შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ქიმია ორისთვის ( თავი 15)


16-08-2020, 22:04
ავტორი თუკა
ნანახია 2 363

მთელი კვირა წარჩინებული მოსწავლესავით ვიყავი სამსახურში. რადგან სოფიო და ნიტა ვერ დადიოდნენ მათ წილ საქმესაც ფაქტიურად მე და ნუცა ვინაწილებდით. საახალწლო ზეიმის მზადება მიმდინარეობა. მეც პატარა ბავშვივით მიხაროდა ახალი წლის მოსვლა და მათთვის საჩუქრების ყიდვა. ამ წელს საოცარ ახალ წელს ჰპირდებოდა დანიელი ბავშვებს. თავისას არ იშლიდა და ყოველ თვე რიცხავდა შემოწირულობას..
მომარაგების საკითხებს ვაგვარებდი კარზე კაკუნმა რომ შემაკრთო და გადაღლილი სახით შემოვიდა ნუცა..
- მართ, წავალ მე რა, მგონი გავცივდი და სიცხე მაქვს. რაღაცა ვერ ვარ კარგად. ყველაფერი დავასრულე, უკვე ყველას დავურეკე და მოსაწვევებს ხვალ დაარიგებენ.
- მიდი ჩემი გოგო, რა სახე გაქვს მართლა, აქამდე რატომ არ წახვედი ნუციკორე?- ფეხზე წამოვდექი და ხელები შემოვხვი, ტუჩები ჩუბლზე მივადე და მერე გაბუტული ბავშვივით გამოვწიე წინ.- აშკარად სიცხე გაქვს. წადი, ლიმონიანი ჩაი დალიე და დაიძინე..
- ასე ვიზამ, თუ რამეა დამირეკეე.
- არაფერი მინდა ნუცა, წადი და თავს მიხედე, ხვალაც არ გამოხვიდე..
- არის შეფ - ხელი დამიქნია და მოულოდნელად შეჩერდა.. - სულ დამავიწყდა გოგო, იცი ვინაა მოსული შენს სანახავად, საბა გახსოვს? დარეხვილი საბა - ჩვენთან რომ სწავლობდა..
- მახსოვს და ახლა მაგას საიდან გავხსენდი რაა, სანამ შარში არ გამხვევს არ მოისვენებს - ანერვიულებულმა ვუთხარი და ნერვიულად დავქაჩე სვიტერის მკლავები..
- შარში რატომ უნდა გაგხვიო მართა?
- ლელას დეიდაშვილი ყოფილა, ეს დარეხვილი საბა, როგორც შენ ეძახი ნუცა. იქ ნიშნობაზე დანიელის პროვოცირება უნდოდა მაგრამ დროულად წამოვედით .
- შანსი არააა !- პირზე სწრაფად იტკუცა ხელი და დაახველე.
- წადი რა წადი, ბაცილებით ამივსე აქაურობაა.
- იცოდე დამირეკე..
- აუცილებლად ნუციკორე, წამალი დალიე და დაიძინე...
მაგიდაზე მდგარი ყავა მოვსვი და სულიერად მოვემზადე საბას ასატანად. ჯერ კიდევ ვერ ვივიწყებდი მის გამოხტომას ლელას და ლევანის ნიშნობაზე. არ მინდოდა ეს ყველაფერი ახალი პრობლემის მიზეზად ქცეულიყო.. ამიტომ კარში შემოსულს ნაზად გავუღიმე და მეგობრულად გადავკოცნე..
- ყველაზე ლამაზი გოგო როგორააა? - მხიალურად მკითხა და ისე დაეშვა სკამზე არაფერი უკითხავს..
- კარგად, გადაღლილი მაგრამ კარგად..
- ხოოო, გადაღლა გაწერია მაგ ლამაზ თვალებში ხო იცი - რაღაც უცნაურად მიპასუხა და ჩემი ფინჯნიდან მოსვა ყავა..
- ყავა თუ გინდოდა გეთქვა და დაგისხავდი საბა, ასეთი ქცევა რა საჭიროა- გაღიზიანება ვერ დავმალე და მის უკან მდგარ დივანზე დავჯექი.. წელი საშინლად მტკიოდა , ფეხებიც მაგინებდა, დილიდან გადარბენებმა თავისი გაიტანა..
- შენი ნაპირალი მინდოდა..
- მისმინეე.
- არა, შენ ისმინე მართა.. „მე და შენ ორივე გავიზარდეთ“- შენს სიტყვებს ვციტირებ, დიდი დრო გავიდა, საკმაოდ დიდი... ხო ხედავ ახლა შენ შენი საქმე გაქვს. მე ჩემს საქმეში ვარ პროფესიონალი... ახლა რას დამიწუნებ? - სრულიად სერიოზულად მკითხა და გვერდით მომიჯდა..
- მე არც მაშინ გიწუნებდი არაფერს და არც ახლა დაგიწუნებ, საბა, უბრალოდ არც მაშინ მიყვარდი და არც ახლა მიყვარხარ.. . ახლა მითუმეტეს , სხვა მიყვარს, და თავად ხო ნახე..
- ვნახე, მაგრამ იქნებ არ გიყვარს და მასთან სხვა რამის გამო ხარ?
- მაინც? - თვალებში ცეცხლი ამენთო და წელში გავსწორდი..
- მისი ცნობილი სახელის გამო, ფულის გამო, სიმდიდრის გამო.. თუნდაც იმის გამო რომ სექსში ძალიან მაგარიაა ეგ შენი დანიელი ..
- შენ რამე ხო არ დალიე? - გაბრაზებულმა ავუწიე ხმას და ფეხზე წამოდგომა დავაპირე რომ სწრაფად მტაცა მკლავში ხელი და დივანზე მოწყვეტით დამსვა..
- არაფერი დამილევია.. კარგად ვანსხვავებ ქალებს ერთმანეთისაგან. მოდი ახლა არ გვინდა ანგელოზის როლის მორგება და ფრთების გაშლა, მაინც რამეს რომ არ წამოედო. ფაქტია რომ შენი დანიელი ძალიან კარგად გაკმაყოფილებს, მაგრამ ცუდი რა არის იმაში რომ სხვაც მოსინჯო, უბრალოდ როცა ეს ორივეს გვენდომება, საყვარლობას არ გთავაზობ, მაგას როგორ გაკადრებ- ხორხოცით მითხრა და თავისკენ მიმწია . - უბრალოდ როცა რაიმე განსხვავებული მოგვინდება, მხოლოდ მაშინ ვნახავთ ერთმანეთს.
- ავადმყოფი ხარ, ჩამოყალიბებული ავადმყოფი . მე დანიელი მიყვარს და მარტო დანიელთან მინდა ყოფნა. შენგან განსხვავებით მე სექსის ხამი არ ვარ !
- მე არ მითქვამს რომ ხამი ხარ, მე მრავალფეროვნება შემოგთავაზე.
- და რატომ შემომთავაზე? , რა შემატყვე სამაგისო ?
- მართა, მართა- რა პრობლემას ქმნი. დიდი ხანია ჩვიდმეტი წლისები აღარ ვართ. მოდი როგორც ჩამოყალიბებულმა ადამიანებმა ისე ვილაპარაკოთ რა. ყოველთვის მინდოდი, რაღაც სხვანაირად მინდოდი.. ახლაც დაგინახე თუ არა ისევ სიგიჟემ წამომიარა, რომ არა ის შენი პირადი დაცვა, იმ ღამით იქიდან ვერ გამისხლტებოდი.
- ის მარტო ჩემი პირადი დაცვა არაა საბა. მორჩი ირონიას, დანიელი ჩემი საქმროა და რა გასაკვირია რომ მიცავს შენნაირი ავადმყოფებისაგან..
- ავადმყოფი მე ვარ არა? - მაშინ ზუსტად ისე მოვიქცევი როგორც ავადმყოფები იქცევიან . მეორე ხელი თმაში შემიცურა და მთელი ძალით მიმიკრა ზედ, მაქსიმალურად ვცდილობდი მისთვის გაძალიანების გაწევას მაგრამ ვერაფრით ვახერხებდი.. სწრაფად გადამაწვინა დივანზე და ზემოდან მომექცა. გიჟივით დამაცხრა ტუჩებზე და სუნთქვის საშუალებაც კი დამიხშო.. ნეტარებაში წასული მოდუნდა, ერთიანად გამიშვა ხელი, მთელი ძალით ვკარი ხელები მკერდზე და გაშლილი ხელი გავარტყი სახეში..
- იცოდე, ახლა აქედან გახვალ და არასოდეს გადამეყრები არსად, თორემ შედეგებზე პასუხს არ ვაგებ - ალმოდებულმა ვუყვირე და დივნიდან წამოვხტი..
- ოოო, შემეშინდაა. ახლა რომ გაყვირიხარ რა გგონია, შემაშინებ? თუ შენი დამცველი მოვა და გიშველის..
- საბა არ ვხუმრობ, ნუ მაიძულებ სხვა ზომები მივიღე, ახლავე წადი აქედან-ხმას მაქსიმალურად ავიწიე და კარისკენ წავედი .
- ოხ, როგორი შეუგნებელი ქალი ხარ მართა. სულ ასეთი ჯიუტი იყავი, ასეთი გაუგონარი. არსად წასვლას არ ვაპირებ , ძლიერი ხელები შემომხვია უკნიდან და მთელი ტანით ამეკრა ზედ. ერთიანად გამაცია , შიშის რაღაცა გაურკვეველმა ტალღამ დამიარა. საოცარი ძალით მეკრობოდა ზედ და ჩემს გაშვებას არ ცდილობდა.
- შენ აქ რას აკეთებ? - გაცოფებულმა იღრიალა ჩემთვის კარგად ნაცობმა ხმამ და ერთიანად ვიგრძენი სითავისუფლე..
- მეგობართან მოვედი- უტიფრად გაეპასუხა და ხელი გაუწოდა..
- სანამ ეგ ხელები გადაგამტვრიე ეხლა აახვიე - კბილებში გამოსცრა და მისკენ გაიწია..
- დანიელ არ გინდა, წავიდეს გთხოვ. წინ გადავეფარე და ცრემლები გადმომცვივდა.
- მართა ნუ მებლანდები, გაიწიე - ხელის მოსმით მომიშორა და საბას წინ აესვეტა..
- ახლა უნდა დამემუქრო? - ირონია არ დაიშურა და ხელები ჯიბეებში ჩაიწყო..
- არა, უნდა გაგაფრთხილო ! მუქარა ჩემი საქმე არაა. ვიტყვი და გავაკეთებ. !- მართასგან თავი შორს დაიჭირე გაფრთხილებ, ბედს ნუ სცდი, თორემ ცუდად დაგიმთავრებ საბა. ლელას ხათრით უვნებელს გიშვებ .
- მაშინ მადლობას ვეტყვი ლელას რომ გავალ..
- უთხარი, უთხარი- მხარზე ხელი დაჰკრა და ჩემკენ წამოვიდა.
მანქანაში ორივე ჩუმად ვისხედით. ბოლო მოთმინების ფიალა აევსო , მანქანა სავალი ნაწილიდან გადააყენა და გამომხედა.. ვიცოდი ახლა კითხვების მთელი არსენალი წამოიდოდა ჩემკენ.
- არ მეტყვი რა უნდოდა? –
- არაფერი არ უნდოდა დანიელ, დამშვიდდი.
- მართა ვგრძნობ რომ რაღაცას მიმალავ. რა უნდოდა -თქო, რაიმე გითხრა, რაიმე გაკადრა? გეკითხები და მიპასუხე..
- არაფერი არ უნდოდა, უბრალოდ ვლაპარაკობდით და სულ ესაა.
- ლაპარაკობდით და სულ ესაა არა?!- ძალიან კარგი, ძალიან მაგარი ლაპარაკი გცოდიათ თქვნ !- გაბრაზებულმა მითხრა და მანქანა სახლთან გამიჩერა.. - გადადი ..
- აქ რატომ მომიყვანე?
- აბა სად უნდა მომეყვანე? ადი სახლში და იფიქრე შენს ქცევაზე..
- შენ? - აცრემლებულმა ვუთხარი და მისკენ საკოცნელად გავიწიე..
- ამაღამ მარტო ვიქნები !- ხვალ ვილაპარაკოთ - დამაჯერებლად მითხრა და ყელში ბურთივით გაჩხერილ ცრემლებს გასაქანი არ მივეცი..
ფრთხილად ავუყევი კიბეებს და სახლში შესული პირდაპირ სააბაზანოში შევვარდი. ერთიანად გავიძრე ტანიდან ტანსაცმელი და სახე ცხელ წყალს შევუშირე. მისი კოცნის კვლის ჩამოშორებას გიჟივით ვცდილობდი.. მისი ხელების შეხების წარმოდგენაზეც კი გულის რევის შეგრძნება მიჩნდებოდა.. ხალათით შევძვერი ლოგინში და დანიელზე განაწყენებულმა ტელეფონი ქსელიდან გავთიშე.

**
თავი უსკდებოდა დანიელს. ერთი სული ჰქონდა დაწოლილიყო და ცოტა მაინც დაეძინა...წუხანდელმა ღამემ ისე ჩაიარა სმაში ვერც დანიელმა და ვერც სანდრომ ვერ შენიშნეს. დილით მაინც ადრე წავიდა სამსახურში და ახლა შედეგად სრულიად გამოფიტული იჯდა..
- რა ამბავია, რა სახე გაქვს?- ომახიანად დაიძახა ლევანმა და ძმაკაცს ხელი დაჰკრა მხარზე.
- აუ ლევან, ნელა რაა !- ძაღლივით შეუღრინა და გაოგნებულ ძმაკაცს ახედა.
- რა გჭირს ტო?
- მაგრად ცუდად ვარ. ყველაფერი მტკივა. გუშინ მე და სანდრო აივანზე ვსვამდით გათენებამდე. მგონი შედეგ გამოიღო, ძვლებიც კი მტკივა ლევან.
- გაცივდი ? მოიცა ვნახო - კარგად გამოცდილი ექიმივით მიადო ხელი შუბლზე და ტელეფონის ღილაკს დააჭირა თითი. - ვინმე გაუშვი აფთიაქში სიცხის საზომი და რაიმე წამალი იყიდონ ლელაა ..
- რა სიცხის საზომი ლევან.
- სიცხე გაქვს დანო, იწვი. აქ როგორ ზიხარ ასე..
- არ ვარ ხასიათზე და სახლში არ მინდოდა ..
- ვიცი საბას გამო იჩხუბეთ..
- შენ რა იცი?- დაეჭვებულმა ახედა და სიცხლისგან დაცვარულ შუბლზე გადაისვა ხელი..
- წუხელ მოგვადგა, შუაღამეს, გალეშილი მთვრალი იყო. რაც გავარკვიე მხოლოდ ისაა რომ მართასთან იყო, ვერ მივხვდი ძმაო, გაორებული ლაპარაკობდა. ზედმეტი მომივიდაო, ვაწყენინე და განვიცდიო, კოცნაც ახსენა, ჩხუბიც. - ვერაფერი გავარკვიე კარგად დანიელ. მოვედი ვიფიქრე შენ მეტყოდი რამეს, გამოდის რომ იმ სირმა მოიტყუა რაღაცეები .
- მასე გგონია? რომ იმ სირმა მოიტყუა? მე კიდევ მგონია რომ მართამ დამიმალა.
- ახლა არ გადაირიო რა - ფეხზე წამომდგარ დანიელს ხელი მაგრად მოუჭირა მკლავში და დივნისკენ წაყვანას შეეცადა, მაგრამ მაშინვე აუქნია ხელი დანიელმა და გიჟივით გავარდა ოთახიდან..
სავარძელში ვიჯექი და ნუცას ვუსმენდი, ნერვიულად ვაკაკუნებდი საწერ კალამს ფურცელზე და თავში არაფერი შემდიოდა... ახლა ყველაზე მეტად მისი ჩახუტება და კოცნა მჭირდებოდა მაგრამ ზუსტად ვიცოდი , ჩემზე გაბრაზებული ამას არ გააკეთებდა..
- ვერ გავიგე , ერთ დღიანი სიცხეები როდიდან გაქვს შენ? - მისდღემში კვირობით კვდები ხოლმე , დატანჯულმა ვუთხარი და გავხედე..
- შენ დილიდან ვერ ხარ ხოდზე, გუშინ რა უნდოდა საბას?
- არაფერი.
- მე ვერ მომატყუებ, რა უნდოდა-თქო იმ დარეხვილ კაცს,
- ძალიან გთხოვ, ისედაც ცუდად ვარ და შენ კიდევ ამ საბაზე ლაპარაკით ნუ გამიხურე რაა. მოვიდა საყვარლობა შემომთავაზა,როცა დანიელი მოგბეზრდება ჩემთან გაერთე ხოლმე, მერე ძალით მაკოცა . მოისვენე? - გაღიზიანებულმა ვუთხარი და უწესრიგოდ მიყრილი ფურცლები გვერდზე გადავალაგე..
- შანსი არააა....-
სიტყვის დაბოლოვება ვერ მოასწრო ნუცამ რომ ტორნადოსავით შემოვარდა დანიელი კაბინეტში და მთელი ძალით მიაჯახუნა კარები. მაშინვე ფერი დავკარგე, მივხვდი რომ სიმართე უკვე იცოდა . ჩემკენ წამოვიდა, და სავარძლიდან კი არ წამომაყენა წამომაგდო..
- ეხლა მითხარი რომ იმ ახვარს არ უკოცნია - გაბზარებულმა მითხრა და მთელი ძალით შემანჯღრია..- გუშინ ხო გკითხე მართა. გუშინ რამდენჯერ გკითხე გზაში და რა მიპასუხე?!- ვლაპარაკობდითო.. - ახლა მიპასუხე მალე.
- დანიელ აგიხსნი ..
- რას ამიხსნი? ჩემს ქალს რომ სხვა კაცი კოცნის თავისი სურვილის საწინააღმდეგოდ, ამას ამიხსნი? როგორ უნდა ამიხსნა, იმ ყლ*ს დაცვას აპირებ?- ერთანად გამიშვა ხელები და ერთი ნაბიჯით მომშორდა..
- არავის დაცვას არ ვაპირებ, დამშვიდდი. საბა რომ დალაგებული არაა, ამისი ახსნა დავიწყო?
- არ უნდა დაიწყო? და გგონია რომ ასახსნელი არაა?! - მე მაგას სიგიჟის ვერაფერი შევატყვე ისე.
- აზვიადებ! ყოველ პრობლემაზე შენთან არ გამოვიქცევი.. - და ეს ეჭვიანობაც უაზრობაა დანიელ. არ მენდობი! აქ თუ ვინმეს აქვს საეჭვიანო ეს მე ვარ !- სრულიად გაუაზრებლად ვუთხარი და ზურგი ვაქციე.
- რა შუაშია აქ ნდობა? სად ვახსენე რომ არ გენდობი? აქ საერთოდ არ მაქვს ლაპარაკი ნდობაზე და შენ რა გაქვს საეჭვიანო? ინერციით წამოვიდა ჩემკენ და ინსტიქტურად ჩავჯექი უკან სავარძელში. ხელები სავარძლის მოაჯირებზე დააწყო და თვალებში ჩამხედა. - როდისმე გიღალატე? სხვაზე გაგცვალე? სხვა ქალს ვაკოცე მას მერე რაც შენ ჩემთან ხარ? მიპასუხე, რა გაქვს საეჭვიანო?
- კარგად იცი რაც უფრო სწორად ვინც- უან დახევას არ ვაპირებდი, ეს ყველაზე ნაკლებად იჯდა ჩემს ხასიათში. - იცი ვისზეც ვლაპარაკობთ ..
- ისევ ტატაზე ამბობ და იმ სურათებზე? - შენ გინდა რომ საბოლოოდ გამაგიჟო? რატომ გადაეკდე ამ გოგოს?
- იმიტომ რომ უყვარხარ ! - გაბრაზებულმა ვუყვირე და ფეხზე წამოდგომას შევეცადე რომ უფლება არ მომცა. - ასე რომ ეხუტები და სურათებს იღებ რა გგონია?
- როგორ მაგლეჯავ ნერვებს, ამ უაზრო გამოხტომით . იცი ახლა ვის გავხარ? პატარა უსუსურ ბავშვს, რომელმაც არ იცის თავი რით იმართოს და სხვაზე გადადის. ზუსტად ესე ხარ. აქ შენ გკოცნიდა ის ახვარი გაგახსენებ, და შენ მე ეს დამიმალე. მე შენთვის არასოდეს არაფერი არ დამიმალავს, შენ კიდევ ყოველ ჯერზე, მიმალავ რაღაცას. - როდის უნდა გაითავისო რომ მარტო არ ხარ, მეც ვარ შენც ცხოვრებაში.
- პატარა არ ვარ და თავის დაცვა შემიძლია. საჭიროდ რომ ჩამეთვალა გეტყოდი დანიელ .
- „პატარა არ ხარ და თავის დაცვაც შეგიძლია“. გამოდის მე ზედმეტი ვარ. სრულიად ზედმეტი, იმიტომ რომ ყოველი პრობლემის წინაშე მარტო დგომა გირჩევნია, მაპატიე მაგრამ მე სიყვარული და ურთიერთობა სხვანაირად მესმის, ახლა ყველაფერი გასაგებია, ეს ჩემთვის ურთიერობა არაა, ცალმხირი ურთიერობაა ეს, მე შენთან გულახდილი ვარ, შენ ჩემთან თამაშობ.მოდი როცა ორივე მე და შენ ერთ ტალღაზე ვიქებით და ერთი გაგება გვექნება მერე ვილაპარაკოთ. - მშვიდად ჩაილაპარაკა და წელში გასწორდა.
- ცუად ხარ? დანიელ - შეშინებულმა ვუთხარი მისკენ გავიწიე რომ ხელი ამიქნია და ნელი ნაბიჯით წავიდა კარისკენ . დავინახე როგორ მიაჭირა ხელი კედელს, რომ საკუთაი სხეული დაესვენებინა, რამდენიმე ნაბიჯი გადმოდგა უკან და წონასწორობა დაკარგული მოწყვეტით დაეცა იატაკზე.
დივანზე ვიჯექი და თავი ჩემს კალთაში ედო. მძიმედ მაგრამ მშვიდად სუნთქავდა .. თვალების გახელას არ ლამობდა.. შეშინებული ვუყურებდი ექიმს, რომელიც ცდილობდა სწრაფად დაედგა წვეთოვანი მისთვის.. ლევანს გავხედე , ვგრძნობდი რომ მზერას მაშორებდა, ზუსტად იცოდა ისეთივე დამნაშავე იყო, როგორც მე.. ნერვიულად იმტვრევდა თითებს და მალიმალ ტელეფონზე ვიღაცას სწერდა..
- ბატონო დანიელ, იწექით, წვეთოვანი გიდგათ - ექიმის ხმაზე დავხედე მის გადაფითრებულ სახეს და ნელა გადავუსვი შუბლზე ხელი. - თავს როგორ გრძნობთ?
- მთელი სხეული მტკივა - ძლივს წარმოთქვა და ექიმს გახედა..
- როგორ შეგიძლიათ ამხელა სიცხით იაროთ და მითუმეტეს მანქანა მართოთ. ახლა წამალი მოქმედებას დაიწყებს და სიცხეც დაგიწევთ - ღიმილით უთხრა დანიელს და მის მაჯაზე ორი თითი მოათავსა.
- კარგით, რომ წამოვჯდე?
- არა, უნდა იწვეთ. ცოტა ხნით მაინც. სუსტად ხართ ამაღამ მარტო არ იყოთ, თქვენმა მეგობარმა გვითხრა რომ გაცივდით. რომ არ გაგირთულდეთ წამალს დაგიწერთ, კარგს იზამთ თუ სახლში წახვალთ დაისვენებთ , თქვენი მეუღლე იზრუნებს თქვენზე, უფრო კარგი იქნება ორი -სამი დღე თუ დაისვენებთ ..
- კარგი - უღიმღამოდ ჩაილაპარაკა და ლევანს ხელით ანიშნა ტელეფონი მომეციო..
საათზე მეტი დავყავით ასე. ჩემს კალთაში ედო თავი და სიცხისგან დასუსტებულს მშვიდად ეძინა. ნელა ვეფერებოდი თმაზე და ოდნავ დაცვარულ შუბლზე ვუსვავდი ხელებს..
წვეთ-წვეთობით მირბოდა წამალი დანიელის ვენებში და მასაც სახეზე ადამიანისფერი უბრუნდებოდა..
- როგორ ხარ ძმაო?- თვალი გაახილა თუ არა მაშინვე მისკენ წავიდა ლევანი და დაცლილ წვეთოვანს შეხედა.. - რადგან გაიღვიძე, ნელა-ნელა წამოდექი და სახლში წავიდეთ . - ამაღამ შენთან ვიქნები.
- არაა საჭირო.
- მე მივხედავ- სრულიად დამაჯერებლად ვუთხარი ლევანს და დანიელის აჭრილ სახეს გადავეყარე.
- შენ მითუმეტეს ვერ მომხედავ, პატარა ბავშვი არ ვარ , რომ ვინმემ მომხედოს - განაწყენებულმა გამიმეორა ჩემივე სიტყვები და დივანზე წამოჯდა..
- დანიელ..
- ლევან არა -თქო. მირჩევნია სამსახურში წახვიდე, ხო იცი საღამოს თათბირია, ჩემს ნაცვლად ჩაატარეე..
- კარგი ძმაო, გაგიყვან - ხელი შემოხვია დანიელს და კაბინეტიდან ნელა გაიყვანა..
გაოცებული და გულმოკლული ვიჯექი კერ კიდევ იგივე ადგილას, დივნის კუთხეში და ხმას ვერ ვიღებდი. ბოლოს ერთიანად იფეთქა ჩემში ტკივილმა და პატარა ბავშვივით დავიწყე ბღავილი..
ემოციებმა ერთიანად დამცა, ვიცოდი რომ დამნაშავე ვიყავი. ყოველ ჯერზე ცდილობდა დანიელი ჩემს დახმარებას და ყოველ ჯერზე გულს ვტკენდი...
ჩემში იმდენად იყო ფესვებგადგმული ეს მარტოობა, იმდენად მარტო ვაკეთებდი ყოველთვის ყველაფერს, მიჭირდა იმის გააზრება რომ ამენი წლის მერე არსებობდა ადამიანი რომელიც ჩემზე ზრუნავდა..
ხანდახან ვერც კი ვიჯერებდი რომ ჩემს ნაცვლად შეეძლო დანიელს ყველა პრობლემის გადაჭრა, რომ შეიძლებოდა ის ყოფილიყო ჩემი დასაყრდენი ძალა.
ლოყებზე ობლად დადენილი ცრემლები მოვიწმინდე, საკიდიდან პალტო ჩამოვხსენი და კაბინეტიდან სირბილით გავედი..

თვალები მოიფშვნიტა და საწოლში წამოჯდა.. თავი საშინლად სტკიოდა. სიცხის გასაგებად ხელის გული მიიდო შუბლზე და მხრები აიჩეჩა.
სწრაფად გადაიცვა სპორტულები და სამზარეულოსაკენ წავიდა. რამოდენიმე წამს გახევებული იდგა სამზარეულოს კართან და ვერ ხვდებოდა რეალურად ხედავდა თუ უბრალოს სიცხე აიძულებდა რაღაცეები დაენახა.
სამზარეულოში პატარა დიასახლისი ფუსფუსებდა. აშკარა იყო ჩქარობდა ყველაფრის მოსწრებას, მალი-მალ საათს უყურებდა და გაზქურაზე დადგმულ წვნიანს ფრთხილად ამატებდა ბოსტნეულს...
- აქ რას აკეთებ? - გაოცებულმა და ჯერ კიდევ გაბრაზებულმა იკითხა დანიელმა და მაცივრის კარებს მიეყუდა..
- ავად ხო არა ხარ, გული გამისკდა - შეშინებულმა ვუთხარი და დამწვარ ხელზე დავიხედე..
- რა დაგემართა ? - უმალ წამოვიდა ჩემკენ და ხელზე დამხედა. - როგორ მოახერხე ასე დაწვა გოგო?
- ზეთი გადამესხა.. - აცრემლებული თვალებით ავხედე და სატირლად მოვემზადე..
- მოდი აქ მოდი. -კარადის ზედა თაროდან მალამო გადმოიღო და მუხლებზე დამისვა. - ასეთი პატარა როდემდე უნდა იყო? - არა დამავიწყდა , შენ ხომ პატარა არა ხარ, დიდი გოგო ხარ და თავად აგვარებ ყველაფერს..
- დანიელ საკმარისია !- გაბრაზება ვერ დავმალე და ფეხზე წამოსადგომად მოვემზადე რომ დამიჭირა..
- სწორედ რომ საკმარისია რა !- საკმარისია მართა მეც ამას ვამბობ!- მაზის წასმა დაამთავრა თუ არა ფეხზე წამომაყენა და საძინებლისკენ წავიდა ფრუტუნით.
- ვიცი რომ დავაშავე, მაგრამ ახლა ასე უნდა გამექცე?- მკლავში მოვკიდე და ჩემკენ შემოტრიალებას ვეცადე რომ ხელი ამიქნია და საწოლზე წამოწვა.. - გასაგებია რომ გაწყენინე, გული გატკინე, მაგრამ მოვედი იმიტომ რომ მიყვარხარ და მინდა შენზე ვიზრუნოო.
- მერე მე გთხოვე მოსვლა? დაგავიწყდა რომ ჩვენ საკმარისად დიდები ვართ და ერთმანეთზე ზრუნვა საჭირო არაა? !- გაავებულმა შემომხედა და ზურგი მაქცია.
- დანიელ ნუ ბავშობ - საწოლს შემოვუარე და მის წინ მუხლებზე დავდექი.. - მეშინია რომ რაიმე შეიძლება დაგემართოს, შენ ერთადერთი ხარ, ვინც გამაჩნია დანიელ.
- ეგ რა შუაშია, ახლა უარესად მაგიჟებ? შენ აპირებ ჩემს დაცვას? მე ვარ ვალდებული რომ დაგიცვა და არა შენ ! - მადლობა თქვას რომ ფეხზე ვერ ვდგავარ თორემ სახეს გავულამაზებდი მაგ ახვარს მაგას.
- მაგასაც ეგ უნდა, ვერ ხვდები? მაქსიმალურად გიწვევს რომ შენი სახელი შელახოს..
- რაღაცა უაზროდ იმართლებ თავს თუ მეჩვენება? და ჩემი სახელი მაშინ არ შეილახება თუ შენ სხვა კაცი დაგიწყებს ხელების ფათურს გოგო? - გამწარებულმა მიღრიალა და საწოლზე წამოჯდა.. - რაღაცა ცუდად ვარ - ძლივს ამოიფრუტუნა და საფეთქელზე მოიჭირა ხელები.. სახეზე წითელი და თეთრი ფერები ერთმანეთს ადგილს უთმობდნენ.. აშკარა იყო მის ორგანიზმში სიცხე მატულობდა, ერთიანად კანკალებდა და ვერაფრით ვახერხებდი სიცხის დასტაბილურებას. დამფრთხალმა დავრეკე ბიჭებთან და სასწრაფოში..
გვერდით ვეწექი და ჯერ კიდევ დაფრთხალი დავყურებდი დანიელს.. რამოდენიმე საათის წინანდელი მისი ცუდად გახდომა ისევ თვალწინ მედგა და პატარა ბავშვივით მეტირებოდა.. თავს ვიდანაშაულებდი რომ ჩემმა საქციელმა გააუარესა მისი მდგომარეობა...
ახლა მშვიდად ეძინა თავი მის მკერდზე მედო და წამით არ მინდოდა მისგან წასვლა..
მოულოდნელად შეკრთა და ნელა გაახილა თვალები.. ფრთხილად წამოვიწიე და ზემოდან დავხედე..
- როგორ ხარ?- რაც შემეძლო მშვიდად ვკითხე და თვალებზე ვაკოცე..
- უკეთ - ძლივს მითხრა და გამიღიმა..- ყელი მტკივა ძალიან, მგონი ვერც კი ვლაპარაკობ..
- ახლა რომ არ მიყვარდე გეტყოდი ღირსი ხარ-თქო, არადა მიყვარხარ და ვერ გიმეტებ დანიელ, ასეთ სიცივეში, ქარში და წვიმაში ვერანდაზე დალევა შეიძლებოდა??
- აუ არ დაიწყო რააა. ისედაც ცუდად ვარ, პლიუს ამას გაბრაზებული ვარ და ტვინი არ გაბურღო...
- არ გავბურღავ დამშვიდდი, რადგან გაიღვიძე, წავალ წვნიანს მოგიტან , მერე წამლები უნდა დალიო.
- ვერ ვიტან ამ წვნიანებს მართა, შენ ბავშვი გგონივარ და ერთობი რაა, თუ ჩემზე გადიხარ პრაქტიკას.
- არ ვერთობი, უნდა ჭამო. ხილის კომპოტიც გაგიკეთე და იმასაც დალევ.
- რა შევცოდე რაააა- ერთიანად დაიფრუტუნა და საწოლზე წამოჯდა.
წვნიანთნ მარტო დავტოვე და სამზარეულოში გავედი.. იქიდან დაბრუნებს ჩემი თავი გამახსენდა.. ისეთი სახით ჭამდა წვნიანს, გული მომიკვდა.. მისკენ წავედი და ლანგარი მუხლებიდან ავაცალე, გაოცებულმა გამომაყოლა მზერა და ხელები გადაატრიალა..
- აშკარაა არ მოგწონს და წვნიანის მორჩენის იმედზე ხო არ ვიქნებით? საკმარისი ჭამე, ახლა წამალი დალიე და მერე რაიმე სხვას გაჭმევ.
- რაიმეში რა იგულისხმება, ამჯერზე ბოზბაში??
- რა ბოზბაში? ეგ არც კი ვიცი როგორ კეთდება. გპირდები გემრიელ რაიმეს გაჭმევ რაც შენ გინდა..
- კარგი, ეს ისეთი ზიზღით ვჭამე მგონი ერთი კვირა არ მომშივდება...
- ზიზღით რატომ ჭამე, უგემურია?- შეშფოთებულმა ვუთხარი და წვნიანით სავსე კოვზი გავილოკე.
- რა საზიზღრობაა, ღმერთო ფუუ - ეს როგორ ჭამე?
- შენ გულით მომიმზადე და ვჭამე, არც ისეთი ცუდია, უბრალოდ უმარილოა და ზომაზე მეტად მწარეა.
- საშინელება ქვია ამას დანიელ ,ფუუ - ეს არ ჭამო, ახლა არ მოიწამლო- სიცილით ვუთხარი და ზედ ავაღოღდი..
- არ გაიზრდები შენ ხო?
- ნწუ, თავი გავაქნიე , ხელები წელზე შემოვხვიე, საყვარელ პოზაზე დავწექი და გავიტრუნე.. - ზღაპარს მომიყვები? - პატარა ბავშვივით ვიკითხე და ავხედე. როცა პატარა ვიყავი, ყოველ ღამით ვოცნებობდი რომ ვინმეს ზღაპარი მოეყოლა იცი? ბაბეს არასოდეს ეცალა, იმიტომ რომ გვიან მოდიოდა და მერე სახლის საქმეებს აკეთებდა. მომიყევი ზღაპარი რა - აცრემლებულმა ვუთხარი და გავიტრუნე..
- იყო და არა იყო რა. - მგონი ასე იწყება ზღაპრები როგორც წესი. ერთ უდაბურ ტყეში ყველაზე მაღალი და შეუვალი მთის წვერზე ცხოვრობდა არწივი.. იმდენად მარტოსული იყო, იმდენად ყველასაგან განზე მდგომი არავის უყვარდა მასთან ურთიერთობა, ყველა გაურბოდა მის სამართლიანობას. იცი როგორი იყო? ერთიანად იყო კეთილიც და ბოროტიც. ხანდხან შეეძლო ყველა ფრინველი გადაეთელა, ხანდახან კი მათ გამო ყველაფერს აკეთებდა. მიუხედავად ამისა არწივი არავის უშვებდა ახლოს. ერთ დღეს, არწივმა ტყეს გადაუფრინა, ხეების ფოთოლთა შრიალში გაეხვია. სევდამ დაიპყრო არწივის გული, რომ მარტო დადიოდა, რომ მარტო არსებობდა.. ვერავინ ახერხებდა მისთვის ცხოვრების გალამაზებას. ტბის პირას დაეშვა, დიდებული ფრთები დაკეცა და საკუთარ ანარეკლს დააშტერდა.. ყველაფერი ჰქონდა უზადო მხრები, ყველაზე ძლიერი ფრთები, საომრად მუდამ მზად მყოფი ნისკარტი და ბრჭყალები, მაგრამ გული ცარიელი ჰქონდა.. ამ დროს მეორე ლანდს მოჰკრა თვალი. ერთიანად დაფრთხა არწივი, გვერდით პატარა თეთრი მტრედი დაინახა რომელიც ნაზად უმზერდა ფრინველთა მეფეს. მიხვდა არწივი რომ პირველად იყო დაჭრილი უიარაღოდ. არწივს ერთი ნახვით შეუყვარდა მტრედი, მტრედს კი სიტყვაც არ უთქვამს მისთვის. მას მერე არწივი ყოველ დღე მიდიოდა ტბის პირას მტრედთან ერთად. ეს იყო მისი ერთფეროვანი ცხოვრების ყველაზე ლამაზი გრძნობა..
- ხო მაგრამ არწივი ხომ მტრედს მოკლავს დანიელ?- წყენა გამერია ხმაში ..
- სულელ არწივს მტრედი უგონოდ შეუყვარდა. ამიტომ არ მოკლა. პირიქით მასთან ერთად გაატარა მთელი დარჩენილი ცხოვრება..
- და პატარა ბარტყებიც ეყოლათ?
- ეყოლაც, ბევრი პატარა ბარტყი. ისე როგორც ჩვენ გვეყოლება .
- არწივი და მტრედიც ჩვენ ვართ არა?! - სიცილით ვკიტხე და მხარზე ვაკოცე. ბავშვის დაკარგვა ვერ მაპატიე არა? - საწოლზე წამოვჯექი და ცრემლები ლოყაზე ჩამომიგორდა..
- რა სისულელეა მართა. ეგ საიდან მოიტანე.
- გული გწყდება რომ შვილი არ გვყავს..
- გული მწყდება ერთია და არ გაპატიე მეორე. გვეყოლება სულელო.. იცი რა ვიფიქრე, ჩვენი ფიქრმის კორპორატიულზე ნიშნობა გვექნება.
- არაა, შანსი არააა- წარმოუდგენელია , თანახმა არ ვარ !- შეშინებულმა ვუთხარი და ზედ მივეკარი.. - მამაშენი ცოცხლად დამმარხავს იქვე დანიელ ხო არ გადაირიე...
- მორჩი!- ხელს ვერავინ დაგაკარებს. პირიქით ყველა გაიგებს რომ ჩვენი სიყვარული ყველაფერს აიტანს და გადაიტანს, არ ვარ ვალდებული მამაჩემს ვკითხო ამის შესახებ.
- ხო მაგრამ დანიელ.
- მართა , არავითარი ხო მაგრამ . ახლა კიდე ნერვები უნდა ამიშალო? ვთქვი და ასე იქნება. მორჩა! - ეს საკითხი არ განიხილება. მინდა რომ ჩემი ცოლი გერქვას..ამაში რა არის საპრობლემო?
- არაფერიი - რაც შემეძლო ჩუმად ვუთხარი და გავუღიმე. რამოდენიმე წამს ვიყავით ასე, ვგრძნობდი მის სითბოს და სრულიად საკმარისი იყო ჩემი ხასიათის გამოსასწორებლად. ჩვენი იდილია კარზე ზარის ხმამ დაარღვია.. - სულ დამავიწყდა, რომ გეძინა დედაშენმა დარეკა გვიან მოვალო, ალბათ მოვიდა. ღმერთო ჩემო, მე კიდევ აქ ვარ.
- აბა სად უნდა იყო?? მართა ნუ მაგიჟებ რა !- წადი კარები გახსენი და გამოვალ მეც - ნაწყენმა მითხრა და საწოლიდან ნელა წამოდგა
**
პლედში გახვეული ვიჯექი აივანზე და წითელ ღვინოს ნელა-ნელა ვსვამდი... ყოველთვის მიყვარდა ადამიანის სულში ძრომიალი, მათი ამოხსნა, მათი გაშლა, უბრალოდ მათი განცდების შეგრძნება.. მიყვარდა და ამისთის ხშირად მსაყვედურობდა ხოლმე ბებო.. როდესაც მისი მეგობრები მოდიოდნენ, მაშინ საკმაოდ პატარა ვიყავი და ოტახიდან გასვლას არ მთხოვდნენ, მე კი ხალიჩაზე ვჯდებოდი და მათი სახის გამომეტყველებას ვიმახსოვრებდი..
ახლაც მახსოვს ერთი ძალიან მეგობარი ჰყავდა ბებიაჩემს. ნატალიაა, ისეთი მოხდენილი და ლამაზი იყო, სულ ვეუბნებოდი როცა გავიზრდები შენნაირი მინდა რომ გამოვიდე-თქო.. იჯდა და მუდამ მამაკაცებზე საუბრობდა...მიუხედავად იმისა რომ ნატალია ყველას უყვარდა, ნატალიას ერთი უბრალო მამაკაცი უყვარდა გონის დაკარგვამდე.. ბოლოს ჩვენთან რომ ვნახე პირველ კურსზე ვიყავი... გვერდით დამისვა და ყველაფერი მომიყვა.. მიყვებოდა როგორ უყვარდა ეს მამაკაცი, როგორი ბედნიერი იყო მასთან, რომ ქვეყანაზე არსებული არც ერთი მილიონერი არ უნდოდა, ოღონდ ის ყოფილიყო მისი..
მაშინ ვერაფერს ვხვდებოდი, ვერ ვიაზრებდი ჯერ კიდევ ასე კარგად.. პირველ კურსზეც კი საკმაოდ ბავშური ვიყავი და დიდად არ ვცდილობდი ვინმესთვის თავის მოწონებას...
ახლა როცა დანიელისგან შორს ვიყავი, ახლა ზუსტად ვიცოდი რას გრძნობდა მაშინ სიგიჟემდე შეყვარბული ნატალია...
თვალები დავხუჭე და ჩემივე ფიქრებზე გამეღიმა..
დანიელის გვერდით სულ სხვა ადამიანი ვხდებოდი... სხვანაირად ვფერადდებოდი, შიგნიდან ვიწყებდი გასხივებას.. მისი სითბო და ალერსი ვიღაც ამოუცნობ ქალს აღვიძებდა ჩემში.
ხანდახან ვფიქრობდი, ნუთუ ასეთი ვიყავი შინაგანად და დანიელმა უბრალოდ ჩემში ეს ქალი გამოაღვიძა?!- მაგრამ მერე ვფიქრობდი და მეცინებოდა რომ ეს ყველაფერი მანამდე არასოდეს მომხდარა.. არასოდეს არც ერთი კაცის მიმართ ასეთი ვნება არ მქონია როგორსაც მის მიმართ ვგრძნობდი..
ფიქრებიდან კარზე ზარის ხმამ გამომიყვანა.. პლედი სკამზე გადავფინე და კარის გასარებად წავედი... ჩემს წინ შავებში ჩაცმული დანიელი იდგა, ხელში ცისფერი ჰორტენზიების ბუკეტი ეჭირა და რაღაც საოცრად მიმზერდა.. ერთიანად გამახურა ტანში.. სახლში უხმოდ შემოვიდა და კარები ნელა მიკეტა ზურგს უკან. სწრაფად შემომხვია ხელი წელზე და ისეთი ძალით ამიკრა ზედ, საკუთარი სხეულის ტკივილზე საოცარი ხმა დამცდა ბაგეებიდან. ცხელი ტუჩები ნელა შემახო შუბლზე და მერე ქურდივით მოიპარა თმების სურნელი..
ნელი სვლით წავიდა სამზარეულოსაკენ და ყვავილები მაგიდაზე დადო.. თვალებში ცეცხლი უზიგზიგებდა, გაოცებულმა გავხედე და თვალები მოვჭუტე..
- ტუჩებზე რა გჭირს? - ამღვრეულმა მკითხა და ცერა თითი ნაზად გადამისვა.. თვალები დავხუჭე და ბაგეები ერთმანეთს დავაშორე..
- ხო იცი რომ ვიჭამ ხოლმე...
ძლივს მოვახერხე ამოფრუტუნება და სამზარეულოს მაგიდას ინსტიქტურად მივეყუდე.. წონასწორობის შესანარჩუნებლად მთელი ძალით ჩავაფრინდი კიდეებს . მისი ცხელი და ოდნავ ალკოჰოლით გაჟღენთილი სუნთქვა ყელზე დამაფრქვია და სველი ტუჩები შემახო. ერთიანად დამიარა ტანში სიამოვნების ჟრუანტელმა და ჩემდა გასაკვირად ბაგეებს თავად დასცდათ კვნესა..
მისი თავხედი ხელები ჩემს სხეულზე ბატონობას განაგრძობდა.. მხრებიდან სწრაფად გადამიწია ხალათი და პერანგის ამარა დამტოვა.. სიცივისა და მოულოდნელობისაგან ერთიანად დამაყარა ტანზე ასობით ბუსუსმა და ჩვეული მანერით დავიქციე ტუჩის კუთხე კბილებს შორის.
- რა გავაკეთო რომ უშენოდ ვერ ვძლებ - ჩუმად მიჩურჩულა ყურთან და ენის წვერი ხარბად გადამისვა.. - საშინლად მინდიხარ - გაბრუებული მეუბნებოდა და ჩემს გაგიჟებას განაგრძობდა..
- დანიელ- ძლივს მოვახერხე სიტყვის თქმა და პალტო მხრებიდან გადავაძრე.. - ხო იცი, როგორ მიყვარს როცა შავები გაცვიააა.. - ცუდად მეთამაშები რაღაცა - ემოცია მოძალებულმა ვუთხარი და გავუღიმე..
- ხოო?- ირონიულად მკითხა და შიშველ მხარზე მაკოცა ხარბად.. - თამაში თუ გინდა, ვითამაშოთ, მე წინააღმდეგი არ ვარ..
- აქ იმიტომ მოხვედი ამდენი დღის მერე რომ მეთამაშო??
- ზუსტად !- რაღაცას მაინც მიხვდი სწორად ჯიბრზე მითხრა და მაგიდაზე ერთი ხელის მოსმით შემომსვა..
თლილი თითები უხეშად დამისვა ხერხემალზე და თავისკენ მომქაჩა.. მოულოდნელად დაიმკვიდრა ადგილი ჩემს ფეხებს შორის და ხარბად და ქვედა ტუჩზე კბილები მაგრად დამაჭირა... ვნებას აყოლილს ერთიანად გამაჟრიალა ტანში და დანიელის შავ პერანგის ღილებს სწრაფად დავუწყე გახსნა.. ერთიანად განთავისუფლდა ზედმეტი ტანსაცმლისაგან და აქამდე ურჩად შემოტმასნილი პერანგი იატაკზე მოისროლა... ძლიერი ხელი დამაჭირა მკერდზე და მაგიდაზე ფრთხილად გადავწექი.. ვგრძნობდი მისი ტუჩების მოძრაობას როგორ ენაცვლებოდა თითები.. როგორ მისველებდა სხეულს მისი ცხელი სუნთქვა და როგორ მედებოდა ალი მთელს სხეულზე. რაღაც საოცარი დენი დარბოდა ვენების გავლით და სიამოვნების მწვერვალზე ავყავდი..
სწრაფად ამიყვანა ხელში და პატარა ბავშვივით შემოვადე ფეხები წელზე..სწრაფი ნაბიჯით შევიდა საძინებელში და ნელა გადამაწვინა საწოლზე..
გულამოვარდნილი ვსუნთქავდი და მისი სხეულის მოძრაობას ჩემსას ვუთავსებდი .. ვგრძნობდი მის სათითაო მოქმედებას , მისი ყოველი მოძრაობა უფრო და უფრო მეტს მანდომებდა.. წინ წამოწეულ ლავიწის ძვალზე გადამისვა ენა და კოცნისგანად გაუსაძლისის ტკივილით დამიტოვა წითელი კვალი ყელზე...
არ ვიცი რამდენ ხანს გრძელდებოდა ჩვენი ქიმია, მაგრამ ეს რაღაც სხვა ქიმია იყო. ყოველი ჩვენი ურთიერთბა, ყოველი ჩვენი ახალი სიახლოვე რაღაც ახალს ბადებდა ჩემში.
ზურგზე გადაწვა და მკერდზე მიმიკრა... გავარვარებული ხელის გული დავადე და მხარზე ვაკოცე.. გამეფებულ სიმყუდროვეში ჩვენი გულის ძგერა ერთმანეთს ერწყმოდა..
- მიყვარხარ - გადაჭრით ვუთხარი და წამოვიწიე..
- მეც ძალიან მიყვარხარ - ღიმილით მითხრა და ხელის გულზე მაკოცა..
- დანიელ - რაც შემეძლო მშვიდად დავუძახე და საწოლზე წამოვჯექი..- ჩემი მიტოვება არასოდეს გიფიქრია?
- რა კითხვაა მართაა. არასოდეს მიფიქირა..
- მაშინ რომ გითხრა რომ თქვენს კორპორატიულზე არ მინდა ჩვენი ერთად ყოფნის გასაჯაროვება დამშორდები? - იმდენად ბავშურად ვკითხე გულიანად გაიცინა, საწოლის თავს მიეყუდა და მკერდზე მიმიკრა..
- რატომ არ გინდა რომ ჩვენი სიყვარულის ამბავი სხვებმაც იცოდნენ , რა არის აქ ცუდი , ან დასამალი რა არის. ჩემს სიყვარულს საზღვრები და წესები არ აქვს მართა. თუ ჩარჩოში მოვექცევი ასე ბედნიერიი ვერ ვიქნები.. არ შემიძლია წინასწარ იმაზე ფიქრი რა გავაკეთო ან რა არ გავაკეთო. შენ ჩემი ქალი ხარ, ჩემი მომავალი შვილების დედა, რატომ უნდა დავმალოთ?
- იმიტომ რომ მეშინია დანიელ. ასე მგონია ერთად არ გაგვახარებენ, მამაშენი და დედაჩემი...
- რა საოცარი კოალიციაა არა? - სიცილით მითხრა და უფრო მაგრად მიმიკრა ზედ. დამშვიდდი მაგ ორის კოალიცია არ არსებულია, ვერაფერს შეძლებენ ...
- ვითომ?
- ვითომ არა, მართლა.. ამ სისულელებზე ფიქრით თავს ნუ იტანჯავ, ახლა წადი და ყავა მომიტანე, შენი ტუჩებივით ტკბილი - ხარბად მაკოცა ტუჩებზე და თვალი ჩამიკრა.
შვიდი ხდებოდა მზადება რომ დავასრულე. ჩემს წინაზე იმდენად მიმზიდველი იდგა დანიელი, მოზრდილი ნერწყვი გადავყლაპე და გაოცებისაგან თვალები გამიფართოვდა.. სარკეში ვუყურებდი ჩემს ზურგს უკან მდგარს და თვალს ვერ ვაშორებდი.. ნელა წამოვიდა ჩემკენ, მთელი ტანით ამერა ზედ, გაშლილი თმები ცალ მხარეს გადამიწია და ყელსაბამი შემომადო..
- ეს ტურმალინია, სიყვარულის და ვნების ქვა - ღიმილით მითხრა და ლავიწის ძვლებს შორის მკერდზე გააჩერა ყელსაბამი. მინდა რომ სულ თან ატარო, პირველი საჩუქარია შენთვის ჩემგან. დაუმუშავებელ ტურმალინს საოცარი ძალა აქვს, ჯერ კიდევ მეჩვიდმეტე საუკუნეში აღმოაჩინეს ინდოეთში და მერე მას მაგიური ქვა უწოდეს. მინდა რომ ამ მაგიურმა ქვამ ჩვენი სიყვარული უფრო მეტად გაამყაროს და გააძლიეროს ..
- რა ლამაზიააა- გაოგნებულმა ძლივს მოვახერხე ორიოდე სიტყვის თქმა და წითლად მოელვარე ქვა თითებს შორის დავიქციე..- დანიელ, ასეთი ტურმალინი სად იშოვე?
- ჩემი გოგოსთვის ყველაფერი შემიძლია ვიშოვო - ბედნიერმა მითხრა და თავისკენ დამატრიალა, ხელები კისერზე შემოვაწყვე და თავი მკერდზე დავადე..
- ახლა მალე თუ არ წავალთ, ისეთი მიმზიდველი ხარ ამ ფორმაში, გული მიგრძნობს ჩვენ იმ კორპორატიულზე ძალიან დავაგვიანებთ- სუნთქვაგახშირებულმა ვუთხარი და ლოყაზე ვაკოცე...
- რანაირი გოგო ხარ, ძლივს დამშივდებული ვნებები ამირიე - აჭრილმაა მითხრა და და უკანალზე მაგრად შემომხცო ხელი..
- დღეს მე და შენ სტენდალს ვანსახიერებთ? შეხედე შენ შავი მე წითელი... ისე პირიქით რომ იყოს არ გინდა??
- როგორ? - გაოცებულმა მკითხა და ხელები შემომხვია, წარმოიდგინე მე სულ წითლებში რა სექსი ვიქნები... დარბაზში რომ შევალთ იქვე გადავარდენა ნიკოლოზი - გულიანად გადაიხახანა და ტელეფონი განათებულ ტელეფონს დახედა... - რა გინდა ბიჭო, რას გადამეკიდე.. მე გაგაჩინე თუ მემკვიდრეობით მერგე? გამოვალთ ახლაა ანდრია მიდი და მოვალთ .. ტელეფონი ჯიბეში ჩაიდო და პალტო გამომიწოდა..
- ვნერვიულობ იცი? რაღაცა გაუაზრებელი შიში მაქვს..
- დამშივიდდი კარგი? არაფერი მოხდება, დამიჯერე. მამაჩემი შეიძლება უცნაურია მაგრამ, თავისი კომპანიის სახელს არ შელახავს, მშვიდად იყავი, არაფერს გეტყვის..
- კარგი - ტუჩები დავაფრუტუნე და კიბეებზე დავეშვი.

გსმენიათ წინათგრძნობის შესახებ? რა თქმა უნდა გსმენიათ. ალბათ იმის შესახებაც გსმენიათ რომ ადამიანს თავად შეუძლია საკუთარი თავი გათვალოს.. რაოდენ სასაცილოც არ უნდა იყოს, მე ამის ყოველთვის მჯეროდა. ჯერ კიდევ ღრმა ბავშობაში გადავწყვიტე შემესწავლა მსგავსი საკითხები, მას მერე რაც ჩემმა სიტყვამ ცხვირი წამამტვრევინა მივხვდი რომ, ცუდ განწყობას აუცილებლად ცუდ შედეგამდე მივყავდი.
ახლაც ვიდექი პატარა მრგვალ მაგიდასთან და საკუთარ ცუდ განწყობას ვებრძოდი.. ვუყურებდი ბედნიერი სახით მოსიარულე დანიელს და მისი გაბრწყინებული თვალების დანახვა ერთადერთი იყო რაც ძალას მაძლევდა..
- შენი ახლოდან ნახვა როგორ მინდოდა - თითქოს ნაცნობი მაგრამ რაღაცნაირად ცივი ხმის გაგონებაზე დავტრიალდი და სოსოს მომღიმარ სახეს გადავეყარე.. - მინდოდა ახლოდან გამეცანი მართა.. წინაზეც ვერ მოვახერხე შენთან საუბარი.. დავინახე რომ მარტო იდექი და მოვედი, თუ წინააღმდეგი არ ხარ.
- რას ამბობთ ბატონო სოსო, რატომ უნდა ვიყო წინააღმდეგი..
- შეგიძლია სოსო ბიძია დამიძახო ისე როგორც დანარჩენები მეძახიან.. იცი, დანიელი სულ რამოდენიმე საათის დაბადებული იყო რომ ვნახე, მას მერე ვიცნობ, ჩემს თვალწინ გაიზარდა, როგორც საკუთარი შვილი ისე მიყვარს. როგორც მამას უნდა შვილის ბედნიერება მეც ასევე ბედნიერი ვიქნები მისი ბედნიერებით , მაგრამ ძალიან ვნერვიულობდი მასზე. მისი შეუვალი და ხისტი ხასიათის გამო.. ერთი პერიოდი ყველასთან გაწყვიტა ურთიერთობა, მერე ერთ დღეს შენ მოგიყვანა, ისეთი შეშინებული იყო.. სიცილი მინდოდა, მივხვდი რომ მისი გული უკვე მოგელბო.. ვერ წარმოიდგენ როგორ მიხარია მისი ბედნიერება მართა.. ამისთის მადლობას გიხდი...
- რას ამბობთ, მადლობის გადახდად არც კი ღირს. ჩვენ უბრალოდ .. არც კი ვიცი იცით? თავადაც არ ვიცი როგორ მოხდა ასე. იმდენი რაღაც გადავიტანეთ და ახლა ერთად ვართ..
- დამპირდი რომ რაც არ უნდა მოხდეს არასოდეს მიატოვებ , რომ სულ გეყვარება და მასზე იზრუნებ.. ვერ წარმოიდგენ როგორი კეთილი გული აქვს. ვუყურებ და ვხედავ იმდენად ბედნიერია ამას ვერც კი მალავს. მისი აქამდე მიყვანა კი მხოლოდ შენ მოახერხე...
- მე თავადაც ვერ ვხვდები რა როგორ მოხდა ასე რომ...
- სოსოია, რას ელაპარაკები ჩემს რძალს ასეთი გაღრეჭილი - მთელი ძალით დაჰკრა ხელი ანდრიამ და ხელი შემოხვია..
- შენ ბიჭო სულ ხომ არ გადაირიე, განა ოცი წლის ვარ, რომ ჩამინგრიე ბეჭი ..
- რა სუსტი ხარ სოსო., რა დროს შენი სიბერეა, ომახიანად უნდა იდგე, ისე როგორც ლომი...
- სადღაა ლომი და კარგი ცხოვრება.. ლომი ვიყავი შენი ასაკის - სადაა შენი ძმა, ეს ანგელოზივით გოგო რომ მარტო დატოვა აქ მოწყენილი.
- სად იქნება, ამდენი ქალი დაინახა ერთად და გაინავარდა, გალიაში დამწყვდეული ლომივით იქნება ეგეც, ალბათ სადმე ბუჩქებშია..- შენ არ იეჭვიანო რძალო... აგერ მოდის კიდევაც..- სიცილით მითხრა და დანიელთან მარტო დამტოვა..
- ჩემი გოგო რას აკეთებს, დავინახე ანდრია რაღაცას გეუბნებოდა, დარწმუნებული ვარ ალბათ საოცრებას იმიტომ რომ ახლაც შოკში ხარ..
- ხო, არაა, რავიცი. ისეთი არაფერი ხუმრობდა..
- ხო, არა, რავიცი, ისეთი არაფერი თუ ხუმრობდა? ჩამოყალიბდი აბა რომელი უნდა მითხრა? - სიცილით შემომხედა და ზედ მიმიკრა... - რაღაცა უხასიათოდ ხარ შენ მგონი მართა.. დილით კარგად იყავი ძალაზე...
- ახლაც ძალაზე ვარ- ჯინაზე ვუთხარი და ენა გამოვუყავი...
- მაგ ენას ამოგაძრობ იცოდე..
- სცადე...- ვალში არ დავრჩი და წითელი ღვინით სავსე ბაკალი ტუჩებთან მივიტანე.. გამომწვევად დავისველე ტუჩი და ენის წვერი გადავისვი...
- ნუ სვამ - ეს ერთი.. და მეორე გახსოვს სუნამოს ხუთი პრინციპი? - მოულოდნელად ამეკრა ზურგიდან და ცერა თითი ხერხემალზე ჩამიყოლა.. - მეექვსე პრინციპიც მოვიფიქრე - ჩუმად მიჩურჩულა და კისერში მაკოცა..
- დანიელ მომშორდი - ძლივს ამოვიხავლე და ბოკალი ალკოჰოლისაგან გავათავისუფლე...
- გაგაფრთხილე ნუ სვამ თორემ დაისჯები მართა, და ძალიან მწარედ თან..
- მხოლოდ ერთი ჭიქა დავლიე, რა პრობლემას ქმნი? ნაწყენმა ვუთხარი და ცარიელი ბოკალი მაგიდაზე დავდგი. და თანაც, იქნება მინდა რომ დავისაჯო?
- მწარედ რომ დაგსაჯო მერე რას იზამ, გაუძლებ?
- გავუძლებ , და სიმართლე გითხრა ერთი სული მაქვს დამსაჯო, ტუჩებთან მივუტანე ტუჩები და ჩუმად ვუჩურჩულე.. - ოღონდ ხელბორკილს და ბუმბულებიან რაღაცეებზე თანახმა არ ვარ.
- ფანტაზია გაქვს უზადო , წელზე ხელი მაგრად შემომხვია და მკერდზე ამიკრა. - არადა ფსიქოლოგები ამტკიცებენ , როცა ქალი უარით ასე გისვამს რაღაცაზე ხაზს, სწორედ ის უნდაო, ხოდა მოვიფიქრებ..
- მაშინ პირიქით გავაკეთოთ - დაუფიქრებლად ვუთხარი და თვალებში ჩავაშტედი.
- მაინც? ბუმბულებიანი მე ჩავიცვა და ხელბორკილს შენ დამადებ? - გულიანად გადაიხარხანა და ყელზე მაკოცა..



№1 სტუმარი სტუმარი gvantsa

ძალიან მომწონს ეს ისტორია და არ მყოფნის :)) მაგრამ მართა მისი ხასიათით და ეჭვიანობით ცოტა მაღიზიანებს,მგონი ჯერ კიდევ ვერ გაითავისა დანიელის მის გვერდით ყოფნა

 


№2  offline ადმინი თუკა

სტუმარი gvantsa
ძალიან მომწონს ეს ისტორია და არ მყოფნის :)) მაგრამ მართა მისი ხასიათით და ეჭვიანობით ცოტა მაღიზიანებს,მგონი ჯერ კიდევ ვერ გაითავისა დანიელის მის გვერდით ყოფნა

როცა გიყვრს , რთულია არ იეჭვიანო, თან როცა გულის სიღრმეში გყავს საეჭვიანო ობიექტი..
მადლობაა
<3
--------------------
4love.ge

 


№3 სტუმარი სტუმარი ლია

ერთერთი საუკეთესო მრერალი ხარ, ძალიან მომწონს შენი ყველა ნაწარმოები. რას ნიშნავს,, კარების შეხსნა, ,დაარა ,,კარების გაღება,, ერთი დეგენერატი რაღაცას დაწერს და თქვენც იმეორებთ .დაწერე გრამატიკული, გამართული ენით.სხვა უცოდინარებს, რომ არ დაემგვანო.

 


№4 სტუმარი სტუმარი ხატია

პირველად თქვენი ისტორია დაახლოებით 2014 წელს წავიკითხე თუ უფრო ადრე არა. თავიდანვე გამორჩეული იყო თითოეული თქვენი პერსონაჟი და ისტორია. გამიხარდა თქვენი დაბრუნება. ????

 


№5 სტუმარი ტაისა

ყოველთვის ვერ ვწერ ხოლმე კომენატრს, ძალიან გადატვრთული გრაფიკი მაქვს, მაგრამ მინდა იცოდე რომ ვკითხულობ, სულ აქ ვარ და გელი ♡

 


№6 სტუმარი სტუმარი მემე

თუკა რამდენი თვი დარჩა?სპეციალურადა არ ვკითხულობ სანამ არ დამთავრდება❤️

 


№7  offline ადმინი თუკა

სტუმარი მემე
თუკა რამდენი თვი დარჩა?სპეციალურადა არ ვკითხულობ სანამ არ დამთავრდება❤️

ზუსტად არ ვიცი სავარაუდოდ 3 ან 4 მეტი ალბათ არ გამოვა..

ტაისა
ყოველთვის ვერ ვწერ ხოლმე კომენატრს, ძალიან გადატვრთული გრაფიკი მაქვს, მაგრამ მინდა იცოდე რომ ვკითხულობ, სულ აქ ვარ და გელი ♡

უღრმესი მადლობა. მთავარია კითხულობთ და ელოდებით

სტუმარი ხატია
პირველად თქვენი ისტორია დაახლოებით 2014 წელს წავიკითხე თუ უფრო ადრე არა. თავიდანვე გამორჩეული იყო თითოეული თქვენი პერსონაჟი და ისტორია. გამიხარდა თქვენი დაბრუნება. ????

დიახ 2013 წლიდან ვწერ საიტზე, ახლა უკვე ბლოგზეც. დიდი ხანი მომიწია პაუხა თუმცა დავბრუნდი ..

სტუმარი ლია
ერთერთი საუკეთესო მრერალი ხარ, ძალიან მომწონს შენი ყველა ნაწარმოები. რას ნიშნავს,, კარების შეხსნა, ,დაარა ,,კარების გაღება,, ერთი დეგენერატი რაღაცას დაწერს და თქვენც იმეორებთ .დაწერე გრამატიკული, გამართული ენით.სხვა უცოდინარებს, რომ არ დაემგვანო.

მადლობა , გავითვალისწინებ თქვენს რჩევას. <3
--------------------
4love.ge

 


№8 სტუმარი სტუმარი თათია

როდის დადებ ახალ თავს?

 


№9  offline ადმინი თუკა

სტუმარი თათია
როდის დადებ ახალ თავს?

ახალი თავები დევს ბლოგზე, რადგან აქ პატარა პრობლემა..აქვს და ვერ ვდებ
--------------------
4love.ge

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent