დამიტოვა, ახლოს მიმიზიდა და თავზე მაკოცა.
-გვიყურებს?-ვკითხე, თან ავხედე. პროვოკაციულად ახლოს მოხვდა ტუჩები.
-გადარდებს?-თვალები დაიწვრილა. მწვანე სფეროები შავი გაჰხდომოდა.
-მე არა.-გვერდით გავწიე თავი, უფრო მეტად მოვეხვიე. ცხვრის წვერით შუბლზე გამეხახუნა. მისი თავადური სახის ნაკვთები ახლოდან უფრო საინტერესო ჩანდა. მჭიდროდ ჩახუტებულს კისერზე ვაკოცე ფრთხილად. გამეცინა. საკუთარ თავზე, რომ ასეთი რაღაც გავაკეთე. არაფერი შეუმჩნევია, არც ტაოს დაუყრია, როცა მე კინაღამ ხელებში ჩავადნი. ოდნავ გამოვიწიე, თავისუფლად ჩავხედე მის ჭაობისფერ თვალებს და გავუღიმე. ცერა თითით ქვედა ბაგეზე მომეფერა, ნელ-ნელა მთელი სახე მოიარა და მაინც, სუსტად მაკოცა ტუჩებზე.
ცეკვა მალევე დავამთავრეთ. რაც მთავარია ასლანს წნევა ავუწიეთ და ოდნავ მოშორებით, სადაც არავინ იყო, იქ დავდექით. აუზში იხედებოდა, მე შეზლონგისკენ ვაპირებდი წასვლას, მაგრამ მოიცადეო და გავჩერდი.
-არ გცხელა?-რამდენიმე შეხსნილ ღილს დაასო მზერა. შიშველ კანს თითი დაუყოლა და კიდევ ერთი ღილი გახსნა.
-ეს არ არის ვულგარულობა...?-ნიშნისმოგებით ვკითხე და ოდნავ მოღეღილ მკერდს დავხედე.
-ვულგარულობა პროვოკაციულად შეკრული საცურაო კოსტუმია, ეს - არა.
-არ გამიკეთებია ეგ განზრახ, ანდრო.-დანანებით ამოვიხედე და შეზლონგზე დავჯექი. თვითონაც გვერდით დაჯდა.
-არასდროს დაგავიწყდება? რატომ იმოქმედა ასე ძალიან შენიშვნამ.-ცალი წარბი გამომწვევად აზიდა.
-უსამართლობას არ ვივიწყებ. ცილი დამწამე!
-გიხდებოდა..-დაბალი ხმით მომიგო. თან საკმაოდ ახლოს მიტრიალებდა მის სახეს.
-ვიცი. - ვერ მივხვდი სხვა რა უნდა მეთქვა დაგვიანებულ კომპლიმენტზე.
-კარგი. დამელოდე. უცებ მოვალ.-ფეხზე წამოდგა. თავი დავუქნიე და მიმავალს თვალი გავაყოლე. საშინლად მომინდა უკან გავყოლოდი და მენახა, რას გააკეთებდა ცარიელ სახლში. ბესოს ყურადღება სხვაგან ჰქონდა, ამიტომ ფეხზე წამოვდექი და სახლში შესულ ანდროს ავედევნე. იქნებ, ტუალეტში მიდიოდა? მისი ტიპაჟი საოცრად საინტერესო, იდუმალი და ამოუცნობი იყო, როგორიც ჩემი, ამიტომ დღემდე გაუგებარია ჩემთვის რატომ მიიზიდა ერთპოლუსიანმა მაგნიტებმა ერთმანეთი.
უშველებელ დერეფანში შეუხვია. მაღალ ქუსლები ხელში დავიკავე. ხის კიბეები სწრაფად აირბინა და რომელიღაც კარში შევიდა. გულაჩქარებული ავედი მეც. სახლში არავინ იყო, არც ერთი სულიერი, ყველა გარეთ ერთობოდა. სამი კარის დანახვით იმასთან მივედი, რომელიც უფრო შორს იდგა. ყური მივადე, მაგრამ ვერაფერი გავიგე, სანამ არ გამოიხსნა. კინაღამ გული წამივიდა, მაგრამ სახელური გაჩერდა და კარიც ოდნავ ღიად დარჩა. სულ ოდნავ. გამიმართლა. ცალი თვალი შევავლე და ვიხილე ანდრო. ანდრო, რომელიც საერთოდ არ ჰგავდა წეღანდელს. თვალები მწვანეს ნაცვლად შავზე გადასვლოდა, ნაკვთებიც მშვიდი და უტეხი ჰქონდა. შევიდა, მაგრამ გადაიფიქრა და ამიტომ აპირებდა გამობრუნებას, თუმცა მაინც დაბრუნდა. ინვალიდის ეტლი მოატრიალა..
აქ უკვე სუნთქვა დავძაბე. ეტლში ქალი იჯდა. ლამაზი ქალი, რომელსაც ქერა თმა და ანდროსნაირი ცხვირის მოყვანილობა ჰქონდა, სწორი და ოდნავ აპრეხილი. კოსად შეკრული თმა ჩამოუშალა ქალს ანდრომ. ტუმბოდან სავარცხელი აიღო და დავარცხნა. არც ერთი ბგერა არ წამოცდენია მის პირს. არც გახშირებული სუნთქვა ჰქონდა, არც დაძაბულობა იგრძნობოდა მისგან. მშვიდად.. აუჩქარებლად ...ლამაზი თმა ჩამოვარცხნა და თმისაბნევით ზევით აუწია, სიცხეს რომ არ შეეწუხებინა. დავარცხნილი იყო ქალი, მაგრამ ანდრომ თავიდან გაიმეორა ეს პროცესი.
დედამისი იყო. ანდროს დედა..ასლანის ცოლი..ინვალიდის ეტლში, პარალიზებული ყველანაირად. კარგა ხანი ედგა ანდრო უკნიდან სხეულს. შემდეგ წინ გადადგა ნაბიჯები და ჩაიმუხლა.
უმოძრავ, უსისხლო თითებზე აკოცა ფრთხილად. პერანგის სახელოები გაუსწორა. თვალებზე ჩამოგორებული ცრემლი გაუწმინდა დედას. ქალმა სულ ოდნავ შეარხია ბაგეები. თავისებურად გაუღიმა ანდროს.
-ის ამის გამო დაისჯება, დედა.

გამოვკურცხლე და კართან დავხვდი. ვითომ ვეძებდი, ვითომ არაფერი დამინახავს. როდესაც ანდრო საკუთარ თავში გამეფებულ ემოციებს ებრძოდა, მე იმაზე ვფიქრობდი დავწერდი თუ არა პრეზიდენტის ცოლზე სტატიას. გადანახული მაინც მექნებოდა, ყოველი შემთხვევისთვის, მაგრამ ვიცოდი, მაშინ ამის დრო არ იყო.
მაგრამ აუცილებლად მოვიდოდა.

.

ერთ სიმღერაში აფხაზები ამბობენ: სიკვდილი მშიშარას მოსწონსო. ამ აზრის გაზიარება ცოტა რთულია და ბევრნაირ გაგებას მოითხოვს, მაგრამ მათი ხასიათის წარმოდგენისთვის ზუსტი ფრაზაა. აფხაზები დიდხანს ცხოვრობენ. ალბათ იმიტომ, რომ არ მოსწონთ სიკვდილი.. სიცოცხლე წყურიათ. ბევრს ცხოვრობენ. არ ეშინიათ ეკლიან გზაზე, რომელსაც ცხოვრება ჰქვია, სიარული. მათთვის ეს ვალდებულებაცაა, ღვთის ნაბოძები განძი, რომელსაც მაქსიმალურად იყენებენ. ისინი ამ მონობაშიც თავისუფლები არიან. ამ მონობაშიც კი ღირსეულად დგანან საკუთარ ადგილას გამიჯნული ისტორიით.
ისეთი დღე დამიდგა, გიორგის ლიმონიანი ჩაიც კი ვერ მამშვიდებდა. სულიერ ფორიაქს თან დაერთო ჩემი წამოწყებული თამაში, რომელშიც მთავარ როლს ანდრო ასრულებდა. ის ისევე არ მიცნობდა, როგორც მე არ მქონდა წარმოდგენა მასზე. მამის დაბადების დღეზე სრულიად უცნობი ქალი მიმიყვანა უსტატუსოდ. დაცარიელებული კიდურები აივნის მოაჯირს შემოვულაგე და თავი უკან გადავხარე. სოხუმმა წვიმას მოუხშირა. ხანდახან სიცივესაც ჩამოაგორებდა მთებიდან და სულს მოითქვამდა ქალაქიც. გაიხედავდი და პალმის ყლორტები მხვდებოდა. ფარშევანგის კუდივით გაშლილი ლამაზი, მწვანე ფართო ფოთლები ეფინებოდა ცას.
დაშლილი სხეულის მიუხედავად, ფეხზე წამოვდექი, საკუთარი ნივთები მოვფხიკე და გიორგის ბინიდან ფეხით გავუყევი სასტუმროსკენ მიმავალ გზას. საერთოდ რა მიზანი მქონდა. . ან რას ვაკეთებდი.. რა მინდოდა.. ერთი ჩვეულებრივი უოჯახო, უმეგობრო და მარტოსული ქალი ვიყავი, რომელსაც გარშემო არავინ ჰყავდა და პირველი შემხვედრი ადამიანები ახლობლად მიიღო. საბა, თენგო და გიორგი ჩემს უსისხლო ორგანიზმს ჟანგბადივით მიეწოდა. საკმარისად დიდი ვიყავი ამის გადახარშვისთვის, მაგრამ ისინი მაინც სხვანაირად დამიახლოვდნენ და უკვე იმაზე დავიწყე ფიქრი, რა იქნებოდა შემდეგ.
ქოლგა დავხურე და წვრილ წვიმას უფლება მივეცი კანზე გაენავარდა. ზღვა გრიალებდა, გიჟივით მოერეკებოდა ბუნება ტალღებს, ცხვრის ფარასავით დაბნეულ შხეფებს ისროდა სახელად შავი ზღვა, სინამდვილეში კი ცასავით კამკამა და ლურჯი, იმ დღეს კი უბრალოდ ტალახის ფერი.
-ანა.. - ასეთ საწყისზე ტელეფონი შორს დავიჭირე. ახლა რაღაც საშინელება უნდა ეთქვა.
-გთხოვ.
-ასლანი მეორედ იყრის კენჭს. ჩვენ კი ეს არ უნდა დავუშვათ, ხომ იცი?-მშვიდად ამოისუნთქა.
-სულ ერთი რატომ არ არის თქვენთვის? - შევჩერდი და ხის სველ სკამზე პირდაპირ დავჯექი.
-ის რუსეთის კაცია. შეუვალი და დაუმორჩილებელი. დანარჩენებთან როგორღაც შევძლებთ მოლაპარაკებების წარმოებას.
-თქვენც არ დაიბრუნოთ აფხაზეთი..
-ანა!
-გისმენ, ზაზა! უკვე მეორე თვეა რაც გისმენ და რისთვის..-ამოვიკივლე.-რას შეცვლის ასლანის გადაგდება? რამეს შეცვლის? შემდეგიც რუსეთის მონა იქნება, იმის მერე ვინც მოვა ისიც და ასე დაუსრულებლად, სანამ მხოლოდ შეშფოთებას შეძლებთ აქაური ამბების შესახებ. გესმით? შენც და დანარჩენებსაც!
-რა ჯანდაბა გჭირს?-მიყვირა მან. მე ამოვიოხრე.
-ასლანზე რამე რომ დავწერო, ხვდები მაინც რა მომივა?-უკვე მიზეზების ძებნა დავიწყე, ისე არ მინდოდა ანდროს დედის ამბის დაწერა. უბრალოდ არა..არ გამოვიდოდა. მეც მქონდა მორალური საზღვრები და ზაზამ მასთან ძალიან ახლოს გამატარა.
-ანდრო ხომ გყავს..-ნიშნისმოგებით თქვა.-ის შენი ფარია.
-ჩვენ არავინ ვართ ერთმანეთისთვის. და სხვათა შორის, მამაშვილური ურთიერთობისგან ძალიან შორს არიან, ამიტომ ასლანი მის აზრს არ გაითვალისწინებს ისე გამომიფატრავს კისერს.
-ანდრო იმაზე უფრო გავლენიანია, ვიდრე შენ ან მე შემიძლია წარმოვიდგინო. თავისუფლად, ანა.
-რატომ ხართ ასეთი არაორგანიზებული დამპალი ხალხი? რომ არა ანდრო, რა, თავი უნდა გამეწირა?! - უკვე ეჭვი შემეპარა. და პირველად. პირველად ვიგრძენი თავი საფრთხეში.
-გააკეთე ის, რაც გევალება.
-ვაკეთებ. და ვადები იწურება. სამი თვე მაქვს დარჩენის უფლება. ერთი გავიდა.
-არჩევნებში არ უნდა მიიღოს მონაწილეობა. მან არა. დაიმახსოვრე.
-ვერაფერს შეგპირდები.
-მაშინ მანდ დარჩები!-წამოიძახა მეორე ხმამ. ზაზა არ ყოფილა. სავაურადოდ მისი ზე-მდგომი.
-წინააღმდეგი არ ვარ. შესანიშნავი გარემოა.-დავუბრუნე გესლიანად პასუხი.-შეუძლებელს ნუ ითხოვთ ჩემგან. თუ რამე არ მოგწონთ, ჩამოეთრიეთ, გაგცვლით.
-ანა...
-არ გინდა, ზაზა.
ტელეფონი გამოვრთე. შემდეგ კი მათ ჯიბრზე მთელი რესტორანი გადავჭამე. მერე ნომერში ავედი. შევეცადე დამეძინა. დაღამდა. მაგრამ თეთრად.

.
არაფრის თავი არ მქონდა. ტვინში მილიონ აზრთან ერთად ანდროს სახეს ვერ ვივიწყებდი და საშინლად მომინდა მასთან ამდენად ახლოს არ ვყოფილიყავი. უცნაურად დაწყებული მეგობრობის მსგავსი რამ სხვანაირად გრძელდებოდა და მე ეს არ უნდა დამეშვა.
-შეგიძლია მოხვიდე?-ჩუმად დავილაპარაკე მობილურში.
-ანა..
-გთხოვ. გიორგის არ სცალია, თენგო კაიფ;შია, შენ მაინც მოდი.
-დამელოდე.
მოვიდა. თავისი ლამაზი მიხვრა-მოხვრით ჩამოჯდა სავარძელზე და მეც მანიშნა იგივეს გამეორება. ვერ ვიტყვი რომ ჩემი ესმოდა, ან რამე ისეთ რჩევას მომცემდა, რომელიც ფორიაქს დამიწყნარებდა, მაგრამ ის გებულობდა რატომ ვიყავი ასეთ მდგომარეობაში. მისმენდა..არ მეთანხმებოდა, მაგრამ მაინც იჯდა და თვალს არ მაცილებდა.
-ანდროს დედა ინვალიდი ჰყოლია. იცოდი?
-კი,-თავი დამიქნია.
-ზაზამ დამირეკა. უნდათ, რომ ასლანს არჩევნებში მონაწილეობა არ მივაღებინო. მე არაფერი შემიძლია გარდა იმისა, რომ მის ცოლზე სიმართლე გამოვაქვეყნო. ამით მისი ღირსება დაკნინდება და თვითონ იტყვის უარს.
-მაგრამ შენ ამის გაკეთება არ გინდა. რატომ? - ცალი წარბი აზიდა. თვალებში ჩავხედე. საერთოდ უღირდა თუ არა ძმაკაცის დედის სიცოცხლე რამედ?! სუფთა, წკრიალა და სილამაზით აღსავსე იყო მისი გუგები, მე უარყოფითი არაფერი დამინახავს.
-შენ გააკეთებდი?-გამჭრიახი მზერა გავცვალეთ ერთმანეთში.
ჩაეცინა.-იმაზე უარესი იქნებოდა, რაც გავაკეთე?!
-ჩემი მთელი ცხოვრება ნაგავია, საბა. მე არც მეგობრობა ვიცი როგორია, არც სიყვარული და მსგავსი ამაღელვებელი გრძნობების გამეგება რამე. მე მხოლოდ სიმართლის თქმა შემიძლია. ხალხისთვის თვალის ახელა, მაგრამ ასეთი..ასეთი ლაჩრული საქციელი? ჩემთვისაც კი ზედმეტია.
-წარმოგიდგენია მაინც, როგორი გმირული საქციელი შენი მხრიდან ის, რასაც აკეთებ. დედაც მოს;ტყვნია ჩემნაირ მეგობრობასა და სიყვარულს, როდესაც შენ შენი ქვეყნისგან მოშორებით აქ სრულიად მარტო, ჩემნაირ ადამიანთან ზიხარ და დარდს უზიარებ. რა ჯანდაბად გინდა, ანა.. არ არსებობს. არ არსებობს არანაირი მეგობრობა. არანაირი სიყვარული. აქ..აქაურობაში..არაფერია. სიცარიელე და მორჩა.
-ანუ..-ნაწყვეტ-ნაწყვეტ ამოვიღე ხმა.
-თუ იმის გეშინია, რომ ანდრო რამეს დაგმართებს, არა. სიტყვას გაძლევ. ის არა. არ შეუძლია. ვერ.. იმიტომ, რომ სხვანაირია. თუ ის გაბრკოლებს, რომ ასლანი მოგკლავს, აქ ვარ.
-შენ გააჩერებ მას? ვინმეს გამომიგზავნის..
-შენი ბოლო აკორდი იქნება. მაშინ გამოაქვეყნე, როცა წასვლის წინა დღეები დადგება. სანამ წაიკითხავს, მანამდე იქნები აქედან შორს, ამიტომ..არ ინერვიულო. მანამდე ჯერ კიდევ ბევრი გაქვს დასაწერი.
-საბა..შენ ზაზას იცნობ?-ქვევიდან ავხედე ფეხზე წამომდგარს.
-რატომ მეკითხები? - აშკარად გაუკვირდა.
-არ გეჩვენება, რომ რაღაც რიგზე ვერაა? არაორგანიზებულები არიან. ანდროც შემთხვევით ჩამივარდა ხელში, მის შემდეგ ყველაფერი სხვანაირად წავიდა.
-ეს მე არ მეხება.-მხრები აიჩეჩა.-ნახვამდის.
დამემშვიდობა და ოთახიდან გავიდა.
ნაბახუსევზე მყოფი გალეშილი მთვრალივით ამტკივდა თავი. მაგიდაზე ჩამოვდე და ფიქრებისგან გასიებული ტვინი ცოტა ხანი დავასვენე. ათასი უაზრო აზრი მიტრიალებდა. საშინლად არ მინდოდა რამეზე მეფიქრა და არარსებული, ტყუილი დასკვნები დამოუკიდებლად გამეკეთებინა. როცა გონებას ვებრძოდი და ჭიდილში ვიყავი, მაშინ გაიღო სასტუმროს კარი. არაფერი მიფიქრია, სასიამოვნო არომატისა და ნაბიჯების ხმით მივხვდი ვინც იქნებოდა. არ მიკითხავს რატომ, რისთვის, ასეთ დროს აქ რას აკეთებდა, თავიც კი არ ამიწევია. კოსმეტიკის მაგიდის სკამი მოაჩოჩა და გვერდით დაჯდა. სულ ოდნავ, უმნიშვნელოდ შეირხა ჩემი სხეული, როცა თმა გადამიწია სახიდან. ტკივილიანი თვალები სევდითა და მწუხარებით სავსე ჰქონდა. გრძელი თითებით ნაზად მომეფერა სახეზე. რბილი თითის ბალიშები საფეთქელზე გადამისვა და მკრთალად გამიღიმა.
რაღაც რიგზე ვერ ჰქონდა. ამჟავებული, უხასიათო და მოწყენილი იყო. გაცნობის დღიდან პირველად ვნახე ასეთი. უდროოდ ამღერებული მობილური შორტის ჯიბიდან ამოაძვრინა, უგულოდ დახედა დამრეკს და ჩემს ლოგინზე მიაგდო უდარდელად. შემდეგ შემომხედა. კოსმეტიკის მაგიდას ცალი ხელით დაეყრდნო, ცალით კი ჩემი სკამი მიაჩოჩა თავისთან. ფეხებშუა მოიქცია პუფი, რომელზეც ვიჯექი. წინააღმდეგობა არ გამიწევია. საშინელად მგომარეობაში იყო, მე კი არ მინდოდა მისი ხასიათი უარესად გამეფუჭებინა.
-რამე მოხდა? - ძლივს ამოვიღე ხმა. დაუკითხავად, თავის გემოზე შემოვიდა, მაშინ როცა ვესტიბიულიდან უნდა დაერეკა მიმღებს ჩემთვის, მინდოდა თუ არა მისი ნახვა. ტიპური, მყრალი აფხაზური მენტალობა..
თავი გააქნია, ნიშნად იმისა, რომ არაფერი არ მომხდარა, არადა ისე იყო, თითქოს ყველაფერი გადახდა თავს. დალეწილი იყო შინაგანად, მე კი გულზე მომხვდა მისი თითოეული უმნიშვნელო მიმიკური მოძრაობა. პუფი შეატრიალა, ზურგით დამსვა თავისკენ და უკან მჯდომმა კეფაზე მაკოცა. ის, რაც დამემართა იყო პირველი გამაფხიზლებელი, გამაფრთხილებელი გრძნობა, - საეჭვო ჟრუანტელი. ხელისშემშლელი თმა თავისივე ხელითა და ჩემი თმით დაამაგრა კოსად. შემიკრა. შემდეგ თითები ყელზე შემომილაგა და კიდევ ერთხელ მაკოცა, ამჯერად კისერთან, მფეთქავ არტერიასთან.
-ანდრო..ძალიან გთხოვ. - წამოვიჩურჩულე და შემობრუნება ვცადე, მაგრამ დამიჭირა და საკუთარ სხეულში მომაქცია უსულოდ.
-არაფერს დაგიშავებ.-ისედაც ვიცოდი, თვითონაც იცოდა, რომ ვენდობოდი, მაგრამ მაინც საჭიროდ ჩათვალა ამის თქმა.
-ეს ვიცი..
-მაშინ რა პრობლემაა?-ამოიბურტყუნა და ხელები შემომხვია წელზე. მოვეშვი, - პასუხი არ მქონდა. თავისუფლად გავინავარდე მასზე დაყრდნობილმა და ოდნავ გადავწექი. მომეხმარა, კომფორტულად მიმიხუტა და ზევიდან დამაშტერდა გამწვანებული თვალებით.
-მამაშენთან იჩხუბე?-გაუებედავად ვკითხე.
-არა.
-მაშინ, რა გჭირს?
-რა ლამაზი წარბები გაქვს.-თითი გადაუტარა მარჯვენა წარბს. გამეცინა.
-სერიოზულად?-ამოვხედე განაწყენებული სახით.
-თვალებიც..-გასწორდა და საკმაოდ ახლოს მოსწია თავი.-ძალიან არ ჰგავხარ რუსს, ანა.
-დედით..
-რატომ მატყუებ,-გამაწყვეტინა. ძლივს გადავაგორე ნერწყვი.-ყველანაირი ოსი და ყველანაირი რუსი მყავს ნანახი. შენ არც ერთი არ ხარ.
-იმიტომ, რომ განუმეორებელი ვარ.-შევეცადე გამენეიტრალებინა სიტუაცია. არ წამოეგო, საერთოდ ისე გააქნია თავი, ეგონა, რომ ვერაფერს ვგებულობდი. ის სხვაგან იყო, მე სხვაგან. ის ახსნას ცდილობდა, მე თავდაცვას. და სწორედ ამიტომ ვერასდროს ვუგებდი მე მას. ჩემთვის ზედმეტად კარგი იყო.
-შემიძლია რაღაც გკითხო?-ცოტა ხნის შემდეგ ხმა ამოვიღე.
-გისმენ.
-რას საქმიანობ? გეფიცები, არაფერს დავწერ. ჩვენს ურთიერთობას ისედაც არ ვურევ კარიერაში.
-ნუ მეფიცები,-გაეცინა და თავზე მაკოცა.-უნივერსიტეტში ვკითხულობ ლექციებს.
-ჰოო?-მშვიდად შევხვდი ამ ამბავს.-რას კითხულობ..
-აფხაზეთის ისტორიას. - აქ უკვე წარმოვიდგინე, როგორ ეუბნებოდა ბავშვებს, რომ აფხაზეთი დამოუკიდებელი და ღირსეული სახელმწიფო იყო.
-გასაგებია,-თავი დავაქნიე უაზროდ.
-როდის მიდიხარ?-მკითხა მცირეხნიანი სიჩუმის შემდეგ.
-სად?
-სახლში.
-ჯერ კიდევ ორი თვე მაქვს დრო. რატომ მეკითხები?
-გინდა, გაგიხანგრძლივო?-ჩაეღიმა.
-თუ დამჭირდება, გეტყვი.-ქვევიდან ამოვიხედე და ეშმაკურად დავაფახურე თვალები. სიცილით დამადო ნიკაპი თავზე და უფრო მჭიდროდ მომეხვია. ცოტა ხნის შემდეგ მთხოვა, აივანზე გავსულიყავით. სუფთა ჰაერზე მოხვედრისას კმაყოფილმა ამოისუნთქა და სარწეველა სკამზე ჩაჯდა. გამჭრიახი მზერით გამაყოლა თვალი თუ როგორ დავჯექი პირისპირ უბრალო სკამზე. ცალი წარბი პროვოკაციულად აზიდა და თითებით მანიშნა მიახლოვება. თავი გავაქნიე უარის ნიშნად. სახეზე მეწერა, როგორ მინდოდა მასთან სიახლოვე, მაგრამ შინაგანად მაბრკოლებდა ჩემი მოვალეობა, დაწყევლილი დავალება, მისია, რომელიც ანდროს ჩაძირვა უფრო იყო ვიდრე სოხუმსა და თბილის შორის ურთიერთობის მოგვარების ხერხის ძიება. უნებურად აიწია ჩემი მკლავი, მის თლილ თითებს ჩავეჭიდე. აღარ გავნძრეულვარ, თვითონ მიმწია და კალთაში ჩამისვა. დამეხორკლა კანი, როცა საოცრად არომატული სურნელი ვიგრძენი. მოვლილი შავი თმა ოდნავ ჩამოყრილი ჰქონდა შუბლთან. გვერდებზე აპარსული საკმარისზე მეტად უხდებოდა. ჩამოყრილი ნაწილს ხელი დავავლე და გადავუწიე. გამიღიმა. საოცრად წრფელი ღიმილი გამოანათა.
-გადაიპარსე,-ვანიშნე თავზე. საზურგეს მიაწვა, კომფორტულად მომათავსა და თავი გააქნია უარის ნიშნად.-შენს ტიპაჟს მოუხდება გადახოტრილი თმა.
-ასე ბევრად სექსუალურია,-ხელით აიჩეჩა.
-არის, მაგრამ კიდევ უფრო იქნება.-თვალი ჩავუკარი.
-კარგი. გადავიპარსავ,-უეცრად დამეთანხმა საკმაოდ სერიოზული ხმით.
-მართლა?!
-გატყუებ ხოლმე? - უბრალოდ თქვა, მე კი სიმბოლური დატვირთვა მივანიჭე და თავი იმდენად უხერხულად ვიგრძენი, ღიმილი მიმეყინა. თითებს ვერ იმორჩილებდა იმ საღამოს. ხელის ზურგით მეფერებოდა ყელზე. თან ჩემს რეაქციას აკვირდებოდა ყოველ წამს და იდიოტურ ღიმილზე თვითონაც ეხეოდა პირი. იმდენად საყვარელი იყო, იმდენად, რომ როცა ახლა ამას ვწერ, ან უფრო სწორედ შენ გწერ, ზაზა.. ისე მინდა გაიგო რას ვგრძნობდი, ისე მინდა აგიხსნა, რატომ მოხდა ასე..არ მინდა იფიქრო, რომ დანაშაული იყო ანდრო. ის შეცდომა არ ყოფილა. პირიქით, ერთადერთი მართალი იყო აურაცხელ სიცრუეს შორის. ბნელ ტაძარში ანთებული სანთელივით შემოიჭრა ჩემს ცხოვრებაში, ჩემს გეგმებში და ხომ ნახე, რაც მიქნა?!
არ მეგონა, თუ ასე იქნებოდა. არ მეგონა, ამდენად ძლიერი თუ იყო და ასეთ გავლენას მოახდენდა. მეგონა, მე დავამარცხებდი. მეგონა მოვიგებდი და მოვიგე კიდეც, მაგრამ ამ გამარჯვებით მან მაინც დამამარცხა და შენ ეს იცი..იცი, რატომაც მოხდა ასე.
-რაზე ფიქრობ?-ხელი ამიქნია თვალწინ.
-შეგეჩვიე,-ამოვილუღლუღე და ამღვრეული მზერა გავუსწორე.-არ მინდა ასე.
-ვიცი,-ოდნავ წამოიწია და მხარზე მომხვია ტორები.-ასეთი რაღაცები უნებურად არ ხდება?-შეეცადა გაეცინა, მაგრამ ვხვდებოდი რომ სასაცილო სიტუაცია არ ყოფილა არც ერთისთვის.
-ანდრო,-წამოვიჩურჩულე და კისერზე შემოვხვიე ხელები.
-გისმენ,-ტუჩის კუთხესთან მაკოცა ფრთხილად. მისი სიფაქიზე ბოლო წვეთი აღმოჩნდა ჩემთვის. საშინლად მომინდა დაცლა ყველაფერისგან. ცუდად ვხდებოდი იმის გააზრებისას, თუ როგორ არ ვიმსახურებდი მის თბილ დამოკიდებულებას, ზურგს უკან სამარეს ვთხრიდი, თვითონ კი მელოლიავებოდა.
-მიყვარს შენთან ყოფნა. ყველაფერს გეფიცები,-ასეთი ხმა ბოლოს მაშინ მქონდა, როცა დედაჩემის მეორეჯერ გათხოვებას ვამართლებდი ნათესავებთან.
-ნუ მეფიცები-მეთქი,-გაეცინა.-რატომ იქცევი უცნაურად? რამე მოხდა?
-აქ დარჩები...? -ამდენ ხანიანმა თავშეკავებამ გამოჟონა მაშინ.
-დავრჩები,-გრძელი თითები ბარძაყზე გაასრიალა, იქიდან მკლავზე, ბოლოს კი ლოყაზე მომეფერა ნაზად.

მეგონა, რომ ყველაფერი შეიცვალა მაშინ. ისიც მეგონა, რომ სულ სხვა ადამიანი ვიყავი და დედამიწაზე ჩვენ მარტო დავრჩით. იმ საღამოს მოვიხსენი ყველანაირი ვალდებულება. თითქმის გათენებამდე არ გაგვიჩერებია პირი. ისეთ თემებზე ველაპარაკე, რაზეც არასდროს არავისთან სიტყვა არ დამიძრავს. სულ მისმენდა..არ მაწყვეტინებდა, ხშირად მისვამდა კითხვებს და საკუთარ აზრს გამოთქვამდა. ბოლოს დამეძინა..მასაც. სარწეველა სკამზე ჩავტოვეთ სხეულის ნაწილები, მაგრამ მაინც ზე-საოცრება იყო მასთან ერთად ძილი. ყოველგვარი ინტიმისა და პროვოკაციების გარეშე. სუფთა, ლამაზი და თბილი საღამო მქონდა. ისეთი, როგორიც არასდროს, ისეთი როგორზეც ხშირად მიფიქრია და სჭირდებოდა ჩემს გამომშრალ არსებობას.



.

საცხოვრებლად გიორგისთან გადავედი. სასტუმროში შეძენილ ერთჯერად მეგობრებს თბილად გამოვემშვიდობე. ჩემი ჩანთა მანქანის საბარგულში ჩავდევი და ახალი საცხოვრებლით აღფრთოვანებული მივუჯექი გიორგის გვერდით. მასაც უხაროდა. ხშირად სახლში არ იყო, ჩაის პლანტაციების მოვლა უწევდა ოჩამჩირეში, ამიტომ ბინა ცარიელია და უპატრონოდააო. დიდად იმედი არ ჰქონდა, რომ მე რამეს მოვუვლიდი, რადგან ამ საკითხში უსაშველოდ ზარმაცი და უქნარა ვიყავი. ეს მშვენივრად იცოდა, თუმცა მარტო მაინც აღარ ვიქნებიო და უხაროდა.
როცა დაკავებული ვიყავი და აქეთ-იქით დავეხეტებოდი სოხუმის მივარდნილ უბნებში, უკვე ოცდაერთი წლისაც გამხდარა და დამტუქსა, რატომ არ მომილოცეო. ხანდახან ისეთი ბავშვური გამოხტომები ჰქონდა, მეცინებოდა. თვითშეფასება უფრო მეტად აუმაღლდა, უხაროდა, რომ თენგო ვეღარ დასწამებდა ცილს, ოცი წლის ღლაპი ხარო. თან, წვერიც მოუშვა და სულაც არ ჰგავდა ბავშვს. სოხუმის ნიშა იყო ეს. პატარა ბიჭები დაბადებიდანვე კაცებად ითვლებოდნენ. დაბადებიდანვე აკიდებული ჰქონდათ წინასწარ ოჯახის მძიმე უღელი. მიუხედავად ამისა, ის მაინც ბედნიერი იყო. ოჯახსაც ნახულობდა, ბიცოლასთანაც დადიოდა, მუშაობდა, თავს ირჩენდა და მე უბრალოდ მეხმარებოდა.
გზაში ვკითხე: - ყველას რაღაც მიზეზი აქვს, გიო. საბას თავისი, თენგო ალბათ სამუდამოს არიდებას აპირებს, მაგრამ შენ?
-მე არაფერი. - მხრები აიჩეჩა.
-როგორ არაფერი? საერთოდ არაფერს დაგპირდა ზაზა? ვერ დამაჯერებ,-ხელი ჩავიქნიე. წარმოუდგენელი იყო რამით არ მოესყიდათ გიორგი ისეთ ხალხს ვინც ზაზას ჰყავდა გვერდით იმ პერიოდში.
-არა, ანა.
-მაშინ რატომ? ასეთი კეთილი ხარ თავს საფრთხეში რომ იგდებ?-ჩავეძიე, თან ტროლეიბუსიდან მოშტერებულ მამაკაცს ხელი უდარდელად ავუწიე.
-ვინმე ხომ უნდა დაგხმარებოდა.-წყნარ ამოისუნთქა.
-წეღან მითხარი, რომ ჩემთან ერთად წამოხვალ თბილისში. ისევ ამავე აზრზე ხარ?
-ჰო.. დროა უკვე.-გაეღიმა.
-ორი წლის შემდეგ? ადრე რატომ ვერ მოგიხერხა საბამ ვერაფერი, ასე უცებ, რატომ.
-შენ საბა მსოფლიოს მბრძანებელი ხომ არ გგონია?-გაშტერებული მზერა მტყორცნა. გამეცინა.-არ ჰქონდა იმდენი გავლენები ადრე, ახლა უფრო გაინავარდა. თან უკვე ოცდაერთი წლის ვარ.-სიამაყით აღნიშნა.
-აწი შეჭამ ტვინს.
-მაცადე, მიხარია.-ორივე ხელით ჩააფრინდა საჭეს და სიჩქარეს მოუმატა.


გიორგისთან ცხოვრების პირველ საღამოს სააბაზანოდან პირსახოცშემოხვეული რომ გამოევდი, მორცხვად ამარიდა თვალი და ბოდიშების მოხდით სამზარეულოში ჩაიკეტა. მისი გაწვალების სურვილი მომაწვა, ამიტომ გამომწვევად შევადგი ფეხი და წყ;ლის დასხმა დავიწყე მინიმალური სისწრაფით. ისევ სცადა გასულიყო, მაგრამ ჩაის მომზადება ვთხოვე და დარცხვენილმა ჩაიდანი დენცქვიტაში ხელის კანკალით შეაერთა.
-შიშველი არ ვარ, - ამოვიღე ხმა. წვეთები ჩამომდიოდა ტანზე. არ უნდოდა ეყურებინა ჩემთვის, მაგრამ არც ის უნდოდა დამენახა, როგორ რცხვენოდა.
-ამას მიჩვეული არ ვარ.
-რამე მიჩანს? რატომ გაქვს ასეთი მძაფრი რეაქცია? - მართლა დავინტერესდი.
-გთხოვ, ჩაიცვი.
-მითხარი, თორემ ამასაც მოვიშორებ.-პირსახოცი მოვიქციე თითებშუა. გაავებულმა შემომხედა და სირცხვილის ნაცვლად ბრაზმა მოიცვა მისი სახე.
-შენ ნორმალური ხარ?-მკითხა საკმაოდ გამკაცრებული ტონით.
-დალაგებული რომ არ ვარ, ეს უკვე იცი.-გავუღიმე და ნელი ნაბიჯებით გამოვედი სამზარეულოდან.-ჩაი მართლა მინდა...-მივაძახე და ტანთ ჩავიცვი. წინასწარ ვიცოდი უკვე, როგორ გავერთობოდი მასთან ცხოვრებით.
როცა ოთახიდან გამოვედი, საბა და თენგოც ამოსულები იყვნენ. აივანზე ისხდნენ და სიგარეტს ეწეოდნენ. საბას მაისური არ ეცვა და უბრალოდ მხარზე ჰქონდა გადაკიდებული. თენგო მოწყენილი იჯდა სკამზე და არაფერს ამბობდა. საფერფლეში რამდენიმე ერთეული ნამწვი ესვენა, რომელსაც ჯერ კიდევ ბოლი ასდიოდა და ცალკე თენგოსთვის იყო განკუთვნილი.
-როგორ ხართ?-საბას მივუჯექი გვერდით და შიშველ მუხლზე მსუბუქად დავკარი ხელი. საშინლად ცხელოდა, შორტი ეცვა ისევე, როგორც თენგოს, ერთადერთი გიორგი იდგა ნაჭრის შარვლითა და შავი მაისურით. საბამ ჩემს ხელებს უცნაური მზერა დაასო და იქიდან ნელა ამოუყვა თვალებით სხეულს. სახეზე კარგად შემომხედა. უემოციო თვალები ჰქონდა, შემდეგ კი სიგარეტის კვამლი გამოუშვა პირიდან და შემაფრქვია. არ დავიბენი, ხელიდან ავაცალე ახლად მოკიდებული და თვითონ ჩავიდე პირში. გიორგიმ სახე დამანჭა, თუმცა უსიტყვოდ განაგრძო მოწევა.
-ჩემი მოსვლა არ გაგიხარდათ? - ვიკითხე, რადგან ნირწამხდარნი იყვნენ სამივე.-ბიჭებო?-ხელი ავუფრიალე საბას თვალწინ, თავი გააქნია უხალისოდ. ტუჩებზე მიიდო საჩვენებელი თითი, მითხრა ჩუმად იყავიო და თან თენგოზე მანიშნა თავით. ნერწყვი ხმაურიანად გადავყლაპე. ისეთი სახით იჯდა თენგო, აუცილებლად აფეთქდებოდა წუთიწუთზე, მე კი არ მქონდა ნერვები საამისოდ, რომ მომესმინა. მაქსიმალურად ვერიდებოდი მათი პრობლემების გულთან მიტანას, მაგრამ ძალაუნებურად გავხდი ამ სამი ადამიანის სამეგობროს წევრი.
-არა, როგორ არ მისცა ბავშვებს უფლება!-წამოიყვირა მოულოდნელად და აივნის რიკულს ფეხი გაჰკრა.
-დამშვიდდი,-გიორგი შეეცადა მიახლოებას, მაგრამ წამოფრინდა და გახშირებული სუნთქვით მიეყრდნო მოაჯირს.
-ჩემი შვილებიც არიან, ხო არა?-ამოიღრინა მწყობრიდან გამოსული ტონალობით.
-რა ხდება?-ვუჩურჩულე საბას და ყურში შევუძვერი. არ მინდოდა თენგოს გაეგო და კიდევ უფრო გაღიზიანებულიყო.
-პარიზში არიან და მობილურს არ პასუხობენ, მესამე დღეა.-მომაყარა უცებ. ფეხზე წამოვდექი, რა დროსაც გიორგიმ გამხეცებული თვალები მესროლა, სიტყვაც არ თქვაო. არც ვაპირებდი. რატომ ეგონა ყოველთვის, რომ რამეს გავაფუჭებდი, არ ვიცი, მაგრამ მუდმივად მაფრთხილებდა წინასწარ რას რა მოყვებოდა. ჩემს თითოეულ ნაბიჯს უკან დასდევდა, სადმე შეცდომა რომ არ დამეშვა. თავი დავუქნიე, გვერდით ამოვუდექი თენგოს. სიგარეტი საფერფლეში ჩავწვი, თენგოსაც ავაცალე ხელიდან და ისიც მას დავუმატე. შემდეგ ხელკავი გავუყარე და გავხედე.
-დასჭირდები..და დაგირეკავს.-ამ სიტყვებზე თვალები დახუჭა.-შენთვის მთავარი ბავშვებია, თენგო. ბავშვები და არა ყოფილი ცოლი და მისი ახალი ქმარი. შენ და შენი ორი, მეტი არავინ.
-არ მპასუხობენ..
-დაგირეკავენ. მამა ხარ მათი. ცოტა გაუძელი. წამოიზრდებიან და არავის მისცემენ უფლებას, რომ შენი სახელი ცუდად ახსენონ.
-თითქმის ყოველდღე ვსაუბრობდით, ახლა..
-ვიცი.-შუბლი მივარტყი მსუბუქად მის მხარს რამდენჯერმე.-მეც ასე ვიყავი, მაშინ როცა დედა გამითხოვდა.-ღრმად ამოვისუნთქე. პირველად ვსაუბრობდი ამ თემაზე ვინმესთან.-მანამდეც არ გვქონდა ბრწყინვალე დედაშვილობა, მაგრამ პოლონეთში როცა გაფრინდა მასთან ერთად, მე მარტო დავრჩი. თავიდან მირეკავდა..ვსაუბრობდით, უგულოდ, მაგრამ მაინც ვსაუბრობდით. მერე სამ დღეში ერთხელ, კვირაში ათ წუთი..საბოლოოდ კი აღარ გამიგია მისი ხმა კარგა ხანია. ცუდი დედა მყავს. ვიცი, არასწორია ამის თქმა, მაგრამ ასეა. შენ ბავშვებს კი საუკეთესო მამა და დედა ჰყავს, თენგო. ოფლში იხრჩობი, რომ მათზე იზრუნო.. ვისურვებდი შენნაირს. ოღონდ მართლა. დაგირეკავენ,-კიდევ განვმეორდი. მკლავზე მოვეფერე და ისევ საბას მივუჯექი გვერდით. გიორგი აღარ მიყურებდა, საბამ გაუგებარი მზერით დამათვალიერა და ამჯერად თვითონ მომიჭირა მუხლზე ხელი. მისი დაძარღვული თითები ჩემსაში მოვიქციე და თვითონ აფორიაქებულმა მისი რისხვა თანდათან ჩავაქრე.
-აქ დავრჩები ამ საღამოს.-ჩუმად დაილაპარაკა თენგომ.
-აივანზე მე დავიძინებ.-დაამატა საბამ.
-რატომ აივანზე, თუ გინდა ჩემთან დაიძინე.-შევთავაზე, თუმცა გიორგიმ ხმაურიანად ჩაახველა.
-არც იფიქროთ. - გამოსცრა კბილებში.
-ფიქრები აკონტროლე!-მეც არანაკლებ განრისხებულმა შევხედე.
-არ მენდობი?-სუსტად გაეღიმა საბას და გიორგის ახედა.
-მე არ მენდობა.-ამრეზით დავილაპარაკე.-ხანდახან ისე მიყურებს, თავი ქუჩის კახ.პა მგონია.
-ნაკლებად არ იქცევი,-ჩუმად თქვა ბატონმა ჩაის ექსპერტმა.
-აუ, ჩემი,-ამოიღმუვლა თენგომ.-მიატოვეთ რა!
-ოცდაერთი წლის გავხდიო და დაიწყე უფროსი ძმასავით მოქცევა?-წარბები ავწკიპე. საბამ ჩაიფხუკუნა.
-არ იჩხუბოთ, იატაკზე დავწვები.
-არ შეგიცდენ ძმაკაცს, თუ ეს გაღელვებს, გიორგი.-ნაწყენი ტონი ნამდვილად მქონდა. ფეხზე წამოვდექი და სხეულის ნარნარი რხევით გავეცალე იქაურობას.
ყოველთვის ვამჩნევდი როგორ არ მოსწონდა გიორგის ჩემი თავისუფალი საქციელი, მაგრამ თანდათან, როცა ერთმანეთს ვეჩვეოდით არ მოწონებიდან გაღიზიანებაში გადაეზარდა. იმ საღამოს საკუთარ თავს დავუწესე წესი, რომ მის ნერვებს მოვუფრთხილდებოდი. ასეთი იყო, არ უყვარდა ჩემი პროვოკაციები და მეც არ დავიჩემებდი ერთი და იგივეს. გამანაწყენა. ვაღიარებ, ასე მოხდა, თან დედაჩემიც რომ ვახსენე უკვე ნერვები მოშლილი მქონდა, რასაც ესეც დამემატა. პიჟამოში გამოწყობილი შევწექი ლოგინში. საბანი არ დამიფარავს, ისედაც არ ეკარებოდა ჩემს ოთახს და რომც დავენახე შიშველი მე პრობლემა არ მქონდა, თვითონ იყო ისტერიკების ჩამტარებელი. შუქი ჩავაქრე, აივნის კარიც გამოვაღე და სუფთა ჰაერის ფონზე ვეცადე დამეძინა. ცოტა ხანი კიდევ მესმოდა ბიჭების ხმა, შემდეგ გიორგის ოთახის კარი გაიღო და დაწვა. თენგომ დაიძახა, პლედი მომიტანეთ, აივანზე მინდაო მე. ბოლოს კი ჩემი ოთახის კარი გაიღო.
გამეღიმა.
ვერ შევძელი შეკავება ღიმილის. კიდევ უფრო გამიფართოვდა, როცა გვერდით მომიწვა და მოშიშვლებულ ფეხებზე საბანი გადამაფარა.
-ნება დაგრთო?-ჩუმად ვიკითხე. გვერდით მაინც გიორგის ეძინა..
-ბრძოლა მომიწია,-გაეცინა მასაც. მხოლოდ ზედატანი ჰქონდა გახდილი, როგორც წეღან. მე საბნის ქვეშ მომაქცია, თვითონ ზევიდან დაწვა.
-საერთოდ არ იქცევი კახ.პასავით. არ უსმინო.-მკლავზე მომხვია თითები და იქვე მაკოცა.
-ვიცი.
-ან,-პირველად მომმართა ასე. თმა გადამიწია სახიდან.-გრძნობები რომ მიჩნდება შენს მიმართ,ეს ნორმალურია, ხო?-თან ეღიმებოდა. ამოიოხრა და პირაღმა დაწვა.
-ეს ახლა მართლა თქვი თუ მომესმა?-მისკენ გადავბრუნდი. საერთოდ არ ყოფილა არაფერი უხერხული. ჩემთვის ასე იყო, მასაც არ ემჩნეოდა რაიმე დისკომფორტი.
-ახლა გიორგი გვისმენდეს,-ჩაიფხუკუნა.
-ყელს გამოგღადრავს, ფრთხილად იყავი.
-ჯანდაბა..როგორ ხარ ასეთი, ანა.

.

დილით მარტო ვიყავი საწოლში. ბუნდოვნად მახსოვს, როგორ მითხრა დილაადრიან გიორგიმ, რომ მიდიოდა და თუ სურვილი მქონდა მეც შემეძლო გაყოლა. სავარაუდოდ, თავიდან მოვიცილე და ძილი გავნაგრძე. დამტვრეული სხეულით მოვათვალიერე ცარიელი სახლი. აბაზანას მივაშურე, გრილი დუშის ქვეშ დიდხანს ვიდექი. საბოლოოდ კი აივანზე დავჯექი ფინჯან ყავასთან ერთად ხელში. სხვის გაკეთებულ ჩაის არასდროს ვსვამდი.
ბლოკნოტი გადავშალე და წინა კვირას შედგენილ დღის განრიგს გადავხედე. დღევანდელ დღეს ჩანიშნული მქონდა ღია შეხვედრა, რომელიც სოხუმის ცენტრში ჩატარდებოდა. ასლან არშბა საპრეზიდენტო კამპანიას ატარებდა და მოსახლეობას დაპირებებს მისცემდა. წინასწარ ემზადებოდა რამდენიმე თვით ადრე. რთული სამართავი ხალხი იყო აფხაზები. თან მარტო მათ ჰქონდათ არჩევნებში მონაწილეობის უფლება. არც რუსები, არც გალის რაიონში მცხოვრები ეთნიკური ქართველები იღებდნენ მონაწილეობას. მხოლოდ აფხაზი მოქალაქისთვის იყო გზა ხსნილი აზრის დასაფიქსირებლად. ჩვეულად ჩაცმულმა, ფეხით გავიარე მცირე მანძილი. ერთ მხარეს გზატკეცილი, მეორე მხარეს ზღვა, შუაში კი ბანერი იდგა, რომელზეც ასლანი იყო გამოსახული თავისი საარჩევნო ნომერაციით. თეთრი ასოებით აწყობილ, ლამაზ ფიგურებთან ადამიანები იდგნენ და ფოტოებს იღებდნენ. “ye, Sukhum”-ს ასხდებოდნენ, ზოგი ასოებს შორის ძვრებოდა და ერთობოდნენ. ჯერ არ ყოფილა დაწყებული. აფხაზეთის დროშა არხეინად შრიალებდა. მის გვერდით იყო რუსეთის მახინჯი ფერებიც. ოდნავ წინ წავედი და ზღვას დავუწყე ცქერა. მანამ სანამ დაიწყებოდა იქვე გადახურულ კაფეში ჩამოვჯექი და ნაყინის დაგემოვნებას შევუდექი.
შუა დღის პირველს უჩვენებდა საათი. პლაჟი ხმაურიანი და გადავსებული იყო, მაგრამ ზღვაზე შესვლა აკრძალულია იმ დროს და ხალხიც ჩალით გადახურულ სპეციალურ ქოლგებში ემალებოდა მზეს. თავისუფალი, უფასო პლაჟია ის ადგილი, თუმცა სოხუმში სხვადასხვა ადგილას მეტად კომფორტული, ქვიშიანი და მეტისმეტად ლამაზი ადგილებიცაა, სადაც საბანაოდ შესვლა თანხა ღირს. ერთ-ერთი მათგანი „მოკოს პლაჟია“, რომელიც შრი-ლანკის, ბალის კუნძულს მოაგონებს ადამიანს.
ეს ამბავი იქით იყოს და საოცრება ნაყინი კი დავაგემოვნე. მეორე ჭიქაც მოვატანინე, თან კი ჩემი ბლოგ-საიტის კომენტარებს ვკითხულობდი. რუს მკითხველებთან ერთად ქართველებიც ხშირად მსტუმრობდნენ. ერთ-ერთ სტატიაზე, სადაც საბას ინციდენტი მქონდა აღწერილი ერთმა ქართველმა, ვინმე ლაზარემ შემდეგი სიტყვები დამიწერა: „მაგათი ჯიში მოვ***, ის საავადმყოფო უნდა დაახურო თავზე, უვარგისები, უმაქნისები და აყროლებული ღორები არიან.“ გამეცინა. ქართველები თავს ესხმიან ყველა უსამართლოს, ყველა ისეთს ვინც არასწორად სიტყვას დაძრავს საქართველოსთან მიმართებაში, ისეთს ვინც ჩვენს კულტურასა თუ რელიგიას კბილს გაჰკრავს, მაგრამ მხოლოდ - ინტერნეტში. ერთი ერთზე იფანტებიან, სამწუხაროდ. მწარეა, მაგრამ ასეა.
აი, აფხაზები კი.. თუნდაც მაგალითად ის ავიღოთ, რომ ქართულად ლაპარაკი სახიფათოა. ყელიც შეიძლება გამოგჭრას თუ საქმე საქმეზე მივა. რატომ? იმიტომ, რომ კატეგორიულები არიან. იმიტომ, რომ მათთვის მტრად აღვიქმებით და მათ არ ეჭაშნიკებათ, მტრის ენა თავიანთ მიწაზე. წარმოიდგინეთ, ჩვენი რომ იყოს აფხაზეთი, ჯოჯოხეთად უქცევდნენ რუსებს დასვენებას.
-ვიცოდი, რომ აქ იქნებოდი.-თავზე დამადგა ბესო. ფეხზე წამომდგარი მივესალმე, შემდეგ კი ხელით ვანიშნე დამჯდარიყო.
-არ მცალია, დაკავებული ვარ, უბრალოდ მოგესალმე,-შეეცადა გაეღიმა ჩემთვის.-რას მიირთმევ?-პატივისცემით სავსე თვალებით მიყურებდა. პირველად დავიჭირე მსგავსი მზერა მისგან.
-არაფერს, მადლობა. ნაყინს ვჭამ მარტო.
-არ გშია? რამეს მოვატანინებ.
-დაჯექი შენც, ერთად ვჭამოთ.
-არა, სხვა დროს იყოს. პრეზიდენტი მოვა მალე და უსაფრთხოებაზე უნდა ვიზრუნო.-თან საათს დახედა, ყურში გაჩხერილი მოსასმენი აპარატიც წესიერად დაიმაგრა.
-როგორც გინდა,-მხრები ავიჩეჩე და ისევ დავჯექი. თავი დამიქნია, შემდეგ მიმტანს უჩურჩულა რაღაც ყურში და მიმოფანტულ ხალხს შეერია. მალევე ჩემს მაგიდაზე პიცა, ხაჭაპური, წვენი და ერთი ბოთლი წითელი ღვინო გაჩნდა ბოკალთან ერთად. იდიოტივით გამეცინა მარტოს. საოცრება იყო მათი სტუმართმოყვარეობა, განსაკუთრებით კი ბესო იყო სასწაული.
იმდენს საკვებს მარტო ვერ მოვერიე. ზღვაზე იდგა ის კაფე. ქვევით ჩავძახე ქვიშაში გახვეულ ბავშვებს, ხომ არ მიირთმევდნენ. სიხარულით დამეთანხმნენ და ხელები გაშალეს ცხელი ხაჭაპურის დასაჭერად. გადავიხარხარე, ისეთი საყვარლები იყვნენ. უსაქმურად მყოფ ბარმენს ვთხოვე მათთვის ჩაეტანა ყველაფერი ის, რაც თეფშზე დავულაგე. გოროზი გამომეტყველება ჰქონდა, მაგრამ დამეთანხმა და თეფშის ნაცვლად პარკში ჩაალაგა საჭმელი ხელსახოცებთან ერთად.
-მადლობა,-კიდევ ერთხელ ვუთხარი, როცა უკან დაბრუნდა. თან თვალყურს ვადევნებდი, როგორ მიირთმევდნენ ქვიშიანი ხელებით ბავშვები ხაჭაპურს.
-რა გქვიათ? - გადავძახე და რიკულს მკლავით დავეყრდენი.
-ელე!
-ალინა!
-სერგეი!
-დიმიტრი!
-ძალიან საყვარლები ხართ. ბინძური ხელებით არ ჭამოთ. ხელსახოცია მანდ და გაიწმინდეთ.-დავარიგე ისინი, შემდეგ კი წკრიალა ბოკალი შევავსე წითელი ღვინით. გემო ბრწყინვალე ჰქონდა, სუნიც არომატული და სასიამოვნო. მადლობა ბესოს..
ტელეფონი მეკავა ხელში, როცა მხრებზე ვიღაცამ შეამოასრიალა თითები. მასაჟის მსგავსი მოძრაობა გამიკეთა თითების პატრონმა, დაიხარა და ლოყაზე მაკოცა. სუნამოს მსუბუქი სუნით მივხვდი, რომ ის იყო. ის..მეორე არშბა. უმცროსი არშბა. უცებ დაჯდა პირისპირ. სანამ მიმტანს ანიშნებდა თეფში მოტანას, უკვე მოჰქონდათ. მოწიწებით დაუდეს ბოკალიც. შეკვეთის გარეშე, დაუკითხავად გაავსეს მაგიდა და მხოლოდ ამის შემდეგ დაგვტოვეს მარტო.
-მოკლედ რა,-გავიცინე. სასწაული იყო ხალხის რეაქცია, როცა ანდრო მოდიოდა ხოლმე. მსგავსად პრეზიდენტის მოსვლისას არ იქცეოდნენ.
-აქ რას აკეთებ?-ხაჭაპურის ნაჭერი შიშველი ხელით დაიჭირა და მოკბიჩა. ნეტარებისგან წამიერად დახუჭა თვალი, მე კი უხერხულად შევიშმუშნე. თვითონ დანა-ჩანგლით დავჭერი მშობლიური კერძი, მან კი ხელებში მოიქცია. თავი შემზიზღდა..
-დავესწრები. - უგულოდ წარმოვთქვი.
-წინასწარ გითხრა, რას იტყვის?
-ცრუ დაპირებებს.
-არა,-თავი გააქნია.-უყვარს ხალხს მამაჩემი.-სამაგიეროდ, შენ არ გიყვარს-მეთქი, უნდა მეთქვა, თუმცა თავი შევიკავე.
-გაიმარჯვებს?!
-არ ვფიქრობ ამაზე.-როგორც კი ჭამა დაასრულა, ბოკალი თავისით შეავსო.-ეს შენით მოატანინე, თუ ბესო იყო აქ?
-საიდან მიხვდი?
-მისი საყვარელი ღვინოა.-გაეღიმა.-ძალიან მშიოდა. მადლობა. შენ გაგიმარჯოს,-მომიჭახუნა. დარბაისლური გამომეტყველებით მოათვალიერა პერიმეტრი. მისი თავადური სახის ნაკვთები, სკამზე გადალაგებული გრძელი ხელები, ბოკალზე შემოხვეული ნატიფი, ნაძერწი თითები და მიმიკური მოძრაობები წვიმიანი ამინდივით სასიამოვნო სანახავი იყო. ვიჯექი და ვუყურებდი. თვითონ ათვალიერებდა არე-მარეს, მე მას. წამით ქვევით ჩაიხედა. ბაშვებს როცა მოჰკრა თვალი, დაძაბული სახე ერთიანად მოეშვა და ფართოდ გაუღიმა პატარა მეგობრებს. ხელი დაუქნია, ვაზაზე ლამაზად დალაგებული ვაშლები ამოკრიფა და ფრთხილად გადაუგორა.
-შენ დააპურე?-გაეცინა მას, როცა ალინას ყველით მოთხუპნული სახე ნახა.
-ძალიან საყვარლები არიან.
-შენც ხარ.-ცალი წარბი აზიდა.
-ნამდვილად,-შემეფაკლა ლოყები, თუმცა გადავრჩი. ანდრომ ახლახან მოსულ გოგონას გაუშტერა თვალი. დაბალი, ბიჭურად შეჭრილი თმა ჰქონდა. მუხლებამდე სარაფანი ეცვა, ღრმა ჭრილით. ლამაზი პირი-სახე და ტანი ჰქონდა.
-გამარჯობა ? - გაღიმებული სახით შეხედა ანდროს, შემდეგ კი გაუგებრად მომაჩერდა მე. ანდროს ნაირი, თუმცა უფრო ფერმკრთალი მწვანე თვალები ჰქონდა.
-აქ რა გინდა?-ფეხზე წამოდგა. უკმაყოფილო ხმამ კი გაიჟღერა, მაგრამ მაინც გადაკოცნა მოსული.
-სიმართლე გითხრა შენთვის მოვედი.-მკაცრად გამოსცრა გოგონამ. დაუკითხავად გამოსწია სკამი ჩემ გვერდით და დაჯდა.-კრისტინა,-ხელი გამომიწოდა.
-ანა.
-გიცნობ,-თავი გადახარა ოდნავ. უფრო მსუბუქი ფორმით დაესხა თავს მომსახურე პერსონალი კრისტინას. სუფთა თეფში დაუდეს წინ მაშინვე.
-აბა..ანდრო. რას აკეთებთ?-წამწამები ძალიან საყვარლად დააფახურა.
-ვერ ხედავ?-უხეშად დაუბრუნდა პასუხი. კრისტინა შეიშმუშნა.
-კარგი, მაშინ წავალ.-განაწყენდა. ფეხზე წამოდგა, მაგრამ მკლავზე დავქაჩე ოდნავ.
-იყავი ცოტა ხანი, რატომ მიდიხარ?-გულწრფელად მინდოდა დარჩენილიყო. უარყოფითი აურა ნამდვილად არ ჰქონდა, ვერ ვხვდებოდი რატომ არ უნდოდა ანდროს მისი იქ ყოფნა. ჯერ ანდროს შეხედა, მისი დასტურის შემდეგ ისევ ჩამოჯდა, ამჯერად უღიმღამოდ. ღიმილ ჩამორეცხილი.
-მისი ბიძაშვილი ვარ.-ამიხსნა გოგონამ.-სხვანაირად არ იფიქრო.
-არც მიფიქრია,-მაშინვე ვიუარე. ანდროს ჩაეღიმა. მე კი მზერით ვაგრძნობინე, როგორ არ ჰქონდა მის ვინაობას მნიშვნელობა.
-მალე დაიწყება. ალბათ დასასწრებად მოხვედი? - შეეცადა გაეღიმა ჩემთვის. საკმაოდ დიდი გავლენა იქონია ბიძაშვილის ერთადერთმა სიტყვამ მასზე.
-კი. აქტიურად ვაკვირდები აფხაზეთის ამბებს. მსოფლიოს გარშემო ვმოგზაურობ, წლევანდელი ზაფხული მთლიანად აფხაზეთს ეკუთვნის.-საუბარი წამოვიწყე, მინდოდა კონტაქტში შემოსულიყო.
-მართლა? მე მეგონა, მხოლოდ გასაკრიტიკებლად ჩამოხვედი.-გამიღიმა.-ვხუმრობ, სიმართლეს წერ. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი არ გეთანხმება, ვიცი, რომ მართალი ხარ.
-მკითხულობ?!
-აბა რა. სანაცნობოში ყველა თითქმის. თან, ბიძაჩემი,-თქვა თუ არა ანდროს შეავლო თვალი.-არა, არაფერი..
-რა? ბიძაშენი რა?-დავინტერესდი მე. ანდრო უდრეკი მზერით შეხედე კრისტინას. ცოტაც და ცრემლი წასკდებოდა, იმდენად დაჟინებით უცქერდა.
-თქვი.-ჩუმად წარმოსთქვა ანდრომ.
-იყოს.-თავი გააქნია.-შენ აღნიშნე, რომ მსოფლიოს გარშემო მოგზაურობ.
-დიახ, ასეა.
-რომელი ქვეყანაა ფავორიტი?-ჩამეკითხა ოდნავ გამხიარულებული. ერთადერთი ქალი იყო ვისთან საუბარმა არ დამღალა. ძირითადად მარტო ბიჭებთან მქონდა კონტაქტი, ის კი პირველი სასიამოვნო ადამიანი იყო მდედრობითი სქესიდან.
-საქართველო,-გარკვევით ვთქვი. არც არაფერი იყო დასამალი, რუსებს უყვართ საქართველო. მეც რიგითი მათგანი ვიყავი, ამიტომ არ შემშინებია, მათთან ,მით უმეტეს ,ამის აღიარება.
-და რატომ?-მხრების აჩეჩვით მკითხა, ისე თითქოს რა უნდა ყოფილიყო მოსაწონი.
-საოცარია,-ანდროს გავუსწორე თვალი. მობილურს აშტერდებოდა, ჩვენი აზრი არ ჰქონდა, მაგრამ სიტყვა-სიტყვით ესმოდა საუბარი.-ისეთი კარგი ხალხია, კარგი გარემო.. ტურისტებისთვის ერთ-ერთი უსაფრთხო ადგილია ევროპაში.
-აბა აქ ჩამოხვედი თუ არა ვიღაცები დაესხნენ თავს შენს მეგობარს.-დამწუხრებით წარმოთქვა.
-არ მინდა ამის გახსენება,-წარბები შევჭმუხნე.-ანდრო რომ არ ყოფილიყო, არც კი ვიცი რა მოუვიდოდა საბას.
-საბას? - საკმაოდ ხმამაღლა წამოიძახა.-ჩვენს საბაზე ამბობს, ანდრო?
-ჰო. - ფაქტობრივად, დამარცვლა.
-საბას საიდან იცნობ? ოჯახის წევრივითაა ჩვენთვის, ამიტომ გეკითხები.
-საბას მამა ნათლიაა ჩემი.-ამ სიტყვებზე ანდრომ ამომხედა. წინასწარ გათვლილი გვქონდა ეს ფაქტიც, რომ მე და საბას ნათელმირონობა გვაკავშირებდა, მაგრამ არც ერთხელ არ მიხსენებია ეს ანდროსთან, საბამ არ ვიცი. ისე გავუცინე, როგორც წეღან როცა კრისტინამ მათი ოჯახის წევრობა მაცნო. ერთით ერთი, პატარავ.
-რა კარგია! მაგრამ შენ ხომ საბასთან არ ცხოვრობ? ანუ..სინამდვილეში არც ვიცი სად ხარ, უბრალოდ ვიცი რომ საბა მარტოა.
-სასტუმროში ვრჩებოდი ამ დრომდე, მაგრამ გუშინ ავბარგდი.-გავიცინე.-არ მყოფნიდა ბიუჯეტი გადასახდელად, თან ვოიაჟიც გამიგრძელდა და საბას მეგობართან, გიორგისთან გადავედი.
-საბასთან რატომ არა?
-გიორგიც იმავეს ნიშნავს ჩემთვის, რაც საბა. თან მას არ უყვარს, როცა სახლში ვინმესთან ერთადაა. რომ არ შემეწუხებინა, მამამაც ეს მირჩია.
-ჰო..ძალიან კარგია. კარგი ადამიანი ყოფილხარ. არ მეგონე ასეთი,-მკლავზე მომეფერა გაუცნობიერებლად. შემდეგ მორიდებულად წაიღო ხელი უკან. დაახლოებით თვრამეტი-ცხრამეტი წლის იქნებოდა, ახალგაზრდა, ლამაზი და კეთილი გოგონა იყო.
-შენც კარგი ხარ, კრისტინა.
-მართლა ძალიან ვწუხვარ, რომ შეგავიწროვეს ჩვენთან. პოლიციაში განაცხადეთ?!-უცებ ბრწყინვალე კითხვა დაებადა. ანდრომ წამით მზერა მოგვავლო, შემდეგ ისევ დაუბრუნდა ტელეფონს.
-არა..
-აჰ, ვუი, - რაღაც გაახსენდაო, ისე ამოიოხრა.-საბა რა პოლიციას დაურეკავდა.
-ჰო. ნამდვილად,-გამეცინა მე.
-ეტყობა მერე მაგარი „გაუიასნა“, მაგას ისე ხო არ დატოვებდა. შენც იყავი ანდრო?!-მიუბრუნდა ბიძაშვილს.
-ზედმეტს ხომ არ ლაპარაკობ, კრისტი? - ოდნავ გადმოიხარა მაგიდაზე. კრისტინასთან ერთად მეც ამიჩქარდა გული. რას ერჩოდა ანგელოზივით გოგოს, ჯერ ერთი სიტყვაც არ დასცდენია თბილი. არა და ასეთი გულქვა არ იყო.
-რა გინდა, ანდრო?-გადავწყვიტე ჩარევა.-თუ არ მოგწონს, წავალთ და სხვაგან ვილაპარაკებთ, ან შეგიძლია დაგვტოვო.
-ნუ ერევი, ანა.
-არ იჩხუბოთ.-ფეხზე წამოდგა ისევ კრისტინა. საშინლად აუჩუყდა გული.-ანდრო ვნახე, შენც გაგიცანი. ბიძაჩემს სახლში ვინახულებ. სასიამოვნო იყო, ანა, აუცილებლად შევხვდეთ სადმე.-უცებ მომეფერა მხარზე და ჩანთას დაავლო ხელი. ჯერ ადგილზე გავქვავდი. ფაქტობრივად, გააგდო გოგო, რომელსაც არაფერი დაუშავებია. ანდროს მკაცრად და უკმაყოფილოდ შევხედე.
-რა გჭირს?!-გაღიზიანებულმა მივახალე, ჩემი ნივთები მოვფხიკე და კრისტინას ავედევნე ფეხდაფეხ. ანდრო არც განძრეულა. ზოგჯერ ძალიან დამპალი იყო ხოლმე.
-მოიცადე,-მკლავზე დავქაჩე გოგონა. თვალებში გაბრწყინებული ცრემლები უკან დაიბრუნა.-სად მიდიხარ..
-სახლში წავალ.
-არა. სადმე წავიდეთ. ის დამპალი მანდ იყოს მარტო.
-ანდრო დამპალი არაა,-იუარა ბიძაშვილის კომპლიმენტი.-სად წავიდეთ? თან შენ ხომ გამოსვლის საყურებლად მოხვედი.
-არა უშავს, თუ არ ვნახავ. მერე გადავახვევ ტელევიზორს.-დავამშვიდე მე. საცალფეხო ბილიკს გავუყევით.-რა პრობლემა გაქვთ შენ და ანდროს?
-არაფერი,-მხრები აიჩეჩა.-უბრალოდ ძალიან მკაცრად მექცევა. არ ვუყვარვარ,-დაამატა ჩუმად.
-კარგი რა,-მხარზე გავკარი ხელი.-მისი სისხლი ხარ. როგორ შეიძლება ეგრე?
-სისხლი რომ შველიდეს..-თავი გადახარა დანანების ნიშნად. ზედმეტად მიმდომი და გულღია იყო კრისტი. თვრამეტი წლის გოგონას კვალობაზე ადვილად მომენდო მე სრულიად უცნობს, თან ჟურნალისტს.
-ბიძაშენის დაბადების დღეზე ვიყავი. მანდ არ მინახავხარ..
-არ მიყვარს მანდ სიარული. თან ანდრომ მითხრა, რომ არ იქნებოდა. შემდეგ კი მისულა. შენთან ერთად. მე მომატყუა.-უფრო აუჩუყდა გული. შიგნიდან მომიჭირა ვიღაცამ, დამეჭიმა ყველაფერი, ძალიან შემეცოდა კრისტინა.
-დამშვიდდი, გთხოვ,-მივეხუტე გვერდიდან.-მიზეზი ჰქონდა ეტყობა.
-შენ არ იცი..და იმიტომ ამბობ,-სლუკუნით განაგრძო საუბარი და ამაღლებულ გალავანზე ჩამოჯდა.
-მორჩი ახლა,-შევუმშრალე ცრემლები. სალფეთქი მივაწოდე და მეც გვერდით დავუდექი.-არ ვიცნობ კარგად შენს ანდროს, მაგრამ იმის თქმა შემიძლია, რომ სიძულვილი არ შეუძლია.
-არც მითქვამს ეგ.-ამოისლუკუნა საბოლოოდ და შეეცადა გაღიმებას. კიდევ ცოტა ხანი ვიჯექით ასე, შემდეგ კი წამოემართა, თავი დაიწყნარა და შემომთავაზა სადმე წავიდეთო. სიხარულით დავთანხმდი, თან გავახალისებდი, თან ანდროზეც გავიგებდი რაღაც-რაღაცებზე. მაინტერესებდა, რატომ ჰქონდა კონკრეტულად კრისტინას მიმართ ამდენად ცივი დამოკიდებულება, როცა პრეზიდენტის დაბადების დღეზე თითქმის ყველა ნათესავს კისერზე ჩამოეკიდა. კრისტინა უფრო ახლობელი, ბიძის შვილი იყო მისთვის. წესით დასავით უნდა მოქცეოდა და არა რობოტივით.
გზადაგზა გამოუკეთდა განწყობა. „ინსტაგრამისთვის“ ფოტოების გადაღებაც მთხოვა. იმდენი გადავიღეთ, მისი ტელეფონის მეხსიერება გავსო და ჩემსას მივადექით. ჩვენი „სელფი“ ატვირთა მაშინვე, თან დაამატა, ანდრო აუცილებლად ნახავს, გასკდეს გულზეო. გადავიხარხარე, საყვარლად წარმოთქვა. ბუტბუტით ატვირთა ფოტო, შემდეგ კი ხელი ჩამკიდა და გზა გადავჭერით.
უყვარდა აფხაზეთი. განსაკუთრებით სოხუმზე აფანატებდა, მისი თითოეული კუთხე-კუნჭული ჰქონდა შესწავლილი. მომიყვა, რომ მოსკოვში მიდიოდა სასწავლებლად, რადგან სოხუმის უნივერსიტეტში ჩაბარება ერთი დიდი სისულელე იყო და მეტი არაფერი. თან, ანდრო იქნება ჩემი ლექტორი, ბავშვებს ისედაც ბოლომდე აცლის სისხლს, მე საერთოდ რას მიზამსო. ისიც აღნიშნა, რომ ხელფასი არ ჰქონდა ბიძაშვილს. და არც ლექტორი იყო იქაური, უბრალოდ თავისუფალ დროს შეირბენდა, თვეში რამდენჯერმე და ბავშვებს სურვილისებრ შეკრებდა. აღნიშნა, რომ მთლიანი აუდიტორია ესწრებოდა მის ლექციებს, იმდენად საინტერესოდ, ლამაზად და გასაგებად ხსნიდა ისტორიას. ძალიან სთხოვსო სამსახურის დაწყება, მაგრამ ცივი უარით გაისტუმრაო რექტორი. კიდევ აღნიშნა მისი ხასიათის მრავალკუთხედი, მამასთან ურთიერთობასაც გაჰკრა კბილი, თუმცა აღარ განუვრცია.
-ისე..თქვენზე ამბობდნენ, ერთად არიანო და მართალია?-კარგი დაქალივით მკრა მუჯლუგუნი. გამეცინა. უსაყვარლესი იყო რასაც ჰქვია, მაგრამ ზედმეტად გულუბრყვილო. არასწორად ამირჩია მე.. გული მწყდებოდა, რომ ისიც ჩემი ხმარების საგანი გახდებოდა, მაგრამ სხვა გზა და სამწუხაროდ, სურვილიც არ მქონდა. ისედაც წავიდოდი და არ მინდოდა ვინმესთან შეჩვევა.
-შემთხვევით აღმოვჩნდით ერთად, ესაა და ეს. ააგორეს სულელობები,-სიმართლე პირწმინდად ვაღიარე.
-არ მოგწონს?-წარბები აათამაშა.
-კრისტინა, ნუ ბავშვობ.
-კარგი, ჰო. სიმპათიური ნამდვილადაა, ჭკვიანიც, განათლებულიც, ღმერთმა ყველანაირი საჩუქარი მისცა. სულიერადაც ისეთია, როგორი გარეგნობაც აქვს. ძალიან მიყვარს.
-გაბრაზებული აღარ ხარ?-ჭრილობაზე მარილი დავუყარე.
-ვარ, მაგრამ სიმართლის თქმა მიყვარს. მიზეზიც ვიცი, რატომ არის ჩემთან ასე და მართალიცაა.-დაამატა რბილად.
-აბა..რატომ?
-არ შემიძლია თქმა.-გაიკრიჭა.
-მენდე, არ დავწერ არაფერს. არც ვინმეს ვეტყვი. არ მიყვარს ურთიერთობების პროფესიაში არევა.-ვეცადე გამემყარებინა არგუმენტი. მარტივად დამიჯერა, მე კი შემაქანა შინაგანად. რატომ იყო ამდენად სულელი?!
-კარგი, მაგრამ...იცი..ანდრომ დედაზე გითხრა რამე?-უხერხულად გაიხედა სხვაგან.
-არა?
-კარგი ჯანდაბას,-ხელი დააქნია მან.-უბრალოდ დედამის რაღაც სჭირდა, როცა ანდრო ლონდონში იყო სასწავლებლად. მე დავმალე. ყოველდღე მირეკავდა თითქმის. სწავლის დამთავრებამდე ერთი თვით ადრე დედა ცუდად გაუხდა, მე კი დავუმალე. ერთი თვე არაფერი იცოდა, ეგონა, რომ მამამისთან იჩხუბა და ცოტა ხნით რიწაზე ავიდა აგარაკზე, იქ კი ტელეფონი არ ჰქონდა. ვუთხარი, რომ მე ვაკითხავდი..-ღრმად ამოისუნთქა.-გამოცდები ჰქონდა, არ მინდოდა ყველაფერი წყალში ჩაეყარა, ამიტომ დავუმალე. როცა ჩამოვიდა.. მაისი იყო მაშინ, ხო..მაგის მერე ასეა. არ მპატიობს.
-და რა სჭირს დედამისს? - შეშფოთებული სახე მივიღე ვითომ.
-ბიცოლას? აა, მნიშვნელოვანი არაფერი. ახლა კარგადაა, მოსკოვშია, ისვენებს.-თვალი ამარიდა, შემდეგ კი თითით მანიშნა, აქ შევიდეთო და წინ გაიჭრა.
რა თქმა უნდა, მოსკოვში არ ყოფილა კრისტის ბიცოლა, ის სახლში იყო, აქ, ანდროსთან. ინვალიდის ეტლში. წამით წარმოვიდგინე ანდროს მდგომარეობა, როცა ატყუებდნენ, რომ დედა სადღაც წასული იყო და ამიტომ ვერ ახერხებდა მასთან დაკავშირებას. ის ზედმეტად ჭკვიანი იყო ამის დასაჯერებლად, მაგრამ ისე მოახერხეს, რომ ერთი თვე რაღაცნაირად გადაატანინეს. ლონდონი, - სხვანაირად არ შეიძლებოდა. მოსკოვი მას არ გაზრდიდა ისეთად, როგორიც იყო ახლა. მისი სიმშვიდე, მისი დარბაისლური მიხვრა-მოხვრაც აქედან მოდიოდა. მისი განათლებიდან. მისი ჭკუიდან.
კრისტინას თბილად მიესალმნენ ყველა. ბარი იყო. არც უზარმაზარი და არც პატარა, საშუალო ზომის, კომფორტული სკამებით და გემოვნებიანი მუსიკით. რახან შუა დღე იყო, ბევრი ხალხი არ ყოფილა. კრისტინა დახლთან ჩამოჯდა, მეც გვერდით დავჯექი და სარწეველა სკამით ოდნავ დავტრიალდი. წვეროსანი ბარმენი მოწიწებით მოგვესალმა და გვთხოვა, მათი ახალი კოქტეილი უსასყიდლოდ გაგვესინჯა.
-ფულს არ მახდევინებენ.-გადმომიჩურჩულა კრისტიმ.-ანდროსთან ერთად თუ ვარ, მთლიანად ჭკუიდან გადადიან ხოლმე.
-რა წესია, რა მნიშვნელობა აქვს ვინ ხარ.
-მეც ქაჯობა მგონია,-ტუჩების გადაბრუნებით გაიზიარა ჩემი აზრი.-საბას უნდა გამოვეყვანე სკოლის გამოსაშვებიდან. ჩემი კლასელი ბიჭები ჭკუაზე არ იყვნენ, ეგონათ რამე ჩხუბი მოხდა და ამის გასარჩევად მოვიდა საბა.
-მაინტერესებს ერთი, რას არჩევს ესეთს.-მუქარის მსგავსი სიტყვები გავაჟღერე.
-გავყვეთ, არ გინდა?-გაიცინა მან.-დღე არ გავა, რომ არ დაუძახონ.
-რად მინდა, ნერვები რაზე მოვიშალო?-ვიცრუე, არა და მაინტერესებდა. საჭირო რომ ვყოფილიყავი საბა ისედაც წამიყვანდა, მაგრამ მე არაფერში მაწყობდა უბრალო ხალხის უბრალო კონფლიქტები.-მგონი, ანდროც ურთიერთობს მათთან?
-ანდროსგან ძალიან შორსაა ასეთი რაღაცები. ის გარჩვევებისა და ზედმეტი ხმაურის გარეშეა პატივსაცემი და მორჩა. იმიტომ კი არა, რომ პრეზიდენტის შვილია, უბრალოდ ასეთია. ერთადერთია მგონი ვინც ღირსეულადაა დასაფასებელი.
-სასტუმროს მოადგნენ რამდენიმე კვირის წინ ქურდები. თავიანთი წილი უნდოდათ. დღისით, მზისით..ანდროც იქ იყო. გაყარა ისინი.
-ჰო, ვერ იტანს. ისიც კი მიკვირს, როგორ დაძმაკაცდნენ ის და საბა. ეზიზღება ყველაფერი ის, რასაც საბა აღმერთებს.
-მართლა?-ეს უკვე საინტერესოდ ჟღერდა.-ჰო, მართლა ასეა. ძალიან არ გვანან ერთმანეთს.-თან ვლაპარაკობდით, თან ის ღვთაებრივი კოქტეილი გავსინჯეთ. ნამდვილად შესანიშნავი გემო ჰქონდათ. ბარმენი და თავისი ბარისტა დაკმაყოფილდნენ, გაუხარდათ რომ შევაქეთ და ახალი საოცრების გამზადებას შეუდგნენ.
-კარგი, დაივიწყე ისინი. ჩვენ ვისაუბროთ ჩვენზე. გინდა, დავლიოთ?-წარბები აათამაშა.
-სრულწლოვანი ხარ? - ხმა გავიმკაცრე.
-გახლავარ,-გაიჯგიმა.-თუ ფეხზე ვერ დავდგებით, შენს რომელიმე მეგობარს დავურეკოთ. ჩემებს ვერ ვეტყვი, რომ დავთვერი.-მორიდებით წარმოთქვა.-ანდროს მივწერ, რომ შენთან ვიქნები და მორჩა.-გეგმები დააწყო. მე გამეცინა. საზიზღარი უნდა ვყოფილიყავი, მისთვის ხასიათი რომ არ გამესწორებინა.
-დავიკ,იდოთ, ანდრო, ხო?-ავათამაშე წარბები. თვალი ჩამიკრა და ღიმილ-ღიმილით დაიძახა, არაყი მაგიდაზეო.
პირველივე სადღეგრძელოს შემდეგ აყივლდა მასში აფხაზის სისხლი. მშვიდობის სადიდებელი სიტყვა ემოციითა და სევდით წარმოთქვა.
-ვისურვებდი, არასოდეს მენახოს აფხაზი კი არა, საერთოდ არავინ..არც ერთი დედა შვილმკვდარი. საშინელებაა. ომს არ მოვსწრებივარ, მაგრამ რასაც დღეს ვუყურებ ეს მისი შედეგია. ამიტომ, მინდა, რომ მშვიდობა იყოს. მშვიდობა მთელს მსოფლიოში, მაგრამ პირველ რიგში ეს ჩვენ გვჭირდება.-მომიჭახუნა, მე გაუგებრად ვთქვი რაღაცები, მივედ-მოვედე, რომ არ გამეგრძელებინა ამიტომ სწრაფად გადავკარი და კარგი მსმელივით ლიმონი დავღეჭე. თანდათან დაღამდა და ბარიც ნელ-ნელა გაივსო. ჩვენ ხელს არავინ გვიშლიდა, მაგრამ კრისტინას და ჩემი ტანდემი თვალშისაცემი იყო მაინც.
მერე იყო დანარჩენი. მიყოლებით იცოდა სადღეგრძელოების ნუმერაცია. დაურღვევლად მიჰყვა ყველას. არეულ-დარეულად კი არა, დალაგებულად, დინჯად ისროდა აღმაფრთოვანებელ სიტყვებს და არასდროს ავიწყდებოდა აფხაზეთის სილამაზის აღნიშვნა. ისიც თქვა, მოვლა უნდაო. ეს დანატოვარია წინაპრების, ახალი თითქმის არაფერი შემატებია ბუნებასო. ბევრ სიმართლეს იტყოდა ხოლმე, მაგრამ არც ერთხელ არ უხსენებია საქართველო. თითქოს, მისთვის ტაბუ ჰქონდა დადებული ამ თემას, თითქოს ისიც ერიდებოდა რამეს.
-არ მეგონა, ასეთი მწარე არაყი ქართველების გარდა კიდევ ვინმეს თუ ჰქონდა.-სისულელე დავაბრეხვე, მაგრამ მინდოდა ამომეთრია რაიმე მაინც მისი პირიდან.
-საუკუნეებია ერთად ვცხოვრობთ, აქ ნახავდი აბას, სხვაგან სად?-გაეცინა შემთვრალს. კარგი საწყისია, მომეწონა.
-თქვენ ხომ არ გიყვართ ქართველები, არც იმას აღიარებთ რომ ოდესღაც ერთი მთლიანი სახელმწიფო იყავით.
-აბა მე რას მეკითხები,-ისევ გაეცინა. საკმაოდ დათვრა.-სიყვარულით არც თქვენზე ვგიჟდებით,-სიცილი-სიცილით წარმოთქვა მთელი წინადადება. ჩემში, რუსებს გულისხმობდა.
-რატომ? რა არ მოგწონთ?-ჩავეძიე მე. თან ჭიქა შევუვსე.
-ოო, კაი რა. პოლიტიკას დაანებე თავი, შენ ის მითხარი შეყვარებული არ გყავს?-თემა გადააგდო, მაგრამ ეს იმდენად უშუალოდ გააკეთა ეჭვი არაფრის გამჩენია. არ სურდა საუბარი. დაღლილი იყო მთელი ცხოვრება ამის მოსმენით, ამიტომ შევეშვი.
-ქმარი მყავდა. დავშორდით,-ვაღიარე პირველი სიმართლე ჩემი რეალური პირადი ცხოვრებიდან. საშიში არ იყო კრისტი, არც ანდროსთან იტყოდა რამეს, რომც ეთქვა არც არაფერი, უბრალოდ მომინდა თქმა. თან ანდროც მალე გაიგებდა ამაზე, თვითონ ვეტყოდი...
-ვუი, რატომ?
-ზედმეტად დამოუკიდებელი ადამიანი ვარ ოჯახის შესაქმნელად. ვერ შევძელი, ამიტომ აღარ გავაწვალე.
-კონტაქტობ?
-იშვიათად. ის თავისთვისაა, მე ჩემთვის. თუმცა მშვიდად დავშორდით. უბედნიერესი წლები მაკავშირებს, არასდროს ვეცდები უარყოფას, რომ არ მიყვარდა.
-კარგია. კარგია, რომ ასე ხართ. ჰოდა,-ჭიქა ასწია.-აი მაგ ურთიერთგაგებას გაუმარჯოს რა.
-შენ რა მსმელი ყოფილხარ,-დავცინე.-სიმართლე გითხრა, ქალი მეგობარი ვერ გავიჩინე აქ. სულ კაცებში ვარ.
-უკმაყოფილო ხარ მერე?-ჩაიფხუკუნა.
-ანდრო გისმენდეს..
-კრისტინა!-გამოაჯავრა და ხმა დაიბოხა. თან წარბებიც შეკრა და მისი მწვანე თვალების ფონზე მართლა დაემსგავსა ბიძაშვილს.-რამდენჯერ გაგაფრთხილე შეეშვი ესეთ საუბარს-თქო. გოგოო!
-ვაიმე, გეყოფა,-ჩავბჟირდი. ზუსტად გააკეთა მისი პაროდია.
-რომელი საათია? ადრე იქნება ჯერ.
-ცხრა საათია ღამის. რამდენი ხანია აქ ვართ.
-წასვლა გინდა?
-აქედან კი, მაგრამ სახლში არა.-გულახდილად გავანდე სურვილი.
-ფეხით გავისეირნოთ ცოტა ხანი მაშინ. ან სანაპიროზე ჩავიდეთ, ამ დროს ძალიან კარგია.-თავი დავუქნიე. თეფშის ქვეშ მაინც დავდეთ თანხა ორივემ, მიუხედავად იმისა, რომ უარი გვითხრეს გადახდაზე. სუფთა სინდისით გამოვბრძანდით შემთვრალები ბარიდან. არეული ფეხებით არა მაგრამ აშლილი ემოციებით ნამდვილად ვიყავით. ხელკავი გამიყარა და მანქანებით სავსე ტრასა სწრაფად გადაჭრა. გალავანს გავუყევით და კიბეების დანახვაზე მასზე ჩავედით. ქვიშიან სანაპიროზე არავინ იყო. ცარიელი ადგილი დაგვიხვდა, თუმცა მოშორებით მოსჩანდა გადატენილი ზოლი. ჩვენ მშვიდად ჩამოვჯექით ქვიშაზე. ზღვაში შესვლა გადავიფიქრეთ, საშიში იყო ისედაც მთვრალები ვიყავით. როგორც აღმოჩნდა, კრისტინაც ჩემნაირი „პროფესიონალი“ მოცურავე ყოფილა, ამიტომ უფრო შევიკავეთ თავი.
-რა მაგარია რომ შეგხვდი,-ამოიბურტყუნა. ცალი ლოყით მუხლებს დაეყრდნო და გვერდულად გადმომხედა.-ჩემთან მხოლოდ ანდროს გამო, ან ბიძაჩემის გამო მეგობრობენ.
-რანაირად.
-ჰო, ასეა. ყველას რაღაც უნდა საბოლოოდ. იმედია, შენ ასეთი არ იქნები. შენც.-გული დამეწვა. როგორი ალალი ბავშვი იყო, მე კი..პრინციპში არაფერს ვუშავებდი მას, უბრალოდ ანდროს..ყველანაირი მხირდან ვუტევდი ყველას.
-მე არაფერი მჭირდება, კრისტი.-ჩუმად ვთქვი.
-სანანებელიც რომ გამიხდეს, მაინც მიღირდა ეს დღე.-გაეცინა.-ისე, ხომ შეიძლება შენთან დავრჩე? თუ ადგილი არ გაქვთ სასტუმროში დავრჩები, მაგრამ მდგომარეობას როცა დაინახავენ აუცილებლად დაურეკავენ ანდროს.
-რა ამბავია? ყველაფერი უნდა შეატყობინონ?
-ასე აკეთებენ. ჩამშვები ღორები!-ამოიყვირა.
-რა თქმა უნდა, ჩემთან წაგიყვან. ანდროს უთხარი, სადაც იქნები?
-კი და არც დამიბრუნდა მესიჯი. პატივმოყვარე!-ილანძღებოდა მთელი ღამე, სიზმარშიც კი.
-არ მიაქციო ხოლმე ყურადღება და თვითონ აგედევნება კუდში.
-აბა? დამიჩოქებს კიდეც!-დასცინა საკუთარ თავს.-უჰ, რა კაია გრილი ჰაერი.
-წამო, წავიდეთ. ძალიან დავიღალე, ძილის მეტი არაფერი მინდა. გიორგის ჩაი დავლიოთ და დავწვეთ.-ხელი გავუწოდე წამოსადგომად. ჩამეჭიდა, ერთხანს მიყურა წამომდგარი და ლოყაზე მაკოცა მოულოდნელად. როგორ უნდა მეღალატა მისთვის..ბავშვისთვის. პატარა ბავშვისთვის, რომელიც ასეთი ლაღი, უშუალო, ლამაზი და კეთილშობილი იყო.
ბინის კარამდე მივაღწიეთ. ხმაურიანი სიცილით ავიკელით უბანი. კარი გაიღო თუ არა იმხელა ხმაზე შეჰკივლა კრისტიმ, წონასწორობა შემერყა. საბა იდგა კართან. გაკვირვებით შევხედე, ამ დროს რა უნდოდა?
-კრისტი? - ხმა გაიმკაცრა მან. ერთი ნაბიჯით მოიწია საბამ და ჩემს ზურგსუკან დამალული კრისტი გამოათრია.-რას ჰგავხარ?
-არ დაიწყო.
-ანდროსთან ვრეკავ.-გამოსცრა კბილებს შორის.
-არ დარეკავ!-უყვირა მან. მე დავიძაბე. ხელი გავაშვებინა კრისტინას მკლავიდან და ორივე სახლში შევიყვანე.
-რატომ ურეკავ? აქ დარჩება, იცის ანდრომ.
-ის თუ იცის, მთვრალი რომაა?-აიწკიპა წარბები.
-მერე რა?-ენა გამოუყო კრისტიმ. საბა ხელი წამოიღო, თუმცა გოგონა ისევ ზურგსუკან დაიმალა.
-დარტყმას უპირებდი?-შევკივლე შეშფოთებულმა. კრისტინამ და საბამ ერთდროულად გაცვალეს გაუგებარი მზერა. მე დამაშტერდნენ. გიორგიც გაოგნებული შემოგვიერთდა. ისეთი რა ვთქვი?
-შენი აზრით?!-გამისწორდა საბა. თვალი მოვარიდე და კრისტინა მისაღებში გავიყვანე.
-ეს გიორგია, ეს კრისტი.-გავაცანი ერთმანეთი და პირდაპირ ჩავეშვი რბილ დივანზე. შემოსასვლელი კარი გაიჯახუნა ვიღაცამ. საბა უთქმელად წავიდა.
-რა მოხდა?-შეწუხებულმა ამოვიოხრე.
-რა შუაში იყო ის,რაც იკითხე.-გამზადებული ჩაიდ დაგვიდო წინ გიორგიმ.
-რა ვიცი მე, უბრალოდ ვთქვი.
-ჰოდა, შემოირიგე აწი მომდევნო ერთი კვირა.
-შესწორება: ორი!-კორექტურა შეიტანა ნახევრად მძინარე კრისტინამ.
-უხხ,-ბალიშით თავის დახრჩობის იმიტაცია გავაკეთე.
-მაგარი ჩაია. მეც მინდა. სად შევიძენ?-დაინტერესდა ქალბატონი.
-თვითონ მომყავს. გაჩუქებ შეკვრას, თუ გინდა.
-მადლობა.-გაუღიმა.-ყოჩაღ, მართლა საუცხოო გემო აქვს.
-დავწვეთ ახლა.
-თუ გინდა,-ჩაახველა გიომ.-თუ უნდა, ჩემს ოთახში გაუშალე, მე დივანზე დავწვები.
-არა..რა საჭიროა. შენთან არ არის ადგილი?-გადმომხედა მე მორცხვად.
-არა. არ არის.-რამდენიმეწამიანი პაუზის შემდეგ ვთქვი,ისე რომ გიორგისთვის დაჟინებული მზერა არ მომიცილებია.
-შეგაწუხე ძალიან,-მიმართა მასპინძელს.
-არაფერია, ტკბილი ძილი.-გაუღიმა და აივანზე გავიდა. რის ვაივაგლახით გადავაფარე ახალი თეთრეული გიორგის მოვლილ ლოგინს. კრისტი ნახევრად ჩაცმული, ნახევრად გახდილი შეწვა. ფეხზე გავაძრე ფეხსაცმელი და საბანი გადავაფარე. აივანზე სიგარეტთან ერთად გასულ გიორგის კარი შევუღე.
-ისე არ ქნა, რომ აფხაზეთიდანაც დაგედევნონ სატრფოს ძმები.
ჩაეცინა. სიგარეტი გადააგდო და შეღებულ კარს მიეყრდნო. ახლოს მოსწია სახე, შუბლზე მაკოცა და თითებით მომეფერა ლოყაზე.
-მაგარი დამერ;ხევა, თუ ანდრო გადავიმტერე.

.

ზაზა მთელი დღე მირეკავდა თურმე. პირდაპირ ეთერში ვერ მიპოვა. იცოდა, რომ არ დავსწრებივარ და გაშმაგებულმა სალანძღავი სიტყვები არ დამაკლო. აუცილებელი იყო ჩემი იქ ყოფნა, თუმცა მე კრისტინას გავყევი და მგონი პირველი ნაბიჯი იყო, როცა სამსახური სხვა მხარეზე გადავწიე. ვითარება ავუხსენი. ისიც მოვყევი, რაც კრისტინამ მითხრა ასლანის ცოლზე. ბჭობა გააჩაღეს, რაღაც საეჭვოდ მალავსო პრეზიდენტი ცოლს. დამავალეს გამარკვია და ისიც ივარაუდეს, რომ შესაძლებელი იყო ეს კანდიდატურიდან მოხსნაში დამხმარებოდა. მაქსიმალურად შევეცადე არ შემემჩნია, რა ვიცოდი. ჯერ ამის დრო არ ყოფილა. მაიძულებდნენ, ახლავე დაწერას, მე კი თავს საფრთხეში ვერ ჩავიგდებდი და როგორც საბამ მირჩია, მხოლოდ მაშინ გამოვაქვეყნებდი, როცა წასვლის დღეები დადგებოდა.
კრისტი დილით ადრე გავუშვით. დედაჩემი გააფრენს, რომ დავაგვიანოო. გიორგიმ გაყვანა შესთავაზა, მაგრამ კატეგორიული უარით გაისტუმრა და ტაქსიში ჩაჯდა. ცოტას ნერვიულობდა იმაზე, თუ რას ეტყოდნენ სახლში.
საბას შემორიგების იდეა თენგომ მომაწოდა. უხასიათოდ კი იყო, მთელი დღე ტელეფონთან იჯდა, თუმცა მირჩია შებოლილი თევზე, ლუდი და სასუსნავები ამეტანა. მისამართის გაგების შემდეგ დავადექი გზას. უკვე ტაქსიში ვიჯექი და ისიც ნორმალური სიჩქარით მიდიოდა, როცა ფანჯრიდან გადავიხედე და ამაღლებულ ადგილას, პატარა გორაზე სასაფლაოები დავლანდე. აქა-იქ ხალხი შეინიშნებოდა. მძღოლს გაჩერება ვთხოვე და დალოდება. ავუხსენი, რომ ფულს დავუმატებდი, დამეთანხმა და შეაყენა შესასვლელთან. მზის სათვალეები მოვირგე თვალებზე, მაისური გავისწორე და ასე ავუყევი კიბეებს.
ნერწყვი ძლივს გადავყლაპე, როცა პაპანაქება სიცხეში შავოსანი ქალი დავლანდე. შუბლზე თავშალი შეეკრა. ფეხზე შავი ჩულქი ჩაეცვა. კოჭებამდე ჩამოშვებული თავისუფალი მიწისფერი კაბა ემოსა. ცხარე ცრემლით ტიროდა. ცალი ხელით საფლავის ქვაზე გამოსახულ სურათს ეყრდნობოდა, ცალით კი ცრემლებს იწმენდდა ცხვირსახოცით. იმდენად ემოციური სანახავი იყო მარტო მყოფი ქალი ასეთ მდგომარეობაში, გადავწყვიტე შევსულიყავი. დიდი ვენოკი იდგა ერთ კუთხეში. მხოლოდ ერთი ადამიანი იყო დაკრძალული მარმარილოთი მოპირკეთებულ შემოგარენში. ფოტოზე ახალგაზრდა ბიჭი, ვინმე ბეჟანი აღბეჭდილიყო. იღიმოდა. შავ-თეთრი ფოტო, სამხედრო ჩაცმულობით, გარდაცვალების თარიღი 1993 წ.
-შეიძლება?-ვიკითხე მორიდებით. ქალი გლოვობდა, მე თავზე ვადგებოდი და არ იყო სწორი საქციელი.
-მოდი, შვილო. შემოდი,-მუხლებზე დაჩოქილი ფეხზე წამოდგა. თვალები მოისრისა და ხის გრძელ სკამზე მიმითითა, დაჯექიო. იქვე იყო მაგიდა, ღვინის დოქი, ხილის დასადები ვაზა. თეფშები. ახალ-ახალი საჭმელიც მოეტანა ქალს. მიცვალებული მაგის მჭამელი არ იყო, უბრალოდ სასაფლაოზე მოსიარულე ხალხისთვის. ასე ვთქვათ, ბომჟებისთვის.. სიკეთე.
სანამ დავჯდებოდი, მანამ ღვინის ჭიქა ავიღე და ოდნავ დავასხი სპეციალურად განკუთვნილ თასში.
-რა დაემართა?-ჩუმად ვიკითხე. ღრმად ამოისუნთქა.
-ომში დამეღუპა, ოცდაერთი წლის ვაჟკაცი.-ისევ წამოუვიდა ცრემლები და ხელის ზურგით შვილის სახეს მოეფერა.-ამ დღეს..15 აგვისტო იყო მაშინ, ქართული დესანტი შტურმით დაესხა ლესელიძეს. იქ იყო ბეჟანიც..
-ძალიან ვწუხვარ,-გამშრალი ხახა ჩახველებით ჩავიწმინდე, თუმცა ქალის თვალები საშინლად მიჯიჯგნიდა გულს.
-ის ტაქსი შენ გელოდება?-მანიშნა ქვევით მდგარ ავტომობილზე.
-დიახ. ანა ივანოვა,-ხელი გავუწოდე დაბნეულმა.-ჟურნალისტი ვარ. მინდოდა ვინმეს გავსაუბრებოდი.
-აა, შენ ხარ ის?-წარბები აზიდა გაკვირვებულმა.-აბა, მე რა სასაუბრო ვარ, შვილო.
-არა, არაფრის დაწერას არ ვაპირებ. ისე უბრალოდ,-გავუღიმე შეძლებისდაგვარად.
-მოდი, რამე მიირთვი.-მაშინვე დაფაცურდა. პარკებში ჩალაგებული ხაჭაპურები ამოაძვრინა და ერთჯერად თეფშზე დამილაგა წინასწარ დაჭრილი.
-ნუ წუხდებით, არაფერი მინდა.
-არ შეიძლება ეგრე. მიდი, ჭამე. ბეჟანს გაუხარდება,-ისევ თვალი შეავლო ქვას.-კეთილი ბიჭი იყო. ერთ სიტყვას არ შემომიბრუნებდა. როცა გამოიძახეს, არც უთქვამს ჩემთვის ისე აბარგდა და ავტომატი დაიკავა ხელში. არც კი იცოდა როგორ უნდა ესროლა..-ღრიალასებრ ხმა ამოუშვა წამით.-უდანაშაულო იყო. არც ედარდებოდა ომი. თავისთვის ცხოვრობდა.. დამპალი ქართველები, წამართვეს შვილი,-ცხვირი მოიხოცა და რიკულს მიაწვა ზურგით. ლუკმა ყელში გამეჩხირა. მორიდებით დავდე თეფში მაგიდაზე და ფეხზე წამოვდექი.
-კიდევ ერთხელ ძალიან ვწუხვვარ. ღმერთმა გაანათლოს თქვენი ვაჟი. ასეთი ახალგაზრდები არ უნდა კვდებოდნენ.-მკლავზე მოვეფერე ოდნავ. თავი დამიქნია სიმწრით.
-კარგად შვილო, მადლობა რომ შემოიარე.
ძლივს ჩავჯექი ტაქსიში. ამოვიოხრე.


კერძო სახლში ცხოვრობდა ვაჟბატონი. მყუდრო ეზოთი, ერთსართულიანი კოხტა სახლით დამშვენებულ სივრცეში შევაბიჯე. აუზიც ჰქონდა სახლს. საბა სწორედ მანდ იყო. შეზლონგზე გაწოლილი წიგნს კითხულობდა. ჩავიღიმე, გამიკვირდა კიდეც მისი ნახვა წიგნთან ერთად.
-დღე მშვიდობისა,-მივესალმე. ორი თითი ასწია, გამარჯობაო.-იქნებ მომაქციო ყურადღება?
-იქნებ, დაგარტყა? - ცალი წარბი ასწია მან. წიგნი გვერდზე გადადო.
-ასე ძალიან რატომ გეწყინა? მთვრალზე წამომცდა რაღაც,-უდარდელად ავუქნიე ხელი. თან გვერდითა შეზლონგზე გადავწექი და მაისური ავიწიე. ამ მოქმედებას თვალები გამოაყოლა.
-არ მწყენია.
-რას კითხულობ?-წიგნზე ვანიშნე. ხელში დაიკავა და დამანახა. აკა მორჩილაძის „ფალიაშვილის ქუჩის ძაღლები“ იყო. გულიანად გადავიხარხარე.
-სხვას ვერც ვიფიქრებდი.-თითებით მოვეფერე ყდას და ქართულად ნაბეჭდ ასოებს.-მოგწონს?
-არის რა. დიდი ვერაფერი.
-საიდან მოგაქვს ქართული წიგნები? - დამაინტერესა. მარტო ელექტრონულად ვკითხულობდი იქ ყოფნისას.
-აგზავნიან აქ ბიჭების მშობლები. წამოდი, ვიბანაოთ.-ხელზე დამქაჩა, თუმცა განზე გავდექი.
-არა. არ ვარ ხასიათზე.
-რატომ?
-გზად სასაფლაოზე გამოვიარე და იქ ერთი ქალი დამხვდა.-სხვაგან გავიხედე.-შვილი მოუკლიათ ჩვენებს ამ დღეს.-არაფერი მითხრა, თავი დამიქნია უბრალოდ და თვითონ წყალში გადაეშვა. მე ისე ჩამოვჯექი აუზში, მარტო ფეხები ჩავუშვი. საბამ ამოყვინთა თუ არა ჩემთან მოვიდა. ფეხები გამაშლევინა და მათ შორის მოექცა. გამეცინა.
-რას აკეთებ?-წარბები ავწკიპე და სველ თავზე ხელი წამოვკარი.
-ახლა ჩამოგასრიალებ ტანსაცმლიანად.-დამემუქრა.
-გაიწიე, არ მაქვს ამის თავი.
-ვიღაცას სენტიმენტები მოაწვა,-წაიმღერა. ფეხი ვკარი გულმკერდზე, რა დროსაც მომშორდა თუმცა წყ;ლის შხეფი მაინც მომახვედრა სახეზე.
-მე რომ წავალ, რა გეშველება?-საკითხი განხილვაში შემოვიტანე.
-მერე რა?-იუკადრისა.-აქამდეც ვიყავი შენ გარეშე, ანა.
-ამას წინად გრძნობებში გამომიტყდი.-შევახსენე დაუვიწყარი ფაქტი.
-არ ვუარყოფ.-თითი დამიქნია.-მაგრამ ეს არაფერს ცვლის.
-რატომღაც მგონია, რომ გამეღადავე. მწარედ დაისჯები თუ ასეა.
-საპასუხო გრძნობა გაქვს?-ცალი წარბი ასწია. ძალიან სახალისოდ იყო ჩემზე ცალმხრივად შეყვარებული(?).-ისედაც ვიცი, ვისკენ გაგირბის თვალი, ამიტომ..
-უკაცრავად?! - დავიყვირე.
-არც ერთი რჩევა არ გაგითვალისწინებია. წესებს არღვევ. გითხრეს, რომ არ უნდა დაგვიმეგობრდე, მაგრამ გვეძმაკაცები. გითხრეს, რომ პრეზიდენტის საიდუმლო გამოფინო, გაიგე, მაგრამ არ უმხელ მათ. ისიც აღნიშნეს, რომ არავინ უნდა შეგიყვარდეს..
-საბა.
-ჯანდაბა!-გაეცინა.-წარმოგიდგენია მაინც, რისი გაკეთება და შეცვლა შეუძლია შენსა და ანდროს ურთიერთობას?
-არანაირი განსაკუთრებული არ გვაქვს. რას ამბობ?-შევიშმუშნე.
-მაგარი სი;რობაა ეს სიყვარული.-გამიღიმა და ჩაყვინთა. წამშივე გაჩნდა ფეხებთან, მუხლებში ჩამავლო ხელი და აუზში ჩამაცურა.

.

აგვისტო ისე მიიწურა, თვალით არ მინახავს ანდრო. როგორც კრისტისგან გავიგე, ცოტა ხნით ბიჭვინთაში ( მათ ენაზე: პ ი ც უ ნ დ ა ) მოუწია გამგზავრება. არ ჩავძიებივარ. კრისტისთან დავმეგობრდი. თავის ამბებს გულღიად მიყვებოდა, თუმცა თავშეკავებული იყო როცა ანდროს ეხებოდა საქმე. მაქსიმალურად ცდილობდა ზედმეტი არაფერი ეთქვა, პირველი შეხვედრისგან განსხვავებით. სწორედ ის საღამო იყო, როცა კრისტისგან მოვდიოდი. სადარბაზოს კიბეებზე ფეხი დავდგი თუ არა, ტელეფონზე ზაზამ დამირეკა. ღრმად ამოვისუნთქე-ჩავისუნთქე. ვინატრე, რომ რაიმე სულელური დავალება არ ჰქონოდა ისევ.
-რა?! - უკმაყოფილო ხმა მკვეთრად გამოვაჩინე.
-რისთვის გაგიშვით ჩვენ, ანა?-ეს ზაზა არ ყოფილა. ტელეფონის მეორე მხარეს დიადი უფროსი, ამ ოპერაციის მეთაური მესაუბრებოდა.
-რა ხდება? - საეჭვოდ შევჩერდი კართან.
-შენი დავალება ასლანის ჩამოგდება არა მარტო კანდიდატურიდან, არამედ ახლანდელი ტახტიდანაც იყო. რას აკეთებ, გოგო?-ჩაჰყვირა ბოლო ხმაზე.
-რას მეუბნებით, უკაცრავად?-დავიბენი.
-რატომ არ დაწერე? თავის ცოლზე, რატომ არ გამოაქვეყნე ის დაწყევლილი ინფორმაცია? ხომ იცოდი? ხომ დაინახე? რას მიკეთებ მანდ? მარტო უნდა დაისვენო და გაერთო? ეს არის შენი სამსახური?
-ნუ მიყვირით!-გამოვცერი.-საიდან მოიტანეთ, რომ რამე ვიცი?
-ანა...ანა! შენ რა, იდიოტები გგონივართ?! და გგონია მანდ მარტო, მეთვალყურის გარეშე გაგიშვით?-გაღიზიანებული ბგერებით ზედმეტად ხმაურიანად დამელაპარაკა.
-ვინ მეთვალყურე?
-კარგად მომისმინე ახლა.-დამრიგებლური ტონით უარყო ჩემი კითხვა.-ახლა დაჯდები და გამოაქვეყნებ. არაფერი დაგემართება. შენ არავინ არაფერს დაგიშავებს. ამერიკაც კი ჩართულია ამ ოპერაციაში. უსაფრთოხება გარანტირებული გაქვს.
-და ვინ დამიცავს?-წამოვიძახე.-თენგო? საბა? გიორგი? რომელი?! გინდა, გადამრიო? მე რომ ის სტატია ჩემი სახელით დავწერო, ასლანი ჩემს გვამს გამოგიგზავნის იმ დამპალ თბილისში.
-გააკეთე ის, რასაც გეუბნები. სიტყვას გაძლევ..
-შენი სიტყვა ხომ იცი სადაც უნდა გაიკეთო?-არ მადარდებდა მისი ასაკი.-ზაზა სად არის?
-მოგენატრა?-ამაზრზენი ხმით დაილაპარაკა მეთაურმა.
-წადი შენიც!
-ნორმალურად!
-დაუძახე. მე მასთან ვკონტაქტობ და არა შენნაირ უკულტურო ადამიანებთან.
-აგერ ზაზა,-შრიალით მივხვდი, რომ ტელეფონი მას გადასცა.-ცოლი გიხმობს..
-იცოდე, რომ ჩამოვალ, ის იქ არ დამხვდეს!-დავიმუქრე შორიდან.
-თავი დაანებე. ჯერ კიდევ ვერ შეეგუა, რომ დავშორდით.-ხუმრობას შეეცადა, მაგრამ ნამდვილად არ ვიყავი ამის განწყობაზე. ჯერ დიდი პაუზა გავაკეთე, შემდეგ კი ჩუმად ვკითხე ჩემს ყოფილ ქმარს:
-ვინ არის მეთვალყურე, ზაზა?! - უსაშველოდ გრძელი სიჩუმე დაიწყო.
-ის ვისაც ყველაზე მეტად ენდობი.-ამოიბურტყუნა.-შენი გიორგი.
რკინის კარს შუბლი მივურახუნე.
რატომ. მაინცდამაინც ის რატომ, ღმერთო.

სიტყვა არ მითქვამს გიორგისთვის. ჩემი ჩამქრალი თვალებისა და მობილურის დანახვისას მაშინვე მიხვდა რაშიც იყო საქმე და მორიდებით გაიწია გვერდზე. სახლში შემატარა. უხალისოდ ჩამოვჯექი დივანზე, ტელეფონი მაგიდაზე დავდე და ჩემი ლეპტოპი მუხლებზე მოვათავსე. ისედაც მიკვირდა, მისი სულელური მიზეზი აფხაზეთში გადმოსახლების, მაგრამ მთლად იმასაც არ ველოდი, რომ მომატყუებდა. გამახსენდა საბასთვის ნათქვამი „გიორგის გარდა არც ერთს გენდობით“ და მისი გულახდილად დამოწმებული „მართალი ხარ“. თავი უკან გადავხარე და მოულოდნელად მომაწვა ცრემლები. ჯერ ასე არაფერი მწყენია. საბა რომ ყოფილიყო, ან თენგო, იმდენად არ ვინერვიულებდი, მაგრამ ადამიანი, რომელიც გავაკერპე..რომელიც ძმად აღვიქვი. რომლის სახლშიც ჩემი ნებით გადმოვედი საცხოვრებლად და რომლის ჩაის, რომელიც საერთოდ არ ყოფილა „იმ“ ბიცოლიასი, ვსვამდი. მეტკინა. გაუაზრებლად. არამიწიერი ძალა მომაწვა და ჩასისხლიანებული თვალებით ქვევიდან ამოვხედე ჩემს მეთვალყურეს.
-ანა..
-ასე იყო საჭირო.-გავაწყვეტინე დალეწილი ხმით. აკანკალებული თითებით გავხსენი ბლოგ-საიტი და მივხვდი, რომ აღარაფერს ჰქონდა მნიშვნელობა.
-უნდა ატვირთო?-გვერდით მომიჯდა გაუცნობიერებლად. გავიწიე. საკუთარი თავის მიმართ ვიგრძენი ზიზღი, როცა მისმა სიახლოვემ უკმაყოფილება გამოიწვია. მიღალატა..მაგრამ არც არაფერი გაუკეთებია იმედისმომცემი. ჩემი ბრალი იყო ნდობა. ეს მე ვენდე მას და არა პირიქით.
-უნდა ავტვირთო.-მონოტონური ხმით დავუბრუნე პასუხი.
-დარწმუნებული ხარ?
-შენ საიდან იცი..როდის გაიგე..
-შენი და საბას საუბარი მოვისმინე. გელოდებოდი, როდის ატვირთავდი შენი ნებით, მაგრამ.. თავს იკავებდი. და ვიცი რატომაც. ეს ჩემი სამსახურია, სხვა გზა არ არის, ანა.-დაამატა რბილად. მე სუსტად გამეღიმა. თავისუფლად ჩამომისრიალდა ცრემლი ლოყაზე, შემდეგ კი ახალი სტატიის დასაწერი ფაილი თავისით გაიხსნა.
თითებს ვეღარ ვიმორჩილებდი. არც ის ვიცოდი რას ვწერდი, სანამ ბოლოს არ გადავხედე. ფრჩხილებით ხელისგულები დავიკაწრე, შემდეგ კი გიორგის გადავხედე:
-ყველამ იცის ვინ ხარ..?
-ყველამ.
-და საბამ რაო? - არ ვიცი რატომ ვიკითხე ეს.
-მართალი ხარო.-და არც ის, რატომ მითხრა მსგავსი რამ გიორგიმ.
-გასაგებია.
-დაამთავრე?!
-კი. ვტვირთავ ახლა.
-მე კარებს ჩავკეტავ. - წამოდგა.
-რატომ?!
-ის მოვა. ეს ხომ ორივემ ვიცით, არა?-დამწუხრებულმა თავი ჩახარა.
-ღმერთო, - ამოვიჩურჩულე უკვე საკმაოდ შეშინებულმა და საბოლოოდ ჩავკალი ჩემში ღირსების, ადამიანობისა და პატივისცემის გრძნობა, როცა გამოქვეყნების ღილაკს დავაჭირე თითი. არეული გრძნობებით მისავათებული მოჭუტული თვალებით ვაკვირდებოდი, როგორ გავარდა ახალი ამბავი ყველგან. როგორ აუწიეს მეზობლებმა ტელევიზორებს ხმამაღლა, როგორ იწყო ჩემმა ტელეფონმა გაუჩერებელი რეკვა და როგორ დაირეკა კარზე ზარი.
გარდამავალი წამი მოხდა რაღაცნაირად. გიორგიმ და მე ერთმანეთში მზერა გავცვალეთ. გზის დასასრულს ვიდექით თითქოს ორივე. მე ჩემი სიცოცხლე მადარდებდა, მას თავისი რეპუტაცია ჩემთან. ხელებში მოიქცია თავი და გმირულად უსმენდა, როგორ რეკდა კარზე ზარის გამაღიზიანებელი მელოდია.
ფეხზე წამოვდექი. გიორგი ელდანაკრავივით მეცა. თავი გავუქნიე ნიშნად იმისა, რომ არაფერს ვიზამდი და მხოლოდ მივუახლოვდი კარს. შორიდანაც ვიგრძენი, როგორი იქნებოდა მისი სხეულის ენერგია. მივხვდი, როგორი სახე, გამომეტყველება და ავი გამოხედვა ექნებოდა ახლა. სახელურს დაეჯაჯგურა. მერე დააბრახუნა. ფეხი ჰკრა. დაიძახა. წამოიყვირა და

ის ნამდვილად მოვიდა.




-არ გაბედო გაღება,-გიორგის სასოწარკვეთილი ხმა უკუ ვაგდე. ცრემლიანი თვალებით ვანიშნე განზე გაწევა და სახელურს ხელი მოვკიდე. უამრავი კითხვით გატენილი თავი მივადე რკინის კარს. რატომ იყო საჭირო მაინცდამაინც ახლა ამ სტატიის დაწერა? ვეკითხებოდი უაზროდ ჩემს თავს და ამის ფონზე, შიშნარევი კანკალით გადავატრიალე გასაღები. კარი ფრთხილად გამოვწიე. ჯერ ფეხსაცმელებს დავხედე მისას, შემდეგ სხეულს თვალი ავაყოლე და როცა ნაცნობი, მაგრამ მოულოდნელი სტუმარი დავლანდე, რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, შვებით ამოვისუნთქე.
-ბესო?!-დამდუღრულივით ამოვიკნავლე. დარცხვენილი მიყურებდა. უკვე კარგად შესწავლილი ბესოს სხეულის ენით მივხვდი, რომ ისეთი რაღაც უნდა გაეკეთებინა, რაც რეალურად არ უნდოდა.
-უნდა წამოხვიდეთ, ანა. - მორიდებით გაიხედა სხვაგან. გული გადამიტრიალდა მის სიტყვებზე. სისტემის მსხვერპლად აღვიქვი თავი და გაუსაძლისი სურვილი მომაწვა, - ჯერ კიდევ მინდოდა სიცოცხლე.
-პრედიზენტთან?-ამოვიჩურჩულე. თავი დამიქნია. ხელი გამომიწოდა. გიორგისკენ მივიხედე. სახეზე ეწერა, როგორ არ უნდოდა ჩემი გაშვება და ისიც, რომ წინ გადაღობვას აპირებდა, მაგრამ ხელი ავუწიე და კბილებში გამოცერი, რომ ადგილზე დარჩენილიყო. მისი არც ერთი ქცევა არ ყოფილა ყალბი ჩემთან. მე ისევ ძველებურად მიყვარდა. ელვის სისწრაფით გამოვაძრე გასაღები კარიდან და გიორგი გარედან ჩავკეტე. დაიყვირა. დაჭრილი მხეცივით ღრიალი მორთო და მთხოვა, საშინელი ხმით მთხოვა, არ წასვლა. ბესოს ხელი ჩავჭიდე. აფხაზ, კეთილ კაცს სასაკლაომდე ჩემივე ნებით გავყევი. რისი იმედი მქონდა?! არც არაფრის. ისედაც განწირული ჩემი თავი ხელისგულზე ჩავუდე აფხაზებს. მანქანაში ჩავჯექი. გაქცევის არანაირი მცდელობა არ მქონია. ჩემი სიძლიერე გაასმაგდა. სახელურს მოვეჭიდე მაგრად. რაც შეეძლო ნელა ატარებდა ბესო. ემოციური კაცის ემოციური საქციელები გულს უფრო მეტად მტკენდა.
-ანდრო იქაა? - ამოვილუღლუღე. თავი დამიქნია.-გაბრაზებულია?! - ისევ დამიქნია თავი. წარმოდგენაც არ მინდოდა მისი სიმშვიდე როგორ იქცეოდა ნაწილებად. ხომ მითხრეს, არაფერი დაგემართებაო..ხომ მითხრეს, უსაფრთხოდ ხარო..რატომ დამაწერინეს! ჩუმად დავიყვირე ფიქრებში. გაუგებარი, არაორდინალური, დაუგეგმავი იყო ყველაფერი!
უკვე ნაცნობ სახლთან გააჩერა ბესომ. ძრავი გაჭირვებით გამორთო. უზარმაზარ ვილას მზერა ააყოლა. შემდეგ გადავიდა. კარი გამომიღო. ხელი ისევ გამომიწოდა და როცა ჩემი გაფითრებული, აცახცახებული თითები მასში მოვაქციე, არამიწიერი ძალით მომიჭირა.
-არა უშავს, ბესო.-მის დამშვიდებას შევუდექი. გილიოტინაზე მიმავალს არაფრის იმედი მქონდა. წამით მომინდა ყველაფერი მალე დამთავრებულიყო და ჩემთვის იმაზე უფრო სწრაფად მოესპოთ სიცოცხლე, ვიდრე დაგეგმილი ჰქონდათ. ჩაბნელებული აფხაზეთის ჩაბნელებულმა პრეზიდენტმა ფანჯრიდან გადმოიხედა. მეორე სართულის აივანთან იდგა ანდრო და ეწეოდა. დაინახა თუ არა ბესომ, სახე გაუშტერდა. თვითონ გააკანკალა.
-ის არასდროს ეწევა.-ამოიჩურჩულა. ერთგვარი საზომი იმასა თუ რამდენად გაბრაზებული იყო ჩემზე. ბესომ სახლში შემატარა. სიჩუმე. სამარისებური დუმილი ჩამოწვა, ისეთი რომელიც მხოლოდ სიკვდილის შემდეგაა. სახლის კიბეებს ავუყევით. ისე როგორც მაშინ, ფრთხილად, წყნარად. ანდროს დედის ოთახისკენ გავიხედე. კარი ჩაკეტილი იყო. იქ იყო ქალი, რომლის გამოც მე ასეთ დღეში ვიყავი და რომლის გამოც ახლა გარეთ ყველა ჩემზე ლაპარაკობდა. მეორე სართულის ერთ-ერთი ოთახის კარი შეაღო ჩემმა მეწყვილემ. ჯერ თვითონ შევიდა, შემდეგ მანიშნა და მეც შევყევი. მაქსიმალურად ცდილობდა მხარში ამომდგომოდა სრულიად უცნობი, უბრალოდ კეთილი გულის მქონე ბესო. ვეება ჭაღით განათებულ სივრცეში ასლანი ტყავის სავარძელზე იჯდა. გვერდებზე ორი ახმახი ედგა. ანდრო აივნის რიკულს ეყრდნობოდა და შეღებული კარიდან ჩვენ გვიცქერდა. საშინელი სახე ჰქონდა.. გადაპარსულ თავზე დაძარღვული ხელი გადაისვა.
აწითლებული თვალი შევავლე გამხეცებულ ასლანს.
-მოდი აქ,-ჩუმად თქვა მან. ბესომ ხელი შემიშვა. ერთადერთი იმედი იყო ის იქ იმ ოთახში და მანაც მიბიძგა წინ წაწევა. თანაგრძნობის მზერა გამიცვალა, შემდეგ კი განზე გადგა და თავი დახარა. ძლივს გადავდგი ნაბიჯი. მივუახლოვდი, მაგრამ დისტანცია მაინც შევინარჩუნე. ასლანი ფეხზე წამოდგა. თვითონ მოიწია ჩემკენ და ნიკაპზე ხელის უხეში მოდებით თვალებში ჩამხედა.
-ვინ ჯანდაბა ხარ, გოგო.-ამოიხრიალა. ჰალსტუხი გაიძრო ყელიდან. სუნთქვა გაუჭირდა.-მითხარი, რა გინდა! მითხარი, მოსვლის დღიდან ასეთ საშინელებებს რატომ აქვეყნებ! მითხარი!-დაიღრიალა. განზე გაწევა ვცადე, მაგრამ მკლავზე დამეჯაჯგურა და ადგილზე დამაბრუნა. ანდრომ სხვაგან გაიხედა.
-სათქმელი არაფერი მაქვს,-ამოვიჩუჩულე და ჩამოგორებული ცრემლის მოწმენდას ვაპირებდი, მისი ხელი რომ მომხვდა ახურებულ ლოყაზე. დაცემას ბესომ გადამარჩინა. ჩამოყრილი თმაც თვითონ გადამიწია და ისევ დამაყენა ადგილზე. ტკივილის გამო ხელი მივიდე ჩამონგრეულ კანზე. ალსანმა ისევ ასწია ხელი. ამჯერად უფრო ძლიერად აპირებდა მოქნევას, იქიდან..აი შორიდან..ისევე, როგორც სასტუმროს კაფეტერიაში მაშინ..
-გეყოფა. - ჩახრინწული ხმით უთხრა მამას. საშინლად დაბოხებული ტონი ჰქონდა. თითქოს, წლობით მწეველი ყოფილიყოს.
-რა მეყოფა, რა? - განწირული ხმით ყვიროდა კაცი.-შენ არ მოათრიე ეს სახლში? შენ არ მომიყვანე დაბადების დღეზე და ჩამიმწარე ის დღე? ყველას წინაშე თავი მომჭერით ორივემ და კიდევ ხმას უწევ?-ამჯერად ანდროს მიუბრუნდა. მეჯაჯგურებოდა ხელზე და ასე დაჰყვიროდა შვილს. ანდრო მშვიდად იდგა. ისე, როგორც სჩვეოდა. ფეხი შემოდგა ოთახში. თითქოს, ქარმა დაუბერა და მისი შემოსვლით ტემპერატურა შეიცვალა. ბესოს ერთადერთი ნაკვთი შეუტოკდა სახეზე და ეს ტუჩებში მალულად გაპარული ღიმილი იყო. მას იმედი მიეცა.
-და ასეთი რა გააკეთა?-ხმა აუწია ანდრომ.-ყველას გააგებინა, რომ ავადმყოფი ცოლი გყავს. მერე?
-რა მერე, ბიჭო?-ხელი შემიშვა და ანდროს დაუდგა წინ.
-სამარცხვინოა?-ერთი თავით დაბალ მამას მისი მწვანე თვალებით ჩააშტერდა.-გრცხვენია დედას გამო?
-ხალხი აჯანყდება!-კითხვას თავი აარიდა და თავის ბიჭებს მიუბრუნდა.-მიტინგი გარდაუვალი იქნება. აღარ მენდობიან...ეგონათ, რომ მოსკოვში იყო, ახლა როცა გაიგეს, რომ აქ არის, დავიღუპები!-ბოლთის ცემა დაიწყო.-ეს ვინ წყევლა ჩამოვიდა სოხუმში!-ამრეზით ამათვალიერა.-წაშალეთ ნაწერი?-მიუბრუნდა ბიჭებს. დაუდასტურეს უმალვე. განრისხებული აქეთ-იქით მიმოდიოდა, შიგადაშიგ ამბობდა სიტყვებს ბოლოს კი..
-საიდან გაიგე? - სავარძელზე ჩამოჯდა კაცი.
-თქვენს დაბადების დღეზე შემთხვევით ვნახე.-ამოვიჩურჩულე. ანდროს გახედა მაშინვე. უნდოდა დანაშაული ეგრძნობინებინა მისთვის, თუმცა უტეხი მზერა დაუხვდა და მალევე მომიბრუნდა მეც.
-ხვდები მაინც, ვერასდროს რომ ვერ ჩამოხვალ სოხუმში მეორედ?-ეს თქვა თუ არა, ოდნავ დავმშვიდდი. ესე იგი, ცოცხალს მიშვებდა.
-რა დავაშავე ასეთი, ბატონო ასლან?-ხმას ავუწიე ოდნავ, ბესო დაიძაბა. ანდრომ ხელები გადაიჯვარედინა და ყური მიგდო.-სიმართლის თქმა აქ დანაშაულია?! თუ სიმართლე სამარცხვინოა, მაშინ ცოლის დამალვა გმირობა გამოდის?
-გაჩუმდი!-წამოვარდა ფეხზე.
-მაინც მივდივარ.. მაინც ვეღარ მნახავთ და ბოლომდე ვილაპარაკებ. თქვენი სოხუმი,-ძალა მომემატა და გავთამამდი.-ერთი ჩამორჩენილი, კომუნისტობის დროში ჩარჩენილი ქალაქია. სასტუმროების გარდა ახალი არაფერი არ აშენებულა. რაც გაქვთ ერთადერთი ბუნებაა. ის ბუნება მოვლა რომ არ სჭირდება და თავის თავს თვითონ ნახულობს. ტურისტულ ადგილებსაც კი არ უვლით წესიერად. ის, რაც ვნახე ეს ორი თვე..ის რაც მოვისმინე, ძალიან ჰგავდა საბჭოთა კავშირის პერიოდს. თქვენ არაფერი გაქვთ, გარდა სილამაზისა..-თვალი მოვავლე ოთახს. დაცვის ბიჭები განცვიფრებულები მიცქერდნენ. ბესოს გაფითრებოდა კანი. ანდრო იქ არც ყოფილა თითქოს.
-კიდევ ლაპარაკობს, უყურეთ ამას.-ყურებს ვერ უჯერებდა ასლანი.-შენ მე შენი მეგობარი ხომ არ გგონივარ?

ის იყო კიდევ უნდა გამეღო პირი, ოთახის კარი შემოგლიჯა ვიღაცამ. ბესომ დამქაჩა და ზურგს უკან დამაყენა. დღესაც არ ვიცი რატომ მიცავდა ასე თავგამოდებით უცნაური აფხაზი. შეშლილი სახით შემოვიდა ახალგაზრდა ბიჭი კომპიუტერით ხელში და პირდაპირ ასლანს მივარდა.
-ის ჟურნალისტი..ის ჟურნალისტი,-სუნთქვა-სუნთქვით ლუღლუღებდა.-ის რუსი კი არა..
-ამოღერღე!-დაუყვირა კაცმა. მივხვდი, რომ უკვე წასული იყო ჩემი საქმე. ბესოს ხელი შევუშვი. სანამ გააზრებას მოასწრებდნენ, სანამ ლეპტოპიანი ახალგაზრდა ჩემზე მოყვებოდა, კარში გავუჩინარდი და ანდრო ერთადერთი იყო ვინც ეს შეამჩნია. გამომყვა.. ავტირდი. ღმერთო, იცი როგორ შემეშინდა? კინაღამ არარსებული შეტევა განმივითარდა. გამოვკურცხე. ხის კიბეები ელვასავით ჩქარა ჩავირბინე და კარი გამოვხსენი. ბესოს მანქანა დაკეტილი იყო. ჭიშკარს მივვარდი. გარეთ სიცარიელე დამიხვდა. კოხტად გაჩაღებული ბაღში შევვარდი და იქიდან მაღალ გალავანზე ახტომა მოვინდომე. ავძვერი, ჩამოვვარდი, ავძვერი და ისევ ჩამოვვარდი. ასე დაუსრულებლად, სანამ უკნიდან სილუეტის მოახლოება არ ვიგრძენი. პრინციპულად არ მივტრიალდი და დაველოდე, როდის მიმაბრუნებდა სახლში. გახშირებულ სუნთქვასთან ერთად პირველად ჩავხედე სიკვდილს თვალებში და ცხოვრებაში პირველად შემეშინდა მისი. წელზე მომხვია მარჯვენა ხელი. მომატრიალა. მწვანე თვალები შავი გაუხდა. მშვიდი ნაკვთები აღელვებული. წყნარი სახე გამხეცებული. სახლიდან გამოცვივდნენ. ძებნა დამიწყეს, მაგრამ ჩვენ უკან ვიყავით და ისინი ვერ დაგვინახავდნენ. პლუს, უკუნითი სიბნელე იყო. ბესომ გაანაწილა ბიჭები. ჭიშკრიდან დამადევნა მანქანით, თვითონ კი პრეზიდენტთან და ლეპტოპიან ბიჭთან დარჩა.
-რატომ. - ჩუმად იკითხა ანდრომ. თმა გადამიწია ყურზე. გამხმარი ცრემლები მომწმინდა. ნელა წამოიღო თითები ლოყაზე. მამისის ნათითურებს ნაზად მოეფერა და ბოლოს, ყელზე მომხვია ხელი.-რატომ, ანა. - უფრო მკაცრად განმეორდა. მის ხელს ჩავეჭიდე. ასე დამახრჩობდა. მალევე მოუშვა ოდნავ, თუმცა მაინც დამიტოვა და ცერი გამხმარ ტუჩებზე გადამისვა. მას არასდროს არაფერი გაუკეთებია ჩემთვის პატივისცემის გარდა, ღმერთია მოწმე, ამას არ ვიმსახურებდი.
-ამისთვის გამწვრთნეს, ანდრო.-ჩუმად ამოვიბურტყუნე.
-ჩემი გაგიჟებისთვის?
-შენი გამოყენებისთვის. - თვალები დახუჭა ეს როცა ვუთხარი.
-მოგკლავ. გეფიცები, მოგკლავ და მერე თავსაც მოვიკლავ,-ჩუმად დაიწყო ჩურჩული.
-ანდრო..
-წაეთრიე,-რამდენიმე წამის შემდეგ თქვა.-დროზე აძვერი,-მიმატრიალა. მუცელზე მომხვია ორივე ხელი და გალავანზე დამსვა. გული გამიჩერდა, როცა ქვევიდან ამომხედა მისი ზურმუხტისფერი თვალებით. დანაშაულის გრძნობასთან ერთად უსაზღვრო სირცხვილი ვიგრძენი მხოლოდდამხოლოდ მის მიმართ. ცრემლები ჩამომიგორდა.
-მაპატიე. მაპატიე იმის გამოც, რომ მიყვარხარ.-სუსტად გავუღიმე.-ყველაფერის მიუხედავად, მაინც ერთი წინაპრები გვყავდა. ჩემს თვალში შენ მაინც ქართველი ხარ, მოგწონს ეს თუ არა. ვიცი, დამნაშავე გგონივარ, ვიცი, გძულვარ ახლა და იმასაც ვიაზრებ, როგორი მართალი ხარ, თუმცა, ანდრო. შენ უფრო ძლიერი ხარ. რადგან ასე მიშვებ. უფრო მართალი ხარ, რადგან წასვლის უფლებას მაძლევ. გთხოვ,-გადავიწიე მისკენ. თავს ძლივს ერეოდა უბრალოდ ხელი რომ არ ეკრა ჩემთვის და მეორე მხარეს არ გადავეგდე.-არასდროს მისცე მამაშენს შენი წაბილწვის უფლება. იმაზე უფრო სუფთა ხარ, ვიდრე მე ეს წარმომიდგენია. გეფიცები..-პაუზა გავაკეთე ოდნავ.-მართლა ძალიან მნიშვნელოვანი ხარ ჩემთვის.
-ანა. წადი.
-მივდივარ..-ამოვისლუკუნე. მაღალი გალავნიდან ქვევით ჩავიხედე ის იყო გადახტომას ვაპირებდი, ჩუმად რომ დამაწია სიტყვა:
-ნუ მეფიცები.

იქვე ჩავსრიალდი და პირველივე ტაქსის ჩავუგორდი. ისტერიული ტირილი ამივარდა.

.

ზაზა..იცი, როგორ მდგომარეობაში ვიყავი? გამოუვალში. ისიც არ ვიცოდი, სად უნდა წავსულიყავი. საბასთან მომაკითხავდნენ, გიორგისთანაც მოვიდოდნენ. თენგო წარმოდგენა არ მქონდა სად ცხოვრობდა. იმდენად დაუგეგმავი, იმდენად არაორგანიზებული იყო შენი სისტემა, წყევლის მეტი არაფერი მიკეთებია. რაღაც ჯაბარხანა ტელეფონით ძლივს მივწერე თენგოს, ჩემთან რომ მოსულიყო. მის გარდა არც არავისი იმედი მქონდა. ერთადერთი იყო ვინც არავის არასდროს არ ღალატობდა. სოხუმის გარეთ ერთი პატარა სოფელია, სადაც ადრე ქართველები ცხოვრობდნენ. ახლა გადამწვარი, გადაბუგული და მიტოვებულია. იმდენად დიდი ხანია არავის ხელი არ უხლია, სახლებს შიგნით ვეება ხეებია ამოსული. ტაქსიდან სწორედ მანდ ჩამოვედი. საქონლის საძოვრად ქცეულ ეზოში შევედი და დიდ ქვაზე ჩამოვჯექი. ჯერ კიდევ ვერ ვიჯერებდი რა მოხდა. როგორ მოხდა. თქვენთან დაკავშირება იმდენად რთული და სახიფათო იყო, თავს ძლივს ვიკავებდი ისევ თავიდან არ მეტირა. გახეთქილი გულით ვიჯექი, როცა თენგო მოვარდა თავისი მანქანით და შეშფოთებულ სახეზე მამობრივი სიყვარულით აღსავსემ შემომხედა.
მანდ გავნადგურდი.
ხელები გაშალა ჩასახუტებლად. მე წამოვვარდი. არამიწიერი ძალით მოვხვიე მკლავები. თავზე მკოცნიდა გაუჩერებლად. მეხუტებოდა და მამშვიდებდა საოცრად თბილი სიტყვებით.
-ჩემო საყვარელო,-ხელი მომისვა ნატკენ ლოყაზე.-დამშვიდდი. არაფერი მოგივა.
-თენგო,-ავზლუქუნდი. რამდენიმე დღის წინანდელ ანას ჩემი თავი რომ ენახა ახლა, ალბათ თავს მოიკლავდა. სოხუმმა დამმართა ეს ყველაფერი. ჩამომანგრია.-როგორ გაიგეს? ზაზამ ყველაფერი სუფთააო..რანაირად..
-მორჩი. არ არის ამის დრო. წამოდი,-ხელი ჩამკიდა. უკანა სავარძელზე ჩამსვა და ადგილს მოსწყვიტა ავტომობილი. სოხუმიდან გადიოდა. არ მიკითხავს სად მივყავდი, ახლა ნაკლებად მადარდებდა ეს.
-ბიჭები ნახე? - ვეცადე ყურადღება სხვაზე გადამეტანა. თვითონაც ნერვიულობდა.
-გიორგიმ დამირეკა. ჩაგიკეტავს,-სარკიდან გამომხედა.-თბილისში წავიდა.-დაამატა რბილად. ამეწვა შიგნიდან ყველაფერი.
-იცოდა, რომ გამომააშკარავებდნენ. მესმის მისი.-წყენის დაფარვას ვეცადე. ამოვიღრინე და თავი გადავწიე.-შენ იცოდი?
-ახალხან მითხრა საბამ,-ხმადაბლა წარმოთქვა.-საბასთან ვიყავი, შენ რომ დამირეკე. სახლიდან გამოვდიოდით, ანდრო რომ მოვიდა. ანა,-ისევ გამომხედა.-მან გამოგიშვა, არა?
-ჰო,-ცრემლები მომერია.
-აიღე და ზაზასთან დარეკე. ამ საღამოსვე უნდა მოხდეს შენი გადაყვანა,-თავისი მობილური გამომიწოდა. ვეცადე დავმშვიდებულიყავი და ხმა გამეკონტროლებინა. ყურთან მივიდე მოწყობილობა. დიდ ხანს არ იღებდა. (იქნებ, მითხრა რატომ, ზაზა?) ბოლოს კი როცა მიპასუხა, რამდენიმე წამი ჩუმად იყო. მან წინასწარ იცოდა.
-ხომ მითხარი, რომ კბილებით იყო დაცული ჩემზე ინფორმაცია.-წამოვიწყე მე.-ხომ მომეცით პირობა, რომ არაფერი დამემართებოდა. თქვენ რა მეთამაშებით?! ზაზა!-დავიყვირე.-ამოიღე ხმა. შენ არ ამბობდი, ამერიკაც საქმის კურსშია, არაფერი სახიფათო არ არისო. როგორც წახვალ, ისე მოგაბრუნებთ და ვერავინ ვერაფერს გაიგებსო. ზაზა!
-ჰო, ანა. ასე გითხარი,-ამოიჩურჩულა.-გატეხეს ბაზა. ეტყობა, ასლანმა შენს გამოჩენისთანავე დაავალა შენზე ინფორმაციის მოძიება. გატეხეს ყველაფერი. თბილისი უარს იტყვის შენზე,-დაამატა რბილად.-იტყვიან, რომ არაფერ შუაში არიან. და უფლებას მისცემენ, როგორც უნდათ ისე მოგექცნენ. გაგიმეტეს. მათთვის მთავარი ასლანის ჩამოგდება იყო პრეზიდენტობის კანდიდატურიდან, შენ არ ყოფილხარ მნიშვნელოვანი.
-რას მეუბნები? - ყურებს ვერ ვუჯერებდი.-შენ ეს იცოდი?
-ანა..
-ჯანდაბა! ჯანდაბა! ყველა მოღალატე როგორ ხართ?-დავიწივლე რასაც ჰქვია.-ყველას საკუთარი ინტერესი როგორ გაქვთ! ყველამ რატომ მიმატოვეთ! ზაზა..
-მაპატიე.
-რა გაპატიო! რა! - კინაღამ შემომატყდა მობილური.-ის არ გეყოფოდათ აქ რომ გამომიშვით კაპიკების სანაცვლოდ, მერე ის, რომ სულელივით დამატარებდით აფხაზების კარდაკარ, თქვენ კი ამ დროს ერთადერთი..ღმერთო, ერთდაერთი რაც გედარდებოდათ ასლანი ყოფილა! გინდა გადამრიო? გინდა აქ დამტოვოთ? გაგიჟებულია ის კაცი. მოსაკლავად მომდევს, ზაზა.
-ახლა სად ხარ? - არ მიაქცია მოთქმა-გოდებას ყურადღება.
-ჯადანაბაშიც წასულხარ. ჩემით გამოვაღწევ და გეფიცები, სათითაოდ გაგებინებთ პასუხს ყველას!
-მე არაფერი შემიძლია, ან. ხომ იცი, ცხოვრებას მირჩევნიხარ.
-რომ გიყვარდე, დამეხმარებოდი. არც მაშინ გყვარებივარ ხელი რომ მოვაწერეთ და არც ახლა საკმარისად. კარგად ბრძანდებოდე. აი, მაგათ გადაეცი რომ..ან, არაფერი. ომის დაწყების მიზეზიც რომ გავხდე, მათ სახელებს მაინც ყველას გავაგებინებ. გაიგე?!
-ანა..
-არანაირი ანა! დამპალი მოღალატეები ხართ ქართველები, ამიტომაც ვერასდროს მორიგდებით აფხაზებთან. ათასი ნაკლის მიუხედავად, თავიანთ თანამემამულეს არასდროს გაწირავენ. არასდროს, გესმის ეს?-უკვე ტირილი დავიწყე ისტერიულად.-მკვლელი, ჯალათი, არ ვიცი, კიდევ რა, მაინც დაეხმარებიან, გამოუვალი მდგომარეობიდანაც გამოუყვანენ. თქვენ რა მიქენით , ხვდები ამას? გამომიყენეთ. ღმერთო ჩემო, ვერ ვიჯერებ.
-თავიდანვე დაგეგმილი ჰქონდათ ყველაფერი. არ გითხარი, რადგან არ წახვიდოდი.
-არავინ წავიდოდა!
-ვიცი. შენ ძლიერი ხარ. მეგონა გაუმკლავდებოდი, მაგრამ შენ ანა..შენ უბრალოდ შეგიყვარდა, მეტი არაფერი.
-არც კი გაბედო შეადარო ჩემი და ანდროს სიყვარული, თქვენ ბინძურ განზრახვებს. იცი, მან რა გააკეთა? იცი, ახლა ცოცხალი რომ ვარ ვისი დამსახურებაა?
-ვიცი. და საბამაც იცოდა ეს.
-ღმერთი დაგწყევლოთ ჩემი გამწარებისთვის. - დავუბარე კურთხევა და მობილური ნერვიულად დავუბრუნე თენგოს. მოსმენით შოკირებული იმ დროის ერთადერთი მეგობარი ხმას ვერ იღებდა. არ ეგონა ამდენად ჩახლართული თუ იყო ყველაფერი.
-შენ მაინც შეგისრულეს დანაპირები, თენგო? - ვკითხე რამდენიმე წუთის შემდეგ. თავი გააქნიე უხალისოდ.-და რას მოგცემდნენ სანაცვლოდ?
-შვილებს. ბავშვების გადმოყვანას დამპირდნენ. - დაიჩურჩულა. გული გამისკდა კინაღამ.
-საბას?
-არ ვიცი.
-შენი აზრით..ანდრომ რატომ გამომიშვა? - ოდნავ გადავიწიე მისკენ. ერთხანს იფიქრა, იფიქრა, იფიქრა და გაეღიმა. უცნაურად შევხედე.
-იცი შენ ამის პასუხი, ანა.


გაგრაში ჩავედით. ყველაზე მეტად განვითარებულ ქალაქში აფხაზეთში. არაჩვეულებრივი გარემოს თვალიერების თავი ნამდვილად არ მქონდა. თენგომ მანქანა გააჩერა თუ არა სწრაფად შემატარა სახლში და თვითონაც შემომყვა. როგორც კი მშვიდობით დავიგულეთ თავები, ამოვისუნთქეთ და გვერდიგვერდ მივუჯექით ერთმანეთს დივანზე. ხელი გადამხვია მოულოდნელად. გულზე მიმიკრა და პატარა ბავშვივით დაიწყო ჩემი დამშვიდება. თმაზე გადამისვა ხელი, შემდეგ იქვე მაკოცა და შემომთავაზა ჩაის გაგიკეთებო. ჩაიზე გიორგი გამახსენდა და უარესად გავხდი, თუმცა თენგოს თავი დავუქნიე. კარგად მოვლილ სახლში ნივთები გემოვნებით შეეხამებინათ ერთმანეთს. კედლის დიდ საათი წიკწიკებდა. უკვე თენდებოდა. დილის ხუთი საათი იყო.
ვერ ვიჯერებდი, როგორ მიმაგდეს ასე. ახლა ნამდვილად ვერ შევძლებდი საზღვარგარეთის ჩართვას, თორემ საქართველოს რომ მოეკითხებოდა, ეს ფაქტი იყო. არ დავტოვებდი ისე. არც იმას გავითვალისწინებდი, რომ ისინი ქართველები იყვნენ. ჭირსაც წაუღია ეგეთი ქართველები! გამწარებულმა ცხელი ჩაი ჩავუშვი კუჭში.
-როგორ უნდა გადავიდე? - გავხედე თენგოს.
-ოფიციალური გზით, რა თქმა უნდა, ვერ წახვალ. „ჩორნი ხოდით“ თავისუფლად შეძლებ.
-მარტო?-ცალი წარბი ავზიდე.
-გაგაცილებ, ნუ ღელავ.-ოდნავ გამიღიმა.-ფსოუდან არა მგონია მოვახერხეთო. ენგურის გამშვებ პუნქტზე შეუძლებელია ახლა. ტყიდან..ენგურის გადაცურვა მოგიწევს.
-რამენაირად გამაღწევინე ამ ჯოჯოხეთიდან. დანარჩენს მერე მე მივხედავ.-ოდნავ დავმშვიდდი.-ალბათ, ვინმე უნდა ჩარიო, არა?
-სანდო კაცია. უკვე დავურეკე,-გაეღიმა მიხვედრილობაზე.-სხვათა შორის, ისიც ქართველია.
-უკვე ალერგია მაქვს ქართველებზე,-ზიზღით დავბრიცე ტუჩები.
-ის სხვანაირია. როცა დაინახავ, მაშინვე მიხვდები.
-კარგი. კარგი, თენგო.
ნახევარი საათის შემდეგ თენგოს მობილურმა დარეკა. საჭმელს აკეთებდა სამზარეულოში. დავხედე და ვაპირებდი მისთვის მიმეტანა, „საბა“ ამოვიკითხე თუ არა გადავწყვიტე, თვითონ მეპასუხა.
ავიღე თუ არა, მან თენგოს სახელი დაიძახა. დუმილის შემდეგ კი: - ანა?
-კარგად ხარ? - მოვიკითხე, ცოცხალი გადაურჩა თუ არა ძმაკაცს.
-მისმინე, უკვე მოვდივართ. არაფერი გემუქრება, ყოველ შემთხვევაში ჯერ. დღეს ღამით, უკვე სახლში იქნები და არ ინერვიულო, გთხოვ.
-ვინ მოდიხართ, საბა?! - ანერვიულებული შევუვარდი თენგოს და ხმამაღალზე ჩავრთე მობილური.
-დამელოდე. თენგოს გადაეცი, რომ დემნაც ჩვენთან ერთადაა.
-ვინაა დემნა? - საბამ გათიშა თუ არა, თენგოს მომთხოვნი სახით შევხედე.
-ის ვისი დამსახურებითაც ცოცხალი დარჩები. ეცადე, ნორმალურად დაელაპარაკო. არ არის მომთმენი, არც ვალდებულია რომ გადაგიყვანოს. მადლიერი იყავი, კარგი?!
-გასაგებია, - თავი დავუქნიე. ეს რა ჯანდაბა შარია! იმდენად გაუგებარი იყო ყველაფერი, იმდენად უცნაურად ხდებოდა ჩემში ამდენი მოვლენის ერთდროულად გადატყდომა, მიკვირს კიდეც როგორ არ გავგიჟდი. ჯანმრთელი ფსიქიკა თანდათან მინადგურდებოდა. ვერაფერზე ვფიქრობდი გარდა იმისა, რომ წავსულიყავი და ცოცხლად გამეგრძელებინა მოსაწყენი ცხოვრება. ჩემი ზერელე დამოკიდებულების გამო მოხდა ეს ყველაფერი. ჩემი ბრალი იყო. უდარდელად, ვითომც არაფერი ისე ვუყურებდი ამ სახიფათო დავალებას და სწორედ ამის შედეგია ის, რასაც ახლა ვიმკი.
ერთი საათის შემდეგ კარზე დააკაკუნეს. თენგო წავიდა გასაღებად. მე საერთო ოთახში დავრჩი. ფანჯარასთან ახლოს გადავყურებდი ხედს. მზე ნელა ამოიწია. საკმაოდ ხმაურიანად შემოვიდა ადამიანების ჯგუფი. ნერწყვი ძლივს გადავაგორე სასულეში, როცა ოთახში საბა, მასთან ერთად კი ის უცნობი, დემნა შემოვიდა. დაბალი თმით, შავი, საშინლად ამჟავებული თვალებითა და წვერით მომიახლოვდა მაღალი სხეული და ერთხანს მიყურა. ჩაწითლებული თვალებით ავხედე უცნობს. თავით მანიშნა, წამოდექიო. ბრძანება შევუსრულე. გავუსწორდი. საბა და თენგო უხმოდ იდგნენ და ელოდებოდნენ, რა როგორ მოხდებოდა. სიგარეტი ამოიღო ჯიბიდან. ჯერ არც მომსალმებია, ისე გამომიწოდა მოსაწევად. გამოვართვი. თვითონ მომიკიდა. ჩემთან ერთად დაიწყო მოწევა და საბოლოოდ, ერთი ნაბიჯით მომიახლოვდა. უცნაური აურა იგრძნობოდა მისგან. ღამისფერი თვალებით ამათვალიერა. შემდეგ ხელის ზურგით მომეფერა ნატკენ, უკვე ჩალურჯებულ ლოყაზე და შუბლზე მაკოცა. საშინლად ამიჩუყდა გული. მეგონა, დავპატარავდი. მეგონა, ყველამ ფეხით გადამირია და ახლა ის უცნობი დემნა ნაწილების შეგროვებას იწყებდა. თანადგომის შეგრძნებამ უსაზღვროდ პატივისცემით ამავსო მის მიმართ.
-გადაგიყვან. უბრალოდ აღარ იტირო,-ცრემლი მოაშორა კანს, ქართულად მიჩურჩულა და გამიღიმა.

მთელი დღე სავარძლიდან არ ავმდგარვარ. ბიჭების ტრიოს ვუსმენდი, როგორ განიხილავდნენ ჩემს გადაყვანას. რამდენიმე გზა დაასახელეს, იქიდან საუკეთესო აარჩიეს და ტელეფონებზე ჩამოეკიდა ყველა. ტელევიზორი არ ჩაართვევინა საბამ თენგოს, საშინელი ამბავია, რად გინდა მოსმენაო. ინტერნეტი აფეთქებულია, უკმაყოფილოდ ამოიბურტყუნა თენგომ. დემნამ თავისი დინჯი მიხვრა-მოხვირთ მიმოდიოდა ოთახში და ვიღაცებს ელაპარაკებოდა. ბოლოს, როცა დაღლილი დაჯდა დივანზე თენგოს გადახედა და სთხოვა, რამე მაჭამეო. ორივე სამზარეულოში გავიდა, საბა კი ფანჯრის ჩარჩოს მიეყრდნო.
-ანდრო იყო ჩემთან,-ჩურჩულით მითხრა.
-რა თქვა.
-იცის, რომ მეც ვიცოდი შენზე.
-და..?
-ზაზამ დაახლოებით ერთი წლის წინ დამირეკა.-წამოიწყო.-არ ვიცი, როგორ გაიგო სად ვიყავი, მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს. ნახევარი საქართველო მაინც აქ არის, ალბათ ვინმემ უთხრა ჩემზეც. მაშინ მითხრა, რომ შენ აპირებდი ჩამოსვლას და ასეთი რამ იგეგმებოდა. ვუთხარი, სახიფათოა, თან გოგო მაინც არ გამოუშვათ-მეთქი, მაგრამ ეს შენ არ გეხება, გოგო კი არა ნამდვილი მებრძოლიაო,-გაეცინა აქ. მეც გადამკრა ღიმილმა.-მითხრა, რომ ყურადღება დაგჭირდებოდა. თანადგომა და ბევრი კავშირები. ასევე, ხალხს უნდა სცოდნოდა, რომ შენ ჩემიანი იყავი. მეგონა, მატყუებდა. უარი ვუთხარი, ამ მახეში არ გავებმები-მეთქი, მაგრამ შინაგან საქმეთა მინისტრი რომ დამალაპარაკა, მაშინ მივხვდი რამდენად სერიოზულად იყო საქმე.
-და უბრალოდ დათანხმდი?
-არა. არც მინდოდა, არც მქონდა მაგის თავი. მითხრეს, თუ ამას გააკეთებ, შენი დის ცხედარს გადმოგიგზავნით და იქ დამარხე, სადაც შენ გინდაო.-თვალები აუწყ;ლიანდა. შემდეგ თავისუფლად გადმოუგორდა ცრემლი.-ფოტოებს მიგზავნიდა, როგორი შებილწული იყო სასაფლაო.
-რატომ? - ძლივს ვთქვი.
-მე და ჩემი და ერთად ვიზრდებოდით. მშობლები არ გვყავს. ერთ დღეს, როცა სამსახურიდან ვბრუნდებოდი..მაშინ დაცვლის პოლიციაში ვმუშაობდი,-გაეცინა. ალბათ საკუთარ უკუღმართ ცხოვრებაზე.-სწორედ მაშინ..ჩემი ძმაკაცი..მასზე ძალადობდა. დაუფიქრებლად ამოვიღე იარაღი და გავისროლე. მის ნაცვლად ჩემს დას მოხვდა. ისტორიის დასასრული.-ისევ გაიცინა ცრემლიანი სახით.-როგორც წესი იყო ისე დამარხეს ნათესავებმა. მე გამოვიპარე. ძმაკაცებს დავურეკე და დასაფლავების მეორე დღეს უკვე სოხუმში ვიყავი და საქმეებს ვარჩევდი, ანა. მაგის შემდეგ იმ გამო*ლევებულის ოჯახი მოსვენებას არ აძლევს ანას საფლავს.
-ჰა?!
-ჰო, ანა ერქვა.-გაეღიმა.-შენსავთ ლამაზი და საყვარელი იყო. გადავწყვიტე, დავთანხმებულიყავი და მისი ცხედარი აქ გადმომესვენა. აქ მაინც იქნებოდა მშვიდად. მერე შენ ჩამოხვედი.. მერე ანდროს გადაეყარე. და მეც უფლება მოგეცი, რომ ანდროთი გესარგებლა. იცი, რატომ?-თავი მიადო რაფას.-ზუსტად ვიცოდი, რომ მასთან დაახლოება შენი უსაფრთხოების გარანტია იქნებოდა. ის შენ არ გაგიმეტებდა. და არც გაგიმეტა. რომც არ შეგყვარებოდათ ერთმანეთი, მაინც მოგცემდა წასვლის საშუალებას, რადგან ის ასეთია. ადამიანია. და მორჩა. მნიშვნელობა არ აქვს ვინ ხარ მისთვის, მან ძალიან კარგად იცის რად გიღირდა აქ ყოფნა, ანა.
-ზღაპარში ვარ..-გამეცინა ამ ყველაფერზე.-ყველამ გამიმეტა. ყველამ. მაგრამ მან არა, ვისაც ყველაზე მეტად ჰქონდა უფლება გავემეტებინე და მართალიც იქნებოდა.
-ჰო. მან არა.
-მაგარი დამპალი ვინმეა მამამისი. დამარტყა,-ლოყაზე მივიდე ხელი.
-ანდრო როცა არ იყო, მაშინ სასტიკად სცემდა ცოლს. ანდროს თვალწინ ვერასდროს ბედავდა. ახლა მით უფრო, დააინვალიდა.-მერე აღარ გაგვიგრძელებია, ბიჭები შემოვიდნენ ოთახში. საბამ და თენგომ დიდხანს უყურეს ერთმანეთს, შემდეგ ორივენი გავიდნენ და დემნასთან მარტო დამტოვეს. დღემდე არ ვიცი რატომ.
ის შორიდან მიყურებდა. ბოლოს, ფეხზე წამოდგა და სკამი მოაჩოჩა ჩემთან ახლოს. დავიძაბე.
-რამის გეშინია? - ჩამხედა. პირდაპირი მნიშვნელობით.
-რა?
-რატომ გაქვს ისეთი სახე, თითქოს რაღაცის თქმა გინდა?
-არ ვიცი?
-ვიღაც შეგიყვარდა, არა?-ჩაეღიმა მას. რატომღაც მეგონა, რომ ადრე ჩემს მსგავს სიტუაციაში აღმოჩენილი ადამიანი უნახავს.
-უკაცრავად?
-რა ჰქვია? - წამოდგომა ვცადე, მაგრამ ხელი დამახვედრა და ისევ დამსვა.-არ გადაგიყვან, თუ არ მეტყვი.-აქ ორივეს გაგვეცინა.
-მასთან დავამთავრე უკვე. გამომიშვა,-იმის გახსენებაზე, თუ როგორი მრისხანედ აენთო მწვანე თვალები საკუთარი თავი შემძულდა. უკვე მერამდენედ.
-მე სახელი გკითხე, ანა.
-ანდრო,-ამოვიოხრე.-მისი სახელია ანდრო არშბა. - წარბები შეჰკრა ჯერ. გაანალიზა რაც ვუთხარი.
-არ მიკვირს, რომ გამოგიშვა.-ამოიჩურჩულა ბოლოს.
-შენ ვინ ხარ?-შენობითი ფორმის არ მომრიდებია მასთან. ტიპი იყო ასეთი, აუცილებლად გულახდილი უნდა ყოფილიყავი, სხვაგვარად არ გამოდიოდა.
-მეც მყავს ერთი შენნაირი სახლში,-გაეცინა.
-ანუ?
-ისიც შარში ეხვეოდა სულ. ჰგავხარ მას. ისედაც მოვიდოდი. ისედაც დაგეხმარებოდი, მაგრამ ახლა როცა ასე ძალიან დაემთხვა რაღაცები..ასმაგად მინდება უსაფრთხოდ იყო. და უსაფრთხოდ ჰყავდეს ქალი ანდროს,-ეს ნაწილი ვერ გავიგე. თუმცა მისთვის ნათელი იყო ყველაფერი.-გიფიქრია იმაზე, რა დაუჯდა შენი გამოშვება? გიფიქრია, იმაზე ახლა რას შეიძლება აკეთებდეს, ანა? უბრალოდ არ წახვიდე. არც უბრალოდ დაემშვიდობო. ის შენ თავისუფლებას გჩუქნის, ეს უნდა დააფასო.
-საიდან იცი ამდენი რამ..
-იქიდან, რომ ოდესღაც მეც ვყოფილვარ მის ადგილას.
-შენც გაუშვი ვინმე? - ჩამეღიმა.
-და დავიბრუნე კიდეც. - აქ უკვე ნიშნისმოგებით ჩაურთო. როცა ეღიმებოდა, უნათდებოდა სახე. საოცრად არანორმალური კაცი იყო ჩვენი დემნა. პირველივე ნახვისას მოვინუსხე. მისი ეფექტი ალბათ დიდხანს გამყვება.
-ჯერ კიდევ სიზმარში ვარ მგონია,-ამოვიჩურჩულე დე ფეხები ავკეცე სკამზე. მზერა გამომაყოლა. დავიბენი..მერე შემრცხვა და ჩამოვწიე. მას გაეღიმა კიდევ ერთხელ.
-წასვლა გინდა? - სიგარეტი ამოიღო ჯიბიდან. გამომიწოდა და ისევ დავიწყეთ ერთად მოწევა.
-რა თქმა უნდა. - არც დავფიქრებულვარ.
-რატომ,-მომიკიდა.-ვინმე გელოდება მანდ?
-არავინ. მაგრამ ვაპირებ დედაჩემს დავურეკო,-მოულოდნელად გულის გადაშლა მომინდა. ის სანდო იყო. ეს ვიცოდი. ეტყობოდა, რომ იყო და მორჩა.-პოლონეთშია გათხოვილი. არ ვკონტაქტობთ, მაგრამ ვეტყვი, რომ მასთან ერთად მინდა ცხოვრება და მიმიღებს. ყოველ შემთხვევაში ასე ვფიქრობ.
-ჩემთან წამოდი.
-ჰა?
-სამი შენნაირია სახლში,-ისევ გაეცინა მას.-მართლა გეუბნები. მაგრამ არ გჭირდება ჩემთან ყოფნა. დარჩენა რომ გინდოდეს, ისედაც იცი ვისთან უნდა მიხვიდე.
-მისთვის მოღალატე ვარ, დემნა.
-და შენთვისაც იქნებოდა პირიქით რომ ყოფილიყო. მაგრამ აზრი?-ჩაასრისა საფერფლეში ნამწვი.-თუ უყვარხარ, ფეხებზე დაი;კიდეს შენს ქართველობას.
-მას იცნობ? - გადავხედე. წვერზე ჩამოისვა ხელები. საქორწინო ბეჭედი უმშვენებდა არათითს. ცოლს მიმამსგავსა. სულელივით გამიხარდა მისი კარგი დამოკიდებულება ჩემზე.
-ვიცნობ.
-და?
-მილიონი წლით გაუსწრო აფხაზების ყოფას. ის ცალკეა, დანარჩენები ცალკე. ის სხვაა, ანა. ეს დაინახე.


***
შუა დღეს დადგა. მზემ სხივები გამოანათა, თუმცა ღრუბლები გადაეფარა და ოდნავ მოწყენილი ამინდი დადგა. გაგრის ცისფერი ზღვას შორიდან მოვეფერე და უკვე შეგუება დავიწყე, რომ ვერასდროს ვიბანავებდი მასში. თენგოს მაისურსა და შორტში გამოწყობილი ვიჯექი დივანზე, როცა საბა შემოვიდა და წასვლის შესახებ მაცნო. ზანტად წამოვდექი, უკან მივყევი ბიჭებს და გარეთ გავედით. მშვიდად გამოვედით ქუჩაში. საბა და თენგო თითქმის არ ნერვიულობდნენ, ძალიან ჰქონდათ დემნას იმედი.
-შენ ჩემთან ჩაჯექი,-მითხრა დემნამ. თავი დავუქნიე, ის იყო მის გამოღებულ კარში უნდა გავსულიყავი, მანქანა რომ გაჩერდა ზუსტად დემნას ფეხებთან. დავინახე, როგორ ჩაეღიმა სუსტად კაცს. იცოდა..წინასწარ იცოდა, რომ ვიღაც უნდა მოსულიყო.
ერთი სიცოცხლე დამიმთავრდა, როცა ავტომობილიდან მათარით ხელში გადმოაბიჯა ანდრომ. ნასვამი იყო. ჩაწითლებული თვალებით, ალკოჰოლით სავსე მათარითა და არეული მზერით გადმოაბიჯა. დემნას დანახვაზე სულელივით გაეღიმა და გადაეხვია კაცს. ზურგს მიარტყა რამდენჯერმე ხელი, შემდეგ თენგოსა და საბას აუწია ხელი. ბოლოს, მე შემომხედა.
-ანუშკა,-რევერანსი გააკეთა შემთვრალმა და გაეცინა. აბიბინებულ მინდორს დაემგვანა მისი ნახევრად წითელი თვალები. არწივივით მედიდური მზერა ახლა ცინიკური, ირონიული და სარკასტული ერთდროულად ჰქონდა. გაცრუებული იმედი ზედმეტად ეტყობოდა მის სახეს. მე შტორმივით დამატყდა თავს ემოციები. შემეშინდა..უკვე მეორედ შემეშინდა, რომ რამეს მიზამდა. დემნას დავუდექი უკან.
-რისი გეშინია? - ჩუმად მკითხა დემნამ.
-მთვრალია.
-ავადმყოფი არაა, წესიერად მოიქეცი.-კბილებში გამოსცრა გაღიზიანებულმა. თენგოს სიტყვები გამახსენდა მის მოთმენასთან დაკავშირებით. დავეთანხმე, მისი ზურგიდან ჰორიზონტზე გამოვედი და ანდროს ერთი ნაბიჯით გაუბედავად მივუახლოვდი. სწორედ მაშინ ჩაუშვა ერთი ყლუპი არაყი კუჭში. ბიჭებმა მანქანები დაძრეს და მოშორებით გავიდნენ. ანდრომ თავით მანიშნა ეზოში შესვლა. ახლომახლო მოშორებით იდგა სახლები, არავინ იყო მაგრამ მაინც. გულში ვიმეორებდი, რახან დემნამ უფლება მისცა. რახან საბამ...თენგომ..ესე იგი, არ მომკლავს. ესე იგი, დამინდობს..ესე იგი, ის..მპატიობს?!
-მაჩვენე,-ნიკაპზე ამომდო თითები. დალურჯებული ლოყა შეათვალიერა.-ძალიან გტკივა?!-შეჭმუხნა წარბები.
-კარგად ხარ?-სავსებით გულახდილი კითხვა დავსვი.
-რაღაც მოგიტანე.-უკანა ჯიბიდან ერთი ბლოკნოტი ამოიღო. გული როგორ არ წამივიდა, არ ვიცი.-შენია.
-ანდრო, გეხვეწები..-უკვე ტირილს ვიწყებდი. თავშეკავება სადღაც წაბრძანდა.-ის ხომ შენ გქონდა, შენია!-სასტიკად არ მინდოდა მოეცა.
-ერთი ჩემთანაა, მეორე შენთან იყოს.-ძალით ჩამიდო ხელში.
-რატომ დალიე? - გულაჩუყებულმა მივუგე და ნაცრისფერ მათარაზე ვანიშნე. მოსვლის წამიდან არ უშვებდა ხელიდან.
-რატომ დავლიე? - გაეცინა. თითქოს განზრახ, ჩემს გასაღიზიანებლად ამოიღო სიგარეტის კოლოფი და მოუკიდა. მიუხედავად იმისა, საშინლად სექსუალური იყო მას მაინც არ უნდა მოეწია. ხომ თქვა, მეზიზღებაო..ასე უნდო ყოფილიყო ბოლომდე. არ უნდა მომეხდინა ამხელა ზეგავლენა, არ უნდო დატყობოდა ჩემი „ღალატი“.
-მეკითხები, რატომ დავლიე?!-ხმას აუწია და ისე განაგრძო.-ანა, მე შენ გელაპარაკებოდი. მე შენ რაღაცებს გიყვებოდი..ჯანდაბა, გენდობოდი!-ამოიყვირა. გუგებში გაუბრწყინდა, ამის შემყურემ კი ისტერიული ტირილი მოვრთე უხმოდ.-პოლიტიკა არ მადარდებს..არც ის ვინ ხარ. ერთადერთი, რასაც ვითხოვ ეს სიმართლეა. დაწყევლილი სიმართლე! შენ გამო..შენი დამპალი ძრახვების გამო საბამაც მომატყუა. ჯანდაბა,-რაღაცას აუქნია ფეხი. ნერვიულად მოქაჩა სიგარეტი, შემდეგ კი წამში მომიახლოვდა. სიგარეტიანი თითებით კიდევ ერთხელ მომეფერა ლოყაზე. აცახცახებული ხელი თვალებზე მოისვა. ძალიან არ უნდოდა ცრემლებს დაესველებინათ მისი სახე, მაგრამ როცა მე მიყურებდა როგორ ვტიროდი, თვითონაც უჭირდა შეკავება. ამოვისლუკუნე. მან სხვაგან გაიხედა. პაპიროსი ხელიდან ავაცალე. მოვისროლე. მათარაც მოვგლიჯე მის ნატიფ ხელებს და თავი ავაწევინე. ჭაობივით იყო მისი თვალები. სისხლისფერი ხაზები ემჩნეოდა მთვრალ გუგებს. ნაზად მოვეფერე წამოზრდილ წვერს. გადაპარსულ თავზე ხელი გადავუსვი და ტუჩებზე ზედაპირულად ვეამბორე. მე უფრო ცუდად გავხდი. ის უფრო მეტად გაბრაზდა. საშინელი წყრომა დაეტყო გამომეტყველებაზე. ჩემი მოცილება სცადა, უფლება არ მივეცი და კისერზე მოვხვიე მკლავები.
-მიყვარხარ, ანდრო.-შუბლი შუბლს მივადე.-მინდოდა ძლიერი ვყოფილიყავი, მაგრამ არ გამოვიდა. სოხუმში ასე არ გამოდის..ამას მივხვდი. იმასაც მივხვდი, როგორი საშინელი მამობა იციან აქაურებმა. და ამის გამო, როგორ ასმაგად უყვარდებათ შვილებს დედები. ეს ორი თვე მე შენ გიყურებდი..შენგან ვსწავლობდი, როგორი შემწყნარებელი, გულკეთილი, მშვიდი და გაწონასწორებული უნდა ვყოფილიყავი. შენ საოცარი ხარ,-ცერი გადავუსვი ტუჩებზე. თავი გააქნია. აერია ყველაფერი.
-შეწყვიტე..-დაბოხებული ხმით მომიგო.
-არ გიმსახურებ. იმდენად კარგი ხარ..იმდენად საოცარი..-თენგოს მაისური თანდათან დასველდა. რაც უფრო მეტ დროს ვატარებდი მასთან, მით უფრო მინდოდა გვერდით ვყოფილიყავი. იმ დიალოგის პერიოდში უფრო მეტად მიყვარდებოდა და ეს საოცარი გრძნობა იყო.
-გაჩუმდი..გთხოვ,-მოიშორა ჩემი ხელები. თვითონ შემიცურა კეფაზე ხელი და ცრემლები მომწმინდა.
-არასდროს დაგივიწყებ. არც შენ, გთხოვ. არ მინდა თავის მართლება. არც ის მინდა, შენ რომ მაპატიო, რადგან მერე უფრო გაგვიჭირდება ორივეს. არ მინდოდა სტატიის დაწერა, ანდრო,-ვუჩურჩულე.-მაგრამ მაინც დავწერე. ისედაც ცუდად იყავი დედაშენის გამო..ისედაც დარდობ, მე კიდევ ..არაუშავს,-წამოვიძახე ხმამაღლა.-არაუშავს თუ ჩემნაირმა უსინდისომ ეს გააკეთა.
-არ წახვიდე,-ამოიხრიალა. ხელები ჩამოვუშვი. არაფერი გაუგია, რაც ვუთხარი. თვალები დავხუჭე. თუმცა მაინც ვხედავდი მის მწვანეს. მის სისხლიან მწვანეს.
-ანდრო..
-წახვალ?
-სხვა გზა არ მაქვს.-მოწყენილმა ვუთხარი.-შენ წამოდი..
-დედას არ დავტოვებ.-მაშინვე მომიჭრა.
-უნდა წავიდე,-ერთი ნაბიჯით მივუახლოვდი. თვითონ უკან წაიწია.
-არ შემეხო ისე წადი. არ ვიცი რას დაგმართებ..გთხოვ, სწრაფად წადი.-საერთოდ ვერ ვცნობდი, როგორ შეეძლო ასე მოქცევა. გადასხვაფერებულს მკვდრის ფერი ედო. მთვრალი, არეულ-დარეული ემოციებით იდგა. იქიდან საბამ დაიძახა დროაო უკვე, ამიტომ მივტრიალდი მხოლოდ. ანდრო ემოციის გარეშე, გაყინული მზერით წავიდა და მანქანაში ჩაჯდა. კიდურები ძლივს გავამოძრავე. დემნას მივუახლოვდი თუ არა წონასწორობა დავკარგე და მის ხელებში ჩავესვენე. ფრთხილად ამწია და ჩამსვა. საჭეს მიუჯდა და დაქოქვის შემდეგ, კარგა ხანი უყურებდა ანდროს მინიდან. ისიც მას. მე ორივეს. თვალებით დაამყარეს კონტაქტი. სუნთქვაც კი გამიჭირდა იმაზე ფიქრით, როგორ არ მომცა დამშვიდობების საშუალება ანდრომ. მთლიანად გამიშვა.
-რა უქენი, ანა.. - ჩურჩულით თქვა დემნამ. გაზს ოდნავ მიაჭირა ფეხი და ანდროს მანქანას გვერდი აუარა. გზატკეცილზე უნდა გადაეყვანა ცარიელ ქუჩაზე, მაგრამ წინ მანქანამ გადაუსწრო და გზა გადაგვიღობა. გაცოფებულმა დემნამ ჯერ ვერაფერი გაარჩია, შემდეგ კი გადაფრინდა ავტომობილიდან და შვებით ამოისუნთქა. იმდენად დავიძაბე და იმდენად შემრცხვა, როცა კრისტინას შეშლილი სახე დავლანდე გაქრობა მომინდა დედამიწიდან. კარი თვითონ გამომიღო. წივილი-კივილით გადმომათრია რასაც ჰქვია და შუა ქუჩაში ჩხავილი მორთო.
-რა ადამიანი ყოფილხარ?-ამოიყვირა სასოწარკვეთილმა.-შენ როგორ გენდე? როგორ?
-კრისტინა.-კბილებში გამოსცრა დემნამ და მისი მკლავი მოიქცია ხელებში. გაუსხლტა კრისტინა.
-რატომ, ანა,-ამოიტირა გოგონამ.-ხომ მოგიყევი..ხომ აგიხსენი ყველაფერი და შენ მაინც რატომ? ახლა კმაყოფილი ხარ? მოგწონს შენი საქციელი?
-კრისტინა!-საბოლოოდ მობეზრდა დემნას ყველაფერი. მას არ ჰქონდა ჩვენთვის დრო. ამ კონცერტებისთვის არ ეცალა. ისედაც საკმარისი ითმინა. კრისტინა გახევდა.-წადი და ანდროს მიხედე. დროზე!
-რას სჭირს ანდროს? - ზიზღით შემომხედა.
-ნასვამია. სახლში წაიყვანე,-შუბლი მოისრისა კაცმა. ხელით ანიშნა, სადაც იდგა ანდროს მანქანა და შედარებით თბილად მოეფერა.-მიდი, კრისტი, წაიყვანე.

უარესად გავხდი. დემნამ შუბლშეკრულმა გადმომხედა.-თუ იცოდი ასეთი ამბავი მოჰყვებოდა იმ ნაწერს, გეთქვა რომ არ გინდოდა. საბასთვის მაინც. ის ჩემთან მოგიყვანდა.
-და?
-დედას მოვუტ’ყნავდი შენს უფროსებს.


ბიჭებთან დამშვიდობება იმაზე საშინელი აღმოჩნდა ვიდრე ვვარაუდობდით. გვიან საღამოს, დაახლოებით ცხრა საათისკენ ჩავაღწიეთ უღრან ტყეში, რომლის მიღმაც ენგური გამოედინებოდა. დიდი კალაპოტის მქონე, ღრმა და ჩქარ მდინარეს როგორ გავუმკლავდებოდი ნამდვილად არ ვიცოდი, თან ღამით, თან მარტო. მანქანიდან გადმოვედით თუ არა, თენგოს გული აუჩუყდა. საბას და მას ერთდროულად მოვეხვიე, ორივეს ლოყაზე ვაკოცე და ვთხოვე..არასოდეს დავიწყება. დემნა მოშორებით იდგა. როდესაც ყველანაირი სცენა დამთავრდა, ხელი ჩამჭიდა და ტყეში უფრო ღრმად შემიყვანა.
-უნდა გადავცურო? - შიშნარევი ბგერები გავურიე ხმას.
-უნდა გადაიარო. ბლოკნოტი წამოიღე?-უცებ გაჩერდა.
-კი. ლიფზე მაქვს მიმაგრებული,-გაეცინა. სვლა განაგრძო. თავისუფლად მივდიოდით, თითქოს უკანონოდ კი არა, სრულიად ლეგალურად გადავდიოდით საზღვარს. გზაზე მინგრეული იყო მიწა. ჩასავარდნ ადგილას დემნამ გადამსვა. ბოლოს კი როცა მდინარე დავლანდეთ საწყისთან გამაჩერა.
-გადაგყვები,-მიჩურჩულა. თმა ერთ მხარეს გადამიყარა.-მაგრად მომეჭიდე.-სიცხის მიუხედავად გაყინული იყო ენგური. ანდროსა და კრისტინას მაგივრად მან დამსაჯა ყველაფრის გამო და კიდურები გამიყინა. ჩქრიალით მოვარვარე სვანეთის მდინარე აქ წყნარი უნდა ყოფილიყო, თუმცა იმ საღამოს ზედმეტად გიჟივით გამორბოდა. სხვადასხვა შენაკადებით გამდიდრებული ელვის სისწრაფით მიედინებოდა შავი ზღვისკენ და ამიტომ ვერ აჩერებდა ვერც ერთი სულიერი. ქვები, ქვიშა, - ყველაფერი ეს ფეხქვეშ ტერფებს მატკიებდა და წონასწორობის დაკარგვას იწვევდა. ათასჯერ დავიჭირეთ მე და დემნამ ერთმანეთი. წელამდე სველი ვიყავით. როგორც კი ამოვედით, მაშინვე დამაცემინა. პირზე ხელი ამაფარა და სწრაფი ნაბიჯებით შევვარდით უკვე მეორე ტყეში.
-აქედან უკვე ძალა აღარ მაქვს. მე არ ვიცი, როგორ დაგხვდებიან ქართველი ჯარისკაცები მას შემდეგ, რაც საერთაშორისო ასპარეზზე ხარ. პოლიცია მით უმეტეს, არ დაგინდობს. მარტო უნდა წახვიდე. დაახლოებით, ერთი კილომეტრის იქით ჩემი ბიჭები დაგხვდებიან. გაძლებ?
-მარტო?-თითქმის წამოვიყვირე.-მეშინია.-თავი ვერ ვიცანი.
-ჯანდაბა...-ამოიჩურჩულა.-წადი. მიდი, გამოგყვები.
-საშიში არ არის?
-ანა.
-კარგი, მივდივარ.-უცებ შევტრიალდი და მასთან ერთად ნელი სირბილით დავიწყე ტყის კორიდორის გარღვევა. ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ნახევარი გზა გამომყვა. ჯერ კიდევ შემორჩენილი სინდისის გამო ვაიძულე უკან გაბრუნება და გზის თვითონ გაგრძელება გადავწყვიტე. არ მოისვენა..იცოდა, რომ მეშინოდა, ამიტომ ტელეფონით „თავის ბიჭებს“ დაურეკა და ჩემთან მოგებება დაავალა. მანამ, არ გამიშვა სანამ ფანრის სინათლე არ დალანდა და იქიდან ჩუმი ძახილით მომავალი რამდენიმე ადამიანი არ შეიცნო.
-არ ვიცი, რა უნდა გითხრა. - მივუტრიალდი მას ჩურჩულით.
-ალბათ, მადლობა.
-უღრმესი მადლობა, დემნა.-ხელები შემოვხვიე მის სველ სხეულს.-ანდრო ერთადერთი მეგონა ვინც ადამიანი იყო აქ. შენ მეორე ხარ.
-ნუ პოეტობ, წადი.
-როგორმე შემატყობინე, რომ უსაფრთხოდ წახვალ. მადლობა,-ლოყაზე კოცნას ვუპირებდი, თუმცა არ მიმიკარა და თვითონ მეამბორა შუბლზე. ერთხანს ჩუმად იყო, ბოლოს კი ასეთი რამ მითხრა:
-შენ თუ გიყვარს, გიყვარს საზღვრების გარეშე. უაზრო დოგმებისა და ილუზიების გარეშე. როცა იგრძნობ, რომ შენი ცხოვრება არაფერია, როცა გაიაზრებ, რომ ყველანაირ სფეროშია ადამიანური გრძნობები გასათვალისწინებელი, როცა დაფიქრდები იმაზე, რაც გააკეთე მიხვდები, რომ ანდროდ არ ღირდა ეს ყველაფერი. მაშინ უბრალოდ დამირეკე. - ხელი შემიშვა. მიმატრიალა და ბიჭებს ჩაუგდო ჩემი სხეული. თვითონ გაირბინა. ორი ადამიანიდან ერთ-ერთ კაპიუშონიანს ხელი ჩავჭიდე და ჯერ კიდევ ტრანსში მყოფმა მასთან ერთად დავიწყე მკაცრი ტყის გავლა.
როცა უსაფრთხოდ გამოვედით(რაც არ გამკვირვებია), მალევე ჩამსვეს ავტომობილში. გიჟური სიჩქარით გამოიარეს ზუგდიდის ტრასა და დაახლოებით ოცი წუთის შემდეგ შეანელეს სიჩქარე. უკანა სავარძლიდან თავი გამოვყავი.
-იქნებ, ქუდები მოიხადოთ.-ვთხოვე ბიჭებს. ერთმა მაშინვე შეასრულა თხოვნა. ქერა თმიანი ტიპი იყო. ხელი ამიწია უხალისოდ და გზის თვალიერებას მოჰყვა.
-შენ? - მივმართე მეორეს. ნელა გადაიწია კაპიუშონი. და მეც ნელა დავიწყე გააზრება თუ ვინ იყო ის.
-გიორგი?-წამოვიკივლე. გაეცინა.
-გეგონა, მარტო დაგტოვებდი?! მართლა მოღალატე ხომ არ გგონივარ, ანა?

*

„კიდევ ერთხელ გამარჯობა, ზაზა. ალბათ შოკში ხარ ამ ყველაფრის წაკითხვის შემდეგ. შენთან ქორწინებისას ასეთი მეამბოხე და თან ემოციური არ ვყოფილვარ. შენ აქამდე ალბათ გეგონა, რომ მე ისევ მანდ ვიყავი. და უკვე მკვდარი. მაპატიე, იმედებს გიცრუებთ ისევ. ეს ხუმრობით. ვიცი, რომ გაგიხარდა, საღ-სალამათი რომ ვარ. მიუხედავად იმისა, რომ შენი უმოქმედობისა და უთქმელობის გამო დამემართა ყველაფერი, მე მაინც ვერ გადანაშაულებ. ალბათ, ყოფილი ქმრების მიმართ უცნაური დამოკიდებულების გამო. ეს იქით იყოს და რა მინდა გითხრა. როგორც კი ამ წერილს მიიღებ და სავარაუდოდო ჩაამთავრებ, მაშინ შეიცვლება თბილისში ყველას დღის წესრიგი. მე ყველაფერი მოვაგროვე. ყველა წერილი, ყველა ჩანაწერი ჩემთანაა და როცა შენს უწყებას ჰგონია, რომ ასლანმა ჩამომახრჩო, მე პოლონეთში, დედასთან ერთად ვისვენებ.
ალბათ შენც მოგხსნიან. და ალბათ ისევე როგორც სოხუმში პრეზიდენტი, თბილისშიც შეიცვლება მთავრობა. მაპატიე, თუ სამსახურს დაკარგავ. მაინცდამაინც არ ვწუხვვარ ამის გამო, დიდი პოტენციალი გაქვს, რამეს იშოვი.
გაინტერესებს რა ხდება?!
დედასთან ვარ. ახალ მამიკოს დიდად ვერ ვწყალობ, მაგრამ ის მაქსიმალურად ცდილობს ჩემს გულის მოგებას. ამჯერად, აქ სრულუფლებიანი პოლონელი ვარ. მოკლედ, არ დამიტოვებია ერი, რომელსაც ვერ „მივეწერე“, თან ყველგან ყველაფერი ჩაწყობითაა. ჰო..რუსიდან პოლონელის მორგება დიდად არ გამჭირვებია, მაგრამ რაც არ უნდა იყოს, მაინც ქართული სული მაქვს. თქვენ მიერ ჩირქმორცხმული ეროვნება ჩემთვის მაინც სუფთად დარჩა. მოღალატეებს რა გამოლევს, არა? ყველგან და ყველაფერში არიან. მთავარია, კარგად დაინახო ვისი თვალებია უფრო სუფთა, ვისი ბნელი და ვისიც თავისუფალი. ჩემი სუფთა არაა, ალბათ ყველაზე ბინძურია სამყაროში, მაგრამ მონა არ ვარ. არც კანონის, არც რამე იდეალების. მე მე ვარ.
ჩვენი თანაცხოვრების მცირე მანძილზე, შენ არასოდეს მისვამდი ისეთ კითხვებს, როგორსაც საბა. არასოდეს მესაუბრებოდი ისეთ თემებზე, როგორზეც თენგო და გიორგი. არ გინდებოდა დაგენახა ჩემში იმდენი რამ, რამდენის დანახვაც ერთ საათში მოახერხა დემნამ. და ელოდები როდის ვახსენებ მას, არა?!
ჩვენ არასდროს გვიყვარდა ერთმანეთი მსგავსად. მსგავს - გიჟურად, როგორც მე და ანდროს. არ ამჩქარებია გული ისე, როგორც მასთან. მასთან სუფთა იყო ყველაფერი. ჩემი სიბინძურის მიუხედავად მისი სისუფთავე ანეიტრალებდა და მე დღესაც მჯერა, რომ ასეთი რაღაცები არსებობს. არსებობს კეთილი დასასრულით. შენ, არა?! ძალიან არაქართული ექს-ცოლ-ქმარი ვართ, მაგრამ ჩემთან ხომ უკუღმართია ყველაფერი?!
ჰო, კიდევ რისი თქმა მინდა? გადავწყვიტე, არ გენდო ამ საქმეში. ამ წიგნს მე დავბეჭდავ. გიორგის გადავუგზავნი თბილისში და ის გამოაქვეყნებს. არ მინდა, რომ ისევ დამაღალატო. შენთანაც გამოაგზავნის გიო, თან ვთხოვ, ჩაიც მიაყოლოს. მინდა, რომ გასინჯო.“


ხმელი ფოთლები ფეხით მიმოვფანტე. ჭადრის ხეებიდან ლამაზი, ხუთკუთხა ხმელი ფოთლების ცვენამ ესთეტიური სილამაზე აღმიძრა. საცალფეხო ბილიკს მოწყენილი დავუყევი. ისევ სამსახური, ისევ სახლი და მოსაწყენი რეალობა. ამას სოხუმის თავგადასავლები და ყოველ ნაბიჯზე სიკვდილი მერჩივნა-მეთქი, ხშირად ვეუბნებოდი დედას. მასთან კომუნიკაცია ბევრად საინტერესოა. ჩემი ისტორიის მოსმენისას სხვადასხვანაირად ეცვლებოდა სახე. ხან მიწყრებოდა, ხან უხაროდა, მიბრაზდებოდა და აღმოვაჩინე, რომ თურმე ძალიან მგავდა. დედობა არ შეეძლო სათანადოდ, უფრო მეგობრობა აღვადგინეთ, ვიდრე დედა-შვილობა. ის ზედმეტად დამოუკიდებელი ქალი იყო შვილის ყოლისთვის.
ვარშავის სუფთა მდელოს დავუყევი. ძელ სკამზე დავისვენე და ჩანთიდან ჩემი საყვარელი ნივთი ამოვიღე. უკვე დაზეპირებულ ტექსტებს მაინც თავიდან ჩავუჯექი და პირველივე გადაშლისას შევიგრძენი მისი სუნამოსა და იმ დღის ალკოჰოლის სუნი. სავარაუდოდ, მათარიდან დაესხა არაყი ბლოკნოტის ზედაპირს.
ჩემი ყალბი სახელი და გვარი, - ანა ივანოვა, - ადასტურებდა იმას, რომ ოდესღაც ჩემი იყო. არ წაუშლია, არც თავისი მიუწერია. მეორე გვერდიდან უკვე დაწყებული ჰქონდა ჩანაწერების გაკეთება. ძირითადად, პატარ-პატარა მინიატურები. თავისი სვირინგების მსგავსი, ლამაზი ჩანახატები. ჩემი დელფინის ტატუ ეხატა მეორე გვერდზე. ერთადერთი ადგილი იყო, რომელსაც ტექსტი ჰქონდა:
„ზღვასავით ღელავ ხოლმე, როცა გიახლოვდები, ანა“
ჩავიცინე, მერე გავიღიმე და საბოლოოდ ავტირდი. შემდეგი გვერდები უკვე ჩემი სხეულის ილუსტრაციებით იყო გავსებული. როგორ ვხტებოდი ზღვაში. როგორ ვიცინოდი. როგორ მეღიმებოდა. და როგორ ვიჯექით მე და ანდრო აივნის სარწეველა სკამზე.
არასდროს ვყოფილვარ ამდენად ემოციური, ამდენად შეყვარებულიც კი..
საშინლად არ მინდოდა ცუდი დასასრული ჰქონოდა ჩვენს ამბავს. არ მინდოდა ის სოხუმში ჩარჩენილიყო და დარჩენილი ცხოვრება დედამისი გამო ( ვიცი, რომ ეგოისტი ვარ) იქ გაეტარებინა. მოუწევდა ასლანის დაღრეჯილი სახის ყურება. მოუწევდა შეკამათება და ბოლოს რომელიმე ისევ დარჩებოდა ხეიბარი. არ მემეტებოდა იმ მივარდნილი ადგილისთვის.
-შენი მაისური საფრანგეთშია გადაგზავნილი, თენგო.-რატომღაც მომინდა მისთვის დამერეკა. გაეცინა.-შორტი ჩემთვის დავიტოვე. მიუხედავად იმისა, რომ დიდია, ხშირად მაცვია ხოლმე.
-არ იცვლები, არა?-დამალა, თუმცა ვიცოდი როგორ აუჩუყდებოდა გული.-სამსახურში არ ხარ?
-დღეს ვისვენებ.
-მენატრები,-ამოისუნთქა და ამას ამოაყოლა ეს სიტყვები.-და საბასაც.-დაამატა რბილად.
-ვისურვებდი, რომ ერთად ვყოფილიყავით. სხვანაირ სიტუაციაში, სხვანაირ გარემოში და სხვანაირი მიზნის მქონე ადამიანების გარშემო. თქვენ ჩემი ცხოვრების უძვირფასესი შენაძენი ხართ.
-არასდროს განმეორდები. შენ შენ ხარ და მორჩა.-ამღერდა საბაც.
-ნუ პოეტობ, - დემნა გამახსენდა და მისი სიტყვები.
-კიდევ არის ერთი ადამიანი, ვისაც ენატრები, ანა.-თენგომ მძიმედ წარმოთქვა. პირველი რაც გავიფიქრე, ეს რა თქმა უნდა, ანდროს სახელი იყო, თუმცა..
-ანა..-გოგონას წკრიალა, ბავშვური ხმის მოსმენისას მივხვდი ვინც იქნებოდა. კრისტინა.. ანდროს კრისტინა.
-კრისტი?!
-კარგად ხარ მანდ? - მომიკითხა. დანაშაული ასმაგად გამიმძაფრდა.
-შენ?
-ბევრად უკეთ ვარ. რა კარგ გარემოში ყოფილხარ აქ. თენგო ძია ხშირად გახსენებს ხოლმე,-ბიძად მონათლა ოცდაათი წლის თენგო. საბამ შორიდან გადაიხარხარა. ამეწვა შინაგანი. მინდოდა მათთან..
-კრისტინა,-წამოვიწყე მე. საბოდიშო წინადადება არც ისე გამომდიოდა.
-არა უშავს, ანა. ეს შენი ვალი იყო. ბიძაჩემი ისედაც არ ვარგოდ პრეზიდენტად, კარგი ქენი რომ ჩამოაგდე. მთელი დღე სახლშია და წიგნებს კითხულობს. საკუთარი ბოსტანიც კი მოიყვანა იმ უზარმაზარ ეზოში. შეიცვალა,-აჭიკჭიკდა და ძველებურად ჭორების მოყოლა დამიწყო.-მე უფრო ხშირად დავდივარ საბასთან ერთად, თენგოც გავიცანი. მათ სანდო ადამიანებთან დავყავარ და იმედგაცრუებაც ნაკლებია, ხომ ხვდები,-იცინოდა. მე ცრემლად ვიღვრებოდი.
-მართლა ძალიან შემიყვარდი, კრისტინა.
-მჯერა. შენ მაინც სხვანაირი იყავი და ამიტომ მჯერა.
-გპატიჟებ ვარშავაში. გიმასპინძლებ.
-ჩათვალე, უკვე გზაში ვარ.-გაეცინა.
-სხვა რა ხდება? - შემოვლითი გზით დავიწყე ინტერესის დაკმაყოფილება.
-ვაგვარებთ ნელ-ნელა მე და ჩემი ბიძაშვილი. ხშირად მეფერება,-სპეციალურად თქვა მგონი. არადა გულწრფელი ხმა ჰქონდა. ბედნიერიც.-რაღაცებს მიყვება, რჩევებს მაძლევს. მენდობა. საბოლოოდ მაპატია.
-მიხარია, შენ იმსახურებ ამას.
-მადლობა. ნახვამდის, ან. საბას გამოვართმევ შენს ნომერს და ხშირად დაგირეკავ.
-ნახვამდის, კრისტი.

*


ბევრი ვიფიქრე, როგორ დამესრულებინა ჩემი ისტორია. რა მეთქვა თქვენთვის ბოლოს, ან რა მომეყოლა. დამრიგებლური რჩევები ნამდვილად არ მაქვს. მთელი ამბავი იმაზეა აგებული, თუ რამდენ უაზრო შეცდომას ვუშვებთ მე და ჩემი მეგობრები, ამიტომ შეუძლებელია მათგან რამე არ ისწავლო. ამ ცხოვრებაში ყველას თავისი როლი აქვს. თავისი მიზანი, მიზეზი ამ არსებობისა. ზოგჯერ გადაუხვევენ ამ ხაზს, ზოგჯერ წონასწორობა შენარჩუნებული მიჰყვებიან, უშეცდომო არავინაა ხოლმე. ყველანაირ სფეროშია საჭირო ადამიანური გრძნობები, ემოციები, პრინციპები და სიამაყე. მე ყველაფერი დავივიწყე. ყველას გადავუარე. ფაქტობრივად, ადამიანი არ დარჩენია ვისაც არ ვუღალატე, მაგრამ მაინც ყველამ მაპატია. ყველა დამეხმარა. შემინდეს.. არ ვიცი რატომ. მართლა არ ვიცი დღემდე ასეთი რა მაქვს, ასეთი ვინ ვარ, ასე რომ „დავიმორჩილე“ თითოეული. გიორგი ამბობს, მათშიც იყივლაო ქართველურმა სისხლმა. საბა ამბობს შენ ასეთი ხარ და მორჩაო, თენგო კი ამას მათში ღმერთის არსებობით ხსნის. სამივე თავისებურად მართალია.
საოცრება პოლონურ მინდორზე ვიჯექი. პიკნიკი მქონდა მარტოს. გიორგის გამოგზავნილი ჩაი ( თვითონაც მალე მოვიდოდა, უბრალოდ რაღაც საქმეები ჰქონდა საქართველოში მოსაგვარებელი), რომელიც დღემდე არ ვიცი საიდან მოაქვს, თერმოსში ესხა და მალიმალ ვსვამდი. ადამიანები გარშემო ოჯახებთან ერთად ჭამდნენ, ერთობოდნენ, იცინოდნენ. დედა ახალ მამიკოსთან ერთად იყო წასული საყიდლებზე. ფეხზე წამოვდექი. ნივთების მოკრეფა დავიწყე. ნაჭრის ჩანთაში ჩავუძახე ხელუხლებელ საკვებს და ბლოკნოტს დავწვდი, თუმცა მას ვიღაც შეეხო.
თითები..აი ის თითები. Freedom..ეწერა ჰორიზონტულად. მაშინ, ესმას საქველმოქმედო საღამოს რომ ვერ გავარჩიე. მაშინ, როცა ზემოთხსენებული ბლოკნოტი ამაცალა ხელიდან. ჩვენი სხვანაირი გაცნობის საღამოს..
-ანდრო. . . - იმდენად ჩუმად ვთქვი, მან ძლივს გაიგო. აკაშკაშებული, სევდიანი მწვანე თვალებით გამომართვა წიგნაკი და მის ლამაზ თითებში მოიქცია.
-დედასთან ერთად ვარ მოსული. გადმოხვალ საცხოვრებლად?!


დასასრული.

8/12/2020
10:57


რედაქტირებულია!!!



№1 სტუმარი სტუმარი ელენე

რახან მე უკვე წაკითხული მაქვს ვარჩიე აქ დამეწერა კომენტარი ვიდრე მესიჯი გამომეგზავნა შენთვის ქეთი.
პირველი რაც მინდა იცოდე არის ის რომ ანას ნამდვილად უკუღმართი ცხოვრება აქვს. მისი სითავისუფლე საკმაოდ ლაღს ხდიდა ისტორიას წასაკიტხად და მე წარმოდგენაც კი არ მინდა რისი გადატანა მოუწია მას ბოლო დღეებში. თან შურსძიებით სავსე იყო თან ანდროს ვერ ტოვებდა თან ბიჭებზე ფიქრობდა და მოკლედ როგორც თვითონ თქვა ერთი დიდი შარი იყო.
საკმაოდ ემოციური კაცი პერსონაჟები გიყვარს და მეც სხვათაშორის. ვაფასებ ამას რომ არ გყავს მოძალადე, ველური და ყვირილის მოყვარული ადამიანები პირიქით გაწონასწორებული და მშვიდი ადამიანები არიან. მე ვგიჟდები ასეთებზე და არა ჩემთან ხმის აწევა არ გაბედო მეორედ და ასე შემდეგ ადამიანებზე.
აფხაზეთში არსებული მამაების დამოკიდებულება ჩემთვის გაუგებარია. ცუდია. მისაღები არ არის მათი დამოკიდებულება შვილების მიმართ. ბიჭები დედებზე მიჯაჭულები ხდებია უმამობის გამო, ეს ნათლად სჩანს. ისიც ჩანს რომ ბევრი „ირაკლი“ და ბევრი „ანდროა“ მსგავსი, რომ მამები დიდ ყურადღებას არ უთმობენ შვილებს. ზოგზე კარგად ისახება ეს ზოგზე ცუდად, მაგრამ ანდრო ისეთია სხვანაირად არ შეიძლებოდა ყოფილიყო მისი ტიპაჟი.
ზრდილი, გაწონასწორებული მართალი ადამიამიანი ჩემთვის თუმცა მასზე მოგივნაებით.

მთელი ისტორიის მანძილე სულ მეღიმებოდა. დიალოგებზე, ანას აღწერის მანერაზე, პერსონაჟებზე. დემნას გამოჩენაზე ისეთი ფართო ღიმილი ავიკარი ნუ იტყვი ;დ გეფიცები ყველაზე სწორი იყო მისი შემოყვანა. სჭირდება ეს ადამიანი ანასაც, ანდროსაც. ის გამოცდილია არა?! უკვე განუცვდია და ანას ისეთი სიმართლე ელაპარაკა ჟრუანტელი მივდლიდა. როცა ანამ ფეხები აზიდა სკამზე და დემნა მზერა გამოაყარა ტაომ დამიარა ტანზე, შერიგების შეგრძნებები გამიღვიძა ;დდდ <3 აუ, მიყვარს!!!!!!
ანდროზე რომ ელაპარაკა.. ნუ პოეტობო ;დდდ <3 ან ის, ანდრომ მილიონი წლით გაუსწრო აფხაზების ყოფასო. მართალი ხარ ჩემო დემნა, მილიონი და მილიარდი წლითაც. მისი სი-საოცრების გამოა ასეთი. მაპატიე დემნა მაგრამ ანდრო არ გგავს. საერთოდ არ გგავს შენ. ცხოვრების წესიც სხვა აქვს, საუბარიც სხვანაირად იცის და საერთოდ, მისი სიმშვიდით მან ანა მთლიანად დაიმორჩილა. მიუხედავად ანას სიძლიერისა ჩემი აზრით მაინც თვითონ გაიმარჯვა. დაამონა ეს გოგო ..
ვგიჟდები ანდროზე..თავი რომ გადაიპარსა ანას თხოვნით?! დელფინის ტატუ რომ მოუწონა? საცურაო კოსტუმი როგორ შეუკრა თავიდან? ( აქ ჩავკვდი და ჩავძაღლდი გეფიცები!!!!!) , და ბლოკნოტი დაუბრუნა. საზღაური. ერთი მისცა ერთი დაიტოვა.
საბას ტიპაჟი, საბას „ანა“ .. გრძნობები მიჩნდებაო და მე და შენ საბაზე გვისაუბრია და მხოლოდ ცოტა თუ გაიგებს რას ნიშნავდა ეს გრძნობები. საბა სხვა იყო..სხვააგან იყო საერთოდ. ჩემთვის ის მკვდარია, ქეთი. თვითონც თვლის თავს ასე მე თუ მკითხავ. ანას როცა უთხრა „მეორე დღეს სოხუმში ვიყავი და საქმეებს ვარჩევდი, ანა“. დის მკვლელობის მეორე დღესო.. ამით თავი გამოაშკარავა, ამით აღიარა მან თავისი სიმცირე. მიუხედავად ამისა მე მაინც დავაფასე ის როგორც მეგობარი. თუნდაც ანდროს უკანმდგომი ხმლით ხელში მაგრამ მაინც კარგი მეგობარი. იცოდა მან..იცოდა რომ ანდროს არ შეეძლო ანას გამეტება და ამიტომ..თვითონაც ხომ იცოდა რა გავლენები ჰქონდა და მისი გავლენები საკმარისი რომ არ იქნებოდა ანასთვის ეს იცოდა საბამ და სწორედ ამიტომ ჩარია და „გაიმეტა“ ანდრო. ამაზე რომ ვფქირობ, ტვინი მიდუღს ;დდდდ მაგარი რაღაცაა გეფიცები!
რა სხვანაირად ემოციურია ანდრო? რა სხვანაირად აღიქვამს ყველაფერს. ან ის მომენტი.. ბავშვებს რომ დახედა კაფის აივნიდან. <3 <3 <3 <3
კრისტინასთან მოქცევას არ ვპატიობ ;დდდ რაც უხეშობა დამალა ყველა მას დააფრქვია მგონი ;დდდდდ მაგრამ მერე ხომ გამოასწორა?! აიი მაგ უხეშობითაც კი ეფერებოდა ბიძაშვილს მაგას ხო სხვანაირად არ შეუძლია? ;დდ
რა გულჩვილი ბავშვია კრისტი. შემეცოდა...ყველამ ყველას უღალატა და სამწუხაროდ თვითონც ცენტრში აღმოჩნდა. ანას ისიც გაიმეტა თუმცა მაინც აპატია.
თენგოს გამოყოფა მინდა ცალკე! შვილების დაბრუნება უნდოდა საწყალ ადამიანს და ისიც არ აღირსეს.
მე გკითხე ქეთი რატომ გამოიყვანე ქართველები ასეთი მეთქი, სისტემა ყველაერთიანად როგორ აღმოჩნდა მეთქი ასეთი და შენ ასეთი რამ თქვი: ესააო მათი მიდგომა. ეს როცა მომწერე, მე ცოტა ხანი ვიქრობდი და მართალი ხარ შენ.
საინფორმაციოში თვეში ერთიორჯერ გამოაცხადებენ სოხუმის ამბებს ხოლმე, ვაკვირდები ამას. თუ რამე სასწაული არ მოხდა თუ ერთმანეთი არ დახოცეს ისე არავინ აცხადებს იქაურ ყოველდღიურებას. შენ ამით ეს თქვი და ბევრს გაუჭირდება გაგება როცა არ იციან იქ რა ხდება სამაგიეროდ შენ გინახავს, შენ განგიცდია და თუ ვინმემ გითხრა რომ არასწორია არ იდარდო. მე ვიცი რომ მართალი ხარ. მართალი ხარ ამ ყველაფრით.
აუ, თენგოს მაისურს რომ შვილებს გადაუგზავნის ანა? ჯერ წავიდე და მერე მე ვიციო, ხომ თქვა ამ უძლიერესმა გოგომ და აასრულა კიდეც. იქით სოხუმი ააჯანყა , აქეთ თბილისი, ახლა პოლონეთის ჯერია ;დდ იმედია მანდაც რამე საშინელებას არ ჩაიდენს და იმ ახალ მამიკოს არ გადაიკიდებს ;დდდდდ
საბას ფალიაშვილის ქუჩის ძაღლებზე ბევრი ვიხარხარე ;დდდ იმაზეც როგორ არ აძლევდა ერთად დაწოლის საშუალებას გიორგი ;დდ ბანქოს თამაშზეც და თენგოს შენ გამოგზავნას გოჭი გამოეგზავნათ ის ჯობდაო ;დდდ მე ხარი საიდან მოვიყვანო ახალი ხორცისთვისო? კაარგია ეს იუმორი. ანეიტრალებს, მართლა საჭირაო უფრო მსუბუქ ხდიდა.
ანდროს კითხვა ჩვენება მიეციო? ;დდდდდდდდდდდდ აუ იმენა მაგრად დასცინა ანას. ან ცურვა ნამდვილად იციო? ან მედუზა? ღმერთოოოოო, მიყვარს!!!!!!!!!
დემნას რომ არ უნდოდა გამოყოლა ბოლომდე, მაიცნ რომ გაჰყვა როცა დაინახა როგორ ეშინოდა ანას.. ბიჭებს რომ ჩააბარა და ის გიორგი მისი მოყვანილი რომ იყო უეჭველი ;დდდდდ აი იმენა არ უთხრეს ანას გიორგი რომ დახვდებოდა არცერთმა ;დდდ ანდრო არ ღირდაო ამ ყველაფრად. ეს რომ უთხრა..და ანამ რომ გაითავისა და მერე საკოცნელად რომ არ მიუშვა და თვითონ აკოცა შუბლზე. მოვკვდი.........გეფიცები!!!!!!
ქეთის შეუდარა..მისი ნიშნობის ბეჭედი ^_^ შენნაირი მყავსო სახლში, თან სამიო ;დდდ აუუუუ, ვიტირებ, ვიტირებ ვიტირებ
ბესო როგორ არ უნდა ახსენეო ადამიანმა. ბესო! კაცი-ადამიანი! კაცი-სიკეთე და კეთილშობილება. როგორ არ უნდოდა ანას რამე დაშავებოდა. თან ის კომპიუტერიანი რომ შემოვიდა ხელი მოკიდა და ზურგსუკან დაიყენა. მგონია რომ ანდროს მსგავსად მანაც დაინახა როგორ გავარდა გარეთ ანა და არაფერი იმოქმედა. უბრალოდ გაუშვა. საოცრება იყო ეს კაცი ეს პერსონაჟი ძალიან გამითბა გული მისმა არსებობამ. ანასა და მისი ტანდები დაღად გაყვება ამ ისტორიას მერწმუნე..
მადლობა რა...მართლა მადლობა. ისტორია შედგა, ისევ მინდა..ისევ მინდა თავიდან. დაივივწყებდი და თავიდან წავიკითავდი დასე დაუსრულებლად.
სხვა როლი ჰქონდა ანდროს და ანას ურთიერთობას. ბევრმა არამგონია გაიგოს რა ხდება. დანარჩენზე იქეთ ვისაუბროთ ???? თუ დამრჩა რამე ;დდდდ <3

 


№2  offline მოდერი პენელოპე

სტუმარი ელენე
რახან მე უკვე წაკითხული მაქვს ვარჩიე აქ დამეწერა კომენტარი ვიდრე მესიჯი გამომეგზავნა შენთვის ქეთი.
პირველი რაც მინდა იცოდე არის ის რომ ანას ნამდვილად უკუღმართი ცხოვრება აქვს. მისი სითავისუფლე საკმაოდ ლაღს ხდიდა ისტორიას წასაკიტხად და მე წარმოდგენაც კი არ მინდა რისი გადატანა მოუწია მას ბოლო დღეებში. თან შურსძიებით სავსე იყო თან ანდროს ვერ ტოვებდა თან ბიჭებზე ფიქრობდა და მოკლედ როგორც თვითონ თქვა ერთი დიდი შარი იყო.
საკმაოდ ემოციური კაცი პერსონაჟები გიყვარს და მეც სხვათაშორის. ვაფასებ ამას რომ არ გყავს მოძალადე, ველური და ყვირილის მოყვარული ადამიანები პირიქით გაწონასწორებული და მშვიდი ადამიანები არიან. მე ვგიჟდები ასეთებზე და არა ჩემთან ხმის აწევა არ გაბედო მეორედ და ასე შემდეგ ადამიანებზე.
აფხაზეთში არსებული მამაების დამოკიდებულება ჩემთვის გაუგებარია. ცუდია. მისაღები არ არის მათი დამოკიდებულება შვილების მიმართ. ბიჭები დედებზე მიჯაჭულები ხდებია უმამობის გამო, ეს ნათლად სჩანს. ისიც ჩანს რომ ბევრი „ირაკლი“ და ბევრი „ანდროა“ მსგავსი, რომ მამები დიდ ყურადღებას არ უთმობენ შვილებს. ზოგზე კარგად ისახება ეს ზოგზე ცუდად, მაგრამ ანდრო ისეთია სხვანაირად არ შეიძლებოდა ყოფილიყო მისი ტიპაჟი.
ზრდილი, გაწონასწორებული მართალი ადამიამიანი ჩემთვის თუმცა მასზე მოგივნაებით.

მთელი ისტორიის მანძილე სულ მეღიმებოდა. დიალოგებზე, ანას აღწერის მანერაზე, პერსონაჟებზე. დემნას გამოჩენაზე ისეთი ფართო ღიმილი ავიკარი ნუ იტყვი ;დ გეფიცები ყველაზე სწორი იყო მისი შემოყვანა. სჭირდება ეს ადამიანი ანასაც, ანდროსაც. ის გამოცდილია არა?! უკვე განუცვდია და ანას ისეთი სიმართლე ელაპარაკა ჟრუანტელი მივდლიდა. როცა ანამ ფეხები აზიდა სკამზე და დემნა მზერა გამოაყარა ტაომ დამიარა ტანზე, შერიგების შეგრძნებები გამიღვიძა ;დდდ <3 აუ, მიყვარს!!!!!!
ანდროზე რომ ელაპარაკა.. ნუ პოეტობო ;დდდ <3 ან ის, ანდრომ მილიონი წლით გაუსწრო აფხაზების ყოფასო. მართალი ხარ ჩემო დემნა, მილიონი და მილიარდი წლითაც. მისი სი-საოცრების გამოა ასეთი. მაპატიე დემნა მაგრამ ანდრო არ გგავს. საერთოდ არ გგავს შენ. ცხოვრების წესიც სხვა აქვს, საუბარიც სხვანაირად იცის და საერთოდ, მისი სიმშვიდით მან ანა მთლიანად დაიმორჩილა. მიუხედავად ანას სიძლიერისა ჩემი აზრით მაინც თვითონ გაიმარჯვა. დაამონა ეს გოგო ..
ვგიჟდები ანდროზე..თავი რომ გადაიპარსა ანას თხოვნით?! დელფინის ტატუ რომ მოუწონა? საცურაო კოსტუმი როგორ შეუკრა თავიდან? ( აქ ჩავკვდი და ჩავძაღლდი გეფიცები!!!!!) , და ბლოკნოტი დაუბრუნა. საზღაური. ერთი მისცა ერთი დაიტოვა.
საბას ტიპაჟი, საბას „ანა“ .. გრძნობები მიჩნდებაო და მე და შენ საბაზე გვისაუბრია და მხოლოდ ცოტა თუ გაიგებს რას ნიშნავდა ეს გრძნობები. საბა სხვა იყო..სხვააგან იყო საერთოდ. ჩემთვის ის მკვდარია, ქეთი. თვითონც თვლის თავს ასე მე თუ მკითხავ. ანას როცა უთხრა „მეორე დღეს სოხუმში ვიყავი და საქმეებს ვარჩევდი, ანა“. დის მკვლელობის მეორე დღესო.. ამით თავი გამოაშკარავა, ამით აღიარა მან თავისი სიმცირე. მიუხედავად ამისა მე მაინც დავაფასე ის როგორც მეგობარი. თუნდაც ანდროს უკანმდგომი ხმლით ხელში მაგრამ მაინც კარგი მეგობარი. იცოდა მან..იცოდა რომ ანდროს არ შეეძლო ანას გამეტება და ამიტომ..თვითონაც ხომ იცოდა რა გავლენები ჰქონდა და მისი გავლენები საკმარისი რომ არ იქნებოდა ანასთვის ეს იცოდა საბამ და სწორედ ამიტომ ჩარია და „გაიმეტა“ ანდრო. ამაზე რომ ვფქირობ, ტვინი მიდუღს ;დდდდ მაგარი რაღაცაა გეფიცები!
რა სხვანაირად ემოციურია ანდრო? რა სხვანაირად აღიქვამს ყველაფერს. ან ის მომენტი.. ბავშვებს რომ დახედა კაფის აივნიდან. <3 <3 <3 <3
კრისტინასთან მოქცევას არ ვპატიობ ;დდდ რაც უხეშობა დამალა ყველა მას დააფრქვია მგონი ;დდდდდ მაგრამ მერე ხომ გამოასწორა?! აიი მაგ უხეშობითაც კი ეფერებოდა ბიძაშვილს მაგას ხო სხვანაირად არ შეუძლია? ;დდ
რა გულჩვილი ბავშვია კრისტი. შემეცოდა...ყველამ ყველას უღალატა და სამწუხაროდ თვითონც ცენტრში აღმოჩნდა. ანას ისიც გაიმეტა თუმცა მაინც აპატია.
თენგოს გამოყოფა მინდა ცალკე! შვილების დაბრუნება უნდოდა საწყალ ადამიანს და ისიც არ აღირსეს.
მე გკითხე ქეთი რატომ გამოიყვანე ქართველები ასეთი მეთქი, სისტემა ყველაერთიანად როგორ აღმოჩნდა მეთქი ასეთი და შენ ასეთი რამ თქვი: ესააო მათი მიდგომა. ეს როცა მომწერე, მე ცოტა ხანი ვიქრობდი და მართალი ხარ შენ.
საინფორმაციოში თვეში ერთიორჯერ გამოაცხადებენ სოხუმის ამბებს ხოლმე, ვაკვირდები ამას. თუ რამე სასწაული არ მოხდა თუ ერთმანეთი არ დახოცეს ისე არავინ აცხადებს იქაურ ყოველდღიურებას. შენ ამით ეს თქვი და ბევრს გაუჭირდება გაგება როცა არ იციან იქ რა ხდება სამაგიეროდ შენ გინახავს, შენ განგიცდია და თუ ვინმემ გითხრა რომ არასწორია არ იდარდო. მე ვიცი რომ მართალი ხარ. მართალი ხარ ამ ყველაფრით.
აუ, თენგოს მაისურს რომ შვილებს გადაუგზავნის ანა? ჯერ წავიდე და მერე მე ვიციო, ხომ თქვა ამ უძლიერესმა გოგომ და აასრულა კიდეც. იქით სოხუმი ააჯანყა , აქეთ თბილისი, ახლა პოლონეთის ჯერია ;დდ იმედია მანდაც რამე საშინელებას არ ჩაიდენს და იმ ახალ მამიკოს არ გადაიკიდებს ;დდდდდ
საბას ფალიაშვილის ქუჩის ძაღლებზე ბევრი ვიხარხარე ;დდდ იმაზეც როგორ არ აძლევდა ერთად დაწოლის საშუალებას გიორგი ;დდ ბანქოს თამაშზეც და თენგოს შენ გამოგზავნას გოჭი გამოეგზავნათ ის ჯობდაო ;დდდ მე ხარი საიდან მოვიყვანო ახალი ხორცისთვისო? კაარგია ეს იუმორი. ანეიტრალებს, მართლა საჭირაო უფრო მსუბუქ ხდიდა.
ანდროს კითხვა ჩვენება მიეციო? ;დდდდდდდდდდდდ აუ იმენა მაგრად დასცინა ანას. ან ცურვა ნამდვილად იციო? ან მედუზა? ღმერთოოოოო, მიყვარს!!!!!!!!!
დემნას რომ არ უნდოდა გამოყოლა ბოლომდე, მაიცნ რომ გაჰყვა როცა დაინახა როგორ ეშინოდა ანას.. ბიჭებს რომ ჩააბარა და ის გიორგი მისი მოყვანილი რომ იყო უეჭველი ;დდდდდ აი იმენა არ უთხრეს ანას გიორგი რომ დახვდებოდა არცერთმა ;დდდ ანდრო არ ღირდაო ამ ყველაფრად. ეს რომ უთხრა..და ანამ რომ გაითავისა და მერე საკოცნელად რომ არ მიუშვა და თვითონ აკოცა შუბლზე. მოვკვდი.........გეფიცები!!!!!!
ქეთის შეუდარა..მისი ნიშნობის ბეჭედი ^_^ შენნაირი მყავსო სახლში, თან სამიო ;დდდ აუუუუ, ვიტირებ, ვიტირებ ვიტირებ
ბესო როგორ არ უნდა ახსენეო ადამიანმა. ბესო! კაცი-ადამიანი! კაცი-სიკეთე და კეთილშობილება. როგორ არ უნდოდა ანას რამე დაშავებოდა. თან ის კომპიუტერიანი რომ შემოვიდა ხელი მოკიდა და ზურგსუკან დაიყენა. მგონია რომ ანდროს მსგავსად მანაც დაინახა როგორ გავარდა გარეთ ანა და არაფერი იმოქმედა. უბრალოდ გაუშვა. საოცრება იყო ეს კაცი ეს პერსონაჟი ძალიან გამითბა გული მისმა არსებობამ. ანასა და მისი ტანდები დაღად გაყვება ამ ისტორიას მერწმუნე..
მადლობა რა...მართლა მადლობა. ისტორია შედგა, ისევ მინდა..ისევ მინდა თავიდან. დაივივწყებდი და თავიდან წავიკითავდი დასე დაუსრულებლად.
სხვა როლი ჰქონდა ანდროს და ანას ურთიერთობას. ბევრმა არამგონია გაიგოს რა ხდება. დანარჩენზე იქეთ ვისაუბროთ ???? თუ დამრჩა რამე ;დდდდ <3

მეთქი ასე მალე ვინ წაიკითხა ისტორია-თქო ;დდდდდდდ ვერ ხარ!!!!!!!!!! მადლობა. რა თქმა უნდა ვიჭუკჭუკოთ. მიხარია, რომ საბა და ანა ისე გაიგე, როგორც მინდა რომ გაიგოს ყველამ ;დდდდ ეგოისტი ვარ ;დდ <3 <3
ადნრო მე არ ვიცი. გვჭირდება ალბათ ყველას. ელ kissing_heart

 


№3 სტუმარი სტუმარი ლიკა

აუუუუუუუ....გავაფრეეეენ....არ მჯერა რომ ჩემი თვალები შენს ისტორიას ხედავს.... წავედი წავიკითხო და დავბრუნდები... ვხტუნაავ სიხარულისგან (მართლა, სიტყვაზე მენდე :დდდ)

 


№4  offline წევრი დარინა

აი ძალიან ძალიან ბევრი ემოცია მაქვს და არ ვიცი როგორ გადმოვცეეე, აფხაზეთზეე დაწერილი თოთოეული დიტყვა რომ ყველაზე მაგრად გამოგდიის ამ ისტორიითაც დავრწმუნდიიი, ვერც კი წარმოიდგენ ბატონი დემნას გამოჩენა როგორ მესიამოვნაა თვალებიი გამივრწყინდააა რომ
უთხრა დავიბრუნეოო და თან ამაყი ღიმილი დაამატაა მაქქ გადამეკეტააა, დემნა მაინც დაუკეთესოააა რააა, ხოო რაც შეეხება ანდროს მართლაც რომ საოცრება გამოგივიდააა, ყველანაირად განსხვავებულიი და კარგიიიი, არ ვიციი ასე რატომ მიცრუებენ აფხაზეთსიი ჩასული შენი გოგოებიიი, გეფიცებიი მინდოდა რომ ცუდად დასრულებულიყოო რადგან ვერანაირად გავიმეტე ანდროოო ანასთვის, კაი ჯანდაბას ქეთის ოჯახიი ყავდაა რომელიც ყველაფერს ერჩია და მაგიტომ დატოვა მაშინ დრმნაა აი ანას არავინ, მაგრამ მაინც სამუთარ თავზე იფიქრაა დაა უკან მოუხედავად წამოვიდააა, ვერანაირად ვერ მომხიბლა ანააა, მიუხედავად იმისაა იმ საოცარ ანდროს რომ შეუყვარდაა, არ იმსახურებდა მის სიყვარულს, ხოო ერთ რამეშიი გეთანხმებიი ქართველებს ღალატიი გენშიი გვაქვს ომებსაც ღალატის გამო ვაგებდიით. ისტორიაა შედგაა დაა მე კიიი ემოციების ზღვაა მაქვს. მიხარია რომ აქ ხარ და შენი წაკითხვის საშუალება მაქვს ❤️❤️❤️❤️

 


№5  offline წევრი კლავდია

ძალიან მომინდა აფხაზეთის ნახვა. საერთოდ ამ თემაზე მისაუბრია, ომზე, რომლის დროსაც დაბადებულიც არ ვიყავი, დევნილებზე რომლებიც ყოველთვის ჩვენს გვერდით ცხოვრობდნენ და თან თითქოს არც... და ვამბობდი, რაც უფრო დიდი დრო გავიდოდა, სულ უფრო გაუგებარი იქნებოდა ჩემი თაობისთვის აფხაზეთი, მათთვის ვისაც მხოლოდ ფოტოები გვინახავს და მშობლებისგან მოგვისმენია. მეგონა ჩვენი გრძნობებიც ისეთივე ტრაფარეტური იქნებოდა როგორც სლოგანები ჩვენს ირგვლივ, რომ აფხაზეთი საქართველოა, ამას ვიტყოდით და არაფერს ვიგრძნობდით. ახლა ვკითხულობდი და მეგონა სანაპიროზე, მაშინ როცა მზე მაგრად აცხუნებს წყალში ფეხებჩაწყობილი სხვა ნაპირიდან ვუყურებდი ჰორიზონტს და იქნებ იმ თაობას გვაქვს შანსი, რომელსაც არც გვიომია, არც დაგვიკარგავს, რომ გავიცნოთ ერთმანეთი. მადლობა, ძალიან ვისიამოვნე აფხაზეთში მოგზაურობით :))

 


№6 სტუმარი maco maco

სულ მქონდა შეგრძნება რომ დიდი შერიგება არ მეყოო აი კიდევ მინდოდაა რაღაც ხოდა ეხლა შენი სახელი და აფხაზეთის პოტო რომ დავინახე..... მოკლეთ წაკითხვის მერე მოვბრუნდებიი:) ისე იმდენ ემოციას იწვევს შენი ისტორიებიი

 


№7 სტუმარი eto

ეს ეს იყო სრული საოცრება.. სიტყვებით ვერ ავღწერ ისე მომეწონა და აღფრთოვანებული ვარ. ძალიან მომეწონა დასასრულში ანდროს და ანას ამბავი.. და ყოჩაღ შენ ამისთვის

 


№8  offline მოდერი პენელოპე

სტუმარი ლიკა
აუუუუუუუ....გავაფრეეეენ....არ მჯერა რომ ჩემი თვალები შენს ისტორიას ხედავს.... წავედი წავიკითხო და დავბრუნდები... ვხტუნაავ სიხარულისგან (მართლა, სიტყვაზე მენდე :დდდ)

მერე ყველაფერი დაწერეე ;დდდდდ :*

დარინა
აი ძალიან ძალიან ბევრი ემოცია მაქვს და არ ვიცი როგორ გადმოვცეეე, აფხაზეთზეე დაწერილი თოთოეული დიტყვა რომ ყველაზე მაგრად გამოგდიის ამ ისტორიითაც დავრწმუნდიიი, ვერც კი წარმოიდგენ ბატონი დემნას გამოჩენა როგორ მესიამოვნაა თვალებიი გამივრწყინდააა რომ
უთხრა დავიბრუნეოო და თან ამაყი ღიმილი დაამატაა მაქქ გადამეკეტააა, დემნა მაინც დაუკეთესოააა რააა, ხოო რაც შეეხება ანდროს მართლაც რომ საოცრება გამოგივიდააა, ყველანაირად განსხვავებულიი და კარგიიიი, არ ვიციი ასე რატომ მიცრუებენ აფხაზეთსიი ჩასული შენი გოგოებიიი, გეფიცებიი მინდოდა რომ ცუდად დასრულებულიყოო რადგან ვერანაირად გავიმეტე ანდროოო ანასთვის, კაი ჯანდაბას ქეთის ოჯახიი ყავდაა რომელიც ყველაფერს ერჩია და მაგიტომ დატოვა მაშინ დრმნაა აი ანას არავინ, მაგრამ მაინც სამუთარ თავზე იფიქრაა დაა უკან მოუხედავად წამოვიდააა, ვერანაირად ვერ მომხიბლა ანააა, მიუხედავად იმისაა იმ საოცარ ანდროს რომ შეუყვარდაა, არ იმსახურებდა მის სიყვარულს, ხოო ერთ რამეშიი გეთანხმებიი ქართველებს ღალატიი გენშიი გვაქვს ომებსაც ღალატის გამო ვაგებდიით. ისტორიაა შედგაა დაა მე კიიი ემოციების ზღვაა მაქვს. მიხარია რომ აქ ხარ და შენი წაკითხვის საშუალება მაქვს ❤️❤️❤️❤️

ოხ ქალბატონო ;დდდდდ ძალიან მიხარია რომ მოგეწონა ❤️

კლავდია
ძალიან მომინდა აფხაზეთის ნახვა. საერთოდ ამ თემაზე მისაუბრია, ომზე, რომლის დროსაც დაბადებულიც არ ვიყავი, დევნილებზე რომლებიც ყოველთვის ჩვენს გვერდით ცხოვრობდნენ და თან თითქოს არც... და ვამბობდი, რაც უფრო დიდი დრო გავიდოდა, სულ უფრო გაუგებარი იქნებოდა ჩემი თაობისთვის აფხაზეთი, მათთვის ვისაც მხოლოდ ფოტოები გვინახავს და მშობლებისგან მოგვისმენია. მეგონა ჩვენი გრძნობებიც ისეთივე ტრაფარეტური იქნებოდა როგორც სლოგანები ჩვენს ირგვლივ, რომ აფხაზეთი საქართველოა, ამას ვიტყოდით და არაფერს ვიგრძნობდით. ახლა ვკითხულობდი და მეგონა სანაპიროზე, მაშინ როცა მზე მაგრად აცხუნებს წყალში ფეხებჩაწყობილი სხვა ნაპირიდან ვუყურებდი ჰორიზონტს და იქნებ იმ თაობას გვაქვს შანსი, რომელსაც არც გვიომია, არც დაგვიკარგავს, რომ გავიცნოთ ერთმანეთი. მადლობა, ძალიან ვისიამოვნე აფხაზეთში მოგზაურობით :))

ჩვენ მართლა არ გვიამოა და სხვათუარაფერი ღრსები მაინც ვართ ვნახოთ ყველაფერი. ვნახოთ მანდ ქართველების და აფხაზების ერთ მაგიდასთან ქეიფი, სხვა - არამკიითხეების გარეშე. ❤️

maco maco
სულ მქონდა შეგრძნება რომ დიდი შერიგება არ მეყოო აი კიდევ მინდოდაა რაღაც ხოდა ეხლა შენი სახელი და აფხაზეთის პოტო რომ დავინახე..... მოკლეთ წაკითხვის მერე მოვბრუნდებიი:) ისე იმდენ ემოციას იწვევს შენი ისტორიებიი

ყველაფერი დაწერე მერე ;დდდდდდ ❤️

 


№9 სტუმარი ანნიკ

საოცარი ისტორიაა, სიტყვები არ მყოფნის????მადლობა , რომ ამ ისტორიაში დემნა დაგვიბრუნე????????

 


№10 სტუმარი სტუმარი ნინო

ანნიკ
საოცარი ისტორიაა, სიტყვები არ მყოფნის????მადლობა , რომ ამ ისტორიაში დემნა დაგვიბრუნე????????

დემნა არაა აქ..დემნა სხვაა და ანდრო სულ სხვა :)

 


№11 სტუმარი ტაისა

გუშინდელი ღამე გავათიე ამ ისტორიაე და დილას ისე ვიყავი არაფრის დაწერის თავი არ მქონდა :დდ

პერსონაჟებს და წერის სტილს რომ არ შევეხო, მარტო იმიტომ მიყავრს ,,დიდი შერიგებაც " და ეს ისტორიიაც,რომ აფხაზეთი გამიცოცხლა, მაჩვენა, თავი ისე მაგრძნობიდა, ვითომდა მხოლოდ ფოტოებში ნანახ ადგილებში ვიყავი.

მეტი ისეთი არაფერი, უბრალოდ ემოციებში დავცურავ ახლაც.
მადლობა ♡

 


№12 სტუმარი სტუმარი ნინო

მოკლედ და კანკრეტნა ეხლა ეს ისტორია არ გავს შენს ისტორიებს,ნუ პერსონაჟებს ვგულისხმობ..ყველა პერსონაჟი თავისებურია.. საბა ჩემი ფავორიტია :) ისტორიიდან ისტორიმადე იზრდები უფრო და უფრო..წერის სტილი შენებური გაქვს რაც მკითხველისთვის ნამდვილად არაა უსიამოვნო..ასე რომ კიდევ დაველოდებით შენს გიჟურ ისტორიებს..რაც შეეხება აფხაზეთს..ეს ჩემთვის ცალკე თემაა და შენ ორივე ისტორიაში სულ სხვადასხვანაირად იყო აფხაზეთი..ვიცი ვერავინ ამოწურავს აფხაზეთის აღწერას,იმიტომ რომ ის აფხაზეთია ბევრნაირი, ულამაზესი და ჩვენი ტკივილი :) წარმატებებიი და ხომ იცი მიყვარრხარ ძალიან❤

 


№13  offline მოდერი პენელოპე

ანნიკ
საოცარი ისტორიაა, სიტყვები არ მყოფნის????მადლობა , რომ ამ ისტორიაში დემნა დაგვიბრუნე????????

❤️

ტაისა
გუშინდელი ღამე გავათიე ამ ისტორიაე და დილას ისე ვიყავი არაფრის დაწერის თავი არ მქონდა :დდ

პერსონაჟებს და წერის სტილს რომ არ შევეხო, მარტო იმიტომ მიყავრს ,,დიდი შერიგებაც " და ეს ისტორიიაც,რომ აფხაზეთი გამიცოცხლა, მაჩვენა, თავი ისე მაგრძნობიდა, ვითომდა მხოლოდ ფოტოებში ნანახ ადგილებში ვიყავი.

მეტი ისეთი არაფერი, უბრალოდ ემოციებში დავცურავ ახლაც.
მადლობა ♡

მადლობები ❤️❤️❤️❤️

 


№14 სტუმარი Qeti qimucadze

oficialurad vacxadeb ar xar am planetidan. shen sindiszea chemi uzilod gatarebuli yvelaze amagelvebeli gamee. dilit davxuche tvalebi da isev afxazetis qvishian sanapiroze viyavi. iseti sicxadit shevigrzeni soxumis cxeli zgvauri. suntvq shemigubda da mindoda yvela is adamiani momekla vinac es siamovneba da samotxe cagvartva. ana. gamaoca misma zaloan ubralo midgomam. egona rom daicavdnen. gaufrtxildebodnenm vgrznobdi rom miatovebdnnen. amerika saqmis kursiaa. mapatiet da amerikas sul cal fexze hkidia saqartvelo. chven gamo aravin gaanacyenebs yinulovan urchxuls. rusets. zalian shemwcoda roca dilemis cinashe dadgaa. miuxedavad imisa rom andro saocari personajia. vgijdebi shen gaconascorebul da shemdgar mamakacebze. demna chemtvis favoritiaa. ai tengo ho bneli carsulis pirovnebaaam magram saocrad sando da gulchvili agmochnda. saba amouxsnel gantolebad darcha chemtvis. giorgi sayvareliaa. tumca kargad shezlebia tamashi. samcuxarod bavshvebis tirilis gamo unda shevcyvito chemi azrebi. ubralod minda gitxraa. arasodes shecyvito cera. sul am temaze da am kutxit rom cerdnen istoriebs. imdenad agviveb patriotizms. mgoni afxazeti isev chveni iqnebodaa. saocari gogo xar qeti. da udidesi carmatebwbiiii. au ramdeni ramis dacera ver movaxerxxeew

 


№15  offline მოდერი პენელოპე

სტუმარი ნინო
მოკლედ და კანკრეტნა ეხლა ეს ისტორია არ გავს შენს ისტორიებს,ნუ პერსონაჟებს ვგულისხმობ..ყველა პერსონაჟი თავისებურია.. საბა ჩემი ფავორიტია :) ისტორიიდან ისტორიმადე იზრდები უფრო და უფრო..წერის სტილი შენებური გაქვს რაც მკითხველისთვის ნამდვილად არაა უსიამოვნო..ასე რომ კიდევ დაველოდებით შენს გიჟურ ისტორიებს..რაც შეეხება აფხაზეთს..ეს ჩემთვის ცალკე თემაა და შენ ორივე ისტორიაში სულ სხვადასხვანაირად იყო აფხაზეთი..ვიცი ვერავინ ამოწურავს აფხაზეთის აღწერას,იმიტომ რომ ის აფხაზეთია ბევრნაირი, ულამაზესი და ჩვენი ტკივილი :) წარმატებებიი და ხომ იცი მიყვარრხარ ძალიან❤

მეც ნინ ❤️❤️❤️❤️

 


№16 სტუმარი სტუმარი ლეა

დამავიწყდა გუშინ კომენტარის დატოვება, მაგრამ მეპატიება! ემოციებში ვიყავი, ხო რა? არ უნდა ვყოფილიყავი ემოციებში?!

რა იყო ეს?!

ანა საოცარი გოგოა, ჯიუტი, ქარიშხალი, გაგიჟება, გადარევა - ყველაფერი ერთად არის ანაში, ამიტომაც ვერ გამოიყენა ბიჭები, ამიტომაც დაუმეგობრდა ყველას და ამიტომაც შეაყვარა ყველას თავი და თვითონაც შეიყვარა.

ზაზა?!
ზაზა არის ერთი არაადამიანი, საშინელი, მოღალატე და გარეწარი.

საბა?!
საბაზე ყურებამდე შეყვარებული ვარ, პირი გამეხა ანას საძინებელში რომ შევიდა იმ მომენტზე.

ანდროზე არაფერს დავწერ, ქეთ, კარგი? მე რა უნდა ვთქვა ანდროზე.

გიორგიზე ცოტა ნაწყენი ვარ.

ყველა მიყვარს. შენ განსაკუთრებულად მიყვარხარ.

მგონი არც დემნაზე არ არის საჭირო სიტყვები. ეგ კაცი ყველგან გიჟია, ყველგან ეგეთია - დემნასეული.
დემნაა რა. რა გასაკვირია ეგრე რომ მოიქცა.

 


№17  offline მოდერი პენელოპე

Qeti qimucadze
oficialurad vacxadeb ar xar am planetidan. shen sindiszea chemi uzilod gatarebuli yvelaze amagelvebeli gamee. dilit davxuche tvalebi da isev afxazetis qvishian sanapiroze viyavi. iseti sicxadit shevigrzeni soxumis cxeli zgvauri. suntvq shemigubda da mindoda yvela is adamiani momekla vinac es siamovneba da samotxe cagvartva. ana. gamaoca misma zaloan ubralo midgomam. egona rom daicavdnen. gaufrtxildebodnenm vgrznobdi rom miatovebdnnen. amerika saqmis kursiaa. mapatiet da amerikas sul cal fexze hkidia saqartvelo. chven gamo aravin gaanacyenebs yinulovan urchxuls. rusets. zalian shemwcoda roca dilemis cinashe dadgaa. miuxedavad imisa rom andro saocari personajia. vgijdebi shen gaconascorebul da shemdgar mamakacebze. demna chemtvis favoritiaa. ai tengo ho bneli carsulis pirovnebaaam magram saocrad sando da gulchvili agmochnda. saba amouxsnel gantolebad darcha chemtvis. giorgi sayvareliaa. tumca kargad shezlebia tamashi. samcuxarod bavshvebis tirilis gamo unda shevcyvito chemi azrebi. ubralod minda gitxraa. arasodes shecyvito cera. sul am temaze da am kutxit rom cerdnen istoriebs. imdenad agviveb patriotizms. mgoni afxazeti isev chveni iqnebodaa. saocari gogo xar qeti. da udidesi carmatebwbiiii. au ramdeni ramis dacera ver movaxerxxeew

აუუუუუ, სულ ღიმილ-სიცილით წავიკითხე. მადლობა, ქეთ, სულ მიხარია ხოლმე კომენტარს რომ მიწერ. ❤️

სტუმარი ლეა
დამავიწყდა გუშინ კომენტარის დატოვება, მაგრამ მეპატიება! ემოციებში ვიყავი, ხო რა? არ უნდა ვყოფილიყავი ემოციებში?!

რა იყო ეს?!

ანა საოცარი გოგოა, ჯიუტი, ქარიშხალი, გაგიჟება, გადარევა - ყველაფერი ერთად არის ანაში, ამიტომაც ვერ გამოიყენა ბიჭები, ამიტომაც დაუმეგობრდა ყველას და ამიტომაც შეაყვარა ყველას თავი და თვითონაც შეიყვარა.

ზაზა?!
ზაზა არის ერთი არაადამიანი, საშინელი, მოღალატე და გარეწარი.

საბა?!
საბაზე ყურებამდე შეყვარებული ვარ, პირი გამეხა ანას საძინებელში რომ შევიდა იმ მომენტზე.

ანდროზე არაფერს დავწერ, ქეთ, კარგი? მე რა უნდა ვთქვა ანდროზე.

გიორგიზე ცოტა ნაწყენი ვარ.

ყველა მიყვარს. შენ განსაკუთრებულად მიყვარხარ.

მგონი არც დემნაზე არ არის საჭირო სიტყვები. ეგ კაცი ყველგან გიჟია, ყველგან ეგეთია - დემნასეული.
დემნაა რა. რა გასაკვირია ეგრე რომ მოიქცა.


მიყვარხარ... ❤️

 


№18  offline წევრი ვიპნი

აი მთელი კითხვის პროცესი იმას ვფიქრობდი ამ პატარა გოგომ ეს როგირ შეძლო და როგორ დაწერა თქო.არაჩვეულებრივი იყო,ვისურვებდი წიგნადაც გამოსულიყო შენი ნაწარმოებები.მე არა ვარ კარგი მეხოტბე,ამ ემოციების აღწერა არ შემიძლია ასე დეტალურად ,უბრალოდ ერთს ვიტყვი არასოდეს გვეღალატოს ერთმანეთისთვის და არასდროს ვყოფილიყოთ სხის იმედად ისეთი ძლიერები ვყოფილიყოთ.წარმატებები,წარმატებები და კიდევ წარმატებები ❣️❣️❣️❣️❣️❣️

 


№19 სტუმარი სტუმარი სალანდერი

სიმართლე გითხრა, მოკლე აღწერის მერე ისტორიის წაკითხვის სურვილი ნაღდად არ გამჩენია. პროსტო კითხვის დასასმელად შემოვედი კომენტარებში. ჰოდა რა მაინტერესება, გრანდიოზული ნერწყვი რა არის?

 


№20 სტუმარი სტუმარი თეა

ძალიან კარგად და ემოციურად წერ.არაჩვეულებრივია.დემნას გამოჩენაც ძალიან გამიხარდა.????????♥️♥️♥️

 


№21 სტუმარი სტუმარი სარა

მიყვარს ყველა და მიყვარხარ შენც. ❤️

 


№22  offline მოდერი პენელოპე

ვიპნი
აი მთელი კითხვის პროცესი იმას ვფიქრობდი ამ პატარა გოგომ ეს როგირ შეძლო და როგორ დაწერა თქო.არაჩვეულებრივი იყო,ვისურვებდი წიგნადაც გამოსულიყო შენი ნაწარმოებები.მე არა ვარ კარგი მეხოტბე,ამ ემოციების აღწერა არ შემიძლია ასე დეტალურად ,უბრალოდ ერთს ვიტყვი არასოდეს გვეღალატოს ერთმანეთისთვის და არასდროს ვყოფილიყოთ სხის იმედად ისეთი ძლიერები ვყოფილიყოთ.წარმატებები,წარმატებები და კიდევ წარმატებები ❣️❣️❣️❣️❣️❣️

მადლობა, მადლობა, მადლობა ! ❤️

სტუმარი სალანდერი
სიმართლე გითხრა, მოკლე აღწერის მერე ისტორიის წაკითხვის სურვილი ნაღდად არ გამჩენია. პროსტო კითხვის დასასმელად შემოვედი კომენტარებში. ჰოდა რა მაინტერესება, გრანდიოზული ნერწყვი რა არის?

ჩამოდი სოხუმში და გრანდიოზული კი არა შეიძლება დაიხრჩო კიდეც სალანდერ ;) საერთოდ არ ვაჭარბებ ❤️

სტუმარი თეა
ძალიან კარგად და ემოციურად წერ.არაჩვეულებრივია.დემნას გამოჩენაც ძალიან გამიხარდა.????????♥️♥️♥️

❤️❤️❤️

სტუმარი სარა
მიყვარს ყველა და მიყვარხარ შენც. ❤️

მეც!!!! ❤️

 


№23  offline წევრი utsnobi

გამაოგნებლად მაგარია, ემოციებით სავსე და რეალური

 


№24 სტუმარი სტუმარი გვანცა

ძალიან სასიამოვნოდ წერთ

 


№25  offline მოდერი პენელოპე

utsnobi
გამაოგნებლად მაგარია, ემოციებით სავსე და რეალური

სტუმარი გვანცა
ძალიან სასიამოვნოდ წერთ

❤️

პეტრიქორი
ბავშვობაში ალბათ ყველასთვის დაუსვამთ შეკითხვა, თუ სად მოისურვებდნენ მოგზაურობას. ამ დროს ყოველთვის ჩემი პასუხი სოხუმი და ზოგადად აფხაზეთი იყო, ვინაიდან ჩემი მშობლები სოხუმელები არიან და აფხაზეთის ისტორიებზე ვარ გაზრდილი. არვიცი, ალბათ მიმიხვდები რამდენად მადლიერი ვარ შენი, რომ ამ ისტორიამ და კიდევ “დიდმა შერიგებამ” ამიხდინა ოცნება და სადღაც ჩემს ბავშვურ ფიქრებში მაინც მამოგზაურა აფხაზეთში. რათქმაუნდა მჯერა, მეც ოდესმე აუცილებლად გავისეირნებ სოხუმის ქუჩებში და ქვეცნობიერად ზღვის სანაპიროზე დავუწყებ ანასა და ანდროს თვალებით ძებნას, ყოველ დანახულ ყმაწვილს კი საბას ან გიორგობას დავწამებ, თან აუცილებლად თენგოსაც ვიპოვი. უდიდესი მადლობა ამ მონიჭებული სიხარულისთვის, არ გიცნობ თუმცა ვამაყობ, თან როგორ!!!!

აუცილებლად გეღირსება! ❤️

 


№26 სტუმარი Nino Varduashvili

ემოციებით დახუნძლული ვწერ კომენტარს და გული სიამოვნებისგან და სიხარულისგან ლამისაა გამოფრინდეს. <3
არც კი ვიცი საიდან დავიწყო, მართლა. მინდა ყველაფერი ვთქვა, მაგრამ სიტყვებს ვერ ვპოულობ.
რაც გამახსენდება, ბოლოდან თუ თავიდან ყველაფერს დავწერ და ისევ ბევრს ვილაქლაქებ ;დდ
ღამე არ გამითენებია, სანამ კითხავს დავიწყებდი ცოტახნით დასვენება გადავწყვიტე და ჩამეძნა კიდეც ;დდ დილით თვალების გახელისთანავე ავიღე ნოუთბუქი და გემრიელად მოვთავსდი. შვიდის ნახევარი იყო მგონი;დდდდ

ისე დაიწყო, რომ თავიდანვე ვიგრძენი ანას დაძაბულობა და შემდეგ მთელი ეს ემოციები ჩემზეც გადმოდიოდა და სიამოვნების ზენიტში ვიყავი. თავიდან იმდენად სერიოზულად არ აღვიქვავდი ანას მდგომარებოას,(ალაბთ უფრო მისი უდარდელობა იყო ამის მიზეზი, რაც მომწონდა ძალიან <3) მაგრამ ბოლოსკენ ისე დავიძაბე ანასი არ ვიცი, მაგრამ სანამ ანდროსთან მოიოხებდა გულს ტირილით, მე აქ ლამის დავიღვარე ცრემლებად.
იმდენად რეალურად იყო სიტუაცია აღწერილი, ყოველ ჯერზე უფროდაუფრო მინდებოდა, რომ თავისუფლად შემეძლოს იქაურობის ნახვა.
როდესაც დაწერე, წარმოიდგინეთ აფხაზეთი ჩვენი რომ იყოს, რუსებს დასვენებას გავუმწარებდითო... ხმამაღლა გავიცინებდი, მაგრამ ეძინა ხალხს :დდდ
ანას კულინარიულ ნიჭზე ბიჭებივით არ გამკვირვებია, ველოდი კიდეც, თითქოს. ჯოკერს სანამ დაიწყებდნენ, ანას სიტყვებზე მეც ისე მომინდა მანდ, მათთან ერთად ვყოფილიყავი, რომ მგონი გული შემიწუხდა ;დდდ

ანდროს სახელი რომ გავიგე პირველად, მუხტიც ვიგრძენი, არადა ისე მოიქცა, თითქოს ნორმალური ამბავი ყოფილიყოს.
ანდროს პერსონაჟზე, გახსენებისასაც კი, აღუწერელი სიამოვნებით ვივსები. ისე გქონდა მისი თითოეული ქმედება აღწერილი, რომ თავიდანვე შეგვაყვარა თავი ხალხს <3.
აივანზე რომ იყო გამოსული, გადაპარსული თავით და სიაგრეტით, ანასი არ იყოს, მეც შემრცხვა.
ერთი საიმოვნება იყო, როდესაც საბასთან ერთად სანაპიროზე იყო. მე საერთოდაც არ ვიცი ცურვა და არც ზღვა მიყვარს ;დდ, მაგრამ საბასთან ერთად არამც თუ მთელი დღე, რომ მოესურვებინა ცურვასაც ვისწავლიდი.
საბამ თავიდანვე მოიტანა ეშხი. მის მკველობაზე რომ გავიგე... არ ვიცი, მართლა არ წარმომედგინა და თავი ცუდათაც ვიგრძენი. ბარემ აქვე ვარ და არ დავმალავ იმას, რომ მეგონა კატერინას საბა უყვარდა ;დ, მაგრამ ნუ, როგორც იტყოდით საბა სხვაა, მართლა სხვა განზომილებაა და ეს ჩემი ეჭვიც გაქრა... ბოლოს რა მოხდა მე ნამდვილად არ ვიცი, მაგრამ კატერინა ისეთი გოგოა, რომ საბას დაეხმარებოდა და აუცილებლად გამოსძალავდა რაიმეს, როგორც უმცროსი და ისე ეყოლებოდა და მასზე იზრუნებდა.
ანასი არ ვიცი, მაგრამ დარტყმაზე არც გამიფიქრია.

თენგოს ამბავი რომ გავიგე, კიდევ უფრო დამიმძიმდა გული თითქოს. და შემდეგ მიზეზიც რომ გავიგე, როგორც იტყვიან - ფეხით ჩავუვარდებოდი მაგ ჩვენ დამკვეთს და კარგ დღესაც დავაწევდი ;დდ. ხუმრობა იქით იყოს, მგონი მისი ყოფილი ცოლი ჭკუაზე მოვიდოდა და ამ ამბიდან მალე თავად დაარეკინებდა ბავშვებს მამასთან.
თენგოს ისტორიამ, ახლა უცებ, ირაკლის და დემნას ისტორია გამახსენა ^-^, დემნა რომ ეუბნებოდა თავის შვილებზე და ირაკლისგანაც შესაფერისი პასუხი მიიღო. თენგოს პერსონაჟზე თავიდანვე ნდობით განვეწყე და არ მგონია, რომ მის შვილებს მამა ამაყად არ ეხსენებინათ სამდე. თენგო ბიძია(;დდდ) ისეთი კაცი იყო, გინდა თუ არ გინდა (როგორც ანა განეწყო დადებითად) თავის მიმართ ნდობას გაგიჩენს და ბოლოს რომ წაიყვანა ანა, შემდეგ ერთი ქართველიო... ბუუმ! თენგო ძალიან, ძალიან მიყვარს!
არ იყო სუფთა წარსულის კაცი, მაგრამ მე ვინ მკითხავს, როგორიც გავიცანი და როგორც გააგრძელა იმით შევიყვარე და ამიტომ მგონია, რომ ყოფილი ცოლი ჭკუას მოიხმარს <3

გიორგიზეც ვიტყვი ორ სიტყვას და მგონი ბოლოშიც ჩავედი ;დ
აუ, არადა მართალი ამბავი მეგონა და ისე მეწყინა, რადგან მეგონა აქ ის იტანჯებოდა და ის გოგო იქ. ანა მოკითხავდა მაგისთვსი ;დდ გიორგისნაირი მეგობარი მეც მინდა :'(( ანა ისეთი თავისუფალი იყო მასთან, მის რეაქციებზე გულში გემრიელად ვიცინოდი;დდ.
არა! მართლა ვერასდროს ვიფიქრებდი, რომ გიორგი იქნებოდა ჯაშუში. კიდევ კარგი, ასე ამხელა მანძილით მართლა არ იტანჯებოდა სიყვარულით, თორემ ალბათ იმაზე ფიქრს ვერ ამოვიგდებდი თავიდან მერე გიორგი რას იზავდა ;დ გიორგისნაირი რომ დაიარება და რომ ვერ ვნახე მე შემშურდა იმათი, ვისთნაც უბრალოდ ნაცნობობით შემოიფარგლებოდა ;დდ

ანდროზე რომ ორი სიტყვა ვთქვი იმიტომ კი არა, რომ მეტი ვერაფერი გავიხსენე ან რავიცი ;დ. იმიტომ, რომ ისეთია თავისებური, არავის ჰგავს და ისეთი მშვიდი იყო ყოველთვის, რომ კატერინას ადგილას დიდი სიამოვნებით ვიქნებოდი.(ნუ დედის ამბავს რაც შეეხება, ბოლომდეც ვერ ვამართლებ, მაგრამ მთლადაც მტყუანიც ვერ გამომყავს <3)
საბას და ანდროს მეგობრობას თავიდანვე ვეჭვობდი, მაგრამ შემდეგ დანამდვილებით რომ გავიგე ძალიან გამიხარდა თან შევწუხდი კიდეც, საბა ანას მაბავს რომ უმალავდა.
ანდროს მინდა, რომ ძლიერად ჩავეხუტო.
ჩემს მეგობარს კი, რომელიც მაშინ ვახსენე, როდესაც ნომერ ცხრას გავუკეთე კომენტარი(ბევრი რომ ვილაქლაქე და ჩემ წაკითხულ შენ ისტორიებს ერთაინად რომ მოვედე;დდ), ანდროსაც ჯერ ჩემი საუბრით და მერე ამ ისტორიით შევაყვარებ.

ანაზეც ვიტყვი ერთი ორ სიტყვას. (და გიორგიზე რომ ვთქვი, მგონი ბოლოშიც გავალ-მეთქი, ჯერ გადაიდო ;დდ)
რომ არა მისი ხასიათი, ეს ისტორია უფრო დამძიმდებოდა. ანა მთავარი გოგოა, ბოლომდე მაგარი გოგო იყო და მისი მუქარაც ძალიან მომეწონა <3! მის ადგილას მეც ასე ვიზავდი, დარწმუნებული ვარ. სანამ ზაზას წერილს მისწერდა პოლონეთიდან, ბოლომდე მეგონა რომ აფხაზეთში დარჩებოდა, უკან გაბრუნდებოდა და ანდროს ძლიერად მოეხვეოდა. მაგრამ არც ფინალით ვარ უკმაყოფილო, ან იმედგაცრუებული (წარმოუდგენელია რომ ვყოფილიყავი).
გული მიგრძნობს ხოლმე მოახლოებულ სიხარულს, ანდროს მინაწერი დელფინის ტატუსთან... ნუ აი არვიცი რაა... ძალიან მიყვარს!!!

ქართველების ღალატი, რავი, არც გამიკვირდა... ისევ ქართველები ვღალატობთ ყველაზე მეტად ხოლმე ერთმანეთს. დღესაც ეს სიტუაცია ამის გამოა. უცებ ერეკლე გამახსენდა... ბევრი კიცხავს ტრაქტატის დადების გამო, მაგრამ რეალურად ხომ ისევ ქართველების გვერდშიამოუდგომლობის გამო გააკეთა. დღევანდელი გადმოსახედიდან კი ადვილია თქვას ვიღაცამ, რომ არ უნდა გაეკეთებინა ისე, როგორც გააკეთა. მაგრამ მაშინაც ისევ ქართველების ამო დანაწევრებულ ქვეყანას სხვა გზა არ ჰქონდა.

დემნაზე რომ არ ვთქვა ისე რა გამოვა? ;დდ
ქართველი დაგვეხმარებაო რომ უთხრა თენგომ, მეც ანასავით გამიკვირდა. საბაც კი ვიფიქრე და როცა გაიჟღერა სახელმა -დემნა, სიხარულისგან შემთხვევით ხმამაღლა მომივიდა წამოძახილი და არც ის მიფიქრია რომ გავაღვიძებდი ვინმეს. მაგრამ ჩემმა დამ წამოყო თავი და "გოგო, რა იყო?!"ც შემაგება ;დდდდდდ
ნუ დემნაზე როცა სალაპარაკო მქონდა, მაშინ არ მილაპარაკია, ახალი ვიყავი და საერთოდაც თავს ვიკავებდი კომენტარებისგან ;//
მაგრამ ახლა მოკლედ ვიტყვი, რომ დემნა არის საოცრება ადამიანი.
ანას რომ ჩამოუჯდა წინ და ელაპარაკა, მეგონა მე ვეჯექი... სამი შენნაირი მყავსო რომ თქვა სიხარულისგან კარგახანი გავჩრდი, შემდეგ დავალაგე ემოციები და ისევ შევუდექი კითხავს. <3 <3.

ანდროს მამა რომ გამოსწორდა მესიამოვნა, მაგრამ ცოლითან ასე მოპყრობამ საშინლად წამიხდინა მასზე წარმოდგენა.

მე ვერაფერს ვიტყვი აფხაზეთზე, გარდა იმისა, რომ სურვილით ვიწვი, ისე მინდა ჩემი თალით ვნახო, უბრალოდ ვნახო.
რაც წამოვიზარდე და უკეთესად გავერკვიე ურთიერთობას ომის შემდეგ (პირველად რომ ჩაიკეტა საზღვარი აფხაზეთის), სურვილიც მეტად გაიზარდა, რომ მენახა საქართველოს ის მხარე, რომელზეც მხოლოდ ყვებოდნენ და მხოლოდ იხსენებდნენ ხოლმე. შენი ორი ისტორია, რომლებშიც ვიცი, რომ ზუსტად გაქვს ის ვითარება აღწერილი რაც ხდება, რომ შიშიც გამიელვებს ხოლმე თავში, როდესაც ჩემთვსი ასე, ვვოცნებობ იმის ნახვაზე, რომელიც ფოტოებით და ახლა უკვე შენი ისტორიებიდან ვიცი <3 <3...

ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ რაღაც დამავიწყდა, მაგრამ რაც გამახსენდა სიამოვნებით დავწერე და კიდევ ერთხელად გავიხსენე ე,ს კიდევ ერთი ისტორია, რომელიც დაიკავებს აუცილებლად ადგილს იმ ისტორიებს შორიც, რომლებმაც ამ საიტზე წაკითხული ისტორიებიდან უდიდესი ემოციების კორიანტელი მომგვარა <3 <3

მადლობის მეტი არაფერი მეთქმის!
წარმატებებს გისურვებ, როგორც ისტორიებთან, ასევე ცხოვრებაში <3
მაგარი გოგო ხარ! ისე აღწერ ყველაფერს, რომ იმ დიდი საფრთხის მიუხედავად, მგონი რომ ჩემს მსგავსად ზოგსაც უფრო მოუნდა იმ კუთხის დათვალიერება, რომელის სტუმრობაც ადვილად არ შეგვიძლია <3<3


ჰაჰ, ისევ ბევრი ვილაქლაქე, რას არ მოვედე, მოკლედ რაა ;დდდ.

კიდევ ერთხელ მადლობა, საყვარელო <3

კომენტარი არავითარ შემთხვევაში არ დამავიწყდებოდა :დ...
ერთი საათია ვზივარ და ემოციებს ვუყრი თავს, რომ დალაგებულად დამეწერა ის, რაც სათქმელი მქონდა და მგონი გამომივიდა ^-^ <3

 


№27  offline წევრი ნანა73

შთამბეჭდავი იყო.
არა! ბევრად მეტი!!!
არ ვიცი ასეთი რამ რეალობის რომელ საზღვრებში ექცევა, მაგრამ მე დიდი გავლენის ქვეშ მომაქცია ამ ისტორიამ.
ყველას უღალატა... ყველას იყენებდა... ემოციებზე და გრძნობებზე მაღლა იდგა, სისუსტის უფლებას არ აძლევდა საკუთარ თავს... დავალების შემსრულებელი მანქანა იყო და მაინც რამდენად მარტივად დაიმსახურა - პატივისცემა, სიყვარული, პატიება.
როგორი მრავალფეროვანი ადამიანები შეახვედრა ცხოვრებამ ერთი საერთო ნიშნით, ანა იყო მათი თანხვედრა.
ეს ბედნიერებაზე მეტია!
ანდრო ყველა დროს და წარმომავლობაზე მაღლა მდგომი, საოცრება ადამიანი!
საოცარი ისტორია!
საოცარი ავტორი!
მადლობა შენ და სურვილები! მრავალი ასეთი და უკეთესი ისტორიები მომავალში!
❤️❤️❤️

 


№28  offline მოდერი პენელოპე

Nino Varduashvili
ემოციებით დახუნძლული ვწერ კომენტარს და გული სიამოვნებისგან და სიხარულისგან ლამისაა გამოფრინდეს. <3
არც კი ვიცი საიდან დავიწყო, მართლა. მინდა ყველაფერი ვთქვა, მაგრამ სიტყვებს ვერ ვპოულობ.
რაც გამახსენდება, ბოლოდან თუ თავიდან ყველაფერს დავწერ და ისევ ბევრს ვილაქლაქებ ;დდ
ღამე არ გამითენებია, სანამ კითხავს დავიწყებდი ცოტახნით დასვენება გადავწყვიტე და ჩამეძნა კიდეც ;დდ დილით თვალების გახელისთანავე ავიღე ნოუთბუქი და გემრიელად მოვთავსდი. შვიდის ნახევარი იყო მგონი;დდდდ

ისე დაიწყო, რომ თავიდანვე ვიგრძენი ანას დაძაბულობა და შემდეგ მთელი ეს ემოციები ჩემზეც გადმოდიოდა და სიამოვნების ზენიტში ვიყავი. თავიდან იმდენად სერიოზულად არ აღვიქვავდი ანას მდგომარებოას,(ალაბთ უფრო მისი უდარდელობა იყო ამის მიზეზი, რაც მომწონდა ძალიან <3) მაგრამ ბოლოსკენ ისე დავიძაბე ანასი არ ვიცი, მაგრამ სანამ ანდროსთან მოიოხებდა გულს ტირილით, მე აქ ლამის დავიღვარე ცრემლებად.
იმდენად რეალურად იყო სიტუაცია აღწერილი, ყოველ ჯერზე უფროდაუფრო მინდებოდა, რომ თავისუფლად შემეძლოს იქაურობის ნახვა.
როდესაც დაწერე, წარმოიდგინეთ აფხაზეთი ჩვენი რომ იყოს, რუსებს დასვენებას გავუმწარებდითო... ხმამაღლა გავიცინებდი, მაგრამ ეძინა ხალხს :დდდ
ანას კულინარიულ ნიჭზე ბიჭებივით არ გამკვირვებია, ველოდი კიდეც, თითქოს. ჯოკერს სანამ დაიწყებდნენ, ანას სიტყვებზე მეც ისე მომინდა მანდ, მათთან ერთად ვყოფილიყავი, რომ მგონი გული შემიწუხდა ;დდდ

ანდროს სახელი რომ გავიგე პირველად, მუხტიც ვიგრძენი, არადა ისე მოიქცა, თითქოს ნორმალური ამბავი ყოფილიყოს.
ანდროს პერსონაჟზე, გახსენებისასაც კი, აღუწერელი სიამოვნებით ვივსები. ისე გქონდა მისი თითოეული ქმედება აღწერილი, რომ თავიდანვე შეგვაყვარა თავი ხალხს <3.
აივანზე რომ იყო გამოსული, გადაპარსული თავით და სიაგრეტით, ანასი არ იყოს, მეც შემრცხვა.
ერთი საიმოვნება იყო, როდესაც საბასთან ერთად სანაპიროზე იყო. მე საერთოდაც არ ვიცი ცურვა და არც ზღვა მიყვარს ;დდ, მაგრამ საბასთან ერთად არამც თუ მთელი დღე, რომ მოესურვებინა ცურვასაც ვისწავლიდი.
საბამ თავიდანვე მოიტანა ეშხი. მის მკველობაზე რომ გავიგე... არ ვიცი, მართლა არ წარმომედგინა და თავი ცუდათაც ვიგრძენი. ბარემ აქვე ვარ და არ დავმალავ იმას, რომ მეგონა კატერინას საბა უყვარდა ;დ, მაგრამ ნუ, როგორც იტყოდით საბა სხვაა, მართლა სხვა განზომილებაა და ეს ჩემი ეჭვიც გაქრა... ბოლოს რა მოხდა მე ნამდვილად არ ვიცი, მაგრამ კატერინა ისეთი გოგოა, რომ საბას დაეხმარებოდა და აუცილებლად გამოსძალავდა რაიმეს, როგორც უმცროსი და ისე ეყოლებოდა და მასზე იზრუნებდა.
ანასი არ ვიცი, მაგრამ დარტყმაზე არც გამიფიქრია.

თენგოს ამბავი რომ გავიგე, კიდევ უფრო დამიმძიმდა გული თითქოს. და შემდეგ მიზეზიც რომ გავიგე, როგორც იტყვიან - ფეხით ჩავუვარდებოდი მაგ ჩვენ დამკვეთს და კარგ დღესაც დავაწევდი ;დდ. ხუმრობა იქით იყოს, მგონი მისი ყოფილი ცოლი ჭკუაზე მოვიდოდა და ამ ამბიდან მალე თავად დაარეკინებდა ბავშვებს მამასთან.
თენგოს ისტორიამ, ახლა უცებ, ირაკლის და დემნას ისტორია გამახსენა ^-^, დემნა რომ ეუბნებოდა თავის შვილებზე და ირაკლისგანაც შესაფერისი პასუხი მიიღო. თენგოს პერსონაჟზე თავიდანვე ნდობით განვეწყე და არ მგონია, რომ მის შვილებს მამა ამაყად არ ეხსენებინათ სამდე. თენგო ბიძია(;დდდ) ისეთი კაცი იყო, გინდა თუ არ გინდა (როგორც ანა განეწყო დადებითად) თავის მიმართ ნდობას გაგიჩენს და ბოლოს რომ წაიყვანა ანა, შემდეგ ერთი ქართველიო... ბუუმ! თენგო ძალიან, ძალიან მიყვარს!
არ იყო სუფთა წარსულის კაცი, მაგრამ მე ვინ მკითხავს, როგორიც გავიცანი და როგორც გააგრძელა იმით შევიყვარე და ამიტომ მგონია, რომ ყოფილი ცოლი ჭკუას მოიხმარს <3

გიორგიზეც ვიტყვი ორ სიტყვას და მგონი ბოლოშიც ჩავედი ;დ
აუ, არადა მართალი ამბავი მეგონა და ისე მეწყინა, რადგან მეგონა აქ ის იტანჯებოდა და ის გოგო იქ. ანა მოკითხავდა მაგისთვსი ;დდ გიორგისნაირი მეგობარი მეც მინდა :'(( ანა ისეთი თავისუფალი იყო მასთან, მის რეაქციებზე გულში გემრიელად ვიცინოდი;დდ.
არა! მართლა ვერასდროს ვიფიქრებდი, რომ გიორგი იქნებოდა ჯაშუში. კიდევ კარგი, ასე ამხელა მანძილით მართლა არ იტანჯებოდა სიყვარულით, თორემ ალბათ იმაზე ფიქრს ვერ ამოვიგდებდი თავიდან მერე გიორგი რას იზავდა ;დ გიორგისნაირი რომ დაიარება და რომ ვერ ვნახე მე შემშურდა იმათი, ვისთნაც უბრალოდ ნაცნობობით შემოიფარგლებოდა ;დდ

ანდროზე რომ ორი სიტყვა ვთქვი იმიტომ კი არა, რომ მეტი ვერაფერი გავიხსენე ან რავიცი ;დ. იმიტომ, რომ ისეთია თავისებური, არავის ჰგავს და ისეთი მშვიდი იყო ყოველთვის, რომ კატერინას ადგილას დიდი სიამოვნებით ვიქნებოდი.(ნუ დედის ამბავს რაც შეეხება, ბოლომდეც ვერ ვამართლებ, მაგრამ მთლადაც მტყუანიც ვერ გამომყავს <3)
საბას და ანდროს მეგობრობას თავიდანვე ვეჭვობდი, მაგრამ შემდეგ დანამდვილებით რომ გავიგე ძალიან გამიხარდა თან შევწუხდი კიდეც, საბა ანას მაბავს რომ უმალავდა.
ანდროს მინდა, რომ ძლიერად ჩავეხუტო.
ჩემს მეგობარს კი, რომელიც მაშინ ვახსენე, როდესაც ნომერ ცხრას გავუკეთე კომენტარი(ბევრი რომ ვილაქლაქე და ჩემ წაკითხულ შენ ისტორიებს ერთაინად რომ მოვედე;დდ), ანდროსაც ჯერ ჩემი საუბრით და მერე ამ ისტორიით შევაყვარებ.

ანაზეც ვიტყვი ერთი ორ სიტყვას. (და გიორგიზე რომ ვთქვი, მგონი ბოლოშიც გავალ-მეთქი, ჯერ გადაიდო ;დდ)
რომ არა მისი ხასიათი, ეს ისტორია უფრო დამძიმდებოდა. ანა მთავარი გოგოა, ბოლომდე მაგარი გოგო იყო და მისი მუქარაც ძალიან მომეწონა <3! მის ადგილას მეც ასე ვიზავდი, დარწმუნებული ვარ. სანამ ზაზას წერილს მისწერდა პოლონეთიდან, ბოლომდე მეგონა რომ აფხაზეთში დარჩებოდა, უკან გაბრუნდებოდა და ანდროს ძლიერად მოეხვეოდა. მაგრამ არც ფინალით ვარ უკმაყოფილო, ან იმედგაცრუებული (წარმოუდგენელია რომ ვყოფილიყავი).
გული მიგრძნობს ხოლმე მოახლოებულ სიხარულს, ანდროს მინაწერი დელფინის ტატუსთან... ნუ აი არვიცი რაა... ძალიან მიყვარს!!!

ქართველების ღალატი, რავი, არც გამიკვირდა... ისევ ქართველები ვღალატობთ ყველაზე მეტად ხოლმე ერთმანეთს. დღესაც ეს სიტუაცია ამის გამოა. უცებ ერეკლე გამახსენდა... ბევრი კიცხავს ტრაქტატის დადების გამო, მაგრამ რეალურად ხომ ისევ ქართველების გვერდშიამოუდგომლობის გამო გააკეთა. დღევანდელი გადმოსახედიდან კი ადვილია თქვას ვიღაცამ, რომ არ უნდა გაეკეთებინა ისე, როგორც გააკეთა. მაგრამ მაშინაც ისევ ქართველების ამო დანაწევრებულ ქვეყანას სხვა გზა არ ჰქონდა.

დემნაზე რომ არ ვთქვა ისე რა გამოვა? ;დდ
ქართველი დაგვეხმარებაო რომ უთხრა თენგომ, მეც ანასავით გამიკვირდა. საბაც კი ვიფიქრე და როცა გაიჟღერა სახელმა -დემნა, სიხარულისგან შემთხვევით ხმამაღლა მომივიდა წამოძახილი და არც ის მიფიქრია რომ გავაღვიძებდი ვინმეს. მაგრამ ჩემმა დამ წამოყო თავი და "გოგო, რა იყო?!"ც შემაგება ;დდდდდდ
ნუ დემნაზე როცა სალაპარაკო მქონდა, მაშინ არ მილაპარაკია, ახალი ვიყავი და საერთოდაც თავს ვიკავებდი კომენტარებისგან ;//
მაგრამ ახლა მოკლედ ვიტყვი, რომ დემნა არის საოცრება ადამიანი.
ანას რომ ჩამოუჯდა წინ და ელაპარაკა, მეგონა მე ვეჯექი... სამი შენნაირი მყავსო რომ თქვა სიხარულისგან კარგახანი გავჩრდი, შემდეგ დავალაგე ემოციები და ისევ შევუდექი კითხავს. <3 <3.

ანდროს მამა რომ გამოსწორდა მესიამოვნა, მაგრამ ცოლითან ასე მოპყრობამ საშინლად წამიხდინა მასზე წარმოდგენა.

მე ვერაფერს ვიტყვი აფხაზეთზე, გარდა იმისა, რომ სურვილით ვიწვი, ისე მინდა ჩემი თალით ვნახო, უბრალოდ ვნახო.
რაც წამოვიზარდე და უკეთესად გავერკვიე ურთიერთობას ომის შემდეგ (პირველად რომ ჩაიკეტა საზღვარი აფხაზეთის), სურვილიც მეტად გაიზარდა, რომ მენახა საქართველოს ის მხარე, რომელზეც მხოლოდ ყვებოდნენ და მხოლოდ იხსენებდნენ ხოლმე. შენი ორი ისტორია, რომლებშიც ვიცი, რომ ზუსტად გაქვს ის ვითარება აღწერილი რაც ხდება, რომ შიშიც გამიელვებს ხოლმე თავში, როდესაც ჩემთვსი ასე, ვვოცნებობ იმის ნახვაზე, რომელიც ფოტოებით და ახლა უკვე შენი ისტორიებიდან ვიცი <3 <3...

ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ რაღაც დამავიწყდა, მაგრამ რაც გამახსენდა სიამოვნებით დავწერე და კიდევ ერთხელად გავიხსენე ე,ს კიდევ ერთი ისტორია, რომელიც დაიკავებს აუცილებლად ადგილს იმ ისტორიებს შორიც, რომლებმაც ამ საიტზე წაკითხული ისტორიებიდან უდიდესი ემოციების კორიანტელი მომგვარა <3 <3

მადლობის მეტი არაფერი მეთქმის!
წარმატებებს გისურვებ, როგორც ისტორიებთან, ასევე ცხოვრებაში <3
მაგარი გოგო ხარ! ისე აღწერ ყველაფერს, რომ იმ დიდი საფრთხის მიუხედავად, მგონი რომ ჩემს მსგავსად ზოგსაც უფრო მოუნდა იმ კუთხის დათვალიერება, რომელის სტუმრობაც ადვილად არ შეგვიძლია <3<3


ჰაჰ, ისევ ბევრი ვილაქლაქე, რას არ მოვედე, მოკლედ რაა ;დდდ.

კიდევ ერთხელ მადლობა, საყვარელო <3

კომენტარი არავითარ შემთხვევაში არ დამავიწყდებოდა :დ...
ერთი საათია ვზივარ და ემოციებს ვუყრი თავს, რომ დალაგებულად დამეწერა ის, რაც სათქმელი მქონდა და მგონი გამომივიდა ^-^ <3

გოგო, ვერ ხარ შენ ;დდდდდდდდდდდ
სულ ღიმილ-ღიმილით ჩავიკითხე, ისე გემრიალად მოუყარე თავი ყველაფერს. ისე გიყვართ დემნა, უფლება არ მქონდა ანასთვის ის არ მომეყვანა. უბრალოდ არ გამოვიდოდა ისე და მაგიტო.
მერე პირადში ვიბაასოთ ;დდდდდ ❤️

ნანა73
შთამბეჭდავი იყო.
არა! ბევრად მეტი!!!
არ ვიცი ასეთი რამ რეალობის რომელ საზღვრებში ექცევა, მაგრამ მე დიდი გავლენის ქვეშ მომაქცია ამ ისტორიამ.
ყველას უღალატა... ყველას იყენებდა... ემოციებზე და გრძნობებზე მაღლა იდგა, სისუსტის უფლებას არ აძლევდა საკუთარ თავს... დავალების შემსრულებელი მანქანა იყო და მაინც რამდენად მარტივად დაიმსახურა - პატივისცემა, სიყვარული, პატიება.
როგორი მრავალფეროვანი ადამიანები შეახვედრა ცხოვრებამ ერთი საერთო ნიშნით, ანა იყო მათი თანხვედრა.
ეს ბედნიერებაზე მეტია!
ანდრო ყველა დროს და წარმომავლობაზე მაღლა მდგომი, საოცრება ადამიანი!
საოცარი ისტორია!
საოცარი ავტორი!
მადლობა შენ და სურვილები! მრავალი ასეთი და უკეთესი ისტორიები მომავალში!
❤️❤️❤️

ნინაააა , სულ გელოდები ხოლმე ❤️

 


№29 სტუმარი kati

Zalian kargi iyo.sityvebi ar myofnis.imdeni ram minda davwero, magram ar gamomdis.kidev erti ganaxlebuli tkivili afxazetis saxit...

 


№30  offline წევრი dadududa

საოცარი ისტორიები გაქვს, იმდენი ემოციით რომ არასდროს გადის გონებიდან❤️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent