შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ნაბიჯები 6 თავი


24-10-2020, 19:51
ავტორი lullaby
ნანახია 2 035

3 აგვისტო, 2019 წელი
***
წვიმს, მაგრამ საბედნიეროდ მანამ მთავრდება, სანამ სასტუმროდან გავალთ. ბავშვებს ფორმების ჩაცმაში ვეხმარები და აღელვების მიუხედავად, ღიმილს ვერ ვიშორებ სახიდან. ულამაზესები არიან. ანსამბლის უფროსი გოგონები თავისით იკეთებენ მაკიაჟს, შედარებით პატარები კი ჩემთან და ნანიკოსთან მორბიან. გიორგი ბიჭებს უმოწმებს ფორმებს და თან სცენასთან დაკავშირებით რჩევებს აძლევს. ცოტა ადრე უნდა მივიდეთ, რომ რეპეტიცია გავიაროთ და სცენას მოვერგოთ.
- გუშინ გაქრობა მომიწია. - მესმის გვერდიდან ლუკას ხმა. ბიჭს თვალს ვავლებ და მოსწავლის თვალის შეღებვას ვაგრძელებ.
- ახლაც თუ გაქრები, დამეხმარები. - ვეუბნები სწრაფად.
- ჰმ, ეგ მგონი ჩემს თავიდან მოშორებას უფრო გულისხმობს, ვიდრე დახმარებას.
- შენი გამჭრიახობის იმედი სულ მაქვს. - მეცინება.
- ანუ დავახვიო...
- ხო, ასე გამოდის. - ვეუბნები, მაგრამ არ მინდა მთლად უყურადღებო გამოვჩნდე და ვსწორდები. - კონცერტი ორზე იწყება. იქ იქნები?
- კონცერტის მერე რა ხდება?
- რასაც დავგეგმავთ. - მხრებს ვიჩეჩავ.
- კარგი. მაშინ იქ ვიქნები და გეგმას ჩავნომრავ. - ეცინება ლუკას და მიდის.
ვოხრავ და საქმეს ვაგრძელებ. მერე გიორგიც მოდის და ბიჭები მზად არიანო მეუბნება. ვხედავ, როგორ უყურებს სასტუმროს გასასვლელს, საიდანაც ცოტა ხნის წინ ლუკა გავიდა. მაკიაჟს ვამთავრებ და მოსწავლეს ვუშვებ. მერე სოფი მოდის თავისი ფოტოაპარატით და ერთ-ერთ სურათზე მეუბნება, თქვენი ფეისბუქ-გვერდის პროფილის ფოტოდ კარგი იქნებაო. მზადების პროცესში გადაღებულ სხვა ფოტოებსაც ვათვალიერებ. თითქმის ყველგანაა ნანიკო. მეცინება. შემდეგ ყველას ერთად ვკრებ და სანაპიროზე გამართული სცენისკენ მივდივართ.
ვნერვიულობ. სამი წელია რაც ანსამბლი გვაქვს მე და გიორგის და საზღვარგარეთ მხოლოდ ერთხელ, ისიც თურქეთში მოვახერხეთ წასვლა. ახლა კი ფესტივალს გრან-პრიდ აქვს ჩეხეთის ტური, რომლის სამოცდაათი პროცენტიც ფინანსდება და უზომოდ მინდა, რომ ეს პრიზი დავიმსახუროთ.
რეპეტიციაზე მალე დგება ჩვენი ჯერი. ბავშვები არაჩვეულებრივ ფორმაში არიან. ნამდვილი პროფესიონალები იქნებიან რამდენიმე წელში. კმაყოფილი ვუყურებ მათ სინქრონს და თითქმის იდეალურ ხაზს. დამთავრებისას სკამებს მიღმა ლუკას და დავითს ვხედავ, რომლებიც ნანიკოს ელაპარაკებიან.
- რამე ხდება? - მიახლოვდება გიორგი.
- სავარაუდოდ არაფერი. - მხრებს ვიჩეჩავ და ყურადღება ისევ მოსწავლეებზე გადამაქვს. - ბავშვებს ვუთხრათ, რომ სოლოს დროს მასა ცოტა კიდევ გაიშალონ. ადგილი არის სცენაზე და ძალიან ნუ შემჭიდროვდებიან.
- არ დაიბნნენ, შეეშვი. როგორც მიჩვეულები არიან ისე გააკეთონ.
- არ დაიბნევიან გიორგი, ჩვენი მოსწავლეები არიან. - ვეუბნები და ამაყად ვუღიმი. ის თავს აქნევს, ეცინება და მომყვება.


***
ფესტივალი იხსნება და ჩვენც რიგით მეშვიდეები გამოვდივართ სცენაზე. ცეკვის ყველა ეტაპი მშვენივრად სრულდება. ჩემი გოგონები გედებივით დასრიალებენ სცენაზე. მათ კდემამოსილ, მოკრძალებულ სახეებს თვალს არ სწყვეტენ მხრებში გამართული ბიჭები. სრულ ცერზე ისე მსუბუქად დააბიჯებენ, თითქოს ფეხ-ქვეშ ფიცარი კი არა ღრუბლები ეგოთ. ისე გრძნობენ მუსიკას, როგორც სისხლს თავიანთ ძარღვებში. სხვანაირად ვერ იქნება, ისინი ჩემი და გიორგის მოცეკვავეები არიან.
პირველი ალბათ მე ვარ, ვინც დასასრულს ტაშს უკრავს. მაყურებელიც კმაყოფილია და ჟიურის სახეებზეც ვერ ვამჩნევს შენიშვნებს. ხელმძღვანელებთან მოკლე საუბრის შემდეგ, ბავშვებთან მივდივარ და ჩემს მოლოდინებს მათაც ვუზიარებ. რატომღაც მგონია, რომ ფესტივალიდან უკმაყოფილოები არ წავალთ. ვეუბნები, რომ ფორმებით არ იარონ და ისევ გიორგისთან, მაყურებლების რიგებში მივდივარ. გვაინტერესებს დანარჩენი კონკურსანტებიც.
კონცერტი ხუთი საათისთვის სრულდება. სასტუმროსკენ წამოსულს ლუკა მეწევა და ცივი ყავის ქილას მაწვის.
- მადლობა. - ვეუბნები და ჩუმად ვავლებ თვალს. - მოგეწონა ჩემი ბავშვები?
- მომეწონა... მაგრამ შენი ცეკვა როდის უნდა ვნახო? - გვერდულად მიყურებს.
- სექტემბერში ჩემი ძველი ქორეოგრაფი აკეთებს საიუბილეოს და შემიძია ბილეთი გიშოვო.
- გინდა მითხრა, რომ სექტმბრამდე სადმე აჭარული ან მთიულური რომ ჩაირთოს, არ იცეკვებ? - წარბებს სწევს.
- ყველგან, სადაც მუსიკა ირთვება, არ ვცეკვავ, ბატონო ლუკა.
- არც გამორჩეული ადამიანებისთის?
ვჩერდები და გაკვირვებული ვბრუნდები მისკენ. ბიჭი მიღიმის.
- გამორჩეული ადამიანებისთვის ცეკვაზე გაცილებით მნიშვნელოვან რაღაცებსაც ვაკეთებ, მაგრამ ჯერ უნდა გახდნენ გამორჩეულები.
- მინიშნება მიღებულია. - თავის ცივი ყავის ქილას ჩემსას ახვედრებს. - რას იტყვი, საღამოს სანაპიროზე რომ გაგვესეირნა?
- ვერ ვიჯერებ, შენი გეგმა ასეთი უბრალოა?
- გააჩნია, რას მიპასუხებ.
- კარგი, - თავს ვუქნევ თანხმობის ნიშნად. - გავისეირნოთ.
- დაგირეკავ. - მეუბნება და ღიმილით მემშვიდობება.
სასტუმროში ვბრუნდები და მშობლებთან საუბრის შემდეგ ნომერში ავდივარ. ნანიკოს სოფის ფოტოაპარატი უჭირავს და სურათებს ათვალიერებს.
- რაო ბატონმა მომხიბვლელობამ? - მეკითხება, მაგრამ ისეთი სახე აქვს, დარწმუნებული არ ვარ, რომ მართლა აინტერესებს.
- საღამოს გავისეირნოთო.
- ო-ო... ჩემო კარგო, ეს უკვე მესამე პაემანია. წესით, კოცნას უნდა ველოდოთ... - ღიმილი ეპარება ნანიკოს.
- არ ვიცი, შეიძლება... - მხრებს ვიჩეჩავ და საწოლზე მოწყვეტით ვწვები.
- სულ ოდნავ მაინც ვერ დაიმსახურა შენი სიმპატიები? - ფოტოაპარატს დებს გოგო.
- ასე რომ არ იყოს, არც ამ პაემნებზე ვივლიდი, მაგრამ... როგორ გითხრა...
- ვიცი, რაც უნდა მითხრა. უკვე მითხარი ეგ. ფიქრობ, რომ ტყუილი ცდაა, რომ მაინც არაფერი გამოვა. - დაზეპირებულივით იმეორებს ნანიკო.
- ხო. - ცოტა არ იყოს და მეცინება უკვე.
- მე კი მგონია, რომ ცდაც არ გინდა. - ფეხებს მაგიდაზე აწყობს და გამომცდელად შემომყურებს.
- კარგად იცი, რომ ასე არ არის. - ვჯდები და ნანიკოს ვუბღვერ.
- მაშინ ეს რა არის? - თვალით მანიშნებს ჩემოდანზე დადებულ ჩემს საქაღალდეზე.
ჯანდაბა! ვოხრავ და სიტყვების მოძებნას ვცდილობ, რომ სათქმელი სწორად ვუთხრა.
- არ წამიკითხავს, ნუ დარდობ. არც გამიხსნია. უბრალოდ, ვერ მივხვდი რა იყო და რაც ჩანდა იმის კითხვა დავიწყე, მერე მივხვდი და თავი დავანებე...
- არ არის პრობლემა, თუ გინდა წაიკითხე.
- არ მინდა. იმიტომ, რომ კარგად ვიცი, რაც იყო ადრე. მე უბრალოდ იმას ვერ ვხვდები, შენ რატომ წერ ამას. - შუბლს ჰკრავს გოგო.
- არ მინდა, რომ რამე დამავიწყდეს ნანი, მაგრამ ეს...
- პრობლემაც აღმოვაჩინეთ. - მაწყვეტინებს და ხელებს შლის. - ჯერ ისედაც ცხვირწინ გყავს გიორგი მთელი თავისი მიუხვედრელობით და ახლა გადაწყვიტე თავიდან გამოიარო წარსული. მერე იტყვი, სხვა ბიჭი ჩემს ყურადღებას ვერ იქცევსო.
- ეს ნაწერები ამასთან არაფერ კავშირში არ არის, ნანი. რა გგონია, მე რომ ლუკასთან ურთიერთობა გავასერიოზულო, გიორგი აღარ მეყვარება?
- არ მგონია, მაგრამ ამით ხელს უარესად უშლი საკუთარ თავს, რომ შენი პირადი ცხოვრება შეიქმნა.
- როცა ეს ერთხელ უკვე ვცადე, მაშინ არაფერს ვწერდი, და საკმარისად სერიოზულადაც იყო ყველაფერი, მაგრამ იცი, როგორც დამთავრდა. - წარსულის გახსენება უსიამოვნო ჟრუანტელს მგვრის. ფეხსაცმელს ვიხდი და საწოლზე ავდივარ.
- მაშინ სხვა სიტუაცია იყო...
- არანაირად. მაშინაც იმას ვცდილობდი, გიორგისგან ყურადღება გადამეტანა. მაშინ მართლა ვცდილობდი და იმედიც მქონდა. ახლაც ვცდილობ, მაგრამ იმედი აღარ მაქვს.
- ჯერ არ გადაუსვა ხაზი, კარგი?
- კარგი, შენი ხათრით არ ვიზამ. - მეცინება მის სახეზე.
- ჩემი კი არა, შენი იდიოტი თავისთვის არ უნდა ქნა. - ტუჩებს გვერდით იქცევს. - ეს საქაღალდე კიდევ, ასე აღარ დააგდო. ხომ წარმოგიდგენია, ჩემზე ცნობისმოყვარე თვალი თუ გადააწყდება.
- შენზე ცნობისმოყვარე კიდევ არსებობს ვინმე? - ვეკითხები ნანიკოს და გონებაში წარმოდგენაც კი არ მინდა იმ სცენის, თუ როგორ კითხულობს ჩემს ფურცლებს გიორგი.

***
სასტუმროდან გამოვდივარ და ლუკას ვუახლოვდები. ბიჭი მობილურზე საუბრობს და ერთი წამითო, მობოდიშებით მანიშნებს. მოლოდინში ქუჩას ვავლებ თვალს და აივანზე მყოფ გიორგის და სოფის ვხედავ, რომლებიც პატარა მაგიდასთან სხედან და ყავას სვამენ. მაშინვე თვალს ვაცილებ და მოუთმენლად ვბრუნდები ლუკასკენ, რომელიც იმ წამს ასრულებს საუბარს და წავედითო, მეუბნება. საკუთარი თავზე ნერვები მეშლება. ისე ვიქცევი, თითქოს მშობლების უკითხავად ვიპარებოდე პაემანზე. რომც დავენახე, მერე რა?
ბულვარს მივუყვებით. ვეკითხები გუშინ სად იყო და როგორი დრო გაატარა. ისიც ნელა და დალაგებულად საუბრობს. მიუხედავად იმისა, რომ მე ეს შეკითხვა სალაპარაკო თემისთვის დავუსვი, ის ისე მიყვება, რომ მაჯერებს, თითქოს მაინტერესებდა. შიგადაშიგ შეკითხვებსაც კი ვუსვამ. მოგვიანებით პატარა, ძალიან მყუდრო ღია ბარში მეპატიჟება, რომლის განათებაც მხოლოდ ბარმენთან დამონტაჟებული რამდენიმე წითელი პროჟექტორია. ბამბუკებით შემოღობილ რამდენიმე კვატრატულში მხოლოდ ოთხი მაგიდა დგას მაღალი სკამებით. მშვიდ, მელოდიურ მუსიკასთან ერთად ზღვის ხმაც აღწევს ჩვენამდე, რადგან საკმაოდ ახლოს ვართ სანაპიროსთან. როგორც ჩანს, ლუკამ იცოდა, სადაც მოვდიოდით და გზად არ აურჩევია.
- აბა? - მიყურებს ის მომლოდინედ.
- ძალიან მომწონს.
- ასეც უნდა ყოფილიყო. - წარბებს სწევს თავმომწონედ.
- შენი თავდაჯერებულობა ოდესმე გტოვებს?
- მის გარეშე არავინ ვართ. - მეუბნება, შეკვეთას მითანხმებს და ბარმენთან მიდის.
ალბათ მართალია და თავდაჯერებულობაა ის, რაც ახლა მჭირდება. გონებაში ის კი არ უნდა მიტრიალებდეს, როგორ სვამდნენ ყავას გიორგი და სოფი, არამედ იმის რწმენა, რომ ამჯერად მაინც აეწყობა ურთიერთობა.
დაბრუნებული ბიჭი სესილის იუბილეზე მეკითხება. მეც შეძლებისდაგვარად საინტერესოდ ვყვები. ამბობს, სიამოვნებით მოვალ, თუ იქამდე თავს არ მოგაბეზრებ და არ დამახვევინებო.
- როდის იყავი ყველაზე სერიოზული? - ვეკითხები ბიჭს.
- ჰმმ... ალბათ ბებიამ ძაფით კბილი რომ ამომიღო მაშინ. ძაან არ გამისწორდა ის ფაქტი, ჩემი საკუთრება თაგვს რომ გაატანეს.
- კარგი... - მეცინება.
- მამას ვეკამათე, როცა უმაღლესში ვაბარებდი. უნდოდა, რომ სამართალზე ჩამებარებინა. მე ტექნოლოგიები უფრო მომწონდა.
- მერე? გაჭრა შენმა სერიოზულობამ?
- შენ როგორ გგონია? - თვალს მიკრავს.
- მე დავანებე უმაღლესს თავი. - მახსენდება ჩემი სასწავლებლის ამბები.
- უმაღლესს? შენ ხომ თეატრალურზე სწავლობდი, ქორეოგრაფიას?
- მერე ხო.
- და რა მოხდა, მშობლების პონტში?
- არა, მთლად ასეც არ იყო. თავიდან მეც მინდოდა და ხო, მშლობლებს თავისთავად. ჩავაბარე კიდეც, სამოცდაათპროცენტიანი გრანტით. ქართულ ფილოლოგიას ვსწავლობდი.
- უყურე შენ?!
- პირვლი კურსი რომ დავხურე, იმ ზაფხულს მივხვდი, რომ აღარ მაინტერესებდა. იქ მინდოდა, სადაც თავიდანვე უნდა ვყოფილიყავი.
- იცი, საკმაოდ მამაცი ყოფილხარ. მშობლებს აუხსნა ეგ ყველაფერი, არც ისე მარტივია.
- მშობლები გაიგებდნენ, ვიცოდი და არ გამჭირვებია ამის გადაწყვეტა.
მიმტანს კოქტეილი და ხილი მოაქვს.
- გაგვიმარჯოს. - თავის ჭიქას ჩემსას ახვედრებს ლუკა და ცისფერ სითხეს სვამს. - მეგობრებისგან თავი როგორ დაიძვრინე?
- არ დამჭირვებია. - მხრებს ვიჩეჩავ. - მათთვის ყოველთვის მაქვს დრო. და თუ საერთო გეგმები არ გვაქვს, რატომ უნდა დამაბან.
- მჭიდრო სამეგობრო გაქვთ ხო?
- იმაზე მეტად, ვიდრე ჩანს.
- ხო, ჩვენი გაცნობის დღეს საკმარისზე კარგად ამიხსნეს ეგ. - თავს იქნევს ლუკა და ცალყბად იცინის. მახსენდება დავითის წვეულებაზე გიორგის ნათქვამი სიტყვები.
- არაფერი გადაუჭარბებიათ. - მეც მეცინება.
- მომიყევი აბა მათზე. - მაგიდას ხელებით ეყრდნობა ის. ეჭვით ვუყურებ.
- სერიოზულად?
- ხო. - მხრებს იჩეჩავს.
- მე და ნანიკო ყველაზე დიდი ხნის მეგობრები ვართ. პირველი კლასიდან. მის გარეშე არაფერი ყოფილა ჩემს ცხოვრებაში და ვერც წარმომიდგენია, რომ ოდესმე იქნება. ცეკვაზე რომ შევედით, იქ გავიცანით ლაშა. ხომ იცი ლაშა? - ბიჭი თავს მიქნევს. - მაშინ მგონი ცამეტი წლისები ვიყავით. ლაშას მხოლოდ ცეკვაზე ვხვდებოდით, სხვა სკოლაში სწავლობდა. მაგრამ არდადეგებზე და დასვენების დღეებში ერთად ვატარებდით ხოლმე ხშირად დროს. მერე გიორგი შემოგვიერთდა. - ჩემს ხელისგულს ვავლებ თვალს, რომელსაც მკრთალად, მაგრამ ჯერ ისევ ამჩნევია მოთეთრო ნაიარევი. - მალევე სოფიც. ჩვენი ქორეოგრაფის შვილიშვილია. ერთ უნივერსიტეტში მოვხვდით და დავახლოვდით. დავითი კი კოლეჯში გავიცანით და მიუხადავად იმისა, რომ ნანიკო სასტიკი წინააღმდეგი იყო, მაინც გახდა ჩვენი სამეგობროს ნაწილი. ერთი ამრევი გვჭირდებოდა და იგრძნო.
- ხო, დავითი მეც კოლეჯში გავიცანი, ნიას პონტში რომ მოვდიოდი ხოლმე მაშინ. საერთო ნაცნობი აღმოგვაჩნდა. - კოქტეილს სვამს ლუკა, ნიკაპს ხელისგულზე იდებს და თვალს მავლებს. - გიორგი ძალიან მოკლედ ახსენე.
- ვითომ? - შუბლს ვკრავ, თითქოს მართლა ასე არ ყოფილიყოს და მეც ვსვამ. არ მინდა, რომ ჩამეძიოს, მაგრამ ვიცი, რომ ასე არ მოხდება. რატომღაც სულ ასე ხდება, გამოკვეთილად მიწევს გიორგიზე ყველასთან საუბარი.
- ხო. იშვიათია ბიჭის და გოგოს ასეთი ძლიერი მეგობრობა. დაჟე, ნანიკო და დავითიც კი არ მგონია მეგობრები.
- ხო, ეგენი არავის ჰგონია და ალბათ არც არიან. - მეცინება.
- შენ და გიორგი კი ხართ.
- ვართ.
- ცოტა უცნაურია, იცი? - ჩაფიქრებული ერთი წამით გვერდით იხედება.
- რაზე ამბობ?
- სოფი ძალიან მაგარი გოგოა, კი, ბაზარი არაა. მაგრამ, მე რომ გიორგის ადგილას ვყოფილიყავი და სოფიმდე შენ გამეცანი, რომელ მეგობრობაზე იქნებოდა საუბარი. - იღიმის ლუკა და თვალს მიკრავს.
და თვითონ ვერც კი ხვდება, რომ ფაქტობრივად მაგდებს თავისი დაგეგმილი პაემნიდან ამ წინადადებით. ნუ სულელობთქო, ვეუბნები და ვცდილობ, მეც ღიმილით ვუპასუხო. ლუკა თემას მაშინვე ცვლის, მაგრამ არ იცვლება ჩემს გონებაში მოგუგუნე მისი სიტყვები. ვსაუბრობთ, მაგრამ მე ვერ ვცდები იმ წამს, რომელიც თავისთან მყინავს და აღარ მაძლევს საღამოთი ტკბობის საშუალებას. ვუყურებ ლუკას და მახსენდება, დარბაზში შესვლის და გიორგის დანახვის წამი. ვუსმენ მის საუბარს და ყურებში გიორგის სიცილი მესმის. როგორ უნდა აიძულო ამ დროს საკუთარი თავი იმაზე კონცენტრირდეს, რაც წინ აქვს? როცა ერთი სულისშემკვრელი წინადადებაც საკმარისია იმისთვის, რომ ჩემმა გრძნობებმა შიგნიდან მომგუდონ, როგორ უნდა ვაიმედო თავი, რომ გიორგი ჩემი ტვინიდან გაქრება?
პირველი საათი ხდება, ბულვარიდან რომ გამოვდივართ და სასტუმროსკენ ნელი ნაბიჯებით მოვუყვებით გზას. ხალხი ქუჩაზე დიდად არ მცირდება. თითქოს არც კი გეგმავენ ამ ღამით დაძინებას. ლამპიონებისგან ნარინჯისფრად ქცეული ქუჩის სხვადასხვა მონაკვეთებზე, კაფე-ბარებიდან გამოსული სხვადასხვა სიმღერები ისმის. აქა-იქ ნეონით განათებული ჭრელი ბანერები ციცინათელებივით ანათებენ. ლუკა ხან ჩემს ხელს იჭერს და ლამაზი თითები გაქვსო მეუბნება. ხან თმაზე მეკითხება შენი ფერია თუ იღებავო. მერე საჩვენებელი თითიდან ბეჭედს მაცლის და ნეკაზე ცდილობს გაკეთებას, მაგრამ ნახევრამდე ძლივს ჩასდის.
- რატომ ვერ ვხედავ შენზე სამკაულებს, არ გიყვარს? - მეკითხება ის.
- ხო, დიდად არ მიყვარს. ძალიან ცოტა მაქვს. ეს ბეჭედიც ნანიკომ მაჩუქა და წლებია ვატარებ.
- ანუ, შენთვის საჩუქრის გაკეთება რომ მოვინდომო, სამკაული უნდა გამოვრიცხო.
- სიურპრიზების წინააღმდეგი ხარ? - მეცინება. სასტუმროსთან მივდივართ და კართან ვჩერდებით.
- უეფექტო სიურპრიზების. - ჩასწორებას აკეთებს და ბეჭედს ისევ თითზე მიბრუნებს. - ხვალ რას ვაკეთებთ?
- ხვალ... - ჰაერს ხარბად ვისუნთქავ. ზღვიდან გრილი ნიავი მოდის. - კონცერტს უნდა დავესწროთ, საღამოს კი ბავშვები რესტორანში მიგვყავს აჭარულებზე.
- ასეთი საღამოები იშვიათი იქნება?
- აქ მათ გამო ვარ ჩამოსული, ასე, რომ ვერაფერს შეგპირდები.
- გასაგებია. - ლუკა შარვლის ჯიბეებში იწყობს ხელებს და ისე მავლებს თვალს, თითქოს ჩემი რეალური ფიქრების წაკითხვას ცდილობდეს. - ასე მგონია, დღეს სადღაც რაღაც არასწორი გავაკეთე.
- არა, ლუკა. ბარიც მშვენიერი იყო, კოქტეილიც და საღამოც. - ეკალი მაყრის იმის მცდელობის გამო, რომ მინდა ბიჭს ჩემი სიტყვები დავაჯერო. ხელებს უხერხულად ვიკრეფ გულზე.
- მიხარია, მაგრამ მე მაინც ჩემს აზრზე ვრჩები და იქნებ სხვა დროს გამოვისყიდო. - ამბობს, შემდეგ ჩემსკენ იხრება და ტუჩის კუთხესთან მკოცნის. მოულოდნელობისგან სუნთქვა მეკვრის და ვგრძნობ, როგორ იჭიმება კანი. - ოდნავ გვერდითაც შეიძლებოდა, მაგრამ დანაშაულის შეგრძნების გამო თავი შევიკავე. - მეუბნება ლუკა და იღიმის.
- მე კი გითხარი, რომ შენგან არანაირი დანაშაული არ ყოფილა, ამიტომ, დღეს შანსი ტყუილად გაუშვი.
- უიღბლო ლუკა. - თავს აქნევს და ეცინება. - კარგი, მაშინ ხვალამდე, ხო?
- ხვალამდე. - ვემშვიდობები ბიჭს, ვბრუნდები და სანამ სასტუმროში შევიდოდე, გიორგის და სოფის აივანს ვავლებ თვალს. კარი ღიაა და ფარდა ფრიალებს, შუქი კი იმ წამს ქრება. ფიქრებისგან თავატკიებული შევდივარ სასტუმროში.
ნანიკოს ლაქი წაუსვამს და ფრთხილად მოუქცევია სიგარეტი თითებს შორის. დივანზე მის გვერდით ვჯდები. კოლოფიდან მეც ვიღებ ერთ ღერს და ვუკიდებ.
- მოიცადე... - შუბლზე ასდის წარბები გოგოს. ძალიან იშვიათად ვეწევი ხოლმე და ამიტომაც უკვირს. - ან ძალიან კარგი იყო, ან ძალიან ცუდი.
- მეგობრებზე ვლაპარაკობდით და იცი რა მითხრა? - ნიკოტინს შეუჩვეველს სწრაფად მეხვევა თავბრუ და ზუსტად ისეთ სიმსუბუქეს ვგრძნობ, როგორსაც ველოდი. - მე რომ გიორგის ადგილას ვყოფილიყავი და სოფიმდე შენ გამეცანი, რომელ მეგობრობაზე იქნებოდა საუბარიო.
- ღმერთო! - თვალებს ატრიალებს ნანიკო. - რატოა ყველა კაცი ასეთი უიმედო იდიოტი?
- მგონი მიხვდა, რაღაც რომ გააფუჭა.
- გაკოცა მაინც?
- აქ. - თითს ტუჩის კუთხეზე ვიდებ.
- მერე?
- სასიამოვნო შეგრძნება იყო, მაგრამ ის არა, რაც წესით უნდა ყოფილიყო.
- ეგ ცუდია, ძალიან ცუდი. - ფრჩხილებს სულს უბერავს გოგო და მაგიდაზე აწყობს ფეხებს.



ფურცლები
იანვარი, 2011 წელი
***
ნანიკოს არაფერი შეუმჩნევია და ბატონი ალექსანდრეც პატიოსნად აგრძელებდა გოგოსთან ურთიერთობას. ჩემი ჭკვიანი მეგობარი ამბობდა, ახლა რომ დავშორდე, მერე მიხვდება, რომ ჩემი გაკეთებულია, რასაც ვაპირებ, ამიტომ ჯერ საქმე და მერე „გრძნობების გაციებაო.“
მე და ნანიკო მის კოლეჯში შაბათს მივედით, მაშინ, როცა შენობა ღია მხოლოდ ადმინისტრაციისთვის იყო. დაცვა არ ჰყავდათ. შევედით და მეორე სართულამდე ისე ავედით, მხოლოდ დამლაგებელი შეგვხვდა. ისიც, იატარკს გვიდა და ჩვენგან ზურგით იყო. შავი სათვალეები გვაკლდა და ნამდვილი „ადამიანები შავებში“ ვიქნებოდით. საპრზენტაციო ოთახს რომ მივუახლოვდით, გარემო მოვათვალიერეთ. არაფრის ხმა არ ისმოდა. რატომღაც გვეგონა, რომ კარი დაკეტილი დაგვხვდებოდა. ალბათ გამოფენის საქმეებს აგვარებენო, თქვა გოგომ, ფრთხილად დაწია ურდული და შეიჭყიტა. არავინ იყო და სწრაფად შევსხლტით ოთახში. მართლა ძალიან ბევრი ლამაზი ნივთი იყო გამოფენისთვის გამზადებული.
- ეს ნაბი.ჭვარი! - შეიცხადა ნანიკომ და ერთ-ერთ სურათზე მიმითითა, რომელზეც აივანზე მდგომი, თმაგაშლილი შიშველი გოგო ღამის ფონზე მოპირდაპირე ფანჯრის ხედს უყურებდა.
- ეს შენ ხარ? - თვალები ვჭყიტე და ლამის ენა ჩამივარდა. პირზე ავიფარე ხელები და სიცილი ამიტყდა. - არ იცოდი, გამოტანას რომ აპირებდა?
- არა, სხვა სურათები მაჩვენა. - გამოსცრა გამწარებულმა, ჯიბის დანა გახსნა და ნახატს მიუახლოვდა.
- ვაიმე, ნანი, ძალიან ლამაზია, მეცოდება. - შესაჩერებლად ხელები წინ გავწიე.
- ამის დახევას არ ვაპირებ. - ჩაიცინა ბოროტულად, სურათი მაგიდაზე დადო და ტილო ისე აკურატულად ამოჭრა ჩარჩოდან, გაწაფულ ქურდს შეშურდებოდა. მერე მეორე სურათთან მივიდა, რომელზეც არლეკინო გაფრენილ ბუშტს მისტიროდა და წითელი მარკერით ღორის თავი დახატა.
- გონებაშიც კი არ გამიელვებს შენი გაბრაზება ამის შემდეგ. - ვუთხარი და გამეცინა.
- ვერც კი წარმოიდგენ, როგორი შვებაა. - ამოიოხრა გოგომ და წავიდეთო, მანიშნა. უკანაც მშვიდობიანად გამოვბრუნდით, პირდაპირ მასთან წავედით სახლში და კარგად გამოვთვერით.
დილით კი, როცა ნანიკომ ალექსს მიწერა, ბიჭმა გადმოურეკა და ახალი ამბავი მოუყვა. ნანიკო ისეთი გაოგნებული ელაპარაკებოდა ბიჭს, ლამის ვიფიქრე, ნეტავ ხომ არ დაავიწყდა, ყველაფერი თვითონ რომ გააკეთა მეთქი. ბევრი ფიქრისა და ვარიანტების შემდეგ, დამნაშავე მაინც ვერ იპოვეს. ნანიკო კი, „ერთ დღეს მიხვდა, რომ მხატვარი აღარ აინტერესებდა“ და დაშორდა.


***
მეორე დღესვე მესტუმრა გიორგი იმ სუაბრის გასაგრძელებლად, რომლის დასრულებითაც დამემუქრა, მაგრამ ვაღიარე, რომ უაზრო გამოხტომა იყო ჩემგან და „შევურიგდი.“ არადა, გაბრაზებულიც კი არ ვყოფილვარ. რა მისი ბრალი იყო, მე რომ უზომოდ მიყვარდა, გულს მტკენდა მისი სხვასთან წარმოდგენა და მაინც ვერაფერს ვაკეთებდი? შენნაირი მეგობარი არასდროს მეყოლება და შენ რომ ადგილი გიკავია ჩემს გულში, მაგხელას და მსგავვს ვერავინ დაიკავებსო, მაშინ დამპირდა. ეს იყო ის, რისი დაკარგვისაც საშინლად მეშინოდა და ამიტომაც იყო, რომ ბიჭისკენ ვერ ვდგამდი იმ ნაბიჯებს, რომლებსაც ნანიკო მირჩევდა. იმ დღისით ჩემს საწოლზე მოვთავსდით, შუაში ბალუ ჩავისვით და ფილმს ვუყურეთ.
მაგრამ საშინელი გრძნობაა, რაღაც რომ აგეკვიატება და გამუდმებით მასზე ფიქრობ. განსაკუთრებით თუ, ეს რაღაც გთრგუნავს და განსაკუთრებით, თუ ეს თრგუნვა არ უნდა შეგემჩნეს. მას შემდეგ სამეგობროს შეკრებისას ჩემი თვალები ვიდეოკამერებს ემსგავსებოდნენ, ყოველგვარი სურვილისა და ძალდატანების გარეშე, ყველა კადრს აფიქსირებდნენ და გონებაში ინახავდნენ. ვხედავდი გიორგისთვის მომზადებულ ყავას, რომელიც სოფის მოჰქონდა, როცა ჩემთან, ბიჭთან ან ნანიკოსთან ვიკრიბებოდით. ვხედავდი გაწვდილ სალფეთქს, ერთმანეთისთვის გაღებულ კარს, ინსტიქტურ შეხებებს, მისალმების გადაკოცნებს, მხარზე ჩამოდებულ ხელს და კიდევ უამრავ ყოველდღიურ წვრილმანს, რომლებიც აღარ იყო ჩემთვის უბრალო წვრილმანები. ვხედავდი, იმასაც, რომ მათ შორის აშკარა არაფერი იყო. ნანიკოც მეუბნებოდა, არ იქცევიან ისე, თითქოს ერთმანეთი მოსწონთო, მაგრამ ვიცოდი, მე ვიცოდი, რომ ეს მალე მოხდებოდა. გოგო კი ხშირად მახსენებდა იმას, რომ ჩემზე იყო დამოკიდებული ბევრი რამ. მე კი ნაცვლად იმისა, რომ გამერისკა, საკუთარ თავს ვამზადებდი იმისთვის, რომ ერთ დღეს გიორგი მერტყოდა, სოფი მომწონსო. ხანდახან სარკესთანაც კი ვდგებოდი და რეაქციისთვის საჭირო ფრაზებსა და მიმიკებს ვარჩევდი. მერე ბალუს ვეხუტებოდი და ტირილისგან თვალებდასიებულს მეძინებოდა.


თებერვალი, 2011 წელი
***
თებერვალი იყო ჩემთვის ნამდვილი არდადეგები. წარმატებული ფინალური გამოცდების შემდეგ, ზუსტად მეორე დღეს მოთოვა. დილით, შვიდი საათი იყო გიორგის მესიჯმა რომ გამაღვიძა.
„ - ამას შენც ხედავ?“
„ - რავი, რაღაც სიზმარს ვხედავდი ხო.“ - მივწერე გაბრაზებულმა, რომ ჩემი სამკვირიანი არდადეგების პირველ დღეს უთენია გამაღვიძეს.
„ - მიდი გამოფხიზლდი.“
„ - ამ დროს რატო გღვიძავს?“
„ - წყლისთვის ავდექი და დავინახე, მოუთოვია.“
მაშინვე წამოვხტი საწოლიდან და ფანჯარასთან მივიჭერი. ჯერ კიდევ ჩაჩუმებული ჩემი ქუჩა ერთიანად გათეთრებულიყო.
„ - ვიგუნდაოთ?“ - მივწერე გაბედნიერებულმა.
„ - ვიგუნდაოთ.“ - მიპასუხა მაშინვე.
ნახევარ საათში სკვერში შევხვდით ერთმანეთს. მანამდე ნანიკოს და ლაშას მივწერე, სანამ თოვლს დნობა მოუსწვრია, ჩემთან გამოდითთქო. სოფი გამოცდების დასრულებისთანავე სოფელში წავიდა, ამიტომ იმ დღეს ჩვენთან ერთად არ ყოფილა. მოსული გიორგი რომ დავინახე, ხელზე თათმანები მოვირგე. ბიჭი ეშმაკურად იღიმოდა და ვიცოდი, რომ კარგად გავერთობოდით.
- ნეტავ გემრიელა? - მუქარა შევაპარე.
- ახლავე გაგასინჯებ და ნახავ.
გიორგი ჩემსკენ გამოქანდა. გავიქეცი, მაგრამ მალე დამიჭირა და წამაქცია. ხელები სახეზე ავიფარე. ვყვიროდი, მაგრამ არ მიშვებდა. მერე ხელები ერთი ხელით გამიკავა. ზემოდან დამყურებდა და თითებში მომწყვდეულ თოვლსა და ჩემს შორის ბოროტი ღიმილით ცვლიდა მზერას. მერე გუნდა დაფშვნა და პირზე დამაყარა. გავუძალიანდი, ფეხი ვკარი და გადავაგდე. გუნდა გავაკეთე და პირდაპირ სახეში მოვახვედრე. სკვერში ჩვენს გარდა კიდევ გამოჩნდნენ ბავშვები და ახალგაზრდები და იქაურობა ახმაურდა.
სახლში დაქანცულები და თოვლისგან დასველებულები დავბრუნდით. დედა სიცილით შეგვხვდა. გიორგის მამას სახლის ტანსაცმელი მივეცი. სანამ ჩვენ გავთბით, დედამ ორცხობილები გამოაცხო. ამასობაში ლაშა და ნანიკოც გვესტუმრნენ. გოგო წუწუნებდა, ვერ მოგისწარითო. მაგრამ თოვლი არ დამდნარა, ყინავდა და საღამოს ისევ გათოვდა. ამიტომ ღამითაც მოვასწარით უბნის ახმაურება. ნარინჯისფერი ლამპიონების ქვეშ ოქროსფრად მოელვარე თოვლის გათელვა მენანებოდა. ცა ისე იყო მოქუფრული, ალბათ ისევ მოთოვდა.
იმ ღამით ყველა ჩემთან დარჩა. ვახშმის შემდეგ ჩემს ოთახში ყავა და ორცხობილები ავიტანეთ და „მარტო სახლშის“ ვუყურეთ. მეორე დღეს გიორგისთან წავედით და მონოპოლია ვითამაშეთ. მესამე დღეს კინოში ვიყავით. დღეები მოკლე იყო, მაგრამ მეგობრებთან ერთად მთელ საუკუნეს უდრიდა.


***
სამეცადინოდ დრო გვქონდა, ამიტომ გიორგი ყოველ საღამოს მოდიოდა ჩემთან. გეგმას ჩამორჩენილები ვიყავით, მაგრამ მოსწავლეს დიდად არ ადარდება. თხუთმეტ წუთში ერთხელ ჩემი ყურადღების გადატანას ცდილობდა. ხან რაზე იწყებდა საუბარს, ხან რაზე, მაგრამ არ ვანებებდი.
- მგონი, წინა ცხოვრებაში სათვალეებიანი და ჯოხიანი შინაბერა მასწავლებელი იყავი. - კალამი დადო გიორგიმ, დავიღალეო დაიწუწუნა და ჩემს საწოლზე მიწვა.
- შენ კი მოსწავლე, რომელსაც ყველაზე ხშირად ვაყენებდი კუთხეში და უკანალს ვუწითლებდი. - უკმაყოფილოდ გავხედე მაგიდასთან მჯდომმა.
- ხოდა იქაც მეყო და დამასვენე აქ. - თავ-ქვეშ ამოიდო ხელები. წიგნი დავხურე, მეც მასთან მივედი და საწოლის ბოლოში მოვიკეცე ფეხები. - საერთოდაც, ვფიქრობ, რომ მაინც ვერ ჩავაბარებ და აზრი არ აქვს ამდენ ტვინის ბურღვას.
- თუ ქორეოგრაფიულზე გინდა ბავშვებთან ერთად და ვერ მეუბნები?
- ხო, მარიამ, ძაან მრცხვენია.
- აბა რატო ფიქრობ ასე. მათემატიკა ისედაც იცი. უნარებს კარგად გაუგე. რუსულზე აღარ ვლაპარაკობ. ერთადერთი ქართული გვრჩება. - მხრები ავიჩეჩე. გიორგი ცოტა ხნით ჩუმად იყო, მერე კი მითხრა:
- ჩემთან მეგობრობა რატომ გააგრძელე?
- ვერ მივხვდი... - შუბლი შევკარი დაფიქრებულმა.
- მოსკოვში რომ წავედი და მოკლედ, მაგაზე გეუბნები. - თვითონაც წამოჯდა საწოლზე და შემომხედა. - ახლა რომ ვიხსენებ, როგორ ვიქცეოდი, ნამდვილი ტრ.აკივით, ნერვები მეშლება საკუთარ თავზე. მერე ჩამოვედი, შენ კი მხოლოდ ერთ საყვედურს დასჯერდი.
- და რა გინდოდა, რომ უარი მეთქვა შენთან მეგობრობაზე?
- არ მინდოდა, მაგრამ ლოგიკური იქნებოდა. სხვა ალბათ ასეც მოიქცეოდა.
- გიორგი, - ხელები გულზე დავიკრიფე. ნანიკოს რომ მოესმინა ეს დიალოგი, ალბათ მეტყოდა, რომ საუკეთესო დრო იყო ჩემი აღიარებისთვის. ფიქრმა სხეულზე ჟრუანტელი მომგვარა და შევიშმუშნე. - შენ რომ ახირების გამო წასულიყავი, ალბათ ასეც მოვიქცეოდი. ალბათ კი არა, იქ გზაჯვარედინზე თავს გაგიხეთქავდი და გაგიშვებდი უკან. მაგრამ მიზეზი გქონდა და ეგ მიზეზი მარტივი ასატანი არ იყო. არც ის იყო, მარტივი, რომ ჩემთან ძველებური ურთიერთობა აღარ გქონდა, მაგრამ...
- მაგრამ?
- მაგრამ შენი გავიგე.
- ხოდა რატომ?
„ - იმიტომ, რომ მიყვარხარ.“ - გავიფიქრე. ნეტავ შემძლებოდა ჩემი პატიებსი მიზეზის ამ სიტყვებით ახსნა.
- ჩვენ მეგობრები ვართ. შენ ხომ თქვი, ჩვენ სხვანაირი მეგობრები ვართ და სხვანაირად ვერც იქნებოდა. - გავუღიმე ბიჭს. ის კი ისე მიყურებდა, თითქოს ხვდებოდა, რომ ჩემს ახსნას რაღაცას ვაკლებდი.
- კარგი. - ბოლოს თავი დაიქნია და მხარით კედელს მიეყრდნო.
- რატომ ფიქრობ ჯერ კიდევ ამაზე?
- რა ვიცი, ალბათ იმიტომ, რომ ასე საშინლად არასდროს მოვქცეულვარ ადამიანს.
- ეგ იმით გამოისყიდე, რომ ჩამოხვედი და დამელაპარაკე. ასე, რომ...
- რა უნდა მოხდეს, რომ ჩემზე უარი თქვა?
- გიორგი! - ხმას ავუწიე და დავუბღვირე, მაგრამ მაინც გამეცინა და ფეხი მუხლზე მივკარი. - კარგი რა, რა გჭირს დღეს?
- მითხარი, მითხარი, მაინტერესებს. - მასაც გაეცინა.
- არაფერი. შენზე უარის თქმას არ ვაპირებ. აი ასე მარტივად გაქვს დარხეული.
- მარიამ...
თვალები გადავატრიალე და რამდენიმე წამით დავფიქრდი.
- თუ შენ იტყვი ჩემზე უარს, მხოლოდ მაშინ. დანარჩენს ყველაფერს გაპატიებ. კმაყოფილი ხარ?
გიორგის გაეღიმა, ერთხანს ასე მიყურა, შემდეგ კი თავი დამიქნია. მერე მკითხა:
- მე უფრო გიყვარვარ თუ ბალუ?
- რა თქმა უნდა, ბალუ.
ბიჭმა თვალები დაიწვრილა, შემდეგ მოულოდნელად კოჭში ჩამავლო ხელი და ფეხის გულზე მომიღუტუნა. შეშლილივით ავყვირდი და სანამ თავის დასაღწევად იატაკისკენ ჩავცურდებოდი, დამიჭირა და მუცელზე გააგრძელა ჩემი წამება.


***
მარტში ერთად ავარჩიეთ ის უნივერსიტეტები, რომლებში ჩაბარებასაც ცდიდა გიორგი. ერთ-ერთი ჩემი სასწავლებელიც იყო. ფაკულტეტს ძირითადად მენეჯმენტს და ადმინისტრირებას წერდა. საგამოცდო ბარათის ასაღებადაც გავყევი. მეცადინეობებს მაშინ ვახერხებდით, როცა გაცდენის მიზეზს ვეღარ იფიქრებდა.
ჩემთვის კი მეორე სემესტრი გაცილებით დატვირთული აღმოჩნდა, ამიტომ ცეკვაზე ზოგჯერ ვერც შაბათს ვახერხებდი მისვლას და ვერც კვირას. სესილის საშინლად მრცხვენოდა. სეზონზე ორი კონცერტის გამოტოვება მომიწია. იმდენად ვნერვიულობდი, რომ იმასაც ვერ ვაკეთებდი, რის გამოც გაცდენები მიწევდა. ცეკვაზე ფიქრი მეცადინეობაში ხელს მიშლიდა. კონსპექტებს ვაკეთებდი და ვფიქრობდი სცენის ხმაურზე, ტაშზე, შეძახილებზე. დარბაზის სუნსაც კი ვგრძნობდი. მერე ნერვებმოშლილი სწავლას თავს ვანებებდი, ცოტა ხნით მუსიკას ვუსმენდი, რომ ამაზე აღარ მეფიქრა. ხანდახან ვცეკვავდი კიდეც, რომ გული მომეოხებინა და ოდნავ დამშვიდებული ვუბრუნდებოდი რვეულებს. მაგრამ ვგრძნობდი, რამდენად უშლიდა ხელს უნივერსიტეტი ცეკვას და ცეკვა უნივერსიტეტს.
ამაზე ფიქრი ცოტა ხნით მაშინ შევწყვიტე, როცა მეც და გიორგისაც გამოცდები დაგვეწყო. ქართულის ტესტირებაზე გავყევი. ისე ვნერვიულობდი, თითქოს ხელმეორედ მე ვაბარებდი გამოცდას. ერთი საათით ადრე გამოვიდა. მითხრა ერთი თემა არ დავწერე, ლექსის ანალიზი იყო, მაგრამ დანარჩენი წესით ცუდი არ უნდა იყოსო. უნარებსა და ინგლისურზე ლაშა, სოფი და ნანიკო გაყვნენ, რადგან მე უნივერსიტეტის გამოცდები დამემთხვა, რომლებიც კატასტროფა იყო. ეს ქულებსაც დაეტყო. წინა ფინალურებისგან განსხვავებით, შესამჩნევად დაბალი შედეგები მქონდა. ვიცოდი, რატომაც და საკუთარ თავზე ნერვები მეშლებოდა.
გიორგის ქულები რომ გავიგეთ, დავმშვიდდი. უნარებში იმაზე მაღალი ჰქონდა, ვიდრე წარმომედგინა, ქართულსა და რუსულში კი ნორმალური. უნივერსიტეტში ყველა ვარიანტში ირიცხებოდა. თვითონაც გაოცებული იყო თავისი შედეგებით, მაგრამ არ ჰგავდა ჩვეულებრივ აბიტურიენტს, რომელიც სასწავლო წელზე დაიწყებდა ლაპარაკს.
მერე კი ის დღე დადგა, გონება რომ ბოლომდე ამირია. ნანიკო და ლაშა ქორეოგრაფიულზე ჩაბარებას აპირებდნენ. მისაღებ გამოცდაზე კი თავისი დადგმული ცეკვა უნდა წარედგინათ. ნანიკომ ლაზურის და აჭარულის მიქსი შეარჩია და გამოცდამდე ერთი კვირით ადრე მაჩვენა. ძალიან ლამაზი მონახაზი იყო და დარწმუნებული ვიყავი, რომ მიიღებდნენ. ლაშას ხევსურული კი ძირითადად ტრიუკებით იყო დატვირთული. ძალიან აჟიტირებულები და ბედნიერები იყვნენ. ნანიკო მიყვებოდა კოლეჯის სიტუაციებზე, ლექტორებზე, შანსებზე, რომლებსაც წარმატებები შეეძლო მოეტანა ამ სფეროში. ტვინი მიდუღდა ფიქრისგან. მაკანკალებდა, როცა წარმოვიდგენდი ჩემი სასწავლებლის აუდიტორიას, ახალ ლექტორებს, საგნებს, რომლებსაც მეორე სემესტრში ისედაც გულს ვერ ვუდებდი. დაიწყებოდა ლექციები იმაზე ფიქრით, რომ სადღაც ჩემი მეგობრები ცეკვავდნენ და იმას აკეთებდნენ, რაც მთელი გულით უყვარდათ. ჩემგან განსხვავებით.
მაშინ გამახსენდა გიორგის ნათქვამი, შეიძლება უნივერსიტეტში სწავლა შენც კი მოგბეზრდესო და მივხვდი, რომ თავიდანვე მართალი იყო.
ნერვიულობისგან ხელებგაყინული ჩავედი მაიკოსთან და გივისთან, რომ მეთქვა, უნივერსიტეტიდან საბუთების გამოტანა მინდოდა. იმედი მქონდა, რომ ჩემს გადაწყვეტილებას გაიგებდნენ, მაგრამ მაინც საშინლად ვღელავდი. ვღელავდი იმ თანხის გამო, რაც აბიტურიენტობის და უნივერსიტეტისას დაეხარჯათ.
როგორც იქნა დავამთავრე ჩემი სათქმელი და ბოლოს ისიც მივაყოლე, რომ ვიმუშავებდი და კოლეჯის გადასახადს თვითონ დავფარავდი. გაუკვირდათ. დედას უფრო, ვიდრე მამას. გივის ისედაც ჰქონდა ნათქვამი აბიტურიენტობის დროს, მეგონა ცეკვას გაჰყვებოდიო. ამიტომ, დამამშვიდა და მხარი დამიჭირა. დედამ კი ჩაიბუტბუტა, როგორც გინდაო და რამდენიმე დღე გაბუტულივით დაფუსფუსებდა სახლში, მაგრამ საგამოცდო ცეკვა ვაჩვენე თუ არა, მაშინვე მოლბა.
მშობლებთან საუბარი რომ დავასრულე, მერე გიორგიზე დავიწყე ფიქრი. როგორ უნდა მეთქვა, რომ ქორეოგრაფიულზე ვაბარებდი, როცა ტვინს ვუჭამდი ეროვნულები ჩააბარე და უნივერსიტეტში ისწავლე მეთქი? საშინლად, საშინლად მრცხვენოდა. მაგრამ მაინც დავურეკე და სკვერში გამოდითქო ვუთხარი. სკამზე ჩემს გვერდით რომ ჩამოჯდა და შემომხედა, უარესად ავღელდი.
- უნივერსიტეტს თავს ვანებებ. - ვთქვი ჩუმად და ქვემოდან ავხედე.
- ვაა, ყოჩაღ. - გაეცინა, მერე გვიან მიხვდა რა ვუთხარი. - მოიცა, რა? სერიოზულად?
- ხო.
- ხო გითხარი. - მასაც თავისი სიტყვები გაახსენდა და ისევ გაეცინა. - ხო, მარა რატო?
- იმიტო, რო... გიო... აუ, ვიცი, გეწყინება...
- ცეკვის გამო? კოლეჯში გინდა ჩაბარება?
- ხო. - ჩავიჩურჩულე და გაოგნებულმა შევხედე. - გაბრაზდი?
გიორგის დასერიოზულებული სახე ნელ-ნელა ღიმილმა გაუხსნა და მითხრა:
- გინდა ჩემი მისაღები ცეკვა გაჩვენო?
ასე მოხდა ფილმის სცენარივით. ოთხივემ ჩავაბარეთ გამოცდა.




პ.ს.ჩემო ვანილებო, ვერ წარმოიდგენთ, როგორ მახარებს თქვენი სიტყვები და დამოკიდებულება ამ ისტორიისადმი ^^ პირდაპირ გულს სწვდება "ნაბიჯებსა" და თქვენს მოგონებებს შორის ის პატარა კავშირები, რომლებსაც კომენტარებში მიწერთ. ვკითხულობ და გეფიცებით, თვალები მეცრემლება ხომლე, როცა ვხედავ, რამდენ თქვენგანს გადახდენია და უგრძვნია ის, რაც მარიამს ^^ უზომოდ ბედნიერი ვარ თქვენს გამო. იმის, გამო, რომ ასე გულიანად კითხულობთ ამ ისტორიას და ძალიან დიდი იმედი მაქვს, რომ ბოლომდე ასე გაგრძელდება <3333



№1  offline წევრი beshqen

ასე მგონია საკუთარ თავგადასავალს ჰყვები..პირველ პირში თხრობა სიღრმისეულად ყველას არ გამოსდის,მასინვე იგრძნობა სიყალბე,შენ როგორ ც ყოველთვის საუკეთესოდ ახერხებ გადმოცემას, მარიამის მთელი შინაგანი განცდები,შიშები,ძალიან ხელშესახებად გაქვს მოტანილი.მიყვარს შენეული ხედვები,..გრძნობათა ფაქიზი აღქმა და გულწრფელობა...საინტერესოა ფინალი,როგორ დამთავრდება ამდენი წლის გაუთქმელი სიყვარული..ვგიჟდები ნანიკოზე,მაგარი გოგოა და შენ უფრო მაგარი ხარ blush

 


№2  offline წევრი L.eli13

ძალიან მაინტერესებს რა ურთიერთობა ჰქონდა მარიამ ასეთი წარსულში რომ უსიამოვნო ჟრუანტელი უვლის დღემდე. იმედია მალე გაგვაგებინებ.
და იმედია გიორგი და მარიამიც მალე გაიხსნებიან. ლუკასთანაც როგორ მოგვარდება ძალიან მაინტერესებს.კარგი ბიჭია,თუმცა ვერ შეძლებს იმდენს რომ მარიამში რამე ისეთი გამოიწვიოს,ჩემი აზრით.

 


№3 წევრი ნანა73

არ მესმის, როგორ შეიძლება ასე ძალიან გიყვარდეს ადამიანი, ასე ახლოს იყოს ყოველთვის და მიუხედავად ამისა, საუკეთესად ითამაშო მეგობრის როლი, უფრო სწორად ერთი მეორით ჩაანაცვლო...
არც ის მესმის როგორ შეიძლება ვერ დაინახო და განასხვავო მეგობრობა და სიყვარული.
ჩემზე ეს ყველაფერი მოქმედებს და თუკი ერთ-ერთის ცხოვრებაში მაინც იარსებებდა სხვა, რომელთანაც გამოცდიდა ნამდვილ სიყვარულს, არ გამიკვირდებოდა.
იმედი მაქვს ამაზე პასუხს მივიღებ...
კიდევ მინდოდა მეთქვა ლუკაზეც, მომწონს ეს პერსონაჟი. ბევრად ყურადღებიანია, ვიდრე გიორგი. უთქმელადაც იგრძნო რაზეც წარმოდგენა არ აქვს.
სიამოვნებით შევაჯანჯღარებდი მარიამსაც და გიორგისაც smile
სიყვარულსა მალვა უნდაო, მაგრამ ასეთი კაცოო???
❤️❤️❤️

 


№4  offline წევრი nukito20w

...
...
მარიამი ძალიან კარგი ადამიანია და გული მწყდება ესე რომ სჭირს. თუმცა იღბლიანი ადამიანი, რომ ესეთი მეგობრები,მშობლები და მოსწავლეები ჰყავს.
იმდენად განსხვავებული ადამიანია, ზედმეტობების გარეშე იმსახურებს პატივისცემასა და ხალხის სიყვარულს.

მოუთმენლად ველი შემდეგს.❤

 


№5 ახალბედა მწერალი lullaby

beshqen
ასე მგონია საკუთარ თავგადასავალს ჰყვები..პირველ პირში თხრობა სიღრმისეულად ყველას არ გამოსდის,მასინვე იგრძნობა სიყალბე,შენ როგორ ც ყოველთვის საუკეთესოდ ახერხებ გადმოცემას, მარიამის მთელი შინაგანი განცდები,შიშები,ძალიან ხელშესახებად გაქვს მოტანილი.მიყვარს შენეული ხედვები,..გრძნობათა ფაქიზი აღქმა და გულწრფელობა...საინტერესოა ფინალი,როგორ დამთავრდება ამდენი წლის გაუთქმელი სიყვარული..ვგიჟდები ნანიკოზე,მაგარი გოგოა და შენ უფრო მაგარი ხარ blush

ძალიან დიდი მადლობა ამდენი კომპლიმენტისთვის <3 პირველ პირში წერისას თავს ძალიან კომფორტულად ვგრძნობ და თუ მკითხველსაც სიამოვნებს ეს სტილი, ამაზე დიდი სიხარული რა მინდა <333 ჩემთვის ძალიან ახლოსაა ის სივრცე, სადაც პერსონაჟებს უწევთ ყოფნა. ცეკვა ჩემთვის არის აუხდენელი და გამორჩეული ოცნება, და ალბათ ამიტომაც გამომდის მარიამის გაგება ამ მხრივ. სიყვარულს რაც შეეხება, რაღაც მხრივ არც მანდედან ვარ შორს, ასე რომ :დდდდდ

L.eli13
ძალიან მაინტერესებს რა ურთიერთობა ჰქონდა მარიამ ასეთი წარსულში რომ უსიამოვნო ჟრუანტელი უვლის დღემდე. იმედია მალე გაგვაგებინებ.
და იმედია გიორგი და მარიამიც მალე გაიხსნებიან. ლუკასთანაც როგორ მოგვარდება ძალიან მაინტერესებს.კარგი ბიჭია,თუმცა ვერ შეძლებს იმდენს რომ მარიამში რამე ისეთი გამოიწვიოს,ჩემი აზრით.

შენი ინტერესები ძალიანაც რომ ბუნებრივია და ყველაფერს გაეცემა პასუხი, გპირდები. მაგრამ ეს ყველაფერი, რაც ჩამოთვალე მალე რომ მოხდეს, მაშინ მომდევნო თავითვე უმდა დასრულდეს ისტორია :დ მოუთმენლობის მესმის ^^ მაგრამ იმედია ცოტ-ცოტა ლოდინებს გაუძლებ :დ <333

ნანა73
არ მესმის, როგორ შეიძლება ასე ძალიან გიყვარდეს ადამიანი, ასე ახლოს იყოს ყოველთვის და მიუხედავად ამისა, საუკეთესად ითამაშო მეგობრის როლი, უფრო სწორად ერთი მეორით ჩაანაცვლო...
არც ის მესმის როგორ შეიძლება ვერ დაინახო და განასხვავო მეგობრობა და სიყვარული.
ჩემზე ეს ყველაფერი მოქმედებს და თუკი ერთ-ერთის ცხოვრებაში მაინც იარსებებდა სხვა, რომელთანაც გამოცდიდა ნამდვილ სიყვარულს, არ გამიკვირდებოდა.
იმედი მაქვს ამაზე პასუხს მივიღებ...
კიდევ მინდოდა მეთქვა ლუკაზეც, მომწონს ეს პერსონაჟი. ბევრად ყურადღებიანია, ვიდრე გიორგი. უთქმელადაც იგრძნო რაზეც წარმოდგენა არ აქვს.
სიამოვნებით შევაჯანჯღარებდი მარიამსაც და გიორგისაც smile
სიყვარულსა მალვა უნდაო, მაგრამ ასეთი კაცოო???
❤️❤️❤️

ვაიმეეე ნანიკოოოო :დდდდ
გოგონი მაგ ყვრლაფერზე პასუხები რომ შემდეგი თავებით გაგცე, რას იტყვი? :დდდ მარიამის მხრიდან პასუხები გაქვს, მაგრამ გიორგი რას ფიქრობს მეც არ ვიცი ჯერ. :დდდ დუმს ეს ბიჭი და გაინტერესებს, რატომ? მეც, დამიჯერე. :დდ
ლუკა უნდა მოგეწონოს, კი, ზუსტად ამას ვეცადე, როცა ის შევქმენი. ყურდღებიანია და ცდილობს მარიამს თავი მოაწონოს და გიორგისგან განსხვავებით ალბათ იმიტომ, რომ ის მისი მეგობარი არ არის. ლუკას გამზრახვები გამოჩენის წამიდან თვალსაჩინო იყო, ასე, რომ... :დდ
მარიამის სიყვარული ის არაა, რომელსაც შენი ბოლო ფრაზა შეეფერება. იმიტომ არ მალავს, რომ უხდება ამ გრძნიბას ასე. ხოდა, მიბაძე მას და ცოტა მოგვითმინე, თორემ გვეშინია, რომ უკვე თავს გაბეზრებთ (((

nukito20w
...
...
მარიამი ძალიან კარგი ადამიანია და გული მწყდება ესე რომ სჭირს. თუმცა იღბლიანი ადამიანი, რომ ესეთი მეგობრები,მშობლები და მოსწავლეები ჰყავს.
იმდენად განსხვავებული ადამიანია, ზედმეტობების გარეშე იმსახურებს პატივისცემასა და ხალხის სიყვარულს.

მოუთმენლად ველი შემდეგს.❤

როგორ მიხარია, რომ ასე ფიქრობ <3 მარიამს ამაში მართლა გაუმართლა და ცოტა მშურს კიდეც მისი.
ძალიან ძალიან დიდი მადლობა, რომ სულ აქ ხარ <3333

 


№6 წევრი ნანა73

არა, თავს არც ერთ შემთხვევაში არ მომაბეზრებთ kissing_closed_eyes
ცოტა კი შემაშინე, შენც თუ არ იცი გიორგი რას ფიქრობს, ხომ გამითეთრდა ეს ოდნავ შეჭაღარავებული თმები თავზე... bowtie
❤️❤️❤️

 


№7  offline წევრი NA NO

დღეს იმდენჯერ გადავამოწმე ახალი თავი, რომ ბოლოს სათვალავი ამერია.
თანდათანობით გიორგის შესახებ უფრო მეტ რამეს ვიგებ და ეს მომწონს მხოლოდ მარის მხრიდან არ ხდება ამბის გადმოცემა რეალურად. რამდენი დეტალი და ნიუანსი გიორგის მხრიდან, რაც უნდა დავიჭიროთ...
შორიდან, სხვისი თვალიდან ყველაფერი მარტივად დასაძლევი და გასაბედი ჩანს ყოველთვის :(
რა სინდისით ვთქვა ამოდენა თავზე არ მყოფნისთქო? მაგრამ ამბავია ისეთი რომ მინდა დაუსრულებლად გრძელდებოდეს.
გელი სულმოუთქმელად ვანილო :*

 


№8 ახალბედა მწერალი lullaby

ნანა73
არა, თავს არც ერთ შემთხვევაში არ მომაბეზრებთ kissing_closed_eyes
ცოტა კი შემაშინე, შენც თუ არ იცი გიორგი რას ფიქრობს, ხომ გამითეთრდა ეს ოდნავ შეჭაღარავებული თმები თავზე... bowtie
❤️❤️❤️

როგორ ვგიჟდები შენზე ნეტა იცოდე :დდ <3333
ამოვისუნთქე :დდდ გიორგიმაც ამოისუნთქა :დდდდ

NA NO
დღეს იმდენჯერ გადავამოწმე ახალი თავი, რომ ბოლოს სათვალავი ამერია.
თანდათანობით გიორგის შესახებ უფრო მეტ რამეს ვიგებ და ეს მომწონს მხოლოდ მარის მხრიდან არ ხდება ამბის გადმოცემა რეალურად. რამდენი დეტალი და ნიუანსი გიორგის მხრიდან, რაც უნდა დავიჭიროთ...
შორიდან, სხვისი თვალიდან ყველაფერი მარტივად დასაძლევი და გასაბედი ჩანს ყოველთვის :(
რა სინდისით ვთქვა ამოდენა თავზე არ მყოფნისთქო? მაგრამ ამბავია ისეთი რომ მინდა დაუსრულებლად გრძელდებოდეს.
გელი სულმოუთქმელად ვანილო :*

უბედნიერესი ვარ, ასე სწორად რომ აღიქვამ ყველაფერს... ასი პროცენტით ის თქვი, რასაც მე ვიტყოდი, მკითხველი რომ ვყოფილიყავი <333
გიორგიზე კიდევ გაიგებ ბევრ რამეს. და ძალიან მიხარია, რომ ხედავ იმ წვრილმანებს, რომლებსაც ამ პერსონაჟზე წვეთ-წვეთობით ვაგდებ. სხვაგვარად უბრალოდ არ გამოდის.
როგორ მიხარია ასეთი მოლოდინი, ნეტავ იცოდე და ნეტავ უფრო მალე შემეძლოს ახალი თავების დადება ((( <333333

 


№9 წევრი მე♥უცნაურე

იცი, თვალებში ჩაგუბებული ცრემლების გარეშე არ გამომდის ამის კითხვა...
წინა თავის შემდეგ, საერთოდ, ისე ცუდად ვიყავი, მეგონა გულზე ხელები მომიჭირეს და ვეღარასდროს ამოვისუნთქებდი.
მე ვიცი, რომ ცდას აზრი არ აქვს, ამიტომაც არ აქვს არავინ სხვას შანსი.

მარიამი ჩემი აზრით იმ მომენტში მართლაც შეცდა, მეცადინეობისას, გიორგიმ რომ კითხა, უნდა ეპასუხა სიმართლე, მაგრამ სამწუხაროდ, შიშიც ვიცი რაც არის და რამდენ არასწორ ნაბიჯს გვადგმევინებს. დაკარგვის შიში რომ არ მქონოდა, მეც სხვანაირად ვიქნებოდი დღეს, მჯერა, მაგრამ...
მეც მიფიქრია ასე წერაზე, როგორც მარიამმა იმ ფურცლებზე დაიწყო წარსულის გადატანა, თუმცა ფურცლისთვის გასაზიარებლადაც კი ვეტ გავიმეტე და გავჩერდი.
ლუკა საერთოდ არ მომწონს. რომ უყურებ გოგოს, აშკარად გრძნობ სხვაზე რომ არის შეყვარებული, უნდა შეეშვა. ცუდია, რომ ჯერ არ ესმის, და იმედი მაქვს, კოცნა არ იქნება. ვერ გავიმეტებ მარიამს, მაგისთვის.
რატომ ვერ ვამტყუნებ იცი მარიამს, გიორგისგან საყრდენი ვერ იგრძნო, ან რამე ნაბიჯი, რაც გაარისკინებდა. მე მაგალითად, მქონდა საყრდენიც და ნაბიჯებიც, გავრისკე, მაგრამ არ გაამართლა, ვერ მივიღე ის პასუხი, რაც მინდოდა და ამ აღიარების შემდეგ უბრალოდ დავტოვეთ ყველაფერი მეგობრულ ზონაში.
ნანოკოზე სულ მეღიმება, აი, რაღაცნაირია. მაგ პერსონაჟის გარეშე ასეთი სავსე არ გამოვიდოდა ეს მოთხრობა.
მადლობა მარიამ, იმ ტკბილ-მწარე სიამოვნებისთვის, რომელსაც ამ ისტორიის მოლოდინი და შემდგომში მისი კითხვა მგვრის.

 


№10 სტუმარი მე

აი რაღაცნაირად მარიამი თითქოს ნერვებზე მოქმედებს რაა :დდ აი მესმის რომ მეგობრობის დანგრევა მაინც არ სურდა, მაგრამ უნდა გაერისკა და უნდა ეთქვა, მე მის ადგილზე ამდენს ვერ მოვითმენდი, თუნდაც სხვასთან რომ დამენახა იქვე ჩავიკეცებოდი ალბათ, თან როგორია ამდენი წელი გიყვარდეს ადამიანი და ამას არც იმჩნევდე, ნუ ეს რაღაც მხრივ კარგიც არის, მაგრამ აი წარმოდგენაც არ მინდა რამხელა ტკივილი აქვს დაგროვილი გულში, უყურებდე როგორაა სხვასთან ბედნიერი- ამაზე კატასტროფა არაფერი არაა. აი მე პირადად ბევრ რამეს გულში ვიკლავ მაგრამ ასეთ გრძნობებს ვერ ვმალავ აი არ მესმის ამდენს როგორ ითმენდა მარიამი, მე ყველაფერი სახეზე მეწერება ხოლმე(რაზეც მერვები ძალიან მეშლება:დდდ). აი იქ კი როცა გიორგი ეკითხებოდა რატომ მაპატიეო ჩემი აზრით სწორედ იმ სიტყვებს ელოდებოდა მარაიმისგან რასაც მარიამი ფიქრობდა, მე ასე ვფიქრობ რო მისგან ამ სიტყვებს ელოდა და იმიტომ ჩააცივდა ასე. ლუკა კი, ღმერთო ლუკაა აიი საოცარი ტიპია მართლააა ძალიან მომწონს და ძალიან დადებითი ტიპია მაგრამ რავქნაა მარიამთან გიორგის გარდა ვერავინ წარმომიდგენია და მომკალით :დდ❤️

 


№11 სტუმარი ია

აუ რა კაია...გემრიელი

 


№12 სტუმარი wero

როგორი კარგი ხარ. მსიამოვნებს შენ ისტორის წაკითხვა. ველოდები შემდეგ თავს! წარმატებები.****

 


№13 ახალბედა მწერალი lullaby

მე♥უცნაურე
იცი, თვალებში ჩაგუბებული ცრემლების გარეშე არ გამომდის ამის კითხვა...
წინა თავის შემდეგ, საერთოდ, ისე ცუდად ვიყავი, მეგონა გულზე ხელები მომიჭირეს და ვეღარასდროს ამოვისუნთქებდი.
მე ვიცი, რომ ცდას აზრი არ აქვს, ამიტომაც არ აქვს არავინ სხვას შანსი.

მარიამი ჩემი აზრით იმ მომენტში მართლაც შეცდა, მეცადინეობისას, გიორგიმ რომ კითხა, უნდა ეპასუხა სიმართლე, მაგრამ სამწუხაროდ, შიშიც ვიცი რაც არის და რამდენ არასწორ ნაბიჯს გვადგმევინებს. დაკარგვის შიში რომ არ მქონოდა, მეც სხვანაირად ვიქნებოდი დღეს, მჯერა, მაგრამ...
მეც მიფიქრია ასე წერაზე, როგორც მარიამმა იმ ფურცლებზე დაიწყო წარსულის გადატანა, თუმცა ფურცლისთვის გასაზიარებლადაც კი ვეტ გავიმეტე და გავჩერდი.
ლუკა საერთოდ არ მომწონს. რომ უყურებ გოგოს, აშკარად გრძნობ სხვაზე რომ არის შეყვარებული, უნდა შეეშვა. ცუდია, რომ ჯერ არ ესმის, და იმედი მაქვს, კოცნა არ იქნება. ვერ გავიმეტებ მარიამს, მაგისთვის.
რატომ ვერ ვამტყუნებ იცი მარიამს, გიორგისგან საყრდენი ვერ იგრძნო, ან რამე ნაბიჯი, რაც გაარისკინებდა. მე მაგალითად, მქონდა საყრდენიც და ნაბიჯებიც, გავრისკე, მაგრამ არ გაამართლა, ვერ მივიღე ის პასუხი, რაც მინდოდა და ამ აღიარების შემდეგ უბრალოდ დავტოვეთ ყველაფერი მეგობრულ ზონაში.
ნანოკოზე სულ მეღიმება, აი, რაღაცნაირია. მაგ პერსონაჟის გარეშე ასეთი სავსე არ გამოვიდოდა ეს მოთხრობა.
მადლობა მარიამ, იმ ტკბილ-მწარე სიამოვნებისთვის, რომელსაც ამ ისტორიის მოლოდინი და შემდგომში მისი კითხვა მგვრის.

მართლა არ ვიცი, რა გითხრა, ისეთი ბედნიერი ვარ შენნაირი მკითხველი რომ მყავს <333
მართალი ხარ, მარიამი მანდ შეცდა. ეგ იყო ერთ-ერთი გადამეყვეტი მომენტი, სადაც შეეძლო ყველაფერ შეეცვალა, მაგრამ ხო, შიშია აქ მთავარი და კიდევ სხვა ფაქტორები, რის გამოც ვერ გადადგა ნაბიჯები. ძალიან გამიხარდა, რომ ეს მომენტი ისე აღიქვი, როგორც საჭირო იყო. გიორგიმ აქ გადმოდგა ნაბიჯი და ძალიან მინდა სხვებმაც დაინახონ ეს, რომ მერე უმოქმედობა არ დააბრალონ. მაგრამ ვერ მიიღო, რაც უნდოდა.
მარიამი კიდევ დაუშვებს შეცდომებს, გიორგიც. არ არიან ესენი იდეალური პერსონაჟები.
ვკითხულობ ხოლმე თქვენს ამბებს და გული მეწურება. მართლა (( ძალიან მესმის შენი <333
უღრმესი მადლობა, რომ არასდროს იზარებ აზრის გაზიარებას <333

მე
აი რაღაცნაირად მარიამი თითქოს ნერვებზე მოქმედებს რაა :დდ აი მესმის რომ მეგობრობის დანგრევა მაინც არ სურდა, მაგრამ უნდა გაერისკა და უნდა ეთქვა, მე მის ადგილზე ამდენს ვერ მოვითმენდი, თუნდაც სხვასთან რომ დამენახა იქვე ჩავიკეცებოდი ალბათ, თან როგორია ამდენი წელი გიყვარდეს ადამიანი და ამას არც იმჩნევდე, ნუ ეს რაღაც მხრივ კარგიც არის, მაგრამ აი წარმოდგენაც არ მინდა რამხელა ტკივილი აქვს დაგროვილი გულში, უყურებდე როგორაა სხვასთან ბედნიერი- ამაზე კატასტროფა არაფერი არაა. აი მე პირადად ბევრ რამეს გულში ვიკლავ მაგრამ ასეთ გრძნობებს ვერ ვმალავ აი არ მესმის ამდენს როგორ ითმენდა მარიამი, მე ყველაფერი სახეზე მეწერება ხოლმე(რაზეც მერვები ძალიან მეშლება:დდდ). აი იქ კი როცა გიორგი ეკითხებოდა რატომ მაპატიეო ჩემი აზრით სწორედ იმ სიტყვებს ელოდებოდა მარაიმისგან რასაც მარიამი ფიქრობდა, მე ასე ვფიქრობ რო მისგან ამ სიტყვებს ელოდა და იმიტომ ჩააცივდა ასე. ლუკა კი, ღმერთო ლუკაა აიი საოცარი ტიპია მართლააა ძალიან მომწონს და ძალიან დადებითი ტიპია მაგრამ რავქნაა მარიამთან გიორგის გარდა ვერავინ წარმომიდგენია და მომკალით :დდ❤️

მე
აი რაღაცნაირად მარიამი თითქოს ნერვებზე მოქმედებს რაა :დდ აი მესმის რომ მეგობრობის დანგრევა მაინც არ სურდა, მაგრამ უნდა გაერისკა და უნდა ეთქვა, მე მის ადგილზე ამდენს ვერ მოვითმენდი, თუნდაც სხვასთან რომ დამენახა იქვე ჩავიკეცებოდი ალბათ, თან როგორია ამდენი წელი გიყვარდეს ადამიანი და ამას არც იმჩნევდე, ნუ ეს რაღაც მხრივ კარგიც არის, მაგრამ აი წარმოდგენაც არ მინდა რამხელა ტკივილი აქვს დაგროვილი გულში, უყურებდე როგორაა სხვასთან ბედნიერი- ამაზე კატასტროფა არაფერი არაა. აი მე პირადად ბევრ რამეს გულში ვიკლავ მაგრამ ასეთ გრძნობებს ვერ ვმალავ აი არ მესმის ამდენს როგორ ითმენდა მარიამი, მე ყველაფერი სახეზე მეწერება ხოლმე(რაზეც მერვები ძალიან მეშლება:დდდ). აი იქ კი როცა გიორგი ეკითხებოდა რატომ მაპატიეო ჩემი აზრით სწორედ იმ სიტყვებს ელოდებოდა მარაიმისგან რასაც მარიამი ფიქრობდა, მე ასე ვფიქრობ რო მისგან ამ სიტყვებს ელოდა და იმიტომ ჩააცივდა ასე. ლუკა კი, ღმერთო ლუკაა აიი საოცარი ტიპია მართლააა ძალიან მომწონს და ძალიან დადებითი ტიპია მაგრამ რავქნაა მარიამთან გიორგის გარდა ვერავინ წარმომიდგენია და მომკალით :დდ❤️


ჩემო აჟიტირებულო :დდდ შენ რომ მარიამი ყოფილიყავი, ალბათ ამ თავით დასრულდებოდა ისტორია ხო? :დდ
მესმის რასაც ამბობ. კი, გიორგი მანდ ელოდა მარიამისგან იმას, რას შენ გგონია, მაგრამ ჩვენი გოგო ამბობს, რატომ ვერ გარისკა. ზოგი ადამიანითვის ჰოპ და გაამჟღავნო ის, რაც ძვირფასია და ის, რაზეც საპასყხოზე დარწმუნებული არა ხარ, ძალიან ძნელია. შენ ყოჩაღ, მართლა, რადგან შეგიძლია რო თქვა და არ დამალო. ეს ძალაა, რომელიც ყველას არ გვაქვს. ან გვგონია, რომ გვაქვს, მაგრამ საქმე საქმეზე რომ მიდგება, გვეკარგება. ხოდა, რა გითხრა აბა... თუ გინდა გაუგე ჩვენს გოგოს, თუ გინდა არა. შენი გადასაწყვეტია. :დ
კი, ლუკა ძალიან კარგი ბიჭია. მხიარული და ცოტა ცანცარა კი ჩანს, მაგრამ ჭკვიანიცაა...
მადლობა ამ აფორიაქებული კომენტარისთვის ჩემო კარგოო <333

ია
აუ რა კაია...გემრიელი

ძალიან ძალიან მიხარია, მადლობაა <3

wero
როგორი კარგი ხარ. მსიამოვნებს შენ ისტორის წაკითხვა. ველოდები შემდეგ თავს! წარმატებები.****

უღრმესი მადლობა ჩემო კარგო, ძალიან მიხარია <333

 


№14  offline წევრი ვიპნი

უზომოდ გამახარე, იმედია გიორგი კარგად იეჭვიანებს და გამოცდის ყველაფერს თავის თავზე

 


№15  offline მოდერი belle...

არ არსებობს!!!!! <33333333333333333333333333333333333 წავედი წავიკითხე და თუ ექსტრემალურმა პირობებმა ხელი არ შემიშალა დავბრუნდები შენი ტექსტის ხელა კომენტარით ;დდდდდ <3 <3 <3 <3 <3 <3

 


№16 სტუმარი სტუმარი თამო

სულ ველოდები გიორგის როდის მიხვდება ან რატო არ აღიარებს რომ მარიამი სხვანაირად აინტერესებს თუ მასაც ეშინია მაგის დაკარგვის ნეტა.აუუ გელიი ახალი თავით.

 


№17 სტუმარი სტუმარი ნინო

სასწაულად კარგია,არ შეიძლება იმის არ და ვერ შეგრძნება თუ რამდენად ღრმა გრძნობებთან გვაქვს საქმე.არ ვიცი,მე სულში მიძვრება მარი,იმდენად ვგრძნობ მის ყოველ ქმედებას,როგორც საკუთარისას.მიყვარს ეს გოგო თავისი დიდი სიყვარულით.❤️❤️❤️

 


№18 ახალბედა მწერალი lullaby

ვიპნი
უზომოდ გამახარე, იმედია გიორგი კარგად იეჭვიანებს და გამოცდის ყველაფერს თავის თავზე

დასჯის ტონი იყო :დდდ
თუმცა შეიძლება ასეც მოხდეს, არ გამოვრიცხავთ ^^
მადლობა, რომ აზრი დამიტოვე <33

belle...
არ არსებობს!!!!! <33333333333333333333333333333333333 წავედი წავიკითხე და თუ ექსტრემალურმა პირობებმა ხელი არ შემიშალა დავბრუნდები შენი ტექსტის ხელა კომენტარით ;დდდდდ <3 <3 <3 <3 <3 <3

გოგოოო, ე მანდ მართლა კისერი არ წაიტეხო :დდდ საქმეს მიხედე შენ, ეს არსად გაიქცევა :დდ <3333

სტუმარი თამო
სულ ველოდები გიორგის როდის მიხვდება ან რატო არ აღიარებს რომ მარიამი სხვანაირად აინტერესებს თუ მასაც ეშინია მაგის დაკარგვის ნეტა.აუუ გელიი ახალი თავით.

ხოო, რა ხდება გიორგის თავს ძნელია მაგის გაგება, სანამ არ დაგველაპარაკება თვითონ :დ ^^
ვეცდები მალე დავდო <3333

სტუმარი ნინო
სასწაულად კარგია,არ შეიძლება იმის არ და ვერ შეგრძნება თუ რამდენად ღრმა გრძნობებთან გვაქვს საქმე.არ ვიცი,მე სულში მიძვრება მარი,იმდენად ვგრძნობ მის ყოველ ქმედებას,როგორც საკუთარისას.მიყვარს ეს გოგო თავისი დიდი სიყვარულით.❤️❤️❤️

აი, ძალიან მიხარია ხოლმე რიმ მეუბნებიან, მარისი მესმისო <33 მაგას ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს ჩემთვის. უღრმესი მადლობა, რომ ასე ემოციურად უყურებ ამ ისტორიას <3333

 


№19 სტუმარი სტუმარი ნესტანი

ძალიან მაგარი და ემოციური თავი იყო მარიამი თავისი შეგრძნებებით მაგრამ ძნელი პირველად შენ გამოუტყდა გრძნობაზე საყვარელ♥️მამაკაცს მარიამს შეშინდა გიორგის დაკარგვის და დადუმდა მაგრამ როდემდის გაუმხელია სიყვარული ხომ ძალიან ძნელია მომეწონა ძალიან საინტერესოა წასაკითხია ვიმხიარულე ნანიკოზე მადლობა წარმატებები ????????????

 


№20 სტუმარი სტუმარი nancho

სასწაულად კარგი ისტორიაა შინაარსობრივად,წერ ძალიან კარგად ,ძალიან,ძალიან,

 


№21 ახალბედა მწერალი lullaby

სტუმარი ნესტანი
ძალიან მაგარი და ემოციური თავი იყო მარიამი თავისი შეგრძნებებით მაგრამ ძნელი პირველად შენ გამოუტყდა გრძნობაზე საყვარელ♥️მამაკაცს მარიამს შეშინდა გიორგის დაკარგვის და დადუმდა მაგრამ როდემდის გაუმხელია სიყვარული ხომ ძალიან ძნელია მომეწონა ძალიან საინტერესოა წასაკითხია ვიმხიარულე ნანიკოზე მადლობა წარმატებები ????????????

მართალი ხარ, მიხარია რომ მარიამის გესმის ^^
დიდი დიდი მადლობა, რომ აზრი დამიტოვე ^^

სტუმარი nancho
სასწაულად კარგი ისტორიაა შინაარსობრივად,წერ ძალიან კარგად ,ძალიან,ძალიან,

ძალიან ძალიან დიდი მადლობაა <3333

 


№22 სტუმარი Life is beautiful

იცი? ეს რომ წავიკითხე ჩემი ისტორია გამახსენდა დასაწყისიდანვე...
ძაან კარგად მესმის მარიამის გიყვარდეს ის ერთი მაგრამ ვერ უმხელდე იმიტო რომ გეშინია უარი გითხრას კი არა.. არამედ იმიტომ რომ იმ ყველაფრის მაგივრად რაც აქვს არაფერი მიიღოს.. ამის ეშინია.. ეშინია რომ დაკარგოს ის ვინც მისთვის ყველაფერია და მზადაა ისეთი მარაზმიც მიიღოს როგორიც საყვარელი ადამიანის სხვასთან ურთიერთობაა... მე მესმის მართლა მესმის წლწბია ადამიანი ის ერთი მიყვარს ეჭვი არ მეპარება მასაც მაგრამ რაღაც სხვაგვარად დაიწყო ჩვენი ურთიერთობა და ასევე რაღაცნაირი "აუხსნელი მეგობრობა" მაკავშირებს მასთან... მირჩევნია ვიყო მეგობარი და მის გულში მეკავის ადგილი რომელსაც სხვა ვერ დაიკავებს მე იმედი მაინც მაქვს რომ ვერ დაიკავებენ... სხვაც რომ შევიყვარო ის მაინც ჩემს გულში იქნება...სხვაც რომ შეიყვაროს მაინც გამეხარდება თუ იგი ამით ბედნიერებას იპოვის.... მადლობა თქვენ რომ ამალაპარაკეთ იმაზე რაც არავინ იცის ჩემს გარდა.. არც ჩემმა მეგობარმა და იცით რა? ვიცი როგორ დავმალო ეს სიყვარული მისდამი იმიტომ რომ მასთან ახლო ყოფნის სურვილი უფრო დიდია ვიდრე ჩემი გრძნობების იგევეთი პასუხი....



მადლობა რომ გვაბედნიერებთ.... წარმატებები<3:-):-)

 


№23 სტუმარი თამრი

არ ვიცი რამდენი წლის ხართ მაგრამ საოცრად წერთ ❤მადლობა ასეთი ემოციებისთვის ❤

 


№24 ახალბედა მწერალი lullaby

Life is beautiful
იცი? ეს რომ წავიკითხე ჩემი ისტორია გამახსენდა დასაწყისიდანვე...
ძაან კარგად მესმის მარიამის გიყვარდეს ის ერთი მაგრამ ვერ უმხელდე იმიტო რომ გეშინია უარი გითხრას კი არა.. არამედ იმიტომ რომ იმ ყველაფრის მაგივრად რაც აქვს არაფერი მიიღოს.. ამის ეშინია.. ეშინია რომ დაკარგოს ის ვინც მისთვის ყველაფერია და მზადაა ისეთი მარაზმიც მიიღოს როგორიც საყვარელი ადამიანის სხვასთან ურთიერთობაა... მე მესმის მართლა მესმის წლწბია ადამიანი ის ერთი მიყვარს ეჭვი არ მეპარება მასაც მაგრამ რაღაც სხვაგვარად დაიწყო ჩვენი ურთიერთობა და ასევე რაღაცნაირი "აუხსნელი მეგობრობა" მაკავშირებს მასთან... მირჩევნია ვიყო მეგობარი და მის გულში მეკავის ადგილი რომელსაც სხვა ვერ დაიკავებს მე იმედი მაინც მაქვს რომ ვერ დაიკავებენ... სხვაც რომ შევიყვარო ის მაინც ჩემს გულში იქნება...სხვაც რომ შეიყვაროს მაინც გამეხარდება თუ იგი ამით ბედნიერებას იპოვის.... მადლობა თქვენ რომ ამალაპარაკეთ იმაზე რაც არავინ იცის ჩემს გარდა.. არც ჩემმა მეგობარმა და იცით რა? ვიცი როგორ დავმალო ეს სიყვარული მისდამი იმიტომ რომ მასთან ახლო ყოფნის სურვილი უფრო დიდია ვიდრე ჩემი გრძნობების იგევეთი პასუხი....



მადლობა რომ გვაბედნიერებთ.... წარმატებები<3:-):-)


გეფიცები, ასეთ ისტორიებს რომ ვისმენ, თავს ხანდახან დამნაშავედ ვგრძნობ ხოლმე. მე ამ ისტორიას ვაწყობ, ვიგონებ. შენ კი მეუბნები, რომ ზუსტად ასე რეალურად ხარ და როგორ არ უნდა ვთქვა, რომ არ მესმის შენი.
ძალიან მინდა, რომ ყველაფერი ისე იყოს მომავალში, შენ რომ ამ გულისტკენებს მოგიშუშებს <3
მადლობა, შენ, რომ ასეთი გულსწრფელი ხარ ზუსტად აქ, ამ ისტორიის გვერდით <3

თამრი
არ ვიცი რამდენი წლის ხართ მაგრამ საოცრად წერთ ❤მადლობა ასეთი ემოციებისთვის ❤

ვცდილობ ^^ უღრმესი მადლობა ჩემო კარგო <3
პ.ს. 29 :დდ

 


№25 სტუმარი სტტ

lullaby
Life is beautiful
იცი? ეს რომ წავიკითხე ჩემი ისტორია გამახსენდა დასაწყისიდანვე...
ძაან კარგად მესმის მარიამის გიყვარდეს ის ერთი მაგრამ ვერ უმხელდე იმიტო რომ გეშინია უარი გითხრას კი არა.. არამედ იმიტომ რომ იმ ყველაფრის მაგივრად რაც აქვს არაფერი მიიღოს.. ამის ეშინია.. ეშინია რომ დაკარგოს ის ვინც მისთვის ყველაფერია და მზადაა ისეთი მარაზმიც მიიღოს როგორიც საყვარელი ადამიანის სხვასთან ურთიერთობაა... მე მესმის მართლა მესმის წლწბია ადამიანი ის ერთი მიყვარს ეჭვი არ მეპარება მასაც მაგრამ რაღაც სხვაგვარად დაიწყო ჩვენი ურთიერთობა და ასევე რაღაცნაირი "აუხსნელი მეგობრობა" მაკავშირებს მასთან... მირჩევნია ვიყო მეგობარი და მის გულში მეკავის ადგილი რომელსაც სხვა ვერ დაიკავებს მე იმედი მაინც მაქვს რომ ვერ დაიკავებენ... სხვაც რომ შევიყვარო ის მაინც ჩემს გულში იქნება...სხვაც რომ შეიყვაროს მაინც გამეხარდება თუ იგი ამით ბედნიერებას იპოვის.... მადლობა თქვენ რომ ამალაპარაკეთ იმაზე რაც არავინ იცის ჩემს გარდა.. არც ჩემმა მეგობარმა და იცით რა? ვიცი როგორ დავმალო ეს სიყვარული მისდამი იმიტომ რომ მასთან ახლო ყოფნის სურვილი უფრო დიდია ვიდრე ჩემი გრძნობების იგევეთი პასუხი....



მადლობა რომ გვაბედნიერებთ.... წარმატებები<3:-):-)


გეფიცები, ასეთ ისტორიებს რომ ვისმენ, თავს ხანდახან დამნაშავედ ვგრძნობ ხოლმე. მე ამ ისტორიას ვაწყობ, ვიგონებ. შენ კი მეუბნები, რომ ზუსტად ასე რეალურად ხარ და როგორ არ უნდა ვთქვა, რომ არ მესმის შენი.
ძალიან მინდა, რომ ყველაფერი ისე იყოს მომავალში, შენ რომ ამ გულისტკენებს მოგიშუშებს <3
მადლობა, შენ, რომ ასეთი გულსწრფელი ხარ ზუსტად აქ, ამ ისტორიის გვერდით <3

თამრი
არ ვიცი რამდენი წლის ხართ მაგრამ საოცრად წერთ ❤მადლობა ასეთი ემოციებისთვის ❤

ვცდილობ ^^ უღრმესი მადლობა ჩემო კარგო <3
პ.ს. 29 :დდ

არასდროს არ შეწყვიტო წერა რაც არ უნდა მოხდეს, მართლა საოცარ მოთხრობებს ქმნი ჩემთვის წიგნებსაც რომ ჯოკრავს❤️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent