შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

უშენოდ არ შემძლებია (23-25) +18


4-09-2020, 23:56
ავტორი Nuki-rocks
ნანახია 1 017

მუცელზე დავწექი და ზურგი ვაქციე მზეს.
მოუსვენრად ვიყავი. ვატოსთანაც ცოტა შეციებული დამოკიდებულება მქონდა არარსებული ბავშვის გამო. მინდოდა შვილი. ის კარგი მამა იქნებოდა,მაგრამ არ ახსენებდა პატარას, მე ვერ ვსაუბრობდი, რადგან ბზარის გაჩენის მეშინოდა. მეშინია რომ ჩვენი ურთიერთობის ნამსხვრევებში აღმოვჩნდები.
თვალები ამემღვრა, პატარა მუცლით ლამაზი გოგო რომ დავინახე. იცინოდა და ქერა თმებს კოსად იწევდა.
მეც მომინდა საკუთარი. ძალიან მომინდა. გული შემეკუმშა ტკივილისგან.
მარტივი არ ყოფილა ზრდასრულობა. არც საკუთარი გადაწყვეტილებებით ცხოვრება. დანაკლისს ვგრძნობდი და წარსულიც ვერ მიყუჩებულიყო ბოლომდე.
ჟული გაბრაზებული ამოვიდა წყლიდან.

-გაშორდი! ნერვები დამაწყვიტა. მახრჩობდა.-გვერდით გაგორდა გაღიზიანებული. მე კომფორტულად მოვთავსდი. არ მქონდა მისი წუწუნის თავი.-უხ,შენი გამოშტერებული ქმარი.

-კარგი რა,ჟულიენ,ჩამოდი!- ვატოც ამოჰყვა წყლიდან.

-ჩემი ჭკვიანი!-ვატოს გავუღიმე. მინდოდა ფიქრები გამეფანტა. შემდეგ გული ისე აღარ მწყდებოდა.

-ნუ მელაპარაკები.- ხელები გადაიჯვარედინა.

-ჟულ, უცნაურ რუჯს მიიღებ.- ვატო მიუჯდა.- წამოდი,აღარ გაგაწვალებ.- ეცინებოდა.

-არ მჯერა. მატყუებ.- მზერა ააცილა.

-მართლა,მართლა. მოჰიტოს გიყიდი.- გაეღიმა.

-პერანგს მიყიდი.- ქრთამზე დასთანხმდა.

-კარგი.-დაეთანხმა ვატოც.

-მართლა?!-თვალები გაუფართოვდა.

-აბა,ტყუილა?!

-კარგი,როდის?!

-რამდენიმე დღეში. მე და ვივი დასასვენებლათ მივდივართ.- მარტივად გადაწყვიტა.

-აგჰ,უჩემოდ?!-შეიცხადა.

-კი. -დარწმუნებით თქვა.

-უკვე 2 პერანგი.- წაევაჭრა. ვატო დასთანხმდა.

-ოღონდ ამ ერთხელ.-ჩემთან გადმოჯდა.

-ნუ ჩრდილავ მზეს.- ჩავიდუდღუნე.

-სახლში წავიდეთ რა. დავიღალე.- დაიწუწუნა.

-წამოწექი და თვალები დახუჭე. მე წაგისმევ დამცავს.- წამოვჯექი.- გთხოვ.

-არა,წყალში ჩავალ. -გაჯიუტდა. კანზე ფერი ეცვალა უკვე.

-დაისვენე რა.- თვალები დავაბრიალე.- შენთან ახლოს მინდა ვიყო,შენ კიდევ სულ წყალში ხარ.ვერ მიტან?!

-შენ აღელვებული ხარ.-დაასკვნა.- ვალერიანს დაგალევინებ.

-ვატო, გთხოვე.- გავხედე სივრცეს.

-არ მიყვარს ასე კოტრიალი და რა ვქნა?!- შუბლი შევკარი.

-ჩემთან იყავი, თან ამ წიგნს ვკითხულობ და მიჭირს გაგება. - წიგნი ავუფრიალე წინ.

-კარგი, დაიწყე ხმამაღლა კითხვა და მე წყლიდან გითარგმნი.- თმა მოიქექა ბავშვურად.

-არა!- გავჯიუტდი.

-ნუ ბრაზობ.- მხარზე ჩამომადო თავი და ხელები მომხვია.

-მომშორდი,არ გიყვარვარ შენ.- ხელებიც არ მომიხვევია.

-აუ,უგემური დასაწოლია ასე და რა ვქნა.-მაგრად მომეხუტა.

-ზაგარზე გამომესახები, გამეცალე!- მჩქმეტდა და მაცინებდა.

-მერე თქვი ვინც იქნება ავტორი,არ მიითვისო იცოდე.- ლოყაზე მიკბინა.მე დავიყვირე.

-ნუ დააზიანებ თუ შეიძლება რა. გადაღებები ეწყება 1 კვირაში.

-აა,არ შევეხო?!

-ნუ დაკბენ და ცემით, ისედაც არ სცემ.- ჟულიენი გაუჯავრდა.

----
ისე მოხდა,მაინც მოგვიწია ბარში დასხდომა:მე,ვატოს,ჟულიენს, ზუკას და მის ცოლს. რომლის სახელიც არ ვიცოდი. ვერც თავი ავარიდე მათთან ერთად გართობას.
საუბრობდნენ. მე ჩუმად ვიჯექი და ვსვამდი ტეკილას მონდომებით. უკვე კარგადაც შევმთვრალიყავი.

- ვივიენ..- ზუკას გავხედე.- მოკლედ, აითვისე საფრანგეთი?!

-მღრღნელების კვლავაც ეშინია.- ჟულიენს გაეცინა.- ტაქსთან ვხვდები ხოლმე ზოგჯერ.

-სხვა მხრივ, შედარებით ჰო.- თავბრუ მესხმოდა. ვატოს ჩამოვადე თავი.- სახლში მინდა.- ტირილის ხასიათზე ვიყავი ან ცეცხლოვანი ღამის. ტუჩები გავილოკე, ბოლოზე უარს არ ვიტყოდი.

-ცოტაც,უხერხულია ისე.- მომხვია მკლავი.

-მოწევაც მომინდა.- დავიჩურჩულე.

-დაეჩვიე მაგას ძალიან.- ბრაზობს.- მე კი არ მომწონს მაგ საქონლობას პირში რომ იდებ და კვამლს ჰაერში უშვებ.

-აგჰ,სხვა რამეს რომ ვიდებ,ეგ ხომ კარგია?!- ყურში ჩავჩურჩულე მაცდურად.

-აჰ,გარყვნილო!- შეურაცხყოფილი სახე მიიღო.

- ნორმალურ სიმღერასაც არ რთავენ რა.- ჟული ხმამაღლა გამოთქვამს პრეტენზიას.

-ჟულ, ჩემგან აირჩიე და ჩაართვევინე რა.- მობილურს ვუცურებ მაგიდაზე, მერე კვლავაც ვატოს ვადებ თავს.
სასიამოვნო სურნელი მიძვრება ნესტოებში.
-როდის დაქორწინდით?!- უხერხულ დუმილს ვფანტავ.არადა ვის ადარდებს?!
ჟული ისევ მობილურში იჩხრიკება.

-1 წელია.- ესმა მიღიმის.- და ზუსტად 1 წლის ბიჭი გვყავს.

-მართლა?! რა კარგია.- გულწრფელად გავუღიმე. მობილურში ფოტოალბომი გახსნა და შვილის სურათები ამიფრიალა ცხვირწინ.
კარგი, არ მითხოვია ჩვენება, მაგრამ ზრდილობის ამბავია,ვივიენ.

-საყვარელია.- მაქსიმალურად ვცდილობ თბილი ვიყო, მაგრამ ცივად ნათქვამი გამომდის.

-კი, მაიმუნია. სულ მაბრაზებს.- მასზე იწყებს საუბარს. მე კი ატკიებულ თავს კიდევ ერთი ჭიქით ვიყუჩებ.- ზუკას ჰგავს სულ,ჩემი არაფერი სცხია.- გულს ეპარება სიყვარული ჩემი ჯერარსული შვილის მიმართ. ესმას ვერ ვუსმენ, მხოლოდ აწყლიანებული თვალებით მივშტერებივარ.

-თქვენ არ აპირებთ?!- გვეკითხება მოულოდნელად. გაქრობა მინდა. თვალებს ვხუჭავ.

-გვინდა.-ტაბიძის ხმა ჩამესმის დაგუბებულ ყურებში.- უბრალოდ, ჯერ ვივიენს არ სცალია. მაშინ მოუწევს საქმიანობას მოეშვას ცოტა ხანს და უკან დახევს ეგ სიტუაცია. თან აქ დამხმარეც არავინ ჰყავს.- მკლავზე მისმევს ხელს და მეღიმება.
გამოდის,ჩვენი შვილი უნდა?!
მგონი,გამოდის.

-უი,რას საქმიანობ?!- ესმა მეკითხება. საუბარი მეზარება.

-სამაგისტრო ნაშრომს ვიცავ ახლა. ვმუშაობ საადვოკატო ფირმაში და ახლა ფილმშიც მიღებენ.

-მთავარ როლში.- დაბრუნებული ჟულიენი ყვირის და ლოყაზე მკოცნის.-ვვამაყობ შენით.- ყურში მეჩურჩულება.

-მართლა?! რა ფილმია?!- ჟულიენმა მიხსნა სიტუაციიდან და დაიწყო თხრობა. თან ჩემი საყვარელი სიმღერები ჩაართვევინა, მე კი კმაყოფილი მივეყუდე დივნის ზურგს და თავი უკან გადავაგდე.

-პატარავ, წამოდი!- ჟულიენმა მთხოვა ცეკვა და სხვა გზა არც მქონდა. ვატომაც ხელით მიბიძგა, წადი იცეკვეო.

წელზე მომხვია ხელი და თეთრი, სწორი კბილები გამოაჩინა.

-ჟულ,მიხარიხარ.- ვუღიმი. ისიც მიღიმის და მხიარულად აყოლებს ნოტებს სხეულს.

Please baby don't (baby don't)
Don't fall in love with me
Please baby don't (baby don't)
You know my history
See honey I (honey I)
I'm just trying to warn you (let me warn you)
Please baby don't (baby don't)
Don't fall in love with me- ვყვებით მე და ჟული.

-ზუკას უყვარდი და უყვარხარ.- მეჩურჩულება. -ვატოს ყოღაჩ, რომ ხედავს და ითმენს. თვალები მიფართოვდება,შანსი არაა.

-რას იგონებ?!-ცილი დავწამე.

-არაფერს. ისე გიყურებს, გული მიჩუყდება.-უკან ვიხედები. ჯერ ზუკას ვხედავ, რაღაცნაირად ნაღვლიანი და დამთბარი მზერა აქვს. მერე ვატოს ვუყურებ და მეღიმება ასე კარგად რომ ეპყრობა მათ.

I've been cruisin down this road for a while now,
I should tell the truth...
Girl you've been so good to me but I know
I'm no good for you
You should run while you can
Find yourself a better man
'Cause I'm known for brief romance
And breakin hearts across the land- და მე მივხვდი,რომ საუკეთესო ადამიანი ვიპოვე ჩემს ცხოვრებაში. ბავშვზე უარი რომც ეთქვა, მაინც მასთან დავრჩებოდი სიცოცხლის ბოლომდე.

Yes I've been known to have a few temptations
Out there on the road
And let's say hypothetically I've slipped and
Took a couple home
Girl I know that's not fair
You need someone who'll be there
So just get away before it's too late
And you're pain is too much to bear

Please baby don't (baby don't)- ისევ ვყვებით მე და ჟულიენი. ვატო მზერას ვაწყდები. თვალს მიკრავს და ლამაზი ხარო,ტუჩების მოძრაობით მანიშნებს.
Don't fall in love with me
Please baby don't (baby don't)
You know my history
See honey I (honey I'm)
I'm just trying to warn you (let me warn you)
Please baby don't (baby don't)
Don't fall in love with me


Please baby don't (baby don't)
Don't fall in love with me
Please baby don't (baby don't)
You know my history
See honey I'm (honey I'm)
I'm just trying to warn you (let me warn you)
Please baby don't (baby don't)
Don't fall in love with me

Now on second thought maybe we'll give
This love another try
'Cause I can't see you with no one else
I'm selfish I can't lie
So let's go, let's go slow
You know all you need to know
It could end one day but
Let's just say we'll see how far it goes

Please baby don't (baby don't)
Don't fall in love with me
Please baby don't (baby don't)
You know my history
See honey I'm (honey I'm)
I'm just trying to warn you (let me warn you)
Please baby don't (baby don't)
Don't fall in love with me

და თუ მართლა ისეა,როგორც ჟულიენი ამბობს, ვწუხვარ ზუკას გამო.
------
-აუ,როდის მივალთ?!- შეწუხებული ვწრიალებ ფანჯარასთან.

-მალე მივალთ,წვრილა.- ვატო მეჭიდება ხელზე.

ტაქსი ნელა მიუყვება ქუჩებს. ჩემთვის გაურკვეველი მიმართულებით მიდის. არც კი ვიცი, საით.
ვატომ ჩააწყო ჩვენთვის რამდენიმე ხელი ტანსაცმელი და მის არჩეულ კოტეჯში უნდა დაგვესვენა 4 დღით.
გავბრაზდი, სამსახურიდან მომიწევს დათხოვნა. გადაღებები რომ დაიწყება,ისედაც ხელი შემეშლება.
-მთელი წელი არ დაგისვენია, თბილისშიც კი არ ჩავსულვართ და მთელი წლის განმავლობაში 4 დღე რომ დაისვენო,რამე მოხდება?!- ტაბიძე ცდილობდა შემოვერიგებინე.

-ჩემი სამსახურია! ვალდებული ვარ ჩემი საქმე კარგად გავაკეთო.

-დასვენება გეკუთვნოდა.- თავისი გაიმეორა.- ბოლო დროს ზედმეტად გადაღლილი ხარ, დასვენება გჭირდება.- თვალები დავხუჭე. სიჩუმე მჭირდება დასაწყნარებლად.- ვივიენ!

-ვბრაზობ,მაცადე დაწყნარება!- ამოვიღრინე. თავი ჩამომადო მხარზე.

-ბავშვი მინდა.- დავიჩურჩულე ტუჩის კვნეტით.

-რა?!-თავი წამოყო.

-ჰო,მინდა.-მტკიცედ ვთქვი. თვალებში ჩავხედე და ისე.

-და თუ არ იქნება?!

-სხვა გზა არ მაქვს, შენთან ერთად ვბერდები.- მხრებს ვიჩეჩ.- თუ არ გენდომება,არც იქნება. ამას შენ გამო არ ვამბობ. ჩემს შვილს ვერ გავიმეტებ უსიყვარულობისთვის. მხოლოდ ჩემი სიყვარული ვერ ეყოფა.- ფანჯარაში გავიხედე.
ფაქტია,რაც ბარში მოვისმინე, მხოლოდ მათ დასაშოშმინებლად თქვა. ბავშვი არ უნდა.

გაქცეულ ცრემლებს გზაშივე ვაკავებ და ვიწმენდ.

არაუშავს. ბევრი ბავშვია, ვისაც ზრუნვა სჭირდება.

-ცოტა მოვიცადოთ,კარგი?! მიიყვანე საქმე ბოლომდე.- მტევანზე მომხვია თითები. ხელი გავაშვებინე.
აი,ამიტომ არ მინდოდა თქმა.

-მე ისევ დავიცდი.- ფანჯარას თვალს არ ვაშორებ.
ცას გამოკიდებულ ვარსკვლავებს შევყურებ.
შვილი არასდროს მომეცემა?! ეს დაცდა როდემდე იქნება საჭირო?!
თუ არ უნდა, უნდა თქვას, რადგან მე წასვლით, ამ შემთხვევაში არ წავალ.

-ვივიენ,შენთვის აჯობებს. სადოქტოროს დაცვას ეხუმრები?! ფრანგულ ენაზე იცავ, არადა ჯერ ისევ გიჭირს.

-და შენ გინდა შვილი?!- მისკენ გავიხედე აღელვებულმა.

-მეშინია. ერთადერთი რამაა,რაც სიგიჟემდე მაშინებს.-აღიარა და ისევ ჩამომადო მხარზე თავი.- ვაი თუ საკმარისად კარგი მშობელი და აღმზრდელი არ აღმოვჩნდი. მეყვარება ისე,როგორც მე მესმის სიყვარულის ცნება. მაგრამ თუ მას სხვანაირი გამოხატვა დასჭირდა?!- მას ნაფიქრი აქვს ჩვენს შვილზე. ნაფიქრი.

-შენ ძალიან კარგი მამა იქნები. ვხედავ ხოლმე ფანჯრიდან, სხვის შვილებს როგორ ეთამაშები. ატირებულ ბავშვებს როგორ აწყნარებ.-თმებზე მოვუსვი ხელი და შუბლზე ვაკოცე.- უნებურად გავიჭერი მომავალში და პატარა რომით ხელში დაგინახე.- თვალები დავხუჭე.- ვიცი რომ გაათამამებ. ზუსტად ვიცი.- მეღიმება.- გაათავხედებ და ნერვებიც მომეშლება,რადგან ჩემზე მეტად შენ ეყვარები. გეჩხუბები მაგრად, თუ მართლა ეგრე მოხდა. ჩვენს პატარას შენ თუ ჩემზე მეტად ეყვარები, გადავირევი. ეჭვიანობა გამაგიჟებს.-თმებზე გავეთამაშე.

ხმას არ იღებს. წელზე მხვევს ხელებს. რაღაცნაირი დუმილი დგას. მერიდება საუბრის გაგრძელება. ვიბოჭები.

-შენ ისედაც მეჩხუბები ხოლმე.- ჩურჩულებს.- ახლა დავისვენებთ, ამდენი ხნის მერე..

- მთავარია განქორწინებამდე არ მივიდეთ.-თმებზე ვეფერები ისევ.- გვიჭირს ერთმანეთის გაძლება.

-შენ გიჭირს ჩემი,თორემ მე შენს კაპრიზებს ჩვეულებრივ რამედ ვიღებ. -ყელში მაკრავს ბაგეებს.

-ვითომ?! ნერვებს მიშლი ხოლმე. - მძიმედ ამოვთქვამ.

-შენ მჩქმეტ ხოლმე. ჩალურჯებულ- დაკაწრული დავდივარ.

-რა უჭირს მერე.- ფარულად მაკრავს მკერდის ფიცარზე ტუჩებს.

-ბევრი დავლიე.- დავიჩურჩულე ემოციებს აყოლილმა.

-კი. კიდევ დავლევთ.- მობილურს აცურებს ჯიბიდან რომ შეტყობინება ნახოს.
------
-რა ლამაზია!- გიჟივით ვხსნი კარებს. ვატო ჩანთას მოაგორებს.
ხის იატაკზე ფეხშიშველი გავრბივარ. ფანჯრიდან ბაღი მოსჩანს. დღისით,ალბათ,როგორი მშვენიერია. ღამე კი ჩრდილავს მას.
თვალები მიბრწყინავს ბედნიერებისგან.
მერე მისაღებს ვავლებ თვალს. კრემისფერ კედლებზე სურათები ჰკიდია. დივნებიც დგას და დიდი ტელევიზორიც.
-მოგწონს?!- ვატო მიახლოვდება. ტუჩებზე ვკოცნი სწრაფად.

-კი,კი,კი,კი.- კივილით გავრბივარ საძინებელში. იქ ერთი ფანჯარა, 1 ლოგინი და კარადა დგას. გვერდით პატარა კომოდებია.

- დალევ რამეს?!- კარის ჩარჩოს ეყრდნობა.

-ბებიაჩემი ამბობდა,მეზობლის ვალი იცისო და კარში ნუ დგახარ. - გავუღიმე.- კი,დავლევ. შემომთავაზე რამე..

-შენ და შენი ცრურწმენები.- ჩაეცინა.- ჯინი გვაქვს, მოჰიტოს გაკეთება შემიძლია,ტეკილა, წითელი ღვინო და..

-ღვინო!- ტუჩებს ვმუწავ.

-რა არისტოკრატი გოგო მეზრდები.- თავი გადააქნია და ოთახიდან გავიდა.
აღტაცებულმა მოვავლე ნათელ კედლებს თვალი.

-ვივიენ!- მეძახის და მეც კუნტრუშით მივიწევ მისკენ.

-ხომ გითხარი, მოგეწონება-თქო.- ჭიქა მომაწოდა.

-მ შ ი ა!- გადაჭრით ვთქვი და ღვინო მოვსვი. ძალიან გემრიელია.

-წამოდი,სამზარეულოც განახო. თორემ შენი ამბავი რომ ვიცი, არც შეადგამ ფეხს, თუ წყალი ან ჩაი არ მოგინდა.- ხელი მომხვია და იქით გამიყვანა.

-აუ,სამზარეულო არა რა.- თვალები მოვჭუტე.- არაფრის გამკეთებელი არ ვარ. არ მიყვარს კეთება.- დავიწუწუნე. - მძაგს.

-მე მოგიმზადებ,რა გაგლოვებს ჰა?!- ხმაურიანად მკოცნის მხარზე.

-სენდვიჩი მინდა.- სკამზე ვჯდები.

-ახლავე იქნება.- ხელებს ატყაპუნებს საქმიანად და მხიარულად იწყებს მომზადებას.- ვიცოდი მოინდომებდი. მაგაზე მყავხარ გაზრდილი.

-კი,ბუნებრივი კვების მერე, მაგაზე გადამიყვანე მახსოვს.- თავი დავუქნიე და კვლავ მოვსვი ღვინო.

-სწორად გახსოვს. ისე, ჟულიენი პატარათი რომ მოგმართავს, ცოტა ვირევი. ვერ ვხვდები უნდა მოვცხო თუ გავუტარო.

-გაუტარე. ხომ არ გვაგინებს არა?!- თავი გააქნია.

-ვერ ვგუობ.

-ვატო,ღამით მათთან მეძინა.- თვალები დავუქაჩე.

-მაგასაც ვერ ვგუობ. მაგრამ ღამით რომ გეშინია,რა გიყო?!- წინ დამიდო თეფში და ტუჩებიდან პატარა კოცნა ამართვა.

-ვერ მიყოფ. ხომ არ გინდა, ღამით ტირილით გამეღვიძოს?! ან თუ ღამეც გავათენე შიშში, ნერვები დამენგრევა. - სენდვიჩს დავავლე ხელი და ჩავკბიჩე.

გემრიელი ხელი აქვს, ძალიან ძალიან გემრიელი.

-არ მინდა. მაგას განვიცდიდი და განვიცდი სულ. როცა ახლოს არ ხარ, სულ მგონია რაღაც გიჭირს. არადა,სავსებით გააზრებული მაქვს ის ფაქტი,რომ ძალიან ძლიერი და ჭკვიანი ხარ. უბრალოდ, აღარ მინდა გავნონ.- მას მივშტერებოდი. როგორი სხვანაირი იყო. სხვა ამაზე არც იფიქრებდა, ის კი ჩემზე ღელავს, მაშინაც კი, როცა ვერ ვიფიქრებ აქეთ მაგაზე. - მიხარია ჟულიენს მაინც რომ დაუმეგობრდი. ძალიან მიხარია, მართლა.- გულწრფელობა ეტყობოდა ხმაში.- თავიდან ზედმეტად შეშინებული იყავი ამდენი სირთულეებით. ჩემი ბრალიც იყო,შენი არეულობა.- სევდიანი გაუხდა მზერა.- წინააღმდეგობის ნაცვლად, შიშების ნაწილს დანებდი. რასაც არ დანებდი, მოუგე კიდეც. რა, განა ყველას შეუძლია ის,რაც შენ გააკეთე?! ესე მაგრად სწავლობ ამდენი წელია. მერე აქ მეგობრების გარეშე იყავი და ინდომებდი.. ჩემს სისულელეებს ითმენდი.

-გაწიოკებდი,ეგ უფრო სწორი განმარტებაა.- თავისით მეხსნება პირი და მეღიმება.

-მუდმივად ჩაკეტილი იყავი. ზანტი და დინჯი. დიდხანს შეგეძლო მჯდარიყავი მაგიდასთან და კოვზით ისე გერია,რომ ხმა არ გამოგეცა.

-ბებამ მასწავლა, უზრდელობააო.- კვლავ ვიღიმი.

-ჩემი არისტოკრატი.- თითებზე გადამისვა ხელი.- ნელა ჭამ, ძალიან ნელა.

-არ მიყვარს ჭამის პროცესი. მქანცავს.

-არაუშავს. შენს წნევას სჭირდება.- თავს ვუქნევ. - მეგონა ახალგაზრდა გოგო მომყავდა ცოლად, თურმე პენსიონერი მომიყვანია.- სენდვიჩის ჭამა გავაგრძელე.

-ბოდიში,მესაუბრე კიდევ.- გამოტენილ პირზე ხელი ავიფარე.

-კბილების წყობა მომწონს შენი.

-აგჰ,არადა ბრეგეტებია საჭიროო, სტომატოლოგმა მითხრა.- ტუჩი გადმოვაგდე წინ.

-სხვა სტომატოლოგი ვიპოვოთ.- მარტივად გადაჭრა საკითხი.- ვერ მეთმობა ეგ საყვარლად არეული კიჭები გასასწორებლად. შენს ღიმილსაც ხომ შეცვლის სწორი კბილები.

-არ მომიხდება?!- ბოლო ლუკმა ნერვიულად ჩავიტენე პირში.

-როგორ არა. უბრალოდ მე მომენატრება შენი ბუნებრივი ღიმილი.

-არ გავისწორებ.- მტკიცედ ვთქვი.

-სხვა სტომატოლოგსაც ვაჩვენოთ.- მხრები აიჩეჩა. ჩემი ჭიქით წამოვდექი და მისკენ გავემართე. კალთაში ჩავუჯექი და მკერდზე მკერდით ავეკარი. ის წელზე მომეხვია.

-არასდროს მიფიქრია,თუ ასეთი სხვანაირი აღმოჩნდებოდი და ასე გამიმართლებდა სიყვარულში.- ნიკაპზე ფრთხილად მოვდე თითები.- როგორი კარგი რამეა ცხოვრება,თუნდაც იმოტომ რომ შენ შეგხვდი და ვისწავლე ბევრი რამ.- ლოყაზე ვაკოცე.

-კი,აშკარად დაგიწყნარე ხასიათი.- სერიოზულად ვერ აღიქვამდა, ამხელა კაცს რომ ვეფერებოდი.

-ნუ იცი ასე. მიიღე კომპლიმენტი.

-მივიღე.- წარბი ავზიდე მაღლა და ღვინის ჭიქა გამოვცალე. - ხვალ თავი გეტკინება,თუ კიდევ გააგრძელებ.- მის ტუჩებს ვაკვირდებოდი.- მოგიწევს წამლებით გაჭყიპვა,რომ გაიყუჩო..- ნელ-ნელა ვუახლოვდები და სისხლისფერ ბაგეებს ვწვდები. თითებს მაჭერს ზურგზე და კოცნაში მყვება.

-გემრიელი სენდვიჩი გამოსულა.- შეწყვეტილი კოცნის დროს ამოთქვამს.

-კი,იყო.- ვანახლებ გრძნობებსა და შეხებებს. თეთრი პერანგის ღილებს ვუხსნი ნელ-ნელა და კრიალა კანზე, მუცლიდან მკერზე ვუცურებ თითებს. მხრებზე ვუწევ და ქსოვილს ვაშორებ სასურველი სხეულიდან. მხრებს ვუკოცნი ნაზად. შესველებული ტუჩებით გადავდივარ ყელზე და მივიწევ ტუჩებისკენ.
სიამოვნების ოხვრა ჩამესმის ყურებში და ისე მინდება მისი ახლოს ყოფნა,როგორც არასდროს. ორგანიზმში მხურვალდება მივრცელდება და სისველე ჟონავს ვაგინიდან.
კისერზე ფრთხილად ასრიალებს თითებს და აწეულ თმებს მიშლის.
ვნებით აღსავსე მიკოცნის ყელს და ისეთი ჟრუანტელი მივლის, სხეული მეკლაკნება.
კაბის ბრეტელები გადამდის მხრებიდან და მკერდს სანახევროდ მიჩენს.
მწვანე თვალებში ვნება უელავს. უელავს სურვილი ჩემი სიახლოვის, ისევე როგორც მე მისი.
იმ წამიდან,როცა მის ტუჩებს მკერდზე ვგრძნობ, გადარეული გამოვცემ უცნაურ ბგერებს და ბეჭებს ვუკაწრავ სურვილს აყოლილი.
გაშლილ თმებში უხეშად მავლებს ხელს და მოღერებულ ყელზე მისმევს კბილებს.

-ვივიენ...- ჩურჩულებს და აწითლებულ-დასიებული ბაგეებით მასკდება ათრთოლებულ და აკვნესებულ ბაგეებზე.

მოულოდნელად ვჩნდები მაგიდის ზედაპირზე,მესმის ლეწვის ხმა და კმაყოფილს მეღიმება.
ზემოდან დამყურებს,მე ქვემოდან ვაყოლებ მზერას. მინდება პრესის დაკოცვნა და საშუალებას არ მაძლევს ტაბიძე. მოშიშვლებულ მკერდს იქცევს მტევნებში და მაიძულებს სიამოვნების ნოტები გავაგონო მთელ ქუჩას.
ტრუსს და კაბას ერთდროულად მაშორებს სხეულიდან. ამავდროულად კი ბაგეებით ეფერება მკერდს. ენის წვერით აგრილებს მხურვალე კანს და ჟრუანტელს იწვევს სხეულში
ფეხებს შორის ისე ექცევა, ვერც კი მოვდივარ გონს.
მუცელსაც კი განსაკუთრებულად ეალერსება. იმდენად განსხვავებულად, გული ყელამდე ამომდის და სუნთქვის ტემპი იმდენად ჩქარი მიხდება, მეშინია გულის გახეთქვის.
ბარძაყებსა და წვივებზე მისმევს ტკბილსა და სველ ხელს. უხილავი ბეწვები ერთიანად მეშლება სხეულზე. მგონი ამ იდიოტმა ღვინო გადაისხა. ტუჩებით რომ მივილის, გონება მტოვებს და კვნესის უმაღლეს ნოტებს ვავრცელებ კოტეჯში. მერე მიდის თავის საყვარელ ადგილას. ბარძაყებზე მისმევს კბილებს და ვაგინას ჰკოცნის მგზნებარედ.
ემოციებისგან ხმა არ მემორჩილება. ბგერებს ისე ვავრცელებ, წამითაც არ მიპყრობს სირცხვილის განცდა.
მერე მარჯვენა ხელით,მკრედზე ჩაფრენა ხომ საერთოდ მშლის ჭკუიდან და სიამოვნებისგან ცრემლები მეღვრება თვალებიდან.
ვკავნკალებ და წელი მეზნიქება.
ამხელა სიამოვნების გაძლება მიჭირს,იმდენად მიჭირს, ძლივს ვსუნთქავ. თმებში ვაფრინდები და კივილით ვქაჩავ.ხელებით მაგიდის კიდეებს ვაფრინდები და წამოწეული თავით ვყვირი კვლავ.

დიადი ფეთქვის შემდეგ ერთიანად აცახცახებული ვასკდები მაგიდას ზურგით.
ოფლის მცირე წვეთებს ვგრძნობ სხეულზე.
გადმოხრილი მადებს მკერდზე თავს.

-ტიროდი?!-თვალებში მიყურებს.

-იმხელა სიამოვნება იყო, ვერ გავძელი და..- აქოშინებული ვეუბნები. დამშრალ ტუჩებზე ვიტარებ ენას.

ძლიერ ბიძგისგან თვალები მიფართოვდება და ვყვირი.

-მზად არ იყავი..- ეღიმება თავისთვის და მკერდს მიკბენს.

-ჯანდაბა..- ვვოხრავ და ბედს შეგუებული წელზე ვხვევ ფეხებს, რომ უკეთ ვიგრძნო.- მინდა აქ ამოხვიდე.

-ჩატყდება მაგიდა.- ბოხი ბარიტონით ამბობს და კვლავ მეჯახება სხეულზე.

-უნდა ამოხვიდე!-ძალიან მინდა ამოძვრეს და ჩემს ქვეშ მოქცეული ვიხილო.- დროულად!

-არა!- ჯიუტად აგრძელებს მოძრაობას და დაუმორჩილებლობას მიცხადებს.

-ამოდი,დროზე!- ვყვირი და თმებში ვაფრინდები.

-ჩატყდება.

-ისეც გავტეხავთ და რამე აზრი აქვს?!- ყურზე ვკბენ. - მიდი!

-ჯანდაბა.- კიდევ ერთხელ მასკდება და მოდუნებული მადებს მუცელზე თავს.

-მეც მინდა!- მჭიდროდ ვხვევ ფეხებს. ჩემში ისევ ვგრძნობ მისას.- მინდა...

-ვივიენ, ავეცმევით ამ მაგიდის ფეხზე.

-მინდა!- სასოწარკვეთილი ხმა ამომდის პირიდან.- სხვა გზა არ რჩება, ჩემს ადგილს იკავებს და ზემოდან ვთავსდები.
არ მაღელვებს გატყდება თუ არა. არც ის მაღელვებს,რამეს ვაშავებ თუ არა.
სხეულში ჩემი რითმი მაქვს,მისას რომ ეწყობა ისეთი. ტანს ვაყოლებ სურვილებს. მერე მის ნეტარებით აღსავსე მზერას ვიჭერ და ულევი ენერგიით ვივსები. უხეშად მეხება სხეულზე,ვერ ეგუება რომ ჩემს ქვეშაა მოქცეული. ახლა მე ვაკონტროლებ.
თვალებს ნაბავს. წინ გადახრილი ვეყრდონბი მკერდზე და მოძრაობის სიჩქარეს ვუმატებ. მაგრად მაფრინდება მკერდზე ცალი ხელით და სწრაფ სუნთქვას ახმოვანებს.
-რამე მითხარი ან გააკეთე.. - ტემპერატურა მატულობს,მე კი მიჭირს ფინიშის ხაზის გადაკვეთა. ფეხები მეძაბება. უკანალზე მირტყავს რამდენჯერმე მსუბუქად. არ მშველის. იწევა და მკერდზე ისე მკბენს, ვკივი ბოლო ხმაზე.
ბოლო წვეთია, ვთავისუფლდები.
------
-ხომ გითხარი გატყდება-თქო. - ნიშნისმოგებით მიმზერდა ტაბიძე.

-ახალს ვიყიდი.- თვალები ავატრიალე.- მხოლოდ მე ვარ ასეთ სიტუაციაში,მინდოდა შენც ყოფილიყავი და გეგრძნო,რასაც მე განვიცდი ხოლმე მაგიდაზე გაწოლილი. - ხელები გავშალე. პირსახოცი მოვიხსენი სველი თმებიდან და ხალათი გავიხადე. - ხო,მართლა! შენ მოწმენდ აქაურობას.-თითით ვაჩვენებ მონაკვეთს.- საწოლისკენ ჰერი ჰერი, შეგიძლია შემომიერთდე ან შოროდან მიყურო,როგორ მძინავს ნასვამს.- შიშველი გავდივარ საძინებლამდე და ზურგით ვეცემი საწოლს.

მოვა,ვიცი რომ მოვა.
მუცელზე ვწვები და თმებით ვთამაშობ.

მშვენიერი არდადეგებია. მაგიდის გატეხვით დავიწყეთ. იმედია, მთლიანი კოტეჯის გარემონტება არ მომიწევს.

- არა,რა..- შემოდის აღელვებული.- სუსტი მაგიდაა.

-ხო,მაგის ბრალია.-თმებით თამაში გავაგრძელე.

-კი,მეც ეგრე მგონია.- გვერდით მიწვება და ბეჭებზე მეფერება. ვიწევი და ხალათს ვუხსნი მაცდური ღიმილით.
გამოჩენილ სხეულს ვუკოცნი ტუჩებით და კბილებს ვუსმევ. პრესს ვუკოცნი. ახლა მაინც ავისრულე ნატვრა.
მის ღირსებას ჩემი ღირსებით ვეხახუნები და თვალებს ვხუჭავ აღელვებული.
-ახლახანს...

-საწოლიც თუ გავტეხე, ცხოველი შენ კი არა მე ვყოფილვარ.- ვჩურჩულებ სიჩუმეში. თვალებს ხუჭავს მე კი ტუჩებში ვკოცნი. გემრიელი ტუჩები აქვს,ძალიან გემრიელი. არ მინდება ხოლმე მოშორება. ჩემი ნება რომ ყოფილიყო, არც არასდროს მოვშორდებოდი.

-ვი..- შუბლზე მაკრავს ტუჩებს.

-მეც მიყვარხარ.- ისევ ჩვენს რითმს ვუბრუნდები. ის,რაც მას ასე სიამოვნებს,ჩემთვის ორმაგი სიამოვნებაა.
ტუჩებით ჩავდივარ საჭირო ადგილამდე და ტუჩებს ვხვევ აღელვებული.
მზერას ვაპარებ მისკენ.
ზეწარს აფრინდება. მე ჩემს საქმეს მონდომებით ვაკეთებ. იმდენად დიდი მონდომებით მალევე ვიღებ სასურველს და მუცელზე ვწვები.

-ყოველ ჯერზე მაოცებ.

-ესეც უნდა იყოს.- ჭერს ავყურებ.

-ახლა ჩემი ჯერია, ხომ?!- ამდენი არ უნდა დაგველია.

-კი,შენი ჯერია.- მუხლებზე ვდგები და წინა კიდურებს ვეყრდნობი. უკან წარბაწეული ვიხედები. წელიდან უკანალზე ასრიალებს ხელს.
თეძოებამდე ადის და ისე მოულოდნელად მიპყრობს განწირული ხმით ვკივი.

-კარგად ხარ?!

-გააგრძელე!- თრთოლვით ამოვთქვამ.

-გეტკინა?!- დაპანიკებულია.

-გატეხილი მაგიდის ფეხს გადაგამტვრევ,თუ არ გააგრძელებ!- აღელვებული ხმამაღალ ტონში ვამბობ და თვალებმინაბული ვხრი თავს.
თვითონვე ვამოძრავებ სხეულს და ტაბიძის ქშინვის ხმა ვრცელდება.
მერე აღარ მინდობს და ემოციებს ბოლომდე ჰყვება.

----
-თავი მისკდება.- ჩურჩულებს შუა დღის 3 საათზე.- აქამდე არასდროს მძინებია.- მუცელზე მადებს თავს.

-მე კი. გააჩნია როგორ ხასიათზე ვიძინებ.- მუცელზე მკოცნის.- მთელი ტანი მტკივა, გუშინ დანდობა არ ყოფილა.

-ესეთი რამ არასდროს ყოფილა.- დაბალი ხმით წარმოთქვამს.

-ჰო,აშკარად დიდხანს გავქაჩეთ.

- 1 მომენტი გაგიჭირდა ბოლოში გასვლა.

-ხო,არ ვიცი რატომ.- მხრებს ვიჩეჩ.- სამაგიეროდ მერე იყო ფეიერვერკები.-ეცინება.

-მაგიდა.- თვალებს ვატრიალებ.

-მაგის ფეხით აპირებდი ჩემს ცემას, მაშინ როცა მეგონა რაღაც გატკინე.

-კი,მახსოვს. გადამწყვეტ მომენტებში ვერ ხვდები რა მჭირდება ხოლმე.- ვჩურჩულებ გამომშრალი პირით.- მოჰიტო მინდა და უნდა მოვატანინო ის წყეული მაგიდა.

-მაგ მაგიდას წყეული აღარ დაუძახო. ნაწილები თან მიმაქვს.

-მაგან ამატკია წელი.

-უფრო ზუსტად,შენმა სანაქებო ქმარმა.

-აუ,საპირფარეშოში მინდა, გამატარე.- ფეხზე დინჯად წამოვდექი და აბაზანაში მოვიწესრიგე თავი.

-რუჯი გიხდება. თმაც გაგხუნებია მზეზე.- აბაზანაში შემოსულმა გადამისვა მოსიყვარულედ ხელი.
სახეზე დამაწყო ხელები და დასიებული ტუჩებით მოიარა მთელი სახე.

-გეყოფა,ძაღლი ხომ არ ხარ?!- თავი გავაქნიე.

-საძაგელო!- ნიჟარასთან, კომოდზე შემომსვა.

-დასალაგებელი გვაქვს სამზარეულო.- ტუჩი ამოვაბრუნე.

-მე დავალაგებ,ჯანდაბას.- წარბი ავწიე. მან მომუწა ტუჩები. თითებით ჩავაფრინდი და მოვუჩქმიტე.

-მოგაჭამ ერთხელაც იქნება.- მაგრად გამოვქაჩე.

-ცხოველი ხარ.- ხელი გამაშვებინა და აწითლებულ ბაგეებზე მოისვა.

-თავი მტკივა ისევ.- თავი გავაქნიე.- მეძინება.

-კარგი,ჩამოხტი. მოჰიტო უნდა მოგიმზადო.- ხალათს გვერდით მიწევს და მკერდზე მხვევს ტუჩებს.
თვალები მეხუჭება.

-კბენა არ გაბედო, მტკივა ისედაც.- მხარზე ჩამოვადე ხელი. ენა გადაატარა.

-რას ამბობ, ამათ როგორ ვუკბენ. ჩვენი პატარები არიან.- სულელი. მეცინება.

-რა დეგენერატი ხარ.- თავს ვაქნევ.
---------
მაგიდა მოიტანეს, ზუსტად ისეთივე. ვატომ გადაიხადა, ჩემი ბრალიაო. ვეწინააღმდეგე, არგუმებტებიც წავაყარე, მაგრამ დანებება მაიძულა.

გავებუტე და წიგნით ხელში ჩამოვჯექი დივანზე.

ფრანგულად ვკითხულობდი, რაღაც იდიოტობას. ფრანგული ენის ათვისება რომ მჭირდებოდა, თორემ ამის გადამშლელი არ ვიყავი.

ვატო მომიჯდა გვერდზე. ყურადღება არ მივაქციე. წიგნი დამიდო მუხლზე.

გვერდით გადავდე. დააბრუნა. გადავდე, დააბრუნა, გადავდე, დააბრუნა. ესე გაგრძელდა დაახლოებით ათ წუთს.

-რა გინდა?!- ტვინში ამასხა.

-წამიკითხე რა.-მუხლზე დამიდო მარკ ტვენის წიგნი.

-გაბრაზებული ვარ,არ მცხელა შენთვის.- წარბი ავუწიე.

- გთხოვ.-მხარზე ჩამომადო თავი.

-ეს აქამდე არ წაგიკითხავს?!- თვალები ავატრიალე.

-არა. არ მიყვარდა კითხვა-თქო, რომ გითხარი დაგავიწყდა?!- ეწყინა.- დედა არ მიკითხავდა, ჩემით მეზარებოდა და მეზარება.

-აბა,ღამეს ღამეზე რომ ათევდი და კითხულობდი ზღაპრებს?!

- შენ ისე თქვი ისიამოვნებო, რომ ცდუნებამ წამძლია. თან შენ სულ კარგ რჩევებს იძლევი და..

-მაშინ ახლა გეტყვი, შენიც წაიკითხე, მე გაბრაზებული ვარ და არ მცალია შენთვის. გაგიჟდები, ისე მოგეწონება, მართლა ოღონდ.

-მ ე ზ ა რ ე ბ ა !- წარბები შეკრა. წიგნს დავტაცე ხელი. გადავშალე, 2 გვერდი თავისით წაუკითხავს.

-მეტი ვერ გაქაჩე?!

-დავიღალე სულ თავისით.

-ახლა გაკოცებ, მაგრამ ისევ ვბრაზობ.- ტუჩები დავუკოცნე და სადაც შეწყვიტა, იქიდან გავაგრძელე კითხვა.
-------
ფეხებს ვათამაშებ ჰაერში. ვატოს პერანგი კი უსინდისოდ მიშიშვლებს ფეხებს. ოდნავ მცივა და ფეხებს ვუცურებ ზურგქვეშ.

-აიტ,რა გაყინული გაქვს.- ლეპტოპიდან თავი ამოსწია. ხელი ამიცურა წვივზე.- უსირცხვილო ცოლი მყავს.
ისევ ლეპტოპს უბრუნდება. ცხვირზე დაკოსებულ სათვალეს ისწორებს.

-ცივა.-თვალებს ვხუჭავ.- ყურადღება და სითბო მომაკლდა.- პრეტენზიებს ვუყენებ.
აქ დასასვენებლად ვართ და არა სამუშაოდ.ის კი, დილიდან ჩართულია, არც კი გვისაუზმია.

-ვივიენ, დასასრულებელი მაქვს ეს საქმეც. აუ, მანამდე ხელშეკრულებას გადახედე რა, ასლს გადმოგიგზავნი.-თვალებს აწვრილებს.
ვერ გადავწყვიტე წამოვფრინდე და ჩავკოცნო,თუ მეზარებოდეს მოძრაობა. ზედმეტად მოდუნებული ვარ წამოსახტომად.

-ჩემი ლეპტოპი მიითვისე და სად გადავხედო.-თვალები მიმეხუჭა.

-ახალია საყიდელი, რომ ჭედავს რატომ არ თქვი?!- მუხლზე მეფერება.

-რა ვიცი, არ გეცალა და მარტო ვერ ავარჩევ კარგს.- ხელზე ვაკოცე.

-როგორ გაგიმართლა, ტექნიკასთან რომ ვმეგობრობ.- მეღიმება.
ის ყოველთვის მეხმარება და მასწავლის ხოლმე. მე ხან ვუსმენ, ხან არა და ხანაც მავიწყდება. ვატო კი ყოველ ჯერზე თავიდან მიხსნის. მე რომ არ გყავდე, ხომ უნდა შეძლო ჩემითაცო. გული მისკდება ასე რომ ამბობს და ვაჩუმებ ხოლმე თვალებამღვრეული.
-მე მარტო იმიტომ გამიმართლა, შემ რომ მყავხარ.-გულახდილად ვუთხარი.

- მოდი აქ.- ხელი ასწია და გვერდი გაათავისუფლა.

-გაგიჭირდება აკრეფვა.- განძრევა მეზარებოდა.

-მოდი,მოდი. მომენატრე.- წამსვე მივუცოცდი და გულზე დავადე თავი.-როგორი თბილი ხარ.- შუბლზე მაკოცა და რაღაც ცხრილებში წერას შეუდგა.
ხმას არ ვიღებ პირველი 5 წუთი. მხოლოდ აჩქარებულ გულისცემას ვუსმენ.მერე ჩუმად ვეღარ ვძლებ და ღიღინს ვიწყებ.
არ მაჩუმებს.არც მაქებს და არც დამცინის.

-ჩემი კომფორტი ხარ.- ლოყაზე ხმაურიანად ვკოცნი.

-მართლა?! ესე მოგეწონა აქ?!- ისევ წერას აგრძელებს.

-არა,აქ მომწონს, მაგრამ არ მაკრიტიკებ. შეიძლება სულაც საშინელი ხმა მაქვს, ან მანერები. გამოტენილი პირითაც შეიძლება ვსაუბრობდე,შენ კი უბრალოდ მიღიმი ხოლმე. არასდროს გითქვამს ჩემს წონაზე რამე, არც სიმაღლეზე და არც ჩემს შიშებზე. სულ მამხნევებ, სულ ჩემს გვერდით ხარ და მაშინაც კი მიცავ,როცა ჩემს გვერდით არ ხარ.- ლავიწებზე ვატარებ თითებს.

-ეგრე,შენც არ ამახვილებ ყურადღებას იმაზე,რომ საშინლად ვმღერი და ვცეკვავ. საშინელების ცნებაც კი მცირეა იმასთან შედარებით, რასაც ვაკეთებ.- მეღიმება.

-მიყვარს როცა მღერი და ცეკვავ. - ტუჩს ვიკვნეტ.

-ამას მხოლოდ შენთან ვაკეთებ.- თავს ვერ ვიკავებ და გამობზეკილ ტუჩებზე ვკბენ.-აი,მოძალადე ხარ! მუშაობასაც არ მაცდი.-რა ვქნა, გამახსენდა გუშინდელი საღამო. დალაგებაში რომ მეხმარებოდა, სიმღერები ჩავრთეთ და ისეთ სასაცილო მოძრაობებს აკეთებდა, მაგრამ ისეთი მონდომებით, ვერ ვუკარგავ.

-რა ვქნა, ისე მოვიწყინე და არც მაძინებ, გავისეირნოთო.-ლოყაზე მოვეფერე ხელით.- არც გეტყვი, მაგას.

-რას?!- ისევ ცხრილს ავსებს.

-რას და თითქოს საშინლად მღერი ან ცეკვავ. ისეთი საყვარელი ხარ.

-გეცინება ხოლმე.- ტაკოში მცხებს. - თან მომწონს შენთან ერთად ცეკვა. არ მაკომპლექსებ. შენც 1 ბრეტელებიანი მაისურით და საცვლით დარბიხარ ჩემთან ერთად.-წამით დამთბარი მზერა გადმოაქვს ჩემზე.

-კი, ვერ ვიტევ ხოლმე,ისეთი საყვარელი ხარ.- ცხვირის წვერით ვეფერები კანზე.
ვგიჟდები მის სუნსა და კანზე.

ფეხებზე მცივა და ფეხზე ვხტები.- შეიძლება შენი წინდები ამოვიცვა?!

-ჩაიცვი.- მხრებს იჩეჩავს და საქმეს განაგრძობს. მე ვიცმევ მის წინდებს და კვლავ გვერდით ვუწვები.

-მალე დაასრულებ?!-ვცდილობ არ ჩამეძინოს,არადა ისე მოვითენთე. ძალა აღარ მაქვს.

- ცოტა ხანი დამჭირდება კიდევ.- გვერდს ვიცვლი და ბალიშს ვიხუტებ. - უკვე გეძინება?!

-უბრალოდ თვალებს ვასვენებ.- წავიბუტბუტე და იმ წუთსვე ჩამეძინა. წინააღმდეგობის გაწევა ვეღარ შევძელი.
ვიგრძენი როგორ გავთბი,რადგან ის მომეხუტა და საბანი გადამახურა.
----
-აუ,რატო დამაძინე?!- თვალებს ვისრესს.

-კი,სულ მე გიმღერე იავნანა.- ლოყაზე მკოცნის. - გციოდა?! ისე მოიკუნტე..-უფრო მიხუტებს და თმებს მისწორებს ხელით. - იმდენი სურათი გადაგიღე, მერე გაჩვენებ.

-არ მახსოვს, მგონი ვითოშებოდი.- ვბუტბუტებ თვალებდახუჭული.- ისევ მეძინება.

-კიდევ 2 საათი რომ გიცადო, წნევა ამიწევს.

-ყურადღება არ მომაქციე და რა მექნა?!- ხელები შემოვხვიე. შიშველ კანზე ვგრძნობ მისი კანის მხურვალებას.

თმებით თამაში განაგრძო და შუბლზე ამბორი განაგრძო.

-სულ აღარ მინდა გასვლა.- დაიჩურჩულა.

-მშია და გამოვფხიზლდები ჰაერზე. ნაყინიც მომინდა.-თავი დავადე გულზე.

-გამოფხიზლების სხვა გზაც ვიცი მე.- წამომაჯინდა მისსავე მუცელზე.

-ხანდახან მგონია შენი თოჯინა ვარ.- თვალები ავატრიალე, მან კი თავისივე პერანგი მომაშორა სხეულიდან.

-ვინ თქვა რომ არ ხარ?! ჩემი თოჯინა ხარ. - მხრებზე გადამისვა ნაზად თითები და ერთი ამოსუნთქვით დალაშქრა ცეცხლოვანი ბაგეებით ყელი.
ვიცინი. მთელი გულით ვიცინი და კვლავ ერთმანეთის რითმს ვაცოცხლებთ.
------

"ბარში ყველაფერი ითქვა!" - მწერდა ჟულიენი.

"რა?"

" ვატოს უნდა პატარა რომი, დაე აჩუქე." -გული ამიჩქარდა.
არ არის მარტივი, საერთოდ არა. ხასიათი მიფუჭდება და წიგნს გვერდით ვდებ.
დროს სასოამოვნოდ ვატარებთ. ხან ვკითხულობთ ერთად. ხანაც ვცეკვავთ, მიუხედავად იმისა,რომ გასაოცრად მოუხერხებელია. საღამოობით ვსეირნობთ ბევრს. ადრე ვდგებით და ისევ ქუჩაში გავდივართ. იმდენ რამეს მათვალიერებინებს, ისტორიებს მიყვება და ხმამაღლა მაცინებს.

სულ ახლოს ვყავარ. წამით არ მტოვებს. მეც იმ სითბოს გამოვხატავ,რომელიც გვჭირდება.

-არ მოგშივდა?-მეკითხება კაფესთან.

-კი.-ვუღიმი და სათვალეს ვიხსნი.
გარეთ ვსხდებით, ვერანდაზე და ის შეკვეთას აძლევს.

-ძალიან კარგად ვარ.-ხელზე ვეჭიდები წვრილი თითებით.- ეს მჭირდებოდა.-თითებით ვეფერები.- გული მწყდება დრო ასე სწრაფად რომ გადის და ჩვენ ვბერდებით.

-ხომ გითხარი, დასვენება მოგიხდება-თქო. იცი,როგორ შეიცვალე?! დასვენებული სახე გაქვს. -წამით ისვენებს.- რა დროს სიბერეა, შენ ჩემზე პატარა ხარ და ბევრად ახალგაზრდულად გამოიყურები,ვიდრე შენი პირადობა აჩვენებს ამას.

-ჯერ ხომ არ წახვალ?!- იმედიანად ვკითხე. არ მინდა წავიდეს და ისევ რამდენიმე დღე ვერ ვნახო. მენატრება ხოლმე უზომოდ და მე მარტო ვრჩები.

-არა, ეს თვე არსად არ იგეგმება წასვლა.-სახე მებადრება სიხარულისგან.

-ახლოს რომ მეჯდე, ჩაგეხუტებოდი.- ფეხს ფეხზე ვიდებ.-და მართალი ხარ, ძალიან კარგ გრაფიკზე გადამიყვანე. შენთან ერთად სულ ადრე ვიძინებ და ადრე ვიღვიძებ.

-სულ ადრე კი არა, მუდმივად გეძინებოდა.თვალები ჩაშავებული გქონდა და აღრენილი ბულდოგივით იყეფებოდი.

-ამ და როდის ვიჩხუბე?! რაც ჩამოხვედი, სიტკობოს მეტი არაფერი მიგიღია ჩემგან.- ცოტა გავღიზიანდი.

-აჰა,ჭამის დრო გადაგიცდა, ვერც იაზრებ და იღრინები.- ხელი შევუშვი და რაც აქ ჩამოვედით, მას მერე მობილური პირველად ავიღე ხელში.
მესიჯები დამხვდა. სოციალური ქსელი წაშლილი მქონდა,რაც საფრანგეთში ჩამოვედი, ჯერ ფოტოები ავიღე, მერე საერთოდ გავაუქმე პირად გვერდი. ახლა რით გავრთობილიყავი არ ვიცოდი.
ისევ ჯანდაბის მეილები გავხსენი და ვუპასუხე.

-რას მებუტები?! დადე რა ეგ.- თითი გამოიშვირა.

-მეწყინა.- დავდე მობილური.

- არა,მართლა. აშკარად მენსტრუალური მოვლენაც არ გაქვს,მაგას რომ გადავაბრალოთ.- თვალებს ვატრიალებ.

- 2 დღეში ველი წესით.- ჩავილაპარაკე.

-მერე შეიარაღებული ხარ?!- მეკითხება.

-კი,მაგრამ უნდა ვიყიდო კიდევ.- ვვოხრავ.

-აუ,ეგ არ ჩამიგდია ჩანთაში და გინდა აფთიაქში ვიყიდო?-მხრები ავიჩეჩე.

-კი.- მოტანილი პიცა გვერდით გავწიე. ცომს ყველში აბანავებენ ხოლმე და ატანა არ მაქვს.

-აგიცალო?!- მეკითხება.

-არა. არ შევჭამ.- ცხვირში მიღიტინებს ყველის სუნი და ცუდად მხდის. თავს გვერდით ვატრიალებ.

-არა და ნურა. მე შევჭამ.- მხრებს იჩეჩს.

- ჩემსას როდის მოიტანენ?!- ამოვიწუწუნე.

-მალე,მალე.- პირველივე ლუკმა გაიქანა პირში.
თვითონაც არ ჭამს. ახლა რატომ მოუნდა არ ვიცი.- კუჭი გაქვს მგონი გაღიზიანებული.

-არ გამოვრიცხავ.- წყალს ვსვამ ნერვიულად.
თვალები მინათდება, ჩემი საჭმელი რომ იდება მაგიდაზე.
---
-თბილისზე რას ვაპირებთ?!- ვკითხულობ და სიმწვანეს ვავლებ თვალს.
აღარ მინდა მუშაობა. აღარც სწავლა და არაფერი,აქ ისე კარგად ვარ და ისე ვისვენებ.

- სადოქტორო დაგრჩა აქ და ჩავდივართ?!- მეკითხება.

-არ ვიცი,ჟულიენი?!- მისი დატოვება არ მინდა აქ. ვერ გავძლებ.
ადამიანები მალე მბეზრდება ხოლმე. დიდხანს ვერ ვჩერდები ვინმესთან, მაგრამ ჟულიენის გარეშე წარმოუდგენელია.
თავისი გამოხტომებიანად მიყვარს.
- ჟულიენი ჩამოვა,ან ჩვენ ჩამოვალთ აქეთ.- მხრებს იჩეჩს.

- ვერ შევიყვარე საფრანგეთი.- თვალებს ვაცეცებ.-მომწონს, მაგრამ არ მიყვარს.

-აკვიატებული ხარ. არ გინდა და მორჩა.

-ჰო, თან თუ მაიძულებენ რაღაცას, მთელი გულით მძულდება. იქ მერე კარგს ვეღარ ვხედავ.- ჩემი ცუდი თვისებაა,მაგრამ რა ვქნა, ასეთი ვარ.

-მე არ შეგძულდი ერთი.- ხელს მხვევს ბეჭებზე.
უკან ვბრუნდებით, კოტეჯში. ხვალ ბოლო დღეა აქ და მერე გადაღებები იწყება. ჩვენც უკან ვბრუნდებით.

- ასეა თუ ისე, ვერ შევძელი.- თავზე მკოცნის.

- დაიმახსოვრე, რომ შენ ხარ განსხვავებული. - წარბშეკრულმა ავხედე.

-ყველა ადამიანი განსხვავებულია რაღაცით და მსგავსი კიდევ რაღაცით.

- ჰოდა იმ განსხვავებული რაღაცით ხარ მთლიანად განსხვავებული.

- შენი ზომა ტანსაცმელი იშვიათია. ეს პირველი მაგალითი ახლა დანარჩენს გეტყვი. შენთვის ცალკე იკერება ფეხსაცმელი, რადგან ასევე განსხვავებულია სხვა დანარჩენისგან. თხელი ტერფები გაქვს,რას ვიზამთ. - მეცინება. მე ხომ ამ ყველაფერს დავტირი?!- ადამიანებს მარტივად იღებ და უშვებ. რთულად იყვარებ და ვისაც იყვარებ, იმათი შეცდომები გტანჯავს, რადგან მათ ვერ უშვებ.

-ღმერთო ჩემო,რამხელა მაზოხიზმია.- ხელი წავიღე შუბლისკენ.

-რომ არ გიყვარდეს,არც იდარდებდი, ხომ ასეა?! ხოდა, რაც გინდა უწოდე. ნაყინს კიდევ შეჭამ?!- მეკითხება. თავს ვუქნევ. ისიც მყიდულობს.- რას ვამბობდი?! ხო, შენ ჭამე,არ დაგიდნეს.
შენს მცდელობებს ვაფასებ. აუტანელი შიში რომ გაქვს და მაინც აკეთებ გასაკეთებელს. კანკალი გაგდის და მაინც ცდილობ არ შეიმჩნიო. სხვებისთვის იხარჯები ხოლმე, თან ისე შენთვის ენერგია აღარ გრჩება. სხვები კი ამბობენ, არ შემიძლიას და არც ცდილობენ იმავეს შენთვის. რომ ეცადათ, შენ ასე აღარ იქნებოდი. -ისევ ახლოს მიზიდავს მოხვეული ხელით.- სხვანაირი გული გაქვს. სხვანაირად გრძნობ და გიჭირს იმის დავიწყება, როგორც გატკინეს გული. თავად არ გიყვარს ვინმეს წყენინება. ნაყინი ჭამე.- მახსენებს რომ მივირთვა.
გული მიჩუყდება.- ისეთი საოცარი ადამიანი ხარ. ისეთი მშვიდი და ღრმა. ვერ ვხვდები სად გაქვს დასასრული ან გაქვს თუ არა.- ნიკაპი მიცახცახებს და თვალებს დაბლა ვხრი. -თუ გეტირება, იტირე. მე ნუ მიმალავ ცრემლებს. მაგის უფლება ხომ იცი არ გაქვს, ჩემი თოჯინა ხარ.- მაგრად მიკრავს მკერდზე. თამამად სრიალებს ცრემლი ლოყაზე.- ვნანობ, რომ ოდესღაც გულს გტკენდი. ვნანობ, გეფიცები. ჩემს თავში ვერ ვერკვეოდი და შენ გტანჯავდი. თანაც იმდენ რამეს დაატარებდი ამ პატარა გულში, საკმარისზე მეტიც იყო,მე სულელი კი გიმატებდი.

-შენი ბრალი არ ყოფილა,ვატო. მე შეგიყვარე სიგიჟის უკანასკნელ წერტილამდე.- ხმა ამკანკალებოდა და თვალები ამიწყლიანდა.

-მე კი აღწერაც არ შემიძლია, რაც შიგნიდან მჭირს შენს მიმართ. ეს რაღაც ისეთი ქაუსური და ცეცხლოვანია. ისეთი თბილი და საუცხოო. თითქოს ნაზი, მაგრამ მტკიცეც.

-შენ ახლა სიყვარულს მიხსნი?!- აცრემლებული შევყურებ ქვემოდან.

-ოჰო, ტუჩები დაუთხვრია.- ხელსახოცით მწმენდს ნაყინს ტუჩებიდან და ცრემლებს ლოყებიდან.-კი,გიხსნი.

-ამმ,მეც..- ხელს მხვევს და მიბიძგებს.

-მაპატიე,მაგრამ ახლა მე მინდა საუბარი შენზე.- მკლავზე მეფერება.- წავიკითხე შენს როლზე და გჭირდება თავდაჯერებულობა. შენს პერსონაჟს ახასიათებს.- ნუთუ ამიტომ მეუბნება ამდენ კომპლიმენტს?!- რაც გითხარი, ყველაფერი შენ გეკუთვნის და არა იმას,რაც უნდა გააკეთო კამერებთან. შენ ხარ ბუნებრივად ესეთი და არა შენი პერსონაჟი. გადაღებებს დავესწრები, ყველას თუ არა,უმეტესობას მაინც.- თვალები მიფართოვდება.- ნუ გეშინია. ჩემთან ერთად არც უნდა გეშინოდეს.

-შეიძლება..

-გავღიზიანდე?! რა თქმა უნდა, გავღიზიანდები და ტვინში ამასხამს ვიღაც რომ ხელს გადაგხვევს ან ლოყაზე შეგეხება. ეგ ისედაც, ყოველ ჯერზე მჭირს.- ლოყაზე ნაზად მისმევს თითებს.- მაგრამ შენ ეს გჭირდება. უნდა სცადო. გაიმართო მხრებში და იპოვო ის,რაც სიამოვნების მწვერვალებამდე მიგიყვანს. უნდა იყო შენი საქმის ადამიანი.- საფეთქელზე მაკრავს ტუჩებს.- მე უნდა ვვამაყობდე, რომ ესე გთხოვეს მონაწილეობა და ვარ კიდეც. ხო, ეს გჭირდება, ისევე, როგორც ურთიერთობები. ზუკასაც უყვარდი და უყვარხარ, მაგრამ ზედმეტი არ გაუბედავს. ხოდა, უყვარდე,რას გვიშლის?! არაფერს, თავისთვისაა და ცოლ-შვილიც ჰყავს.- მხრებს იჩეჩს.- ეს შენი პირველი როლია, მთავარი როლი და რასაც გეტყვიან, ინტიმური სცენის გარდა, ყველაფერს გააკეთებ.-მეცინება. ცრემლებსაც ვიწმენდ.- რა ვქნა, გათამაშებულსაც ვერ ავიტან, ვინმე ეხებოდეს ჩემსას. გეფიცები, ვეცადე გულგრილად შევხვედროდი ფაქტს, ევროპული მიდგომაც ვცადე და არ გამოვიდა. შენ გენდობი.იცი, ეს. სხვებს არ ვენდობი,ესეც იცი. - ამოიოხრა, რომ გამეცინა.- ოდნავადაც არაა სასაცილო ჩემთვის ის ფაქტი, ვიღაცა რომ კანზე უნდა შეგეხოს. იმ კანზე, მხოლოდ ჩემი რომ ესმის.
სხვა თითს რომ მოგადებს, სხვა განცდა დაგეუფლება. კანი სინაზეს დაკარგავს. ისე, მართლა... აქამდე ასეთ ნაზ კანს არც კი შევხებივარ.- გადახვევაზე ვიცინი.

-არ ვიცი, განსაკუთრებულს არაფერს ვიყენებ.- ნაყინს ბოლოს ვუღებ.

-ჰო,აშკარად.

-აუ,კიდევ გავიაროთ რა.- ვთხოვე.

-წამოდი.- გამიღიმა.

მაღაზიებამდე მივბოდიალდით. ვატომ ბავშვების სექციაში შემათრია. მე არ მინდოდა, მაგრამ მითხრა შენს პატარებს სკოლა ეწყებათ და რამე გავუგზავნოთო.
მერე დედაჩემისთვის და დედამისისთვისაც აარჩია რაღაცები. დავრეკეთ და შევახედეთ, როგორც კი მოიწონეს იმ წამიდან მათი საკუთრება გახდა.
ბავშვებისთვის ახალი ჩანთები ვიყიდეთ, წინა წლის ჩანთით ხომ არ ივლიანო.
მერე მეც მომინდა ჩემთვის ყიდვა რაღაცების. ჰოდა, კვლავ ვერაფერი მოვირგე. გადავაკეთებინოთო ვატომ. დავეთანხმე. სულ ოდნავ უნდოდა ჩაკერვა, სულ სულ ოდნავ.
ზოგი ზედა მომერგო კიდეც.
ვატოს ვუყიდე რამდენიმე საცვალი და ცხვირწინ ავუფრიალე.

-ეჰე,რა მაგარია.- გაეცინა ზოგზე და ზოგი ძალიან სერიოზულიაო. განმიცხადა.
თვალებგაბრწყინებულმა მაკოცა შუბლზე და მადლობაო.

ვატომ ჩემი მეგობარი მიფრინავს და გავატანოთო. მეც დავეთანხმე.ჰოდა, ერთი სული გვქონდა,როდის ნახავდნენ საჩუქრებს.
მანქანის საბარგულში ჩავაწყვეთ.

-აუ,არ მინდა აქედან წასვლა.- მივეხუტე სევდიანად.

-მეც მომეწონა. აი, შვებულებას რომ აიღებ და თავისუფლად იქნები, იტალიაში წავიდეთ. - თვალები გამიბრწყინდა.

ჩემი ოცნების ქვეყანაა.

-კივილი მინდა,შეიძლება?!- გაეცინა. ტუჩები მაგრად დავაჭირე ერთმანეთს და ჩავეხუტე.-მმმმმმმ. - პირმოკუმულმა დავიკივლე. გაეცინა.

-გიჟი ხარ.- თმა ამიჩეჩა და მაგრად მიმიხუტა.

-კი,კი,კი! -თავს ვაქნევ და გაუჩერებლად ვიმეორებ.- მაპატიე, მიჭირს ემოციების კონტროლი, როცა იტალიამდე მიდის საქმე. - თვალებაციმციმებული შევყურებ.

-და შენ როგორ არ უნდა წაგიყვანოს კაცმა.- თბილად ამოთქვა.- მიყვარხარ.- ყურში ჩამჩურჩულა.- სიგიჟემდე. ყველა ამოსუნთქვით.- ჟრუანტელმა დამარა თავიდან ბოლომდე.

-მე შენ.- ვუჩურჩულე.- დამსვი ახლა, ენერგია უნდა დავხარჯო.- ფრთხილად დამსვა. გავიქეცი, კოტეჯისკენ მიმავალ გზაზე გავიქეცი.
მზე ანათებდა სიცილით. ხეები ეპასუხებოდნენ ფოთლების შრიალით.
ხელების გაშლა მინდა კივილით.
გული გიჟივით მიცემს.

-დაგიჭერ და მოგხვდება.- მისი ხმა მესმის და ნაბიჯების სიახლოვეს ვგრძნობ.

ზოგჯერ როგორი კეთილი დღები იცის ჩვენს ცხოვრებაში. გული გაგიჟებამდე გვიცემს და გულწრფელი, ლაღი კისკისით ვპასუხობთ ქვეყინერებას და თუკი მადლობის თქმა გვავიწყდება, თითქოს გულიანი სიცილი ემადლიერება ქვეყნიერებას.

მუცელზე მხვევს მკლავებს და ზურგით მიკრავს მკერდზე.

-ხომ გითხარი.- მხარზე მკოცნის გადაბმულად რამდენჯერმე.- როგორ შეგიძლია,ამხელა კაცი ბავშვად მაქციო.-კისერზე მომაკრა ტუჩები.

-ძვირფასო, ნუ გავიწყდება რომ კაცები,დიდი ბავშვები ხართ!- კარს აღებს და ჩვენს დროებით ბუდეში შევდივართ.

-ცელქი ბავშვი!- კარსა და მის შორის მოქცეული შევცქერი თვალებში.- ახლა რა უნდა გიყო?!

-არ ვიცი.- დაბნეულმა ამოვილაპარაკე და მისი სიახლოვისგან ალმოდებულმა თვალები დავხუჭე.

-მე ვიცი.- კაბას მიწევს ზემოთ და მუცელთან ეთამაშება საცვლის რეზინას.- ეს გჭირდება ჩემთან?!- ეშმაკურად უელავს თვალები.

ვთრთი. თავს ვაქნევ.

-ილაპარაკე.

-არა.-ნერწყვს ვყლაპავ.- არ მჭირდება.-მკოცნის. მეც სიამოვნებით ვყვები იმპულსებს. სხეულების ამოძახილებს და ჩემი ბაგეებიდან ვამატებ ხმას, კარზე ზურგით აკრული.- მართლა როგორი ნაზი კანი გაქვს.- ცხვირის წვერს მისმევს ყელში და ამბორით ალამაზებს მოვლილ ადგილებს.
თითებს აპარებს საცვლის შიგნით.

-მიყვარხარ.- ჩურჩულებს ყურთან.

-მეც.- ძლივს ვაბამ თავს პასუხისთვის.
-----

- მადლობა ყურადღებისთვის.- აკანკალებული ვუბრუნდები ჩემს ადგილს.
გულისცემა ყურებში მესმის. თითები ზუსტად ისე მომყინვოდა, როგორც ნერვიულობისას მჩვევია.
ჩემს სლაიდს რთავენ და ტაშს მიკრავენ.
ვიღიმი,რისთვის არ ვიცი.ალბათ, ზრდილობის გამო.

-წყალი ხომ არ გინდა?!- ანეტი მთავაზობს და გაუხსნელი წყლის ბოთლს მიდებს.

-თუ შეიძლება.- ვართმევ.- გმადლობ.- ყბა მიცახცახებს.

-ტყუილად ნერვიულობ ასე, მართლა არ შეგეტყო როგორ ღელავდი და თანაც, ისე მარტივ ენაზე გვიხსნიდი,ისეთ რთულ რამეს, მაგარი იყო.- სამაგისტროს დაცვა და ჯანდაბა! რას ავიკვიატე.
საერთოდ,სადოქტოროზეც ასე უნდა ვიდარდო?!

-ისევ მადლობა.- ვიღიმი.

-წამოდი,ცოტა წყალს შეისხამ სახეზე და გონს მოხვალ.- მთავაზობს კვლავ.

-არა,უხერხულია.-სკამს ვეკრობი მთელი ძალით. ჯანდაბა,ჯანდაბა, ჯანდაბა!
ვივიენ, ჩაიარა ყველაფერმა. კარგი იყავი. ყოჩაღ! დამშვიდდი, უკვე იყო. უკვე იყო.
ყველაფერი რიგზეა, რამდენიმე თვე დაისვენებ.
სახეზე ვისმევ გათოშილ ხელებს.
არ მსიამოვნებს.
წყალს ვსვამ. ერთიანად ვცლი ბოთლს. ისეთ დღეში მაქვს ნერვები.

დედას ვწერ მესიჯს, რომ უკვე ჩავაბარე და მისგანაც მესიჯი მომდის,თუ როგორ გავახარე.
მეღიმება, როგორ დარდობს ხოლმე. მიყვარხარ და მენატრები-თქო,ვპასუხობ. ვატოს ვწერ ასევე.
------
-ახლა დავლევთ!- თავს ვაქნევ.

-ხვალ იწყება,ხვალ. ვერანაირად.- ხელებს ვასავსავებ.

-პატარავ,ტყუილად მეწინააღმდეგები.- ჟულიენი წინ მიდგამს ჯინს.

-მხოლოდ ერთი.- თითს ვუწევ გამაფრთხილებლად.

-ნუ მეწინააღმდეგები-თქო.- ისიც მიწევს თითს.

-გამალოთებ.

-ლოთები ბედნიერები არიანო, ხომ გაგიგია?!ვატო სადაა?!

-სამსახურში. იმას ზეგ აქვს სამაგისტროს დაცვა.

-სადოქტორო უნდა?!- მხრები ავიჩეჩე.

-გააჩნია რა ხასიათზე იქნება. ხომ იცი,მგავს.

-კი.-თავს მიქნევს.

თრობამდე მივყავარ. თან ისეთ თრობამდე, მაგიდაზე შემდგარი ვუმღერი ვატოს სიყვარულზე სიმღერას და ჟულიენს ვაღებინებ. ამასაც მეტი რა უნდა, ბედნიერი სახით მიმიზნებს კამერას და უგზავნის ტაბიძეს.

-ახლა ეჭვი არ მეპარება, რომ ბავშვი იქნება!-კმაყოფილების ზენიტშია.
-----
მკერდზე ვიფარებ ზეწარს და ვიკას ვპასუხობ.

-ჰოუ.

-რა გჭირს ხმაზე?

-მეძინა.-თვალები მაქვს მოჭუტული.

-დათა,დათა მიყვარს.- ასეც ვიცოდი. მეღიმება.

-მშვენიერი,ვიცოდი.- ვჩურჩულებ, არ მინდა ტაბიძე გავაღვიძო.

-როგორი უემოციო ხარ.- ბრაზობს.

-მაპატიე, ვატოს ძინავს.მე გუშინ ბლომად დავლიე და ვერ ვარ მთლად საამაყოდ.

-ჟულიენის ბრალია ხო?!

-კი.

-ნერვები მომეშალა,წავედი.- მეცინება. ის თიშავს მობილურს.

ანუ, გამთენიის 4 საათზე მარტო იმიტომ დამირეკა, რომ მიხვდა, ასათიანი უყვარს და არა სანდრო.
ბალიშზე ვაბრუნებ თავს და ისევ მეძინება.
-----
წყლის ბოთლს ვიყუდებ და წინ მივდივარ.
-ე.ი. უთენია რომ არ მოვსულიყავით ისე ხო არ შეიძლებოდა რა.- ვარჯიში ვერ მოასწრო და უხასიათოდ იყო.

-წადი,ივარჯიშე.- კიბეებზე ავდივარ.

- არა. ხვალაც რომ უაზროდ მომიყვანონ გამთენიას, ჭკუიდან გადავდგები.- სადენზინფექციო ხსნარს ვისხამ ხელზე და შენობაში შევდივარ.
ისე,რა კარგია ეს სითხეები რომ დატოვეს "კორონას" შემდეგ.

-მაშინ ნუ წუწუნებ.

-შენი საბოლოო ქულები როდის დაიდება?!

- წესით ამ თვეში.

უამრავი ადამიანი ირევა ერთმანეთში. კამერები რაღაც სიზუსტით ალაგია.
არავინ მაქცევს ყურადღებას, საერთოდ არავინ. მერე კასტელოს ვხედავ, ფურცლებს ხელში აფრიალებს და მეძახის.
ვატო მორჩილად მომყვება.

------

მანქანაში ვიხდი ფეხსაცმელებს. ისე მაწუხებს, გაგიჟებამდე მივყავარ. ფეხებს ვიკეც.

-დაიღალე?!- მეკითხება საჭესთამ წამომჯდარი. უკვე ბნელა.

-კი და იმდენი მაქვს სამუშაო, ახლა რომ მივალთ.- თავი მტკივდება.

-გაგიკეთებ ჩაის და გაჭმევ რამეს. არ მახსოვს,რა გვაქვს მაცივარში.

-ცარიელია.- თვალები მეხუჭება.- საყიდელია პროდუქტები.

-ვიყიდოთ.- ხელს მკიდებს. მინას ვადებ თავს და თვალებს ვხუჭავ. მშვიდად ატარებს მანქანას, იცის რომ ცუდად მხდის სიჩქარე.

ისეთი დაქანცული ვარ. არადა, ვატომ მთხოვა გადახედე ხელშეკრულებასო, 2 ხელშეკრულება კი შესადგენი მაქვს ხვალისთვის.
ხერხემალი გადამეღალა და ფეხებში სისუსტეს ვგრძნობ.

-არ შემომყვები?- თავს ვაქნევ.

-ახლა რომ გადმოვიდე, ალბათ, ხელებში ჩაგაკვდები.- ემოციურად დაცლილი ვარ.- შოკოლადი წამომიღე რა,თუ შემოგხვდა.- ენერგიისთვის მჭირდებოდა.
თავალები კვლავ დავხუჭე. ძილი მერეოდა.

-წვრილა,იქნებ გამოფხიზლდე, შენც რომ გაიარო. გაგინიავდება ტვინიც.

-თავი არ მაქვს. ძილი მინდა.- უკვე 10 საათი იყო, მე კი ენერგია სულ არ მქონდა.
ვატო წავიდა და 15 წუთში დაბრუნდა უკან. კალთაში ჩამიგდო შოკოლადი.
ჭამის ძალაც არ მქონდა.

-ხვალ ადრე გაგაღვიძებ და ისე გადახედე დოკუმენტებს. ჩაიძინე და მე აგიყვან ზემოთ.

-უნდა გადავივლო,ვერ გავძლებ ისე.- არადა, თავი მივარდებოდა და წამიერად ვითიშებოდი.

- მოდი,დაუბანლებმა ვიცხოვროთ.

-დღესასწაულებზე დავიბანოთ.- ჩავიბუტბუტე.

-გიმღერო ახლა თუ დაიძინებ?!

-დისკომფორტია, არ შემიძლია.- ვითიშები.
---
-ჩშ,წვრილა.- ფეხებსა და წელზე მდებს ხელებს. ჰარში მაფრიალებს.
კვლავ თვალები მეხუჭება. მსუბუქად ვგრძნობ,რომ სადღაც მივყავარ და უკვე თავი აღარ მაქვს დაინტერესების თუ სად.

რბილ ზედაპირზე ხომ სიზმრების საუფლოში ვინაცვლებ.
------
-ვივიენ, გაიღვიძე.- ფრთხილად მარხევს.მეც ზანტად ვახელ თვალებს. -საქმე გაქვს და თუ იყოჩაღებ, 1 საათი კიდევ წაიძინებ.- ისეთი დაღლილი ვიზლაზნები, პირსახოცს ვაცურებ კარადიდან და ტანზე ვიხდი.
თუ არ გადავივლე,მოვკვდები.

გრილი შხაპი მაცოცხლებს. ვატო რაღაც წამალს მასმევს, ვიტამინების ნაკრებია და ენერგიაზე იქნებიო.
ლეპტოპის ეკრანს ვუჩხიკინებ 2 საათი, თან ფაფას ვჭამ.
ვატოს ხელშეკრულებასაც ვათვალიერებ ყურადღებით.

-გადავლებას ვაპირებ და არ შემომიერთდები?!- უვარჯიშია და ოთახში შემოსული მაცდურ წინადადებას მიყენებს.

-მოდი,ჯერ ხელშეკრულებას შეხედე.- შეწუხებული სახით მოდის და ყურადღებით აკვირდება თვითონ. ვეკითხები ყველა პირობა აწყობთ თუ არა, ესეც ბედნიერად მიქნევს თავს.
ჰოდა,პრობლემაც არ ყოფილა.
ლეპტოპს ვხურავ კმაყოფილი.

-30 წუთი კიდევ რომ წავიძინო,ეგეც საქმეა.- ვატო გაოგნებული მიყურებს.

-არ შემომყვები?!- კოპებს კრავს. თავს ვაქნევ.

-ყველაფერი მტკივა. ძილიც არ მეყო.-უარს ვეუბნები და დივანზე ვთავსდები.
მაღვიძარას ვაყენებ და ვიძინებ კვლავ.

ტაბიძე გაოგნებული გადის ოთახიდან.

----
იწყება გადაღებები. იწყება ქაოსი. ტაბიძესთვის ცოტა დრო მრჩება, იმდენად ცოტა, ღამით ძლივს ვახერხებ უბრალოს მოხვევას.

ჟიზელი ცალკე მოთხოვნებს მიყენებს, კასტელო ცალკე მწურავს.
მე ენერგია არ მრჩება და ნახევარ წელზე ნაკლები მრჩება გამოცდისთვის მოსამზადებლად.
ვატო მიდის.
მე მენატრება და ღამე საერთოდ აღარ მძინავს.
ყელში მიჭერს ყველა განცდა და კამერის წინ ხელოვნური ცრემლების ნაცვლად, ბუნებრივი მცვივდება, რადგან კასტელო მიყვირის და შიშისგან ემოციას ვერ ვაკონტროლებ.
კასტელო ჩემკენ მოდის,მე ხმას არ ვიღებ. თავდახრილი ვათავისუფლებ ცრემლებს.

როგორ მეწყინა და მეტკინა.

-ვივიენ.- თავს მაღლა მაწევინებს. - შეწყვიტეთ! საქმეს მიხედეთ!- ყვირის.- ვივიენ, ბოდიში, გაფანტული იყავი და შენი ყურადღება ვერაფრით მივიქციეთ.

ხმას არ ვცემ. ტუჩს ვიკვნეტ და ცრემლებს ვიწმენდ.

საგრიმიუროსკენ მივდივარ. სხვა სცენისთვის, სხვა სამოსი და მაკიაჟი მჭირდება.

-არ მელაპარაკები?- მედევნება უკან. ხმას ვერ ვიღებ. მინდა, მაგრამ ისეთი გულნატკენი ვარ, არ მინდა რამე ვაწყენინო. - ჯანდაბა! ვივიენ!- საგრიმიუროს კარს ვკეტავ და ტანზე ახალ სამოსს ვირგებ. სარკის წინ ვდგები ღია ფერებში გამოწყობილი.
მარია შემოდის და სახეზე მაკვირდება.

მერე დასვენების და თვალების ჩაწყნარების საშუალებას მაძლევს.
10 წუთით გონებას ვთიშავ.
არ ვფიქრობ.
არ ვმოძრაობ.
არ ვდარდობ.
არაფერია,გარდა სიწყნარისა.
ღრმად ვისუნთქავ ჰაერს, მერე ნეგატივს ვათავისუფლებ.

თვალებს ვახელ და ვგრძნობ ენერგიას, რომელიც ამ დღეს მარტივად გადამაგორებინებს და ტაბიძესთან დარეკვას გამაბედინებს.

ვუბრუნდები სოფიას კანს. ვხდები ის,ვინც არ ვარ და ვინც იმ დროსაა საჭირო.
დღის ბოლოს ვფიქრობ, აკრეფილ ნომერზე დავრეკო თუ არა.
გადავიფიქრე,მოვიფიქრე, მერე ისევ გადავიფიქრე და გადმოვიფიქრე. ხოდა,ხელი ღილაკს დავაჭირე და ტაბიძეს დავურეკე.

-გისმენ.- მკაცრი ბარიტონი ჟღერდება მანქანაში.

-როდის დაბრუნები?!- თვალებს ვაცეცებ.

-როცა ჩემს ნაბიჯებს ისევ გაიგებ.- თვალები მემღვრევა.

-მე სულ მესმის.

-რომ გესმოდეს მე აქ არ ვიქნებოდი და შენ მანდ.- ნაწყენია.

-ანუ მორჩა?! ყველაფერი დამთავრდა?!- სუნთქვა მეკვრის. თვალებს მაგრად ვაჭერ ერთმანეთს და იქვე,კუთხეში ვცურდები.

როგორ მიყვარს, ღმერთო!
-----
მთელი ღამე ვერანდაზე გავატარე.
რამდენიმე ბოკალი გადავკარი. ვატოს ჟაკეტი მეცვა და მისი სუნი მიტრიალებდა ირგვლივ. ძალიან მენატრებოდა.
თავი ამტკივდა. წყალი გადავივლე და გარდერობთან ავეყუდე.
მამთქნარებს.
ესეთი რუტინა ტაბიძესთან არ იგრძნობოდა. არ იგრძნობოდა, როგორ მღლიდა ეს ყოველივე, რადგან ის უყურებდა ყველაფერს მარტივად. ის მიხალისებდა ყოველ დღეს.
შავი კაბა გადავიცვი, კოჭებამდე მწვდებოდა და ფეხით გავიარე ცოტა.
ისევ მაშინებდნენ წყეული მღრღნელები, მაგრამ უნდა მესწავლა შიშებთან გამკლავება.

ჟიზელთან მივედი, ცოტა ხანს წავიმუშავე და დავპირდი, სახლში დავასრულებ დანარჩენს-თქო. მერე წავედი სასიამოვნო ადგილას. იქ,სადაც მე აღარ ვიყავი ხოლმე და ვიყავი სოფია,რომელიც ძალიან მგავდა. თუმცა სხვა სადარდებელი ჰქონდა მას და ესეც მიმარტივებდა ახლანდელობას.
ტექსტი გადმომცეს, მადლობა გადავუხადე.

-ვივიენ.- კასტელოს ხმა ამოვიცანი, მაგრამ ზურგი ვაქციე და სასწრაფოდ გავემართე საგრიმიუროსკენ. -ჯანდაბა,ვივიენ!- რამდენჯერმე ხმამაღლა ყვირის ყველას თანდასწრებით.
კვლავაც არ მსიამოვნებს ეს ტონი. არც მობრუნება მინდება.

-ვივიენ, დამიცადე!- უკვე მკაცრ ტონს ურევს.
უნდა ვუთხრა.ვჩერდები.

-დიახ.-წარბს ვწევ მაღლა და ჯერ მას ვუყურებ,შემდეგ ყვავილებს. ულამაზესი ვარდებია.

-ასჯერ დაგიძახე..-ქოშინით გამოთქვა უკმაყოფილება.- მინდოდა ეს მომეცა,რადგან ძალიან ვწუხვარ. უბრალოდ, თავი ვერ გავაკონტროლე.- ყვავილები გადმომცა.

-მადლობა.-დიდი თაიგული იყო, გრძელი ვარდების. შავი ვარდების.

-ვერ მპატიობ ხომ?!- დაბნეულმა მომატარა მზერა.

-ვერ, მაგრამ შევეცდები. მე ისე ძალიან მეწყინა,ისე.- თავი გადავაქნიე.- არ ველოდი. რაღაც საზღვრები ყველგან არსებობს. მეც მაქვს ჩემი. უპატივცემულო დამოკიდებულება ისაა,რაც მე ურთიერთობებში დიდ ნაპრალებს მაჩენს. ჩემთვის არც თავში წათაქებაა მიღებული, არც ბილწი მიმართვა, ზოგი ხუმრობაც კი მიუღებელია და ყვირილი ხომ საერთოდ. ხუმრობითაც კი მიჭირს მაგის მიღება.

-ვწუხვარ,მართლა, მე..

-ახლა რომ გითხარი, გულზე მომეშვა. არაა საჭირო,ამდენი ბოდიში, კასტელო.- გულახდილად ვუღიმი.- და მადლობა, ყვავილებისთვის.მართლაც მშვენიერია.

-მაშინ, მალე დაბრუნდი.- მხარზე მეგობრულად მომიტყაპუნა ხელი.

-აუცილებლად.- საგრიმიუროში შევედი.

-ოუ,რა ლამაზია.- მარიამ ლარნაკში წყალი ჩაასხა.- სახლში წაღებამდე წყალში ჩავდოთ.- მიღიმის.

-არა,აქ ვტოვებ.- ფრთხილად ვთავსდები სკამზე და მარიას სახეს ვუშვერ.

-უკაცრავად, გამარჯობა,მარია.- ტაბიძის ხმა ჩამესმის. თვალები მიფართოვდება და არეული მზერით ვუყურებ.- შეგიძლია 5 წუთი მარტო დამტოვო?- მარიამ დაგვტოვა.

-ოჰო, აქ რომელმა ქარმა გადმოგაგდო?!- წარბი ავზიდე მაღლა და დამატენიანებლის ძებნას შევუდექი.- განქორწინების საბუთები მოიტანე?! - გულში ჩამესო უხილავი ისარი.

-წვრი..

-ვივიენი,მასე მხოლოდ ერთი ადამიანი მომმართავდა.- გავაწყვეტინე და დამატენიანებელს ჩავავლე ხელი.

-უკვე გაგიჩენია თაყვანისმცემლები.- ვარდებს გახედა.
ის ისაა უნდა მივახალო, კასტელომ მაჩუქა-თქო,რომ საერთოდ გადავიფიქრე თქმა.
მისი საქმე აღარაა.

-ჰო,რას იზამ.-სახეზე შევიზილე.- აბა,რისთვის მოხვედი?!- თითებს ნაზად ვიტარებ სახეზე. - თუ განქორწინებას ეხება საქმე, მაგ საბუთზე ხელს ვერ მოგიწერ, მამა წინააღმდეგი იქნება.

-საერთოდ,რაზე საუბრობ?! იმ დღეს გითხარი, უბრალოდ შევისვენოთ-თქო და შენ უკვე გადაწყვიტე?

-შენ მე მიმატოვე.-მხრებს ვიჩეჩ ისე,თითქოს უკვე მარტივად ჩაევლოს ამ ამბავს.- გზა ხსნილია, საყვარელო.

-შენ გამიგულგრილდი.- მადანაშაულებს.

-უბრალოდ სექსი ვერ გვქონდა, ჩემი გადაღლილობის გამო.- თვალები ავატრიალე.

-საერთოდ არ იყავი სახლში. სულ გეძინა და ხისტი გახდი ურთიერთობაში.- ყელში ამოუვიდა ეტყობა.- გკარგავდი და ახლაც არ ვიცი ზუსტად, ის ხარ ვისთან ერთადაც მშვენიერი 3 წელი გავატარე?!

-ჯანდაბა, შენ იცი რისი ბრალიცაა ეს ყველაფერი და მე არ დამიმალავს შენგან. - მზერა ამერია.- სიმართლე ისაა,რომ მე შენს გამო ჩემი გეგმები შევცვალე. მეგობრები სხვა ქვეყანაში დავტოვე, სხვა სისტემით დავიწყე სწავლა. კი,ჩემი არჩევანი იყო. მე ხელი მოვაწერე ასეთ ცხოვრებაზე და შენთან ერთად ძალიან ბედნიერი ვიყავი. არ ვნანობ, ვვამაყობ საკუთარი გადაწყვეტილებით, რადგან მე ერთ წერტილში ვერ ვჩერდები.- გულზე ხელს ვიბჯენ.- თავისუფლება მიყვარს. თავისუფლებით ვცოცხლობ და როგორც კი მზღუდავენ, ჩვეულებრივი კომაა ჩემთვის. ვერ დავჯდები 24 საათი სახლში და იმ საქმეებს ვერ გავაკეთებ, რომლებიც არ მსიამოვნებს. ვატო, მე შენს სამსახურს და კვირობით განშორებებს ვიტან.ვიტან უშენო ცივ ღამებს. ცოტა ხანს რომ გაგეძლო ჩემი რთული გრაფიკისთვის, სულ ცოტა ხანს, საყვარელო.- მისკენ ვიხედები და თითებით ვაჩვენებ ცოტას ოდენობას.- ახლა მე მჭირდები. რაც ადრე დავკარგე ჩემი სისუსტის გამო,ახლა მომეცა და ვერაფერი დამათმობინებს. ვერც სიყვარული და ეს იმას არ ნიშნავს,რომ ნაკლებად მიყვარხარ.- თვალები მიწყლიანდება.- მე რომ დავჯდე სახლში და არაფერი ვაკეთო, უბედური ვიქნები. გინდა შენ ეს?! წლობით ვიყავი სახლში გამოკეტილი..- დავიჩურჩულე ნაღვლიანად.- მაშინ ბედნიერი არ ვყოფილვარ. უბედურებას მოგიტან და შენც მო- ისე სწრაფად იხრება,თმებში მიცურებს თითებს და მკოცნის, სუნთქვა მეკვრის და ვქვავდები.

ტუჩებზე თრთოლვა მეპარება.

-ჩშ,მოდუნდი.- ნაზად მკოცნის, მე ვვურჩობ. არ ვეპუები მის გამოხტომებს.
თავის ნებაზე ვერ ივლის.

კარზე მსუბუქად აკაკუნებენ, შემდეგ-აღებენ.

მზერა გადაგვაქვს კარის მიმართულებით.

-მაპატიეთ,კასტელო...

-გამოვუშვებ,სულ 2 წუთი.- ვატო აწყვეტინებს მარიას. ის თავს უქნევს.

-როგორ ფიქრობ, უფლება გაქვს როცა გინდა წახვიდე და როცა გინდა მკოცნო?!-ბრაზი მიპყრობს.- არ გაქვს,ტაბიძე. მე შენს გარეშე მიცხოვრია,შენთან ერთად ბედნიერი წლებიც გამიტარებია და მადლიერიც ვარ.- მამცივნებს.- თუ მართლა გიყვარვარ, ამდენი ღამე უჩემოდ როგორ გაატარე?! როცა იცი,რომ ჟულიენიც არაა ქალაქში, რომ ღამე ჩემთან დარჩენილიყო და მე შიშისგან გული მისკდებოდა.

-არასტაბილური ადამიანი ხარ.- სახეზე მოისვა ხელი.- ჩვენს სახლში ვისაუბროთ, ახლა გელიან.- ყელში მიდებს თავს.

არ ვმოძრაობ. უბრალოდ ციმბირის კლიმატს ვახვედრებ.

-ჩვენი სახლიდან წახვედი.- გული მტკივა.

-თამაში მქონდა.-ყელში მაკოცა და თმებში შეცურებული თითები უკან წაიღო.

-მერე სასტუმროში წახვედი.- თვალებს ვხუჭავ.

ჯერ ისევ მიგიჟებს გულს. ისევ ურევს თავგზას სისხლის მიმოქცევას.
ჩემს სულსა და სხეულზე ისევ აქვს კონტროლი.

-ეს განშორება გვჭირდებოდა.

-შენ გჭირდებოდა.-ხელით ვუბიძგებ და ტონალურს ვიღებ ახლა.- მოკლედ, ახლა მართლა არ მცალია.- ფუნჯზე ვაახამ ცოტას და სახეზე ვიტან ეტაპობრივად.

ბოლო ხანებში ხშირად მიწევს მაკიაჟით სიარული და ზოგჯერ ისე მაწუხებს, ზოგჯერ კი ვერც ვგრძნობ.

-კარგი, დაგიცდი.- თავზე მკოცნის და მკლავებზე მატარებს ხელს, მერე კი გადის.

"ყველაფერი კარგად არის. "

"მე ბედნიერი ვარ."

"არაუშავს,არაუშავს,არაუშავს." - თვალებდახუჭული ვბუტბუტებ.

" ცხოვრებას მარტივი გასაღები აქვს. ნუ ვართულებთ."- სარკეში ვიღიმი.

მარია შემოდის ეშმაკური ღიმილით. მე თვალს ვუკრავ და საკუთარ თავს ვაკვირდები სარკეში.
როგორი კარგი რამეა შენს სხეულში მყოფი გრძნობდე კომფორტს. ამდენი წლის მერე, პირველად ვგრძნობ ამას, რაღაც უბადრუკი სტანდარტების გამო.

მე ჩემი სტანდარტები მაქვს. ძალიან მომწონს ჩემი თავი, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს,რომ იდეალური ვარ. ან მაღალი,ან სავსე მკერდით და ან დიდი უკანალით. თხელი ვარ, სუსტი აღნაგობის, მაგრამ ყველაფერი ისე ზუსტად მაქვს, როგორც უნდა მქონდეს.

თვალებს ვხუჭავ და მარიას მითითებებს მივყვები. სხეული მითბება,ბუნებრივ ტემპერატურას უბრუნდება.

მობილურში ჩემი და მარიას საერთო სიმღერას ვრთავ. მალე ასრულებს თავის საქმეს,მე მადლობას ვუხდი და ვაქებ. მართლა პროფესიონალია თავის საქმის და ისე ზუსტად გირჩევს ფერებს, ისე ლამაზად გადააქვს ერთმანეთში,ისე კვეთს ნაკვთების ჩუმ სილამაზეს ყოველ ჯერზე, სიამოვნებისგან თვალები მინათდება.
მორცხვად იღიმის.
მარია ლამაზი ქალია. 3 შვილი ჰყავს და მათ მარტო ზრდის.
--------
გათამაშებული ჩხუბის ხმა ისმის. მე წამოწოლილი ვარ და ყურებზე ხელს ვიფარებ. ლანძღვის ხმები მიცოცხლდება, გინების და გულ-მუცელს მიწრიალებს. ნერვიულ კანკალს მაწყებინებს და ვერაფრით ვიწყნარებ თავს.

კიდევ მესმის ყვირილს ხმა.
მერე მღელვარედ ვიჭრები ფეხზე და დანას ვავლებ ხელს. წამის ამბავია. გამოვუსმევ და სულ სულ მორჩება. კიბეებზე ვეშვები განრისხებული და ქერა კაცისკენ მივიწევ ზიზღნარევი მზერით.
ქერა ხელს ჰკრავს თავის ცოლს და მოწყვეტით ეცემა ძირს.

-შე ნაბი*ჭვარო!- გამწარებული ვდგამ ნაბიჯებს და კედელთან ვაყუდებ,ვითომ ნასვამ მამაკაცს.- ჩემს დას კიდევ შეეხები და ყელს გამოგჭრი!- გაბოროტებული ვუყურებ.- ვის უბედავ?! გეკითხები, ვის?!- გულისრევის შეგრძნება მივლის.
წარსულის ფრაგმენტები მიცოცხლდება და კანკალს ვიწყებ. სურვილი მკლავს რომ ის დანა, წარსულში რომ ვერაფრით შევძელი გამოყენება, ახლა გამოვუსვა სრულიად უდანაშაულო ადამიანს და დამნაშავე პერსონაჟს.
მინდება სისხლის წვეთების დანახვა.
როგორ მატკინეს,როგორ დამინგრიეს ფსიქიკა. ტუჩები მიკანკალებს.
-სოფია...- უმწეო, დაბნეული ჩურჩულებს.

ძალაუფლება მე მაქვს.ახლა შემიძლია მოვკლა და შემიძლია სიცოცხლის უფლება მივცე.

მე რომ მამწარებდა?!

-ჩემს სახლში,როგორ ბედავ და მოდიხარ მთვრალი! როგორ ბედავ და ჩემს დას ეხები, ემუქრები მოკვლით?!- საყელოში ვუჭერ ცალ ხელს და კედელზე ვაკრავ საიდანღაც მოსული ძალით.- გპირდები, მიგაკლავ ამ კედელზე, მეორეჯერ რომ მსგავსი დავინახო! შე არაკაცო!- კბილებიდან ვცრი.

-სოფი!- კარში ვარდება მარკი და ცდილობს მთვრალ მამაკაცს ჩამომხსნას.-სოფია,ძვირფასო.- ცდილობს მომაშოროს.

-სულ ერთია,მივასიკვდილებ!- ვიღრინები.
როგორ მძულს,ვერ ვიტან.
მან წამართვა ჯანსაღი ფსიქიკა. მანერვიულებდა მუდმივად და მინადგურებდა ცხოვრებას.

-სოფი,მოშორდი.- უკან მეჯაჯგურება და ბოლოს მხსინს.

-მეორეჯერ, ჩათვალე მკვდარი ხარ!- კიდევ ერთხელ ვუყურებ სიძულვილით აღსავსე მზერით და ერიკას ვეხმარები წამოდგომაში.

ის ტირის. მე გულში ვიკრავ. მინდება ჩამოვრეცხო მისი კვალი.

-გადაღებულია!- ყვირიან.

-ყოჩაღ!- მარკი, სოფიას ქმარი ბეჭზე მისმევს ხელს.

ღმერთო ჩემო, უბრალოდ სცენარია, უბრალოდ სცენარი...
საპირფარეშოში გავრბივარ ყელში მოწოლილი ღებინების გრძნობის გამო.
ვიღაცებს ვეჯახები, მაგრამ არ ვდარდობ.
უნდა მივასწრო, სახალხო შერცხვენამდე.
ვასწრებ და წინ გადახრილი ვიცარიელებ კუჭს. ამის შემხედვარე,ხელმეორედ მივლის გრძნობა და ყელში ამომდის ბოლო ლუკმებიც.
ცრემლები მომდის აუტანელი შეგრძნებისგან. ზიზღისგან და იმ აჩრდილისგან,ახლახანს რომ გამიცოცხლდა. მეყინება ხელ-ფეხი.
ვერც ძირს ვჯდები, ვერც ვერაფერს ვეყრდნობი ისევ იმის გამო, რომ მგონია ყოველივე ბინძურია.

-წვრილა!-ვატოს ხმა რომ მესმის, ჩქარა ვაჭერ და ვრეცხ უნიტაზში ჩაცლილ საზიზღრობას და ნიჟარამდე მივდივარ ატირებული.

-სულ გაფითრდი, კარგად ხარ?!- ახლოს მოდის, მე ხელებზე მეორედ ვისხამ თხევად საპონს და მონდომებით ვიბან ხელს.

ვიცი შეშინებულია, მაგრამ ახლა თავს ვერაფრით ვაკონტროლებ.

-არ მომეკარო! კბილის პასტა მიდევს ჩანთაში, გთხოვ მომიტანე.- ნიკაპი მიცახცახებს.-გთხოვ.- ამოვიტირე მდუღარე ცრემლებით.

-კარგი.-მირბის.

ჯანდაბა!

რომ მომეკლა?!უდანაშაულო ადამიანი რომ მომეკლა?! ხელებს გაუჩერებლად ვიბან.
უკვე მეხუთე წრეზეც მივდივარ და ვგრძნობ,ისევ არ ვარ საკმარისად სუფთა.

მაწუხებს.

აქ რომ პირის ღრუ უნდა დავისუფთაო,ეგეც მაწუხებს და ლამის მესამეჯერ ვუშვებ პირიდან ნარჩენებს.

-აი.- ტაბიძე მაწვდის.
ერთხელ ვიხეხავ, 2-ჯერ,3-ჯერ.
ვერ გამაქვს საშინელი გემო.

- ფორთოხლის წვენი მინდა.- საპირფარეშოს ვტოვებთ ერთად.
ფეხებში სისუსტეს ვგრძნობ. მას ვეყრდნობი,სხვანაირად ძალა არ მაქვს.

-მოგიტან.- უყოყმანოდ ამბობს და ახლოს მიზიდავს,რათა არ დავეცე.- წავიდეთ სახლში.-მზრუნველობა არც ახლა ავიწყდება.

-წავიდეთ, დავიქანცე.-ძლივს ვიხედები თვალებიდან. მეძინება.

-აქ ჩამოჯექი.- დივანზე მიმითითებს. ვუჯერებ. მარია მორბის ჩემკენ, ვატო კასტელოსთან მიდის.

-რა დაგემართა?! სულ გაფითრებული ხარ და ტუჩები გალურჯებული გაქვს.-თმებს მიწევს სახიდან.

-როლში ზედმეტად შევიჭერი და რაც ვჭამე, ფშიუ..-ხელით ვაჩვენებ.

საზიზღრად ვგრძნობ თავს.
ესე მგონია, ნაგავში ვიგორავე.

-ამ,ორსულად ხომ არ ხარ?!- მეცინება.

-არა.- თავდაჯერებული ვამბობ.

-რა იცი?!- ეჭვნარევი მიყურებს.

-ვიცი,ვიცი.- თვალები მეხუჭება.

-ვივიენ, იქნებ ექიმს გაესინჯო?!

- ვიყავი და ყველაფერი წესრიგში მაქვს.- ძლივს ვამბობ. თავი მტკივა.

-ალბათ,გაწყინა საკვებმა.-თავს ვუქნევ ტაბიძის მოლოდინში.

-შენი ნივთები ავიღე,წავედით.- ტაბიძე მეხმარება წამოდგომაში და მანქანამდე მივღოღავთ.

ქუთუთოები დამიმძიმდა და გზაში ისე ჩამეძინა,ვერც მივხვდი.
ისევ ტაბიძებ ამიყვანა ხელში და შინ ისე შემიყვანა.
ლოგინზე მიმაწვინა,თავადაც მომიწვა და მომეხუტა.
თავს კარგად ვგრძნობ. მშვიდად ვარ. ვიცი,ახლა რაც არ უნდა მოხდეს,მისი ნდობა შემიძლია. არ დამაღალატებს.
----
ახლა მას სძინავს და მე ვეპარები. თავის მოწესრიგება მინდა, ესე ვერ ვისვენებ.
მართლა ვიწესრიგებ თავს და სენდვიჩებს ვამზადებ გახუხული პურით.
ფორთოხლის წვენს ვისხამ ჭიქაში და ნელ-ნელა ვსვამ.

-სარეცხი მომიტანე?!- კარში გამოჩენილ ტაბიძეს ვუსვამ კითხვას.- სასტუმროში არ გაგირეცხეს?!-წარბს ვწევ.

- ჩემით ამოვრეცხე, მაგრამ შენ რომ ასუფთავებ,ისეთი ვერ არის და ვერაფრით გავძელი.- სკამზე ჯდება. თვალებში ვუყურებთ ერთმანეთს.

-მე კიდევ,მეგონა სექს მომსაურებაც ექნებოდათ, რადგან ჩემს თავს ამჯობინე.

-რატომ იკბინები?!- მწვანე თვალებს უემოციოდ მიშტერებს.

-ყურადღება არ მომაქციო.-ხელს ვიქნევ.-განა, სულერთი არ არის მე რას ვიტყვი?! - წარბი ავზიდე.

-უპატივცემულობაში ცილს ნუ მწამებ! არასდროს ყოფილა შემთხვევა, შენი აზრი არ მომესმინოს ან არაფრად ჩამეგდოს.-სერიოზულად მესაუბრება.

-ჰო,ეგ სიმართლეა.-სენდვიჩს მიირთმევს.

-დავბრუნდი.- დაბრუნდა.

-ამ და წაბრუნება რომ დაგჭირდეს ისევ?! წახვალ?! პრინციპში რა პრობლემაა,ჩვენ ხომ თავისუფალი მიმოსვლა გვაქვს.- ხელი ავიქნიე.- ვივიენი დაგიცდის! ვივიენი მოცლილია.

-ვივიენ!

-გისმენ,ვატო.- ვუღიმი ფარსად.

-უხეშად მესაუბრე,როცა დაგირეკე და ამიტომ არ მოვედი.- ტუჩები ისე მიმზიდველად აამოძრავა, მთელი ძალით მივეკარი სკამს, რომ არ წამოვფრენილიყავი და ზედვე არ დავკვდომოდი.

-რა გითხარი უხეშად?!- თავი დაბლა დახარა.

-გასაგებია,ვივიენ. გინდა აქედან ისევ ავიბარგო და წავიდე. ავდგები და წავალ. იყოს ისე,როგორც შენ გინდა.- ფეხზე დგება და კარისკენ მიდის.

-ვატო!- ფეხზე სწრაფად ვდგები და უკან მივსდევ.-ეგ არ მიგულისხმია..

-შენს თავში რომ გაერკვევი, რომ დალაგდები და მიხვდები რა გინდა ან ვინ გინდა,მერე ვისაუბროთ.- ნიკაპზე მკიდებს ხელს და ნაზად მკოცნის.

ასეთი ტკბილი რამ, ჩემს ცხოვრებაში არ არსებობს.
ხელს არ ვკრავ,არ ვიშორებ. არ ვუწევ წინააღმდეგობას.
სახეზე ვაწყობ თითებს და საპასუხოს ვუბრუნებ.

-მინდა,დარჩე.- ვჩურჩულებ ზედ მის ტუჩებზე.

-დრო არ გეყო,ვივიენ. ბრაზმა გადაგიაროს და მერე მოვალ. სანამ არ გადაგივლის,იქამდე მაწვლებ და აწვალებ შენს თავს. მაგის ბოლო კი გაყრა იქნება. მე შენთან მინდა,ვიცი,შენც გინდა.- ფაქიზად მაკრავს ტუჩებზე ტუჩებს.- მიყვარხარ, მართლა მიყვარხარ. ახლა მე ნაწყენი ვარ.შენ გაბრაზებული და თუ ასე კოცნას გავაგრძელებ,ბოლო გაჩერება, საწოლი იქნება.-სანუკვარი ამბორები დამიტოვა უბრალო ბაგეზე. შუბლით შუბლზე მომეყრდნო.- ჩვენს ურთიერთობას ახლა გადარჩენა სჭირდება. კასტელომ ხვალ დაისვენოსო. ბოლო სცენები დარჩა გადასაღები და მერე სრულდება.- თვალებში მიყურებს.- ძალიან მიყვარხარ, ვივიენ და დიდი სიამოვნებით დავრჩებოდი, შენ რომ წინააღმდეგი არ იყო. - ჩანთას კვლავ ხელს კიდებს და კარში გასვლამდე ამბობს.- ნუ გეშინია ღამის.არაფერს გავნებს. ნურც მარტოობის გეშინია შინ, იმიტომ რომ შინაა და დაცული ხარ. შიშებს ებრძოლე,თავი არ დაუხარო! შენ ძლიერი გოგო ხარ.-წავიდა.

მე არ შევაჩერე. ვერ შევაჩერე. ვერ შევძელი.ჩემმა თავმა ვერ გამიშვა.

კარს ზურგით ავეკარი. მერე მოვშორდი და ბრეტელიანი მაისურით შევწექი ჩვენს საწოლში. ტაბიძის მხარე ცარიელია. იმდენად ცარიელია, გული მტკივა. რაღაცნაირად მძაფრად ვგრძნობ მის სუნს და ბალიშში ვრგავ სახეს.
მინდა აქ იყოს ისევ და გამაბრაზოს. ოღონდ აქ იყოს, ავიტან მის გამოხტომებს თუ ის ამიტანს...
ადრე,ინგლისურზე რომ დავდიოდი, მასწავლიდა ხოლმე თავის საყვარელ ლექსებს და ერთ-ერთი იყო უილიამ ბლეიკის " A Poison tree".
ამ ქალის გამო ძალიან მიყვარდა ეს ლექსი. ქართულადაც ვნახე თარგმანი და ისე მომეწონა,ეგეც ვისწავლე ზეპირად.
ახლა კი ვგრძნობ, ამ ლექსის აზრს. ისეთი სიცხადით ვგრძნობ, სუნთქვა მეკვრის.

"I was angry with my foe:
I told it not, my wrath did grow." - ჩამესმის ყურებში.

"And I watered it in fears
Night and morning with my tears,
And I sunned it with smiles
And with soft deceitful wiles.

And it grew both day and night,
Till it bore an apple bright,
And my foe beheld it shine,
And he knew that it was mine,--"

ყურებზე ხელი ავიფარე.
არ მინდოდა დასასრული ეთქვა ჩემს შინაგან ხმას.

მკერდზე მივიხუტე ვატოს არომატის გაჯერებული ბალიში.

ბრაზი.

ბრაზი ანგრევს ურთიერთობებს.

თავიდან მცირედი მომენტებით იწყება.მარტივი რაღაცებით და თუ შენ არ ამბობ,რა გწყინს და არ გსიამოვნებს, იზრდება ბრაზსა და მრისხანებაში. მერე აგრესიის გრძნობა ნავარდობს ორ ადამიანს შორის და ბოროტული ღიმილით არღვევს ჯაჭვებს მათ შორის.

ბრაზი უნდა გავინელო, ცივი გონებით უნდა გავითავისო ყველაფერი. არ უნდა მეტკინოს, თორემ გავზრდი მოშხამულ ნაყოფს ჩემში.
-----
მთელი დღე ჩემს თავს დავუთმე, ჩემს სურვილებს. ვხატე შიშველი თითებით,მივაშველე ფუნჯები და იმდენი გრძნობა დავიტანე, რამდენიც შევძელი.

მერე ჩამოვჯექი, ხელშეკრულებები შევადგინე. გადავრეკე კონტრაჰენტებთან და გადავამოწმე დეტალები. გადავგზავნე ჟიზელთან და ნასიამოვნები მივესვენე.
ახლა შემეძლო წიგნი წამეკითხა ან ფილმისთვის მეყურებინა.
უჩვეულოდ დაწყნარებული ვიყავი.
ჩემს თავში ვიწყებდი შეცდომების ძიებას და არა სხვაში.

წლების წინანდელი ამბების მონელება დავიწყე. გავუგულგრილდი ადრეულ წლებში მოყენებულ იარებს. გავუშვი რაღაც ნაწილები,რადგან მტანჯავდა.
აღარ მინდოდა მეთრია სულით სიბინძურე და ტვირთი. უნდა გამეშვა ცუდი,რომ კარგის მიღების ადგილი მქონოდა.
აი,ზოგიერთ ქვეყანაში იციან, ახალ წელს ძველ და უსარგებლო ნივთებს იშორებენ თავიდან. ძველს ძველს ატანენ და ახლისთვის ითავისუფლებენ ადგილს.
სამყაროს არც ისეთი რთული და აუთვისებელი სისტემა აქვს, როგორც გვგონია ხოლმე. თუმცა არც ისეთი იოლია, როგორც შეიძლება ზოგს მოეჩვენოს.
ჰოდა, მივხვდი წლები სამყაროს უსამართლობის გამო კი არა, ადამიანების უსამართლობის გამო ვიტანჯე. სხვების და ჩემი არასწორი გადაწყვეტილების გამო.
აქ არც ბედია დამნაშავე და არც უბედობა.
----------
ჟულიენმა სცადა გამოტეხვა, მაგრამ არ მინდოდა თქმა. არავისთვის მითქვამს ჩემი და ვატოს ამბავი, ან რატომ უნდა მეთქვა?! ჩვენი ამბავი იყო და ჩვენში უნდა დარჩენილიყო.
------

უცნაური გრძნობა შემომერია. მუცელში გამიღვივდა და გასხივონსდა.
რამდენიმე თვე ვაცხოვრებდით პეროსონაჟებს ჩვენში. სხეულში ვიცოცხლებდით და ვსწავლობდით ყოველ დღე, იმას თუ როგორები უნდა ვყოფილიყავით და როგორები- არ.

რაღაცნაირი სიამაყენარევი სევდა იდგა. განშორება არ გვინდოდა და ერთმანეთს სიყვარულით ვხვევდით ხელებს.

იმდენი გულწრფელობა იყო ჰაერში, იმდენი სიყვარული მკერდში და იმდენი სიცოცხლე- სიცილში, უნებურად ვთბებოდი.
ვითვისებდი და ვკეტავდი.

ცრემლები გვცვიოდა ყველას.

მარკი და ქერა ზაკი, ერთად მეხვეოდნენ. თავს უხერხულად ვგრძნობდი.

-მიხარია,მაშინ რომ არ მომკალი.- ზაკი იცინის.- ისე მიყურებდი, მეგონა ერთი ზედმეტი გამოძრავება და ბაც!-ყელზე გამოისვა თითი.

-მაპატიე,როლში შევიჭერი ზედმეტად.-უხერხულად ვიწურები.

მადლობა ღმერთს, მარკმა გაგვაშორა,თორემ...

-----

ბართან ვიჯექი და მე-5 ჭიქა ჯინს ვუკვეთავდი.

-ცოლი მილოთდება.-ტაბიძე მიჯდება გვერდით და ბარმენს ანიშნებს,ერთი მეც დამისხი თუ ძმა ხარო.

-ალკოჰოლს იშვიათად ვიღებ.- ჭიქას ჩავყურებ.

-კი,დღეში ერთხელ მაინც სულ მცირე.-წარბებს საყვარლად კრავს.

-მხოლოდ ერთი ჭიქა. კარგია ჯანმრთელობისთვის.- მოშიშვლებულ კისერს ვწევ მარჯვნივ.
ვიცი, ჭკუიდან შლის და უნდა შემეხოს. თუმცა თავს იკავებს.

ფეხს ფეხზე ვიდებ და კაბიდან ისე ლამაზად მიჩანს ფეხი, ლამისაა ჩემი თავი წავათრიო სახლში და ვიძალადო.

-ჯანმრთელობას სულ არ უფრთხილდები, როგორც სჩანს.- წარბს წევს და ჩემკენ იხრება. კიდევ ასხმევინებს ჩვენთვის.

-ახლა ნამდვილად არ ვუფრთხილდები და ვფიქრობ, ჩემი შებმა გინდათ,უცნობო ყმაწვილო.- ტუჩებს ოდნავ წინ ვწევ.

-არ ვვუარყოფ.- ფრანგულად მპასუხობს.

-შეგამჩნიეთ.- მეც ფრანგულად ვუგრძელებ ტუჩების გამომწვევი მოძრაობით.-კარგით, რა გქვიათ?!- დაინტერესებული ვიწყებ თამაშს.

-გამოიცანი.- ყურში მეჩურჩულება გადმოხრილი და ბარძაყზე ნაზად მატარებს ხელს. ჟრუანტელი მივლის.თან თვალს ატარებს ირგვლივ, არ უნდა ვინმემ დაგვინახოს. არ უყვარს,არც მე მიყვარს სხვები რომ ხედავენ რა გვაქვს ან როგორ გვაქვს.

-ფრანსუა.-მეც მისკენ ვიხრები და ტუჩებს ჰაეროვნად ვახებ ყურთან.

-არა.-თავს აქნევს.

-დემიენი?!- ფეხზე ვეყრდნობი და თითებს ვუჭერ ოდნავ ვნებიანი მზერით.

-არა.- კმაყოფილი ღიმილით უარობს.

-მარკი?!- თავს აქნევს.

-ისევ ვერ გამოიცანით. 2 ცდა, თუ ვერ გამოიცნობთ, ნომერში მომყვებით.

-და თუ გამოვიცნობ?!- დაინტერესებული ვუყურებ.

-მე გამოგყვებით.- მარტივად გადაწყვიტა. -კიდევ დაასხით.

-ახლა,მათრობ.- ერთი მოყუდებით ვცლი.

-სასიამოვნო სუნი გაქვთ, ვივიენ.- წარბშეკრული ვუმზერ.

-თქვენც გეშლებათ ჩემი სახელი.- ვთამაშობ და სიამოვნებისგან გული მიფართხალებს.

-ვივიენი მოგიხდებოდათ. მაშ,რა გქვიათ?!- გიჟური მუსიკა ზუსტ გარემოს ქმნის.

-თქვენ გამოიცანით. თუ ვერ გამოიცნობ, მეცეკვები.-ენის წვერს ვიტარებ მაცდურად წითლად მოელვარე ბაგეებზე. წვრილ თითზე კი თმის კულულს ვიხვევ.

-ვერ ვცეკვავ.- გადმოხრილი მპასუხობს.

-როგორ თუ ვერ?!- გაკვირვებული ვწევ წარბებს.- ნუთუ ცოდნა უნდა ამ მუსიკაზე ცეკვას?!- სახე ახლოს მიმაქვს. არომატს ვგრძნობ. გული მიჩქარდება. ტუჩებთან ზედმეტად ახლოს ვარ, ზედმეტად ახლოს. სუნთქვას ვაფრქვევ სახეზე. მინდა შევეხო,მაგრამ ნელ-ნელა სახეს ვაშორებ.

არ მინდა,ვიჩქარო.

-საყვარელო, განაგრძე.- ეშმაკურად უციმციმებს მწვანეები.-ჩემი სახელი ჯერაც ვერ გამოცანი.

-ვატო?!- ვაგრძელები აჩქარებული გულისცემით.

-არა.

-მაშ?!

-ერთი მცდელობაც...- ქვედა ტუჩს იკბენს და მზერას მატარებს სხეულზე.

-შეუძლებელია ასე გამოვიცნო, იცი მაინც რამდენი სახელია?!

-როგორ ღელავთ?!- კვლავ ჭიქას მიდებენ წინ. ნერვიულად ვიყუდებ.

-ვატო,ნერვებს მიშლი.

-ცდებით, ვატო არ არის ჩემი სახელი.

-ჰო,ჩემს ექს ქმარს ერქვა.- ტუჩებს ვმუწავ.

-მართლა?!

-კი და დროს ტყუილად ჰკარგავ, საყვარელო.- თვალს ვუკრავ და ვტოვებ თავის თავთან.
გვერდით სხვა მამაკაცი მიჯდება.

-ელენი, ეველინი, ლილიანი, მარია, ერიკა.- სწრაფად თვლის სახელებს.- რომელიმე გქვიათ?!- თავს ვაქნევ.

-ჰოდა,საცეკვაოდ მივდივართ.- სკამიდან ჩამოსვლაში მეხმარება და ხალხს ვერევით.
გაოცებისგან პირი მეხსნება.
მუცელზე მხვევს ხელს და მთლიანად მეკრობა. პირი მიშრება.

-ერთი ცდა დაგრჩა, საყვარელო.- ყურში მეჩურჩულება და მკლავებს მძლავრად მხვევს.

-პატარავ,ზედმეტად იჭრები ჩემს სივრცეში.- ტანს ვაყოლებ მის მოძრაობას.
ფერადი სინათლე ერწყმის გიჟურ ჰანგებს.

-წინააღმდეგობას არც კი მიწევთ.- ფრანგულად ჩურჩულებს და ყურზე მეხება ვნებიანად.

ჟრუანტელი მივლის ერთიანად და ტაო მაყრის.

-თავხედი ხართ.- უკანალს უკან ვზიდავ,რათა ჩვენს შორის სივრცე დავტოვო.

-გეთანხემბით.- თავს ძალას ატანს.
მისი სუნთქვა მეფრქვევა და ცეცხლს მიკიდებს სხეულზე.

-თქვენსას არ იშლით?!- მკერდზე ნაზად მადებს ხელს.
რა კარგია რომ ბნელა. მუსიკა უკრავს და არავის სცხელა ჩვენთვის.

-არა,არ ვიშლი.- იღლიიდან ძვრება შიგნით და მკერდზე მხვევს მხურვალე ხელის გულს. -ვერც დავიშლი, აქ ისეთი რამ ხდება.- თვალები მეხუჭება და შეხსნილი ბაგეებიდან ვუშვებ ჰაერს.
კისერს ვუღერებ.
მეორე ხელს მხვევს ყელზე და ნაზი, ჰაეროვანი ამბორით მიუყვება ლოყას.

-ერთი მცდელობაც და ჩემი ხართ.- ხელს მიჭერს და მკერდიდან მუხტები ვრცელდება ორგანიზმში.

-ძალიან გინდათ შევცდე?!

-უარს არ ვიტყოდი. კარგა ხანია თქვენი სხეულით არ დავმტკბარვარ.

-მართალია,მეც ასევე.- მისკენ ვბრუნდები და ხელებს ვაშორებინებ. საყელოზე ნაზად ვეხები და თავს ვახრევინებ. - კარში გადით,მისიე და მანქანაში დამელოდეთ.- ვეჩურჩულები.

-სახელი, სახელი დაგავიწყდათ.

-ასეთი აუცილებელია?! მეც ხომ ასე მინდა თქვენთან?!- თავში არაფერი მომდის აზრად.

-ჩვენი შეთანხმება იყო.- წელზე ნაზად მითათუნებს ხელს.

-ვა..

-ჩშ,შეცდომა გვჭირდება.- ცხვირის წვერით მეხება.

-ქეითი.- ვჩურჩულებ.

-ეგ ქალისაა, ვივიენ.- იცინის.- მამაკაცის თქვი.

-რატომ მაწვალებ?!

-თქვი. - იმეორებს.- შეგეშლება და წავალთ. მთელი ღამით ჩემი იქნები. შემდეგ მთელი ცხოვრება.

-არტური.- ერთი სომეხი კაცი იყო, არტური. მართვის მოწმობის პრაქტიკული გამოცდისთვის მამზადებდა.

-ისევ შეცდით, მის. ახლა პასუხს აგებთ.- ხელზე მექაჩება და გასასვლელიკენ მივყავარ.

-უნდა დავემშვიდობო,სირცხვილია.

-დროს წაიღებს, კიდევ ნახავ მათ.- არც კი მაცდის. ქურთუკს მაცმევს და მიმარბენინებს.

-მაღლებზე მაცვია, გენიოსო.- ვბრაზობ.

-ახლავე,მის.- ხელში მაფრიალებს და ლოყაზე მკოცნის.

ხმამაღლა,გულიანად ვიცინი.

----
მანქანაშიც ვცქმუტავ. ვერაფრით ვიჯერებ, ის რომ მოვიდა ისევ. მოვიდა ჩემთან და ამდენი ხნის მერე,ისევ შემეძლება შევეხო. ისევ,ისევ და ისევ..

-წითელი გიხდება ტუჩებზე. ძალიან გიხდება, უბრალოდ..

-თუ გაქვს ხელსახოცი, მოვიშორებ.- ვიცი რომ არ უყვარს, როცა რაღაც მისვია.
მაწვდის და ვიშორებ ტუჩსაცხს.
ნორმაზე ჩქარა მართავს მანქანას.

-მისიე, ჯარიმა გინდათ?!- ფრანგულად ვკითხულობ.

-მაპატიეთ, მეჩქარება უბრალოდ.

-ნუთუ, სადმე მიდიხართ?!- თავს უსუამოვნოდ ვგრძნობ. ანუ, ისევ სადმე მიდის?!

-დიახ.- ნერვები მეშლება.

-და მე თქვენთან დავწვები და წახვალთ?! - მანქანას აჩერებს და გადადის. კარს მიღებს, მეც გადმოვდივარ. - ტაბიძე!

მაჯაში ხელს მავლებს და სასტუმროში შევყავარ.

-გამარჯობათ, ნომერი დავჯავშნე დღეისთვის. - მიმღებში, თანამშრომელს უღიმის და ბარათს ართმევს.

-1 ღამით, ლუქსი?!- თავს უქნევს.

-დიახ,მადლობთ. - ლიფტისკენ მიმარბენინებს.

-ნორმალური ხარ?! გამიშვი, არ მოგყვები!- გავბრაზდი.

ლიფტის კარი იღება და შიგნით შევყავარ.

-სად ჯანდაბაში მიდიხარ?!- მე-7 სართულს აჭერს თითს და მერე მე მიყურებს მშვიდად.

-მივდივართ და სიურპრიზია.- კუშტს ვკრავ.

-რა სიურპრიზი?- თვალებაციმციმებული შევყურებ.

-როცა მივალთ,ნახავ.- კარი იღება და დინჯად მივყვები უკან.

-როგორ მოგწონთ?!- ბარათს ადებს კარს და უმალვე გვაქვს შესაძლებლობა შიგნით შევიდეთ.
კედელს ვეკრობი უსუსური,რადგან მშიერ მზერას მავლებს.
მოახლოებული ტუჩებზე დამყურებს და სურვილისგან ვიწვი, ისე მინდა შევეხო.
მანტოს მხდის და ძირს აგდებს. ფეხსაცმელებსაც მაშორებს.
თხელ კოლგოტს ნაზად მიცურებს ტერფებამდე და ტერფზე მკოცნის.
გული სიგიჟემდე მიხტის. სისხლი ვნებით მიჩქეფს ძარღვებში. კედელს ვეყრდნობი თვალებ მიხუჭული.
საცვალს მაცლის უეცრად.

-მის..- ბოხი ბარიტონი ჩამესმის.
ტუჩებს ვისველებ ენის წვერით.
ქამარს იხსნის უხეშად. შარვალს და საცვალს ის იშორებს. - მომიტევეთ, ცოტა უხეში ვიქნები, ცოლმა გამაბრაზა.

-მისიე..- სურვილით ვიწვი.
მუხტები თამაშობენ ჰაერში და ვნება დააქვთ ირგვლივ.

ტუჩებზე მატარებს თითებს.

-მოწითალო ფერი აქვს.

-კარგად ვერ მოვიშორე,მე..- უხეშად მკოცნის და კაბას თეძოებამდე ზიდავს. ჩვენს სხეულებს ისე აერთებს, სიამოვნების ცრელმები მწყდება და ტუჩს ვიკვნეტ, ხმა რომ არ გავიდეს გვერდით. ფეხებს ვხვევ აღელვებული.
მომენატრა ეს ყველაფერი, რაც გვქონდა და რაც გვაქვს. მომენატრა მისი სული და სხეული.
მხრებს მიკოცნის და შიშველ ყელზე მაფრქვევს მხურვალე ჰაერს.
მისსა და კედელს შორის მოქცეულს გრძნობები მერევა.
სულ რამდენიმე ბიძგი გვჭირდება და მალე ვათავისუფლებთ ნანახ განცდებს.

თვალებში მიყურებს. მზერით მეფერება.

-მე ისე მომენატრე.-ჩურჩულებს.
ისეთი ბედნიერი ვარ, რომ ვიაზრებ ჩემს მერე არავისთან ყოფილა. რომ არავის გაჰკარებია.

-მისიე..- ვჩურჩულებ ფრანგული ინტონაციით.
ვერ ვაოკებ სურვილებს.
ნაზად ვეკონები ბაგეებზე და ენით ვუძვრები.

ლამაზად გასწორებულ ლოგინამდე მივყავარ და ზურგით ეცემა ზედაპირზე.

ისეთი საუცხოო შეგრძნება მივლის, ლამისაა ბოლო ხმაზე ვიკივლო. სურვილს ავისრულებდი კიდეც, ვატოს პირზე ხელი რომ არ აეფარებინა.

თითებზე ვკბენ და ისიც უკან სწევს ხელს.

-ჩემს ქმარს ჰგავხართ.- ვჩურჩულებ. -ისიც ასეთივე იყო, უბრალოდ მას შიშველი უყვარდა ჩემი სხეული.

-მართლა?! მე კი ისე მომინდით, ვერც კი მოვასწარი ბოლომდე გამეშიშვლებინეთ.

თეძოებს ვარხევ.

-დრო არ დავკარგოთ, მე ჩემსას გავაკეთებ და თქვენ თქვენი გააკეთეთ. ბოლომდე დატკბით.- ამოძახილებს მივყვები.
ტაბიძე ოდნავ იწევა და ხელებს მხვევს. კაბის თასმას ხსნის უკან.
მერე ჩემს მოქნილ მოძრაობას ქშინვას აყოლებს.
გრძელ კაბას ხელებში იქცევს და მაცლის სხეულიდან.
თეთრი კორსეტი ხვდება შიგნიდან.
კორსეტს კი იმდენი შესაკრავი აქვს, წამებში ნამდვილად ვერ გახსნის.

-ეს აქამდე არ გქონია.- ჩურჩულებს.

-აქამდე არც ვყოფილვართ ერთად, უცნობო.- ფრანგულად ვეჩურჩულები და ბიბილოზე ვუსმევ კბილებს.

-ჰო...- საჯდომზე მაწყობს ხელებს და ჩემს იმედზე ტოვებს ფრიქციებს, მე კი უკვე მერამდენედ ვთავისუფლდები არც კი ვიცი.

-მისიე,მიამბეთ თქვენზე.- ზურგს ვაქცევ და ისევ ისე ვთავსდები, როგორც უწინ ვაკეთებდი ამას.

-საუკეთესო საყვრელი ხართ.- ჩურჩულებს და კორსეტზე მატარებს თითებს. მკერდის მოყვანილობას მიუყვება და ხელს უსირცხვილოდ აპარებს შიგნით.
თვალებში ბინდი წვება.
ვაჩქარობ, ვჩქარობ და ვჩქარობ.- თქვენნაირი ქალი, არსად მინახავს.

-ვერც ნახავ.- ხმამაღლა ვაყოლებ კვნესას.

მხარზე მკბენს და მის ღირსებას მიბჯენლილი ვკვნესი,მერე კი უღონოდ ვგორდები გვერდზე.

სწრაფად ვსუქნთქავ.
მკლავზე მკოცნის და კორსეტის ბრეტელებს გვერდით მიწევს.

-საოცარი ხარ.- უკან ცდილობს შემიხსნას.

-არ გახსნათ.- წამოვიყვირე და ზურგზე გავწექი.

-ნელ-ნელა ნახავთ ყველაფერს, მთელი ღამით თქვენი ვარ, ხომ არ გავიწყდებათ?! მე ხომ ვერ გამოვიცანი...- თავს ვაქნევ. კორსეტიდან ამობურცულ მკერდზე მადებს თავს.

თმა უკვე შესაჭრელი აქვს,თითებს ვუცურებ და ვეთამაშები.

-ვივიენ..

-მაპატიე ყველაფერი.- თავზე ვკოცნი.- ჩემს თავში გავერკვიე უკვე.- ამომხედა მომღიმარმა.

-ნებას დამრთავთ, გაგხადოთ ეს?!- ზემოდან მაწვება.

-როგორი მძიმე ხართ.-ფეხებს ვაშორებ ერთმანეთს,რათა უკეთესად მოთავსდეს.- ამას კორსეტი ჰქვია და არა. დაჯერდი იმას,რაც გაქვს.

-იმას რომ დავჯერებოდი, რაც მაქვს, ვივიენი ჩემი ცოლი არასდროს გახდებოდა და ახლა ჩემს მკლავებში არ იქნებოდა ანცი გამოხედვით მოქცეული.-ტუჩზე მკბენს.

ისევ არღვევს ჩვენს შორის სივრცეს. ალერსის ფერებს მახვევს ირგვლივ. ბაგეებით ათამაშებს და ანაცვლებს ვნების მუხტებს.
------
-მომშივდა.- ღამის 3 საათზე გადავწყვიტე, რომ მაგრად მშიოდა.

-გამოვიძახოთ ნაგავი საჭმელი.- მობილურს იღებს. - აბა,რას მიირთმევთ?!

-ბურგერი მინდა. პიკულები დააცალონ ოღონდ!- ფეხები კედელს მივადე.

-აუ,სუში არ სჯობს?

-მოდი,ეგეც გამოიძახე. ღამე ჯერ არ გასულა.- თმები მიმომფატვოდა ბალიშზე.

-აი,რას ნიშნავს, შენზე გათახსირებული ცოლი რომ გყავს.

-ბატონო?!- გავხედე გაღიზიანებულმა.

-არაფერი, ჭიას იხარებ კაცი მაგ დროს.- საბანში გახვეულმა დაიჩურჩულა.

-შემოგატანინებენ?

-კი,რატომ არა?! ჩემოდანი მაქვს მანქანაში და იმაში ჩავდებ.- წარბებს ათამაშებს ეს გაიძვერა.

-აიტ, მაიმუნო!

-დავასრულე.- მეხუტება. მეც ვეხვევი და კისერში ვკოცნი.

-აღარ წახვიდე ესე. გული გამისკდება.

-ამდენი ხნით ვეღარ წავალ. მივხვდი,რომ უშენოდ არ შემძლებია.

ტუჩებში ვკოცნი.

-მეტის ღირსი ხარ,ჭამის შემდეგ მოგხედავ.- საჯდომზე დავარტყი ხელი.

-მომხედე. ხმის ამომღები არ ვარ.- გულზე მიწვენს. ნელ-ნელა იწყებს კორსეტის შეხსნას.

-არ გაბედო.-ვწრიალებ.- ტაბიძე,არა!

-რატომ?!

-მთელ მისტიურობას კლავ.- თითს ვუქნევ.- როცა ვნების საბურველს გადავიკრავთ, მაშინ გახსნი. - თავს ვაბრუნებ უკან.
მკლავებს მხვევს და თმებზე მატარებს ხელისგულს.

- მთელი საღამო თქვენზე ვვოცნებობდი.- ფრანგულად განაგრძო.
მეცინება.
-ჰო, თვალს აპარებდით ჩემკენ.- თვალს ვუკრავ.-აუ,ჩაიცვი, ამოსატანი გაქვს ჩემთვის რაღაც.
------------
მონატრებოდა ძლიერ. და ახლაც, როცა ჩემს მკერდზე თავდადებულს მშვიდად ეძინა, ვერ ვისვენებდი და ვეალერსებოდი.
მყოფნის ეს სიახლოვე. ეს ჯადოსნურობა და მისტურობა.
მუცელზე მადებს ხელს და თავს წევს ფრთხილად.

-აუ, გათენდა..- შეწუხებული ეხეთქება ბალიშზე.

-აუ გათენდათი დილა არ იწყება.- წარბს ვწევ.- დილა,ასე იწყება. - საბანს ვაშორებ და ზემოდან ვაჯდები.

თვალებს ჭყეტს.

-ვივიენ.

-კი,მე დავბრუნდი, საყვარელო. ღამე გავიდა და მთელი ცხოვრება დაგვრჩა წინ.- გაბუსხულ ტუჩებს ვუკოცნი და ჩემი საფირმო მოძრაობებით ვაიძულებ მას ქშენას,ჩემს თავს კი-კვნესას.

-----
-თუ დაგვაგვიანდა,ამჯერად შენი ბრალი იქნება.- თითს ჩემკენ იშვერს. მერე კი შოკოლადს მაძლევს.

-რა ვქნა,დილით შენ მაგივრად, შენმა სხეულმა დამიძახა.- შეფუთვას ვხსნი და ნომრის კარიდან, შოკოლადის ჭამით გავდივარ.

-თმა სველი გაქვს.

-არაუშავს,გაშრება.- ლიფტში შევდივართ. მას ვუყურებ.- არ მჯერა.

-დაიჯერე.- ხელს მკიდებს და თითებს მიხლართავს.

-მიყვარხარ.-ლიფტიდან ერთად გავდივართ. ბარათს აბარებს და მანქანისკენ ვიღებთ გეზს.

-აუ,სად მივდივართ?!- წვალებში შევციცინებ.

-რომ გითხრა,წნევა გადაგიწევს.

-ვერაფერი გადამიწე...- ვჩუმდები.- იტალია?!-ვკივი.- ვატო,ამოღერღე, იტალიაში?!

მხრებს იჩეჩს.

-ნუ ხარ საძაგელი,მითხარი!- მღელვარედ ვეკითხები. ისევ მხრებს იჩეჩს და მანქანაში ჯდება.
მეც ვჯდები. -ვატო,გთხოვ!

-არ ვიცი-თქო,მივალთ და საკუთარი ყურებით გაიგებ და საკუთარი თვალებით დაინახავ. მეტი რა გითხრა?!

-საძაგელო!

-----



№1 სტუმარი Qeti qimucadze

saocrad mmiyvars es wyvili. ubralod vivieni imdenad gansxvavebulia. imdenad rom meahiniaa mos magivradddd. veli gagrzelwbas moutmenladdd

 


№2  offline მოდერი Nuki-rocks

Qeti qimucadze
saocrad mmiyvars es wyvili. ubralod vivieni imdenad gansxvavebulia. imdenad rom meahiniaa mos magivradddd. veli gagrzelwbas moutmenladdd


მადლობა,საყვარელო❤❤. გაგრძელება ნამდვილად იქნება.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent