შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

უშენოდ არ შემძლებია (12-17) თავები (+18)


28-08-2020, 12:47
ავტორი Nuki-rocks
ნანახია 998

-ვინ არის?- კარი ელვისებური სისწრაფით იღება და მამა შემოდის.
სუნთქვა მიჭირს და ნერვიულობისგან წნევა მიწევს..

ღმერთო,გადავრჩე!

-არ გინდა..- დედაც ედევნება.

-რა არ მინდა?! მგონია სასწავლებლად დადის,მერე მეგობრებთან და თურმე გოგოს შეყვარებული ჰყოლია, თან უკვე დაქორწინებაც მოუნდომებია.- გაბრაზებულია თუ ნაწყენი ვერ ვარჩევ.. ორივე ვარიანტში ცუდადაა სამე.

-და არ ვისწავლე?!- წამოვროშე დიდი სისულელე. ერთ ადგილას მივეყინე.

-როგორც ჩანს,ვერა.

-ქულებს არ დასტყობია..- თავი დავხარე.

-ვივიენ, სახელი და გვარი მითხარი, ვინ არის.. თორემ იმას ხომ დაეტყობა,შენც არ აგცდება!- ბრაზი ნელ-ნელა მიგროვდებოდა და მეშინოდა არ ამოეხეთქა.

-და რას უპირებ?- თვალები გამიფართოვდა.- ჩამომაშორებ?

-კი, სახილდან ფეხს ვერ გაადგამ. სახლიდან კი არა,ოთახიდანაც.- გამყინავი ხმა ჰქონდა.

-უსამართლობაა..- თვალები ამემღვრა.- მგუდავ! მახრჩობ და სულ ასე იყო! შენ როგორც მოგწონდა,სულ ისე ვიქცეოდი.. ახლა,ერთადერთხელ შემიყვარდა და უფლებას არ მაძლევ?!- ცრემლები მომწყდა..- რამე დაგიშავე?! გეკითხები,რამე დაგიშავე?!- დიდი ბრაზისას ასე მჩვევია ხოლმე, მეტირება და ვერ ვწყნარდები დაცლამდე.

-აქამდე სულ გვატყუებდი, გამოდის.

-კი, სხვა შემთხვევაში,არ გამიშვებდით.

-ნამდვილად.- დამეთანხმა.- მეტი არ მინდა,რამე ისე ვერ იყოს!

-და აბა,რატომ გიკვირს?!-მუჭით შევიმშრალე ცრემლები.- რით მაშინებ?

-შენ არა,იმას აენთება! მითხარი ვინ არის,თორემ მაინც მივაგნებ. - თითი დამიქნია. - ვივიენ!

-ერთ უნივერსიტეტში ვსწავლობთ. ვატო ჰქვია, ტაბიძე.- თავი დავხარე.

-ამან,ფეხი არ გაადგას სახლიდან! მე გავდივარ!- კიდევ ერთხელ გაისმა მკაცრი ხმა.

-კარგი,რა.. რა მოგივიდა!- უკან აედევნა დედა.-ვითომ შენ არ გყოლია შეყვარებული?

-მეკაიფები?

-ცოტას..- გაიცინა.

-წავედი!

უნდა გაეგო ტაბიძეს, უნდა გაეგო.
მობილურს გიჟივით დავეტაკე და სწრაფად გადავრეკე.

-ჰოუ.- ნამძინარები ხმა ჰქონდა.

-მამამ გაიგო.- ძლივს ამოვთქვი. - ჩემზე მეტად,შენ დაგერხა.

-ჰო?! როდის ამოვიდესო,რა თქვა..- ნახევრად ჯერ კიდევ ეძინა.

-სახლიდან გასვლა ამეკრძალა.- ტუჩი მოვიკვნიტე და ბარძაყზე ჩავისე ფრჩხილები.- მოგძებნის და ცალკე დაგელაპარაკება...

-ღადაობ?! რა იყო,პატარა გოგო ხარ?!

-შენ აბა,ერთი ცივი წყალი შეისხი სახეზე! მეღადავება რამე? შემატყვე?- გავბრაზდი ძალიან.

-შენ დილიდან სულ ესეთ კარგ ხასიათზე ხარ?-იდიოტი.

-ზუსტად 10 საათიდან ისტერიკებს ვისმენ! პასუხი აგე საკუთარ ქმედებებზე! - გაღიზიანება მეტყობა.

-მამაშენის ნომერი მომწერე, სანამ მიპოვიან,მე დაველაპარაკები.- ამოიოხრა.

-აუფ,ვაწუხებ თურმე! მარტივ მამრავლებად დაგშლიან, სიმართლე რომ გასკდეს..- შიშისგან გული ამიჩქარდა. რომ გაიგოს,მამამ რომ გაიგოს! წარმოდგენაც არ მინდა,რა დატრიალდება.

ვატოს რამე რომ მოსვლოდა?! რა მეშველებოდა?!

-რაც გითხარი,ის გააკეთე! ვდგები, წვრილწვივა..

-ფრთხილად იყავი,კარგი?! - ისევ და ისევ ვმეგობრობდი ცრემლებთან.

-ესეთი სიმპატიურივე დავბრუნდები, გპირდები. შენ ჭამე ცოტა, ჩაი დალიე და რამე დამამშვიდებელიც მიაყოლე. დაისვენებ.

-სისულელე არ უთხრა.. იცოდე, სანამ შენამდე მოვლენ, ყველაფერი ეცოდინებათ შენს პირადსა და არაპირადზე.- ამომესლუკუნა..

-ოხ,ეს პაპარაცები.. დამიტოვონ რაღაც პირადული.- ისევ ხუმრობდა.

-მაგარი ჭკუამხიარული ვინმე ხარ. მე აქ გული მისკდება და შენ მანდ მაიმუნობ.

-შენ მაგარი პესიმისტი და მელანქოლიური ვინმე ხარ.- ჩაეცინა.

-ამათ თუ გადაურჩი,მე ავანაზღაურებ.- ფანჯარასთან მივედი და თბილისის ხედს გადავხედე. ღამით უფრო ლამაზია. ფანჯრებიდან სინათლე მოჩანს, ლამპებიც ციმციმებენ და მთვარეც დაგვნათის ხოლმე.

-შენი გატყეპვა მირჩევნია,იმათ მოქნეულ წიხლს.- აშკარად აბნევდა ჩემი ხმა.

-სულელო! თავს გაუფრთხილდი.

-ნომერი ჩამიგდე,ვი. ნუ მაწვალებ მაგის მოპოვებაზე.

-ჯანდაბას!

-დაიცა,არ გათიშო!- შემაჩერა.- მართლა მოვაგვარებ, უბრალოდ მშვიდად იყავი.

-ჰო..- მძიმედ ამოვისუნთქე.

-არა,ვიცი რომ არ იქნები.. მინდა იყო,გესმის?! მინდა ჩემი გჯეროდეს..- გაჩუმდა წუთით.- რომ გეუბნები ესე იქნება, ე.ი. იქნება.

-რატომ გინდა?- დაბალ ხმაზე ვთქვი.

-აი,გახსოვს რომ გითხარი, შენ იმის უფრო გჯერა,შენთან ანგარება რომ მაკავშირებს,ვიდრე იმის რომ მაღელვებ-თქო.. თურმე არც გიფიქრია მაგაზე. თურმე წუთიც არ დაგიხარჯავს,მაგის გასააზრებლად.

-შენ ხომ არ გიყვარვარ.

-ვივი, მინდა კარგად იყო,გესმის? არ მინდა,ამდენ რამის გადატანა გიწევდეს.

-მაგრამ მიწევს..- ყელში მომაწვა ნაღველი.

-ხოდა,არ მინდა! შენ ხომ განსხვავებული გოგო ხარ?! ყველაფერი შეგიძლია,რასაც მოინდომებ. ჩემთვის იყავი წყნარად. უყურე რამე ფილმს, კარგი?!ან სერიალი ნახე.. მომიყვები იცოდე! - ჩამეღიმა. ცრემლების მორიგი ნაკადი შევიმშრალე.

-თუ არ მინდა?!-არც მოსმენა მინდოდა რამის და არც ყურება. სუსტად ვიყავი,თან ვნერვიულობდი.

-ვიცი,შენ რაც გინდა. ერთი დღე გაძელი უჩემოდ,მოვალ მერე და გავიაროთ სადმე.

-ვატო,ჭკვიანად იყავი!- ამოვისრუტუნე.

- ისევ ერთი წუთი!- სიჩუმეა.- ადანდალი დანდალი,ჩემი ოქროს შანდალი, ადანდალი დაანდალიი! ღვინოს დავლევ წყალს არა,შენ გაკოცებ სხვას არა...- გამეცინა გულით. ჯერ ასე წრფელი სიცილით არ მიცინია,როგორც ახლა..
იმდენად უსმენოდ იყო, იმდენად საშინლად ნამღერი,თავს ვერ ვიკავებდი.მაგარი უნიჭო ქმარი მეყოლებოდა.

-გიჟი ხარ! არასერიოზული ადამიანი!-ისევ მეცინებოდა.

-ასე რა!- გაეცინა თვითონაც.- არავის უთხრა რომ გიმღერე. ჩვენი საიდუმლო იყოს! წავედი ახლა.

სწრაფად გათიშა. მე კი ისევ ყურზე მქონდა მიბჯენილი მობილური. თითქოს ისევ მის ხმას ვუცდიდი. თითქოს კი არა,მისი ხმის გაგონება კვლავაც მინდოდა.
ვიღიმოდი ფანჯარასთან და შესისხლხორცებულ სისუსტეს ვგრძნობდი.

ბინდი ჩამოწვა. ისე ჩამოწვა, რაღაც კარგი წამართვა და რაღაც ცუდი დამიტოვა. დაღლილმა ძლივს მივაღწიე ლოგინამდე. მივწექი, მუხლები მოვკეცე, ტელეფონიც იქვე მივაგდე.

დავრჩი მარტო.მარტო დარჩენა ესე არ გამძნელებია. ესეთი საშინელი განცდა იშვიათად მსტუმრობდა. აი,ახლა იყო ეგ იშვიათობა..

-დე,ნახე რა მოგიტანე. ცოტა ჭამე რა.- პასუხის გაცემა მინდოდა, მაგრამ არც თავი მქონდა და არც ძალა. პირს ოდნავადაც ვერ ვაღებდი.
თვალები როგორც კი დავხუჭე მოსატყუებლად,იმ წამსვე ნაგროვები ცრემლები გადმოასკდნენ. ისე სწრაფად ჩაცურდნენ კანიდან, აშკარაა ვეღარ უძლებდნენ ასეთ ყოფნას.

თმებში შემიცურეს ნაზი თითები. ასეთი მხოლოდ დედას ჰქონდა.

-ცოტა დაიძინე და რომ გამოიღვიძებ,მერე შევჭამოთ.- მციოდა. რაღაც ვიგრძენი. მგონი მომაფარეს გადასაფარებელი. მაგრამ აქ მაინც ციოდა. მაინც სხვანაირი სიმარტოვე იდგა. თავისით გლოვობდნენ მიხუჭული თვალები.
-----------------
როდის მოვახერხე ჩაძინება,არც კი მახსოვს. მაგრამ ყელი მაქვს გამომშრალი და საშინლად მწყურია. ესე მგონია,შუა უდაბნოში, შუა დღის მზეზე დამაგდეს უწყლოდ.
თეთრ კედელს გავუსწორე მზერა.
რა ჯანდაბა ხდება?!
ცოცხალია? კარგადაა? სუნთქავს?
ნერვიულობის ტალღები მივლიან.
ტელეფონს ხელის ცეცებით ვაგნებ და ნაპოვნს, ვაფრინდები. როგორც კი ვხსნი, მესიჯი მხვდება. ახლა თუ რომელიმე სასურსათო მაღაზია მწერს ან ტექნიკის სახლი, გადავრეკავ და ისე გავლანძღავ, მეორეჯერ რომ არ დაესიზმრებათ!

ტაბიძე ყოფილა.

" რაცა ღმერთსა არა სწადდეს,არა საქმე არ იქნების." წამსვე ვიმარჯვებ და მასთან ვრეკავ.

-შენ ნორმალური ხარ?!- სიტყვის თქმასაც არ ვაცდი,ისე ვერთვები.

-მართვის მოწმობას რომ ვიღებდი, "ფსიქო" მომყიდეს, ამიტომ მე ნუ მეკითხები, არ შევუმოწმებივარ.- ჩაეცინა.

-მეც ეგრე,მაგრამ..

-დაიცადე! ვივიენმა რაღაც უწესო ჩაიდინა?!

-კი.- მთელი გულით გამეღიმა.

-რა ცუღლუტი გოგო ხარ?! - ისევ მაიმუნობდა.

-ვატო,ხომ არაფერი დაუშავებიათ?- ნერვიულობას თავისი მიჰქონდა.

-კი, დამიშავეს. კინაღამ გადავრჩი.

-იდიოტო!- გავბრაზდი.- მართლა გეკითხები.

- ისევ ისეთი იდეალური ვარ, ვი.- ნარცისი იდიოტი.- თითიც კი არ უხლიათ. კაცურად ვისაუბროთო.

-მერე რა გითხრეს?

-ეგ ჩვენ ვიცით. წვრილა, რაო.. რას უყურე შენ?- წვრილა?! გიჟი ხომ არ არის?!

-ჩამეძინა. ოღონდ როგორ, არ ვიცი. ვნერვიულობდი,ეგ მახსოვს.- ჩამეცინა.

-შენ დამამშვიდებლები უნდა გიყიდო. ფსიქოპატივით იქცევი, მაგრამ რას გერჩი?! ჩაძინება ყველა ვარიანტში შეგძლებია. ვვამაყობ შენით!

-კი,მაგით დაკვეხნა თამამად შემიძლია.-გავიჭიმე. - რა გითხრეს?

-დაგვერხა,ვი.. მთელი ცხოვრება ერთმანეთს უნდა ვუყუროთ.

-მე არ ვიცი,მაგრამ შენ დაგერხა.- გული დამწყდა ძალიან.- იმ ადამიანის ყურება მოგიწევს, ვინც ოდნავადაც არ გიზიდავს. არც კი გიყვარს..-ძალიან მინდოდა ყვირილი.- თუ გინდა, დაველაპარაკები და..

-ეგ კი არა,სავახშმოდ დამპატიჟეს.

-ჰა?!- გაკვირვებულს აღმომხდა.

-დიახ,დიახ! ეს შენ ამბობ ჩემნაირ ტანწერწეტა ადამიანზე უარს, თორემ განრისხებულ მამაშენსაც მოვეწონე.-თავდაჯერებული იყო.

-ავ, რა სისაყვარლეა.. თქვენ რომ მოაწეროთ ხელი?

-დიდი ჭირვეული ვინმე ხარ. თან ძილის გუდა.

-ღამის ძილზე უარს ვინც ამბობს, ის ყველაზე უღირსად ექცევა თავის თავს. - ვიბრძენე.

-წავედი,წავედი..

-კარგი.- სწრაფად გავთიშე. მუხლებს მოვხვიე მკლავები. ჯანდაბა,რას ვაკეთებ?

მიმახრჩობენ გოგოები.. საერთო ჯგუფს ვქმნი და პირველი ვწერ.

" გიხაროდენ,გამასაღეთ! მადლობა გადაუხადეთ ზეციურ ძალებს!"- პატივისცემით მე.

"კიდევ რაღაც სიზმარი ნახე თუ ფსიქიატრიულმაც არ მიგიღო?!" - ანუკი წერდა.

"თავში გიქრის?!"," ?".. მსგავსი შინაარსის წერილები იწერებოდა.

" ტაბიძე ხომ იცით?! დდდ ესაო ისაო და ცოლად გამომყევიო. მეც რა პრობლემაა-თქო"

"ვრეკააავ!" ვიკას უხმო ყვირილი ისმის ჩატში.
ხომ დარეკეს?! მომაყოლეს ამბავი, მერე კიოდნენ სათითაოდ, როგორ დაგვიმალეო. მერე რა გეჩქარებაო.. მერე კიდევ დავითრგუნე და ადიოს-თქო. წავშალე ყველა სოციალური ქსელი მობილურიდან. რომ არ შევეწუხებინე. ხმა საერთოდ გამოვურთე მობილურს.

აგჰ! ჩემი ცხოვრებაა!

-ვივი, ტელეფონში ჩამირთე რა რამე.- პატარა ნიკო ამოხოხდა საწოლზე.- ნაყინს მოგიტან.

-მოიტანე და რამეს ვიპოვი.- ღიმილით გავაყოლე თვალი. მობილურში კი ახალი მუტფილმი ჩავრთე.წესით უნდა მოეწონოს, ჩემზე დავტესტე.

ჭიქით ხელში შემოტანტალდა. უკან დედაც მოჰყვა.
ჭიკა გამოვართვი და ამოძრომაში მოვეშველე.

-მოდი,ბუთხუ..- ლოყაზე ვაკოცე და ტელეფონი მივაწოდე.

-არაფერი უთქვამს?- მკითხა დედამ.

-კი,დათანხმდა. -თვალები გაუფართოვდა.

-რაა?!

-ჰო.- მხრები ავიჩეჩე.

-არ გინდათ ჯერ.- დედამ დაიწყო.- ადრეა. მორჩენილიყავი სწავლას და მერე.

-დედა..

-არა! რატომ ჩქარობ?! კარგი რამე გგონია??მარტივი? - თვალები აენთო.

-არაფერი მგონია..

-არ ხარ მზად.- პანიკა ეწყებოდა.

-ვიცი..

-რას ნიშნავს იცი?!

-მიყვარს და ვიცი რომ ეგეც არ იქნება მარტივი.

-და რომ გერეოდეს გრძნობა?

-ეს ისაა. ან ეს და ან არავინ.- ესეთი მტკიცე,ესეთი მყარი არასდროს ვყოფილვარ.

-არა. ვერ გავძლებ მე! არ ვარ დარწმუნებული რომ სწორია. არ მომწონს..-თვალები აუწყლიანდა.

-კარგი რა.. - გული მიჩუყდება.

პატარა ნიკო ყურადღებას არც გვაქცევს. მე ხელით ვუჩვენებ რომ დაჯდეს დედას. მოდის,რომ მოდის ვეხუტები.

-არ მითხრა რომ რამე მიქარე.- მხარზე მკოცნის.

-არა,რა მივქარე. ქორწილის მერეც თუ ვერ მივქარე, ეგ თქვი შენ.- ეცინება.

-კაცმა ისე უნდა ივარგოს,რომ მასე " მიგაქარინოს" ქორწილის მერე. დღეში ორჯერ თუ არა, ერთხელ მაინც უნდა გაქაჩინებდეს.- ბოლო ხმაზე მეცინება.

-რაებს მასწავლი?!

-ესაო,ისაო.. აღარაა დრო? ახლა უნდა გაზიარო, ჭეშმარიტებას.- მეცინება.

-გისმენ,აბა.

-ბავშვთან ნუ მალაპარაკებ! ფანჯარა დახურე და ჩემს სამფლობელოში გელი. მალე მოცუნცულდი და ეს ნაყინიც წამოიღე!- გასცა განკარგულება და ოთახიდან გავიდა.
მეც ფანჯარა დავხურე, სამაგიეროდ კარი ღია დავტოვე,რომ ბავშვი მეკონტროლებინა.
_________________

-აი,ასე..-პირდაღებული ვუსმენდი დედას.

-აქამდე სად იყავიი.. მოგეყოლა!

-ეხ,ცოდნა ძვირად ფასობს, გენაცვალე. არ ვიცოდი,ვინმეს თუ ხვდებოდი,თორემ გაგანდობდი!- მეცინება.

-ჩემი სექსოლოგი ხარ დღეიდან.- წარბები ავათამაშე.

-დაიმატე შენ გირჩევნია! ჰო, კიდევ. ბავშვი არ გინდათ ჯერ. სწავლაში ხელს შეგიშლის. ვინმე თუ გკითხავს კიდევ,როცა დავაპირებ, კი გაიგებ-თქო,უთხარი.

-კარგი.- ნამცხვარი მოვიჭერი.

-მე რაღა ვქნა უშენოდ?!- დაღონდა.

-სულ ხომ არ ვშორდებით?!- მისკენ ვტრიალდები.

- მერე რა. ყოველ დღე არ გამოხვალ შენი ოთახიდან პერანგით. მერე მე აღარ გეჩხუბები, გამოიცვალე-თქო.. მერე აქ აღარ დატრიალდები, საუზმის გასამზადებლად. უხასიათოდაც აღარ გამოიკეტები იმ ოთახში, შენი სურნელი რომ ტრიალებს. ეგეც გაქრება.- ძალიან დიდი სევდა იგრძნობოდა.- ყოველ დღე აღარ გავრეცხავ შენს ტანსაცმელს. მერე ოთახიდან აღარ გამოვარდები საკოცნელად. შენი ტანსაცმელები ჩამოიხსნება და შენი ნივთები აქედან გაქრება..- ცრემლები ჩამოეღვარა. მე ვიდექი გაოგნებული. რაღაცნაირი ფიქრები დამტრიალებდნენ თავს და რაღაცნაირ, ტკივილნარევ გრძნობას მიჩენდნენ.- გვიანობამდე აღარ ვისაუბრებთ. მე აღარ მეცოდინება ჭამე თუ არა იმ დღეს. ცუდად რომ გახდე,ვინ მოგხედავს?! არადა,ძალიან სუსტი ხარ. - ხელები აიფარა ლოყებზე.- თუ გაწყენინა,ვერ დაგიცავ..

ისე ამოიტირა,იტანჯებოდა.. მე არ მინდოდა რამე ტკენოდა, ოდნავ მაინც. ვწუხდი ზედმეტად.

მიახლოებული თრთოლვით შევეხე სახეზე. ჯერ შუბლზე ვაკოცე და მერე ლოყებზე.
საოცარი კანი აქვს,ძალიან ნაზი.

-შენ მიყვარხარ სიგიჟემდე! ქვეყნად შენზე ტკბილი, კეთილი და საოცარი ადამიანი არ მოიძებნება. ულამაზესი ხარ. ყველაზე ლამაზი და სასიამოვნო ვინმე. ყველაზე იღბლიანი ბავშვი ვარ, შენს შვილად რომ მომავლინა ღმერთმა ქვეყნიერებას. სულ რომ მუხლმოდრეკილმა ვიხადო მადლობები,არასდროს იქნება საკმარისი.
სახე გაუნათდა. გაეღიმა მორცხვად. ლამაზი ღიმილი აქვს, რაღაცნაირად კეთილი და გულიანი. ლოყა ეჩუტება ხოლმე ღიმილისას. გულწრფელად უციმციმებს ნამტირალევი თვალები.
დასანანია ხშირად რომ არ ვეფერები ესე და საალერსო სიტყვებსაც რომ ვაკლებ. მე რომ სულ ვეუბნებოდე როგორ მიყვარს, სულ ესე გამიღიმებდა და მეც სულ სასწაულის მომსწრე ვიქნებოდი.
.......
ნაზ ჟღერადობას, ხრინწიანი ხმა ერევა. რაღაცნაირად, გულიდან წამოსული სიტყვები მგონია.
მეც მკერდში, პატარა წერტილად ვგრძნობ საოცარ სითბოსა და სიყვარულს. აღმაფრენას. ისე იზრდება და სხივონსდება, ენით აღუწერელ სიამოვნებას მანიჭებს.

She
May be the face I can't forget.
A trace of pleasure or regret
May be my treasure or the price I have to pay.
She may be the song that summer sings.
May be the chill that autumn brings.
May be a hundred different things
Within the measure of a day.- ძალიან დაბალ ხმაზე ვყვები, მორიდებულად.

She
May be the beauty or the beast.
May be the famine or the feast.
May turn each day into a heaven or a hell.
She may be the mirror of my dreams.
A smile reflected in a stream
She may not be what she may seem

Inside her shell

She who always seems so happy in a crowd.
Whose eyes can be so private and so proud
No one's allowed to see them when they cry.
She may be the love that cannot hope to last

May come to me from shadows of the past.
That I remember till the day I die

She
May be the reason I survive
The why and wherefore I'm alive
The one I'll care for through the rough and rainy years
Me I'll take her laughter and her tears
And make them all my souvenirs
For where she goes I've got to be
The meaning of my life is
She, she, she.

- რა კარგი გემოვნება გაქვს. ხარისხიანი.- დედა მეუბნება.

-შენ ხომ არ დაგემსგავსე?!- ვუღიმი.

-ნამდვილად.- თხელი სარაფანი აცვია,თავისივე ხელით შეკერილი. თმები მაღლა აქვს აწეული და კოსად შეკრული. - შენთან არიან.- ვიკას რომ ვხედავ,ლოგინიდან ვხტები და ისე მივრბივარ მისკენ, სულ არ მანაღვლებს, პერანგი რომ მაცვია. ვეხუტები,ისე ვეხუტები, არ მინდა გაშვება საერთოდ. მკერდში ვიგრძენი საოცარი მოანტრება ჩემი მეგობრის.

-ეს სიმღერა ჩემთვის არ გამოგიგზავნია! თუ უკვე ვატოს ვუგზავნითო?! მე დამადე?!- ეჭვიანობის სცენას დგამს.

-მე ყავას გაგიკეთებთ და ნაყინს შემოვიტან.- დედა გადის ოთახიდან.
-ოო,რამდენი ჩაგიგდე,სულ გავიწყდება მოსმენა!- ვშორდები და უკან ვიხევ.-რა,არა?!

-ზოგს ხო ვუსმენ! ეგ არ გამართლებს.- სკამზე ჩამოჯდა. - თანაც ასჯერ დაგირეკე! მესენჯერში ცალკე, ინსტაზე მოგწერე,მობილურზე კიდევ ცალკე!
რა უნამუსო ხარ! მოვკვდი ნერვიულობით.-მზის სათვალეს მაგიდაზე დებს.

-როგორ არ მამართლებს,თუ არ მოისმენ,ჩაგდებას რა აზრი აქვს?!- ხელები გავშალე და საწოლის ალაგებას შევუდექი. - თანაც მობილური ნიკოს მივეცი,უყურებდა რაღაცას.- მხრები ავიჩეჩე.

-აქვს,აქვს. ვნახავდი! ბოლო პერიოდში სულ გადაიკარგე. ფსიქოლოგთან მიხვედი?!- იკითხა.

-არა. ნერვები არ მქონდა. - მხრები ავიჩეჩე.

-ყოჩაღ. მოწადინებული გოგო ხარ.- თავი გააქნია დამტუქსველად.

-კი,ნამდვილად.- გადასაფარებელს ვასწორებდი.-უი,შენ და დათამ რა ქენით?!-უცებ გამახსენდა.

სულ ასე ხდებოდა.

-რა უნდა გაგვეკეთებინა?- წარბები შეკრა.

-ბავშვი!-წამოვიყვირე უაზროდ.

-რა ბავშვი?!- დედა შემოვიდა.

დ ა მ ე რ ხ ა ?!

-მაიმუნობს.- ვიკა არ იბნევა.- ერთი ბიჭი დაიჩემა,გინდა თუ არა მოსწონხარო.- ეცინება.

-ჰოო?!- ინტერესდება ეგრევე.

-დასასვენებლად რომ ვიყავით წასულები,-ვიწყებ.- იქ ერთი ბიჭი იყო, დათა ჰქვია.

-იქაური?

-არა,თბილისელი.უბრალოდ, ისვენებდა რა.-ვიკამ განავრცო. თან ნაყინის ჭამას შეუდგა. მეც მომაწოდეს.

-ნუ ვიკას მიმართ იჩენდა ყურადღებას. ფეხი იტკინა. ჰოდა, დამუშავებაში გვეხმარებოდა ხოლმე და ხომ იცი.. მწველი მზერები და რამე.- გამოტენილი პირით ვთქვი.

-არაფერი უთქვამს და..- წამოიყვირა.

-აუცილებელი არაა,ბიჭებმა რამე თქვან. მთავარია ყურადღებას როგორ იჩენს და იქცევს.- დედამ თქვა.-შეხედე სიტუაციას და ისე იმოქმედე.-მხრები აიჩეჩა.- თუ შენც მოგწონს და კარგი ბიჭია, რატომაც არა?!- მხრები აიჩეჩა.

მაშო ეძახდა და ბოდიშის მოხდით დაგვტოვა.

-მიყვარს დედაშენი.- ვიკამ თვალი გააყოლა.

-დათამ რაო?!-ისევ მთავარ კითხვას დავუბრუნდი.

-რა ვიცი,ვკამათობდით ძირითადად. მერე სახლს ზედამხედველობდა,იყო მთელი ქაოსი და ხმაური. ჭკუიდან ვიწეოდი.

-მე გამოვასწარი.- გამეცინა.

-რა გაცინებს,რა! რა მობოდე გუშინ ჩატში.- თავი გადააქნია. უკვე ცარიელი ჭიქები დავდგით მაგიდაზე.

-ვიკა,მე მიყვარს,მას ვჭირდები და

-თავს აყენებინებ!- ხმადაბლა წამოიყვირა.- სადაა შენი თავმოყვარეობა?!

-ვიკა..

-რა!შენ ცდები,მე გეუბნები.- უხეშად მითხრა.- დანარჩენებთან არაფერი ვთქვი! როგორც ჩანს,იმათთვის არ გითქვამს.

-ჰო,ეგ რომ ვთქვა, ჩამწიხლავენ.- ჩამეცინა.

-არა,რა. ვეტყვი შენებს იცოდე.- გულმა რეჩხი მიყო. მღუპავდა ცოცხლას.

-ვიკა,ჩემი არჩევანი ასეთია. მე ვთქვი ჰო. მერე ვესაუბრე ჩემებს. მამაჩემმა ძლივს თქვა თანხმობა. ძალადობის გარეშე ჩაიარა ყველაფერმა და ახლა რომ ეგ თქვა.. ვატოს ააორთქლებენ.- თვალები დავხუჭე.- მას თუ რამე დაემართა, როგორ გავძლო? ან როგორ გავაგრძელო..- ტუჩი მოვიკვნიტე და დავასრულე ლოგინის ალაგება. ვცდილობდი არ ავყოლოდი. არ მინდოდა კამათი, არც გულამდე მიტანა რამის. სადარდებელი ხომ ისედაც მქონდა?!

-რატომ გამოგყავს მამაშენი ტირანი?!- ვიკა ვერ მიგებდა.

-ტირანი არ გამომყავს. უბრალოდ ვერ აიტანს რეალობას. სიმართლის თქმით, იმას ცოდვას დაადებინებ, მე გავგიჟდები და ერთ ადამიანს საერთოდ გაუნადგურებ ცხოვრებას.- ღრმად ჩავისუნთქე ჰაერი.

-ღრმა დეპრესიაში ხარ ისევ.. ხვდები,მაინც რომ თავს იღუპავ?!

-ვიკა,მეტი არ შემიძლია. მართლა არ შემიძლია ატანა. ამდენი ფიქრი. ამდენ რამეზე დარდი. დავიქანცე და ბრძოლის თავი აღარ მაქვს. ერთადერთი რისთვისაც ბრძოლას გავაგრძელებ, სწავლაა. რაშიც თავს დავიხრჩობ,ეგაა. გადავიტან ამასაც როგორმე..- გადაღლილი ჩამოვჯექი.

-მე ხომ ვიცი რა რთულია ცალმხრივობა. ვერასდროს გაგიგებს და იქნები მარტოსული.

-ისედაც ვარ.- სევდიანად ჩამეღიმა. საწოლზე ჩამოვჯექი.- წლებია, ჩემს თავზე არ მისაუბრია. წლებია გადავეჩვიე ნუგეშს. სამაგიეროდ, მივეჩვიე იმას,რომ საკუთარი თავი ერთადერთია,რომელიც ჩემთან მეგობრობაზე უარს ბნელ კედლებშიც არ ამბობს.

-გაუძლებ?!- მეკითხება.

-თუ ვერ გავუძლებ, შედეგს ყველა ნახავთ. არ იღელვო,ისე არავინ დარჩებით.

-რა არის?!როგორ ლაპარაკობ?!

-ჩემი ცხოვრება ხომ არის?! მინდა ეს შეცდომა.

-იცი რა არის აქ სიმართლე?! ჩვენ არასდროს ვსაუბრობდით შენს სიყვარულზე. არასდროს ცდილობდი ვატოსთან რამეს. ახლოს თუ მოვიდოდა,გარბოდი. რეალურად კი რამდენიმე დღეში, თანხმობა უთხარი. არადა,ხომ გიცნობ... გათვლაში არც გქონია ოჯახის შექმნა და შენი დაბალი თვითშეფასებით თუ ვიმსჯელებთ, " შანსი არ მაქვს" ლოგიკით მოძრაობ და ამიტომ, მე ნუ მატყუებ და თუ მაინც გაქვს გადაწყვეტილი ტყუილი მითხრა, იცოდე რომ ნაცარს თვალებში არ ვიყრი.- ნელ-ნელა მრისხანება აწვებოდა, მაგრამ ცდილობდა,ყველაფერი ისე ეთქვა,რომ არ გავეღიზიანებინე.- მე შენი მეგობარი ვარ. ჩემი მოვალეობა რა არის?! გითხრა სიმართლე,ხომ?! დაგეხმარო შეცდომის თავიდან აცილებაში და შენ კიდევ მაგ შეცდომას,შუბლით ასკდები! ამის მერე ნორმალური ხარ?

-ვიკა..- თვალები ამემღვრა.- დავიღალე.-ღრმად ჩავისუნთქე ჰაერი. - სულ რომ გადამიყოლოს ამ ამბავმა,არ ვდარდობ. -თვალები დავხუჭე.- ვიცი ეგ ყველაფერი. ვიაზრებ,მაგრამ არაფერი მინდა. სადღაც შორს ვარ. ძალიან შორს ვარ. -სახეზე ავიფარე ორივე ხელი. -გეფიცები,გაძლებაზე ვარ. რა დროს გამისკდება გული,არ ვიცი. უბრალოდ,წინააღმდეგობის უნარი აღარ მაქვს. მე კი ძალიან, ძალიან მარტო ვარ.- წამომდგარმა გადავდგი რამდენიმე ნაბიჯი.- შემომხედე,მე ლამაზიც კი არ ვარ, რომ თავი მოვიწონო. ნახე, როგორი სუსტი ვარ. ჩემგან რა უნდა გამოვიდეს?! რა უნდა შევქმნა?!

-შენს ლაპარაკს სიჯანსაღის ნატამალი არ ურევია.- თვალებგაფართოებული ამბობს. - ესე უმიზნოდ აპირებ გაგრძელებას?! რა დაგემართა?! სად გაქრა ის ვივიენი,მე რომ ვიცნობდი?!

-მაშინ დაფარვისთვის ძალა მქონდა, ახლა აღარ მაქვს.- თავი გადავაქნიე. ცრემლების შეკავებას ვცდილობდი უკანასკნელი ძალებით.

-ღმერთო ჩემო! შენ..

-მე შიგნიდან ჩავკვდი უკვე. გაცოცხლებისთვის მჭირდება ძალა. ძალიან ძალიან მჭირდება. ეგ ძალა არც ასე დარჩენაშია, არც ვატოსთან თანაცხოვრებაში. მე მაინც გავაკეთებ,გასაკეთებელს. წავყვები და..

-და გახდები ისეთი ცოლი, როგორიც მას უნდა?! როცა მოეპრიანება წავა ქალებში, მერე მოვა და შენთან თუ მოინდომებს,წინააღმდეგობის თავი არ გექნება. ბრაზი დაგახრჩობს და იმედგაცრუება გაწამებს. - გული მქონდა უკვე ცუდად.- მე არ მესმის,ამდენის უფლება როგორ უნდა მისცე. ვერ გაგიგებს. არ ეცოდინება რა გიყვარს. არ მოგისმენს. იქნები მარტო..- სულ უფრო და უფრო მანადგურებდა ამ ყველაფრის გავრცობა.ისედაც ვიცოდი, რაც დატრიალდებოდა და ისიც ვიცოდი, მე რომ კვდებოდა.

-მეძინება.- მოულოდნელად ამოვიჩურჩულე.- ძალიან დავიღალე, აი,ძალიან ძალიან. დავიღალე,ასევე ძალიან.- ავიჩოჩე საწოლზე და თავი დავდე ბალიშზე.

-შენთვის კარგი მინდა.- მხარზე ჩამომეყრდნო და ნიკაპი ჩამოდო.

-არ მიღალატებს.- ძლივს ამოვისუნთქე. ბოლომდე დარწმუნებული არ ვიყავი. უბრალოდ ძილი მერეოდა. თავს ვერ ვიკავებდი.-მოდი,შენც ამოძვერი რა.- მთელი გულით ვთხოვე. დამნებდა.


-ამ სიცხეში ჩახუტება რომ მომთხოვო, ფანჯრიდან გისვრი.- დამამთქნარა,თან მსუბუქად ჩამეცინა.

-კარგი,შენ დაიძინებ და მე რა ვქნა?! ამ,სერიალს ჩავუჯდები ან დედაშენთან გავალ.- გადაწყვიტა უცებ.
-----------
ისე გავიდა რამდენიმე დღე, ტაბიძე არ გამოჩენილა. არადა,მინდოდა ერთხელ მაინც შემხმიანებოდა. ეკითხა როგორ ვიყავი. პასუხი არ მქონდა,მაგრამ ხომ უნდა ეკითხა?!
მერე მამას შეუთანხმდა, ამოვალთო და ამოვიდნენ გასაცნობად. ვიჯექი მხრებში გამართული და ვიღიმოდი. მერე გავიცინებდი. ტაბიძეს გავხედავდი ხოლმე, ყურადღებას დიდად არ მაქცევდა თვითონ,მაგრამ ჩემებს კარგად გაუგო. იღიმოდა ხოლმე. მიხაროდა,თუ ღიმილის მიზეზი ჯერ კიდევ ჰქონდა.
ბავშვებმა საჩუქრებით გაიხარეს ძალიან. მოუშინაურდნენ ვატოსაც. თან ისე,უკვე სერიოზულად განიხილავდნენ კინოში წასვლის საკითხს.
მე ვპასუხობდი უამრავ შეკითხვას, ხანდახან დედა მეხიდებოდა. მეც ამ დროს თავს ვხრიდი და დავყურებდი ჩემს ხაკისფერ კაბას.
ასეთ მხიარულებაშიც კი მგლოვიარე ვიყავი. ხაკისფერი კაბის ქვეშ, გლოვისფერი მემოსა.
სიცილის მიღმა,სიცარიალე იმალებოდა. სარკეში შევამჩნიე, სევდიანი მქონდა თვალები. ვერ შეამჩნევდნენ, მხოლოდ მე ვამჩნევდი.
საღამოსკენ,ცალკე გამოვედი და დავაწვინე ბავშვები. ცოტა ზღაპრები წავუკითხე. მალევე ჩაიძინეს.
მერე რომ ავდექი ფეხზე,ცრემლები გადმომცვივდა. არ უნდა მეტირა, დამეტყობოდა ეგრევე. ხელებით მოვიშორე. რამდენჯერმე ღრმად ჩავისუნთქე ჰაერი და ნაბიჯები გადავდგი.
უცნაური იყო. რა ჯანდაბა მინდოდა და რა ჯანდაბა ხდებოდა.
იმ საღამოს ყველა ვიცინოდით.
---------

-აბა?! როგორ მოვიქცეთ?!- ვატო კითხულობდა. თვალი მოვარიდე. ხალხს ვუყურებდი. სეირნობდნენ და იცინოდნენ ძალიან ბევრს. საუბრობდნენ,კამათობდნენ..

-ქორწილი ძვირი ჯდება ძალიან.- ამოვიოხრე. -თან რასაც აწყობენ, არ მომწონს.- ვერ ვუყურებდი. ვისერებოდი შიგნიდან. იფანტებოდა ტკივილი.

-შენ როგორი მოგწონს?!- მას რა ეგონა?! ვერ გავწვდებით ვერაფრით. ერთადერთი მიზეზი, სწავლისას რომნარ ვდუნდები ეგაა.ფიზიკურად ვერ გავწვდები სრულ წლიურ გადასახადს.

-რა მნიშვნელობა აქვს?!

-როგორ არ აქვს.

-ვატო,არ აქვს.

-მე კი ვამბობ აქვს-თქო. როგორი გინდა?!

-მხოლოდ ის ადამიანები მინდა, ვინც მიყვარს. დიდი სივრცე მინდა, ლამაზად დაწყობილი მაგიდები. ღია ფერებით მორთული.- გამეღიმა ჩემთვის.- ვერანდა.. ვერანდა მინდა.- წამოვიყვირე გაუაზრებლად. მერე პირზე ავიფარე ხელი, ხალხმა რომ გამოიხედა.

-იქნება,რაც გინდა.- თვალებში ჩავხედე. რაღაცას განიცდიდა თვითონაც. არ ვიცი,რას. მე უცხო ვიყავი,არც მეტყოდა.

-ამ თვალების ღირსი რომ არ ხარ, თუ იცი?!-ჩამეღიმა.

-ღირსი რომ არ ვიყო, არ მექნებოდა.- გაიჭიმა. მართლა რა ჭკუამხიარული ვინმეა.

-მაგ ლოგიკით,მეც არ უნდა მიყვარდე.-წარბები ავზოდე ჩაფიქრებულმა.

-და რომ გიყვარვარ, ეგეც ხომ რაღაცას ნიშნავს?!-დაფიქრდა.- მოიცადე.რა სიყვარული,რაებს ამბობ. შორს ჩვენგან.- ხელს იქნევს.

-შენგან არ ვიცი,მაგრამ ჩემგან შორს..- მეორე მკლავს ჩავეჭიდე. ნერვიულობისას ასე მჩვევია.

-კარგი რა..

-კარგი. დედაშენის მიმართ რას გრძნობ?აი, რომ ხედავ რაღაც აწუხებს ან ღელავს.. თუ აგვიანებ, არ გირეკავს?!

-კაცმა დედა მასეთ რამეზე როგორ უნდა ანერვიულო?! თან ამ დროში.

-არასდროს უნერვიულია?- თვალები გამიფართოვდა.

-კი,როგორ არა.მახსოვს, ერთხელ გარეთ გავერთე, ფეხბურთს ვთამაშობდით ბიჭები სკოლის მერე. სულ არ გამხსენებია არაფერი.- მივშტერებოდი.- სახლში საღამოს მივედი. დედა იჯდა ოთახში, ტიროდა. მამა მეძებდა და რომ დამინახა, გამოიქცა და ისე ჩამიკრა გულში, არ დამავიწყდება. გული გიჟივით უცემდა. თვალები ჩასწითლებოდა და ნერვიულობისგან წნევა დაეცა. მაგის მერე, ყოველთვის იცის დედაჩემმა "სად" ვარ და როგორ ვარ.

-"სად" ვარში რა იგულისხმე?- ჩავეკითხე.

-სულ სიმართლეს ხომ ვერ იტყვი.. ჰოდა,ხანდახან კეთილ ტყუილს ვეუბნები.

-აი,შენ რომ დედიკოს ნერვიულობა აღარ გინდა და ზრუნავ მასზე, ეგაა სიყვარული.- გავიღიმე. - აი, როცა ცუდადაა,ვერ აიტან თუ გიყვარს. როცა უხასიათოდაა,ვერ გაგეცინება. ეგაა სიყვარული.

-შენ ეგრე ხარ?!-დაიბნა.

-შენს მიმართ? ეგრე ძალიანაც არ მიყვარხარ-თქო,ხომ გახსოვს!- ვიცრუე.

-აიტ, შენ მაიმუნო.- ცხვირზე დამკრა თითი. - რა პატარა ცხვირი გაქვს!- ოდნავ მომიჭირა თითები. გული რომ ამიფრიალდა და ცეცხლი წამეკიდა,ხომ იცით?!

-ეიიი!-ხელი გავაშვებინე.- მავიწროვებ.

-მეწყინა.- ტუჩები მომუწა.

-გეწყინა კი არა,სახლში დროულად მიმიყვანე. ინერვიულებენ.- გავუღიმე.

კარგიო. მანქანაში ჩავსხედით. მერე რადიო ჩავრთეთ.ის სიმღერა ისმოდა,მე რომ დილით ვუსმენდი.
არ უცდია გადართვა,მხოლოდ რამდენჯერმე გადმომხედა. მე კი სუფთა ჰაერს ვისუნთქავდი. კანზე ეკლები მაყრიდა და მკერდში სიყვარული ძგრედა,გულის ნაცვლად.

უცნაური იყო,რასაც ვაკეთებდი. მაგრამ უმიზეზოდ ხომ არაფერი ხდება?! თანხმობაც რაღაცისთვის ვთქვი. რისთვის არ ვიცი,მაგრამ ხომ ვთქვი?!
უკვე 9 შესრულებულიყო. მეც დამშვიდობების შემდეგ ფრთხილად გადმოვედი მანქანიდან.
-მოიცადე! შუქი არ ინთება?!

-არა. -თავი გავაქნიე.- გავანათებ მობილურით,არაუშავს.

მანქანიდან სწრაფად გადმოვიდა.

-იყავი,არ მინდა.

-მოდი,წვრილა.-ხელი ჩამკიდა. სიმხურვალემ დამიარა. შევშინდი. ვაი თუ ცახცახი ამივარდეს და მიხვდეს..
დაძაბული მივყვებოდი. ნერწყვსაც ვერ ვყლაპავდი,ყელში მეჩხირებოდა. სადარბაზოში რომ შევედით,მივუახლოვდი. ძალიან მეშინოდა სიბნელის.

-რა გჭირს?!- მკითხა დაბნეულმა და ტელეფონში ჩართული ფანარი მომანათა.

-არაფერი.- პირი გამიშრა ღელვისგან.

-ნუ გეშინია,მოდი.- ისე გამიშვა ხელი და მიმიხუტა,ვერც მივხვდი. ზურგზე მისმევდა ხელს.
გული აჩქარდა,გადაჩქარდა და გადმოჩქარდა. მე ის მიკვირს,როგორ არ გასკდა... თვალები მაგრად დავხუჭე და მკერდზე უფრო ძლიერად ავეკარი. მკლავების მოხვევაც გავბედე წამში.
მისმა სურნელმა მომიღიტინა ნესტოებში.

-ესე მაგრა,როგორ გიცემს გული, წვრილა..- კითხვა არ იყო. ვიგრძენი თავზე ძალიან ცხელი ტუჩები. ალბათ,ჩემი დამშვიდება უნდოდა, მაგრამ არ გამოვიდა. ცალკე შიში მჭამდა და ცალკე ეს სიახლოვე. ბედად,სინათლეც არ იყო და გული მისკდებოდა.- იყო და არა იყო,რა.. იყო ერთი,პატარა და მშიშარა წვრილა..

-ვატო,მაგრად გცემ.

-მიდი აბა.- გაეცინა.- ცალი მკლავით გაკავებ,ჯერ მარტო.

-ეს ლიფტიც,რით ვერ მოვიდა.- ტირილამდე ცოტა მაკლდა.

-კარამდე მიგიყვან,ოღონდ ნუ კანკალებ ასე.- ისევ დამისვა ხელი ბეჭებზე.- ჰოდა,ეს წვრილა, იყო მაგარი რომანტიკოსი, ბუნებით.

-მერე?!- ლიფტის კარი გაიღო.

-მერე, ერთხელაც ბედმა გაუღიმა და მეგობრებს შორის,პირველს სთხოვეს ხელი. -ლიფტში შევედით ესე,ჩახუტებულები. მე ისევ ისე მიცემდა გული.

-ბედმა კი არ გაუღიმა,ზურგი აქცია.

-ჰე,ჰე.. წესიერად ილაპარაკე! ნახე,რა ბიჭი ვარ.

-აბა,გადასარევი.- ლიფტის კარი კვლავ გაიღო.

-მიდი,გაცუნცულდი.აქ შუქია.- ლოყზე მაკოცა. სუნთქვა შემეკვრა.
მოვშორდი-არ მინდოდა.
სახლში დავბრუნდი-არ მინდოდა.
--------







მშვიდია ღამე,უშფოთველი
და რა ანაღვლებს..
განა ვერ ვხედავ, გლოვისფერი რომ შემოუსხამს?!
სადღაც გაისმა ხმა ნაბიჯების,
ისიც ჩემია..
მოვიწევ შენკენ და არ გასხია გრძნობის მანტია.
--------------





ყოველთვის,როცა ცრემლებში ვიხრჩობოდი ან მარტოსულობის განცდა მიტევდა, მაშინვე ჩნდებოდა მობულურის ეკრანზე მესიჯი ან ზარი,რომელიც აუცილებლად იმას ნიშნავდა,რომ ჩემი თავი უნდა დამევიწყებინა და მათთავის მესმინა.
ძალიან მიყვარს ჩემი მეგობრები, ძალიან მიყვარს ახლობლები და ყველა,ვისგანაც საპასუხოს ვგრძნობ. რადგან ორმხრივობა ჩემთვის მთავარია. ერთი ტაბიძეს ვერ მოვუხერხე ვერაფერი.
აი,ახლაც.. როცა ჩუმად ვღვრიდი ცრემლებს,მობილურის ეკრანი ანათებდა. ვიკა რეკავდა, ანუ რაღაც ხდებოდა მის თავს.

-გისმენ.-ფრთხილად ვთქვი.

-რა გჭირს შენ?!

-არაფერი.- გავიღიმე.

-მოწყენილი ხარ?!- ეეხ!

-ჰო,რა ხდება?!- ყურადღება მისკენ მივმართე. ეს ყოველთვის შველოდა სიტუაციას.

-გიორგი იზ ქამ ბეექ.- გადაიკისკისა.-შენმა საათიანმა ლექციებმა გაჭრა,ჰოდა რომ ვნახე.. ჩავუტარე.- ხალისიანი იყო.

-აბა,აბა,მომიყევი.

-გოგოებთან ვიყავი ასული. ცოტა დავლიეთ,ჰოდა ის გადამთიელიც მობრძანდა. გადაგვკოცნა.რაღაც ბანძი დიალოგები შეუშვა. გაამახვილა ყურადღება იმაზე,რომ ვსინავ,არ ვპასუხობ. ჰოდა, გავიცინე. რა გაწუწუნებს,ალბათ, დააშავე და ისჯები-თქო.

-მაგაზე რა თქვა?!

-პატარა ბავშვივით ბუტიაობო?! ლომებს არ ვებუტები-თქო. აუ, რა მთვრალი ვიყავი,მაგრამ არ მოვეშვი. შევუყვანე დიალოგები და სანდროზე გაჭედა. დაკნინება დაიწყო. მერე მე ვერ ავიტანე.

-აუ,მოშვას ამ სანდროს რა!- გავღიზიანდი.

-ვერ შეგაბა კიდევო?! ტიპი რა საწყალიაო. უთხარი მე რომ შემხვდიო?! ამწია ჭკუიდან,ვფიცავ. სანდროს სულ არ აინტერესებს შენ შეგხვდი თუ არა, საერთოდ ის იკითხე,თუ ახსოვხარ?! მერე როდის იყო, მეგობრები ეარშიყებოდნენ ერთმანეთს-თქო.
ის,როგორც მეგობარს არც გიყურებსო. შენ რა იცი,ორი წუთითაც არ გყავს ნანახი-თქო.
ვიციო. მეთქი-წესიერაად!- გამეცინა.- ის წამომცდა,შენ რომ გგონია ერბო ქონია,ერბო ერბოქ და ქონი ქონია.-გაეცინა.- მერე გამახსენდა,კონლრეტულად შენი რომ არის საავტორო უფლება.

-ეს სანდრო ცოცხლად შეჭამა რა.- თავი გადავაქნიე.

-ბოლოს გამომაცილა. გზაში ნერვები მოვუშალე. ბოლოს ისე გაბრაზდა,წითელზე გაიარა და ჯარიმა აირტყა.

-გიჟი ხარ.- მეცინება.

-მერე,სახლთან რომ მივედით, გირჩევნია უთქმელად გადახვიდეო. კარგი-თქო და ისევ გავაბრაზე. კარი არც მქონდა მიხურული,რომ გაქანდა.- ეცინებოდა.

-რა უთხარი ეგეთი?!

-რა მახსოვს..აა,ყოფილ შეყვარებულზე და მანჩიკოზე ვეხუმრე ბლომად. - გაეცინა.- ხომ არ შევარჩენდი,არა?!

-მართალი ხარ.

-------
კალენდარში ჩამოიგლიჯა ზაფხულის ცხელი დღები და დაიწყო ძალიან ფერადი,გრილი შემოდგომის თვე.
მაინც ნათელი დღები იყო. მზე მწვერვალიდან კაშკაშებდა და კეკლუცურად ათამაშებდა სხივებს.
ხეებს ჯერ კიდევ ემოსათ ფოთლები, თუმცა ზოგი უკვე გაშიშვლებასაც იწყებდა. ალაგ-ალაგ ეყარა შეყვითლებული ფოთლები.
ფანჯარაში ვიყურებოდი მღელვარედ. ვიქტორიას ხელი მეჭირა. მაგრად ვუჭერდი თითებს. ისიც იტანდა.
გოგონები იცინოდნენ. ათასგვარ ხუმრობას იგონებდნენ ჩემი ინტიმური ცხოვრების დასაწყისზე. მერე ანამ დაიჩურჩულა, მე ხომ მომიყვებიო.

-ჭკვიანად თუ მოიქცევი, ყველაზე სახალისოებს მოვყვები.- თვალი ჩავუკარი ეშმაკურად.

-ხომ არ ღადაობთ,თვითონ master of sex theory-გან გავიგებთ ამბებს. და მხოლოდ თეორიაში კი აღარ იქნება ძლიერი, არამედ პრაქტიკაშიც.- თვალები ავატრიალე.

-იმდენს ცანცარებთ, ისტორიის გარეშე არ დარჩეთ.- ნიშნისმოგებით ვუთხარი.

ისევ სიცილი ატეხეს.

ყველაფერი კარგად არის.

ყველაფერი რიგზეა.

მე ყველაფერი გამომივა.

მე ყველაფერი შემიძლია.

ძლიერი ..

არ ვარ.

არაფერი ვარ.

ვლოცულობ. ოღონდ ამ ლოცვაში მთელი ჩემი არსებით ვენდობი ღმერთს და როცა მთელი შენი არსებით ითხოვ რაღაცას, მიიღებ ნანატრს.
მანქანა ჩერდება,მეც გადავდივარ.

-ჰა,მოდიხართ თუ გზაში ხართ?!- ტაბიძე გვიახლოვდება.ემოციებს ვიკავებ.

-ფორმაში ხარ კვლავ.-წერეთელი ათვალიერებს.

-გამარჯობა.- ახალგაზრდა ბიჭი გვესალმება.

-გაიცანით,ჩემი ძმადნაფიცი ბაჩო სიხარულიძე. - წარგვიდგინა. ხელს გვართმევს ბაჩო.

-ვიკა წერეთელი.- ზრდილობიანად უღიმის.

-ვივიენ მერლანი.

-სვანი ხარ?!- სიხარულიძე მეკითხება.

-რა აღარ.-ვვოხრავ.-ნარევი სისხლი მაქვს.ზოგს ძალიან ადგება ეგ.- გავიღიმე.

-გამოდის,ბევრი რამ გიკავშირდება.

-კი,კი. განსაკუთრებით საფრანგეთი.-ვაჟკაცის გასაგონად ვთქვი თავაწეულმა.ხითხითი მომესმა გვერდიდან. ვიქტორია უცებ გაბედნიერდა.
გაიცნო ანაც,ელენეც,სალომეც, ნორაც,ანუკიც,სოფიც.

-შევიდეთ,ხო?!- 2 მანქანა კიდევ შემოვიდა ეზოში. ტაბიძეს სიტყვაც კი გაუწყდა.
ჩვენი მშობლები მოვიდნენ.

ვიკა შეტრიალდა,შევიდეთო. მუქი ლურჯი კაბა ეცვა და ძალიანაც უხდებოდა.

-აბა,ბავშვებო,არ შედიხართ?!- ლიამ მომისვა ბეჭზე ხელი. ვატოს დედაა.- რა ლამაზი ხარ.

-მადლობა.- გავიღიმე გულწრფელად.-თქვენზეც იმავე შემიძლია ვთქვა.

რაღა დროს ჩემი სილამაზეაო. მერე ვატომ მოჰხვია ხელი და ყურში უჩურჩულა რაღაც. არ გამიგია, სამაგიეროდ დავინახე, თვალები რომ აუციმციმდა ქალს.

-აუ,როგორ ცხელა.-დედამ დაიწუწუნა.

-წყალი მოგიტანოთ?-მამამ იკითხა.

-არა,რა წყალი. მალე შევიდეთ და მოაწერონ ხელი.- ლიამ გვანიშნა შევლაგდეთო.

-დედაჩემი ფიზიკურად ძალადობს.- ვატომ გადმომიჩურჩულა.

-ამხელა კაცი და ცანცარა!- გავუბრაზდი.

-მხოლოდ შენთვის,წვრილა.- წელზე მომაწვა,მიბიძგა.

-ნუ მეძახი ეგრე!- შევუბღვირე.
-----

-გილოცავთ! სულ გახარებულები, გამრავლებულები და ბედნიერები გამყოფოთ ღმერთმა.- მსგავსი ფრაზებით გვლოცავდნენ.
მეხუტებოდნენ და აბა შენ იციო, "პირველი ღამისთვის" გამამხნევებელ ფრაზებს მესროდნენ.

ვატომ მთაწმინდაზე ერთი რესტორანია, ძალიან მაგარი ხედებით და დიდი ვერანდით, დაახურინა თურმე. სულ ჩვენ ვიყავით.
გაოცებული ვათვალიერებდი თეთრ კედლებს,ნახატებს რომ დაემშვენებინა კიდევ უფრო. მერე უდიდესი ვერანდა მოჩანდა.

-რა ლამაზია.- ვიკას გადავუჩურჩულე.

-აუ,კი.- თვალები გაუნათდა.- მშვენიერი სურათებიც გამოვა.- გაეღიმა. -ოღონდ არ გეტყვი შენ როდის გადაგიღებ,თორემ კადრს გამიფუჭებ.- ამოვიოხრე. ყველას შეეძლო კამერასთან პოზირება, მე კი არა.ყველაზე ხელოვნური და ულამაზო მაშინ ვჩანდი ზუსტად.

-ერთი წუთით, ვივი.- ხელზე დამქაჩა ტაბიძემ. მისკენ გადავიხარე.- 3 დღეში მივფრინავთ, ბილეთები გვაქვს უკვე.

-კარგი.-თავი დავუქნიე.

ყველაფერს ვშორდებოდი. მკლავებს გხვევენ და უმისამართოდ გისვრიან. ესე ვიყავი.

მიუხედავად ყველაფრისა, სასიამოვნო და მხიარული დრო გავატარე. ძალიან ბევრი ადამიანი გავიცანი. ყველა პატივისცემით მეპყრობოდა,რაც ანალოგიურ განცდას მიღვიძებდა. ამდენი თავაზიანობა, გულწრფელი ღიმილი, კეთილი სურვილები, ამდენი ჩახუტება.. სითბოს გაცემა- მიღება..

თავაზიანად ვუღიმოდი ყველას. ძალიან გულწრფელად ვეხვეოდი სხვებსაც. კომპლიმენტებზე ვმორცხვობდი ძალიან. მთელი ეს დრო, ტაბიძე მედგა გვერდით. ალბათ,არ უნდოდა თავი უცხოდ მეგრძნო. თუმცა ისეთი თავაზიანი და ზრდილობიანი ხალხი ირეოდა ჩვენს ირგვლივ, წამით არ მიგვძვნია სიცივე.
ვიკა მედგა ახლოს და მაცინებდა ხშირად. ჩემთვის კისკისა ადამიანია. რაც არ უნდა ცუდად ვგრძნობდე თავს, ყოველთვის ახერხებს ერთხელ მაინც გამაღიმოს წრფელად.
ნეტავ ოდესმე შევძლებ ამისთვის მადლობის გადახდას?!ალბათ, ვერა.
მერე ჩვენს სიმღერას ვართვევინებ, აი სანდრო რომ შემოვირიგეთ და ვიკამ იეჭვიანა იმას. მერე ვუჩურჩულებ შენ გიძღვნი-თქო და ვეხუტები საჯაროდ. ძალიან თბილია.
ოდნავ ცახცახებს კიდეც და სრუტუნებს.
რა მაგარია,როცა პატარა რამითაც შეგიძლია გაახარო ადამიანი. წლობით სიცოცხლეს გიმატებს, ალბათ.
-უშენოდ არ მინდოდა საზღვრების გადაკვეთა,ვიცი მომენატრები და უშენოდ ყველაზე უფერული ხანა დამიდგება.- ვეჩურჩულები ყურში.

-ყველაფერი კარგად იქნება. თუ არადა, შემომაკვდება შენი უნიჭო ქმარი.-მაგრად მიჭერს მკლავებს.- ჰო და კიდევ,თუ ჰგონია შენი თავი ამართვა,ძალიან ცდება! საფრანგეთშიც მოგაგნებთ! ერთი ჩავხურო ბოლო სემესტრი!

-შენ ამას შეძლებ. შენი შესაძლებლობების ისე მჯერა, საკუთარის არ მწამს ეგრე.- სწორ თმებზე ვუსმევ ხელს. არ უყვარს თმებზე შეხება. თუმცა არაფერს ამბობს.
სხვა სიმღერებიც ირთვება, მერე მართლა ძალიან ბევრს ვცეკვავთ. თან გოგოებმა ვისკი დააძრეს და სათვალავი ამერია,იმდენი დავლიე უკვე.

2 საათის დაგვიანებით შემოდიან ნიკო და სანდრო.

-აი,ამ ვიგინდარას ბრალია!- ნიკო თითს იშვერს სანდროსკენ.- ჩაეძინა და ველოდე 1 საათზე მეტი.

-ჩემი რა ბრალია,ძილი მომერია.

-ოიი,შენ ზარმაცა. -ნიკუშა პასუხობს.

-მთავარია მოხვედით.- გავუღიმე მთვრალმა.

-რა არის, ყანწით ჩაგასხეს?- სანდროს ეცინება.

-გოგოებმა იმაიმუნეს.- ვატო მიდგება გვერდით. -ჰაერზე გაგიყვან,წამოდი.- არეული ნაბიჯებით მივყვები.

იმხელა ვერანდაა და აქედან მთელი თბილისი მოჩანს. თან უკვე შებინდებულა. ზოგი ფანჯრიდან შუქი იპარება, ზოგი ლამპა ანთებულა კიდეც. რა ლამაზია, ღმერთო ჩემო.

-ქორწინების პირველივე დღეს ავლენ საკუთარ ცუდ მხარეებს?!- ჩაეცინა.

-შენზე ცუდი მაინც არ ვარ.- ზურგით მივეყრდენი მკერდზე. გულმა ჩვეულება არ დაარღვია. ისევ აძგერდა ნორმაზე სწრაფად.

-შუა დღის მერე აღარ იკბინებოდი და გამიხარდა. თურმე სულ ტყუილად.- მუცელზე მჭიდროდ მომხვია მკლავი. მოაჯირზე ვაწყობ ხელებს.

-შენ კიდევ განსაკუთრებულ ყურადღებას იჩენ. მთელი დღეა არ მცილდები,მგონი დედაშენში აგერიე.- ამოვიოხრე.

-არა,დედაჩემს შავი თმები აქვს, შენ ... შენ ცოტა უფრო სხვანაირი.

-მართალი ხარ. ჩემნაირი არავის აქვს.-კმაყოფილს ჩამეღიმა.

- ჰო,ჩალისფერია მუქი და მზეში მოშოკოლადისფრო დაჰკრავს.

-ყოჩაღ! შეგიმჩნევია.-თვალები დავხუჭე. მშვიდად ვიყავი.

-კი,ლამაზი კაბა გაცვია. ამ ფერს რა ჰქვია?!

-სპილოსძვლისფერი.- მივეშველე.

-ჰო,ძალიან გიხდება. ლამაზი ყელი აქვს და მხრები. ესეთი ჭრილიც უხდება ფეხთან.- თურმე შეუნიშნავს.

-მადლობა,სხვებმაც მითხრეს.- მისი გაწვალება მინდოდა.

-კიდევ რაო,რა გითხრეს.

-მაგას ვეღარ გეტყვი.-ჩამეცინა.

-მიდი,რა.

-არა.- მკაცრად ვთქვი.

-ჰე,თქვი.

-ნწუ.- ტუჩები მოვმუწე.- მაგრად მეძინება.-თვალები მეხუჭებოდა.

-უხერხულია ახლა წასვლა, თორემ წაგიყვანდი.

-მართალი ხარ.-სუნთქვას ამოვაყოლე.

-მოდი,წვენს დაგალევინებ. ცოტას გამოფხიზლდები. თან იცი რა ვქნათ?! ცივ წყალს მოგისვამ სახეზე.

-გიჟი ხომ არ ხარ, ჩამომერეცხება ყველაფერი სახიდან!- ძალიან თხლად კი მესვა, მაგრამ არ მინდოდა ჩამოერეცხა ჩემი მაკიაჟი.

-ყავას დაგალევინებ, ნაყინით.

-ყავა...ყავა... ყავა.- თავი გადავაქნიე.- ნაყინი კარგი რამეა,წამო აბა.- თავი გადავაქნიე.

ბართან მიმიყვანა და შეუკვეთა. მერე წინ დამიდგეს. დედაჩემი მოგვიახლოვდა.

-ხომ კარგადაა?!

-დათვრა და ეძინება.- დამაბეზღა ეგრევე.

-ენატანია ხარ.- გავცხარდი.

-მაგარია!- თავზე ხელი გადაისვა.- მთელი ღამე კონცერტებს გამართავს.- დედას გაეცინა. მე არა.

-დაწვება თუ არა,გაითიშება.- დაამშვიდა.- თუ გინდა,ჩვენ წავიყვანთ ამაღამ.

-არა,იყოს. მივხედავ თავად.

-აუ,ფეხები მეტკინა.- დავიწუწუნე.

-მანქანაშია მეორე ფეხსაცმელი და იმას მოგიტან.- დედამ თქვა.

-მე მოვიტან,თქვენ არ შეწუხდეთ.- ტაბიძემ უთხრა.

-გასაღები მე არ მაქვს თან, იყოს, მე მოვუტან.- სევდიანად გაეღიმა.
----
უკვე საღამო დამთავრებულიყო. ვატომ მანქანაში ჩამსვა,თავად კი საჩუქრებს ალაგებდა საბარგულში.
უკვე კარგად ვიყავი. გული სხვანაირ რიტმში მიცემდა.

იმდენი კომპლიმენტი ვისმინე, სიხარულისგან გული გიჟივით მიცემს. ისეთი კარგი საღამო იყო, არ მეთმობოდა. ჩემი კაბაც ძალიან მომწონდა.

-აიტ,წვრილა! ძილი გაგიტყდა?!- მანქანის კარი გამოაღო ჩასაჯდომად.

- აუ,სადმე წავიდეთ რა.- გავუცინე.- გთხოვ, მე და შენ.გავერთოთ! - ყელზე კანი გამოვიწიე ხვეწნის ნიშნად.

-კლუბში გინდა?!- მკითხა სწრაფად.- სერინობა?! ხომ არ მოგშივდა?!

-მთელი ღამე ჩემი ხარ.- ხელები დავკარი ერთმანეთს.- კლუბით დავიწყოთ, მერე ვჭამოთ და მზის ამოსვლისას ვისეირნოთ.

- კარგი, აქვე ერთი კარგი ადგილია.
მაგრამ კაბა რომ გაგიფუჭდეს?!

-გამოვიცვლი.- წამოვიყვირე მხიარულად.- მაქვს წამოღებული.

-შენ მომზადებულხარ. სად გამოიცვლი?!

-მანქანაში.- მხრები ავიჩეჩე. ღვედი გამიკეთა.

-დაფარულ ადგილის ვგულისხმობ. თავზე ჭერი, გვერდებზე კედლები უნდა ჰქონდეს. - მანქანა დაძრა.

-ღამეა და არავის ადარდებს ჩემი სხეულის ყურება შუა ღამეს.

-არა.-მშვიდად მიმეორებს.

-კი.

-წასვლა ხომ გინდა?!

-კი,აბა?!

-ჰოდა, მანქანაში და ღია ადგილებში არ გამოიცვლი.- ნერვები მეშლებოდა უკვე. უკან გადავწიე ხელი და პარკიდან ზურმუხტისფერი კაბა გადმოვაცურე.- რას აკეთებ?! - ხელი ავწიე და ელვა წვალებით ჩავიხსენი.- რას აკეთებ?!-იძაბება. ღვედს ვიხსნი. -ვივიენ! მანქანას გადავაყენებ და მაგრად ინანებ. ვის ველაპარაკები?-უკვე ტანი აზიდული მქონდა და კაბას ვიხდიდი.

-არ მაღელვებს!- წითელზე გააჩერა.

-ლამპიონები განათებენ! მანქანებიდან მძღოლები გიყურებენ! გადაირიე?!- წამოიყვირა. წყობიდან გამომყავდა აშკარად.- ფეხებზე ჯარიმა! ციხეში წავალ იცოდე!

-ვის ემუქრები ერთი,ვიცოდე?! ან ვის აღელვებს ჩემი სხეული?!- მეორე კაბა გადავიცვი. გაზს მიაჭირა ფეხი და მანქანაც ისე გავარდა,ლამის სკამიანად გავამტვრიე უკანა ფანჯარა. - შიზიკი ხარ?! ფსიქოპატო! გული გადამიქანდა!- ტონს ავუწიე.

-პირველივე დღეს ნერვებს მიშლი!- უფრო აწვებოდა გაზს.

-გააჩერე!- შიშისგან ვერაფერს ვახერხებდი. ხელზე ჩავაფრინდი ტირილით. -გეხვეწები,მეშინია! მოვკვდები ახლა..- ამომესლუკუნა.
სიჩქარეს მოუკლო და გზიდან გადააყენა მანქანა. არ მიყურებდა, უბრალოდ საჭეს ეჭიდებოდა მთელი ძალით და თავის დაწყნარებას ცდილობდა.

-მოდი,წვრილა,ჩემთან.-მკლავზე მომხვია თითები. მე ისევ ვტიროდი.
მერე მთლიანად გადმოიხარა ჩემკენ და თავისკენ გადასვლაში მომეხმარა.
ვკანკალებდი,ისე შემეშინდა. სუნთქვა მიჭირდა უკვე.- ბოდიში, ბოდიში. ძალით არ მინდოდა.- ცრემლებს მწმენდდა და ლოყებზე მკოცნიდა. -მაპატიე,გეხვეწები.- მკერდზე მიმიხუტა. შუბლზე მკოცნიდა და ხელებს მისმევდა შიშველ ბეჭზე. აბა კაბის ჩამოწევა ვერ მოვახერხე და...

-წვრილა,რა მშიშარა ყოფილხარ. პატარა წიწილა. სუფთა წიწილა ხარ. უბრალოდ შენ ძალიან ნაზი კანი გაქვს,ის ბეწვიანია. მოდი, შენც მოუშვი წვერ-ულვაში, თმები გაიზარდე,გადაგღებავ და ეგ ხარ.- თავი ამაწევინა და თვალებში ჩამხედა.- ბოდიში,დებილობებს ვამბობ. არ ვიცი,როგორ დაგამშვიდო.- ისე გულუბრყვილოდ მითხრა,თავი ვერ შევიკავე ჩახუტებისგან. ყელში ვაკოცე რამდენჯერმე.

-თავხედო ბავშვო.

-თავხედიც ხარ და თამამიც. შუა ქუჩაში მომინდომა გატიტვლება.- კაბა დაქაჩა ქვემოთ. მუცლამდე ჩამომიწია.- სირცხვილია, აიწიე ცოტა, ტაკუნებიც დავფაროთ.- ზედმეტად არ მეხებოდა. -თან რა ლამაზი ზურგი ჰქონია ამ კაბას, როგორ მოგიხდება.

-უნდა გადავიდე,თუ გინდა რომ ჩამოიწიოს. ბოლოში მომდგარია.- ამოვისრუტუნე.

-ჯერ ესე იყავი,დაწყნარდი და გადაგიშვებ. არაუშავს, ტაკუნები მაინც არ გიჩანს.- ხელს მიშვებდა წრიულად ზურგზე.

-ეგრე დამეძინება!- გავაფრთხილე.

-ჰოდა,მელაპარაკე. ქორწილის დღე ხომ არ დამთავრებულა,არა?! კლუბი გინდოდა.

-გადამინდა.- ჯიუტად ვთქვი.

-არადა, მაგრად გავერთობოდით.

-არ მინდა.- მინდოდა ძალიან. ხომ შემეძლო მეთქვა?!

-მართლა,მართლა?!

-კარგი,ჰო.. წავიდეთ.- მის სურნელს ვიპარავდი ჩემი ფილტვებისთვის.
ძლიერი მკლავები აქვს. განიერი მხრები და მასთან შედარებით, მართლა წვრილა ვარ.

-ფრთხილად გადადი იქით მაშინ. ნელა აიწიე და კაბას დავწევ.- დამარიგა. თავი დავუქნიე მორჩილად. ოდნავ ავიწიე,მანაც კაბა ჩამოწია და გვერდით გადასვლაში მომეხმარა. ძლივს გავისწორე საბოლოოდ. - აი,ასე. თმა ჩამოგეშალა ცოტა.

-ვაიმე,საშინლად მაქვს?!

-არა,არა. ლამაზად გაქვს.- ხელზე მომეფერა.- აღარ გაიხსნა ღვედი,კარგი?!

-ნერვები არ მომიშალო მაშინ.

-შენ მომიშალე და თავი ვერ გავაკონტროლე. ბოდიში, განზრახ არ ყოფილა.

-სულ ასე სწრაფად ატარებ?!- ვწუხდი.

-ხშირად.

-მაშინ ფეხით იარე.

-გამორიცხულია.

-მეშინია ეგრე რომ ატარებ.

-არაფერი მოგვივა. შენ რომ იჯდები, სულ ნელა ვივლი. თუ მეტყვი, 20-ს არ გავცდები.

-არა,მასე ნელაც არა. უბრალოდ, მშვიდად ატარე. ყველანაირი სიგიჟეების გარეშე.- ვთხოვე.
---
კლუბში შევედით თუ არა, მის მტევანს მოვეჭიდე. რას დავიჩემე, კლუბები ხომ არ მიყვარს?!

-დავლიოთ!- დავიყვირე ჩემი ხმა რომ გაეგო.

-მეტს არ დალევ.- გამაფრთხილა. პირდაპირ გულსა და ტვინში მირტყავდა ეს ხმა.

-გთხოოვ! ვერ ავიტან ამ ხმაურს.- ახლოს მიმიზიდა,იმდენ ხალხსა და სიბნელეში რომ არ დავკარგულიყავი. -ვატუნა,გთხოვ.

-კარგი! მხოლოდ ლიქიორი.- კაბის ბრეტელები შემისწორა.
დღეს ძალიან მზრუნველია. ბართან რომ მივედით,ცარიელ სკამზე შემომსვა.
-ლიქიორი გვინდა, ალუბლის.- ბარმენს უთხრა. იმას გაეცინა. მეც ეგრე გამეცინებოდა.

-ისედაც ბევრი დალია.- ჩემზე მიუთითა. თავი ამტკივდა ხმაურში. ფერადი განათებაც მხედველობის ორგანოს მიღიზიანებდა.
მალე გამომიცურეს ჭიქა,ხალისით გადავკარი და მერე დავიჭყანე.

-რა იყო?!-წარბები შეკრა.

-რაღაცნაირია. დედა ტკბილს აკეთებს ხოლმე.- გამაჟრჟოლა.

-სხვას არ დაგალევინებ. მაქსიმუმ წვენი,ან შეიკი..

-კლუბში რისთვის დადიან?!

-გასართობად.

-გართობაში რა მოიაზრება?

-ორივე სქესი,ცეკვა,დალევა, ზოგისთვის მოწევა და ნარკოტიკები. აქედან შენთვის ცეკვაა დაშვებული.

-ვატო!- მეწყინა.

-ჯანდაბას! მარტინი მიეცით.- დამნებდა. სიხარულით შემოვკარი ტაში.

-კარგი ბიჭი ხარ.

თავი გადააქნია სიცილით. მერე საცეკვაოდ გამიტყუა. აღარ უნდოდა დამელია,ალბათ, მაგიტომ.
გიჟური ჰანგები ირეოდნენ. კლუბურ მუსიკას თავისი გაჰქონდა და ვის აღელვებდა?! არც არავის. მთავარი იყო, მე ხასიათზე ვიყავი და ვერთობოდი. ესე თამამად მარტოც ვერ ვცეკვავ ხოლმე.

მერე ესეც რომ მოვიბეზრეთ, წამოვედით ფეხით. გვშიოდა, თუმცა ის არ ჭამდა ღამით. მარკეტში შევედით. რამდენიმე შოკოლადი და 2 შეკვრა ჩიფსი ჩავაგდეთ, წვენთან ერთად. ესე უნდა შემოგვეარა რუსთაველის ქუჩა და მზის ამოსვლას შევხვედროდით.
ისე მშიოდა,თავი ვერ შევიკავე და შოკოლადებს დავესხი თავს. თან ვლაპარაკობდით ვაჟას მოთხრობებზე. მერე გადავედით დუმბაძეზე, ჭავჭავაძეზე, ბარათაშვილიც არ დაგვიწყებია. უცხოელ მწერლებსაც გადავწვდით.
იმდენი ვისაუბრეთ თუ ვისაუბრე?! მე უფრო ვლაპარაკობდი,ვიდრე ის.

-ნახე, მზე იწვერება.- ხელი გავიშვირე. ცამ უკვე იცვალა ფერი.

-ჰო.

-რა ლამაზია,არა?! რამხელა მშვენება.-გაოცებულს აღმომხდა.- რა მაგარია სიცოცხლე და ყოველ დღე იმის ხილვა,თუ როგორ იწყებს ხელახლა ცხოვრებას.- გაქვავებულმა ამოვთქვი.

-ჰო.

- რა ჰო!-გავღიზიანდი. მიყურებდა, ალბათ,შოკში ჩააგდო ჩემმა ემოციება.- რატომ ჩაიხვიე?

-დაგეთანხმე.

-ნუ მეთანხმები.

-კარგი. არ გეთანხმები.

-და რატომ მეწინააღმდეგები?!

-ხშირად მეძახი იდიოტს, ალბათ, მაგიტომ. -ისე საყვარლად თქვა, გული მომილბო.

-უაღრესად და უკიდეგანოდ იდიოტი ხარ.-გამეცინა.-ნუ გეშინია. ეგრე დუმბაძეს ალგებრის მასწავლებელი უსაზღვროდ კრეტინს ეძახდა. თავიდან სწყინდა და მერე მიხვდა, რომ უსაზღვროობა ძალიან დიდი რამეა. ახლა,ეს შედარება ცოტა სისულელეა,მაგრამ შენი იდიოტიზმიც რაღაცას ნიშნავს, ალბათ.- გაეცინა-რა?!

-ძალიან საყვარელი ხარ.- გული ამიძგერა სხვანაირად.

-ვიცი.ჩემო ძვირფასო,ეგ აქსიომაა, რამდენჯერ გითხრა?!- ხელი გადამხვია და მანქანის მიმართულებით აიღო გეზი.
----------


ზურგზე ვგრძნობ სიმძიმეს,რაც მაიძულებს თვალების გახელას. ჯერ ისევ ძილ-ბურანში ვარ და თავის აწევაც კი მიჭირს,რომ გავარკვიო რა მადევს ზემოდან.
მერე ცხელი ჰაერი მეფრქვევა ზურგზე და უხილავ ღინღლებს მიშლის. წელზე შემოუხვევია ხელები და გატოკების საშუალებასაც არ მაძლევს.

-ვატო,კისერი გეტკინება.- ვჩურჩულებ და ოდნავ ვმოძრაობ. პატარა გაფართხალების ამბავია.- ვატო..- ისევ ვჩურჩულებ. არა, რამ გააჩერებინა თავი ამდენ ხანს?! კისერი არ ეტკინა ან თავი?! ბოლო ბოლო ძვლებზე უდევს, ბალიშზე ხომ არა?!

-ცოტაც რა.-მკლავებს მიჭერს უფრო მაგრად. ცოტაც და ძვლების ტკაცუნს გავიგებ.

-ვატო,გადადი! ბეჭი ლამისაა ჩამიმტვრიო და ძუძუებში გახვიდე.- გავბრაზდი. თავს მეორე მხარეს რომ ატრიალებს, ტუჩებით მეხება. ემოციები ისე მაწვება, კანკალს ვიწყებ. -ვატო,კარგი რა. მტკენ.- სწრაფად სწევს თავს და მისკენ მატრიალებს.

-რა გტკივა?!- მწვანე თვალებს მანათებს პირდაპირ. დღის შუქზე გასაოცარი სანახავია. ისე უბრწყინავს,გეგონება მზესთან ეცილებაო.

-არ ხარ მაგ თვალების ღირსი. - მოუთმენლად შევეხე კანზე. ჩემი ნება რომ ყოფილიყო, მთელ სახეს დავუკოცნიდი. ტუჩები მეხვეწებოდნენ მის კანზე ნავარდს. გამიღიმა. თეთრი, ქათქათა კბილები გამოუჩნდა.

-რა ცუღლუტი გოგო გახადი ამ ბოლო დროს.-მკერდზე ჩამომადო ნიკაპი.

-შენს სითამამესაც ხომ უნდა ჰქონდეს საზღვარი?!- წარბები შევკარი. -პირდაპირ მარჯვენა მკერდში მჭრი.

-აა,უი. ვერ შევნიშნე.- გამეცინა.

-რას შენიშნავდი, გაწი-გამოწიე 1 ზომას უკაკუნებს.- შემფასებლურად დამხედა.

-ახლა უკვე ზედმეტები მოგდის.- ყურზე მოვქაჩე.

-არა,რა ერთი! მეტი იქნება.- ძალიან სერიოზულად დამჩერებოდა.

-შენ რა გაღელვებს?!- წარბი ავწიე.

-არაფერი. უბრალოდ ვფიქრობ.

-ხვალ მივფრინავთ?!-ხელები მოვაშორე საერთოდ.

-კი,გამთენიის 4 საათზე. - წამოამთქნარა. რა თავხედია.

-ჩვენები ვნახოთ,ხო?!- თავი დამიქნია.

-არ მოგშივდა?! ვისაუზმოთ და მერე გავიდეთ,დავიაროთ ოჯახ-მეგობრები.

ნელა წამოვდექი ფეხზე. უნდა გადამევლო აუცილებლად,ისე ვერ გავძლებდი.

-ნახე,ჯენტლმენები ხომ ქალბატონებს უთმობენ ხოლმე და ადრე, საქართველოში, კაცი გადიოდა სახლიდან პირველი ან შედიოდა პირველი, რომ თუ საფრთხე ელოდა, თავად დაჰხვედროდა.- ვატომ დამაყუდა კედელთან.

-მერე?!

-მერე ის რომ, სააბაზანოს მე ვიღებ პირველი.- ისე სწრაფად გაიძუნძულა, ვერ მოვასწარი გააზრება.
მერე ადევნებულმა სულ შაჰ აბასი ვეძახე და ზემოდან უაღრესად კრეტინი ხარ-თქო, ვუკაკუნებდი.
იცინოდა. ჩემი გაბრაზება უნდოდა და მიიღო.

-აბა,კარგი იყო,დილით რომ გამაღვიძე?!- მომინდომა გამთენიას შეჯიბრი.

-ვირო!- ფეხი მივარტყი კარს და ამაყი სახით გავედი სამზარეულოში.

-ვირო!-გამაჯავრა აბაზანიდან.

ჩაისთვის წყალი დავადგი. მაცივარშიც შევიჭყიტე. დიდად, მრავალფეროვნებით ვერ დაიკვეხნიდა,მაგრამ ბუტერბროდებით გამოვძვრებოდით.

კარგ ხასიათზე ვიყავი,რაც ტაბიძის დამსახურება იყო. გუშინ და დღეს, მთლიანად ჩემი ცვლილება,მისი დამსახურებაა.
თეფშებზე ბუტერბროდები დავაწყვე და ჩამოვჯექი.
მის თეფშს ვუყურებდი. იქნებ,არ მოსწონს ჰოლანდიური ყველით? ან კეჩუპი?!მე ხომ ისიც არ ვიცი, როგორი უყვარს და რომ დაიწუნოს?!
ჩაი ჩამოვასხი, ხილიც დავჭერი და აკურატულად დავაწყვე თეფშებზე.

-აი,მესმის!- ხელები დაატყაპუნა ერთმანეთზე.

-არ ვიცი როგორი ბუტერბროდი გიყვარს.- ამივიჩურჩულე. მისკენ არც გამიხედავს.

-მთავარია, ცხარე არ იყოს და თუ მაინც ცხარე გამოგივიდა, დავანთოთ პირში ცეცხლი, ჩვენი რა მიდის.

-არ არის ცხარე.- ამოვიოხრე.- წიწაკა არ გქონია.

-მერე,ენა ვერ ჩაუდე?!

-მაგდენი ვერ მოვიფიქრე.- ყველაფერი დავუწყვე და ჩამოვჯექი იქვე.
------
ჩატში მესიჯები რომ ვნახე,ყველა იმას კითხულობდა,ჰა როგორი იყოო. ამათმა რა იცოდნენ, საერთოდ არაფერი რომ იყო?!
მერე ხუმრობით დავწერე, ყველა ოთახი შემოვიარეთ და უსულო საგნები წავბილწეთ-თქო. თურმე ვატოს დაუნახავს, რასაც ვწერდი და ეცინებოდა მაგრად. იდეებს მაწვდიდა ასე და ასე უთხარიო. მეთქი-გიჟი ხომ არ ხარ,რატომ უნდა იცოდნენ, როდის,რა და სად გვქონდა?!მერე, გამეცი პასუხი, სად გვქონდაო?! მეთქი,მეთქი- შენს ოცნებებში და უკვე ზედმეტები მოგდის!
-საფრანგეთში წასვლაზე არ გიოცნებია?!- მკითხა უეცრად.

-არა. მაგის უნახავად თუ მოვკვდი, არ ვიდარდებ.

-რატომ?!

-სანახავი რა არის მანდ?! ძალიან ცოტაა და გარდა ამისა, ქუჩებში ვირთხები დარბიან. რა სიბინძურეა,წარმოგიდგენია?!- სახე დავმანჭე ზიზღით.

-შენ ფაუნასთან ვერ მეგობრობ ხომ?

-ვერანაირად.- თვალები მოვჭუტე.- ვერ შევეხები ყველაფერს, შეიძლება გულმაც დამარტყას. ერთხელ გველი დავინახე, თავისთვის იკლაკნებოდა ეგ უბედური და უაზრო არსება. ჰოდა იმდენი ვიტირე გაშეშებულმა, უცხო ხალხი მაწყნარებდა.- გამაჟრჟოლა იმ მახინჯი არსების გახსენებისას.

-მგონი შიში უფრო გაქვს.

-ვაიმე,კი.- დავეთანხმე.- არც მაქვს სურვილი დავძლიო.

-ლეკვებიც არ გიყვარს? ან კატები.

-კატა არ მიხსენო. სულ ისეთი სახეებით მიყურებენ, მგონია ვძულვარ.- გაეცინა. -bitch face გააქტიურებული აქვთ. თანაც ეგენი თაგვებს ჭამენ. იუუ!

-როგორ გეტყობა,ასფალტზე გაზრდილი ბავშვი რომ ხარ.- ჩაეცინა.

-ლეკვები მირჩევნია,მაგრამ თუ აგრესიულია,ვერ გავეკარები. მეშინია.

-აკვიატებული ხარ მგონი.- ფანჯარაში გადავიხედე. ძაღლი იწვა საწყლად. თუ შია?!ან თუ სწყურია?!- მალე ჩაიცვი რა, წავიდეთ.

-მზად ვარ,ჩანთებს ჩავიტან დაბლა და გავიდეთ.- თავი დავუქნიე. ბოთლში ჩავასხი წყალი და პარკში გადმოვიტანე: ძეხვი, პური, ყველი.
ძაღლს ჩავუტანდი და შეჭამდა ცოტას. იქნებ მერე სხვასაც მიეტანა?!

-წვრილა,ყველაფერი ჩავიტანე და სახლი უნდა დავკეტო.- თავი დავუქნიე და ჩანთა გადავიკიდე.

-წავედით.

-ეგ რა მოგაქვს?!

-ძაღლისთვისაა.

-გინდა აჭამო?!

-მშიერი ხომ არ იქნება,აბა?!

-ცოტა ავია,ახლოს იყავი ჩემთან.- აქამდე წამითაც არ გამივლია, რომ საფრთხეს შემიქმნიდა.

-და რას ამბობ,შენ უნდა გეცეს?- შემეშინდა.

-არა,მემეგობრება მე ეგ.- გაეცინა.

-ჰოდა,შენ მიუტანე.- წარბები შევკარი.

-არა,შენ მიგატანინებ. ხომ უნდა გიცნობდეს,არა?! მერე მარტო რომ მოგიწიოს სახლში მოსვლა და დაგიყეფოს,შეგეშინდება. ჰოდა, ახლა კარგად დაამახსოვრებ თავს.

დამჯერი ბავშვივით ვედევნებოდი და ყურადღებით ვუსმენდი.

გარეთ გავედით თუ არა, ძაღლმა ყურები ცქვიტა და თავი წამოყო. აი, სად დაგერხა,ჩემო ვივიენ.
-გადავიფიქრე,შენ მიუტანე.- სადღაც გაქრა ჩემი თავდაჯერებულობა.

-მართლა რა წიწილა ხარ,რა არის, ჰა?! მე შენთან ერთად მგონია, მთებს გადავდგამ და თუ იჩმორე, აბა რა გამოვა?!- ხელი გადამხვია.
ჩემდა ჭირად წამოდგა ფეხზე და უკვე ისეთი სახე მიიღო, გაქცევას ვგეგმავდი.-ნუ იმჩნევ რომ გაშინებს, გიჟი კი არაა ისე გეცეს.- ვითომ მამშვიდებდა.

-აუ,შენ მიუტანე და უცებ ჩავჯდები მანქანაში. - ძალიან ვთხოვე.

-ანუ მე მწირავ?!

-აბა,ვმეგობრობთო?- თვალები გამიფართოვდა.

-კი,წვრილა,ვმეგობრობთ.

-მერე რას მემაიმუნები,ხომ ხედავ რომ მეშინია!

-ტესი,მოდი აბა.. მოდი,მოდი!- ტაშს უკრავდა და ძაღლს ისე ეძახდა.

ახლა არ მოვკვდე,რას აკეთებს!

-ნუ ეძახიი!- ვთხოვე. ტესი პირდაპირ მისკენ გაიქცა კუდისქიცინით. ოღონდ არ შემომახტეს,მეტი კი არ მინდა. სულს დამალევინებს.

-რა კარგი გოგო ხარ.- თავზე მოუსვა ხელი. - მიდი,წვრილა, დაუდე საჭმელი. წვრილა. მიჭირავს,ხომ ხედავ. არ გავნებს. -ტესის ეფერებოდა.- რა ჭკვიანი ხარ, რა კარგი.

ძლივს გავბედე ცოტა მიახლოვება. ოდნავ გადავიხარე და წინ დავუდე პარკი.

-ვი, ამოუღე. -ტესიმ გამომხედა. მეც გავხედე. ისე მიყურებდა, გეგონება რამე დამეშავებინა.-მიდი, წვრილა. კარგი გოგო ხარ.

სულ კანკალით ამოვიღე ყველი და ძეხვის ნაჭრები. ტესი ეგრევე აქეთ მოვიდა და დაყნოსა. მერე მე დამყნოსა გაშეშებულ ხელებზე.

-ნახე,ხომ გითხარი კარგი გოგოა-თქო.

-გოგოებთან ურთიერთობა შენი სტიქიაა.- პურიც დავუდე და პარკი დავკეცე. აუცილებლად უნდა გადამეგდო.

-კი,გეთანხმები.

-ნამეტანი ხომ არ მოგდის?!- ჩამეცინა. -ისე,ქორწინება ჩემზე ცუდად იმოქმედებს.

-რატომ?!- გავიმართე და ტესის თავზე ხელი გადავუსვი. ჯამში წყალი ჩავუსხი.

-ვერ ვიფლირტავებ.- მოწყენილმა ვთქვი.

-რა?!- მანქანისკენ წავედი.

-სველი ხელსახოცი არ გაქვს? ხელის გაწმენდა მინდა.

-რა ფლირტიო?!

-ჰო,აწი თუ დაიწყებენ ჩემთან რამეს, ვერ ავყვები. მოსაწყენია.- ამოვიოხრე.- ხელსახოცზე გკითხე, თუ გაქვს?!

-ვისთანაც ფლიტაობ,იმას ჰკითხე.- მანქანის კარი გამოაღო და ჩაჯდა. ხელზე შეისხა სპრეი, მერე სველი ხელსახოცით გაიწმინდა. მეც ანალოგიური გავიმეორე თვითკმაყოფილი ღიმილით.

-გქონია,რას მალავდი.- მხრები ავიჩეჩე.-რა იყო,გენანება?!

-არ დამიმალავს,გადაგამისამართე.

-მადლობა,მაგის გულისთვის შენი შეწუხებაც შემიძლია. სხვა სხვა რამისთვის.-ტელეფონი ავათამაშე ხელში.

-ანუ, მე შენი მონა ვარ და სხვები საყვარლები?- მკითხა. თან მანქანას ძრავდა.

-რა სწორი დასკვნებია,მაგრამ მონა უხეშად ჟღერს. მზრუნველთმოხელე იყავი,არ გინდა? ან მზრუნველთუხუცესი.

- ვაიმე, მეტი არ მინდა,ვივი, რამე ისე არ იყოს რა.

-როგორ?-ჩავეძიე.

-მე გაფრთხილებ. მე თუ ერთგული ვიქნები,შენც არანაკლებ უნდა იყო.

-სად დამინახე არაერთგულება?!

-ჯერ არსად.

-ჰოდა,წესიერად. ტოლი ნახე,კოჭი ისე გააგორეო. ძველი ხალხი ბრძენი იყო.

-ძალიან გამითამამდი,ხომ იცი.

-კი. შენ თვითონ გამათამამე.

-წვრილა, მაგრად მოგხვდება.

-ტაკუნებში.- გამეცინა. წუხანდელი გამახსენდა.

-რა ზუსტად მიხვდი.

------

პარიზმა საერთოდ ვერ აღმაფრთოვანა. თან ძალიან მეძინებოდა და ყოველ წუთს ვატოს ვაწუხებდი.
ცოტა მციოდა და ჟაკეტიც ამოვაძვრინეთ ჩანთიდან. ეგრევე შემოვიცვი,ვიყინებოდი,თან მეძინებოდა.
ძლივს მივაღწიეთ სახლამდე, იქაც რომ შევედი, ძილი არ მეწერა. თვითონ სახლი ისეთი დასალაგებელია,შეიძლება შევირყე.

-სასახლეში ვართ.- ვატომ ამოიოხრა.

-ხომ გინდოდა საფრანგეთი, დატკბი ახლა.- თვალები ავატრიალე. - ვაჟკაც, მაღაზიაში გავიდეთ, დასალაგებლად ნივთები დაგვჭირდება,თანაც სუფთა.. საჭმელიც არ გვაქვს.

-ჰე,ჩანთებს ვტოვებთ და ჩავდივართ მაღაზიაში.

-ნუ ერთადერთი დადებითი მხარე ისაა,რომ ნაკლებს გადავიხდით ქირას და სახლი ნათელია. მზე მოადგება..

-წამოდი,არ ვიცი მე რა დაგვჭირდება.-დაღლილი სახე ჰქონდა. ყველაფერს თვითონ აგვარებდა და არ წუწუნებდა.

ჯერ ცოტა იაფიან მაღაზიას ძლივს მივადექით,ისიც ჩემი სიჯიუტით, თორემ ეს მთელ ბიუჯეტს დაუტოვებდა იმათ.
იატაკისთვის ცალკე ხსნარი ვიყიდეთ, ფანჯრისთვის, აბაზანისთვის და ავეჯისთვის კიდევ სხვა.
მერე ცოტა წავიმაიმუნეთ სექციებში. ხან ფრანგულად მეტყოდა სისულელეს,ხან ინგლისურად და ქართულს ურევდა, ბევრი მაცინა.
მერე მე ჩემი ნაცოდვილარი იტალიურით ვპასუხობდი და გერმანულ სიტყვებს ვურევდი. ესეც მასწავლებლის გარეშე რაც ავითვისე ჩემით,ეგ იყო.

-დღეს მზა საჭმელი ვიყიდოთ, წვრილა და ხვალ პროდუქტებს მოვიტან.- პარკები მოჰქონდა მორჩილად.

-ვერ ვიტან ამ წვრილას! ნუ მეძახი.

-რატო?! მე მომწონს ეს სახელი. თან მარტო მე გეძახი,შენც ბრაზობ და მეტი ქიმია რა გინდა?!

-კი, ატომივით ავფეთქდები და ეგ იქნება შენს მიერ გამოწვეული რეაქცია.

-ჩემს მიერ გამოწვეულ რეაქციას "კოცნაუმი" ერქმევა.-გულს მიჩქარებდა.

-სანიმუშო იდიოტი ხარ.- თავი გადავაქნიე. - ბავშვებს მენდელევიც ჰყოფნით და ახლა შენც ნუ გაუხდი სალანძღავს თავს. იმათ თავისიც გასჭირვებიათ.

-სანიმუშო იდიოტი. ჩემი იდიოტობა სანიმუშოა. ანუ, ხელს რომ გამოიშვერენ, იდიოტთა შორის ვინაა თითით საჩვენებელიო, მე დამინახავენ. რა მაგარი რამეა.- პოზიტიურად უყურებდა საკითხს.

-რა გახალისებს,ნეტავ მაცოდინა. იმდენი საქმე გვაქვს.- რომ გავაანალიზე,შევწუხდი.

-იმედს ვიტოვებ,გადავლების თავი გვექნება.

-კი,მაგრამ ამჯერად მე შევალ პირველი.

-კაცობას მართმევ?!

-აუ,მშია.- დავიწუწუნე.

-სახლთან კარგი საცხობია,იქ ვიყიდოთ.-გამიღიმა.

-შენ რა იცი?!

-რა ვიცი,ვცადოთ.- მხრები აიჩეჩა.- ფასადი მომეწონა გარეთ და მაგით გადავწყვიტე რომ კარგია.

-ხედავ?!რამხელა მნიშვნელობა აქვს ვიზუალს.- გამეცინა.

-აუ,მანქანა გვჭირდება.- დაასკვნა.

-აბა,რა გეგონა,ხელი რომ დამავლე და ცოლად მომიყვანე.

-შენც დამთანხმდი,მერე რა.

გზაში ბევრი ვიწუწუნე და გავერთე. სურათებიც გადავუღე სასაცილოდ რომ მოათრევდა ნივთებს,მაგაზე დავცინოდი. მერე ვიყიდეთ იმ საცხობში,ტაბიძე რომ მოიხიბლა ფასადით. სახლში ოფიციალურად განადგურებულები დავბრუნდით.

დივანზე წამოგორებული მეკითხება-ახლა?!

-უნდა დავალაგო.-წამოდგა.

-აბა,რას ვაკეთებთ?

-შენც აკეთებ?

-კი.

-ჭერი უნდა ჩამოვფერთხოთ და მერე დავაპილასოსოთ სახლი.- იმაში გვიმართლებდა,რომ პატარა სახლი იყო.
თავზე ბენდენა წამაკრა,თმები დაგესვრებაო.ხომ მაინც უნდა ვიბანავო-თქო და ცოდვაა ეგ თმები,ესეთი მტვრისთვისო. თავი ვერ შევიკავე და ისევ გული ამიჩქარდა. მერე სიმღერები ჩავრთეთ და საქმეს შევუდექით. ამ ჭერის საფერთ ჯოხს იქნევდა აქეთ-იქით მოუქნელად და უარესად მტვერავდა. გადამრია. ვჩხუბობდი და არ მისმენდა. მერე გაბრაზებულმა მოვჩქმიტე და ჯიჯგნია მეძახა სულ. მერე მე მოვაპილასოსე. ვატომ დაიარა,მტვრები გადაწმინდა. მერე სარეცხიმანქნა ჩავართვევინე, ეგ ცალკე 5-ჯერ დაატრიალა. ერთობოდა თან. მერე სველი წესით გავწმინდე. პირები გამოვუცვალეთ დივნებს, ფარდები გავრეცხეთ,ფანჯრები მე დავწმინდე და ვატო მიჭერდა,არ გადაფრინდე მესამე სართულიდანო. მერე ჩამომსვა და მაისური გამისწორა. აბაზანაც დავხეხე,უკვე თითები მტკიოდა, ვატომ მე სამზარეულოს ვიზამო, მაგრამ ვერ ვენდობოდი ბოლომდე. დამიცადე-თქო. მივიხმარე ყველგან და ბოლოს ყველაფერი რომ მოვილიეთ, დასაბანად შევვარდით ცალ-ცალკე,რა თქმა უნდა. მიკაკუნებდა ცოტა მალე, მეტს ვერ ავიტანო. მერე ხალათით გამოვიზლაზნე,მაგაზეც გაბრაზდა.

როგორც ჩანს,ერთ საწოლში გვიწევს დაძინება. საძინებელში შესულმა მძიმედ ამოვიოხრე. პერანგი გადავიცვი უცებ და ლოსიონი წავისვი. კანი გამომიშრო, აქაურმა წყალმა.

საფრანგეთის კიდევ ერთი მინუსი. სერიოზულად არ მიხარია აქ ყოფნა.

-ვა,წვრილა. - ჯანდაბა.. ეს აპოლონი აქ,მოკვდავთა სამყოფელში საიდან?!თვალი ავაყოლე სწორ ფეხებს, პირსახოცი გამოვტოვოთ ხომ?!
ნამდვილად, თანახმა ვარ.
პირდაპირ პრესიდან მივყვები და სუნთქვა მეკვრება. მერე განიერ მხრებამდე ავდივარ.
გადავირიე.

-წვრილა,მარცხვენ.-გაეცინა.

-ნუ დარბიხარ პირსახოცით სახლში.- თეთრეული ამოვაძვრინე ჩანთიდან.

-აა,მაშინ მოვიშორებ.- ხელი წაიღო.

-სხვაგან მოიშორე.- წამოვიყვირე.

-რატომ,რაღა გვაქვს დასამალი?!

-სერიოზულად?!- უკვე ვჭედავდი.

-კი,სერიოზულად. -ანუ,გიჟია?! - შენ არ იყავი? მანქანაში მხოლოდ ქვედა საცვლით რომ იჯექი?!

-მთვრალი ვიყავი.

-მერე რა, მახსოვს შენი მკერდი.

-მეც,მაგრამ შიშველი არ დავრბივარ, ხვდები სხვაობას?!

-ჩაცმულს სექსი არასდროს მქონია. რა საინტერესოა,შენ შეძლებ მაგაზე დამიყოლიო თუ მე მიგაჩვევ სიშიშვლეს.- თვალები ლამის ბუდიდან გადმომცვივდა.

-იცი,ძალიან ვწუხვარ, მაგრამ ჩემს სხეულს მხოლოდ ის შეეხება, ვისაც სიგიჟემდე ვეყვარები. - ჩაეღიმა.- ჰო,რა იყო?! არ მინდა ჩემი სხეული მოსწონდეთ ან უნდოდეთ მხოლოდ. მთელი მისტიურობა სადღაც მიდის მერე, მე კი ხელოვანი ვარ სულით და მთავარი სიღრმეებია.ის დეტალები, სადაც ჩასვლა ბევრს არ უნდა ან აშინებს.

-ჰო,ეგ შევამჩნიე,წვრილა.- თავისთვის საცვალი ამოიღო და მაისური.- მაგრამ გავიწყდება, მე რომ გითხარი ბანალურად, ჩემი ხარ-თქო. მანდ მოკვდა ყველა მესამე და დამატებითი პირი.

-და შენ გგონია შეხების უფლებას მოგცემ?! იოცნებე, მუსკულავ.

-იოცნებე კი არა, ხვალ ადრე გავდივართ, შენი საბუთები უნდა მივიტანოთ უნივერსიტეტში.

-აკადემიურ წელზე ვფიქრობ.- უყოყმანოდ ვუთხარი.

-რაა?! რატომ?

-ინგლისური ეგრე მაგრადაც არ ვიცი, სამართალი რომ ვისწავლო. სწავლა სხვა რამეა,ტერმინებია და მერე ქულებიც მაღალი მჭირდება დაფინანსებისთვის. ჰოდა,რამე რომ ვერ გამომივიდეს, მაგრად ვიზარალებ მორალურადაც და ფინანსურადაც.

-მე დაგეხმარები.

-ვატო,ვალდებული არ ხარ. თან შეჯიბრები გექნება,ვარჯიში და ა.შ.

-მერე რა,წვრილა?! ვცადოთ სწავლა, პირველ სემესტრს შევხედოთ. განა რა, რომ სცადო რამე დაშავდება?! შეიძლება არცდით უფრო დაკარგო რაღაც. ცოტას მე მოგეხმარები, მეგობრებსაც გაიჩენ და იმათთან ერთად იმეცადინებ. თან მაგარია.. სადიპლომოს დაწერაშიც მოგეხმარები. მე ცოტას განმანათლებ სამართალში, მე უბრალოდ გაუგებრებში მოგეხმარები. მერე თუ მოგინდება, ფრანგულსაც გასწავლი.- გაბრუნდა გასასვლელად.- დაფიქრდი აბა. რასაც მეტყვი,იმას გავაკეთებ,მაგრამ მინდა სცადო უბრალოდ.

-მეშინია იმედების გაცრუების.

-რა იმედებზე საუბრობ?! აი,მე ხომ მჯერა შენი. ვხედავ როგორი შრომისმოყვარეც ხარ. ვხედავ რომ კონცენტრირება შეგიძლია საქმეზე და ჭკვიანი გოგო ხარ. მაგრამ ხანდახან შესვენებაც მოგინდება, მერე რა. მაგ დროს მე გამოვჩნდები და გამოგაფხიზლებ. რამე რომც შეგეშალოს,არაუშავს. ჩვენ ხომ ცდაზე შევთანხმდით.- მართლა გავიდა ახლა. მე კი ჩაფიქრებული დამტოვა ოთახში.
ცოტა ხანში ჩაცმული შემობრუნდა. მე რომ დამრჩა ფიქრში გართულს თეთრეული გასაშლელი,მან გაშალა.
გვერდი-გვერდ ვიწექით. მე ისევ ვფიქრობდი და ასე ფიქრში ისე ჩამეძინა,ვერც მივხვდი.
დილით ადრე შემაღვიძა,რა ვქნათო... მეც წამოვხტი, გვაგვიანდება-თქო.
ვნერვიულობდი და სახეზე მეწარა როგორც. მაწყნარებდა,ისეთი არაფერია,რაც თბილისში არ გაგიკეთებიაო.
ძალით მაჭამა, გზაში ცუდად არ გახდეო და ჟაკეტი წამომიღო, ვაი თუ შეგცივდაო. მგონი შვილად უფრი აღმიქვავდა,ვიდრე ცოლად ან საყვარელ ადამიანად.
მერე მთელი კვირა მარტო ვიყავი სახლში. ვატო მირეკავდა ხოლმე, რამე ხომ არ გიჭირსო და მერე ისევ მტოვებდა.
გზები არ ვიცოდი და ვერც ვბედავდი მარტო გასეირნებას. სამაგიეროდ, მარტო და აზრიანად ყოფნა ვისწავლე. ვკითხულობდი წიგნებს და ვწერდი პატარა მოთხრობებს: სიყვარულზე, მეგობრობაზე,ერთგულებაზე, პატივისცემასა და დაფასებაზე. ვწერდი ბევრს რწმენასა და ადამიანობაზე.
ძალიან ბევრს ვესაუბრებოდი დედას,მამას იმდენად არა. ვსაუბრობდი მეგობრებთან და ვატო მენატრებოდა სიგიჟემდე.

აი,ახლაც, ლეპტოპი მედო მუცელზე, ფეხები აივნის მოაჯირზე შემომეწყო და ვწერდი სიყვარულზე. ცალმხრივ სიყვარულზე,ცოტა დაფასება და გაგება რომ აქვს.

-აი,წვრილა. აივნიანი სახლი შენთვის ავარჩიე.- გამიხარდა მარტოსულობასთან მარტო რომ აღარ ვიყავი. ღიმილით გავხედე. ისეთი სასიამოვნო ხმა ჰქონდა, რაღაცნაირად ტკბილი. მე მამშვიდებდა. თვალები ჰქონდა კეთილი. ცხვირთან ვჭედავდით ცოტა, თორემ ეგეც უხდებოდა. - სწავლა ზეგ გეწყება,ხომ?!- ახსოვდა. ძალიან გამიხარდა. გულის გახეთქვამდე.

-კი,მეწყება და ახლა შენთან ერთად მინდა ჩაის დალევა. დამეწვევი?!

-წამოდი,ვიჭორაოთ.- ხელი გამომიშვირა.

-იცი რას მივხდვი?!

-აბა..

-შენ რომ არ გწამს,ის გრძნობა მაგიჟებს,ისე მიყვარს.- გავუღიმე.

-მაგარი რამეა.-გამიღიმა და თავზე მაკოცა.- რაღაც სხვანაირი სუნი გაქვს. შამპუნი შეცვალე?!

-ჰო,სხვა გზა არ იყო.- თავი დავხარე უხერხულად.- ძალიან ცუდი სუნი აქვს?!

-არა,არა. ესეც კარგია,წვრილა. - ხელი მომხვია.

-გილოცავ გამარჯვებას. შენით ვვამაყობ. მედალი მომიტანე?- ვკითხე თვალებანთებულმა.

-კი,აი.- ხელში დამაჭერინა.

-ვაიმე! გავგიჟდები ახლა!- საოცარი სიამაყის განცდა მეუფლებოდა. - ძალიან ძალიან მაგარი ბიჭი ხარ. ვვამაყობ,მართლა. -ცერებზე ავიწიე და კისერზე ხელი შემოვხვიე. აუცილებლად უნდა დახრილიყო, თორემ ტუჩებზე ვერ მივწვდებოდი.
ჰოდა,რომ დაიხარა, ვატოს ნათქვამი რეაქცია გამახსენდა. უბრალოდ ფრანგულად არ მიკოცნია.აი ლოყაზე რომ ვკოცნით სწრაფად ხოლმე,ისეთი კოცნა იყო. მე კი ავხურდი,მისი არ ვიცი. ტუჩებზეც კი დამიარეს უხილავმა ჭიანჭველებმა და მდუღარე გადამევლო თავიდან ბოლომდე.
წელზე მომხვია მკლავები და მიმიხუტა. ესე გემრიელად ვერავინ მეხუტება ხოლმე. გულსაც ასე სასიამოვნოდ ვერავინ მიჩქარებს.

-ყველაზე მოსაწყენი კვირა იყო შენს გარეშე. მომენატრა შენი მაიმუნობები.- თმაზე დამისვა ხელი. მერე ესე ატაცებული გამიყვანა სამზარეულოში და შემომსვა დახლზე.
თვითონ გაამზადა სავახშმოდ საჭმელი. მერე დავსხედით და ვისაუბრეთ ბევრი. აინტერესებდა რას ვაკეთებდი და მეც ვანახე. არ ვიცი,რატომ.. მაგრამ ვანახე. პატარა ლექსებიც ვანახე,იქვე ფაილში მიბმული. მერე ხელზე მაკოცა,ტყუილად კი არ ვამბობ,ჭვიანი ხარო. აბა ამდენს ვერ გაიაზრებდა სულელი და უფესვებო ვინმეო. მერე ცოტა ხანს ჩამიხუტა,როცა გენდომება ლაპარაკი,ვილაპარაკოთო. ესე გულში ჩახვევა,არ ვარგაო.
მერე მართლა მაკოცა. ისე მაკოცა, ავცახცახდი და გონება დამებინდა. მეგონა დრო გაჩერდა. მხოლოდ საშუალო ზომის ტუჩებს ვგრძნობდი ჩემსაზე.იმის იყო,ვინც მე მიყვარდა და ამის გააზრება გულს მიჩქარებდა. მკლავები ხომ შემომხვია, ჰოდა მეც ცეცხლივით ავგიზგიზდი. სხეულში შემიძვრა ამოუცნობი,პატარა, ხულიგანი არსებები და ისე უკითხავად დადიოდნენ,თითქოს უვიზო მიმოსვლა ჰქონოდეთ. ჩამიხუტა,ისე ჩამიხუტა, არასდროს რომ მოგინდება დახსნა მკლავებისგან. მივეჩვიე უცხო ტუჩებს,ისე მივეჩვიე,თავად ვუკოცნიდი. მერე მომწყდა ტუჩებიდან. ჟრუანტელი მივლიდა რაღაცნაირად. შავი ფერი დომინირებდა, რადგან ძალა წამერთვა.

-ჩვენი რეაქციაა "კოცნაუმი".- დაიჩურჩულა სიმშვიდეში. აივანზე, მე რომ ხშირად ვზივარ ხოლმე. უკვე ღამე იყო,ძილის დრო ახლოვდებოდა. მე კი გული გიჟივით მიფართხალებდა.
------------------
მოაჯირთან ახლოს ვიჯექი. თავი ჩამომედო მკლავებზე და ვუსმენდი მოცარტის შემოქმედებას. თვალები მიმეხუჭა. მთვარის შუქზე თმები ჩამომშლოდა და ნიავი, მოალერსე მშობელივით მისმევდა თავზე ხელს.
როგორი ჩვეულებრივი ქალაქი იყო. როგორი უცხო ჩემთვის და ჩემი წარმომავლობა აქედან იწყებოდა. ძალიან უცნაურია.
ბოლო ხანებში ძილი ამერია. აი ვატო მაგრად იღლებოდა და უცებ ითიშებოდა.
ჩვენი რეაქციის შემდეგ, არაფერი ყოფილა. ან რა უნდა ყოფილიყო?! მე ხომ ვიცი ყველაფერი. მე ხომ ტყუილში არ ვცხოვრობ.
ნაზი მელოდია მეღვრებოდა სულში და მასევდიანებდა. თითებს ვაყოლებდი რითმულად,რომ ისევ შემექმნა ჩემი ისტორია უხმო ნოტებით.
რატომ ვიყავი,ესე?! რატომ ხდებოდა ყველაფერში არაფერი?!
ან რატომ არ მიდიოდა გრძნობა ჩემგან?! ღმერთს არ ესმოდა, თუ მე ვიყავი აკვიატებული?! რატომ მიჭერდა წარსული ყელში, როცა მე ესე გავრბოდი?! რატომ მექცეოდნენ ცუდად,როცა მე ცუდი არავისთვის მინდოდა?!
ძალიან ცუდად ვიყავი აქ. ძალიან მარტოსული და მოწყენილი. მერე სარკეში ვეძებდი სილამაზეს და ვერ ვხედავდი ხოლმე. ხელს ჩავიქნევდი, ჩემი საშველი არაა- თქო.
უკვე სწავლა მეწყებოდა და ეგეც ჭკუიდან მშლიდა. ნერვიულობისგან ძილი მიფრთხებოდა. ვერავისთან ვსაუბრობდი,რადგან თუ ვიწყებდი, არც არავინ ისმენდა. რას მოისმენდნენ? არ ესმოდათ ჩემი და.. ვატოს ვერც ვაწუხებდი, თავისი გასაჭირი ჰქონდა.
ისევ მე ვიყავი ჩემი თავის მშველელი.
სწავლა რომ დაიწყო, პირველი კვირა ტირილში გავატარე. ისე შემეშინდა,იმდენი იყო სასწავლი, გული გადამიქანდა. 1 საგანში, 4 წიგნი უნდა გამეარა და დამატებით სახელმძღვანელოებიდანაც გვაძლევდნენ. სავარჯიშოებიც ბლომად იყო. ისე ვიძაბებოდი, ვაი თუ გავწყდი და ეგაა-თქო. დავმთავრდებოდი მანდვე. მერე ვატომ გამომოჭირა, მთელი საათი მამშვიდა და ჩემთან ერთად დაიწყო თითოეული წინადადების წაკითხვა და თარგმნვა. ჩავინიშნოთო,თან მეუბნებოდა. ძალიან საყვარელი იყო.მე რა ვიცოდი,სათვალეებს ხმარობდა თურმე.ისე უხდებოდა გატეხილ ცხვირზე დაკოსილი, ჩაკოცვნა მინდებოდა ხოლმე. რომ ამიხსნა სალექციო მასალა,ჯერ ქართულად მომაყოლა,მერე ინგლისურად და ყოჩაღო, შემაქო. იმ დღეს ტესტირებაც მქონდა და მაქსიმუმი რომ ავიღე, კინოში წამიყვანა. გასეირნება არ გაწყენსო. ძველი ფილმი გადიოდა, ოდრი თამაშობდა და სიამოვნებით ვნახე. ჩემი საყვარელი მსახიობი იყო. მერე ცოტა გამატარა ქალაქში და მეგობრებზე გამომკითხა. არ გამიჩენია და რა მექნა?! ენის კომპლექსი იმდენად მქონდა, ტვინში სწორად გააზრებულ ფრაზას,შეცდომით ვამბობდი ხოლმე. ამიტომ არავის უნდოდა ჩემთან სიახლოვე. რაც არ უნდა მეცადა,არ გამომდიოდა. ცხოვრებაში პირველად მჭირდა ასეთი რაღაც. თურმე რა ძნელი ყოფილა.ჩემზე უკეთესი სტუდენტები იყვნენ და დიდად არ ვაღელვებდი. მარტო ვიჯექი ხოლმე შესვენებებზე და კონსპექტებს ჩავყურებდი. ხან ვჭამდი კაფეტერიაში და ხანაც მავიწყდებოდა. ხანდახან დანარჩენების სიცილი მესმოდა ხოლმე, მაგრად ერთობოდნენ და მეც მინდებოდა. ორმაგად მენატრებოდნენ ჩემი მეგობრები, მათ რომ ვხედავდი.
ერთი სული მქონდა სემესტრი ჩამეხურა,რომ ნორმალურად გამომეძინა და კურსელები აღარ მენახა,ცოტა ხანს მაინც. ისეთ დღეში ვიყავი, ჭამას ძლივს ვასწრებდი. დაღლილობისგან მუხლები მეკვეთებოდა ხოლმე. ზოგჯერ მეტირებოდა და სუნთქვა მიჭირდა. მერე ვატო მაწყნარებდა, მე აქ ვარ, რა გაშინებსო. გამოცდები რომ დამეწყო, საერთოდ ვეღარ ვარჯიშობდა, მივყავდი და მელოდა ხოლმე. მერე შედეგებს ის ნახულობდა და თვალებანთებული მეფერებოდა, რა მამაძაღლი ნიჭი გაქვსო, ამბობდა.
აი,ახლაც, დივანზე ვიწექით. მეცადინეობის ნაცვლად, თავს ვირთობდით ფილმის ყურებით. რატომღაც მეფერებოდა. ზურგზე მისმევდა ხელს რითმულად და იცინოდა. თავი მედო მის მკერდზე პირველად და სრულიად მოდუნებული ვიყავი. სიმარტოვემ მიმატოვა. მიხვდა,ალბათ, ახლა ზედმეტი იყო.

-წვრილა, მხოლოდ ნახევარი სემესტრი და ბალაკავრი მორჩება. წარმოგიდგენია,რამხელა გოგო იქნები?!-წარმოდგენა არ მაქვს, საიდან გაახსენდა ამ დროს. ფილმიც კი არ არის მსგავსი თემატიკის.

-კი.მთავარია მეორე ეტაპიც ჩავხურო და ღირსეულად დავიცვა სადიპლომო.- ყელში ჩავუმალე თავი. გაფიქრებაც კი მზარავს, რამხელა ნერვიულობა მომიწევს.

-აბა,ახლა!- წამომაჯინა თავისივე მუცელზე.
უცნაირია. ჟრუანტელი მივლის და გული მიჩქარდება არანორმალურად. მუცელშიც რაღაც მიტრიალდება და ქვემოთ ვგრძნობ, რომ ვსველდები.- მე რა გითხარი?! უბრალოდ ვცდილობთ, ხომ ასეა?!

-კი.- თავი დავუქნიე. ზედმეტი მოძრაობისგან თავს ვიკავებდი. ისედაც მალე შემარცხვენდა გამოჟონილი სისველე და დამატებითი რაღაცები არ მჭირდებოდა.

-აბა რა გაღელვებს?! არავის ეცოდინება ზუსტი თარიღი, როდის გექნება. მხოლოდ ჩვენ ორს. მე წამოგყვები და დავესწრები კიდეც. ამიტომ ნუ ღელავ.- მტევნებზე გამისვა ცერი.

-შენ .. ბოლო დროს, ძალიან კარგად მექცევი.- გულახდილად ვუთხარი.

-ხოო?! მერე? - გაიღიმა.
არ უნდა ვიმოძრაო.სუნთქვა მიმძიმდება, ვატყობ.

-მერე არაა სწორი. მეგობრებთანაც იშვიათად ხარ ჩემ გამო.- თავი დავხარე.

-მეგობრებთან საკმარისად ვარ. რა გაწუხებს,ვივიენ?!- მომაშტერდა. თავს ვერ ვწევდი,ისე მიჭერდა სევდა ყელში.

-მოდი გავეყაროთ, ესე არ შემიძლია. - ისე გამიჭირდა ამის თქმა, ხელისმოწერაც კი არ გამჭირვებია ეგრე. - თავისუფლები ვიქნებით და მაშინ ბევრად მარტივი იქნება,ვიდრე ახლაა.

-არა.

-ეგეთი მნიშვნელოვანია უცხო ქვეყანა შენთვის?!- გულდაწყვეტილმა ავხედე.- იმდენად მნიშვნელოვანია, მზად ხარ ჩემი ახირებაც აიტანო, არც სხვას შეეხო და არც მე. ესე როგორ შეგიძლია?! თუ უკვე იპოვე ქალი, რომელიც სიამოვნებას განიჭებს?!- იმდენ ხანს მიღრღნიდა ეჭვები გულს, თავს ვერ ვიკავებდი.

-წარმოუდგენელია.-ჩაეცინა.

-რა?! რა არის წარმოუდგენელი?! 6 თვეა ერთად ვართ. მე არ გიკარებ და რა არის აქ წარმოუდგენელი?- წამოვიყვირე. მინდოდა გავცლოდი. ოდნავ ვიწევი კიდეც,რომ გადავიდე. მაგრამ მაკავებს.

-ვივიენ, შენი აზრით, იმდენად ცუდი ადამიანი ვარ, ყოველ დღე ქალებთან ვწვები ან ქალთან და მერე ამ სხეულით შენთან მოვდივარ და ერთ ლოგინში ვიძინებთ?!- ნიკაპში ჩამავლო ხელი და თავი ამაწევინა. მე კი არ მინდოდა ენახა შეკავებული ცრემლები,თუმცა ნახა.- ეგეთი კაცობის დედა ვატირე მე. აი,ზუსტად! სულ რომ შიშველმა ქალებმა ირბინონ ჩემს წინ, ერთს არ გავხედავ, იმიტომ რომ შენ ხარ უკვე. მე გადავდგი ნაბიჯი, აგირჩიე და შენ მე ამირჩიე. - ბარძაყებზე მაწყობს ხელებს გულდაწყვეტილი. - გადაძვერი,ვივი. შენ თუ ეგრე ფიქრობ,თან უმიზეზოდ, მაშინ საერთოც არაფერი ყოფილა.

გული მეტკინა. ვერ გავუშვებდი ესე. არ შეიძლებოდა. გადავიხარე და შემოვეხვიე. თბილი სხეული ჰქონდა, გასაოცრად თბილი და ამ სითბოს მე ვისრუტავდი მთლიანად.
ძალიან მიყვარს,ისე მიყვარს, შეიძლება მართლა გამისკდეს გული. ისე მიყვარს,ტანჯვა უფროა, ვიდრე სიდიადე.

-არ ვიცი. საიდან, უნდა ვიცოდე?! ვნერვიულობ და შიშში ვცხოვრობ. ნებისმიერ წამს შეიძლება მოგინდეს წასვლა და მე მომიწევს გაშვება.ეგოისტი ვარ. ვერ გისურვებ ბედნიერებას მაშინ. - ვერ ვაკონტროლებდი თავს.- ზოგჯერ ვერ ვხვდები ჩემგან რა გინდა. როგორც პატარა ბავშვს,ისე მექცევი. და-ძმასავით ვართ და მაგიჟებს ესეთი ყოფნა. არა,მეტს არ ვითხოვ, უბრალოდ გამარკვიე ჩემგან რა გინდა.იმიტომ რომ ჩვევად მექცა დაძაბულობა.- სახე რომ ამომაყოფინა კისრიდან ტუჩებში მაკოცა. ისევ დავიბენი. აბა, რამდენიმე თვე იყო გასული, ტუჩებზეც კი არ შევხებივარ და ჩემთვის ისევ პირველი კოცნასავით იყო.
კისრიდან ზურგზე ჩააცურა თითები და მაისური გადამაძრო.
მასთან სიშიშვლეს ვერ ვგრძნობდი, მარტო სიმხურვალე მივლიდა ტანში. შიშველ ზურგზე დაასრიალებდა ხელებს და კანში მაჭერდა თითებს. ვნება ხუთავდა ჰაერს და თავის ფერებს ავრცელებდა ირგვლივ. მე კი კისერში ვუჭერდი მოზღვავებული ემოციებისგან. მგონი გავკაწრე კიდეც.დაცდენილმა ბგერამ შემატყობინა.

-გეყოფა!- გაწევა მინდოდა, რადგან სიმტკიცეს ვკარგავდი. უნდა მომშორებოდა,თორემ თავსაც დამაკარგვინებდა.

-რა სისულელეა,არც პატარა ბავშვი ხარ და არც და-ძმა ვართ ერთმანეთისთვის.- შუბლით მეყრდნობოდა.- ჩემი თავის ვერც მე გამიგია,შენ რომ ითხოვ ახსნას, ვატო ტაბიძეს ვერ გავაგებინე..- ისევ ტუჩებზე დამეტაკა.

-ვატო..- ძლივს ამოვთქვი კოცნებს შორის.- საკმარისია.-ვთხოვე. - გეხვეწები.-მოფრქვეული ჰაერი მრევდა საერთოდ.

ხელები შემიშვა,ტუჩები კი მომაშორა. ამღვრეული თვალებით შევყურებდი. ვიცოდი უნდა გამოვცლოდი, მაგრამ მოძრაობა არ შემეძლო. გაბუჟებული ვიყავი. მარტო გაბუჟებული კი არა, ახურებული და ჭიანჭველებშესეული. სუნთქვაარეული და თვალებამღვრეული. ესეთს რა შემეძლო?!

-ესე არაა სწორი, არ არის.- ძლივს ამოვთქვი.- უნდა გაერკვე და ისე. უნდა გაერკვე,აუცილებლად. მე ვიცი ჩემი თავის,შენ არა. ესე არ შეიძლება. ვერ გააგრძელებ იმას,რაც არ იცი,გინდა თუ არა.- ტუჩებზე მიყურებდა, მერე მზერა კისერს ჩააყოლა. ალბათ, ლავიწებსაც მიაქცია ყურადღება და მკერდსაც.
ჯერ მხოლოდ მზერა იწვევდა ულევ განცდებს.მეგონა ნავთი გადამასხეს და ცეცხლი ზუსტად მისი მზერის მიმართულებით წაუკიდეს.
-მოფერების საშუალებასაც კი არ მაძლევ. მაგარია.- თავზე გადაისვა ხელი.

-მე რას გელაპარაკები და შენ რას მპასუხობ?!-გულაჩქარებული ვკრავ ხელს მკერდზე.ცრემლებს ვერ ვიკავებ და რამდენიმე წვეთი მეპარება.- საზიზღარი ადამიანი ხარ.

-ვივიენ,ცოტა ხანში შენ უნდა მასწავლო სექსი.- ამოიოხრა.- ყველაფერი დამავიწყდა უკვე. შეგრძნებებიც კი.- გამეცინა სერიოზულად.

-მე თეორიაში ვარ ძლიერი.- ტუჩი მოვიკვნიტე. ეშმაკურად გაეღიმა. თეძოებზე დამაწყო ხელები. ერთხანს ცერებით მეფერა.

სუნთქვა ამითრთოლდა. ამითრთოლდა და ტუჩები ამიკანკალდა. სუნთქვა ისე ამერია, ფილტვების დახეთქვის შემშინდა. ლამის ზედვე შემოვაგლიჯე სამოსი და ჩემი გავხადე.

-ვატო...- ძლივს გადავყლაპე ნერწყვი.
ძალიან ჩამოცხა. ვიფიქრე, ამ შუა ღამეს, მთვარეს ნაცვლად,მზე ხომ არ ბრწყინავს ცაზე-თქო.
გამომშრალი ტუჩები გავისველე ენით,თორემ გამოხმებოდა, ზუსტად ვიცოდი.
მუცელზე მომეფერა თითებით. ჩემი სხეული ისე ანიშნებდა რაღაცებს, მხოლოდ ტაბიძისთვის რომ იყო გასაგები. მუცელი ხომ არ იკმარა, ნეკნებამდეც ავიდა და ტაომ უსინდისოდ დამაყარა.
შეიძლება საკუთარი პატრონის ასე უნამუსოდ გაყიდვა?! გაგონილა?!

-ტაბიძე...- ხელებში ჩავაფრინდი. კიდევ რომ შემხებოდა, შეიძლება გულიც წამსვლოდა აქვე.

-არაფერს ვაშავებ, ცოტას მოგეფერები,სულ სულ ცოტას.- მკერდამდე ასრიალდა უსირცხვილოდ. თვალები დახუჭა და ისე მოიქცია ხელებში, თითქოს მისთვის საყვარელი რამე ყოფილიყოს. - როგორი ნაზია, როგორი სასიამოვნო.-ნაზად ეალერსებოდა ცერებით. სითბო გასხივოსნდა.
ზუსტად იცოდა როგორ უნდა შემხებოდა,რომ ჭკუა დამეკარგა.

ამაღამ მგონი ჩემი შეცდენა ჰქონდა გადაწყვეტილი.
იმდენად უცხო გრძნობები გამიჩნდა, ვერც კი ვხვდებოდი რა უნდა გამეკეთებინა. ისეთი სასიამოვნო იყო ყველა შეხება, მაკანკალებდა. ამხელა სიამოვნებასაც ატანა ხომ უნდა?! ვერ ვისვენებდი..
რაღაც თავისით გაიბა და დაიქსელა. იმოტომ რომ აშკარად, სადაც არ უნდა გაგეხედა,ვნება იყო. თვალები დავხუჭე. ისეთი უჩვეულო იყო ეს ყველაფერი, მეგონა მეჩვენებოდა.
მერე მხრებზე ჩამოყრილ თმებში შემიცურა ცალი ხელი და თავისკენ ისე დამქაჩა,ჩასუნთქვა ვერ მოვასწარი.

აღარ იყო ნაზი.ტუჩებზე მკბენდა და ხელებს იქ დაასეირნებდა, სადაც გაუხარდებოდა. მეც ისე ავყოლოდი, ფაქტი იყო, არ მაღელვებდა არაფერი. კოცნებით ამოვუვსე ყელი და ლავიწები. ჭკუას მაკარგვინდებდა,ისე მინდებოდა შეხებდა და ახლა ვისრულებდი ოცნებას. მერე ტუჩებს მივუბრუნდი.ისე მენატრებოდა, არ შემეძლო უკოცნელად მიტოვება. თმებში შევუცურე თითები და აღელვებულმა მოვქაჩე. წამშივე ამიმატრიალა და ხელები თავს ზემოთ გამიკავა.

-გაები.- კოცნით დამიხშო ბგერები პირშივე. ისე მკოცნიდა, თითქოს დიდი ხნის ნატვრა ყოფილიყოს მისთვისაც. მოღერებულ ყელში ჩაძვრა. ყელიდან ლავიწებზე ჩავიდა და პატარა მკერდზე ისე მომიჭირა ხელი, დავიკივლე.
არანორმალურად მეტკინა და თან მესიამოვნა. იმდენად მესიამოვნა, უნებურად შევატყობინე ქვეყნიერებას.

-რა გაყვირებს!- პირზე ამაფარა ხელი.ჰოდა,მეც ვუკბინე.

-თუ ძუძუ ჩაჩუტე,ცხვირ-პირს დაგიმტვრევ!- გაკავებული ხელებით გავიხვანცალე.
ჩაეცინა.

- ფორმაშია,ნუ ღელავ!- თავისუფალი ხელი მომისვა, წამშივე გაგზავნა იმპულსები და გაშლილ ფეხებს შორის მომაწვა.
პირდაპირ ვაგინით ვგრძნობდი მის სურვილებს.
-ჯანდაბა!-წამოვიყვირე არეულმა.

-პოლიციას დაგვაყენებენ!- სწრაფად მაკოცა და ისევ სწორ ხაზს ჩაუყვა კოცნებით. მეწვოდა ყველაფერი და საერთოდ მშლიდა ვაგინაზე მოწოლილი მისი სხეული. ცალკე გამოჟონილი სისველე მახელებდა.

-ვატო..- ამიცახცახდა ყველა ნაწილი. ხელები განმითავისუფლა. დრო ვიხელთე და მისი კანი შევისწავლე თითის ბალიშებით. ის კი ცხვირის წვერს მისმევდა კანზე. სიტკბოს ტოვებდა ყველგან.

- ვივიენ...- მხრები დამიკოცნა. ფეხები შემოვხვიე ქვემოდან მოქცეულმა. ესეც ბარძაყებზე მიჭერდა ხელებს და ნელ-ნელა ზემოთ აცურებდა. ჩემი გამყიდველი ორგანოსკენ. მკერდზე შემეხო სველი ტუჩებით. ძალიან ტკბილი ტუჩები ჰქონდა,თან ენას თუ მიახმარებდა, კონტროლს მაკარგვინებდა და თავად ვერ ვაჩერებდი სხეულს.

-ძალიან მიყვარხარ, ძალიან.- ყურში ჩავჩურჩულე და ბიბილოზე მივეფერე ტუჩებით. ქვედაბოლოს შიგნით შეიპარა თითებით და კლიტორზე თამამად მომაწვა. ყელზე შემომაფრქვია ცხელი ჰაერი.თავისითვე მიმეხუჭა თვალები და წამომეყვირა.

-ახლა უნდა მიყურო.- უხეშად მკოცნიდა ტუჩებზე და თითს მაჭერდა, მონაპოვარ წერტილზე.
თვალებს ვერ ვახელდი, რადგან მაცახცახებდა და ვერც ტანს ვაჩერებდი. გაბრაზდა,რომ გაბრაზდა ტუჩზე მიკბინა და მეც შევხედე სურვილისფერ თვალებში.

-უნდა მიყურო. მე გითხარი.-ცერით ს თავი აეღო, საჩვენებელი და შუა თითი ერთდროულად შეეცურებინა ვაგინაში და ისე დაასრიალებდა გაწვრთნილ თითებს,მეც მწვრთნიდა სიამოვნების მწვერვალებისთვის.
რამ მაიძულა ხელის ჩაცურება არ ვიცი, მაგრამ შარვლის გარედანვე წავავლე ხელი მგძნობიარე ორგანოზე.

-რას აკეთებ...- თვალები დაეხუჭა.

-არ ვიცი.. -ხელი მოვუჭირე და ამანაც ცალკე გადამრია.

-ამოძრავე..- წარმოდგენა არ მქონდა მიმართულებაზე. არც იმაზე მქონდა წარმოდგენა,ახლა რას ვაკეთებდით, მაგრამ კივილი მინდებოდა,ისე ოსტატურად პოულობდა ჩემში გასაგიჟებელ წერტილებს. ტუჩებით ალერსსაც არ წყვეტდა და მისი ოხვრაც სასიამოვნოდ მეღვრებოდა ყურებში. ეტყობა იმას ჩემი კვნესა მოსწონდა, თან დააფიქსირა, რომ მკერდი იყო ყველაზე სუსტი წერტილი ჩემთვის და არ ისვენებდა.
ისე გავგიჟდი,პირდაპირ საცვალში ჩავუყავი ხელი და ისე მოვეფერე, ცხოვრებაში წარმოდგენაც რომ არ მქონდა ესეთ რამეს თუ ვიკადრებდი ოდესმე.

კარზე ისეთი ბრახუნი ატყდა, შოკისგან ორივე გავქვადით. ჯერ ისევ ისე აქვს თითები. არც მინდა მომაშოროს და მეც არ მინდა მისი ესე მიტოვება.

-არარსებულია.- შიშველ მკერდზე დამადო თავი და ვაგინიდან მოშორებული თითები პირდაპირ მკერდზე მომხვია. ჯანდაბა, როგორი სველია.

-გააღე,იქნებ რა ხდება.- მძიმე სუნთქვით ამოვთქვი. ოფლის წვეთებს ვგრძნობდი სხეულზე.

-ჩემი ბედის კარგის სტრაიკი.- ნერვები მოეშალა. -საძინებელში შედი და ვაღებ.- მკერდზე მკოცნის და დგება. უცებ ვიღებ ნივთებს და გავრბივარ საძინებელში.
სწრაფად ვიცმევ და ოთახიდან სააბაზონიში შევიდვარ ხელების დასაბანად. მერე გავრბივარ რომ ვნახო რა ხდება.
ფრანგული ენა მესმის. ტაბიძე საუბრობს.

-რა ხდება?!- ინგლისურად ვკითხულიბ. აბა,ფრანგულის გაგებაში არ ვარ. კართან ოფიცერი დგას. ახალგაზრდა ბიჭია, მეორე ქალია.

- თქვენმა მეზობელმა დარეკა, კივილის ხმა გამოსულა თქვენგან.- მაგრად გამეცინა.

-სექსი გვქონდა და.- სხვათაშორის ვთქვი. ვითომ ეს ყოველ დღე ხდებოდეს.- ზოგჯერ ველურია ხოლმე..- წარბებით ვანიშნე ვატოზე. ეს დაბნეული მიყურებდა.
რა, მოვიტყუე?! ლამის სექსი გვქონდა. ლამის კი არა,გვქონდა.

-მართლა,ყველაფერი რიგზეა?! იცოდეთ ნებისმიერ დროს შეგიძლიათ გქონდეთ ჩვენი დახმარების იმედი.-ვითომ სახეზე არ მეტყობოდა ემოციები?

-დიდი მადლობა ყურადღებისთვის და ბოდიში, ცრუ განგაშისთვის. რამეს ხომ არ დალევთ?!-ვიკითხე თავაზიანად.

-არა, გმადლობ. საბუთებს შევავსებთ და წავალთ.- გვიღიმოდა ქალი ეშმაკურად. თან მეცინებოდა უხერხულობისგან.

-ვატო,შენ შეავსე! მე არ ვიცი ფრანგული.- თვალით ვანიშნე. ამანაც თავი დამიქნია და ყურადღებით დაიწყო შევსება. ისეთი საყვარელი იყო, შორიდან ვეფერებოდი თვალებით.
ყურადღებით გვათვალიერებდნენ. განსაკუთრებით ახალგაზრდა ბიჭი. მე მიყურებდნენ გამომცდელად, მე კი ვატოს ვუყურებდი სიყვარულით სავსე მზერით.მერე დავემშვიდობეთ და კარი, როგორც კი მივხურე, ვატო მომიტრიალდა გამკიცხავი მზერით.

-რა, მოვიტყუე რამე?!- მსუბუქად ავიჩეჩე მხრები.

- გეტყობა მაგაში მკერდი და მეორეც,რა სექსი... გადაირიე?! ან ესეთ ფორმაში როგორ გამოდიხარ საინებლიდან!

-20 წუთიც რომ დაეგვიანა, გათავებული ამბავი გვქონდა.- ჩაეღიმა. -ეი,წესიერად! ბილწი აზროვნების კაცო! -თვალებს ვუბრიალებ.

-ჰოდა,წამოდი. ხომ იცი,ტყუილი არ შეიძლება და გავანამდვილოთ.

-გამაზე უკვე. ხასიათი მეცვალა. ისევ ფილმის ყურება მინდა.- მხრები ავიჩეჩე.-შენი " საოხრესთვის" არ მცხელა. - ტუჩის კვნეტით მოვაშორე მზერა ნავარკიშებ სხეულს.თავაწეული გამოვბრუნდი. ვიკა მირეკავდა და ჩქარა მივირბინე ტელეფონთან.

-მომენატრე! -ჩავყვირე პირველმა.

-მეც,ძალიან, ძალიან.. სიტყვებს ვერ ვპოულობ,ისე.- გული გამითბა.

-რა ხდება მაქეთ?! ჩააბარეთ გამოცდები?- ვიცოდი რომ დადებითი პასუხი იქნებოდა.

-კი,კი. მაგრამ გიორგი მაკითხავს ბოლო დროს ხშირად და ისევ სანდრო ჰყავს აკვიატებული. მეც სულ ვეკამათები,მაგრამ ჰა.. შეაყარე კედელს ცერცვი.

-ჰო,ეგ მძიმე არტილერიაა. რაო,რაო.. მომიყევი აბა კარგად..

ჩამოვჯექი იქვე და ვიკას გავუბი საუბარი. ტაბიძემ უყურადღებობა ვერ აიტანა და საძინებელში შეიკეტა ღრენით.
გამეღიმა. მიყვარდა მისი წვალება და ახლაც, მიხარია რომ დროულად გავჩერდით. თორემ ვიცი, ან მე ვინანებდი და ან ის.
ვიკას ნახევრად ვუსმინე. ფიქრებით ისევ ვატოსთან ერთად ვიწექი დივანზე და ისევ ისე ვეალერსებოდი, როგორც რამდენიმე წამის წინ. დაბანაც კი არ მინდოდა, მისი სურნელი ესე ახლოს მქონდა და როგორ ჩამომერეცხა?! გულის წყვეტით დავიბანე მაინც და ოთახში ფეხაკრეფით შევედი. ჩუმად ჩავწექი ჩემს მხარეს. სახიდან ღიმილი არ მშორდებოდა.
ვატოს არ ეძინა. არ მიმჩნევდა უბრალოდ. მეც არ ვაპირებდი ზედმეტად მის შეწუხებას. ისიც ეყოფა, დღეს რაც მიიღო.
მერე ჩემკენ იწევა და მკლავს მხვევს.

-რა მაიმუნი გოგო ყოფილხარ.- მოშიშვლებულ ყელზე მკოცნის. მე ტაო მაყრის ისევ, მაგრამ ჩუმად ვარ.- და ის შამპუნი ვიპოვოთ, ადრე რომ იყენებდი.











აი,ისევ გამოვჩნდი დღეს და გადავწყვიტე კვლავ დამედო. მომიტევეთ შეცდომები,წერის დროს ვერ ვაკონტრლებ დიდად და შედეგი კი არის სახეზე. ოდესმე დავარედაქტირებ აუცილებლად.
კიდევ მადლობა მინდოდა მეთქვა,წავიკითხე ყველა კომენტარი და მადლობის მეტი არაფერი მეთქმის. კივილამდე გამახარეთ.



№1 სტუმარი სტუმარი დარინა

ისტორია ძალიან მიყვარს იმდენიი ტკბილიი და სასწაული მომენტიააა, არ მონდა რომ დასრულდეს რადგან ისეე შევეჩვიეე სულ მოლოდინისრეჟომში ვარ, მიყვარს ეს გასაგიჟებელი წყვილიი თავისიი ტკბილობებით.

 


№2  offline მოდერი Nuki-rocks

სტუმარი დარინა
ისტორია ძალიან მიყვარს იმდენიი ტკბილიი და სასწაული მომენტიააა, არ მონდა რომ დასრულდეს რადგან ისეე შევეჩვიეე სულ მოლოდინისრეჟომში ვარ, მიყვარს ეს გასაგიჟებელი წყვილიი თავისიი ტკბილობებით.

არც მე მინდა დასრულება და ყოველ ჯერზე გული მისკდება..
მადლობა,ჩემო კარგო❤❤❤❤❤❤.

 


№3 სტუმარი Qeti qimucadze

ramdeni xanua velodii. zalian miyvarsves istoria. yvelasgan gansxvavebuli siyvarulita da urtiertobebitt. gelodebi. imedai agar daikargebiii

 


№4  offline მოდერი Nuki-rocks

Qeti qimucadze
ramdeni xanua velodii. zalian miyvarsves istoria. yvelasgan gansxvavebuli siyvarulita da urtiertobebitt. gelodebi. imedai agar daikargebiii

მადლობა,საყვარელო. ვეცდები არ დავიკარგო❤❤.

 


№5 სტუმარი სტუმარი ნესტანი

ძალიან კარგია მომეწონა ძალიან ვიმხიარულე იქნებ ვატოსაც შეუყვარდეს და ბედნიერი გახადოს ეს სევდიანი გოგო მადლობა

 


№6  offline მოდერი Nuki-rocks

სტუმარი ნესტანი
ძალიან კარგია მომეწონა ძალიან ვიმხიარულე იქნებ ვატოსაც შეუყვარდეს და ბედნიერი გახადოს ეს სევდიანი გოგო მადლობა

მიხარია რომ მოგეწონა,ძვირფასო. ხო,იმედი მაქვს მეც შწუყვარდება და ვნახოთ აბა. ❤❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent