შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

უშენოდ არ შემძლებია (17-22)


1-09-2020, 13:10
ავტორი nukito20w
ნანახია 610

-გაიღვიძე!- ვეხვეწები.- გაიღვიძე რა..- ვტირი გულამოსკვნილი. იმედით რომ თვალებს გაახელს და ყველაფერი ისევ ისე იქნება..

-ვივიენ,გადი! ვივიენ!- დედა შემორბის ოთახში და გარეთ მიშვებს.

-უშველე. ცუდადაა..- ვეხვეწები შეშინებული.

-წადი.-იმეორებს.
მე ვუჯერებ. ზღურბლს გაცდენილი კუთხეში ვცურდები და პატარა თითებს ვიფარებ სახეზე.

------
ბავშვი მიჭირავს ხელში და დანგრეული ფსიქიკით მივრბივარ კართან. ამდენის ატანა არ შემიძლია.
პატარა გოგონა მხვევს მკლავებს და მეჭიდება. ისიც ტირის. შეშინებულია. გონსაც ვერ მოდის ჯერ, თვალები ყვირილზე დააჭყიტა.
სკანდალი! ქაოსი,კივილი,ტირილი, შიში.. გაქცევა..

მაჩერებენ! მაკავებენ და ისევ ჩხუბის ხმა ჩამესმის. წასვლის უფლებას კი არ მაძლევენ.

-----
მართმევენ! იჩხრიკებიან და ამსხვრევენ. მპარავენ და მარცხვენენ.

----
უსამართლობა. დაუფასებლობა. დამცირება და შრომა. იმედები და ისევ მსხვრევა.
-----
გეხებიან. შენ არ გინდა. არც მე მინდოდა..
ჩაიარა,არაუშავს.
ცრემლებს იწმენდ და აგრძელებ.
-----
საყვარელ ადამიანს აბარებ მიწას.
ვეღარ ეხუტები,როცა გინდა. ვეღარ ესაუბრები. ვეღარ უყურებ მის სიცილს და ვერც ვერაფერს უზიარებ. აღარაა და მორჩა.
მერე ზეცას აჰყურებ ან სახლში ჭერს. ოცნებობ მის დანახვაზე და ხმის გაგონებაზე. ხან სიზმრად გევლინება და ხანაც არა.
-----
ხარ მარტოსულობის სასახლეში ჩარაზული. შენ კი არ რაზავ ყველა კარს, ყველა გირაზავს კარს და ერთეულები ჩნდებიან დახმარების ხელის გამოსაწოდად. ისიც თუ გაგიმართლებს მაშინ.
----
წვალდები. უპატიებლობა გაწვალებს და არ გასვენებს.
---

მციოდა. ისე მციოდა,ვერაფერი მათბობდა. წარსული მობრუნებილიყო და თავს მახსენებდა,თან ისე მახსენებდა, ორად მხლეჩდა. მაწამებდა.
ესე ვიყავი,მარტო. თავადვე ვიხუტებდი ჩემს თავს და სუფთა ჰაერს ღრმად ვისუნთქავდი.
ნერვებისგან მაცახცახებდა და ისე ვტიროდი, გული ყელში მებჯინებოდა. სუნთქვა საგრძნობლად მერეოდა და მკლავდა ცოცხლად.

აბა,რაც არ გვკლავს, გვაძლიერებსო?!

ყველაფერი გამოგივაო?!

მოერევიო?!

ძლიერი ხარო?!

კარგი ადამიანი ხარო?!

არავინაც არ ვიყავი. უბრალოდ ღმერთს უნდოდა ჩემი მოვლენა და დამბადა. მე არც მკითხეს, მაგრამ მაჩუქა... მერე მფარველი მომივლინა და ესე მარტოობაში იდგა ისიც ჩემსავით და ტიროდა.
მინდოდა მომხვეოდა. იმას რომ ეთქვა,ერთად ყველაფერი გამოგვივაო, დავუჯერებდი. სასწაულებრივ ხელებს მივენდობოდი.
ბეთჰოვენის სონეტი ჟღერდა მძიმედ. ჩემს უჟღერადო ყვირილს ახმოვანებდა.
ხანდახან მეგონა ბოლო ხმაზე ვყვიროდი და სახეზე ტანჯვა მეწერა. თურმე ვხაოდი და ნიღაბი მფარავდა.
გადაკარგული დავეძებდი სულიერ სიმშვიდეს.
მწყუროდა სიცოცხლე და თავისუფლება.
მინდოდა ტკივილი მომეშორებინა და სიმშვიდე მომეპოვებინა, თორემ გული ვეღარ უძლებდა ამხელა დარდს.
კანს მიწვავდნენ ცხარე ცრემლები. ზეცას გლოვისფერი ემოსა. ცაზე ვარსკვლავიც კი არ ჭაჭანებდა და სიცივეც უმოწყალოდ ისუსხებოდა.

მე კარგად ვარ.

გაივლის.

კარგად ვარ.

ყველაფერი კარგადაა.

ცუდი პერიოდი მაქვს უბრალოდ.

გადაგივლის.

გადამივლის...

ფანჯარას ზურგს ვაქცევ. ჯვარს ხელს ვუშვებ და იქვე, სამზარეულოს კუთხეში ვცურდები.
ისევ პატარა ვივიენი ვარ. ისევ მჭირდება შველა.
ტუჩებს მაგრად ვაჭერ ერთმანეთს რომ ხმა დავიხშო. სახეს ხელისგულებში ვრგავ და ლოცვას ვიწყებ.
"გევედრები,მიშველე. ძალიან დავიღალე და მტკივა. გეხვეწები.. "
ვჩურჩულებ გამაყრუებელ სიჩუმეში.

მირეკავენ. უამრავი ზარი შემოდის. ვატოც რეკავს, მწერენ.
ვბრაზდები. ისე ვბრაზდები, საერთოდ ტელეფონს ვრთავ.

არასდროს ესმოდათ. ვერც ახლა გაიგებენ. ეს აკვიატება არაა, მართლაც ასეა.

ჩემს ბებიკოსთან ერთად ვსეირნობდი ღამით,ძალიან ხშირად. ვლაპარაკობდით, ვიცინოდით და ხანაც ვწუხდით.
მასთან სიახლოვე ისე მენატრება, თბილ ქურთუკს ვიცმევ,თავზე ქუდს ვიხურავ და ჯიბეში ჩაცურებული მობილურით და რამდენიმე ხურდით,გავდივარ ქუჩაში.
ძირს ვიხედები პირველი, რადგან მეშინია მღრღნელების.
მშვიდობაა და ზეცას ავყურებ ნაღვლიანად.

-იცი..-ხმადაბლა ვიწყებ.-მენატრები სიგიჟემდე. ვიცი,რომ მხედავ და გრძნობ ჩემს ყოფნას. შენ არ იღელვო, გადამივლის.- მცივა,ძალიან მცივა. მაგრამ ბებოსთან საუბარს არ ვწყვეტ. არც სიარულს. მივდივარ და მივდივარ. ესე სულ წინ..- ლამისაა გავგიჟდე,რომ არ ვიცი, როგორ ხარ. მე ვერ მოვდივარ შენთან და შენ რომ მესტუმრო სიზმრებში?! იქ მაინც დაგინახავდი და გავიგებდი როგორ გრძნობ თავს. მეყოფა ეგ, გეფიცები. დანარჩენს,მოვითმენ. - ბნელ ცას ავყურებ. კიდევ კარგი, ლამპიონები მაინც ანათებენ, თორემ მთვარე არ კადრულობს გამოჩენას.- ხო, საქართველოში აღარ ვარ. მენატრება. აქ გაცილებით რთულია ყველაფერი, მეგობარიც კი არ მყავს.რომელ მეგობარზეა საუბარი, ჭიქა ჩაისაც კი არ სვამენ ჩემთან ერთად. არაუშავს. იქ ხომ მყავდნენ?! ძალიან ბევრი, ძალიან ძალიან და მაინც ვერ ვიყავი სავსე.
ეგ არაფერი. შენ ხომ ხარ. ახლა ვინმე მხედავდეს, ეგრევე ფსიქიატრიულში გამაქანებდნენ. - ჩამეცინა. ესე მივუყვებოდი ქუჩას. სახელიც კი არ ვიცოდი და ორიოდე კაცი თუ ჩამივლიდა უყურადღებოდ. არ ვდარდობდი. ლაპარაკი მინდოდა და ვლაპარაკობდი იმასთან, ვინც მენატრებოდა. მერე რა რომ ცოცხალი აღარ იყო და ვერ ვეხუტებოდი?! მაინც სხვანაირ სიახლოვეს ვგრძნობდი მკერდში და სიმშვიდე მოჰქონდა თითქოს. ცხვირი კარგად მომყინვოდა და ლოყებიც მეწვოდა. ფეხებზე ისე შემცივდა,უეჭველი იყო,მუცელი არ მაპატიებდა გაუფრთხილებლობას.
ერთ ქუჩას,მეორე მოჰყვა,მერე ჩიხი და გზაჯვარედინი. წავედი უმისამართოდ. გადასასვლელზეც იდიოტივით გადავედი, ლამის დამარტყეს. მაშინ კიდევ ერთხელ მივხვდი რომ სიცოცხლე მინდოდა.
ფეხებთან საზიზღარმა ვირთხამ ჩამირბინა თუ არა, კივილი ავტეხე. ისე შემეშინდა ავტირდი გაქვავებული. ერთხანს ვიდექი ასე. ცრემლები თავისით მომდიოდნენ. სხეულიც მიცახცახებდა. დედასთან მომინდა ძალიან. რამდენიმე წუთის მერე გონება გამეხსნა, ვატო გამახსენდა და ტელეფონი ჩავრთე. უკვე მერამდენედ რეკავდა და ვუპასუხე.

-სად..- ხმამაღალი ტონით იწყებს. ეგეც კი მაფრთხობს უარესად.

-დავიკარგე და ვირთხაა აქ. გეხვეწები,წამიყვანე. მეშინია.. თან ბნელა.-გულგახეთქილმა ამოვიტირე. - ვაიმე, მართლა როგორ ბნელაა.. მეშინია.

- მარტო ხარ?სულ სულ მარტო?! - აღელდა.

-ჰო. მცივა და მეშინია.- გულამომჯდარი ვტიროდი.- წამიყვანე რა. რაღაც ქუჩაა, არ ვიცი..მიპოვე,თორემ გული გამისკდა და ეგაა.- ვნერვიულობდი სიგიჟემდე. დაბნეული ვაცეცებდი ამღვრეულ თვალებს და ვატოს გამოჩენას ველოდი მთელი გულით.

-წვრილა,აბა აღწერო იქნებ სად ხარ?! ხომ უნდა გიპოვო,მიდი მოათვალიერე მანდ სიტუაცია და თან მელაპარაკე. მალე გიპოვი და წამოგიყვან. ჩაის დაგალევინებ. წყალს გადაივლებ და ჩამოირეცხავ ქალაქის მტვერს. მაგ ვირთხასაც დავიჭერ და ტაკოს ავუწითლებ, იმდენს მოვცხებ.- თვალებს ვაცეცებდი ისევ და ვისროდი სიტყვებს. ვუთხარი ტრაექტორია, რაც მახსოვდა.

-იცი,რა გამახსენდა?!- სუნთქვა არეოდა,ეტყობა მორბოდა. მე ადგილიდან ვერ ვიძროდი, მეშინოდა.
თვალებს ვაცეცებდი შეშლილივით. ხან გამვლელს ვუყურებდი წაშლილი და ხან ძირს.. ყოველ გაფაჩუნებაზე წნევა მიწევდა. მკერდში კი გული ისე ცემდა, ალბათ, მალე სხეულში ვეღარ გაჩერდებოდა.

-არ ვიცი. მოდი რა,იჩქარე.- შევეხვეწე.

-ჰოდა,გიყვები.- გაეცინა.- ჩვენს ჯგუფში,ერთს მოსწონდი ძალიან..

-მერე?! მოდი რა..- ფეხები ავაბაკუნე. იქნებ ხმაურის შეშინებოდათ.

-ჰოდა, რანაირად არ მოგიდგა, რანაირად არ სცადა დაახლოება, მაგრამ კამათი გამოუვიდა მხოლოდ.- წარბები შევკარი. რა კამათი? ვერ ვიტან კამათს..- შენთვის წმინდას შეეხო და სახე აახიე. იტალიას როგორ უბედავ და მუსოლინსო. მერე გერმანიაზე შემოგიტია და გაუჭედე,ზედმეტები მოგდისო. ზუსტად ჰიტლერი იყო,ვინც შეაწუხა მსოფლიოო.ტიპი გადაირია.

-მაღიზიანებდა ეგ ბიჭი.- სახე მომეჯღანა.-შენ სად ხარ?!- ძირსაც ვიხედებოდი. კიდევ რომ დამენახა, თავს დავიხრჩობდი. შიში მივლიდა თმის ღერიდან ტერფებამდე.

-სამაგიეროდ,ყველაზე მაგრად მე დაგკერე. ვაღიაროთ რა..- გამეცინა და ცრემლები შევიმშრალე.

-არც კი მოგინდომებია.- ამოვისრუტუნე. ალაგ-ალაგ თუ ჩამიქროლებდა მანქანა და ორიოდე კაცი. იმათაც დაფეთებული შევყურებდი.

-ჰოდა,მაგიტო ვარ ძალიან მაგარი.- წაიამაყა.- აბა, მობრუნდი და კივილის გარეშე გამოექანე. უნდა ჩაგეხუტო,ჩემო წვრილა.- თბილი ხმა ჰქონდა. ტელეფონი ჩამოვწიე და ეგრევე მოვბრუნდი. სიხარულისგან თუ გამისკდებოდა აწი გული. ჰოდა, ისე სწრაფად გავიქეცი და ჩავეკარი, წამშივე სიმშვიდე მოვიდა ჩემთან. ამანაც ხელში ამიტაცა და მაგრად შემომხვია მკლავები.

-აბა,თაგვი დამანახე. უნდა დავაჭრა ყურები,მაგ ვირისთავს. მაიმუნის ტაკოს უნდა დავამსგავსო ეგ არამზადა,გათახსირებული..

-შენსა და ვირთხას შორის გათახსირებული,შენ ხარ.- ყელი ჩავუკოცნე. მაგიჟებდა. ძლივს ვშორდებოდი ხოლმე.- მიხარია რომ მოხვედი.- იმედიანად ვიყავი. ვიცოდი, ახლა ვერანაირი საფრთხე ვერ მომეკარებოდა.

-აი,მადლი ქენი,ქვაზე დადეო, ხომ იცი.. ვქენი და სულ გათახსირებული მეძახე. - ცხვირზე მაკოცა ღიმილით.

-რა,ცუდია?!

-არა,მაგრამ მომეფერო,ხომ შეიძლება?

-ხომ გაკოცე. ახლაც გაკოცებ.- ლოყაზე მივაკარი ტუჩები. მოშორება იყო ის,რაც ყველაზე ნაკლებად მინდოდა. -დამსვი. ჩავეხუტეთ,გვეყო..- დამსვიც იმ იმედით ვუთხარი, რომ ვირთხას აღარ გადავეყრებოდი.

-მაგარი გიჟი გოგო ხარ.- დამსვა წუთშივე.- გიყვარვარ,გეფერები, დაგსდევ,გპოულობ და მაპანღურებ. მადლობა პატრულს,რომ მეხმარება.- ხელები გაშალა საყვარლად.

-სახლში მინდა რა.- ამოვიჩურჩულე მოშვებულმა. დაქანცული ვიყავი.

-მეც. თან სექსი და რამე-რუმე.- ტაში შემოჰკრა.

-შენ წესიერად იყავი.- თითი დავუქნიე. წამშივე გამირბინა თაგვმა თვალწინ და ისევ შემოვახტი წივილით.
ჯანდაბა! ვერ ვიტან. როგორ ვერ ვიტაან! საძაგელი არსება.

-წამიყვანე ესე.ფეხის დამდგმელი აღარ ვარ ძირს.- ვცახცახებდი.
როგორ მაშინებდნენ ეს გარეწარი მღრღნელებიი! თავისი უშველებელი ორი კბილით და გაიძვერული მანერებით.

-რა ჯანდაბაა!- კისერს ატრიალებს რომ ნახოს..

-ნუ იყურები. წავედით სახლში!- წელზე მაგრად შემოვხვიე ფეხები. - რომ მომეკაროს,გეფიცები, ისეთ ისტერიკას მოვაწყობ, მთელი საფრანგეთი ჩვენზე ისაუბრებს.

-რა მაგარია,ვითომ ჩემი შვილი ხარ. ვითამაშოთ?! -მეხუმრება?

-ნუ მაიმუნობ. წამიყვანე.- ცოტა შევფართხალდი.

-გააჩერე უკანალი.- მაგრად მიჭერს ხელს. მე კიდევ სახეში ისეთს ვაწნი,თავს გვერდით აბრუნებს. - ოხ,გაიღვიძა თქვენში კდემამ?! დაგსვამ ახლავე..- გადაიხარა და ჩემი მოშორება სცადა. მაგრად მოვეჭიდე და კოალასავით შემოვეხვიე.

-სულ ეღვიძა.- შევეპასუხე.- არ გაბედოო! ვატოოო! გეხვეწები. მეშინია,გთხოვ..- თვალებს მაგრად ვაჭედი და ყოველ გამოძრავებაზე ენერგიულად ვეხუტებოდი.- გემუდარები,მეშინია. მართლა, ძალიან...- შესამჩნევად ვტირი.

-რა გატირებს.. ჩემი კაი, შენ რა ცრემლები ჯიბით დაგაქვს??-თავს ვადებ სრუტუნით მხარზე. ფეხებს უფრო მაგრად ვუჭერ და ყელზეც ვხვევ მკლავებს.- ვივი,თავნებობ.- ლოყაზე მაგრად მკოცნის. ლოყაც მიხურდება.

-ჩემი სხეულის აბონიმენტი არ გიყიდია,ამიტომ დააწყნარე შენი თავი.- ვჩურჩულებ გაბრაზებული. გაყინულ ცხვირის წვერს ვუსმევ ყელში.

-აი,შენთან კაცი ვერ მოდუნდება. შეშლილი ხარ. თან ძველი სურნელი დაგიბრუნებია.- მძიმედ მიდის. ვემძიმები და გაუჩერებლად მელაპარაკება გზაში. უნდა დამამშვიდოს.თან გამოსდის,თან არა. შეშინებული ვაცეცებ თვალებს.- ისე, რა მოქნილი გოგო ხარ.

-მერე?

-გაგიმართლა. ნაკლებად შეწუხდები სექსისას და კომფორტის ზონა გექნება..- ისევ ქუჩას გაუყვა. ეცინებოდა.- მეორეჯერ უჩემოდ არ წახვიდე.

-რასაც მინდა,იმას ვიზამ.- გავბრაზდი კიდევ ერთხელ.

-და მერე დამირეკე ტირილით,ვატო დავიკარგე,მიშველეო.- გამაჯავრა.

-სხვა რა საქმე გაქვს? თან ჯერ გჭირდები.

-მჭირდები.- გაიმეორა სხვანაირი ტონით. ვერ მივხვდი რას გულისხმობდა.ჰოდა, მე ჩემი მთელი ცოდნა გამოვიყენე მათემატიკაში და ალბათობის თეორიით დავუშვი ვარიანტები. მერე მივხვდი,საერთოდ რომ არ გამომდიოდა და მოვეშვი. ამასობაში, სახლში ასე ატაცებულმა შემიყვანა. ბოლოს ძირს დამსვა.
აქ სხვანაირი სითბოა.

-ვატუნა,აწი.. გარეთ ნასიარულები ფეხსაცმლით სახლში არავინ გავატაროთ. არც ჩვენ გავიაროთ.- ფეხზე გავიხადე ეგრევე.- ძირებიც უნდა მოვრეცხოთ.-დარწმუნებით ვთქვი.თავბრუ მესხმის და ღებინების შეგრძნება მეუფლება.
ძლივს ვდგავარ. სხეულიც გაყინული მაქვს.ფეხებიც და რაღაცნაირად,მძიმედ ვარ.

-როგორც იტყვი.- მხრები აიჩეჩა. ქურთუკი თვითონ გამხადა. - გაიხადე, წყალი ხომ უნდა გადაივლო.- თავი არ მაქვს, მართლა. - სანამ გაციებულხარ, გადაივლე.- თავს ვუქნევ.

- მცივა და მეძინება. წამოწოლა მინდა.- დამამთქნარა. ლოყები მეწვოდა,ეტყობა ზამთრის სუსხმა იმოქმედა და კანი დამისუსხა.

-მოდი,მე დაგეხმარები. ოღონდ არ მეჩხუბო.მართლა გიშველის.- თვითონვე მხდის ფრთხილად. მე უფრო მცივა და თან ბინდისფერი მებვრძივს წამდაუწუმ.
წყლის ნაკადის ქვეშ მაყენებს და მას რომ მოსწონს სუნი,იმ შამპუნს მასხამს თავზე. ვბორძიკდები, მაგრამ მიჭერს.

-დილის მერე არაფერს შეჭამდი.- უკმაყოფულო სახე აქვს.

-ცუდად ვიყავი.- სხეულს ვერ ვიმორჩილებ. ხან სად მივექანები ინერციით და ხან სად.
ცხელმა შხაპმა გამათბო, მაგრამ სული შემიხუთა. ვატოც ისე გულმოდგინედ მასუფთავებდა, მაფიქრებდა იმაზე,რომ შესაძლოა ოდნავ მაინც ვუყვარდე. ან ვაღელვებდე.ისიც დასაშვებია, უბრალოდ ადამიანური ფაქტორი იყოს.
ხალათს მაცმევს და თმებსაც თვითონ მიშრობს. სარკიდან ვაკვირდებოდი გაშტერებული, თვითონ კი ფენს სასაცილოდ ატრიალებდა ხელში.

-მადლობა.- როცა გამორთო, ღიმილით ვუთხარი და ხალათითვე მივწექი საწოლზე.

- ნამიანია ეგ,გაცივდები იცოდე.- მაფრთხილებს.- გინდა,ისევ მე ჩაგაცვა?! მერე დამიწყებ,ვატუნა, ჩემი სხეულია და ბლა ბლა ბლა- ენას ყოფს.. მეღიმება და ძილი მერევა.- რა ჯიუტი ხარ! გაუგონარი ვინმე და ეგოისტი.

-ჰო..- ვითიშებოდი ნელ-ნელა. თვითონ მხდიდა ხალათს. უნდოდა მაისური გადაეცმია,მაგრამ გვერდი ვიცვალე და მიხვდა,რომ უნდა მომშვებოდა.
მერე რა მოხდა?! მე მშვიდად მეძინა. მას? არ ვიცი.
-------
დილით ზლაზვნით წამოვდექი. მონატრება მგუდავდა. დედასთან მინდოდა და ბავშვები მენატრებოდნენ სიგიჟემდე. ჩავიცვი და ეგრევე გადავურეკე. ვეფერე შორიდან, მერე დედამ მეძინებაო და შენ დაიძინე,ცოტას ხანს გიყურებ-თქო. ლაპარაკში ჩაეძინა და მერე მეც გავთიშე.
მერე ლიაკომ დარეკა. ლიაკო ვატოს დედაა.

- როგორ ხართ?- ვკითხე ღიმილით. ვატომ ჩამოჰყო თავი კამერაში.

-ლიაკუშ!- გაუღიმა.

-მე კი არა,თქვენ როგორ ხართ. ვაიმე, გამხდარხარ!- შეიცხადა ეგრევე.- არ ჭამთ,თუ როგორაა თქვენი საქმე?! ბიჭო, სპორტის კაცუნა! ვივის ხელს ხომ არ უშლი სწავლაში?!- თვალები მოჭუტა.

-ეგრე მიცნობ, ლიაკო?!- ეწყინა.

-არა,რა ხელს მიშლის,პირიქით, მეხმარება.- გულწრფელად ვუთხარი.- ჩემთან ერთად ათენებდა და აღამებდა. ახლა ვაჟბატონს დარჩა გამოცდები და ვისვენებთ ორივე.- ამოვიოხრე.

-ვაი, რთულია?!- რომ დავუკვირდი, რთული იყო,შეუძლებელი არა.
მერე ლიაკომ რეცეპტებს ჩაგიყრიო, თავი კი დავუქნიე,მაგრამ რისი გამკეთებელი ვიყავი?! ისევ ტაბიძე თუ მომიმზადებდა რამეს. აი, ყოველთვის ვიცოდი, ქმარს რომ მოვიყვანდი, კარგი მამასახლისი იქნებოდა. ოღონდ ეს მამასახლისი თემის ან გვარის მეთაური კი არ იქნებოდა, არამედ დიასახლისის ვერსია. ოღონდ მამაკაცებისთვის. გამეცინა. რა სისულელეები მაფიქრდებოდა ხოლმე.

ოთახიდან რომ გავედი, ვატო სამზარეულოში ცოდვილობდა, მეგობრები დაუპატიჟია თურმე. მე დავალაგებო, შემპირდა. ხმა არ ამომიღია,ჩემ გამო ისედაც სულ უარს ამვობდა გართობაზე და ამაზე ამბავს არ და ვერ ავტეხდი.
ჰოდა, კდემა მოსილივით ჩავიცვი და დავჯექი ოთახში.
ვიკა მირეკავდა,ამბები ჰქონდა მოსაყოლი.

-დაიწყე!

-მიყვარხარო..- გაეცინა.- მაგრამ მე არ მიყვარს. ახლა იტანჯოს ჩემსავით.- გადაიხარხარა.

-ჩემი აზრით,ღირსია.- მხრები ავიჩეჩე.- გიორგა მთავრდება შენს ცხოვრებაში.

-კი არ მთავრდება. დამთავრდა გრძნობები და დარჩა ის,რაც მან უნდა იგრძნოს. ახლა აქტიურობს, სულ მწერს და მკითხულობს. მე კი მოკლედ ვპასუხობ. როგორც თავად არ მომილოცა დაბადების დღე, არც მე მიმილოცავს. ჰოდა, ღისრიცაა. ამდენი ხანი, საშინლად მექცეოდა და ახლა იგივეს რომ უკეთებენ, აბაროტი აუღეს და ჭკუაზე აღარაა ბიჭი.

-მიხარია,მართლა. - გამეღიმა გულწრფელად. პირველად იყო ასე თავისუფალი და ფრთაგაშლილი.

-მეც! კიდევ უნდა გაგახარო. მე და ასათიანი ვხვდებით!- გადაიკისკისა. მე გავშრი სულ წამის რაღაც ნაწილში და იმხელაზე დავიკივლე, ვატო შემოვარდა გაფითრებული.

-რააა?! რა მაგარიაააა! ვაიმეე! გავგიჟდები ახლა!

-რა ხდება!- ვატო იყურებოდა დაბნეული. უკან ვიღაც ამოსდგომოდა,ალბათ მეგობარი. გამარჯობა-თქო და მოვუბოდიშე.. ფრანგულად ეგ მაინც ვიცოდი.

როგორი უხერხულია.

-კარგი ამბავი მითხრეს.- ინგლისურად ვთქვი. ამათაც მოეშვათ და ვატომ გამოდი,რომ დაასეულებ საუბარსო. მეც ვიკას ვუჩიჩინე, მომიყევი-თქო. გადავირეოდი, რომ არ მომესმინა..

- 2 კვირაა სულ. მწერდა მსუბუქად, მეც წაკბენით ვპასუხობდი. მერე არ გავიაროთ სადმეო? მოწყენილი ვიყავი და მეც სხვა რა მინდოდა?! გავისეირნეთ, ვისაუბრეთ და მერე ვიჩხუბეთ.მერე სახლამდე მიმიყვანა. არ მოუწერია 2 დღე. მერე მე მოვიკითხე ხუმრობით, მერე ისევ მან და წავედით სად?! არც მეტი და არც ნაკლები! გამოფენაზე. ვიღაც უცხოელი ფოტოგრაფის ყოფილა. სხვათაშოროს, მომეწონა. მერე კაფეებში დავიარებოდით, კინოშიც. მაგრამ ახლა,რაღაც პირადსაც დავიტოვეებ!- ხალისიანად გაიცინა და გათიშა.

" უხ,შენ ინტრიგანო თევზებო!" - სწრაფად ავკრიფე.

" ????????????????"

ტელეფონი იქვე დავდე და ოთახიდან გავედი.
ვატომ წარუდგინა ჩემი თავი, მეც გამაცნო ჟორჟ დიუბუა. წინა ჩამოსვლაზე გაუცვნია და მეგობრობენ დღემდე.
ჟორჟი სახალისო ისტორიებს მიყვებოდა ვატოზე. ვატო მასზე ჰყვებოდა და ორივე გულიანად მაცინებდა. თან ვახშამიც საკმაოდ გემრიელი იყო და სრულ კმაყოფილების ზენიტში ვიყავი. თან ცოტა ფრანგულ ღვინოსაც ვაყოლებდი.
არული ნეტარება. ტუჩებზე ენა გადავიტარე. მერე ვატოს მზერა შევნიშნე და დავაიგნორე.
ჟორჟს ცოცხალი თვალები ჰქონდა. რაღაცნაირად ხალისიანი. ისეთი, რომ ჩაგხედავდა,თავის მორევში გადაგითრევდა და მთლიანად შეგიცვლიდა განწყობას. შემომთავაზა ფრანგულის სწავლაში დაგეხმარებიო, მანდ ვატომ,გამოცდების მერე თავად ვასწავლიო.
მე მადლიერად შევხედე ჟორჟს და აუცილებლად შეგაწუხებ თუ რამეს ვერ გავიგებ-თქო. ტაბიძეს გადარევა დაეტყო, მე კმაყოფილება.
არა,ეჭვიანობა არ იყო. თავის მეგობარზე როგორ უნდა ეეჭვიანა, უბრალოდ თავად შემომთავაზა პირველმა და თავადვე უნდოდა ესწავლებინა ჩემთვის.
9-კენ წავიდა ჟორჟ დიუბუა. ფეხზე ამოიცვა, ქურთუკი მოიცვა და მადლიერი დაგვემშვიდობა.
ვატომ გაითვალისწინა ჩემი სურვილი.
მერე ჩუმად ავალაგეთ მაგიდა. ნიჟარაში ჩავაწყვე გამოყენებული ჭურჭელი. ვატომ მე მივხედავო. დაღლილი იყო და არ ვაცადე.
მაგაზე ვიკამათეთ. მე აქეთ ვექაჩებოდი თეფშს,ის იქით. მერე ის მომქაჩა, მკერდზე მივასდი და გატეხილი ცხვირი, ლამის მეორეჯერ გავიტეხე.

-ცხოველო!- წამოვიყვირე.

-გეტკინა?!- სამზარეულოს დახლზე შემომსვა და ცხვირზე აფარებული ხელი ჩამომაწევინა. კარგად შემითვალიერა.

-არა! გაიწიე რა!არ მჭირდება შენი არაფერი!- შევუღრინე.

-ვატუნაა, მოდი თაგუნიები არიან და ვირთხუნიებიი!- დაიწიკვინა და ცხვირზე თითები მომიჭირა.

-ხელიიი!- მივარტყი ხელში.- უვიზო მიმოსვლა არ გეგონოს!- ცხვირი მივიზილე და ფეხები ავათამაშე.

- რა ოჩენ ფრეთენზიული პიროვნება ხარ?

-მომეშვი რა. ბრწყინვალე იდიოტი ხარ!

-მე ვიტყოდი კაშკაშას.

- ნარცისი კრეტინი. - თვალები დავაკვესე ფიცხად.

-რაღაცნაირად, ეფექტური და ეშხიანი.- ფრთხილად მიახლოვდებოდა. თავსაც ჩემკენ ხრიდა ეს გაიძვერა.- რას აკეთებ?!

-არაფერს. უბრალოდ- ისე ნაზად მომეკრო ტუჩებით ყელზე, ჟრუანტელმა დამიარა თავიდან ფეხებამდე. მსუბუქად მეხებოდა მშვენიერი და ჯადოსნური ბაგეებით.

-გაეთრიე!- თვალები მიმეხუჭა თრთოლვით. ხელები მაგრად კი მივკარი,მაგრამ ვერ დავძარი.- ნუ მეხები-თქო!- ისე ავღელდი, ის გასარეცხი ჩანგალი მოვისროლე, გვერდით რომ ეგდო,ნიჟარაში.

-მეორეჯერ გამოიძახებენ პოლიციას! - სხვათაშორის ამოთქვა და ჩამიხუტა.

-გამიშვი რა! იდიოტო!- ზურგში ჩავცხე ორივე ხელი. მერე ორივე მოვხვიე.

-ჯერ შემირიგდი.- თმებზე დამისვა ხელები.- გეხვეწები, თმები არასდროს შეიჭრა და არც შეიღებო რა. როგორც არ უნდა გაბრაზდე ჩემზე.

-ვნახოთ,რამდენად გამაბრაზებ.- ყურში ჩავჩურჩულე თვითკმაყოფილებით.

-რასაც მე გპირდები,მე გავაკეთებ. სხვისგან ნუ იღებ შემოთავაზებას.- მტევნებს პირდაპირ მკერდზე მხვევს. მერე უკან იხევს ოდნავ,რომ დამაკვირდეს აფორიაქებულ სახეზე.- თორემ ვიცი შენი სისუსტეები და პირდაპირ ამ გასაგიჟებელი რაღაცით დავიწყებ. უნდა გენახა,დილით როგორ გამოიყურებოდმენ.- სერიოზულად შოკი მქონდა. ტიპი ისე საუბრობდა, თითქოს ძუძუები ფიზიკურ ან იურიდიულ პირებში გადიოდნენ. - მაგარი ტიპები არიან.- მაისურის გარედან არც არაფერი მეტყობოდა და მან საიდან მიაგნო, წარმოდგენა არ მაქვს.

-პირდაპირ სანუდედ დაბადებულები.- გამეცინა და ხელები მოვაშორებინე. დახილადან ჩამოვხტი. ტაბიძემ ისევ ქვედაბოლო შემისწორა და ჩემი მოსროლილი ჩანგალი თავად გარეცხა, ზუსტად ისე, როგორც მე ვრეცხავ ხოლმე.
ახლა ზუსტად ვიცოდი,რომ სუფთა იყო.
-------
აივანზე ვიდექი. მციოდა და ვეწეოდი. ზოგჯერ ნერვები არ მყოფნიდა და ატანა მიჭირდა რაღაცების. ჰოდა,გულის გადაყოლება მინდებოდა და ისსვ სუსტ გზას მივმართავდი.
ღვინოს ვაყოლებდი.

შევხტი მოულოდნელობისგან.
გვერდიდან შემომესმა ხმა, რაღაც მითხრეს ფრანგულად.მე კიდევ ვერ გავიგე. პლედი შევისწორე და ღიმილით გავხედე.

-მაპატიეთ, ფრანგული არ ვიცი.- ინგლისურად ვცადე ბედი. სიმპათიური ბიჭი იყო. მაღალი, მაგრამ გამხდარი. ყავისფერი თმითა და ცისფერი თვალებით.

- ჟულიენი.

-ვივიენი.-გავუცინე.

-ახალი გადმოსული ხარ?- თავი დავუქნიე.

- საქართველოდან ვარ.- არანაირი ჯორჯია, გურჯისტანი,გრუზია და ათასი ოხრობა. პირდაპირ საქართველო ვუხსენე და დაიბნა. მერე ავუხსენი. აბა,ყველამ ისე რომ გვეძახოს,როგორც გაუხარდება, კარგი იქნება?! არა, ხო?! მეც არ მომეწონებოდა. ეგეც ავუხსენი.
ჟულიენი მომეწონა. კარგი ადამიანი ჩანდა,რაღაცნაირად. ეტყობა მასაც მოვეწონე, ვახშამზე დაგვპატიჟა.
------
ბევრს ვფიქრობდი წერაზე. დავიწყებდი, მერე ვშლიდი. მერე ისევ ვკრეფდი და ისევ ვშლიდი. ბევრი რამ მიტევდა ერთად და მიჭირდა დახარისხება.
ვიყავი ჩემთვის. ვიჯექი და ვსვამდი.
ისეთი კარგი იყო. არა,დარდს არ მიქარვებდა. უბრალოდ მარტივად მთიშავდა და მსიამოვნებდა, შინაგანი მონსტრის მიყუჩება. მეშინოდა დამოკიდებული არ გავმხდარიყავი. მართლა მეშინოდა. მაგრამ როცა არაფერი მქონდა,რითაც ყურადღებას გადავიტანდი, საუკეთესო გამოსავლად მესახებოდა.

წვიმდა და მე მთელი კვირა მარტო ვიყავი.ვატო დღეში 2-ჯერ მაინც მირეკავდა, მომიკითხავდა და ქრებოდა. კიდევ რამდენიმე დღე ვერ ვნახავდი შეჯიბრის გამო. მე კი ასე, მარტო ვიყავი. პატარა სივრცეში და უკიდეგანო სიცარიელეში. ბევრს ვტიროდი, ძალიან ბევრს. წარსულს ვატრიალებდი გონებაში კასეტასავით.
წარსულისგან გაქცევა სისულელეა, მხოლოდ მისი დამარცხებაა შესაძლებელი. მე კი ჯერაც ომი მაქვს მასთან.

სიბნელის შიში მქონდა ბავშვობიდან. ჰოდა, ამხელა ასაკშიც კი მაპანიკებდა ზოგჯერ. ვკითხულობდი ბევრს და ჟულიენს ვუახლოვდებოდი. მართალია, დიალოგი მიჭირდა კომპლექსების გამო,მაგრამ თავს კომფორტულად მაგრძნობინებდა და ვცდილობდი. საბოლოოდ,მე ჩემი თავდაპირველი ჩომბე ინგლისური გავმართე შედარებით.
კარგი ადამიანი სჩანს. კარგად ჩაცმა უყვარს, თავს უვლის და ძალიან მხიარულია. უკრავს თურმე რამდენიმე საკრავზე და ლამაზ ფოტოებსაც იღებს. იშვიათად ხატავს, მაგრამ თუ ხატავს, გასაოცარი გამოსდის.
ახლა კი ერთად ვისხედით და ვუყურებდით ფილმს "ჯაზში მხოლოდ ქალიშვილები არიან".
ვიცინოდით ბევრს,თუმცა იყო მომეტებიც,მე რომ გულზე მხვდებოდა.
-მიყვარს ეს ფილმი.- ხელი გაიშვირა ეკრანისკენ და ჩემი გაკეთებული სენდვიჩი მიაყოლა. - მონრო მშვენიერი იყო.

-შედევრია,გეფიცები.-ხელები ავწიე.- ოდრის ფილმები, კიდევ რომი შნაიდერის.

-გერმანელი თოჯინა.-ღიმილით წარმოთქვა.

-თუ ოდესმე შვილი მეყოლება და გოგო, აუცილებლად რომის დავარქმევ.-დარწმუნებულმა წარმოვთქვი.
ღმერთო,შვილი.. ოდესმე შვილი და თუ.. თუ მეყოლება.
არა,არა,არა. არც ვატოს ვეყვარები, არც კი ვენდომები ცოტა ხანში.. ან..

გული მტკივა და ფიქრებს იქვე ვტოვებ.

-ნეტავ გეყოლოთ.- ხელები გულზე დაიწყო. არ მაცდის ფიქრების მოშორებას.- შენსავით დიდი თვალები თუ ექნა და მამიკოსავით მწვანე. შენი ფეხები უნდა გადაეცეს მემკვიდრეობით, თმებიც.

-ჟულ!- გამეცინა.- ჯერ არაფერს ვაპირებთ. მოვრჩეთ არარსებულ ბავშვზე საუბარს.- გავიღიმე. რა მაღიმებდა.

-მე ვილოცებ რომ ვატომ შეგაცდინოს.- თეთრი ღვინო გამოიტანა.- რომ ჩამოვა,მე აქ დაგალევინებ და გაგიშვებ ისე, რომ თავი ვერ აკონტროლო. მერე ვნება და სიყვარული გამოიღებს ნაყოფს. ეს იქნება თქვენ მიერ შექმნილი სასწაული.- მზაკვრული გეგმა გამიზიარა წრფელი ღიმილით.

-როგორ უნდა გამოვთვრე,რომ ვატომ ეგ შეძლოს.- გადავიხარხარე. ჯანდაბა, ფხიზელზე ლამის შევცდი და..- თან მას შვილი არ უნდა.

-რას ლაპარაკობ. მე უკვე წარმოვიდგინე. არ მაინტერესებს, პატარა რომის ველოდები. მე უნდა მოვნათლო.

-კათოლიკე ხარ.- თვალები ავატრიალე.

-გამონაკლის დაუშვებენ.- მხიარულად თქვა და ღვინო ჩამოასხა ჭიქაში. - რომ დამინახავენ, უსათუოდ დამრთავენ ნებას.

-რა მაგარია,ყველაზე მოდური ნათლია იქნები. -ღვინო მოვსვი. - ოღონდ არაოფიციალური.

-გეფიცები, მის სამოსზე მე ვიზრუნებ.- თვალები გაუბრწყინდა. - მე და ნიკოლა გავასეირნებთ ხოლმე.- ნიკოლა მისი შეყვარებულია.ისიც ძალიან სიმპათიურია და ჟულიენი მუდმივად ეჭვიანობს.

-აა,ანუ აღარ ვბრუნდები ჩემს ქვეყანაში?!

-პატარა რომის არ გაგატან და არც შენ გაგიშვებ. -თითი გამოიშვირა ჩემკენ.
მიუხედავად იმისა,რომ ჩემი შვილი ვერასდროს წარმომედგინა და დიდად არც მიოცნებია, სადღაც მკერდში, უნებლიედ სიყვარული ვიგრძენი მის მიმართ. თან იმხელა, ლამის გული გამისკდა ბედნიერებისგან.კარს გავხედე,მინდოდა პატარა ფეხებით შემოერბინა და ჩამხუტებოდა.
გული დამწყდა. ჩემი შვილი არ არსებობდა.
-კარგი.- მხრები ავიჩეჩე.

-რომ ჩამოვა იმუშავეთ მაგ საკითხზე.- მოყუდებული ღვინო გადამცდა.

-ჟულ, რა პირდაპირობაა.

-ჰო,აბა,ჩემს გოგონას ველოდები.- სიყვარულით თქვა. - თხელი, სწორი თმები ექნება. საუცხოო ფერის. ან მამიკოსავით ხვეული. რომი ტაბიძე. ჩვენი პატარა რომი.- თვალები გაუშტერდა. მე ტირილი მომინდა, მაგრამ თავი შევიმაგრე.

- ჟული,დაკვრას მასწავლი?!- საუბრის თემა შევცვალე, რადგან მტკენდა თემა. წამომდგარმა პიანინოს კლავიშებს გადავუსვი თითები,იმანაც წამსვე გააჟღერა არეული ნოტები.

-კი! ნოტები ხომ იცი?!- პერანგი შეისწორა.

-არა და არც მჭირდება.- თვალებგაფართოებულმა ამომხედა.

-გადაირიე?- მკერდზე დაიდო ხელი.

-არა,ნოტებს არ ვისწავლი. დაუკარი, ჩავიწეროთ ან დამაზეპირებინე სვლები.- მხრები ავიჩეჩე. თვალები სასაცილოდ დააჭყიტა.

-იმედია მეხუმრები.- გაიცინა.- რა თქმა უნდა,მეხუმრები. ცუდი გოგო ხარ.-დივანზე დავეხეთქე. რა იცოდა,რომ არ ვხუმრობდი.

-მართლა,ჟული!- შეაქანა. ხოდა, რომ შეაქანა, ინერციით დივანს დაასკდა.

-გადამრიე შენ მე. თევზი ლაყუჩების გარეშე ვერ იცოცხლებს წყალში, უკუდოდ ვერ გაცურავს და შენ ნოტების გარეშე გინდა დაუკრა?!- თვალებს ატრიალებდა სასაცილოდ.- გამორიცხულია.- ხელები გაასავსავა.- არა,ძვირფასო, ჯერ ნოტები და მერე სხვა დანარჩენი.

-კონცერტზე კი არ მიშვებ! მინდა ხერხები მასწავლო. საქსაფონზე მინდა ვცადო დაკვრა და ვიოლინოზე. ვგიჟდები.- ბედნიერად ამოვთქვი. ამ წამს ისე ძალიან მინდოდა, მზად ვიყავი სიცოცხლეც კი გამეღო.

- ვაიმე,გული დამარტყავს!უკვე ვგრძნობ,მიჭერს. ეს რას ამბობს, ხალხი წლობით სწავლობს ჯერ ნოტებს,მერე საკრავებზე მუშაობას და ამან დამაზეპირებინეო. სულ გაგიჟდა,ღმერთო!- პანიკას სწევდა უაზროდ. -ჩემს პირად ექიმს გადაურეკე, უთხარი რაც მითხარი და წამლები ჩაიწერე. ვკვდები მგონია.-თავი გადააქნია.

-მასწავლე რა.- ვთხოვე.

-ნოტების გარეშე შეუძლებელია. გადაურეკე.- ტელეფონი მომაწოდა და მიეგდო დივანზე "უსულოდ".თან ბუტბუტებდა, სად გაგონილა ასეო.
ევროპელი პედანტები. ამოვიოხრე და ნომერი ავკრიფე. 5 წუთი ველაპარაკე მის პირად ექიმს, იმანაც მიეცი დამამშვიდებელი, წინა ჯერზე რომ გამოვუწერეო. ჟულიენმაც დალია.

- ადექი და წნევა გამიზომე ახლა. დროულად. მგონი 160 გასცდა შენ გამო.- დამაბრალა უცებ მე.
ხელს მიშლიდა წნევის გაზომვაში. ნორმა ჰქონდა და არ გესმის, მე ვგრძნობ თავი მისკდებაო. წნევის დამწევის დალევა უნდოდა, მაგრამ არ ვაცადე. მეთქი- რას შვრები?! თავს იკლავ?! მერე აპარატმა მოუშალა ნერვები, გაფუჭდაო.

-რა შფოთვებში ხარ,რა არის!- გავბრაზდი.- სულ ნუ მასწავლი მაშინ.

-ძვირფასო,ჯერ ნოტებს ვისწავლით.

-არა,დასტრესილი ვარ. საზიზღარი ქალი მასწავლიდა მუსიკას და მომაძულა.- დაღონებულმა ვთქვი.- ახლა შენც ისეთი დრამები დამიდგი, სულ აღარ გავეკარები.- გავიჯიუტე.

-მიდი,გთხოვ გასწავლი. მე სულ არ გეჩხუბები და არც გიყვირებ. თან პატარა რომის დედიკო უნდა გახდე.-ძალიან მინდა ამოვიტირო, ძალიან. მართლა.

-არც გული წაგივა?არც გადაქანდები?!

-ჩვენი რომის გულისთვის ყველაფერს ვიზამ.- გულზე მუშტი დაიკრა.
ჩემი რომი. პატარა რომი.

----

- მამაშენი ვერ ისვენებს.- დედამ დაიწყო.- ნერვიულობს შენზე.

-ახლა სად არის?

- იქით ოთახში.

-დაუძახე.- ვთხოვე.მანაც დაუძახა.

-ეე,როგორ ხარ?!- თვალები აუციმციმდა მამას. - როდის იწყებ სწავლას?

-კარგად,შენ?!

-კარგად. რა ხდება მანდ,მარტო ხარ?!

-არც არაფერი. სწავლის სემესტრს მოვრჩი და მალე ბაკალავრს დავხურავ. ერთი სული მაქვს.

-კი,მა. შენ მაგარი გოგო ხარ, გამოგივა,ვიცი. ვაჟბატონი სადაა?!

-შეჯიბრი აქვს და ველოდები, როდის დაბრუნდება.- გავიღიმე.- წესით ხვალ ა უნდა ჩამოვიდეს.

-თუ რამეა,მითხარი ეგრევე.- გამაფრთხილა.- გაიგე?!

-რა უნდა იყოს?!- თვალები ავატრიალე.

-ეგ შენ იცი.

--------
მენატრება და სულ ასე ხდება. მე ვრჩები, ის დადის. სად დადის და რას აკეთებს,არ ვიცი. გული მისკდება ყოველ ჯერზე. ვერ ავიტან მისგან ღალატს და მეც უსამართლოდ ვიქცევი. მაგრამ არ მინდა იმ ქალთა რიცხვში ვიყო, ვისაც ეხებოდა მაშინ, როცა მხოლოდ უნდოდა და არ უყვარდა. ერთხელ მივეცი მაგის ნება, იყო მისგან ვნება და სიყვარული არა.
მართლა არ ვიცი რა ვქნა. არაფერი ვიცი, საერთოდ არაფერი. ერთის გარდა, მიყვარს. ეგ ცხადია.
ფიქრში ჩამეძინა. იქაც არეულ სიზმარს ვხედავდი. ვატოს ეჭირა ბავშვი. თხელი თმები ჰქონდა, მაგრამ ხვეული. პატარა თითებით უწელავდა ტუჩებს და კისკისებდა.
-რომი..- თავზე გადავუსვი ხელი. უკვე უნდა მეკოცნა,რომ მობილურის ზარმა გამაღვიძა. არც თავი მქონდა პასუხის და არც ენერგია. კვლავ გავითიშე,მაგრამ ჩემი რომი იქ აღარ ყოფილა. წაიშალა.
-----
პერანგით ვიჯექი დივანზე და ლეპტოპში ვწერდი პატარა ლექსს.
კარგად ვეხვეოდი პლედში და ჩაის ვსვამდი პერიოდულად.
ისე შევხტი კარის მიჯახუნების ხმაზე,ზედ გადავისხი ბედად გაგრილებული ჩაი.

ოხ,რა!
სწრაფად გადავდე ლეპტოპი. ეგრევე წამოვიწიე,რომ გამომეცვალა.

-რატომ არ პასუხობ ტელეფონზე?- გაბრაზებულმა დაახეთქა ჩანთა ძირს. იდგა ერთ ადგილას და თვალები უელავდა სიბრაზით მოცულს.
სიამოვნების განცდამ შემიპყრო. შევძელი,მე შევძელი მასში იმის გამოწვევა,რაც მინდოდა.

- ნახევარი საათის წინ გამეღვიძა.- მხრები ავიჩეჩე და ფეხზე წამოვდექი. საძინებელში ვგეგმავდი გასვლას. - და რადგან უკვე გზაში იყავი,ჩემი ვარაუდით, აღარ შეგატყობინე, რომ ვსუნთქავ.

-ხომ გაგეღვიძა,გადმოგერეკა! - წარბები ზემოთ აზიდა.

-სულ არ გკიდია,ცოცხალი ვარ თუ მკვდარი?!- წამოვიყვირე ხელების შლით.- არ გადარდებ და ერთი სული გაქვს მომიშორო. სახლში სულ აღარ ხარ. სადღაც დადიხარ და ქალს ქალზე იცვლი, ალბათ. - თვალები დავუქაჩე.

-ისევ პანიკური შეტევა გაქვს.- თავი გადააქნია.- მოღალატე კაცზე რა ვთქვი?! ეგეთის კაცობის-თქო,არ ვთქვი?!- განიერი მხრები ჰქონდა, ნავარჯიშები სხეული და განრისხებული მზერა.

-იცი,რა..

-არა,არ ვიცი. მე იქ ვნერვიულობდი და შენ აქ თურმე საღამურით დატანტალებ სახლში არხეინად. რა გენაღვლება, მე ვდარდობ,შენ ხომ არა?!

-ინერვიულე,არ გაწყენს.

-დაიკიდე.-ხელი აიქნია.- სულ მასე აკეთებ. მილიონჯერ რომ გითხრა, არ გესმის.- თეთრი ფურცლები დაახეთქა მაგიდაზე.- ეს დედანატირები, ვგავარ იმ არასწორ კაცს,ცოლი სახლში მყავდეს და ვიღაცებს დავსდევდე?! ეგრე მიცნობ?! ან სად გამომიჭირე?

-გულს მირევ.- თვალები ამიწყლიანდა.-საზიზღარი ხარ! განქორწინება მინდა!- ტონს ვუწევდი საგრძნობლად.- ხელი რომ არ მომიწერო, მაინც წავალ! აქაურობა მძულს! ვერ ვიტან!

-მეგობრები თუ არ გყავს,შენი ბრალია და არა ჩემი.- მხრები აიჩეჩა. სუსტ წერტილში მომარტყა.

- ძალიანაც მყავს ჟულიენი, მაგრამ მეზიზღება აქაურობა. მძულს. შენც ვერ გიტან.- კბილებში ვცრი და დემონსტრაციულად ვიქნევ ხელებს. ნაგროვებ ბრაზ ვხეთქ.- ვერც სასწავლებელს,ვერც იმ ლექტორებს. ვერავის! - კივილამდე რამდენიმე ნოტი მაკლია. მაგრამ მართლა ვგრძნობ ბრაზს, გულს რომ მიღრღნის ამდენ ხანია.- ყველა მეცილებით საკუთარი თავის ფლობაში. მართმევ ცხოვრებას! მართმევ იმის უფლებას,ვიღაცას ვუყვარდე და მეფერებოდეს! საზიზღარი კაცი ხარ! რადგან შენს იქით გზას არ მაძლევ. მე სხვა ქვეყანა მინდოდა. მე სხვა საქმიანობა მინდოდა და ყველაფერი სხვაგვარი მინდოდა. არ ვიცი, არაფერი ვიცი და ახლა, ვერც სიკვდილს ვბედავ და ვერც მომავალზე ფიქრს. უღონოდ ვარ..- ტირილი ამივარდა. ამდენი უსამართლობისგან, ამდენი ბრაზისა და ჩაგვრისგან.

-ვივიენ..- ჩემი გაჩუმება სცადა. - ჟულიენი ვინ არის?!- მხოლოდ ეს გაიგო? მხოლოდ ეს?!

-რაა?!- ამომაკანკალა. ჯანდაბა! ეს რა ცხოვრება მაქვს და როგორ ვერ ვერევი!

-ვინ არის,ჟულიენი.

-მეზობელი და მეგობარი.- შევუღრინე.

-და კაცი?!

-კი. სხვათაშორის, ჰყავს სატრფო.- ამომესლუკუნა.

- ჯანდაბა!-ეს ნავარჯიშები კაცი წამოვიდა ჩემკენ. ვიფიქრე, მიმასრისავს კედელზე და ეგაა-თქო. ჰოდა, მართლა მიმაჯახა კედელს, მაგრამ თვითონაც ამეკრო პატარა სხეულზე. ვნება ვიგრძენი. მომინდა შემომეხია სამოსი მისთვის და კოცნებით ამომეხრჩო.

-რა..- უხეში კოცნით მიხშობს ბგერებს.

-მაღიზიანებ!-კბილებს მაჭერს ტუჩზე. მტკივა.მოზრდილ თმებში ვუცურებ ხელს და ვქაჩავ.

-გამიშვი!- თეძოებით სულის შემხუთველად მაწვება.

-მაგრად მიშლი ნერვებს. - კისერზე მხვევს მტევანს და ტუჩებს ეპატრონება მთელი მონდომებით და ხელებით სადაც უნდა,იქ მეხება.
-მომენატრე.- ყურში მეჩურჩულება და თეთრი,გრძელი პერანგის ბრეტელებს აცურებს მხირდან. ქსოვილიც მიჰყვება დინებას და ფეხებთან ეცემა მორჩილად. ტუჩებით დაიარება ყელში.
თვალები მეხუჭება. ძალა აღარ მაქვს. მინდა მქონდეს,მაგრამ არ მაქვს. ინსტიქტებს ვენდობი მთელი სხეულით და სურვილებს.- მართლა მომენატრე.- გული ძლიერ მიცემს. თვალებში ვუყურებ და არაფერს ვაკეთებ. - ვერ გამეყრები. დაიმახსოვრე,ვერასდროს. ძალით რომ დამჭირდეს მიბმა,მიგაბამ. ვერ გაგიშვებ,ვივიენ, არ შემიძლია.- ტუჩებზე ნაზად მკოცნის.- მართლა, მინდა ჩემთან იყო.-უფრო მაწვება თეძოებით. -არაფერს გიშავებ, არაფერს. არც შეგეხები,თუ არ გენდომება. თუ ასე გძულვარ, წამით არ მოგეკარები. თუ შენ ჩემი შეხება არ გინდა..- კისერთან დახრილი, ცხელ ჰაერს მიტოვებს კანზე და უკოცნელად მტოვებს.- მოძალადე არ ვარ.

-ხარ!- ხელებს ვკრავ მოულოდნელად. -ხარ და ხარ. მაგის გამო ვარ შენთან.-უკან ვახევინებ და საცვლის ამარა მივიწევ მისკენ. ვიწვი, სურვილი მწვავს.- შენ გინდოდა ჩემთან ერთად თუ ჩემი გამოყენებით მომავლის აწყობა.-ისევ ხელებს ვკრავ და შოკისგან დივანზე ეცემა.- შენ ძალიან ცუდად მომექეცი და იცი ეს. მანდომებ თავს, მიახლოვდები, მეხები და მეშვები. მაგრძნობინებ ბევრ რამეს.- ზემოდან ვექცევი ფრთხილად. ჩემს თავს არ ვგავარ, საერთოდ სხვა ვარ ახლა.-მოდი,მეც ბანალურად გეტყვი,ჩემი რომ ხარ და მორჩა.- ტუჩებზე ვკოცნი. მყვება, მყვება და მყვება. წელზე მიცურებს ხელს. ბეჭებამდე ადის. კისერს მიკოცნის მხურვალედ,მერე ლავიწებს..

-როგორ ვერ გიტან.-ვვოხრავ და კისერზე ვხვევ მკლავებს.- მეზიზღები. -მთრთოლვარედ ვაფრინდები მაისურზე.

-წვრილა,მორჩა.- კისერში თავჩარგული ოხრავს. კვლავაც მეფრქვევა ცხელი ჰაერის მასა და ჭკუას მაკარგვინებს.- თავს ვეღარ შევიკავებ. არ უნდა ინანო.

-ჩემი წამოწყებაა.-მერე თავს ვაწევინებ,რომ ვაკოცო. - პასუხისმგებელი ვარ,ძმაო.- ტუჩებზე ვაფრინდები. თამამად ვუკოცნი და ფრანგული ელემენტებით ვალამაზებ. რაღაც დადებითი ფრანგებსაც ჰქონიათ. რბილ კანზე დავუსრიალებ ხელებს. მინდა გრძნობდეს.. კოცნებით მივუყვები ყელს. მე რომ ასე ძალიან მიყვარს.სურნელს ვისრუტავ და ფილტვებში ვლექავ.

-ცხოვრებაში პირველად შემიყვარდა პატარა მკერდი.- მკერდზე ჩამოპოტინებული ხვნეშის. მკერდიდანვე მივლის სითბო. აი,მუცელს სხვა მისია აკისრია. იქ სხვა გრძნობა ღვივდება,სულ სხვა გრძნობა და ვსველდები. ოთახის ტემპერატურაც უდაბნოსას ემსგავსება.
უკანალზე მეხება.

-ვატო..- ვჩურჩულებ სიჩუმეში. ის კი მკერდზე მეალერსება ტუჩებით. თვითონ ვერ იკავებს თავს და ერთადერთ ნაჭერს მაგლეჯს სხეულზე. მის სიველურეს, ბარძაყებზე ნაკაწრები მოჰყვება და ტკივილისგან ვკვნესი.მერე თმებში ვუცურებ ხელს და წამოწეული ვუკოცნი მღელვარედ ბაგეებს.

- აუტანელი მოძალადე! ნაძირალა!- ხელით ვუხსნი ქამარს. ტუჩებზე კოცნას არ ვწყვეტ. არც ვაპირებ. თურმე როგორ მომნატრებია.
ღილს ვუხსნი და ელვას ვუწევ დაბლა. ვჩერდები,არც კი ვიცი,რატომ..
ის ჯიბეს იქექავს და აგნებს სრულიად ახალ,გაუხსნელ შეფუთვას.

-წვრილა?- თვალებში მიყურებს. მე თავს ვუქნევ და ველოდები რომ მოირგოს. ირგებს კიდეც და გამოუცდელობისგან,თუ ცხოველური ინსტიქტისგან სწრაფად ვთავსდები მასზე. თვალები მემღვრევა ტკივილისგან და ოდნავ ვყვირი. სუნთქვა მიჭირს და დისკომფორტს ვგრძნობ.

-ჯანდაბა,კარგად ხარ?- თმებს მიწევს სახიდან ნერვიულად.

-კი,კი,კი.- დახუთულ ჰაერს ვისუნთქავ ღრმად და ვუსმენ ჩვენს გრძნობებს. თეძოს ვარხევ რითმულად, ძალიან ნელა, რომ შევეჩვიო მდგომარეობას. საერთოდ, მავიწყებს მისი ტუჩები ოდნავ დისკომფორტსაც კი, მთელი ზედა ტანი რომ დაულაშქრავს. უცხო სხეულის შეგრძნება იმხელა სიამოვნებას მანიჭებს, სულაც აღარ ვფრთხილობ და მოძრაობებს გათამამებული ვაჩქარებ. საერთოდ მთიშავს მისი სიამოვნებისგან გათანგული სახის დანახვა. ქშინვა და ოხვრა,ჩემს კვნესას რომ ერწყმევა ვნებისფერ სიჩუმეში. მკერდით მკერდზე ვეკვრი და კისერს უკან ვაგდებ. მხურვალე ტუჩებით მოიარა ყელი, ლოყა,ბოლოს ბაგეები. გამიღვივა შეგრძნებები. დამიამა პირველი ერთობის ტკივილი. მეფერებოდა ყველგან, მკოცნიდა ბევრს და თბილად მიმზერდა. ვგრძნობდი, მხოლოდ მე მეხებოდა ასე და სხვას არავის. ტუჩებზეც ისე საუცხოოდ მეკონებოდა, მეგონა აყვავებისთვის მჭირდებოდა. მაკანკალებდა უცხო შეგრძნებებისგან. მივლიდა ჟრუანტელი.
ფეხები დამეჭიმა. რაღაც მომაწვა,იმდენად მომაწვა გაოფლილი მოვეხვიე კისერზე და ყელში ჩავურგე თავი. მერე დამიარა ჭიანჭველებად განცდამ და ვიფეთქეთ ერთად. ვერ ვსწორდებოდი. ძლივს ვსუნთქავდი და ვეკვროდი. არადა, ყველაზე მეტად მინდოდა გადავლება ამ წამს, უბრალოდ მოძრაობის თავი არ მქონდა. თვალები კვლავაც დახუჭული მაქვს და ყელში ვაფრქვევ ცხელ ჰაერს.
უკან გაწევის მრცხვენია. ძალიან მრცხვენია. ტირილი მინდება, იმდენად უცნაურად ვგრძნობ თავს.

-ვივიენ.- ბეჭებზე მისმევს ხელს. - ვივიენ..-ჩურჩულებს ბოხი ბარიტონით.-წვრილა,კარგი რა..

-ნუ მცემ ხმას. ვერ გიტან.- სუნთქვა მიჩქარდება.- მეზიზღები.

-რა სამწუხაროა, მე არა. შეიძლება ითქვას კიდეც,მიყვარხარ.- ყურები მიგუბდება. სიცივე მივლის, ხერხემალში გადის. გული წამით მიჩერდება. მერე მერე ისე ფეთქავს, ჯერ რომ არასდროს უფეთქავს ასე..

-მეხუმრები?- მწვანეებში ჩავხედე არეულმა.

-არა,რატომ?!- მხრები აიჩეჩა დივნის ზურგს მიყრდნობილმა.

-ვატო,ვერ ვიჯერებ..- თვალებს ვხუჭავ.

-რას?რომ მიყვარს შენი არეული თმები?! ვგიჟდები შენს სუნამოებზე, მაგრამ შენი სურნელით ვსუნთქავ. შენი პატარა თითები მიყვარს, ძალიან ნაზია და ლამაზი. ულამაზესი ლავიწები გაქვს.მკერდი-გასაოცარი. თმები აბრეშუმივით ნაზი და საუცხოო ფერის. კანი გაქვს მიმზიდველი. მბზინვარე, გლუვი. ეხები და ვერ ძღები. გინდა სულ კოცნო,ისეთია. ტუჩები - საოცრად ვნებიანი და წმინდა. თვალები-სევდიანი. ცხვირი- პატარა. ვგიჟდები შენს მანერებზე. საერთოდ, გიჟივით დადიხარ. მაგაზე,გამახსენდა! საოცარი ფეხები გაქვს. ისე სწრაფად დადიხარ,ზოგჯერ მოგსდევ.-ჩაეცინა.- შიგნიდან ბევრი რამე გესმის, თქმა არ გიყვარს.

-სიმაღლეზე უნდა გეთქვა,გამოგრჩა.- თვალები გავახილე.

-ვგიჟდები მაგაზეც.ისე კარგად გიხუტებ, სხვა ვერავის ვიკრავ ეგრე.

-პატარა უკანალი მაქვს.-ისევ ხარვეზის ძიება დავიწყე.

-მე მყოფნის.- მხრები აიჩეჩა.

-შრამები..

- მაგის გარეშე ვერ წარმომიდგენიხარ. მერე შენი სითავხედე გამოასკდება ხოლმე. ჩხუბის დროსაც გიჟი ხარ. თვალები რომ გიწყლიანდება,გული მისკდება. მართლა...-ცრემლები მომდის ისევ.- არ ხარ ნორმალური მგონი.- იცინის.- ჯანმრთელობის ცნობა მოგიტანე, ასე კატეგორიულად რომ გჯერა ვერ ვარ ჯანსაღი,თურმე ვარ.

-ჰო,აშკარად დამიმტკიცა შენმა მეგობარმა.- მუცელზე მოვუსვი ხელი ღიმილით.

-არ დაგიმტკიცებდა და თავს მოვიკლავდი. ეს შანსიც რომ გაგვემაზა.- ეშმაკურად ჩამხედა თვალებში.-მითქვამს შენს სიცილზე?! ძალიან გიხდება. მიყვარს,როცა იცინი.

-მთავარია გიყვარვარ.

-კი,ცოტა ნელა ვვაზროვნებ და გვიან ვხვდები ხოლმე მთავარს.

-ხომ მიხვდი,არა?!- წინ გადახრილი ვაკრავ ტუჩებს ლოყაზე.

-თითქმის ყველა კუთხის და რამდენიმე ქვეყნის შეერთებავ, მინდა აბაზანაში დაგპატიჟოთ პაემანზე. - მკერდზე მადებს ხელს.

-დაკმაყოფილებული როგორი ხალისიანი ბიჭი ყოფილხარ?! ხშირად უნდა იყო ასე.-ვიცინი.- ადგომა მეზარება.

-მოგიწევს,თორემ შევსისხლხორცდით და ეგაა.- ვიხრები წინ და კისერზე ვხვევ მკლავებს.

-არ მაქვს პრობლემა.- მხარზე ვადებ თავს.ახლა მასთან ქმედუნარიანიც ვარ, უფლებაუნარიანთან ერთად.

-თუ ძალა გეყოფა, აბაზანაშიც მოგხედავ.

-ვატო, მართლა დაღლილი ვარ.

-ისეთები აკეთე,იქნებოდი. მაგრამ უნდა ავდგეთ.-ვდგები, მართლა ვდები. ეგრევე სიცივე მეცემა სხეულზე.ვცდილობ ისე დავდგე, სიშიშვლე რომ დიდად არ გამოჩნდეს.თავს ვხრი.
ოღონდ ყურადღება არ გაამახვილოს,ოღონდ..

ან სამარცხვინო რაღაა?! ტანსაცმელს იხდის და მობილურს იღებს. ვერც კი ვხვდები,რაში სჭირდება.

-ყოველთვის, დაბალი თვითშეფასება რატომ აქვთ ძალიან ლამაზებს?!- მეკითხება.- მიიწიე უკან, კედელთან.- დაბნეული ვაცეცებ თვალებს.-შენ გეუბნები, სვანო.-უკან ვიხევ, კედელთან კი ვშეშდები.- ახლა ნებართვას ვიღებ შენგან.შეიძლება გაჩვენო,როგორი ხარ ჩემს და ნებისმიერის თვალში?! კამერის მეშვეობით გაჩვენებ.-ლოყები მიხურდება.

-ვატო.-ვჩურჩულებ შეშინებული.- მე..

-უბრალოდ,ნება მომეცი, დაგანახო..-თავს ვუქნევ და თვალებს ვხუჭავ. მარჯვენა მკერდზე მეხება და სურათს იღებს. ტუჩს ვიკვნეტ ნერვიულად.- მაცადე და მოდუნდი,თორემ გაიძულებ მოდუნებას სასიამოვნო მეთოდით.- გაოცებული შევყურებ.- ის მიღებს სურათებს მკერდზე. მერე წელზე და უკანალზეც. მთლიან ზურგზე.
ხმას ვერ ვიღებ. უხერხულად ვარ. - აი,ნახე. თუ მოინდომებ, სულ გადაგიღებ ასეთებს.- ტუჩებზე მკოცნის. ტელეფონს მაჭერინებს ხელში. პირველივე სურათებზე შოკისგან პირი მეხსნება. ისე ლამაზად მოსჩანს ჩემი სხეულის ნაწილები, მშურს კიდეც.

-ნუ გშურს, შენ გეკუთვნის, მე კი მოფერების უფლება მაქვს.- უკან მცხებს და ოთახს ტოვებს.- წვრილა,აბაზანაში გელოდები!- თვალებს არც კი ვუჯერებ. ეს მართლა მე ვარ? ნუთუ ასეთი ვარ მართლა?! აბა ყველა იმას მეუბნებოდა,როგორი გამხდარი ხარო. მკერდი შენ არ გეტყობა და საჯდომიო. კომპლიმემტებსაც იშვიათად მეუბნებოდნენ?! არ ვიცი.. არც კი მახსოვს, მაგრამ ეს მე ვარ. ჩემს თვალწინ, ყოველგვარი ფოტოშოპებისა და მაიმუნობების გარეშე გადაიღო.
ტელეფონს დაბნეული ვაბრუნებ უკან და აღტაცებული მივიწევ აბაზანისკენ.
ვერ ვიჯერებ!
თამამად ვუვვარდები კაბინაში. ვერ ვიტევ დადებით განცდებს ჩემში და ალბათ,აციმციმებული თვალებით გამოვხატავ.
-ყველაზე ლამაზი წვრილა ხარ, ყველაზე სასურველი და მაიმუნი გოგო, მთელ მსოფლიოში.- ხელზე მქაჩავს და მკერდზე მიკრავს.- როგორი მართალი სწორი შეცდომა დავუშვი რამდენიმე თვის წინ, რომ გაიძულე ჩემი ცოლი გამხდარიყავი.- ტუჩებზე მკოცნის ნაზად.ვუღიმი.

-მე კიდევ, ეჭვიანობის სცენასთან ერთად, განქწორწინება მოგთხოვე.- მეცინება.

-მართლა გადამეკეტა. თან ხულიენიო თუ ჟულიენიო.

-ჟულიენი,გეია. ნუ ხარჯავ ენერგიას მასზე ფიქრში.- ვამშვიდებ.

-დარწმუნებული ხარ?!

-კი.გაგაცნობ. მაშინ ისე გაიქეცი, ვერც გითხარი დაპატიჟებულები რომ ვიყავით მასთან.- თავზე შამპუნს მასხამს.

-და მარტო იყავი.

-კი,მეგობარი მჭირდებოდა.

-მაღიზიანებ.

-შენ მე.- ვუღიმი.

-ჩემს გაღიზიანებას იცი რაც მოჰყვება.

-არავინაა წინააღმდეგი სხეულში შენი კვლავ გრძნობის. მითუმეტეს, კარგად გამოგდის.- თვალს ვუკრავ.

-ნეტავ ახალი დაწყებული არ იყოს, რას გიზამდი,ჯერ ხომ არ იცი.

-დილით მიქენი ან შუა ღამეს გამაღვიძე, ტერმინატორო.- მეცინება.

-შენ იხუმრე,იხუმრე. იწვნევ მალე.- ვერაგულად ეღიმება.- ძმას კიდევ ნუ მეძახი! ინცესტურად ჟღერს.


----

ღვინის ჭიქა შევათამაშე ხელში და მეორედ გამოვცალე. გათბობა გვქონდა ჩართული, მაგრამ მე ვიდექი სეზონის გიჟივით სრულიად შიშველი და ცოტა მციოდა.
გამთენიის 5 საათზე შემაფხიზლა ნამუსმა. უნდა მომეხადა წუხანდელისთვის ბოდიში.ჰოდა, ფეხშიშველი შევედი საძინებელში და ვატოს მხარეს მივწექი. შეირხა და მუცელზე გადამადო მკლავი.
-პატარა დამპყრობელო! მავიწროვებ.- თავს წევს თვალებმოჭუტული და შევიწროვებული.

-შენთან მინდოდა.-მკერდზე მადებს თავს.-ცოტა მიიწიე, ვერ ვეტევი.- ვწუწუნებ გადავარდნაზე მყოფი.- არ მყოფნის სივრცე, მეტს მოვითხოვ.

-ცოტა ხანში უნდა ავდგეთ.- ოხრავს. თმებში ვუცურებ თითებს.

-მაპატიე გუშინდელისთვის. ძალიან ცუდად მოვიქეცი.- მართლა ვწუხდი.

-შენი მესმის, 23 წელია არავინ გაგკარებია და იქნებოდი აგრესიული. აბა რა იქნებოდა.-ბუტბუტებს.- იმედია ასე ფანჯარასთან არ მდგარხარ.

-მართლა,ვწუხვარ.- გულზე მიჭერს რაღაც.

-არაუშავს. სწავლას მორჩები და დავბრუნდეთ,თბილისში.- თვალები მიფართოვდება.

-რა?!

-ჰო,კონტრაქტს არ გავუგრძელებ გუნდს. შენ კიდევ დაიცავ ნაშრომს და დავბრუნდეთ იქ,სადაც გიხარია ყოფნა.-მარტივად გადაწყვიტა.

-კონტრაქტს გააგრძელებ!- მტკიცედ ვამბობ. ჩემ გამო უარი არ უნდა თქვას,მეც არ უნდა დავნებდე პატარა სირთულეს.

-არაუშავს რა. თბილისში გავაგრძელოთ.-თავისკენ მქაჩავს რომ არ გადავვარდე.

-იქ,ვერ განვითარდები. უნდა დავრჩეთ აქ გარკვეული დრო. მეც მჭირდება ეს და შენც.

-ვივიენ, რამეს ვიზამთ. ქუჩაშიც კი ვერ გადიხარ შიშით. უხასიათოდ ხარ,თან ძირითადად მარტო.

-შევეჩვევი როგორმე.- თავზე ვკოცნი.- მართლა ვიზამ რამეს. ცოტას გავიჭირვებ. მთლად გაჭირვებასაც ნუ დავარქმევთ, აქაური ტკბილეული მიყვარს. ჩვენთან ასეთებს სადღა ამზადებენ?! მე აღარ მიჭამია კარგა ხანია.-თმებზე ვეფერები.- სწავლის მხრივაც, ჩვენთან ორიოდე წიგნი თუ მოიპოვება და აქ სულ მცირე,4 წიგნია ხოლმე. აქ თუ დავამთავრებთ სწავლას, აუცილებლად შევძლებთ თბილისში ამაყად ჩასვლას. მერე კარგი სამსახურიც იქნება და ბევრი გამოცდილებაც. ხელი შეწყობა მჭირდება. ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ,რომ აქ დავრჩეთ სწავლის დასრულებამდე. - მინდოდა დამერწმუნებინა.- მაგისტრატურა დაგვრჩა ორივეს. მე სადოქტოროს დაცვა მინდა. რაღაც ფასეულის შექმნა, თან მარტივად, ჩემს ენაზე კი არა, სხვა ენაზე და სხვა ქვეყანაში.

-მარტო ხარ თითქმის და არ მომწონს,ხვდები?! იქ ბევრი მეგობარი გყავს..

-მერე რა,აქაც გავიჩენ. ინიციატივას გამოვიჩენ და გამოველაპარაკები. არ მიჭირს ეგეთები. ნუ ჩემს ენაზე, ნამდვილად არ მიჭირს. ახლა, შედარებით ხომ მოვიხსენი კომპლექსი. შენ გიყვებოდი ინგლისურად, ფრანგულსაც მასწავლი და უფრო გამიმარტივდება.

-არ მომწონს ეგ აზრი.- თითებს დაასრიალებს მკლავზე.

-რა,გეზარება მასწავლო?- გაფიცხებულმა დავარტყი მოშიშვლებულ მკლავზე ხელი.

-აახ,ჩემი! ვიღაც იფიქრებს, ვძალადობ შენზე.-შეიცხადა.

-გუშინ იძალადე და იმის წინაც. თან სულ დივანზე ხდება მოქმედება.

-რა ვქნა, ძალიან სპონტანურად იღებ აყოლის გადაწყვეტილებას და მერე ვეღარ ვხვდებით, საძინებლამდე რომ რამდენიმე ნაბიჯია.-მსუბუქად მკოცნის ყელში. თავსაც ისევე ტოვებს. არადა,ვერ ვიტან ყელში კოცნას, მაგრამ მისი-მიყვარს.

-ცდუნებაა დიდი.- ვჩურჩულებ.- ძალიან დიდი.

-ღვინო დალიე?!

-კი.

-მერე გეთქვა ჩემთვის, პათოლოგივით რომ ჩაუჯექი მარტო.

-შენთვის არ შეიძლება.- შიშველ ზურგზე ვუსმევ ხელს.

-ცოტა შეიძლება.-ცხელ ჰაერს მაფრქვევს.-გახსოვს?! ან მე მიგაჩვევ სიშიშვლეს და ან ჩაცმულნი ვიცუღლუტებთ-თქო, რომ გითხარი.

-ჰო.

-ორივე მოვახერხე.-გაეცინა.

-ჰო,ქალებშიც იყავი..

-ქალში..-მკერდის ფიცრიდან 2 თითს ასრიალებს ჰაეროვნად. ჩადის მუცლამდე, მერე ვაგინამდე აღწევს.- ები და დამატებები ჩვენი საქმე არაა.

-მაპატიებ?- ვაგინასთან ფიზიკურ კომუნიკაციას ვაწყვეტინებ უადგილო კითხვით.
ჯანდაბა!

-შენ თუ ნორმალური იყო..- ხელს მაშორებს.- განიშნებ რაზე და მაპატიებო,მეკითხები?! ჩემი კარგი ქვეყანა!

-კარგი რა,ვერ ვისვენებ ისე.- თვალებში ვუყურებ.- შენზე გადმობრალება არასწორი იყო. მე ავირჩიე გზა და განრისხებულს, შენ მომხვდი ხელში.-თავი გავაქნიე.- იმდენი ფაქტორი მაღიზიანებდა, იმდენ ხანს ვითმინე.. ბოლოს ვეღარ, მართლა ვეღარ ავიტანე..

-ისეთი არაფერი გითქვამს და კი, გპატიობ თუ რაღაც ეგეთი.

-მიხარია,სიყვარულის რომ ირწმუნე.

-მე შენი ვირწმუნე.-ამოიჩურჩულა.- აუ,გამომაფხიზლე.

-ხოდა,ფხიზელი ჩამეხუტები, მცივა თან.- ხელები მაგრად მოვხვიე. ჩემი სურნელი ერეოდა მისას. მკაფიოდ იგრძნობოდა ეს. იგრძნობოდა ჩვენი მოლეკულების ერთობა.

-რომანტიზმის ფუძემდებლებში უნდა შევაყვანინო შენი თავი.- ხვნეშის.

-შეაყვანინე.-შუბლზე ვაკრავ ტუჩებს და თითებით დავიარები მის სახეზე. საუცხოო ნაკვთები აქვს. გამოყვანილი ყბა. სავსე ტუჩები, გატეხილი ცხვირი, ხშირი, მაგრამ ლამაზი წარბები. თვალების ფერს სიბნელეში ვერ ვარჩევ, მაგრამ მე ხომ ვიცი,როგორი მწვანეა.. ულამაზესი ჭრილი აქვს. თვალებზე ვკოცნი.

-არ ვიძინებთ,არაფერს ვცუღლუტობთ... რანაირი ცხოვრებაა?! რამდენი წლის ხარ?!

-23.- ვუღიმი. მართლა ვერ ვიკავებ თავს. უცებ ამდენი უფლება შევიძინე. უცებ მომეცა საშუალება გამოვხატო გრძნობები და ხელს მიშლის.

-როდის გადაგივა რომანტიზმის ხანა?! არა,განა რამე..- დაიწყო..- მომენატრე,თან გასასვლელი ვარ ცოტა ხნით და მანამდე, მოვეფერები-მეთქი,ვიფიქრე.

-მე არსად მივდივარ და შენ რა საქმე გაქვს?!- დავიძაბე.

-ვარჯიში და სწორი კვება. სხვა რა საქმე მაქვს?!

-გუშინ ჩამოხვედი. მთელი კვირა... მთელი..როგორ გავძელი, არ ვიცი.- ღრმად ვისუნთქავ ჰაერს.

-მე როგორ გავძელი,თორემ შენ აქ ჟულიენთან გქონია ფრენდზონ ფართი.

-სულ ასე უნდა აკონკრეტო?

-ჰო. მანდ უკვე ხაზს ვუსვამ,ვისიც ხარ.-უთბება მზერა.-მაინც, სულ რაღაც 30 წუთი დარჩა ჩემი ადგომის მომენტამდე.

-მერე დაღლილი არ იქნები?!

-რას ლაპარაკობ,ამ ასაკში რა დაღლა. პენსიაზე როცა გავალთ, მაშინაც არ მკითხო. იდეალური გენები მაქვს.- წამოწეული დამყურებს ზევიდან.- მოდი, დავამტკიცოთ ახლა თეორემით, რომ გაპატიე. მათემატიკას სიზუსტე უყვარს.- ნაზად მკოცნის ტუჩებზე. ასევე ნაზი ამბორით მიუყვება:ნიკაპს,ყელს,ლავიწებს,მკერდს, მუცელს.ჟრუანტელს იწვევს სხეულში. მილიარდობით უხილავ ჭიანჭველას მასევს მისი კოცნები.
მხურვალებას ავრცელებს ტალღებად.
-შშშ..- ჩურჩულებს ჩემი ათრთოლებული ხმის გასაკონტროლებლად კვნესაში რომ იზრდება.

-არ შემიძლია..- მკერდზე მეხვევა მისი ტორები და ალერსით ავსებს.
წამსაც არ ჰკარგავენ დროს მისი ბაგეები, ბარძაყებსა და წვივებს ჰკოცნიან სველი ტუჩებით.

-შეგიძლია,შენ შეგიძლია...- ჩურჩულებს დარწმუნებით და ბარძაყებს მიუყვება ცეცხლოვანი ამბორით.
მე კი მისი დანატოვარი კვალის გარდა ვერაფერზე ვფიქრობ. ვერც დასასრულზე და ვერც დასაწყისზე. ამ წამის ვარ, ამ წამის... ყოველი წუთის და წამის.
მოულოდნელად ვგრძნობ ყველაზე მგრძნობიარე წერტილზე მის ტუჩებს. მოულოდნელობისგან მაგრად ვაჭერ თვალებს და ზეწარს ვიბღუჯებ ხელებში. მერე ვხვდები, კივილამდე ბევრი რომ აღარ მიკლია და მაჯას ვიკბენ სიამოვნების ზენიტში მყოფი. მოძრავ წელს კი მისი ხელები მიკონტროლებენ.
სიამოვნებისგან მწყდება ცრემლები და ისე ვათავისუფლებ ემოციებს, ვერც კი ვიაზრებ, რა ჯანდაბა მოხდა ამ წამს.
სიბნელეა მილულულ თვალებში და თეთრი წერტილები ბრჭყვიალებენ.
მაჯას ვიშორებ პირიდან აცახცახებული. გონს ვერ მოვდივარ. ვერც კი ვითვლი, რამდენი ფეთქვა იყო..
ბუნდოვნად ვხედავ, ვატო მტოვებს რამდენიმე წუთით და ისევ შემორბის ოთახში.

-ჯანდაბა! ეს რა იყო..- ვჩურჩულებ.

-ოო,ესეთებს უნდა მიეჩვიო.- ეცინება. მისკენ ვიხედები, სრულიად შიშველია..-როგორი ვარ?

-ეროტიული ფილმიდან გადმომძვრალს ჰგავხარ..-თვალებს ვხუჭავ და ოდნავ ვიწევი.- დაბალწნევიანი ვარ. ესეთი რაღაც, დახუთულ სივრცეში არ გვინდა, თორემ გონებას დავკარგავ.- საწოლზე ჯდება.

-კი,ეროტიული ფილმიდან გადმოვძვერი.- ტუჩებზე მკოცნის. კბილის პასტის სუნი აქვს.

-კიჭები გაიხეხე?!- მკლავებს ვხვევ.

-კი.-ისევ მკოცნის.- ესე უფრო ჰიგიენური მგონია. არა,ორივე კი ვართ ჯანმრთელები, მაგრამ მაინც.- ისევ მიმაწვინა და ვნების მორევში ჩამითრია..

-მაინც ვერ გიტან.- გაუფრთხილებლად შემიმიტია და სიმწრისგან თუ სიამოვნებისგან წამომაკივლა.

-აუტანელი ხარ! საძაგელი და დაუმორჩილებელი.- მხრებზე ვუსმევ ფრჩხილებს მღელვარედ.

-თვითკმაყოფილი იდიოტი ხარ!- ყურის ბიბილოზე ვკბენ ემოცია მოწოლილი..

-თავხედო მოძალადევ!- ქოშინი ჩამესმის პირდაპირ ყურში და გონებას მირევს. ნებაზე მიშვებულ თმებში მავლებს ხელს და მაიძულებს თვალებში შევხედო. - ვიღაცამ ხმა ჩაიგდო?!- მუცელში მემილიონედ მიტრიალებს განცდა და მერამდენედ განვიცდი თავისუფლებას, ვეღარ ვითვლი უკვე.

-საზიზღარო!- ტუჩებზე ვეტაკები და ქვედაზე ვკბენ. სისხლის წვეთებს ვგრძნობ ენაზე.

-პატარა გაიძვერავ..-ეშმაკურად რომ ვიღიმი,ძლიერ ბიძგს ვგრძნობ. ხელს მიჭერს ბარძაყზე, წუთების წინ ტკბილი ამბორით რომ დაიარებოდა,იმაზე..

-მეტკინა..- მზერა მერევა. ფიგურებს ვერ ვარჩევ, ვეღარც თვალებში ვუყურებ,რადგან ატომური აფეთქების მოახლოებას ვგრძნობ. წინასთან შედარებით, ვიცი რომ წამლეკავს.
ემოციებისგან უკანალზე ვასობ ფრჩხილებს,კბილებს კი მხარში ვავლებ. სხეული მეჭიმება, ამ დილას უკვე მემილიონედ და ისე ვფეთქდები.
გული ხომ საგულედან ხტება. მხოლოდ ფეხები კი არა, მთელი ტანი მიკანკალებს. ვბუჟდები, ვცარიელდები ნეგატივისგან და ვგრძნობ სიხარულს მკერდში. ამ დროს კი, ბატონი მიკოცნის ტუჩებს.
ვერ ვყვები, მოძრაობის თავი არ მაქვს. ისევ ეიფორიაში ვარ. ვარსკვალვებს ვეთამაშები მთელი არსებით.
-ვივიენ...-კისერში მირგავს თავს.- ვაგვიანებ.- ეცინება.- ცხოვრებაში პირველად და შენი ბრალია.

-შენია. შენ მეცი ორივე ჯერზე.- სწრაფი სუნთქვას ვაყოლებ. პატარა სხეულზე მის დიდ სხეულს ვგრძნობ. ჩემს ნაწილში-მისას.
თვალებს ვახელ.

მზე იწყებს ამოსვლას. ოთახიც ნათდება ნელ- ნელა და ვატო მიღიმის.

-კი, რამე თუ ნებისყოფა არ მეყო.- მეცინება სულელივით.

-კი,არც მე.. რამე თუ მეტად, სიმპატიური ყმაწვილი შემოაპარეს საძინებელსა შიდა ჩემსა.

- სხვაგანაც ვარ შეპარული.- ძალიან ლაღად მეცინება.- არ მინდა წასვლა.

-უნდა ივარჯიშო,რომ ექსპერიმენტების თავი გქონდეს.- ლოყებზე ვაწყობ ხელებს.- მე აქ ვიქნები. ჟულისაც გაგაცნობ და თუ ამოვა ნიკოლა,მასაც.

-ნიკოლა ვინღაა!- სხეულიდან მეხსნება და გვერდით ეხეთქება გაღიზიანებული.

-ჟულის შეყვარებული.- ჭერს ვაშტერდები.

რა გიჟური დილაა..

-აქ უნდა მოვიდნენ?!

-ჰო.

-ჯანდაბას.- პირველად არის მგონი ასეთი არასტუმართმოყვარე.

-ნუ იცი ეგრე. სტუმარი ღვთისაა.- მისკენ ვბრუნდები.- მცივა.- ეგრევე ჯდება და საბანს მაფარებს.- ზარმაცა ხარ.

-კი,მეძინება კიდეც.შენ კიდევ, აგვიანებ, კაცუნა!- მკლავზე ვუსმევ ნაზად ხელს.

-აი,დაიწყებ მუშაობას და მეც ეგრე ვიზამ.

- დილით სექსი გვექნება და მიიძინებ მერე?!- მეცინება.

-ჰო.-თავს მიქნევს.

-კარგი. არ შემეზღება.

-თან დაგაგვიანებინებ.- ფეხზე დგება და აბაზანისკენ მიდის წუწუნით.

-ზედმეტები მოგდის.- გავძახე.

-შენც! თავს გამოყენებულად ვგრძნობ.- მპასუხობს.

-სიამოვნება ხომ მიიღიე?

-მერე, ლაპარაკი მინდა და შენ იძინებ!

-შენ დაკარგე ახლახანს ქალიშვილობა თუ მე?!

-6 თვეზე ცოტა მეტი ვიცხოვრე ერთგულად ჩემს თავთან და მერე შენთან ვუღალატე... ახლა განსაჯე.

-მართლა გაგვასახლებენ.- თავი გავაქნიე. ვიფიქრე საჭმელს გავუმზადებ-თქო,მაგრამ დაქანცული ვიყავი და ასე ადრე ადგომაც ტრაგიკული იყო ჩემთვის. ტელეფონს დავწვდი და შეტყობინებებს დავუყევი.
მაგრამ თვალები როდის მიმეხუჭა და ჩამეძინა,არც კი ვიცი.
------
მობილურის ზარმა გამაღვიძა. ჟულიენი რეკავდა.

-ჟულ..-დამამთქნარა.

-გუშინ დავინახე ფანჯრიდან, ჩამობრძანდა ვატო. პატარა რომიზე რა აზრისაა?!

-არ გვისაუბრია მაგაზე.

-იმედი მაქვს,თავის დაცვა ვერ მოახერხა.

-ჟულ!

-ან პრეზ*ერვატივი გაეხა.

-რაებს ამბობ!- მეცინება.- ჯერ არ ვგეგმავთ არავის არსებობას.

-და მე წლობით უნდა ვიცადო?!- სასოწარკვეთილმა დაიყვირა.

-კი.სადოქტოროს დავიცავ და მერე დავფიქრდები.

-არა,არა და არა.. ბაკალავრი 6 თვე, მაგისტრატურა 2 წელი და სადოქტორო 1...ვერ მოვიცდი,ვერა! -მიყვირის.

-ღმერთო, რამ მათქმევინა რომის დავარქმევ-თქო..- ამოვიბუტბუტე.

-ნეტავ გაგეხეთ ან დაგავიწყდეთ თავის დაცვა. გამიხარდება.

-ახ,ჟულ! ამოდით ჩემთან,როცა მოიცლით. მოვრჩეთ პატარა რომიზე საუბარს.

-1 საათში ამოვალ, მაგრამ რომი მინდა. - კატეგორიულად განაცხადა.

-კარგი,ამოდით.- მანამდე მოვემზადებოდი და მილაგებასაც მოვასწრებდი.
ასეც მოხდა. ყველაფერი მოვასწარი, გადავლების ჩათვლით.
ჟულიენიც ნიკოლასთან ერთად დროულად მოვიდა.

-მოდი,ანალიზები მაინც ჩააბარე.- ჟული უკან არ იხევდა.

-კი, სისუტეს ვგრძნობ და წავალ.- ამოვიოხრე.

-რაა?!- წამოიყვირა.

-ჟულიენ,დაწყნარდი.- ნიკოლამ ჩაი მიაწოდა.

-რა დამაწყნარებს! გული გერევა? თავბრუ გესხმის?

-ეგენი ძირითადად მაქვს. დაბალწნევიანი ვარ.- მეცინება.- ორსულად არ ვარ,არა.- ხელებს ვასავსავებ მტკიცედ.

-მაგას ანალიზები იტყვის. მაჩვენე რისი დაზღვევა გაქვს.- უჯრა ამოვქექე და ჩვენი დაზღვევა ვაჩვენე.

-ეე,საკმაოდ ძვირიანია. ბევრი რამე შედის თან.- ნიკოლას აუფრიალა.- ხვალ დილიდან წადი, თუ სადმე არ ხარ გასასვლელი. ანდაც, მე წამოგყვები,სამსახურიდან წამოვედი გუშინ მაინც.- სხვათაშორის თქვა.

-რატომ?!

-უფროსი არ მომეწონა. ყელში ამომიყვანა თავისი შერჩევითი სამართლით.

-უნდა გეჩივლა..- მე და ნიკოლა ვამბობთ ერთდროულად.

-სასამართლოში სირბილის თავი არ მაქვს.- თვალები აატრიალა.- სივები გავგზავნე უკვე და გასაუბრებაზეც მივალ,როცა დამიბარებენ.

-კარგი.- მხრები ავიჩეჩე.-მაგრამ უსამართლობა არ უნდა შერჩეს. თან ევროპაა.

-ვიჩივლოთ.-ნიკოლა ეუბნება.ესეც თავს უქნევს.

-შენ კიდევ,ხვალ მოგყვები ექიმთან.ჩემი არაოფიციალური ნათლულის არსებობა პირველმა უნდა გავიგო.

-ნიკოლა,აუხსენი..- თავს ვაქნევ გადაღლილი.

-ჟულ, ბავშვი ჯერ არ უნდათ.

-წლები ვერ დავუცდი.- მტკიცედ ამბობს.

-ჟულ, მინდა ჩემით იამაყონ. გესმის?! მთელი ცხოვრება სუსტი ვგონივარ ყველას. მსახიობობა მინდოდა და გადამიხაზეს ეგრევე. ვერ შეძლებო. მერე იურიდიულზე რომ ჩავაბარე, მითხრეს ვერ წარმომიდგენიხარ მანდო. ჰოდა, მე მივაწექი ჩემსას,ხვდები?! - თვალები მემღვრევა.- რომი მინდა, ძალიან მინდა,მაგრამ ჯერ არ შემიძლია. ვატოს სიტყვაც არ დაუძრავს ბავშვზე. მე ვერ ვეტყვი ვერაფერს ჯერ. მითუმეტეს, ორივეს გვაქვს გეგმები. პატარა რომის კი მშობლები დასჭირდება. ჩვენ კი არ გვეცლება და ცოდოა. მომავალიც დასჭირდება. თუ მე ვერ განვვითარდი,მას როგორ განვავითარებ?!

-ყველაფერი გამოგივათ და პატარა რომიც იქნება.- ჩემთან ახლოს ჯდება და მეხუტება. მეც ვეხვევი ჩემს ახლად შეძენილ მეგობარს.

-იცი,მეგობარი მყავს. ადვოკატია, სამოქალაქო სამართლის. ძალიან მოთხოვნადია და შემიძლია, მანდ შეგაყოფინო ეგ პატარა ცხვირი.- ნიკოლამ დაიწყო.

გავშეშდი. ჯერ ვინ ამიყვანდა?!

-დაელაპარაკე და სთხოვე. უთხარი, საბაკალავრო ნაშრომსაც იცავს-თქო. 3 წელი კიდევ უნდა ისწავლის,მაგის მერე, მინიმუნო. - ჟულიენი არიგებს.- ჩემმა გოგომ მწვერვალები უნდა დაიპყროს.

-ვაუ,არ ვიცი რა ვთქვა...- ტუჩები მიკანკალებს.

-სამსახიობოზეც ხელს ნუ ჩაიქნევ. მე მყავს მეგობრები მანდ.- ჟული მჩუქნის კეთილ ღიმილს. გულწრფელად მეტირება. ვიღიმი და ისე.. ჟულიენი გულში მიკრავს და თავზე მკოცნის,რომ დამაწყნაროს.
ვერ ვწყნარდები. მხოლოდ მადლობას ვბუტბუტებ ჩუმად.

-რა გატირებს..- ეღიმება ისევ.- აგერ ნახავ, თუ ყველაფერი არ აგიხდეს. შენით პირველი მე ვიამაყებ. მერე სხვა დანარჩენმა იამაყოს.

-სიტყვები არ მყოფნის. მაპატიე, ვერ ვალაგებ აზრს.- ცრემლებს მწმენდს ჟულიენი. ნიკოლამ წყალი მომაწოდა.

-რა საჭიროა. მადლობისთვის ვინ აკეთებს რამეს?! შენი მადლიერება მთელი შენი ღვაწლი იქნება. შენი მიზნები და ქვეყნისთვის გაწეული შრომა. - თავზე მაკოცა და მკერდზე მიმიკრა.- ნელ-ნელა გადადგამ ნაბიჯებს. გადაუსწრებ ყველას. მე ხომ ვიცი არა?!

გული მიფართხალებს. ვგრძნობ რომ მოდის.
კარზე რამდენჯერმე აკაკუნებენ და ვხვდები ვინცაა.

-გავაღებ.- ამბობს ნიკოლა, მაგრამ ფეხზე ვხტები და კარისკენ გავრბივარ. არც ვაცდი შემოსვლას,ისე ვეხუტები.

-რა გჭირს?!- მაგრად მიკრავს სხეულზე.

-მომენატრე,მომენატრე.- ვჩურჩულებ პატარა ბავშვივით.- ვერ ვიტან,როცა არ ხარ.- ფეხის წვერებზე ვიწევი და თავს ვახრევინებ. მონატრებულ ტუჩებზე ვკოცნი გაოცებულს.

-სტუმრები გვყავს?!- ხელს მხვევს მხარზე.

-კი, უნდა გაგაცნო.- ტაშს ვკრავ მაგრად და მივარბენინებ მისაღებისკენ.- ნიკოლა და ჟულიენი.- ვაცნობ. -ეს ვატოა.- თვალებმოჭუტული ათვალიერებს ჟულიენი. ალბათ, მისი სპორტული ჩაცმულობა არ მოსწონს. რა ექნა, აბა?! ყველაფერი გასარეცხი იყო, ჩემი განრისხებულობის გამო და რაც იპოვა,ეგ იყო.

-სასიამოვნოა.- ღიმილით ართმევს ვატო ხელს ორივეს. მერე ჟულიენი იწყებს საუბარს გაუჩერებლად. ნიკოლაც ჰყვება. მე და ვატო ვუსმენთ. მერე ჟულიმ შეაპარა რასაც ვგეგმავდით.
ვატო დაიძაბა.
მეც დავიძაბე და ისინიც.

-ჯერ მშვიდად უნდა ისწავლოს.

-არა,გამოცდილაც სჭირდება.- ჯულიენი ედავება.- მხოლოდ მაღალი ქულები რომ იყოს საქმე, ბევრი იქნებოდა დასაქმებული.

-მაგრამ თუ ვერ ისწავლა კარგად..

-ხელს შეუწყობენ.

-მაშინ, მშვენიერია.- გაეღიმა ტაბიძეს.-თან საკუთარი ხელფასიც გექნება.

-თავიდან ცოტა დაბალი.- უხერხულად მოიქექა თავი ნიკოლამ.

-რა უჭირს მერე. მთავარია ორივეს მოერიოს.-ვატომ მიმიხუტა. პირველად მოიქცა ასე ხალხში.
პირველად.

მიხარია არჩევანის გაკეთება რომ არ მიწევს კარიერასა და სიყვარულს შორის. მიხარია ეს გაგების უნარი.

-თქვენ რას გეგმავთ?!- ვკითხე.

-იმ განუვითარებელს ვუჩივლებ.- ჟულიენი იჭიმება.- მე კი კომპესაციასთან ერთად, ახალ სამსახურს ვიშოვი. ხვალ კი ექიმთან წავალთ.- გადაჭრით თქვა.

-ექიმთან?!

-ჰო,ვშიშობ, ბავშვი ხომ არაა გზაში და მაგიტომ ხომ არ აწუხებს, სისუსტე.- ნერწყვი მძიმედ გადავყლაპე.

-ჟულიენი აბუქებს.-ნიკოლამ გაასწორა ხარვეზი.- პატარა რომის ელოდება მთელი გულით და ყველგან ვივიენის ორსულობა ელანდება.- გაეცინა.

-პატარა რომი?!

-ჰო,რომის ვარქმევ თქვენს გოგონას.-თვალები დავხუჭე.
გაქრობა მომინდა.

-აჰა,გასაგებია. ლამაზი სახელია.

-ხედავ?! მამიკომაც მოიწონა.- ნიშნისმოგებით მითხრა ჟულიენმა.

-ხომ გითახრი..- დავიწყე.- უახლოეს მომავალში არ ელოდო.

-ხვალ გაირკვევა. ახლა მეძინება და უნდა წავიდე, საყვარელო.- ლოყაზე მაკოცა უეცრად.

წავიდნენ. ისინი წავიდნენ და მე ვატოსთან დავრჩი.

-მომწონს შენი სამომავლო ხედვები.- მშვიდი სჩანს.- კარგია, რომ ცდილობ მიაღწიო რაღაცებს. მომწონს.- მიღიმის.- ოღონდ ვჭედავ, სამსახიობო კარიერაზე. გეფიცები,ვჭედავ.-თვალებს ხუჭავს და ჭერს უშვერს სახეს.- მართლა ვერ გავუძლებ...ვერ ავიტან, შეგეხონ. თუნდაც ხელოვნების გულისთვის. სცადე,როლები ისე აარჩიე,რომ ჩემი გადარევა არ მოჰყვეს.-პირდაპირ თვალებში მიყურებს.

-ვატო,არ ვიცი.. ან ვცდი,ან არა. ნუ ხარ დაძაბული.

-არ მინდა,ხელი შეგეშალოს. უბრალოდ, ზომიერების ფარგლებში გააკეთე გასაკეთებელი. გინდოდა და გააკეთე. მინდა,ბედნიერი იყო და თუ შენ ფილმებში თამაში მოგიტანს ბედნიერებას, მზად ვარ დაგეხმარო ოცნებების მიღწევაში.
მიყვარხარ მართლა, მაგრამ ვერ ავიტან შეგეხონ ან გაკოცონ და ა.შ. დაიმახსოვრე,წვრილა.

-კარგი.-ვიღიმი.- ვნახოთ,რა შემიძლია.- წარბებს მაღლა ვზიდავ და ფეხზე ვდგები.- არ მოგშივდა?!

-კი.- მოკლედ მპასუხობს.

-გიყვარვარ?

-ჰო..-სამზარეულოში შემოდის ისიც.

-რა ჰო! მიპასუხე ვრცლად და მითხარი ის,რისი მოსმენაც მინდა.

-ვი,მიყვარხარ.

-მე ვიტყოდი, ჭკუიდან გშლი.

-ნამდვილად.- მეღიმება.

-დღეს კარგი ბიჭი იყავი. უნდა გაცდუნო და შოკოლადიანი ნამცხვარი გაჭამო. ბიჭებმა ამოიტანეს.

-ჩემი საჩუქრები სჯობს,აშკარად.- მოწყენილი ეშვება სკამზე.- დილის მერე კარგ ხასიათზე ხარ.

-ჰო,ფილმსაც ვუყუროთ დღეს რა.

-და ვიკოცნაოთ,როგორც შეყვარებულებმა?!

-კი.- სახეზე ვიფარებ ხელებს.
-------
საღამოხანს ლეპტოპში რთავს მულტფილმს. თურმე არ აქვს ნანახი ნადირობის სეზონი. ეგრევე პირზე ავაფარე ხელი,არ გაგიგონ-მეთქი.
ჰოდა,ზემოდან გადავაწექი და სიამოვნებით დავიწყე ყურება.

-ამხელა კაცი ვის ჭკუაზე დავდივარ რა.

-ჩემსაზე.- ამაყად ვეუბნები.- და ნუ წუწუნებ,ცხოვრებას გასწავლი.- ეცინება.

-ვაიი,სუფთა წვრილა ხარ!- ცხვირზე დამკრა თითი.

-უსმინე რა!- ყელში ვაკოცე.

-ეგრე მართლა ვერ მოვისმენ.- ოხრავს.

-სირცხვილია,ეს უნდა გქონდეს ნანახი.- მკაცრად ვეუბნები.- მერე მადლობას მეტყვი.

-არაფრის.

-ჰა?

-ხელს მიშლი,ჩუუ!- თავი დამადებინა მკერდზე.

-ხულიგანო.

სერიოზულად ჩაერთო ყურების პროცესში. ხარხარებდა, კი არ იცინოდა.მე ამის ხარხარზე ორმაგად ვხარხარებდი.
სულელურ კომენტარებს ისროდა, ძალიან სულელურს და მეფერებოდა ხოლმე ბეჭებზე.

კარგად ვიყავი, ახლა მართლა კარგად ვიყავი. ვატოსთან ერთად, არსებული წამებით ვცოცხლობდი და ვტკბებოდი.
მერე ტუჩები ავუხურე და დავუსივე კოცნით.
-------
დილით საავადმყოფოში წავედით, ანალიზები ჩავაბარე და წამოვედით.
მერე გავიგეთ, ბლომად ვიტამინები მაკლია და ექიმმაც, მოურიდებლად დამინიშნა უხვი რაოდენობის წამლები.

ჟული პირნათლად ასრულებდა დანაპირებს. არც ტონს უწევდა, არც ნოტებს მასწავლიდა პირდაპირ, ირიბად მაპარებდა ხოლმე. მეც ვითომ ვერ ვხვდებოდი. ვიჯექი ჯერ საქსაფონით და თითებს ძლივს ვათამაშებდი. ჰაერის ჩაბერვაც მაგრად მიჭირდა. თურმე რამხელა ენერგია სჭირდებათ ხოლმე. მასმენინებდა ოპერებს კარგა ხანი, მერე მაზეპირებინებდა თითების მოძრაობას. მეც გამომდიოდა და ბედნიერი სახლში ვეწვალებოდი. მიკვირდა,მეზობლები რომ არ რეკავდნენ პოლიციაში. ეტყობა მოსწონდათ ან კარგად დავაყრუე თავის დროზე. ჟულიენი მაქებდა. მეც პატარა ბავშვივით მიხაროდა და ცხოვრებით ვტკბებოდი რამდენიმე საათი.
ჯულიენის შეყვარებული ხშირად ამოდიოდა ხოლმე. ჰოდა, მეცადინეობის მერე ვსვამდით ერთად და აღარ ვიყავი მთლად მარტოსული ალკოჰოლიკივით. მალევე ვტოვებდი მარტო.
სწავლა ისევ დამეწყო. ვატო კვლავ უარს ამბობდა გართობაზე და მეხმარებოდა.
მერე ვნებისფერ ფერებში ვიხრჩობოდით ორივე დაუღალავად.
ნიკოლმა მიმიყვანა იმ თავის ნაცნობთან. ჟიზელი ჰქვია. მკაცრი ქალია,თუმცა თავაზიანი. კვირაში 3 დღე უნდა მივსულიყავი ხოლმე, შუალედურების და ფინალურების დროს კი დამასვენებდა.

საბოლოო ჯამში, პირობები მომეწონა.

----

სადღაც უკიდეგანოობაში ვიყავი. შავი შთანთქავდა ყოველივეს. მე კი გაშეშებული ვიწექი. შიში მქონდა დიდი,ძალიან დიდი. ვინმეს უნდა დავეხსენი აქაურობისგან,თორემ მარტო აღარ გამომდიოდა. საერთოდ, არაფერი გამომდიოდა.
ცრემლებად დაღვრის გარდა.

-წვრილა...- შორიდან მესმის ხმა.- ვივიენ,ვივიენ...- ზემოდან დამყურებს და სახეზე მისმევს ხელებს. ლამპას ანთებს. თვალებს ვხუჭავ. არაფერი მინდა. - წვრილა, აქ ვარ,ჩემო წვრილა. მე აქ ვარ.- დანამულ ლოყებს მიმშრალებს აკანკალებული.- ჩემო წვრილა,შენთან ვარ! შენთვის ვარ. შემომხედე,მიდი.. შემომხედე.- ტუჩებზე ვგრძნობ კოცნებს. თვალებს ვახელ.-ჩემო წვრილა..- შიბლით შუბლზე მებჯინება.- ძალიან მიყვარხარ,ძალიან.- მინდა ვუპასუხო. უბრალოდ აქ არ ვარ. ნამდვილად არ ვეკუთვნი სხეულს.- რამე გჭირდება?! ცუდად ხომ არ ხარ?! ყველაფერს მოგიტან, გეფიცები,არ დამეზარება.- ვერ ვხედავ,რადგან თვალებში ჩამდგარი ცრემლები მიშლის მის გამოაახულებას.
ხელში მიტაცებს, მე კი მთელი ტანი მტკივა. სუნთქვა მიჭირს და გულისცემაც მინელდება. ვგრძნობ რომ სხეულს ვტოვებ, მე კი არ მინდა. ვცდილობ უღონოდ.
მერე სითბოს ვგრძნობ სხეულზე. აღარ ვიყინები. ზურგით ვეყრდნობი მის მკერდს. თბილი წყალი მკერდამდე მწვდება.

-არ გაქვს უფლება! ვერ მოიქცევი ისე,თითქოს არ გესმის ჩემი! ეგოისტო!- მეჩურჩულება.- როგორ შეგიძლია ასე მომექცე, როცა მე ასე ძალიან მიყვარხარ.- კისერზე მაკრავს ბაგეებს.-ჩემგან ვერ წახვალ. შენზე უარესი ეგოისტი ვარ და ისეთ ოინს მოგიწყობ...- ბოდიშებს ვიხდი ულევი ცრემლებით. ბაგეები არ მემორჩილება. სუნთქვა მიძნელდება.- ისუნთქე,გეხვეწები ისუნთქე.-გულზე მაბჯენს ხელს.- ერთი,ორი..- წრიულად ამოძრავებს ხელისგულს.- სამი, ოთხი. ყოჩაღ, კარგი გოგო ხარ.-თავზე მკოცნის და აგრძელებს. ჩემი სხეულის დამორჩილებას ცდილობს. აჯანყებული სხეულის,სულს რომ სდევნის სააქაოდან.-ჭკვიანი გოგო ხარ. მიდი,ვივიენ!ჩემთვის უნდა შეძლო. ხუთი,ექვსი,შვიდი,რვა, ცხრა,ათი.-თვლას აგრძელებს. ვლღვები. მილღვება აცახცახებული სხეული. გულიც აღარ ცემს ისე ნელა,როგორც წუთების წინ. პულსს მისინჯავს თავისი მათემატიკური სიზუტით.
უხმო გლოვა მინელდება. სამაგიეროდ,ხმაურიანი მეწყება და გულამოსკვნილი ვყვები ემოციებს. სასოწარკვეთილი ვხავი. ვატო კი ოლიმპიური სიმშვიდით გამოირჩევა. მკერდიდან არ მიშორებს, არც გულზე დადებულ ხელს მაშორებს და არც მუცელზე მოხვეულს.
-ნუ გეშინია,წვრილა. მე ხომ აქ ვარ. არაფერია საშიში. ნახე, მალე მზეც ამოვა, დღეს დავისვენებთ და არსად წავალთ. ყოჩაღი გოგო ხარ.- ლოყაზე მკოცნის ხანგრძლივად.

-მე...მე..-არ ვიცოდი რისი თქმა მინდოდა.- მტკივა...- პირველივე გრძნობას ვაცხადებ.- ყველაფერი.

-დაისვენებ, გამოიძინებ და გადაგივლის. აბა,რა იქნება. ცუდი სიზმარი იყო,ალბათ. -მხარზე მადებს თავს.- ჩაიარა,მართლა ჩაიარა. უკეთ ხარ.- მკერდზე მიყრდნობილი ვჩერდები. ვუსმენ გულისყურით. თვალებს ვხუჭავ.
უკვე სიმშვიდეა,მაგრამ გამოფიტული ვარ.- ხომ ხედავ,მე და შენს ძუძუებს გვესმის ერთმანეთის.- პირველივე შესაძლებლობაზე სისულელეს ამბობს.

-ჰო,ვხედავ.გადამკვდარი ძმაკაცები ხართ.- სუსტად მეღიმება.

-სასაუბრო დაგვიგროვდა.- მეჩურჩულება.

-ჰო. -ვბუტბუტებ ბრძოლისგან გადაღლილი.

წყალი გრილდება, იძულებულები ვხდებით ამოვიდეთ.
------
-ძალიან მარტოსული ხარ და მაშინ, როცა რაღაც მართმევს შენს თავს, ზიხარ და უსმენ, ან უკრავ. არაფერი გინდა საერთოდ და მაშინებს. უშენობის წარმოდგენა საშინელებაა.რამდენიმე დღე რომ ვერ გხედავ, უკვე წუხილი მეწყება.- ლაპარაკი არ მინდა. მირჩევნია სიჩუმეში ვიწვე მისსავე მკერდზე.

-მეც ეგრე ვარ.-ვსწორდები. მუცელზე ვზივარ.- თან როგორია, შემეძლოს გეფერო და ერთ ქვეყანაშიც კი მანძილი გვაშორებდეს.-გადახრილი ვუკოცნი მხრებსა და ყელს. ყურადღებას გადაიტანს.მეც გადავიტან და კარგ ემოციებს შევისრუტავთ.

-ვივიენ,ნუ ოხუნჯობ!- ცდილობს შემაჩეროს და ემოციურ საუბარში ამიყოლიოს. მე კი წამითაც არ ვჩერდები.

-მიყვარს ოხუნჯობა.- ვჩურჩულებ და მის გულ-მკერდს განუმეორებელ დესერტად ვაქცევ.

-მართლა გეუბნები!- გულწრფელად კი ამბობს,მაგრამ შეჩერება თავადაც არ უნდა.

-მეც.- ტუჩებში ვკოცნი მღელვარედ.
მერე ანაზდეულად მიქცევს ქვემოდან და არღვევს მანძილს ჩვენს შორის.

შუბლით მებჯინება ტუჩებზე აქოშინებული.

-ეგოისტი და მანიპულატორი!- ჩურჩულებს. მერე გაბრაზებული მაბრუნებს მუცელზე და ზურგზე მეკვრის მთელი ძალით.
ეშმაკური ღიმილი მეპარება სახეზე და ტუჩს ვკბენ.
-----

-საუბარს მაინც ვერ გაექცევი.- საბანში გახვეული ვუყურებ მწვანეებში. -როგორც არ უნდა მაცდუნო.

-ჩემგან ეშმაკი ნუ გამოგყავს. შენ თუ ერთი გაღიმება გყოფნის თავის დასაკარგად,ჩემი ბრალი არ არის.

-მუცელზე მეჯექი მხოლოდ პენუარით.- თვალებს ჭუტავს.- მკოცნიდი მგძნობიარე წერტილებში და კიდევ მე გამოვდივარ სუსტი?!

-კი.- ვუქნევ თავს.- შენ თუ ძლიერი გქვია,მჩემს ოინებზე არ უნდა წამოეგებულიყავი.

-გაიძვერავ!- თვალებს ჭუტავს.

-მოძალადევ!

-როდის ვიძალადე,შემახსენე?!

-პირზე ამაფარე ხელი.

-კივილს აპირებდი.

-და რატომ?!

-მაგარი ვარ.

-მაგარი კი არა,ტყიური ხარ.

-ვივიენ! ცუდი სიზმარი ნახე?!

-არა.-თვალს ვარიდებ.

-მაშინ?!

-ვშფოთავდი, მგონი. ტირილით გამეღვიძა და მოძრაობის თავიც არ მქონდა. მეგონა სულს მაცლიდნენ.- თავი ჩახარა. იფიქრა,იფიქრა,იფიქრა.. ბევრი იფიარა და ამომხედა.

- რაღაც გაწამებს.

-ჰო.-გული მტკივა.

-რომ მომიყვე,იქნებ გაგიგო..- ხელზე მაკოცა.

-არ შეუძლიათ გაგება.მარტო ვარ ამასთან და სანამ არ გავუშვებ, იქამდე დამტანჯავს.-სევდა მერევა.

-წვრილა,სცადე... უბრალოდ სცადე.

-ადამიანი ხომ იცი,რა რთული არსებაა. ტვინი კი მეტად რთული. აი, წარსულში რაღაც მძიმე ან უსიამოვნო მომენტები თუ გადაგვხდენია, წლების შემდეგაც შეიძლება ამოიზნიქოს ტკივილებად.შეიძლება, წლობითაც იგლოვო და ვერ ხვდებოდე, რა გაგლოვებს. უბრალოდ, გრძნობდე რომ სადღაც უსამართლოდ მოგექცნენ.-თვალებს არ მაშორებს. - ჰოდა,მეც... არც თუ ისე, დიდი ხნის წინ, ცუდი ამბები გადამხდა. ცუდი კიდევ მსუბუქი ნათქვამია. გეფიცები, მგუდავს ზოგჯერ და პანიკაში მაგდებს.

-და ვერ ახერხებ გაშვებას?!

-ვერა,ვატო. ყველა გახსენება მტკივა.ვერ ვუცივდები გრძნობებს და ყველა მომძულდა, ვინც კი ხელი მკრა.

- ჰო... შემდეგ?!

-საწყისი წერტილია...

--------
ვერაფრით ვიჯერებდი რეალობას. ყველაზე დიდ სირთულეებს, ახლა რომ სიმარტივეებად აღვიქვამდი.
ისე შევეჩვიე მკაცრ რეჟიმს, სულ არ მიქმნიდა პრობლემას. სიმარტივე უფრო მღლიდა,ვიდრე სირთულე.
ვცხოვრობდი საკუთარი გადაწყვეტილებებით და აღარავის სურვილებით. ადრე მეუბნებოდნენ, თუ გინდა ბედნიერი იყო, გადაწყვიტე შენით რა გინდა და სხვას ნუ უყურებო. შენზე კარგად არავინ იცის რა გინდაო. მე კი საერთოდ არ ვიცოდი რა მინდოდა, მხოლოდ ის მინდოდა, აღარავის დავეჩაგრე. მეცხოვრა საკუთარი თავისთვის და სადღაც, რაღაცით მესიამოვნა.ყოფილიყო თუნდაც ეს კაფეში მარტოს წვენის სმა. ან სეირნობა ქუჩებში. ცეკვა მარტოს სახლში. ან დამატებითი ფაკულტეტის არჩევა. უნდა მიმეღო დამოუკიდებლად რაღაც გადაწყვეტილებები, რომ ბედნიერი ვყოფილიყავი. რომ მეგრძნო საკუთარ ცხოვრებაზე ძალაუფლება.

დ ა მ ო უ კ ი დ ე ბ ლ ო ბ ა !

საკუთარი სურვილები!

მიზნები!

მიღწევები!

ბედნიერებისთვის მჭირდებოდა შემეგრძნო საკუთარი ძალები, საკუთარ არჩევანში.

ჰოდა, მარტო იურიდიულს კი არ დავჯერდი, ავდექი და ჟულიენის შემოთავაზებულ ვარიანტში ვცადე ბედი. მისი მეგობარი რეჟისორი იყო და შერჩევით ეტაპზე მივედი.
გზაში ზუსტად ვიცოდი, სცენა მინდიდა! ვიცოდი, თამაში მინდოდა. მინდოდა მომერგო ათასი კანი. ვყოფილიყავი ათასი პიროვნება და ყველა მათგანს რაღაც ესწავლებინა ჩემთვის.
არაფერიც არ ვთქვი. ზღურბლთან ვიდექი და ვფიქრობდი, გამერისკა თუ არა. ოთახში რომ შევდგავდი ფეხს, ათასი ხასიათის მორგებას მომთხოვდნენ.

ჯანდაბას, 25 წლის ვარ უკვე! რატომაც არა?! ვცდი. მე ხომ არაფერს ვკარგავ!

შევედი წელში გამართული.
ასეთი ემოციებით მაშინ მწამდა საკუთარი თავის,როცა ჩემს ძმას ვუთხარი, დღეს ჩავაბარებ გამოცდას და მართვის მოწმობით წავალთ სახლში-თქო. მაშინვე ფასიან გამოცდაზე გავედი და 7 წუთში ჩავაბარე გამოცდა მინიმუმ 8-ჯერ ჩაჭრილმა.

-გამარჯობა..-გულწრფელი ღიმილი მომეფინა სახეზე. მათაც ასეთითვე გამიღიმეს.
ყველაფერი გამოვა!კი,გამოვა.

მთხოვეს გულიანად იცინეო, ვიცინე. გაბრაზდიო და მივალეწე ლარნაკი მრისხანედ. ჩხუბი დავუწყე ბოლო ხმაზე. მერე სიტყვით გამომიყვანეს. იგლოვე უხმოდო და მაგიდაზე თავჩამოდებულმა ვღვარე ცრემლები. თან პირზე ვიბჯენდი ხელს, ხმა რომ არ გამომეცა.
ტექსტი მომცეს ხმამაღლა წასაკითხად. ეგეც წავიკითხე. ფრანგულად ცოტას ვკითხულობდი და გამომდიოდა.

დაგირეკავთო მითხრეს.

ამას რომ ამბობენ, დიდი იმედი არ უნდა დაამყარო.

მე ჩემი ვცადე. არ დარეკავენ და ნუ დარეკავენ.
ავდექი და წავედი ჟიზელთან. უნდა გვემუშავა. სამოქალაქო დავა მიდიოდა მიწის ნაკვეთზე. ჰოდა, ისინი ვერ აგვარებდნენ,ჩვენ უნდა გაგვეკეთებინა რამე.
8 საათამდე ვიმუშავეთ, მერე ვატომ გამომიარა და სახლში წავედით პირდაპირ.
მოვუყევი,უნივერსიტეტის მერე წავედი-თქო.როგორ ჩაიარაო, ჩემიკითხა.

-არ დარეკავენ.- მხრები ავიჩეჩე.- გამოცდილება სულ არ მაქვს. არანაირი. მთავარია ვცადე აუცილებელი ხომ არაა, გამოვიდეს?!

-ჯერ არაფერი გადაწყვეტილა. აცადე,იქნებ და გიღებენ...

-შენ და შენი ოპტიმიზმი რა.

-ჟულიენმა დარეკა, ამივდივარ თქვენთანო.

-ამოვიდეს,ვის აშინებს.- მეღიმება.

-მე მაშინებს.- საჭესთან სწორდება.- ისე იწყევლება, ხანდახან მართლა მეშინია პრეზ*ერვატივი არ შემომეხეს.

-გეშინია?!- გული დამწყდა. მართლა ძალიან დამწყდა. მობილურმა დაურეკა, იმას უპასუხა..
-----

-რამდენი ხანი დამრჩა ლოდინის?

- 1 წელი და 8 თვე.- ვატომ უპასუხა.

-პატარა რომი მაგდენ ხანში იქნება?!- ჟულიენი გაგიჟდა. - 2 წელია ვიცდი! 2!

-ჟულიენ,გეყოფა!

-არაფერიც არ მეყოფა! გუშინ გავიარე მაღაზიებში, პერანგს ვეძებდი და ვიტრინიდან, ამ ლამაზმა შარვალმა დამიძახა.- პატარა ყუთიდან ამოაძვრინა მდოგვისფერი შარვალი. ისეთი პატარა ზომა იყო, თვალი გამიშტერდა.- მერე ეს ფეხსაცმელები დავინახე.- მოსერო ფერის ფეხსაცმელები ამოიღო და თეთრი, სადა ზედა.- თავი ვერაფრით შევიკავე. მე შვილი არასდროს მეყოლება და ჯერარსული რომი მიყვარს განსხვავებულად. ბავშვები დიდად არ მხიბლავენ,რომი მეყვარება, ზუსტად ვიცი. - გული მომეწურა.
-----
შვილზე არ მიოცნებია. მართლა, არ მინატრია. ჩემი პატარა და-ძმა, ისეთ დროს დაიბადნენ, ბავშვობის წლები გადაიფარა. ზოგჯერ დღე ისე გადიოდა, თამაშსაც ვერ ვახერხებდი, რადგან პატარებისთვის უნდა მეჭმია ან დამეძინებინა. ის დრო, ბავშვები გემოზე რომ თამაშობდნენ, ან ერთმანეთთან სტუმრობით რომ ერთობოდნენ, მე ბავშვი მეჭირა ხელში და ვარწევდი. დედა მუშაობდა და ბება მაგ დროს საჭმელს აკეთებდა. ერთი პერიოდი, ბავშვის გაგონება არ მინდოდა. უცხოების ბავშვებსაც ვერ ვეფერებოდი. ცოტა რომ წამოვიზარდე, უფრო არ მინდოდა გაგონება რამის.
ახლა კი,რომი მყავდა ტვინში გამჯდარი. მინდოდა რომი, საყვარელი ადამიანისგან. ძალიან მინდოდა, მაგრამ ჯერ კიდევ მქონდა სამაგისტრო გამოცდა/ნაშრომი დასასრულებელი და სადოქტორო დასაცავი. თუმცა მე ის მაღელვებდა, ვატო სულ რომ არ ახსენდებდა ბავშვს. ზოგჯერ ჟულიენს არც უსმენდა.

ვიკას ზარს ვუპასუხე.

-ტირილი მინდა!- წუწუნებს.- ვერ გავერკვიე, მიყვარს თუ არა...

-ამდენ ხანს თუ ვერ გაერკვიე, კარგად ყოფილა შენი საქმე.- მეღიმება. მე კი ვიცი,რაც ხდება, მაგრამ თქმისგან თავს ვიკავებ.

-გიორგი ჩანს ფრონტზე.- ოხრავს.- მიყვარხარო მწერს.

-მიაბლოკე რა,ტვინი წაჭამა.- მარტივად გადავჭერი საკითხი.

-და მაგისი ტანჯვის ყურება ავიცილო?! შანსი არაა!

-ხოდა,აბა რა გინდა. მაინც არჩევანს 2 კაცს შორის აკეთებ. ან სანდრო ან დათა.

-აუუ!

-დროზე გაერკვიე,რა გინდა. იმოტომ რომ მერე, გართულდება ყველაფერი.

-ვერ ვერკვევი!

-შენ რა მექალთანე კაცივით მოგდის?! ერთი ნაშად რომ უნდათ და მეორე-შეყვარებულად. ეგ მაინც იცოდე, დაგიყოლიებდი გასაყვარლებაზე.

-ნუ მეკაიფები,როცა ვდარდობ!

-ეხ,ზოგს რა გასჭირვებია და ზოგს რა.-თავს ვაქნევ სიცილით. ვატო შემოდის ოთახში. მაისურს კიდებს სკამზე და საწოლზე ზურგით ეცემა.

-გშია?!-ვეკითხები.

-არა.- ერთ ბრუნში ჩნდება ფეხებს შორის და მაისურს მიწევს ზემოთ, მერე კი შიშველ მუცელზე მადებს თავს.

-მოვიდა?! გინდა,მერე დავრეკო?- ვიქტორია მეკითხება.

-არა,არა. იყავი.-თმებში ვუცურებ თითებს.

-აუ,რა! დამეხმარე გადავწყვიტო.

-მე კი არა,შენ უნდა გადაწყვიტო. მე რა ვიცი, შენ რომელი გინდა?!

-ავირიე,მართლა.

-ფაქტია,დათას უყვარხარ. სანდროს ვერაფერი გავუგე.- მშვიდად სუნთქავს ჩემს მუცელზე. მე კი ჟრუანტელი მივლის. ტუჩებზე ვატარებ თითებს. -მაგრამ... - გონება მერევა.- ჰო,შენ უნდა აირჩიო. მე ვერაფერს, ვიზამ. - კბილებს მავლებს თითებზე. მეღიმება და ვცდილობ გამოვტაცო.

-მენატრები.- ჩურჩულებს მობილურში.

-მეც,ვიკა. ძალიან მენატრებით და ძალიან მიყვარხარ. მართლა.ჩემი ბედნიერი სტუდენტობა, თქვენთან იყო. აქ მოსაწყენი ხალხია, მაგრამ ქაჩავენ რა.- თითს საბოლოოდ ვაცლი. სამაგიეროდ, მაიმუნობას განაგრძობს და მუცელზე მადებს ხელს.
გული მიჩქარდება. მისი სიმხურვალე მედება.

-აუ,მაგ ვირს ვერ ვიტან!

-ვატო,ვერ გიტანს.- ვახმოვანებ.

-ვიქტორ, როგორ ხარ?-ხმამაღალზე ვრთავ მობილურს.

-შენზე კარგად.- ეპასუხება.

-მე მყავს ვივიენი, ამიტომ ვერანაირად ვერ იქნები.

-დავიბრუნებთ. დავარწმუნებ, გაგეყაროს და ჩამოვიდეს.- წაიგესლა.

-თუ დაითანხმებ..

-ვიტყვი,რომ მოძალადე აღმოჩნდი. ან საყვარლები გყავს.- მეცინებოდა.

-კი,მყავს.- ეღიმება. მე ღიმილი მაშრება.

-ვიკა,დაგირეკავ. ოჯახური გარჩევა მაქვს, ქურდულ-ყარაჩოღლური ელემენტებით.-ვითიშავ.- რაო?! რანაირი ხუმრობები გაქვს?

-განსაკუთრებული.- მუცელზე მაკრავს ცეცხლოვან ბაგეებს.

-შენს საყვარელს ეკოცნავე მასე.- თმას ვქაჩავ.

-ახლავე.- ზემოთ ამოწეული თავსზემოთ მიკავებს ხელებს.

-არ გაბედო!- თვალებს ვქაჩავ.- არ გაბედო,თორემ სასარგებლო ადგილს გაგიოხრებ!- მაწვება მთელი ტანით, მე კიდევ გიჟივით ვაქნევ თავს და ტუჩებს ვკუმავ.

-ვბედავ.- ყბაზე მავლებს ცალ ხელს და ტუჩებით მეკრობა.
ვგიჟდები. ვგიჟდები და ვიშლები ჭკუიდან. ხელებს ვეჯაჯგურები და კოცნითვე ვპასუხობ.
მინდა ყველა დეტალი ვიგრძნო შეხებით. დავიარო მისი გასაგიჟებელი სხეული. მერე ყბიდან მაშორებს ხელს და მაისურში აცურებს. ეტყობა მკერდთან აქვს საქმე. არც შევმცდარვარ, შემომეხვია მონდომებით და ესეც გამოეპასუხა თავისთვის.
ნაზი ამბორით მივიდა ყურამდე და ბიბილოზე გამეთამაშა.

-ეჭვიანობის სცენებს ნუ მიწყობ, დაუსაბუთებლად.- მეჩურჩულება და ჩემს სუნს ინახავს ფილტვებში. ცერს მისმევს მაისურის ქვეშ შეპარული და მერე მეშვება. გვერდით გორდება.

-რას აკეთებ?- ვეკითხები აღელვებული.

-არ გაბედოო,ხომ თქვი. დაგამშვიდე და არ ვბედავ.

-უკვე გაბედე!- თვალები მენთება.- ვირო!- ფეხე ვდგები გაბრაზებული. - ახლა მართლა ვინმე ეძებე, რომ დაგაწყნაროს!თორემ ცოლი ვერ გყოფნის.- ისაა ოთახიდან უნდა გავიდე,რომ მისი ხმა ჩამესმის.

-თუ ვხვდებოდე,რა გინდა... მოძალადე არ ვარ, ჩემთან დაწოლა გაიძულო! არ მინდაო ხომ თქვი!

-ხომ აგყევი!- დავუყვირე. ფეხზე წამომდგარი მატრიალებს სარკისკენ. კომოდის თავზე რომ ჰკიდია.

-შენი აზრები ჩემს ტვინში არ გადის. თუ მართლა ძალადობის გათამაშება გინდა,გავითამაშოთ.- გული მიჩქარდება. ხელებს კომოდზე მაწყობინებს. ქვედაბოლოს მაღლა სწევს.

-ვატო..- თვალები დავხუჭე.

-ჩშშ! ხომ გინდოდა, მოგეწონება.- მხარზე მკოცნის.- ოღონდ უყურე.- ჩამოშლილ თმებს გვერდით მიყრის. ჩვენს შორის არსებულ ბარიერად ქცეულ ნაჭერსაც აშორებს ჩემს სხეულს.
თვალებს მაგრად ვაჭერ. მინდა, მაგრამ ვღელავ... მართლა ვღელავ.

მერე მის შეხებას ვგრძნობ. უნდა მომადუნოს. მკერდზე მეფერება ზურგიდან აკრული.

-ვივი, ძალიან ძალიან ლამაზი ხარ.- ყურში მეჩურჩულება. ცხელი სუნთქვა მელამუნება.- მიყვარხარ და შენს გარდა, არავინ არსებობს. არც იარსებებს, მხოლოდ შენ ხარ ასეთი.-მაისურს მაცლის და მხრებს ამბორის კვალს ატყობს. ხერხემალს უყვება მხურვალე ბილიკებით და ჟრუანტელის ქსელებს გზავნის სხეულში.
ვგრძნობ ტუჩებს ჩემს კანზე.
ვგრძნობ მის ამონასუნთქს.
კიდევ ხელებს, მკერდზე. წამით რომ არ წყვეტენ ალერსს.
ერთიანად ვეშვები და მივყვები: რიტმს,მუხტებს,გრძნობებს,შეხებებს.
მზად ვარ,მზად ვარ,მზად ვარ. კისერს უკან ვაგდებ სიამოვნებისგან და ღრმად ვსუნთქავ.
ხელით მამოწმებს თავადაც და უკვე იცის,რა მოსდევს ამას.

-პირზე უნდა ამაფარო ხელი.- ვჩურჩულებ. ვიცი,ემოციებს ვერ შევიკავებ.
ზურგზე ვგრძნობ ცივ წვეთებს. სწრაფად ვახელ თვალებს. სარკიდან მიღიმის. ზეთი ყოფილა, მე რომ გამომშრალი კანის ბზინვარებისთვის ვიყენებ. თითებს მატარებს ხერხემალზე და მკოცნის მხარზე.

- მძიმე სამუშაო დღის მერე, გართობა არ გვაწყენდა, ხო?!- ზურგს მიმასაჟებს ნაზი, ჰაეროვანი მოაძრაობებით.

-ჩამეძინება.- თვალებს ვნაბავ. - დავწვებოდი მაინც და ისე გაგეკეთებინა.- უკვე მაგრად მაჭერს ხელს და ზურგიდან პირდაპირ მკერდთან აცურებს ხელს და მიჭერს.

გული მიჩქარდება. წინ მხრის უხეშად და უკნიდან მაწვება.
კივილი მინდება, ისეთ დღეში ვვარდები. მზად ვარ, მართლა ვიძალადო,იქამდე სანამ ქანცი არ გაგვძვრება ორივეს.

-რამდენს ლაპარაკობ?- ერთ ბიძგში მიერთდება. წამით ჩერდება სამყარო. ფეხები მიცახცახებს და გული ყელში მებჯინება.- რაო, ენა ჩაგივარდა?!

-მოძალადე ხარ!- როლში შეჭრილი ვცრი კბილებიდან და კისერი უკან მივარდება კვლავ.- პირუტყვი! არამზადა! ვერ გიტან!-ვნება მაცდევინებს ბგერებს.

-ვივიენ,ყვირილი არ გაბედო. ამჯერად დამიჭერენ.- ქოშინებს ჩემზე აკრული და მარჯვენას ჩემს მკლავზე ასრიალებს.

- გამიშვი,უნდა გამიშვა!- ვითომ ვეურჩები. წამით მართლა შეშდება და კიდევ სურვილისგან გაგიჟებული ვეუბნები, გააგრძელოს.

ხვდება,რაც მჭირდება. ხვდება, რასაც ვაკეთებ. მოსწონს, ვხვდები რომ თავადაც იზიდავს და სახეზე მეფინება ღიმილი.

ლოგინზე მაგდებს და კვლავაც ზურგიდან მეკვრის. პირდაპირ ყელში მაფრქვევს ხშირ,ცხელ ჰაერს. ქშინავს ყურთან და თმაზე მექაჩება.
ოფლით მეცვარება სხეული.
-ვატო,ვატო..- კივილს ვაპირებ და ისიც პირზე მაფარებს ხელს.

-ჩშ!- მიბრძანებს და ისევ ჩემს დაპრყობას განაგრძობს.
----------
-ხელშეკრულებაში შეცდომაა.- ჟიზელი მიდებს საბუთებს წინ.

-კონტრაჰენტებს მოელაპარაკე, აუხსენი რა ხდება და ხელახლა შეადგინე დოკუმენტები. - ყველაზე მოსაწყენი საქმიანობაა.
--------
სახლში მივყავარ ისევ ვატოს. სენდვიჩებს ამზადებს და მისმენს. ვუკითხავ სამაგისტრო ნაშრომს, დასკვნის ნაწილიდან. ახლა, მხოლოდ პრეზენტაცია მრჩება გასაკეთებელი, ეს ნაშრომი უკვე დასარედაქტირებელია და გადასაგზავნი.

-მომწონს! ახლა,შეჭამე და ავაწყოთ ეგ შენი პრეზენტაცია.

-აუ,ხვალ ავაწყოთ.- ვწუწუნებ.

-ხვალ სხვა რაღაც მაქვს გეგმაში შენთან ერთად.

-აუ,მითხარი რა.- დაინტერესებული შევციცინებ თვალებში.

-ხვალ გაიგებ. ახლა ავაწყოთ და მერე ცოტა უნდა მოგეფერო.- სხვათაშორის ამბობს. მე კი სხეულში მთელი ორომტრიალი მეწყება.
მართლა მეხმარება. გრაფიკებს მაწყობინებს მარტივად და რამდენიმე მეთოდს მასწავლის. შეიძლება კიდევ დაგჭირდესო. სახასიათო და იშვიათ ფოტოებს პოულობს, ასეთი არავის ექნება და შენ მაგარი ჭკვიანი გამოჩნდებიო.
ბევრი ვიკამათეთ. ბევრიც მაცინა თავისი კომენტარებითა თუ არგუმენტებით.
მერე მისი პრეზენტაცია ავაწყვეთ და მოფერების თავი, აღარც გვქონდა. მიგვეძინა ერთმანეთზე.
------
ხელშეკრულებას ვადგენდი მოღუშული სახით. იმდენჯერ შემადგენინეს,უკვე ზეპირად ვიცოდი სად რა უნდა ჩამეწერა. უცხო ენაზეც დიდად აღარ მიჭირდა, თუ რამე სიტყვას ვერ ვიხსენებდი ან არ ვიცოდი, ვაყო იყო ჩემი მხსნელი. მთავარი ის იყო, რომელიმე კონტრაჰენტს პირობის შეცვლა არ მოეთხოვა,თორემ თავიდან მომიწევდა შედგენა.
მოსაბეზრებელი საქმე კი იყო, მაგრამ საკმაოდ შემოსავლიანი. გარედერობი განმიახლა თავისუფლად აქედან აღებულმა თანხამ. ნაწილს დედას ვურიცხავდი ანგარიშზე, იქნებ ცოტა ამოისუნთქოს-თქო, ვფიქრობდი. ვატომ მითხრა, მთლიანად გადაურიცხე შენი ხელფასი და მე მოგცემ სახარჯო ფულსო,მაგრამ ვიუარე. ისედაც ბევრ რამეს იხდიდა თავად.
ტაბიძე მთელი კვირა არ მენახა კვლავაც. ხშირად უწევდა მარტო მოგზაურობა,მე კი ვერ მივყვებოდი, სწავლის და სამსახურის გამო. არადა, მითხრა, საფრანგეში,შენ რომ მოგეწონება, ისეთი ადგილები ვნახეო. დავვინტერესდი და გულიც დამწყდა, რომ ვერ ვნახე ვერაფერი.სამაგიეროდ, ინგლისურად და ფრანგულად წავიკითხე თითო-თითო წიგნი და იმხელა სიამოვნება მივიღე, საფრანგეთის დათვალიერებას კი მერჩივნა.
საერთოდ,წერა და კითხვა ის ნაწილი იყო,რომელსაც,ალბათ, ვერასდროს დავთმობდი. ისე, რომ წერ ხომ მაგარია, შენს სამყაროს შლი ყველასთვის, მაგრამ განა ყველას შეუძლია შენს სამყაროში სეირნობა?! არა,ყველას არ შეუძლია.
მკითხველობა ხომ საერთოდ, ყველაზე მაგარი საქმიანობაა. მსახიობივით შეგიძლია შეძვრე მილიონობით კანში. იყო შემოქმედი ავტორის დახატულ ქვეყნიერებაში.
უცებ,ტაბიძის მონატრება ვიგრძენი. სულში შემიძვრა განცდა.არანორმალურად მინდოდა ჩავხუტებოდი და გაბუშტულ ტუჩებზე მომეჩქმიტა. ვაიძულებდი ხოლმე გაჩერებულიყო,რომ მოვფერებოდი. თვითონ მაშტერდებოდა ხოლმე და ზურგზე მეფერებოდა რითმულად. მერე მიღიმოდა. ჩემი ღიმილი იყო, მხოლოდ ჩემი.ეგოისტურად მსიამოვნებდა.

საღამოს სახლის გზას დავადექი. ტაქსი გავაჩერე, ჯერ კიდევ კანკალი გამდიოდა ვირთხებისა და თაგვების არსებობაზე. თუმცა მაინც მიწევდა სიარული ვატოსთან ერთადაც და მის გარეშეც.
მეძინებოდა, თავს ძლივს ვიმაგრებდი. არადა, სამაგისტროს მოკლე ტექსტი მქონდა დასაწერი, პრეზენტაციისთვის. მეტირებოდა მაგის გაფიქრებაზეც კი. გამორჩეულად რთული არ იყო წარდგენა, მთლიანი სწავლის პროცესი იყო რთული და ეგ გადავლახე,ახლა კი პატარა გამოსვლა მაშინებდა.
ქათამი ვარ,აბა რა ვარ.

"რას აფუჭებ,ვაჟკაც?" ვატოს მივწერე. უცებ ზარი შემოვიდა მობილურზე,მირეკავდა.
" მე კი არა,შენ რას აფუჭებ!" - შემომიბრუნა.-"გაგახსენდი, ხო? თავხედო ბავშვო!"
"უშენოდ ვერაფერს"- მძიმედ ამოვისუნთქე.ბოლო ხანებში, გულზე და სუნთქვაზე მქონდა პრობლემა. ესე მეგონა,ჰაერი მელეოდა ხოლმე და გულზე მაგრად მიჭერდნენ ხელებს.
" ჩამოვალ და გასაფუჭებელი გაფუჭდეს!"-მისი ხმა ყურს სასიამოვნოდ ედებოდა.
"ნუ მიყვირი!"- გამეღიმა.
"კი არ გიყვირი, ნუდებს ვათვალიერებდი." - აღიარა.

"მაგისთვის გცხელა?!" - წარბები შევკარი.
" მაგისთვის მცხელა,აბა სხვა რისთვის?! ტყუილად კი არ გიღე."
"შე გაფუჭებულო კაცო, პირდაპირ რომ მახლი,შემაპარე მაინც!" - მეღიმება კმაყოფილს.
" როგორ დაგიმალო შენს ნუდებში რომ დავძვრები?!"
" არ დამიმალო. რა დასამალი ეგ არის."

"ჰო,კარგი ბიჭი ვარ."
"თუ ხასიათზე ვიქნები, კიდევ ჩაგიყრი."
"თუ კი არა,ჩამიყრი. მე აქ ვიტანჯები."
" შენი არჩევანია,თუ ძალიან შემაწუხებ, დარჩები ჰაერში."
"არანაირად! ძველები მაქვს და თან ნანახიც მყავხარ, ჰაერში შენ რჩები."
"მეც მყავხარ ტიტლიკანა ნანახი. ვერაფერს იტყვი."

" სულ 5 წუთით მაინც ვიყო შენთან." - ამოიწუწუნა.
" მეორეჯერ ამდენი ხნით არ გაგიშვებ.სულ მუხლის ჩოქვით რომ მეხვეწონ,შანსი არ გაქვს."
"შენ გემონებით!"- ფხუკუნებდა.-" ჩემო პატარა ქაჯთა ანტილოპავ!"

"შენ თუ ნორმალური იყო."-ჩამეღიმა.-" იცი როგორ მომენატრე?! იცი,მაინც??"

-"არ ვიცი,წვრილა."- ისე მომნატრებოდა ვერ ველეოდი.

-"იცი! მე ხომ ვიცი რომ სიგიჟემდე მოგენატრე და მალე ვეღარ გაძლებ, ჩამოხვალ."

-"კი და შემოსასვლელშივე აგიღებ ჩემო უგემურო სიამოვნების ზენიტო."

-"უგემური ვარ?"- მეწყინა.
-"ცოტა ცოტა,მაგრამ მერე გაგემრიელებ. შენი ძვლები მერჭობა ხოლმე და ჭკუიდან ვიშლები."

-"წავედი რა!აღარ დამირეკო! ვინმე გემრიელს ეხუტე!"

-"რა გწყინს ერთი რა. უნდა გიხაროდეს."

-"რა,საკუთარ ქმარს რომ ვერჭობი ძვლებით?"- გავღიზიანდი.

-"მეც ხომ გერჭობი,დიდი ამბავი. თან ორივეს გვსიამოვნებს."- იდიოტი!

-"შენ რა იცი, მსიამოვნებს თუ არა!"

-"გეფიცები,იგრძნობა. მეც მსიამოვნებს შენი ძვლების შერჭობა."- წარბები შევკარი.

-"ნეტავ არ გიქრიდეს თავში."- ჩამეცინა.- "გამაფრთხილე ჩამოსვლამდე.."

-"გაფრთხილება სულ არ გჭირდება, სადარბაზოდანვე გესმის ხოლმე ჩემი ნაბიჯების ხმა. ყურები გაქვს დაცქვეტილი."- მეღიმება.

-"ჰო,შენ რომ მოდიხარ, ცოტას ვერთობი ხოლმე."

-"ვის აქვს ყურები ლოკატორებივითო?!"

-"მე."- თავი ჩავხარე.

-"რამ მოგაწყინა,ვგიჟდები შენს ყურებზე!"

-"მხოლოდ ყურებზე?!"

-"კი. განსაკუთრებული ნიჭი გაქვს მანდ და.."- მეღიმება.
-"არადა,აღიარებული გაქვს,რომ საოცრება ვარ."

-"კი,ჩემი უჟანგავი ჟიგული ხარ."

-"ჩამოხვალ და დაგლეწავ!"- დავემუქრე.

-"ჩამოვალ და მიიღებ ყურის ძირში!"-დაიმუქრა.
-"აგფატრავ!"
-"წაგითაქებ!"-გააგრძელა.
-"გაგაცამტვერებ."
-"გაგატიტვლებ!"- კუშტი შემეკრა ისევ.
-გარყვნილი ადამიანი ხარ."
-"რატომ ერთი, პატიოსან მოფერებაზე არაფერი გსმენია?! თუ არ მოგფერებივარ ჯერ ეგრე.."

-"მომენატრე,ვირო!"

-"კი,ვიცი. იგრძნობა."
-"ნერვებს მიშლი,წავედი!"
-"ჯერ მაკოცე."
-"დისტანციურ კოცნებს არ ვარიგებ აქ."
-"ჩემთვის გენანება 1 კოცნა?"

-"კი."

-"მადლობა კოცნისთვის,გავიქეცი!"- ჩამყვირა მობილურში და გათიშა.
გადავიხადე მგზავრობის თანხა და მანქანიდან გადმოვედი. ჟულიენი მიქნევდა ხელს აივნიდან, ამოდი ჩემთანო.

-რა ხდება?!- ავძახე.

-სასწრაფოდ! გასასვენებელი სანამ გავხდი!- ამას რომ ამბობდა, აშკარად ვერ იყო კარგად საქმე. ადგილს მოვწყდი და კიბეებზე ავირბინე.
კარში დამხვდა ჟულიენი.

-ჰე რა ხდება?!- ვკითხე აღელვებულმა.

-ვერ გავერკვიე,თევზი ხარ თუ მერწყული. აშკარად ნაზავმა საოცრებები აკეთე.-ფეხზე ვიხდი და ჩანთას ვკიდებ საკიდზე.

- გარდამავალ პერიოდში დავიბადე. რა ხდება?!

-რა ხდება და რატომ არ მითხარი, შერჩევითზე თუ იყავი?! გიჟივით გეძებს კასტელო!- ხელები აიქნია თვალებგაბრწყინებულმა დემონსტრაციულად.

-ჰა?!-დავიბენი.

-ტაბიძე გადაირევა! პირდაპირ გენიალურ როლზე დაგამტკიცეს!- რას ამბობს?
-ჟულ,ამიხსენი!- მისაღებში შესული დივანზე ვჯდები.

-ახსნა შენ მოგიწევს ჩემთვის, თორემ მე შენთვის არაფერი დამიმალავს. გადარეულები გეძებენ, დაიკარგა შენი საკონტაქტო ნომერი, მერე აღგწერეს და შენი ფოტო ვუჩვენე, ეს ხომ არ არის-თქო. კი,შენ საიდან იცნობო და წნევამ ამიწია იქვე. სერიოზულად, 140 მქონდა.- რაზე მელაპარაკება?!- ვივი, მე რომ გითხარი, მსახიობებს ეძებენ ფილმისთვის-თქო, ისეთები ჩაგიტარებია, გადარეულები გეძებენ! მთავარ როლზე დაგამტკიცეს, მთავარზე!- ყვირის აღელვებული და დივანზე წვება ზურგით.

ჯერ გავრკინდი ერთ ადგილას. ჰაერის მიწოდება წუთით შეწყდა. გონება გამეთიშა. საკუთარი გულისცემა აღარ მესმოდა.
მცხელა,მერე სიცივე მივლის. გამაკანკალა.
ჟულიენი ყვირის. ბოთლს ხსნის და ჭიქას ავსებს ღვინით.

-პატარავ,ყველაფერი გამოგვივა!

-მე... ამიყვანეს?!- ყელი მიშრება.

-კი,კი,კი! შენ ითამაშებ მთავარ როლს. ჩემო ნიჭიერო! დასაჩუქრებული ადამიანი ხარ, მრავალი ნიჭით.-ემოციებშია.

-მართლა..რა მაგარია..- გონს ვერ მოვდივარ.

-რას დამიშტერდი, ამოვა კასტელო! თავს ნუ ირცხვენ! - ფეხზე წამომაგდო ბუტბუტით და აბაზანაში შემაგდო, წყლიანი ხელიც მომისვა სახეზე. - გონს მოდი! ენა გადაყლაპე?!- ლოყებზე მიტყაპუნებს სველ ხელებს.

ისევ გავითიშე. ყვირილი მომინდა ბედნიერებისგან. ემოციები ყელში მომაწვა, ხმა კი არ ამომსვლია..
თვალები ამემღვრა და სიხარულის ცრემლები დამეღვარა.

წლები ვცხოვრობდი ბნელში. არსებობისთვის ვიბრძოდი და ოცნებებს გულის სიღრმეებში ვჩქმალავდი. შორიდან ვუყურებდი, როგორ უხაროდათ სხვებს ოცნებების რეალიზაცია. მიხაროდა მეც, მაგრამ საკმარისი არ იყო. მეც მინდოდა სანუკვარი ნატვრა ამხდენოდა,მე კი არაფერი მიხდებოდა. გულდაწყვეტილი ვიყავი და ზოგჯერ სიცოცხლეც არ მინდოდა.მძიმე დაღად მესვა წარსული და აუხდენელი ოცნებები.
სულს მიწვალებდა ბნელეთის აჩრდილი და წამს დამონებული ოთახში ვიწექი უღონოდ ხოლმე.
ახლა კი ვერ ვიჯერებდი,რომ ფორტუნა ჩემს მხარეს იყო. ამდენი რამის შემდეგ, ნუთუ შანსები მქონდა?! ნუთუ ვიმსახურებ ამხელა რამეს?!
-ამიყვანეს..- ვჩურჩულებ ნერვებს აყოლილი.

ნუთუ ოცნებები ხდება?! ნუთუ შანსები ყველას გვაქვს?!

-სენსიტიური გახდი,ახლა თუ ორსულად ხარ, ღიპუცა სანამ დაგედება... ვაიმე,რომი!

-არ მჯერა!-ამოვისლუკუნე.- ამდენი ხანი რომ არ გამოჩნდნენ, ვიფიქრე..-ხელისგულებში ჩავრგე თავი.

-გიჟივით რომ გამოასკდი,მაგის ბრალია!ვატო გადაირევა.- მკერდზე მიხუტებს.- შებმას რომ დაგიწყებენ, იმდენს იზამს, ჩემს თხოვნას შეისმენს და დაგაორსულებს.თუ უკვე არ ქნა.

-მოიცა,გავგიჟდები ახლა! თან მთავარ როლზე?!- სუნთქვა მერევა. -ვერ ვითამაშებ მაგ როლს. თამამი სცენებიც შედის, მე ვერ ვითამაშებ. - გული მწყდება. არადა ოცნებასთან რა ახლოს ვიყავი,ცოტაც და შევეხებოდი.

-რაებს ბოდავ, ერთხელ გაკოცებენ და ეგ არის. ვატოს გავაკავებთ.

-გამორიცხულია,მას არ იცნობ. სხვა თუ მეხუტება,იმაზეც პრობლემა აქვს.

-დაიცადე,ჩემს ჩახუტებაზეც?!- თვალებს აწვრილებს.- ზედმეტია შენს ცხოვრებაში,განქორწინდი.

-თქვენ ძლივს აგიტანათ.- თავს ვაქნევ.

-მაშინ არ გაეყარო. რომი მარტოს ვერ გეყოლება.

-როდის ამოვა კასტელო?!- თემა შევცვალე თუ არა, წამსვე ზარის ხმა გაისმა.

-მოვიდა. თვალები მოიბანე და თავდაჯერებული ღიმილით გამოდი! შენ ამას შეძლებ! - ლოყაზე მომისვა ხელი.
------

- გამორიცხულია.-თავს ვაქნევ.- ავგუსტინას როლზე მოვედი მე და არა მთავარი პერსონაჟის. ვერ გავშიშვლდები ეკრანზე და ვერც თამამ სცენას ვითამაშებ.

-დაქორწინებულია და ქმარი ჰყავს ეჭვიანი.- ჟული ერთვება. - შეიძლება მსახიობები ჩაგილურჯოს ან ტრამვატოლოგიურში წაგიწვინოს, ეგეც უკეთეს შემთხვევაში.

კასტელო მაშტერდება. ჭიქას ხელში ათამაშებს.

-ჟულ,ვატო არაფერ შუაშია, მე ვერ შევძლებ სხვის შეხებას.- ვატოს დაცვის სურვილი მიტევს.- მართლა ვერ შევძლებ მსგავს რამეს.- ოცნება გამისხლტდა. კვლავაც გამისხლტდა.

-მირჩევნია ეგ მომენტი ამოვიღო საერთოდ,ვიდრე შენზე უარი ვთქვა.- წინ იწევა კასტელო.- არადა, ეგ სცენა,მეტ ხიბლს შესძენდა.

-არ მინდა,ჩემ გამო რაიმე დათმობაზე წახვიდეთ. იქნებ, ვინმე იპოვოთ, უფრო თამამი. იქნებ მან გაიხადოს ხელოვნების სახელით მილიონი კაცის თანდასწრებით.- გულზე ვიდებ ხელს.- უბრალოდ, სხვა რამეშიც შეიძლება ხიბლი იყოს. სხვა რამითაც შეგიძლიათ თავი დაამახსოვროთ მაყურებელს.

-მაგალითად?!- თვალებში მიყურებს.

-პერსონაჟის გულწრფელობით, სიყვარულით აღსავსე მზერით, მაცდური ღიმილით, ტკივილიანი ცრემლებით, თვითონ ისტორიით, უმშვენიერესი ბუნებით.

-და შენ რატომ მოხვედი, ავგუსტინას როლზე?!- თავი ჩავხარე.

-საინტერესო პერსონაჟია. ბედნიერია და მუდამ იღიმის ხალხში. ავგუსტინა,კარგი მეგობარია. ცოტა ჩაგრულიც. ყველაზე მეტად მისი გულდაწყვეტილი გამოხედვა წარმომიდგენია. ქვემოთ იხედება, იღიმის ამღვრეული თვალებით. ცდილობს დაფაროს გრძნობები, მაგრამ იმდენად დიდი იმედგაცრუება ხვდება წილად, ვეღარ იტევს და ასე დგას, თავისთვის მარტო.- ტანში გამცრა. თვალწინ წარმომიდგა ტანდაბალი ქალი.სევდიანი თვალებით და ნაძალადევი ღიმილით. სხვა გზა არც აქვს.უნდა გაიღიმოს და ღამით სასმელს მიეძალოს.

-მაგრამ შენ ითამაშებ იმ ქალის როლს,რომელზეც გიჟდებიან. იქნები იმ კაცის ცოლი, რომელმაც პირველმა მოგინადირა.- მეცინება. ხალხი აუცილებლად დამცინებს.

-ვივიენ!- ჟული მიჯდება გვერდით. მე ღვინის ჭიქას ვიყუდებ.

-შემდეგ ხალხი გაიცინებს.- ჟულიენმა მომჩქმიტა.

-უკაცრავად?!- კასტელო წარბს სწევს.

-იმდენად ლამაზი უნდა იყოს მთავარი პერსონაჟი, რომ მამაკაცები გადარიოს. მოდი, რეალურად შევხედოთ სიტუაციას, მე საკმარისი არ ვარ.- ჭიქას ვავსებ.- გჭირდებათ ვინმე გრძელფეხება.

-მე მჭირდება მართლა ლამაზი და არა გამომწვევი. მჭირდება ტანად სუსტი, სტანდარტულზე დაბალი გოგონა, ლამაზი ღიმილითა და თვალებით. რომ მდომოდა ქერა, ცისფერთვალება, დიდი მკერდით, ვიშოვიდი. მე მჭირდები შენ, შენი ხასიათით და თუ არ..

კივილი მომინდა. მართლა ყველა დამცინებდა.ისეთი გამხდარი ვიყავი, თან დაბალი და არც იმდენად ლამაზი, რომ ვინმე გადარეულიყო ჩემზე.
დამცინებდნენ და კიდეც ერთხელ მომიკვდებოდა გული. ხალხი ხომ არ გაპატიებს არაფერს. იმასაც კი, რაც შენზე არაა დამოკიდებული.
მეც არ მპატიობდნენ. ბოროტი ენითაც უთქვამთ და სიცილ-კისკისითაც ცუდი. გულიც ბევრჯერ უტკენიათ და სულ ვუღიმოდი ხოლმე. ჩხუბით ბევრჯერ არ მიჩხუბია, მაგრამ თუ მიჩხუბია,ისე რომ ცხოვრება აღარ მოსდომებია მეორე მხარეს.

არ მინდა ვინმემ დამცინოს..

-სხვებმა ისე რომ ვერ დამინახონ?! ისევ რომ ჩემს " ნაკლოვანებებს"
გაუსვან ხაზი?

-და რა ნაკლი გაქვს?!-ჟულიენი წამოენთო.-ბასეინზე მყავხარ ნანახი. მართლა ლამაზია, წარმოუდგენლად ლამაზი. წყალში ხომ საერთოდ.- თავისას მიერეკებოდა.- შენ აუცილებლად ითამაშებ მთავარ როლს. დაინახე შენი თავი ისეთი,როგორიც ხარ.

-აი,შენი ტექსტი.- წინ დამიდო ფურცლები.- შენ ხარ დამტკიცებული მთავარ როლზე, 1 კვირაში გადაღებები იწყება. წარმატებებს გისურვებთ.- გამიღიმა კასტელომ.

-მე..- ოცნებას ვუშვებდი, ის კი თავად მეჭიდებოდა.

-მადლობის თქმა უნდა,ალბათ.- ჟულიენმა მიაწოდა უცნაური სახის ნამცხვარი. აქამდე არც კი მენახა, არათუ გამესინჯა.

დიდ ხანს ვისაუბრეთ. გადაჭრით არც თანხმობა მითქვამს და არც უარი.ჰოდა, კასტელომ ჩემი ნომერი ჩაიწერა, გასაქცევი ვარო და წავიდა.

დივანზე ავკეცე ფეხები და ჟულიენს მივეხუტე.

-ჩემო პატარა.- შუბლზე მაკოცა.- ლამაზი არ ხარ.ვერც იქნები. ზედმეტად უბრალო სიტყვაა შენთვის.- სახეზე მომისვა ხელი.- ვატო ტყუილად კი არ გაშორებს ვიღაც-ვიღაცებს. გასაოცარი ადამიანი ხარ და მიხარია,რომ გაგიცანი.- მკლავზე მომეფერა.- ისევ გეშინია მარტო ყოფნის?!-თავი დავუქნიე მისუსტებულმა.- გინდა დავრჩე ან შენ დარჩი აქ. მე და ნიკი ჩაგიწვენთ შუაში.- გამეღიმა და თავი დავუქნიე.

-ფილმსაც ვუყუროთ, ხვალ ვისვენებ.- თვალები მიმეხუჭა.

-ორსულობის ტესტი გაიკეთე ჯერ და მერე.-თმა გადამიწია სახიდან.

-ჟულიენ,დავიღალე რა. 1 წელი მჭირდება კიდევ. იმხელა რამ მაქვს დასაწერი და ჩასაბარებელი, გავგიჟდები! რომის არც ახსენებს ვატო,ეტყობა არ უნდა შვილი. არადა, რა კარგი მამა იქნება..- თვალების გახელა აღარც მინდოდა.

-კარგი,ხმას აღარ ამოვიღებ.- თმებზე მომეფერა.

ვატოს ტრუსი ამოვიცვი და მისივე მაისური გადავიცვი. მერე ავირბინე ჟულთან და შუაში ჩავუხტი წყვილს.
ფილმის შუა ნაწილზე ჩამეძინა.
---
ჟრუანტელი მივლის. ცხელი ჰაერი მეფრქვევა ბარძაყებზე და იქვე მოხვეულ ცხელ ხელებს ვგრძნობ. ცხელი ტუჩები მეკრობა და წხვირის წვერს მისმევენ ტრუსის გარედან.
გიჟივით ვხტები და მწვანეთვალება ხუჭუჭას ვხედავ.

-ჩამოხვედი,ჩამოხვედი!- ვკივი და ვეხვევი მაგრად. კისერში ვკოცნი და ლოყებთან ავდივარ.

-მომენტარე, წვრილა.- მაგრად მხვევს ხელებს და კალთაში მისვამს.

-მეც,მეც,მეც!- ვიმეორებ და მოზრდილ თმებში ვუხლართავ თითებს. -როგორ არ მითხარი, ჩამოვდივარ უკვეო! როგორ არ მითხარი!- მის სურნელს ვიპარავ.

-ერთად გავიდეთ ქალქგარეთ. 4 დღით.-თმებზე მეფერება და ყელში მირგავს თავს.

-ვმუშაობ,ხომ იცი.- დავსევდიანდი.

- 2 დღე ისედაც გეკუთვნის, ჩავლაგდეთ და წავიდეთ. მთელი წელი შვებულებით არ გისარგებლია, არადა გეკუთვნოდა. თან 8 დღე უშენოდ, ბევრი ხომ არ არის?!-მაგრად დამიკოცნა ყელი.

-კი,არის.- დავიჩურჩულე.

-ეს რა ჩაგიცვამს.-ლოყას გადასწვდა სანუკვარი ბაგეებით.

-ყველაფერი გასარეცხი გაქვს, შენს არ ყოფნაში გავიგულავე.- გავუღიმე უმანკოდ.

- ყველაფერის ჩაცმა როგორ მოასწარი?

-ბევრი ტანსაცმელი არც გაქვს.

-შენგან განსხვავებით მოგულავე ქალბატონო!-ლოყებზე მომჩქმიტა.- გეშინოდა ღამით?!

-უზომოდ.- თვალები დავუქაჩე.- ხან ჟული რჩებოდა ჩემთან, ხან მე ვრჩებოდი და წუხელაც დავრჩი.

-შუაში ეწექი?!- თავი დავუქნიე სიცილით.- თახ ღამე ჩავუშალე.- წარბები ავათამაშე სიცილით.

-ახალგაზრდებო,საკუთარ სახლში იბილწეთ!-ჟული შემოვარდა გიჟივით.- შენი ცოლი მთავარ როლზე დაამტკიცეს და ინტიმური სცენები ამოიღეს,ამის გამო.- თითი გამოიშვირა ჩემკენ. -შენი გავლენაა!-შეუბღვირა. ფრანგულად უთხრა რაღაც,მე ვერ გავიგე რა. ამდენიც არ მესმოდა.

-წავიდეთ,ხო?!

-დღეს ბასეინზე გავდივართ. რუჯი გვჭირდება.- ჟულმა გადაწყვიტა.- შენც წამოდი,თუ გინდა.- წარბები შეკრა.

-წამოვალ.
-----

გამოსაცვლელს ვაწყობდი ჩანთაში, ბასეინის მერე რომ გამოგვეცვალა.

-შავკანიანი იქნები.

-არ ვარ წინააღმდეგი. - მხრები ავიჩეჩე და გრძელი კაბა გადავიცვი.

-რა გევასებათ ეს მზეზე ამოხრუკვა რა!- უკნიდან მომეხუტა და ყელში მაკოცა გადაბმულად.

-მოგენატრე?!- ხელებზე ვეხვევი და კეფით ვეყრდნობი ნასიამოვნები.

-მჰ.- თავისას აგრძელებს.

-თავს წაგაცლი,წესიერად მითხარი.- გავბრაზდი.

-მომენატრე,ვივი.- ცხვირზე მომქაჩა.

-იდიოტო!

-წამოდი,თორემ ჟულიენი ამოგვივარდება,რადგან შეგვაგვიანდება ჩასვლა.

--------
კუს ნაბიჯებით ვცურავდი და შეჩერებული ვიძირებოდი. ვატომ ვერ მასწავლა. ცუდი მასწავლებელი აღმოჩნდა. ამიტომ მე კიდეებისკენ მივცურავდი, როცა ვიღლებოდი ჩამოვეყრდნობოდი ხოლმე.

-არასწორად სუნთქავ,ვივი.- ჟულიენმა ამოყვინთა.

-სწორად როგორ ვისუნთქო?- ვეკითხები.

-ნუ იძაბები,მოდუნდი და მიჰყევი.- ხელებით მიხსნიდა. მზე გვაჭერდა და თვალებმოჭუტული ვუყურებდი. ტაბიძემ ჩაყვინთა და ფეხებში დაეტაკა. ჟულიენმა ამოიღმუვლა და ერთი ბრუნი გააკეთა წყალში.
მერე ამოახველა გაგიჟებულმა და ვატოს ასხა ხელის უხეში მოძრაობით წყალი და ლანძღა ფრანგულად.

ამათი ომი მამხიარულებდა. ვატო მაგრად აღიზიანებდა და ჟულიც ჰყვებოდა. ბოლოს ერთს კარგად გამოლანძღავდა და იბუტებოდა.

კიდეებით მივცურავდი კიბეებისკენ,რომ ავსულიყავი ზემოთ. უკვე წყალმა იმდენად გადამღალა, შეიძლება ჩამძინებოდა კიდეც.
ვატომ ჩამავლო ფეხებში და თავისკენ დამქაჩა.

-არა,გეხვეწები! დაგახრჩობ. ვერ გენდობი!- ვეხვეწებოდი დაპანიკებული. ის კი უკან მექაჩებოდა.მერე ამოყვინთა.- ხომ იცი,რომ მეშინია,რა იდიოტი ხარ!- ხელი გავცხე.

-ვაიმე,მიშველეთ, ვატო მახრჩოობს.- წიკვინით გამაჯავრა. გამეცინა.- მიშველეთ ვინცხაამ.- თეძოებში მომქაჩა და თავისკენ გამათრია. ჩემს კივილს თავისი ააყოლა და მიმიხუტა.- შენ დაგახრჩობ ახლა მე?! თავს დავიხრჩობ და შენ გაცოცხლებ.- ლოყაზე მაკრავდა სიცილით ტუჩებს. მხრებზე ჩავფრენოდი.- ზაგარზე უნდა გამომესახო რა.

-თავკომბალა ხარ!- დაფეთებული ვეჭიდებოდი.

-ვივი,ჩაგახრჩობ.- ცხვირზე მიკბინა.

-გამიშვი რა, დავიღალე.

-ჯერ ჩახუტების წამი გვაქვს! იცოდე გაყვინთავებ.- მხარზე მაკოცა.

-ვატო,გინდა რომ ვინერვიულო?! გინდა?! შემეშინდება და აღარასდროს ჩამოგყვები.- ტუჩი ამოვაბრუნე საწყლად.

-ჩამეხუტე ჯერ და მითხარი,რომ მოგენატრე.- გახარებულმა უფრო ახლოს მოვიზიდე. მხარზე ჩამოვადე თავი.

-მენატრებოდი.

-ჩემი ჩიხუახუა ხარ.- გაეცინა.- ისე სასაცილოდ დაცურავ აუზის კიდეში. ძაღლივით, გეფიცები ბარძაყებს დაგიკბენ,თუ კიდევ იზამ.

-ქლორიან წყალში ვიყავი და არ გაბედო.- კიბესთან მივყავდი.

-ისეთი გემრიელი და ნაზი კანი გაქვს, გავაწნათ ჰიგიენას სახეში. ჰა,აცუნცულდი.- უკანალზე მომიჭირა ცალი ხელი და ასვლაში მომეხმარა. მერე იქვე მივწექი. თვალს ვადევნებდი ჟულიენის და ტაბიძის კინკლაობას. ჟული ბოლოს ზურგზე შეახტა და თმებს ჰქაჩავდა.
შავი სათვალე მოვირგე და ტანზე შევიძილე რუჯისთვის კრემი. ვატო ამოვიდა და ზურგზე მიფათურა ხელები. წესიერად ძლივს წამისვა.
-შეაზილე!- ხელით ვაჩვენე.

-მაცადე,ხელებს ვაცანცარებ.- გამეცინა.- მიგამასაჟებ და ნახავ. ფულს აქეთ გადამიხდი.

-ნუ მიტყაპუნებ ხელებს!- გამეცინა ხელების რაკუნს რომ მოჰყვა.

- შენი მასაჟისტი ვარ!- მართლა კარგი ხელი აქვს. სასიამოვნოდ მიმასაჟებდა ზურგს.

-რა გახარებს,მაიმც არავინ გიხდის.

-არა,ამაღამ გადამიხდი. მივიდეთ შინ.-საქმიანობას განაგრძობდა.

-ისე გამიხარდა დილით რომ დაგინახე.- თვალები მივხუჭე.- ეგრე რამე თუ გამახარებდა ამ დილით, არც მეგონა.

-თურმე თურმე მოგნატრებივარ.

-მართალია.- დავეთანხმე და სიამოვნებისგან სხეული მომიდუნდა.

-არ მიგეძინოს,მართლა მიიხრუკები.ხმა არ ამოიღო, ჟულიენი უნდა მივახრჩო იმ თავის კოქტეილში.

-გაანებე თავი! იჩხავლებს.- გამეცინა.

-ჩუმად! უნდა ვაწიკვინო.- ხელები გაატყაპუნა და თავით გადაეშვა წყალში.
გავიწუწე,მაგრამ მზის ხვატში მესიამოვნა წყლის ცივი წვეთები.

ისევ გაისმა ჟულიენის ჩხავილი და ვატოს გულიანი ხარხარი.

-ვივიენ, გამარჯობა.-წარბშეკრულმა გავხედე ახალგაზრდა ბიჭს.

-ამ,გამარჯობა.- ქართულად მივუგე მეც.

-არ გახსოვარ?! შენი ჯგუფელი ვიყავი ინგლისურში.- ვერაფრით ვიხსენებ სახელს. არადა, სახეზე მეცნობა. უხერხულად ვიღიმი და სათვალეს ვიხსნი.

-მაპატიე..

-ზუკა მაისურაძე.

-აახ,როგორ დამავიწყდა..- თავზე მივიდე ხელი.

-არაუშავს, 2-3 წლის წინ იყო.- გაიღიმა.

-როგორ ხარ?!აქ საიდან?!- თემა შევცვალე და წამოვჯექი.

-ცოლი მოვიყვანე და მოგზაურობა მოგვიწია, მან კი პარიზი დაიჩემა.- ხელი გაიშვირა შავთმიანი ქალისკენ.

-აჰა,გასაგებია.- გამეღიმა.

-შენ?

-მე აქ ვარ უკვე მესამე წელი იწყება. ვსწავლობ.

-მართლა?! მე აღარ გამიგრძელებია საზღვარგარეთ.

-ჰო,მომიწია და კმაყოფილი ვარ.- რა უხერხულია,საერთო თემაც კი არ გვაქვს,რაზეც ვისაუბრებთ.
ზურგზე წყლის წვეთებს ვგრძნობ და უკან ვიხედები. - გაიცანი, ეს ვატოა და ვატო,ეს ზუკა. ჩემი ჯგუფელი იყო.- ვატოს ვუღიმი. ხელს ართმევს და სასიამოვნოაო ეუბნება.

-ვატო,დაწექი რა.რუჯი მიიღე ცოტა.- თვალით მივუთითე გვერდით.

-აუ,არ შემიძლია მზეზე რუჯვა და ზაგრობები. წავედი წყალში.- ბავშვივით იყო.

-გთხოვ რა.- ხელზე დავქაჩე.

-ჟულიენს ვაწვალებ, მაცადე რა.- შემომიბღვირა და ისევ გადახტა წყალში.

-კარგი,მე იქით ვიქნები.- თითით მაჩვენა.- დაშლამდე, იქნებ დავსხდეთ სადმე.

-კარგი აზრია.-უხერხულად გავიღიმე.- უბრალოდ მე და ვატოს შეხვედრა გვაქვს დღეს და ვნახოთ. წასვლის წინ გეტყვი ზუსტ პასუხს.- თავს მიქნევს და მტოვებს.
ღმერთო გამახსენე,რომელი ჯგუფელია...
სათვალე მოვირგე, ფრანგულ ენაზე შერჩეული საბავშვო წიგნი მოვიმარჯვე და ჩაფიქრებულმა დავიწყე კითხვა.
----



№1 სტუმარი Qeti qimucadze

au ra zalian gansxvavebuli da sayvareliburtiertoba aqvtt. vivieninkibushveulod mgrznobiare moutmenlad gelodebit. momcona rom ase didia da rom vicyeb kitxvas msiamovnebs ucebbrom ar mtavrdebaa

 


№2  offline წევრი nukito20w

Qeti qimucadze
au ra zalian gansxvavebuli da sayvareliburtiertoba aqvtt. vivieninkibushveulod mgrznobiare moutmenlad gelodebit. momcona rom ase didia da rom vicyeb kitxvas msiamovnebs ucebbrom ar mtavrdebaa

მიხარია თუ მოგწონს❤.

 


№3 სტუმარი სტუმარი ნესტანი

ძალიან მომეწონა საინტერესო წასაკითხია იყო ვიმხიარულე ველოდები ახალ თავს მადლობა წარმატებები

 


№4  offline წევრი nukito20w

სტუმარი ნესტანი
ძალიან მომეწონა საინტერესო წასაკითხია იყო ვიმხიარულე ველოდები ახალ თავს მადლობა წარმატებები

არ,რა კარგია რომ მოგეწონა. მადლობა შენ,ჩემო კარგო❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent