შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ნაბიჯები 7 თავი


27-10-2020, 11:44
ავტორი lullaby
ნანახია 2 524

4 აგვისტო, 2019 წელი
***
გაბრუებული ვიღვიძებ. ასე მგონია, ერთი კვირაა მძინავს. ფანჯრიდან იისფერ ფარდებს შორის მზის სხივები იპარებიან და ფეხის თითებს მიწვავენ. ათი ხდება. ღმერთო, ბავშვები! ასე როგორ დამეძინა? ნანიკოც არაა. მაშინვე ვდგები და გიორგის ვურეკავ. მამშვიდებს, ისაუზმეს და ყველა ზღვაზე ვართო. ცოტა დამშვიდებული აივანზე გავდივარ. არა, მზე უკვე ძალიან მცხუნვარეა. ახლა არ ღირს ზღვით ტკბობა. თხელ სარაფანს ვიცვამ და სასტუმროს გვერდით კაფეტერიაში შევდივარ სასაუზმოდ. უკან დაბრუნებული, სანამ კიბეზე ავიდოდე, უკანა ეზოში გასასვლელ მინის კარს მიღმა ნაცნობ ფიგურას ვხედავ, რომელიც გვერდით იწევა და ქრება. ჩქარი ნაბიჯით მივდივარ, რადგან გული ცუდს მიგრძნობს. კარს ვაღებ, დეკორატიულ ბუჩქებს ვუვლი და გაოგნებული ადგილზე ვიყინები.
- ბერიანიძე! მიქაძე!
- მა-ასწ? - შეცბუნებულები მაშტერდებიან ჩემი მოსწავლეები და კვამლადენილი სიგარეტი თითებში უშეშდებათ.
- თქვენ ხო არ გაგიჟებულხართ? ეს რა არის?
- არაფერი, მასწ, ისეთ პონტში...
- ბერიანიძე ხმას ნუ იღებ, თორემ წაგაცალე ეგ თავი. ისეთ პონტში... - ხელიდან ვაცლი ორივეს სიგარეტს და იქვე სანაგვეში ვყრი. - ღმერთო, როგორ მინდა ახლა სესილის ჯოხი მქონდეს.
- ფიზიკური ძალადობა ისჯება, მასწ. - კისერს იფხანს მიქაძე.
- მორალურიც და თუ ჩემს ნერვებზე თამაშს კიდევ გააგრძელებთ, ვინ ვის უჩივლებს პირველი, ნახავს! გიორგიმ იცის? - ბიჭები ერთმანეთს უყურებენ. - მაცადეთ, თქვენ! გამომყევით ახლა და მთელი დღე გვერდიდან არ მომშორდეთ.
- მარი, მასწ...
- ხმა!
გამოვდივარ გაბრაზებული და ისინიც უკან მომყვებიან. რაღაცებს ჩურჩულებენ, მაგრამ არ მესმის, სანაპიროზე ჩავდივართ. პლიაჟი სავსე და ხმაურიანია, მზე კი შემაწუხებლად ცხელი. მშობლებს ვესალმები და ბოდიშს ვუხდი, რომ საუზმეზე მათთან ერთად არ ვიყავი. სანამ მათ ველაპარაკები, ბიჭები წინ მიდიან.
- თქვენ საით? - ვაჩერებ.
- ზღვაში ჩავალთ რა, მასწ.
- ვერსადაც ვერ ჩახვალთ! - თითით ვანიშნებ, რომ დამელოდონ. მოშორებით გიორგისაც ვხედავ, როგორ ამოდის წყლიდან და როგორც ჩანს, თვითონაც გვამჩნევს, რადგან ჩვენსკენ მოდის. ბიჭებთან გამოლაპარაკებასაც ასწრებს, მერე კი მეც მივდივარ მათთან.
- ვუთხარი, თავი დაანებეთ, თორემ მარიამი უფრო მკაცრი იქნება მეთქი. - იღიმის გიორგი და მზემოკიდებული ისეთი მიმზიდველია, თავს ძლივს ვატან ძალას, რომ არ მოვლბე.
- დიდი ხანია? - ვუყურებ მზისგან გაღიავებულ ყავისფერ თვალებში.
- სადღაც ორი კვირის წინ წავასწარი.
- ნუ უცინი, თორემ ისედაც თავზე არიან წასულები. - ვუბღვერ. - რატო არ დასაჯე?
გიორგი მკლავს მიჭერს და გვერდით გავყავარ.
- რა აზრი აქვს, თავს დაანებებენ?
- უნდა იცოდნენ, რომ ჩვენთან არ გაუვათ.
- კარგი, შენ დასაჯე და ვნახოთ აბა, რა მოხდება.
- გიორგი, ნუ იცინი!
- შენ კიდე ნუ ბრაზობ. არც მე მომწონს, ხო. ჯერ თექვსმეტი წლისები არიან და მხარს არ ვუჭერ, რასაც აკეთებენ, მაგრამ ხომ იცი, რომ მაინც მოწევენ.
- მე მაინც დავსჯი. დღეს ჩემთან ერთად იქნებიან.
- ყველგან? - მეკითხება გაკვირვებული.
- დიახ.
- პაემანზეც? - თმიდან სახეზე ჩამოდენილ ზღვის წვეთებს იშორებს ის.
- პაემანზეც, თუ საჭირო იქნება. - ვამბობ კატეგორიულად. მახსენდება გუშინდელი საღამო და მისი ნომრის აივანი. გიორგი თავს აქნევს და ერთი წამით უკან იხედება.
- ერთი იდეა მაქვს და საღამოს რესტორანი ხვალისთვის ხომ არ გადაგვედო? თან ხვალ ფესტივალი მთავრდება და იქნებ კარგი ამბის აღნიშვნაც მოგვიწიოს.
- ხო, ეგ ცუდი აზრი არაა. რა იდეაა?
- ფრენბურთის მოედანი ვნახე, აქედან შორს არაა. ხომ არ წავსულიყავით ცოტა საღამოსკენ, მზე რომ გადავა. ბავშვებიც გაერთობიან და ჩვენც.
- ხო, მშვენიერი იდეაა. მაგრამ ესენი გვიყურებენ. თამაშს არ დაპირდე იცოდე. - ვანიშნებ დასჯილებზე, თითს ვუბზეკ და მასაც ვემუქრები.


***
კონცერტს ვესწრებით. დღეს ადგილობრივი მომღერლები და მოცეკვავეები კონკურსგარეშე სანახაობას აწყობენ. ზოგიერთი ნომერი ძალიან მოსაწყენია, მაგრამ ანსამბლის ხელმძღვანელებს ვალდებულება გვაკისრია და ორი საათით რაღაცნაირად ვძლებთ. ხვალ დაჯილდოების ცერემონიალი გაიმართება და სავარაუდოდ, არც დიდხანს გაგრძელდება. ჩემგან მარჯვნივ გიორგი და სოფი სხედან, მარცხნივ კი ბერიანიძე და მიქაძე. ყურებჩამოყრილები ფეისბუქს სქროლავენ. სოფი რამდენჯერაც გამოხედავს, იმდენჯერ ეცინება. უკვე მეც ვეღარ ვიკავებ თავს, მაგრამ დღის ბოლომდე მაინც არ დავთმობ.
კონცერტიდან კი სოფის მივყვები კეპის საყიდლად, სხვანაირად ვერ ვითამაშებო. დასჯილებიც უკან მოგვყვებიან. ერთი კი დაიწუწუნეს, მაგრამ ხმა არ გამიცია, გავხედე და გაჩუმდნენ.
- ნეტა სესილი რას იზამდა, ბიჭები რომ გამოეჭირა სიგარეტზე. - ჩუმად ეცინება სოფის.
- წარმოდგენაც არ მინდა. ერთხელ ლაშასგან გაიგო, რომ ვიღაცას შეაგინა და აჭარულის სოლო წაართვა. ასე ვერ გავწირავ, მაგრამ რო არ დაისაჯნონ, ვერ მოვისვენებ.
- გიორგიც ეწეოდა სესილის დროს.
- ხო და არც გახურებით და გაწელვებით იწუხებდა თავს. - მახსენდება, რამდენს ვეწუწუნებოდი ამაზე.
- არაფერს ამბობს, მაგრამ მგონია, რომ ისევ განიცის, შენსავით რომ ვეღარ ცეკვავს.
- ხო, დარწმუნებული ვარ ასეა. - კანზე უსიამოვნო ეკალი მაყრის, ის დღეები რომ მახსენდება.
- ანსამბლის გაკეთება გინდოდა? შენ ხომ უკვე ხელაძესთან ცეკვავდი მაშინ?
- უფრო ის მინდოდა, რომ გიორგი საყვარელ საქმეს დაბრუნებოდა. ორგანიზების პროცესში სურვილიც უფრო გამიმყარდა. - ვპასუხობ სოფის და მაღაზიასთან ვჩერდებით. ბიჭებს ვეუბნები, რომ გარეთ დაიცადონ და შიგნით შევდივართ. სოფი მალე არჩევს კეპს და უკან ვბრუნდებით.
- ლუკაც იქნება თამაშზე. - ღიმილით მეუბნება სოფი.
- გამიკვირდებოდა, რომ არ ყოფილიყო. - მეცინება.
- რა ხდება მანდ?
- რა ვიცი, - მხრებს ვიჩეჩავ. - ლუკა ცდილობს, თავი მომაწონოს, მე ვცდილობ, მომეწონოს.
- ხო, კარგი ბიჭია... - ამბობს სოფი, თუმცა შეგრძნება მიჩნდება, რომ ბოლომდე არაა ეს თავისი აზრი.
- მაგრამ?
- არაფერი უბრალოდ, შენს გვერდით ცოტა სხვანაირი ადამიანი წარმომიდგენია.
- შეიძლება... ყოველთვის არ ხდება ისე, როგორც გვინდა. - ვუღიმი სოფის და ვცდილობ ჩემი ამოოხვრა არ შეამჩნიოს.


***
საღამოს რვა საათი ხდება ფრენბურთის მოედანთან რომ ვგროვდებით. ჩემს გუნდში მე, ნანიკო, ლუკა, ბერიანიძე და მიქაძე ვართ. კი ვიმუქრებოდი, ეს ორი არ ითამაშევს მეთქი, მაგრამ სხვა გამოსავალი არ დამიტოვეს. გიორგის გუნდში, თვითონ, დავითი, სოფი და კიდევ ორი მოსწავლე გოგონა. ჩემს დასჯილებს ვპირდები, თუ მოვიგებთ, საღამო თავისუფალი გექნებათ მეთქი, მათაც მოტივაცია უმაღლდებად და ემზადებიან.
- წაგებულები სასტუმრომდე ფეხშიშველები მივლეენ! - ყვირის ბერიანიძე. ყველა მას ვუყურებთ. აქამდე აზრად არავის მოგვსვლია, რომ რამეზე გვეთამაშა.
- შენ გაჩუმდი. - თვალებს ვუბრიალებ.
- არა, არა, კაი აზრია! - გვეძახის მეორე მხრიდან გიორგი და ბიჭს ცერა თითს უჩვენებს. ბერიანიძე იკრიჭება.
- ფეხი რო გავიჭრა, მაგაზე პასუხს ვინ აგებს მერე? - აპროტესტებს ნანიკო.
- ფეხი შენია და სხვას რატო უნდა დააკისრო პასუხისმგებლობა, შე არასწორო! - ეპასუხება დავითი.
- ეს ფეხი იქნება ცხვირს რომ მოგამტვრევს. - ამრეზით სწევს ტუჩის კუთხეს.
- წაგებას აპირებ და მაგიტომ ხარ აწყვეტილი? - ბურთს თითზე ატრიალებს დავითი და გოგოს პასუხის გაცემას აღარ აცდის. - დავიწყოთ, თუ არა?
ერთმანეთს ვუყურებთ და უხმოდ ვთანხხმდებით.
დაახლოებით ნახევარი საათით ვთამაშობთ. ხელები და კისერი მტკივდება. განსაკუთრებით მარჯვენა ხელისგული. ისე ხურს, თითქოს ცეცხლი მეკიდოს. ბავშვები გვგულშემატკივრობენ და გველოდებიან, როდის დავასრულებთ, რომ შემდეგ თვითონ ითამაშონ.
მიუხედავად დიდი მონდომებისა, ჩვენი გუნდი ოცით თხუთმეტს აგებს. ნანიკო ჩუმად იგინება, დასჯილებს სწყინთ, რომ სასჯელს ჯერ ვერ მოიხსნიან, მე და ლუკა კი ერთმანეთს ვუცინით.
- რაღაცნაირად რომანტიკულიც კია. - მეუბნება ის და ფეხებზე მიყურებს.
- ხო, გააჩნია, რამდენი კენჭი წამოგაყვირებს.
- მედგრად დადგომას ვაპირებ. შემიძლია ხელში აგიყვანო, მაგრამ სავარაუდოდ, მოგებულები გააპროტესტებენ.
- წაგება წაგებაა. მე არ გავურბივარ. - მხრებს ვიჩეჩავ.
მერე იქვე სკამებზე ვსხდებით და ველოდებით, როდის ითამაშებენ ბავშვები. გიორგიც ჩვენსკენ მოდის და ჩემს გვერით ჯდება. უხერხულად ვიშმუშნები, რადგან ლუკასა და მას შორის ვზივარ. მოსულს ვუღიმი, ისიც ღიმილით მპასუხობს და ჩემს უკან აპარებს მზერას. იდაყვს ხელზე ვკრავ და თვალებს ვუბრიალებ. ის მხრებს იჩეჩავს.
- ხელში აყვანა არ შემოგთავაზა? - მეკითხება ჩურჩულით და სიცილის შეკავებას ცდილობს.
- შენ რას შემომთავაზებ, რომ ფეხები არ მეტკინოს?
- არაფერს, იმიტომ, რომ წაგებული ხარ. - თვალს მიკრავს.
- იდიოტი ხარ გიორგი.
- არა, გამარჯვებული.
- თელავი გახსოვს? - მეცინება მოგონებაზე.
- მახსოვს. - ისიც იცინის. - მაგრამ იქ წაგებული არ ყოფილხარ.
- საერთოდ არ ხარ ჯენტლმენი. - ცხვირს ვჭმუხნი უკმაყოფილოდ.
- ჯენტლმენი შენგან მარცხნივ. მე მეგობარი ვარ.
მეღიმება და ლუკაზე გადამაქვს მზერა. ისიც მამჩნევს და იღიმის.
- დღეს არ გამოგვივა გასეირნება?- მეკითხება.
- თან ორი დასჯილი უნდა მახლდეს, თუ თანახმა ხარ...
- რაო? - უკვირს. მოედნის მეორე მხარეს მდგომ ბიჭებზე ვანიშნებ.
- სიგარეტზე წავასწარი და მთელი დღე ჩემს გვერდით ყოფნა მივუსაჯე.
- კარგი, მაშინ ხვალ საღამოს იყოს.
- დღევანდელი რესტორნის გეგმა ხვალისთვის გადავდეთ. - უხერხულად ვუღიმი.
- ღმერთო, რა რთულია შენთან განმარტოება. - ცოტა გაბრაზებული მიყურებს.
- მე ხომ აგიხსენი სიტუაცია. - მხრებს ვიჩეჩავ. - შეგიძლია რესტორანში მოხვიდე, დაპატიჟებული ხარ.
- სიტუაციის განმუხტვა ნამდვილად გეხერხება. - იცინის.
ბავშვებიც მალე ამთავრებენ თამაშს, მერე ფეხზე ვიხდით და ყველა ერთად მივდივართ სასტუმროსკენ. არც ისეთი რთულია, როგორც წარმომედგინა, მაგრამ ეს მხოლოდ სიფრთხილის წყალობით. ნანიკო ყოველ მესამე ნაბიჯზე იგინება, მაგრამ მოგებულები ყურადღებას არ აქცევენ. მხოლოდ სოფი გამოდის წინადადებით, რომ ნახევარზე მეტი გზა გამოვიარეთ და საკმარისი იქნებაო, მაგრამ გიორგი და დავითი უარზე არიან.
- ხელში აყვანაზე რას ამბობდი? - ვეკითხები ლუკას. ბიჭი იცინის, ჩერდება და ხელში ავყავარ. კისერზე ვხვევ ხელებს და მის მხარს მიღმა, უკან მოსიარულე მოგებულებს ვავლებ თვალს. სოფის ეცინება და ცერა თითით მიჩვენებს, კარგიაო. დავითი გაპროტესტებას აპირებს, მაგრამ გიორგი აჩერებს. ცალ წარბს სწევს და უხმოდ გვათვალიერებს. გასაბრაზებლად თვალს ვუკრავ და ვიხედები.


ფურცლები
სექტემბერი, 2011 წელი
***
კოლეჯის პირველი დღე ჩემს მეცხრამეტე დაბადების დღეს დაემთხვა. მე და გიორგი ერთმანეთს სკვერში შევხვდით და ერთად წავედით. უბედნიერესი ვიყავი იმ ფაქტით, რომ ყოველ დღე მასთან ერთად ვიქნებოდი. ერთ კოლეჯში და ერთ ჯგუფში. მთელი გზა მეღიმებოდა იმის წარმოდგენაზე, რომ უნივერსიტეტში არ მივდიოდი, ფილოსოფიის ლექციაზე დასასწრებად.
ჯგუფში ოცდაორი ვიყავით. სანამ დირექტორი გველაპარაკებოდა ახალწვეულებს ზოგად წესებსა და დისციპლინაზე, მე და ჩემი სამეგობრო ერთმანეთს ჩუმი ღიმილით ვადევნებდით თვალს. ამაღელვებელი იყო ის ფაქტი, რომ ოთხივე ერთად ვისწავლიდით ორი წლით. ქალბატონი დალი ზოიძე ასევე ეთნოგრაფიას გვასწავლიდა, ამიტომ გაცნობის შემდეგ საგანზეც გადავიდა. ყველაზე მკაცრი წესი იყო ის, რომ სწავლის პროცესში არავინ უნდა დაოჯახებულიყო და სერიოზული ურთიერთობისგან თავი შორს დაგვეჭირა. საკმაოდ შრომატევადი ორი წელი გველოდა წინ, ამიტომ ხელისშემშლელი ფაქტორები უნდა გამოგვერიცხა. სამივემ ლაშას გავხედეთ. ხატია, აქ სწავლობდა და მეორე კურსზე იყო. ალბათ მალე ყველა გაიგებდა, რომ შეყვარბულები იყვნენ. ლაშამ თავი მოიქექა და გაგვიცინა.
ორი ლექციის შემდეგ, სანამ ბიჭები მაღაზიიდან მოვიდოდნენ, მე და ნანიკო ფოიეში კიბეზე ვისხედით, ხატიას ველოდებოდით და ჯგუფელი გოგოების ლაპარაკს ვუსმენდით. პირველივე დღეს გახდა ცნობილი, ვისგან უნდა დაგვეჭირა თავი შორს და ვისთან შეიძლებოდა დაახლოება. ორი მათგანი გვანცა და თაკო ჩვენს ერთ-ერთ ლექტორზე - თეა დვალზე საუბრობდნენ, რომელსაც კოლეჯში თავისი თეატრალურ-ქორეოგრაფიული დასი „ეიფორია“ ჰქონდა ჩამოყალიბებული და საკმაოდ ბევრ წარმატებულ პროექტში იწვევდნენ.
- ამბობენ, ძაან ძნელია იქ მოხვედრაო, მარა ვნახოთ. ზოიძეს ისე მოვეწონე შესარჩევზე რო რავი. - საღეჭ რეზინს თითზე იხვევდა გვანცა და ერთი სული მქონდა, როდის გამოედებოდა წინ ჩამოყრილ მის გასწორებულ თმას.
- ზოიძე რა შუაშია. „ეიფორიაში“ თუ გინდა მოხვედრა, დვალს უნდა მოაწონო თავი. - უთხრა ნანიკომ.
- დირექტორია და სწორედაც, რომ შუაშია.
- კაი. - მხრები აიჩეჩა ნანიკომ და გამომხედა. თვალებით გავცვალეთ სათქმელი და ის იყო ჩვენთან ხატია მოვიდა, რომ კიბეზე ორმა გოგომ შემაწუხებელი სიცილით ჩამოირბინა. გვანცა რომ დაინახეს, გაჩერდნენ და ისეთი წიოკით მიესალმნენ ერთმანეთს, ალბათ მთელმა თბილისმა გაიგო. - მარი... - ხელი მომკიდა ჩემმა მეგობარმა, სანამ ისინი ერთმანეთის ამბებს იგებდნენ. - ეს ის ბო.ზი არაა?
შემდეგ დავაკვირდი გვანცასთან მისულებს და ერთ-ერთ მათგანში ის გოგო ამოვიცანი, ფილარმონიის წინ, ალექსანდრეს რომ ეკიდებოდა კისერზე.
- დამშვიდდი, ნანი. წამო ჰაერზე გავიდეთ. - მაჯაზე ვწვდი ნანიკოს და გარეთ თითქმის იძულებით გავიყვანე. ხატია გაკვირვებული მოგვყვებოდა.
როგორც აღმოჩნდა, იმ გოგოს ნია ერქვა და თეატრალურზე სწავლობდა, თან ცეკვავდა და „ეიფორიაშიც“ კი იყო. მას შემდეგ, რამდენჯერაც ნანიკო მას დაინახავდა, ზურგს აქცევდა. რომ ვხედავ, მინდება დაჭმუჭნულ ქაღალდს დავამსგავსოვო.
თეა დვალი ახალგაზრდა გამხდარი ქალი აღმოჩნდა, ბიჭივით მოკლე ქერა თმითა და სამი ზომით დიდი ტანსაცმლით. პირველად რომ დავინახეთ ახალი ჯგუფელი გვეგონა და ლექტორივით რომ მოგვესალმა, მაშინღა მივხვდით ვინც იყო. სადადგმო ხელოვნებას და ქართული ცეკვის თეორიულ საფუძვლებს ჩაგვიტარებდა. ასევე ჩაგვიტარებდა ცეკვის პრაქტიკულ ლექციებს. ჩვენი ძირითადი სამუშაო მასთან, ორ კვირაში ერთხელ, გარკვეულ თემებზე ახალი ცეკვების დადგმა იყო. მოცეკვავეების არჩევა კი კოლეჯის მასშტაბით შეგვეძლო.
ყველაფერი, რაც ერთი დღის მანძილზე გავიგეთ, სახალისო ჩანდა, მაგრამ საკმაოდ რთულიც. კოლეჯიდან ბავშვებმა რესტორანში დამპატიჟეს და დაბადების დღე აღმინიშნეს. სოფი მოგვიანებით მოვიდა და კოსმეტიკა მაჩუქა. მითხრა, კოლეჯში მაკიაჟის გაკეთება ხშირად მოგიწევსო. არ დავუჯერე, მაგრამ მართლა ასე იყო. არც ერთი ჩაბარებული ცეკვა, საჭირო მაკიაჟის გარეშე არ გადიოდა. დანარჩენებმა კი ტილოზე შესრულებული ჩემი პორტრეტი მაჩუქეს და ახსნაც მოაყოლეს - მოცეკვავეებს გვიყვარს საკუთარი თავის ყურებაო.


***
შემდეგ დღეს ნანიკო გაციებული მოვიდა. ცოტა სიცხეც ჰქონდა, მაგრამ არ მინდოდა გაცდენაო და იჯდა შეწუხებული სახით სამსახიობო ხელოვნების ლექციაზე, რომელსაც უზომოდ სიმპატიური რატი მილაშენკო გვიტარებდა. გოგოები შეყვარებული თვალებით უყურებდნენ და დარწმუნებული ვიყავი, არც ერთი მისი ნათქვამი სიტყვა არ ესმოდათ. მე კი ვიცოდი, ეს საგანი იქნებოდა ის, რომელიც სიცოცხლეს გამიმწარებდა. ამაში მაშინ დავრწმუნდი, როცა ლექტორმა გირჩის განსახიერება დამავალა. რა თქმა უნდა, კრახით დასრულდა და გიორგი და ლაშაც სიცილით გაიგუდნენ, მაგრამ მათი დროც დადგა და ჩემი სიცილისაც. ნანიკოს ყველაზე მარტივი - ჩიტი შეხვდა, მაგრამ მისი ცდაც წარუმატებელი იყო, ალბათ გაციების და სიცხის გამო.
შემდეგი სამი საათი კი დვალის პრაქტიკულები გვქონდა, რომლის მთავარი სალაპარაკო თემა ის გახდა, რომ ერთ-ერთმა ჯგუფელმა, სახელად დავითმა ხორუმის ცეკვა არ იცოდა.
- შეიძლება ეთქვა, ტანგო არ ვიციო, მაგრამ ხორუმი? - ჩუმად შეიცხადა ნანიკომ, როცა ლექტორი ცოტა ხნით დარბაზიდან იყო გასული, მაგრამ ბიჭმა მაინც გაიგო.
- სამაგიეროდ, ხელებით ფრთების განსახიერება არ მიჭირს და მაგიდასავით არ ვდგავარ. - უპასუხა მან და ნანიკოს ფეხებთან შავი ბენდენა დააგდო. გოგო ჯერ წამოენთო, მაგრამ მალევე ჩაუქრა თვალები.
- მადლობა თქვი, რომ ენერგია არ მაქვს, ამ ბენდენით დაგიბა ენა.
- სამაგიეროდ მე მაქვს და შემიძლია პირი აგიკრა.
ასე გაიხსნა დავითსა და ნანიკოს შორის დაუსრულებელი ომის ისტორია.


***
სექტემბრის ბოლოს, მზიანი და ზუსტად კახეთის შესაფერისი ამინდი იყო, თელავში რომ ჩავედით. ცენტრალურ მოედანზე კონცერტი ტარდებოდა და „დაირაც“ რა თქმა უნდა, იღებდა მონაწილეობას. კონცერტი ოთხ საათზე იწყებოდა. იმ ღამით საოჯახო სასტუმროში გავჩერდებოდით, მეორე დღეს სიღნაღს ვნახავდით და წამოვიდოდით. ქართლ-კახური უნდა გაგვეტანა. მოედანზე კახური ნუგბარი და აქსესუარები იყო გამოფენილი. პატარა ფაცხები ჩაედგათ და ფელამუშსაც კი ხარშავდნენ. სესილიმ გაგვაფრთხილა, არ დაიშალოთ, ტანსაცმლის გამოცვლას მალე დავიწყებთო და თვითონ ხელმძღვანელობის სანახავად წავიდა. გიორგიმ ჩურჩხელები დაინახა თუ არა, მათ საყიდლად გაიქცა. ჩვენც მას გავყევით. შემოდგომის ტკბილეულები რომ დავაგემოვნეთ, ცეკვის ფორმები ჩავიცვით და რეპეტიციაც გავიარეთ. მე და ნანიკოს კეკელა და მაროს სოლო გვქონდა და ბავშვები ამ სახელებით მოგვმართავდნენ. მწვანე კაბები გვეცვა ჭრელი წინსაფრებითა და თავზე თავშლებით. ბიჭებსაც მწვანე ზედები და შავი შარვლები, თავზე კი კახური ქუდები.
კონცერტი ძალიან კარგი გამოვიდა. ბევრი ხალხი იყო. ღია ცის ქვეშ გამართულ ღონისძიებებს სხვა ხიბლი ჰქონდა, ყველას შეეძლო მისით სიამოვნების მიღება, სახლის ფანჯრიდანაც კი. რადგან ჩვენი სასტუმრო შორს არ იყო, სესილიმ უფლება მოგვცა, თელავის პარკში გაგვესეირნა. ტანსაცმლის გამოცვლა გვეზარებოდა, ამიტომ ცეკვის ფორმებითვე წავედით. შორს არ იყო და კონცერტიდან დაშლილ ხალხს ნელა გავყევით.
პარკში კარგი დრო გავატარეთ, ხედით დავტკბით, ფოტოები გადავიღეთ. ჯგუფელებსა და პირველ გასატან ცეკვაზე ვილაპარაკეთ. მერე ნანიკომ აიჩემა, მოშორებით საპნის ბუშტების ქილები დავინახე გასაყიდი და უნდა ვიყიდოვო. ლაშას ხელი ჩაჰკიდა და წაიყვანა. მე და გიორგი ბალახზე ვისხედით. ვუყურებდი იმ გზას, რომელსაც ჩვენი მეგობრები დაადგნენ. დაახლოებით თხუთმეტი წუთი გავიდა, მაგრამ არ ჩანდნენ.
- აქამდე რა ვერ იყიდა. - დავიწუწუნე.
- ნანიკოს არ იცნობ? მოივლიდა იქაურობას.
- ხომ არ წავიდეთ? მოიღრუბლა.
- მოიცადე, ჯერ არ იწვიმებს. - მითხრა გიორგიმ, თავიდან თავშალი მომხსნა და ჩემი ნაწნავების დაშლა დაიწყო.
- მალე ალბათ ჩემი ნაწნავები დასაშლელად აღარ გეყოფა. - ვუთხარი ბიჭს.
- ჯერ-ჯერობით არ ვწუწუნებ. გრძელია.
- ერთ დღეს რომ მომბეზრდეს ეს სიგრძე?
- არ მოგბეზრდება. - გაფრთხილებას ჰგავდა მისი სიტყვები და გამეცინა.
- არავინ იცის. - მხრები ავიჩეჩე.
- მე ვიცი.
- და რას იზამ, რომ შევიჭრა, გამებუტები? - გამეცინა.
- მერე ასე აღარ გაგეცინება. - მეორე ნაწნავი ყელზე შემომახვია და მოგკლავო, მიმახვედრა. მერე თმის ბოლო აიღო და ულვაშებზე მიიდო. - ულვაში ხომ არ მოვუშვა? - მკითხა სერიოზულად.
- მოუშვებ და ეგ იქნება ის დღე, მე რომ თავს გადავიპარსავ.
გიორგის სიცილი აუტყდა. ალბათ მელოტი წარმომიდგინა. მერე თმაში შემიცურა თითები და ისე ამიჩეჩა, ალქაჯს დამამსგავსა. ხელები დავუჭირე და ის იყო მეც იმავეს გაკეთებას ვაპირებდი, რომ თავზე წვეთი დამეცა, მერე ხელზე და ისე უცბად გახშირდა, ვერც მოვასწარით გააზრება, რომ უკვე წვიმდა.
- გავიქცეთ. - ხელი დამიჭირა გიორგიმ და სასტუმროსკენ გავქანდით. უკვე მალე იქ ვიქნებოდით, ფეხი რომ წამოვკარი რაღაცას და წავიქეცი. მუხლი საშინლად მეტკინა და მაშინვე გადმოვბრუნდი. გიორგი შეშინებული ჩაიმუხლა.
- მარიამ, რა დაგემართა? იტკინე რამე?
ჩემს ცეკვის ჩუსტს დავხედე, რომელიც ნახევრამდე ჩამოხეულიყო. გადაყვლეფილი მუხლი კი საშინლად მეწვოდა. მაგრამ მაინც წამოვდექი.
- არა, არაფერია, წავიდეთ. - ვუთხარი და ორი ნაბიჯი, რომ კოჭლობით გადავდგი, გიორგიმ სწრაფად ამიტაცა ხელში და გზა გააგრძელა.
- დამსვი, გიო. არც ისე მტკივა.
- ხო, შეგატყე. - ჩაეცინა.
- მძიმე არ ვარ?
- კეკელას კალათზე მსუბუქი ხარ. - მითხრა და ენა გამომიყო.
გადავიკისკისე და ხელები კომფორტულად მოვხვიე კისერზე. წვიმამ მაინც ერთიანად დაგვასველა, მაგრამ ამ გასეირნებით მიღებულ სიამოვნებას დიდხანს ვიმყოფინებდი, ბედნერება რომ შემენარჩუნებინა ჩემში.
სასტუმროში მისულებს სესილიმ გვისაყვედურა და გამოსაცვლელად ოთახში შესულმა გავარკვიე, რომ ჩემი და გიორგის მარტო დატოვება ნანიკოს გეგმა ყოფილა.


***
კოლეჯი გავითავისეთ და მიუხედავად წვრილმანი უთანხმოებებისა, ჩვენი სამეგობრო თავისი არჩევანით უზომოდ კმაყოფილი იყო. არ ველოდი მხოლოდ ჯგუფის დაყოფას. სესილისთან მიჩვეული ვიყავი, რომ ყველასთან კარგი ურთიერთობა მქონდა, აქ კი სხვანაირი თანატოლები იყვნენ. ზოგი პრესტიჟული ანსამბლის მოცეკვავე, ზოგი ვიღაცის შვილი, ვიღაცის ნათესავი და ეს ყველაფერი არც იმალებოდა. ჩანდა ყველა ქცევასა და სიტყვაში. ასეთ კატეგორიებს მიეკუთვნებოდნენ გვანცა და თაკო, რომლებმაც ჩვენი სამეგობრო მას შემდეგ აითვალწუნეს, რაც თეა დვალს პირველად დადგმული ცეკვები ათიდან რვა ქულებზე ჩავაბარეთ. ჯგუფში ასეთი შედეგი პირველ ჯერზე არავის ჰქონია. ცეკვებში ერთმანეთი გვჭირდებოდა, ამიტომ მთლად აშკარად არ გამოხატავდნენ თავიანთ ირონიას, თუმცა მიგვანიშნებდნენ, რომ ჩვენთან მხოლოდ საქმიანი ურთიერთობა ჰქონდათ. ეს კი ნამდვილად არ იყო ჩვენთვის ის თემა, რომელსაც განვიცდიდით.
ნანიკოსა და ნიას ურთიერთობა მაშინ გაირკვა, როცა ნიამ ხატიას მიანიშნა, რომ კოლეჯში შეყვარებულის ყოლა ასე არ უნდა გაესაჯაროვებინა. გოგომ ვეღარ მოითმინა და ალექსანდრე უხსენა.
ერთ დღესაც დვალმა გამოგვიცხადა, რომ „ეიფორიადან“ ერთ-ერთი მოცეკვავე გოგო წასვლას აპირებდა და სანაცვლოდ დასჭირდებოდა ვინმე, ამიტომ გადაწყვიტა პირველკურსელებისთვის შანსი მიეცა. გვითხრა, პირველი სემესტრის ბოლომდე დაგაკვირდებით და რომელიმეს ავარჩევო. თავიდან გვანცა დარწმუნებული იყო, რომ ის ერთ-ერთი სწორდეთ თვითონ იქნებოდა, მაგრამ როცა დაინახა, რომ მეც და ნანიკოც თავებს არ ვზოგავდით, ბინძურ ხერხებს მიმართა.

დეკემბერი, 2011 წელი
***
უკანასკნელი ცეკვების თემა დვალს არ მოუცია. გვითხრა, თავისუფლებას განიჭებთ და იმედები არ გამიცრუოთო. გადავწყვიტე, ამჯერად ნაციონალურის ნაცვლად, თანამედროვე სტილი ამერჩია. ჯერ უნდა დამეწერა ლიბრეტო, მოკლე ამბავი თუ რაზე იყო ცეკვა, როგორი მონახაზი ექნებოდა, რამდენი მოცეკვავე მეყოლებოდა და ყველა საჭირო წვრილმანი. ამას ვაჩვენებდი თეას, მომცემდა შენიშვნებს, მერე დავხვეწდი და დავდგამდი ცეკვას. ყველაფერმა ჩვეულებრივად ჩაიარა. ცეკვის დადგმა დავიწყე და მიუხედავად რაღაც შენიშვნებისა, თეა მაინც იმედებს ამყარებდა ამ ცეკვაზე.
გამოცდის წინა დღე იყო. სამეცადინო დარბაზში ვისხედით მე, ნანიკო და სოფი. გიორგის ველოდებოდით, რომელიც გვანცას ცეკვაში იღებდა მონაწილეობას და მალე დაამთავრებდნენ რეპეტიციას.
- დღეს ადრე წამოსულხარ. - სოფის უთხრა ნანიკომ.
- ხო, ბოლო ორი ლექცია გამიცდა. - უპასუხა გოგომ, თან ცეკვას ადევნებდა თვალს. - დიდი ხანია არ მინახიხართ და ერთი სული მქონდა მოვსულიყავი. - გაგვიღიმა მან და ისევ მოცეკვავე გიორგიზე გადაიტანა მზერა. ვხედავდი, როგორ ცდილობდა დაემალა, მაგრამ მაინც ჩანდა მის თვალებში აღფრთოვანება.
- სად გავიდეთ?
- სადაც იტყვით. - მხრები აიჩეჩა სოფიმ. მისი ნამდვილად მესმოდა. სულ ერთი იყო, სად, მთავარია გიორგი იქ იქნებოდა.
- ნანი, აუდიტორიაში ავალ, ლიბრეტოს დავტოვებ თეასთან და ახლავე მოვალ. - სწრაფად ავდექი და გავედი დარბაზიდან. რთული იყო იმის დანახვა, თუ როგორ უყურებდა სხვა გოგო ბიჭს, რომელიც მიყვარდა. და წარმოდგენა არ მქონდა, ამას როდემდე გავუძლებდი.
ჩანთიდან ფაილში ჩადებული დარედაქტირებული ლიბრეტო ამოვიღე და აუდიტორიაში შევედი. გვანცაც იქ იყო. თმას იკრავდა. ყურადღება არ მიმიქცევია, ფაილი მაგიდაზე დავდე და უკან გამოვბრუნდი. დარბაზში ჩასვლისას გვანცაც მალევე მომყვა უკან. თავის მოცეკვავეებს გამოელაპარაკა და დავიშალოთო, უთხრა. ჩვენ კი ჯერ მაკდონალდსში წავედით, შემდეგ კი გიორგისთან. უკვე დიდი ხანი იყო ბიჭი მარტო ცხოვრობდა და მასთან ხშირად ვიკრიბებოდით ხოლმე. სწორედ იმ დღეს გადავწყვიტე, რომ მამას ნაჩუქარ ბინაში გადავსულიყავი.
- ახალ წელს რა ვქნათ? - იკითხა ლაშამ, როცა ყავის ფინჯნებით მოვკალათდით ჩვენს ადგილებზე. გიორგის სახლში ყველას თავისი კომფორტის ზონა ჰქონდა. მე დივანის კუთხეში ვიჯექი. იქვე იყო ფანჯრის რაფა, რომელზეც თხელ ლეიბს ვდებდით და იქ გიორგი იჯდა. ადვილად სწვდებოდა ხოლმე ჩემს თმას, როცა ზურგით ვიჯექი და თავს ირთობდა. მეც განაბული ვისრუტავდი ამ სასიამოვნო შეგრძნებას. მაგრამ ამჯერად ასე არ იყო. გიორგი ჩემს გვერდით იჯდა, მის გვერდით კი სოფი.
- მე იდეა მაქვს. - თქვა გიორგიმ. - მამაჩემთან მაინც არ მივდივარ ამ არდადეგებზე და მოდი აქ აღვნიშნოთ, ჩემთან.
- აუ ხო, - წამოიყვირა ნანიკომ. - მაგარი იქნება!
- განსაკუთრებით მაშინ, თუ შენ არ იქნები და ასე არ იყვირებ, ყველა მაგარ იდეაზე. - გამოეპასუხა დავითი გოგოს.
- საერთოდ, ვინ დაუშვა, რომ ეს ერთუჯრედიანი ჩვენს სასტავში უნდა ყოფილიყო? ტიპს, რომელმაც ხორუმი კოლეჯში ისწავლა, ჩვენთან რა ჯანდაბა უნდა?
- მნიშვნელოვანი და განსაკუთრებული მოვლენები ზებუნებრივი ძალების დახმარებით ხდება და არა შენი ნებართვით, ალქაჯო.
- დაიწყეს. - გადმომხედა გიორგიმ სიცილით. მეც გავუცინე და გაყინული ფეხის თითები, მისი ფეხის ქვეშ მოვათავსე გასათბობად. გიორგიმ მუხლებზე ჩამომადო ხელი.
- გვეტენები! ამაში ზებუნებრივს ვერაფერს ვხედავ. - თვალები დაუბრიალა გოგომ.
- ხმათა უმრავლესობამ გადაწყვიტოს, გეტენებით თუ არა. - დავითმა თვალი მოგვავლო. ხელი მხოლოდ ნანიკომ ასწია.
- კურდღლებო. - დაიწუწუნა გოგომ და ყავა ხმაურით მოსვა.
- თუ მორჩით, აბა, სერიოზულად ახლა... შევიკრიბოთ ააქ? - იკითხა გიორგიმ.
ყველა თანახმა იყო. მერე ისიც გადავწყვიტეთ, რომ საიდუმლო სანტა გვეთამაშა და ფურცლებზე დაწერილი ჩვენი სახელები ლაშას ქუდში ჩავყარეთ. მკაცრი პირობა დავდეთ, რომ არავინ არავის გაუმხელდა ვინ შეხვდებოდა. მე კი სოფი ამომივიდა.


***
ძალიან ვღელავდი. ეს იყო სემესტრის უკანასკნელი დავალება თეა დვალთან, რომელსაც შეეძლო „ეიფორიის“ გუნდის წევრად ვექციე. ყველაფერი წესრიგში მქონდა, ბუტაფორიებიც, გოგონების სამოსიც და მუსიკაც. დარბაზში ჟიურის მაგიდასთან თეა, დირექტორი და რატი მილაშენკო ისხდნენ. მათ უკან კი კოლეჯის სტუდენტები. მოცეკვავეები გარეთ, გასახდელში ჭიანჭველებივით ვირეოდით. ერთი სტუდენტი, მინიმუმ ორ ცეკვაში მაინც იდგა და გამოცვლას რეკორდული სისწრაფით ვახერხებდით. ბოლო სამი ცეკვაღა იყო დარჩენილი. მალე მე გავიდოდი, გამოცდას კი გვანცა დახურავდა. გული ლამის ამომივარდა, როცა თეამ ჩემი სახელი ამოიკითხა. დარბაზში შევედი. ჟიური ინტერესით მაკვირდებოდა.
- მოგესალმებით, მე ვარ მარი ნებიერიძე, ქორეოგრაფიული ფაკულტეტის პირველი კურსის სტუდენტი. წარმოგიდგენთ თანამედროვე ცეკვას სახელწოდებით „ნაკვალევი.“
ჩემი გოგონები შავი შიფონის ფარფარა კაბებით შემოსრიალდნენ და მუსიკაც ჩავრთე. კუთხიდან ვუყურებდი ჩემს შემოქმედებას და სიხარულისგან გული მებერებოდა. თუ არ ჩავთვლიდით ორგან სინქრონის დარღვევას, ყველაფერი არაჩვეულებრივად მიდიოდა. ვერც ჟიური აცილებდა თვალს გოგონებს და ვერც მაყურებელი. აპლოდისმენტებიც დავიმსახურე და არაჩვეულებრივი შეფასებაც. მოცეკვავეები გარეთ გავიდნენ და ის იყო, მადლობის შემდეგ მეც მათ უნდა გავყოლოდი, რომ თეამ დამიძახა. დაბნეული და თან უკმაყოფილო სახე ჰქონდა.
- მარი, შენი ლიბრეტო სადაა? მეგონა მზად გქონდა. - მითხრა მან.
- გუშინ დაგიტოვეთ მასწ. - მეც დაბნეულმა დავხედე მის წინ დაწყობილ ფაილებს.
- დარწმუნებული ხარ? იმიტომ, რომ აქ არ არის. ლიბრეტოს გარეშე კი, კარგად იცი, რომ ქულები დაგაკლდება.
- გეფიცებით, მასწ, გუშინ რეპეტიციებს სანამ დავამთავრებდით, აუდიტორიაში თქვენს მაგიდაზე დავტოვე.
თეამ მხრები აიჩეჩა.
- მაპატიე, აქ არაა. ცეკვა არაჩვეულებრივი იყო, მაგრამ ლიბრეტოს გამო ორი ქულა დაგაკლდება.
ცივმა ტალღამ გადამიარა სხეულზე. საფეთქლები ისე დამიბუჟდა ნერვიულობისგან, მეგონა იქვე წავიქცეოდი. უსიტყვოდ გამოვბრუნდი. ცეკვა, რომელსაც ათიდან ათი ქულა უნდა აეღო, რვით შეფასდა, მაშინ, როცა ის ორი ქულა უზომოდ მჭირდებოდა. გარეთ გამოვედი და ბავშვებისთვის არც კი მიმიქცევია ყურადღება, ისე შევედი გასახდელში და ტანსაცმლის გამოცვლა დავიწყე.
- მარი. - შემოვიდა ნანიკო. - რა დაგემართა, რა მოხდა?
- არაფერი, შედი, უნდა იცკვო.
- რა გჭირს, ფერი არ გაქვს სახეზე. არ მოეწონათ? რა გითხრეს?
- მოეწონათ, მაგრამ თეას ჩემი ლიბრეტო არ ჰქონდა. - შარვალი შევიკარი და ფეხსაცმლის გამოცვლა დავიწყე. გული ამოვარდნას მქონდა და ნერვებისგან ტუჩები მებრიცებოდა.
- ხო არ ღადაობ, გუშინ არ დაუტოვე?
- ნანიკო, წადი.
- რა მოხდა? - შუბლშეკრული შემოვიდა გიორგი. თასმები შევიკარი და ქურთუკი ავიღე.
- ლიბრეტო დაიკარგა გიო და ორი ქულა დამაკლეს.
- რას ჰქვია დაიკარგა, რანაირად?
- არ ვიცი. გუშინ რეპეტიციის დროს ავედი აუდიტორიაში, იქ... - უცბად გამახსენდა, რომ ოთახში გვანცა იყო. - ეგ ნაგავი. - სახეზე ავიფარე ხელები. წარმოსახვამ ნათლად დამანახა, როგორ იღებდა ის გველი გოგო ჩემს ლიბრეტოს. ჯგუფელი შემოვიდა და ნანიკო წაიყვანა, ჩვენი ჯერიაო. გიორგი გვერდით მომიჯდა და სახიდან თითები ჩამომაღებინა.
- ვისზე ამბობ?
- იქ გვანცა იყო. - ცრემლები მოვიწმინდე. ვერ ვიჯერებდი, რომ ადამიანს ასეთი საზიზღრობის გაკეთება შეეძლო.
- შენი ფაილი მაგან აიღო?
- აბა სად წავიდა? - წამოვიძახე გაღიზიანებულმა. - ავედი, მაგიდაზე დავდე და ჩამოვედი.
- აქ დამელოდე. - მითხრა გიორგიმ, გავიდა და ორი წუთში ისევ შემობრუნდა. ცეკვის ფორმა გამოეცვალა.
- არა, გიო, არა. - თავი გავაქნიე. - წადი, გამოიცვალე. შენს გარეშე ცეკვა ჩაეშლება. - ავდექი და ზურგჩანთა ავიღე.
- და შენი აზრით, მე რატომ მივდივარ? მაგ დეგენერატ გოგოს ეს ასე არ შერჩება.
- გისაყვედურებენ. ასე არ შეიძლება.
- ერთი მაგათიც, მარიამ. წავედით! - მაჯაში ჩამავლო ხელი ბიჭმა და გასახდელიდან გავედით. ფოიე ისე გავიარეთ, არავის დავუნახივართ. ვღელავდი იმის გამო, რომ გიორგის შენიშვნას მისცემდნენ, მაგრამ თან ძალიან მიხაროდა, რომ გვანცა თავისი საქციელის გამო სწორედ მან დასაჯა.



***
დვალმა „ეიფორიისთვის“ ნანიკო შეარჩია და გოგო ისეთი ბედნიერი იყო, ვერ ვაჩუმებდით. სანამ ბიჭები აივანზე ფოიერვერკებს ამაგრებდნენ, გოგოები მაგიდას ვაწყობდით. ნანი ხატიას და სოფის უყვებოდა, როგორ მოხდა ეს დიდებული ამბავი და მზად იყო ქუჩაში გამვლელებითვისაც კი მოეყოლა. საახალწლო ფლეილისტი ჩვენს განწყობაზე ზრუნავდა. ათასფერად ბრწყინავდა მორთული ნაძვის ხე და კედლებზე გაბმული ფერადი ნათურები. სანამ თორმეტი საათი გახდებოდა, მაგიდას შემოვუსხედით და ცოტა დავლიეთ. ვიცოდი, რომ სასმელი ყველაფერს გამირთულებდა. ისედაც ვცდილობდი, რომ ჩემი დაკვირვებული თვალები დამემშვიდებინა, რამდენიმე ჭიქა ღვინომ კი საერთოდ მოკლა ეს მცელობები.
თორმეტ საათზე ფოიერვერკები გავისროლეთ და აივნიდან რამდენიმე წუთით ვუყურებდით ფერადი ნაპერწკლების წვიმას. ცა ატლასის მატერიას ჰგავდა, რომელზეც ბევრი ბრჭყვიალა ბრილიანტი დაეყარათ. შემდეგ ოთახში დავბრუნდით და ნაძვის ხესთან ჩამწკრივებული საიდუმლო სანტას საჩუქრების გახსნა დავიწყეთ. სოფის ძალიან მოეწონა ჩემი ნაჩუქარი საათი. რამდენიმე კვირის უკან გოგოებს მაღაზიის ვიტრინაში გვაჩვენა და ვიცოდი, რომ ძალიან უნდოდა. თუმცა ვერ გამოიცნო, რომ მისი სანტა მე ვიყავი. ნანიკოს მინიატურული ცოცხი აჩუქეს და ყველა მიხვდა, ვინ იყო მისი საიდუმლო სანტა. გიორგიმ თავისი სასაჩუქრე შეფუთვიდან სუნამო ამოიღო. ყველამ რომ გახსნა საჩუქარი, შემდეგ გავამჟღავნეთ ვინაობები. გიორგის სანტა სოფი ყოფილა. ბიჭი მადლობის ნიშნად მოეხვია გოგოს და ლოყაზე აკოცა. სოფიმ ყურზე გადაიწია ჩამოშლილი ლამაზი თმა და დაბნეულმა მოგვავლო თვალი დანარჩენებს. დარწმუნებული ვიყავი, ჩემს გარდა მისი შეფაკლული ლოყები არავის შეუმჩნევია. ოთახის ჰაერი აღარ მყოფნიდა, ხატიას ნაჩუქარი ფაფუკი ქუდი თავზე ჩამოვიმხე და აივანზე გავედი. აქა-იქ ისევ ისრონენ ფოიერვერკებს. ნანიკომ თვალი გამომაყოლა. უხმოდ ვანიშნე, რომ მალე დავბრუნდებოდი და არ გამომყვა. ცივი ჰაერი მტკივნეულად დაეშვა ჩემს ემოციებისგან გახურებულ მკერდზე. ყელი ჩამწვა და დამახველა. სულ ორი წუთი მჭირდებოდა, რომ ემოციებს მოვრეოდი, გრძნობები გამეყინა და უკან დავბრუნებულიყავი. მაგრამ ხატიამ გამომაკითხა. მაგიდას დავუბრუნდით და შემოდიო.
ისევ დავლიეთ. ცოტა გამოფხიზლებულს ისევ მომეკიდა სასმელი და ისევ თავიდან დაიწყო ჩემმა მხედველობამ ყველა წვრილმანის აუტანელ სიზუსტეში აღქმა. ვიცინოდი, ვხუმრობდი, ძალიან ბევრს ვლაპარაკობდი და ვცეკვავდი, რომ თავიდან ამომეგდო ყველა ის სიტყვა, რომელიც ამოთქმას ითხოვდა, მაგრამ მე მთელი მონდომებით უკან ვაბრუნებდი.
დილის ხუთი საათი ხდებოდა. მხოლოდ დავითს ეძინა. დანარჩნები ისევ ერთ ოთახში ვიყავით. ნანიკო დივანზე იჯდა და მობილურს ჩაჰყურებდა. მე მის კალთაში მედო თავი. ლაშას და ხატიას ცეკვას ვადევნებდი თვალს და დროდადრო მთვლემდა. ღვინო ისევ თამამად იყო გაშლილი ჩემს ორგანიზმში.
- მარიამ... - შორიდან ჩამესმა გიორგის ნათქვამი ჩემი სახელი, მაგრამ თვალი არ გამიხელია. რატომღაც ჩავთვალე, რომ სიზმარში ვიყავი.
- მგონი სძინავს. - დაიჩურჩულა ნანიკომ და მივხვდი, რომ სიზმარი არ იყო, მაგრამ მაინც არაფერი შემიცვლია. რამდენიმე წამში კი ვიგრძენი, რომ ჩემს ფეხებთან მჯდომი სოფი წამოდგა. ნელა გავახილე თვალები და დავინახე მათი ცეკვა. გოგოს გიორგის მხარზე ჩამოედო ნიკაპი, ბიჭს კი მის წელზე შემოეხვია ხელები. მათ შორის მანძილიც აღარ იყო. ჩახუტებულები ჰყვებოდნენ მშვიდ მელოდიას. ხანდახან გიორგი რაღაცას იტყოდა, სოფის ეღიმებოდა და პასუხს უბრუნებდა. შემდეგ იყო ლოყაზე კოცნა, მაგრამ არა ისეთი მეგობრული, როგორიც აქამდე შემიმჩნევია გიორგისგან, არამედ უფრო ინტიმური და მგრძნობიარე, თანაც ისეთი, რომ სოფიმ ვეღარ შეძლო მღელვარების დამალვა. ბიჭს მხარზე ლოყა ჩამოადო და ბედნიერი ღიმილით გააგრძელა მასთან ერთად ცეკვა.
მუცელში რაღაც აუტანელი ტკივილი ვიგრძენი, რომელიც სწრაფად გავრცელდა მთელს სხეულზე და თავბრუ დამახვია. შემცივდა. ისე შემცივდა, რომ გამაკანკალა. ნანიკოს შეხება ვიგრძენი მხარზე. გაყინული თითები მაგრად მოვუჭირე ერთმანეთს და საკუთარ თავს მთელ ხმაზე ვუკივლე, რომ ტირილი არ გაებედა. მაგრამ ვეღარ ვიმორჩილებდი ვერც გრძნობებს და ვერც გულს. გადმოვბრუნდი და მოვიკუნტე. ზურგი ვაქციე იმ სილამაზეს, რომელიც ნელ-ნელა უფრო აშკარა გახდებოდა ყველასთვის. ღრმად ჩავისუნთქე, ამოოხვრას ცრემლებიც ამოვაყოლე და ნანიკოს ფაფუკ ჯემპრში ჩავმალე სახე.
- ჩემო გოგო. - დაიჩურჩულა მან და თმაზე მომეფერა.



პ.ს. კიდევ, კიდევ და კიდევ დაუსრულებლად მინდა გადაგიხადოთ მადლობა, ასეთი მაგარი, ემოციური და გულიანი მკითხველი რომ მყავხართ heart_eyes თქვენზე ვგიჟდები heart_eyes



№1 წევრი ნანა73

ოოჰ მარი, მარი...
შენ არა, შენი მარი.
როდემდე უნდა გვტანჯოს ამ მოგონებებით ან მიმდიარე ქმედებებით?
ვიცი, რომ შენც ასევე იტანჯები, მაგრამ როდემდე?
გამოწერილმა ემოციებმა დამლია blush
ერთი რაღაც უნდა გითხრა: მერე, როცა ამათ ეშველებათ, ნუუ, ალბათ ეშველებათ. მერე, ორი წინადადებით რომ დასრულდეს და ვერ მოვახერხო მათით დატკბობა, მაინც გამითეთრდება თმა. laughing

მიყვარხარ მარი შენი ემოციური ნაწერებით!
❤️❤️❤️

 


№2  offline წევრი მე♥უცნაურე

შეუძლებელია ამ ისტორიის ემოციის და განსაკუთრებით კი, თვალებში ჩაგუბებული ცრემლების გარეშე კითხვა.
მტკივა მარიამი და მტკივა გიორგი, რომელმაც უპასუხობის გამო, სხვაზე გააკეთა არჩევანი. (((
რაღაცნაირია, ვერც ავხსნი. ეს ისტორია, უბრალოდ უნდა იგრძნო, ყოველგვარი ზედმეტი სიტყვების გარეშე.

 


№3 სტუმარი მე

აი ბოლოს ცოტაც რო გაგეგრძელებინა ალბათ ავტირდებოდი :(( აუუუ

 


№4  offline ახალბედა მწერალი lullaby

ნანა73
ოოჰ მარი, მარი...
შენ არა, შენი მარი.
როდემდე უნდა გვტანჯოს ამ მოგონებებით ან მიმდიარე ქმედებებით?
ვიცი, რომ შენც ასევე იტანჯები, მაგრამ როდემდე?
გამოწერილმა ემოციებმა დამლია blush
ერთი რაღაც უნდა გითხრა: მერე, როცა ამათ ეშველებათ, ნუუ, ალბათ ეშველებათ. მერე, ორი წინადადებით რომ დასრულდეს და ვერ მოვახერხო მათით დატკბობა, მაინც გამითეთრდება თმა. laughing

მიყვარხარ მარი შენი ემოციური ნაწერებით!
❤️❤️❤️

ნანიკო (მივეჩვიე ასე მომართვას და ბოდიში, აწი ასე იქნება:დდ <3), მარის "ტანჯვას" კიდევ მინიმუმ ექვსი თავი წაიკითხავ :დდდ იქნებ პირდაპირ ბოლო თავს დალოდებოდი? :დდდ სადაც ყველას ეშველება? :დდდ
არა, არა, ვეცდები ჩემ გამო არ გაგითეთრდეს თმა, ვეცდები ყველაფერი ისე იყოს, რომ ყველა კმაყოფილი დარჩეს ^^
მეც მიყვარხარ ჩემო სულსწრაფო ❤️

მე♥უცნაურე
შეუძლებელია ამ ისტორიის ემოციის და განსაკუთრებით კი, თვალებში ჩაგუბებული ცრემლების გარეშე კითხვა.
მტკივა მარიამი და მტკივა გიორგი, რომელმაც უპასუხობის გამო, სხვაზე გააკეთა არჩევანი. (((
რაღაცნაირია, ვერც ავხსნი. ეს ისტორია, უბრალოდ უნდა იგრძნო, ყოველგვარი ზედმეტი სიტყვების გარეშე.

როგორ მიყვარს შენი გაგების უნარი... ზუსტად იცი, რა მოაქვს ისტორიას და რა როგორ მიიღო <333
უღრმესი მადლობა ამისთვის ❤️

მე
აი ბოლოს ცოტაც რო გაგეგრძელებინა ალბათ ავტირდებოდი :(( აუუუ

ვაიმეე ^^(( ბოდიში, ასე გამოვიდა <333

 


№5 სტუმარი სტუმარი თამო

როგორც მივხვდი მარიამისთვის უნდა ეთხოვა ცეკვა.გიორგის გრძნობები საკმაოდ შენიღბულია მგონია რომ ისიც შიშობს მარიამის დაკარგვას და ამიტომ აირჩია სოფი მაგრამ არვიცი ისე განვიცდი მათ მდგომარეობას მინდა მანდ გავჩნდე და შევაჯანჯღარო ორივე და ვუთხრა რას აკეთებწნ ან რატო იკლავენ ამ გრძნობებს ასე ტყუილში ყოფნას და მეგობარიას ძახილს თავის მაგით დამშვიდება როცა რეალურად ვფიქრობ სხვას გრძნობენ.რომ აღიარონს ის მაიმც ეცოდიენბათ რომ არ უყვართ ან უყბართ ან გიოს მიენიშნებინა რამე ან მარიამს ენიშნებინა რამე მსგავსი არვიცი.ისე ვიტანჯები მეც მარიამთან ერთად ის ეგანვიცდი რომ არვიცი.ასეთი მეგობრობა არა ასე ვერც დაივიწყებს და ახალზეც ვერ გადაერთვება რთულია ძალიან.ვაიმე ძალიან განვიცდი და ავღელდი მეც.მეცოდება მარიამი და ვფიქრობ გიორგიც იმიტომ რომ სოფიზე არჩევანი მანაც იმიტომ გააკეთა რომ მარი არ დაეკარგა ასე მგონია.გელიი

 


№6  offline მოდერი Nuki-rocks

ყველა დეტალში ვგრძნობ, რომ მთელი გულითაა ნაწერი და იმხელა სიყვარული იგრძნება, გულგრილად ვერ ვკითხულობ ვერც ერთ მომენტს.
უკვე ვთქვი,მარიამის მასწავლებლობაზე?! ნეტავ ყველა ეგეთი იყოს. ეგეთი პასუხისმგებლობით და მონდომებით უდგებოდნენ საქმეს.
ნანიკო უსაყვარლესი ადამიანია. მხიბლავს ყოველ ჯერზე თავისი ხასიათით.
სხვა რა ვთქვა?! როგორ უძლებს და იტანს ამხელა რამეს, ვერ ვგებულობ. რა ძალა და რა ნერვები აქვს, ან რა გული...

მადლობა და მოუთმენლად ველი შემდეგ თავს.❤❤❤

 


№7 სტუმარი Marimari

Dzalian mecodeba mariami, nawilobriv tavisi bralicaa, dzalit chaigdo tavi eset mdhomareobashi, roca sheedzlo dalaparakeboda giorgi da ertad yofilyvnen, me mis adgilas davelaparakebodi chems grdznobebze, pirdapir sheidzleba ar mejaxebina miyvarxar tqo, magram shevaparebdi, tan giorgis arzzsac gavigebdi, vfiqrob mariami sichumem gaachuma giorgic da miyva dinebas, ro dalaparakeboda kai iyo tu uaryofits pasuxs gaigebda ufro gauadvildeboda sxvaze yuradgebis gadatana da ar daitanjeboda ese mainc, iseti personazhia mari uari ro gaego mainc megobrad daurcheboda bichs da agarc sheubrundeboda sakitxs, nu es chemi azria da vfiqrob giorgi tavidanve ufro sxvanairadac uyurebda mara agar chaugrmavda grdznobebsac, albat rogorc maris eshinoda megobrobis dakargvis iseve giorgisac, bichma ufro advilad miaqcia sxvas yuradheba, mari itanjeba miuxedavat sidzlierisa da ki arian mxolod megobrebi. Imedia male gaarkveven yvelaferi da iqnebian ertad. Warmatebebi:-D

 


№8  offline წევრი NA NO

მარიამ იცი როგორ ველოდები ხოლმე ახალ თაავს? <3 ვიცი რომ ყოველი ახალჯ დეტალი, ყოველი ახალი სიმპათია, მარიამის ყოველი ახალი გაშვებული შანს გულს დამწყვეტს, მაგრამ მაინც საოცარი მოლოდინით გელი. ხო კარგად ჩანს მარიამის განცდები, მაგრამ გიორგის გულში არამგონია ნაკლები ქარბორბალა ტრიალებდეს. სოფისა და გიორგის ცეკვა მეც მარიამის თვალით დავინახე და გული გამიჩერდა, თუმცა რა მისი ბრალი არ არის? მთელი ცხოვრება თავს იმძინარებს :( ნანიკოს რაც შეეხება ვგიჟდები ამ გოგოზე. მე მის ადგილას ალბათ თავს ვერ შ3ვიკავებდი, ვერ გავუძლებდი მეგობრის ასეთ ტანჯვას :(

 


№9 სტუმარი სტუმარი Khatuna

გული მეტკინა მარიამზე. რატომღაც მგონია გიორგიც ებრძვის დიდ გრძნობას, ეშინია მეგობარი მარიამის დაკარგვის. ასევე მგონია სოფო ხვდება მათ შორის ქიმიას და განზე უნდა გადგეს. ძალიან ემოციური ისტორიაა და ეს ყველა ემოცია მკითხველამდე ზუსტად მოდის.ველი შემდეგ თავებს მოუთმენლად.

 


№10 სტუმარი wero

ბოლო მომენტზე თვალები ამიცრემლიანდა. ძალიან შემეხო ეს ნაწილიი. გასაოცარი ადამიანი ხარ,რომ ასეთ სააოცააარრრ ისტორიას ქმნი. წარმატებები და ველოდები შემდეგ თავს! ****

 


№11  offline ახალბედა მწერალი lullaby

სტუმარი თამო
როგორც მივხვდი მარიამისთვის უნდა ეთხოვა ცეკვა.გიორგის გრძნობები საკმაოდ შენიღბულია მგონია რომ ისიც შიშობს მარიამის დაკარგვას და ამიტომ აირჩია სოფი მაგრამ არვიცი ისე განვიცდი მათ მდგომარეობას მინდა მანდ გავჩნდე და შევაჯანჯღარო ორივე და ვუთხრა რას აკეთებწნ ან რატო იკლავენ ამ გრძნობებს ასე ტყუილში ყოფნას და მეგობარიას ძახილს თავის მაგით დამშვიდება როცა რეალურად ვფიქრობ სხვას გრძნობენ.რომ აღიარონს ის მაიმც ეცოდიენბათ რომ არ უყვართ ან უყბართ ან გიოს მიენიშნებინა რამე ან მარიამს ენიშნებინა რამე მსგავსი არვიცი.ისე ვიტანჯები მეც მარიამთან ერთად ის ეგანვიცდი რომ არვიცი.ასეთი მეგობრობა არა ასე ვერც დაივიწყებს და ახალზეც ვერ გადაერთვება რთულია ძალიან.ვაიმე ძალიან განვიცდი და ავღელდი მეც.მეცოდება მარიამი და ვფიქრობ გიორგიც იმიტომ რომ სოფიზე არჩევანი მანაც იმიტომ გააკეთა რომ მარი არ დაეკარგა ასე მგონია.გელიი

კი, გიორგის მარისთან უნდოდა ცეკვა და მარიც შეცდა მანდ, რომ რიცა მიხვდა, სიზმარი არ იყო, უნდა გამოპასუხებიდა, მაგრამ ასეა... იმ მომენტში ბევრ რამეს არ ვაკეთებდ და შემდეგ ვნანობთ ხოლმე.
რაღაცებს სწორად ხვდები ჩემი კარგო და ვერ წარმოიდგენ, ისე მაგარებს ასეთი გულიანი კომენტარი ❤️ უღრმესი მადლობა, რომ არ დაგეზარა ამ ყველაფრის თქმა ❤️

nukito20w
ყველა დეტალში ვგრძნობ, რომ მთელი გულითაა ნაწერი და იმხელა სიყვარული იგრძნება, გულგრილად ვერ ვკითხულობ ვერც ერთ მომენტს.
უკვე ვთქვი,მარიამის მასწავლებლობაზე?! ნეტავ ყველა ეგეთი იყოს. ეგეთი პასუხისმგებლობით და მონდომებით უდგებოდნენ საქმეს.
ნანიკო უსაყვარლესი ადამიანია. მხიბლავს ყოველ ჯერზე თავისი ხასიათით.
სხვა რა ვთქვა?! როგორ უძლებს და იტანს ამხელა რამეს, ვერ ვგებულობ. რა ძალა და რა ნერვები აქვს, ან რა გული...

მადლობა და მოუთმენლად ველი შემდეგ თავს.❤❤❤

ძალიან მიყვარს ყველა და ყველაფერი რაც აქ ხდება. ყველა დეტალი, ყველა წვრილმანი და დიდი ამბები, რომლებიც ჯერ კიდევ წინაა და ძალიან მიხარია, თუ მართლა იგრძნობა ეს კითხვისას ????
კი მარიამის მასწავლებლიბა აღნიშნე ამას წინათ და მიხარია, რომ არ გრჩება ეს ფაქტი უყურადღებოდ. მე ვიქნებოდი ასეთი, ჩემი ოცნება, რომ ასრულებულიყო, ამიტომ ვცდილობ, მარიამი კარგი მასწავლებელი იყოს ????
მადლობა შენ ჩემო კარგო და ვეცდები მალე დავდო ❤️

Marimari
Dzalian mecodeba mariami, nawilobriv tavisi bralicaa, dzalit chaigdo tavi eset mdhomareobashi, roca sheedzlo dalaparakeboda giorgi da ertad yofilyvnen, me mis adgilas davelaparakebodi chems grdznobebze, pirdapir sheidzleba ar mejaxebina miyvarxar tqo, magram shevaparebdi, tan giorgis arzzsac gavigebdi, vfiqrob mariami sichumem gaachuma giorgic da miyva dinebas, ro dalaparakeboda kai iyo tu uaryofits pasuxs gaigebda ufro gauadvildeboda sxvaze yuradgebis gadatana da ar daitanjeboda ese mainc, iseti personazhia mari uari ro gaego mainc megobrad daurcheboda bichs da agarc sheubrundeboda sakitxs, nu es chemi azria da vfiqrob giorgi tavidanve ufro sxvanairadac uyurebda mara agar chaugrmavda grdznobebsac, albat rogorc maris eshinoda megobrobis dakargvis iseve giorgisac, bichma ufro advilad miaqcia sxvas yuradheba, mari itanjeba miuxedavat sidzlierisa da ki arian mxolod megobrebi. Imedia male gaarkveven yvelaferi da iqnebian ertad. Warmatebebi:-D

კი, მარიამის სიჩუმემ ბევრი რამ გადაეყვიტა მისთვის სამწუხაროდ. თვითონაც ხვდება ამას. კი, რომ დალაპარაკებოდა ალბათ ყველაფერი სხვაგვარად წავიდოდა და ისტორიაც სამი თავი იქნებოდა მხოლოდ :დდ ???? ვნახოთ წინ რა როგორ იქნება, როდის რა შეიცვლება.
ძალიან ძალიან დიდი მადლობა აზრის დატოვებისთვის ❤️

NA NO
მარიამ იცი როგორ ველოდები ხოლმე ახალ თაავს? <3 ვიცი რომ ყოველი ახალჯ დეტალი, ყოველი ახალი სიმპათია, მარიამის ყოველი ახალი გაშვებული შანს გულს დამწყვეტს, მაგრამ მაინც საოცარი მოლოდინით გელი. ხო კარგად ჩანს მარიამის განცდები, მაგრამ გიორგის გულში არამგონია ნაკლები ქარბორბალა ტრიალებდეს. სოფისა და გიორგის ცეკვა მეც მარიამის თვალით დავინახე და გული გამიჩერდა, თუმცა რა მისი ბრალი არ არის? მთელი ცხოვრება თავს იმძინარებს :( ნანიკოს რაც შეეხება ვგიჟდები ამ გოგოზე. მე მის ადგილას ალბათ თავს ვერ შ3ვიკავებდი, ვერ გავუძლებდი მეგობრის ასეთ ტანჯვას :(

ჩემო გოგო, როგორ მიხარია ასეთი მოლოდი რომ გაქვს ❤️ მართალი ხარ, მარიამი თავიდანვე თავს იმძინარებდა. ყველას არ შეუძლიას სწორედ იქ იყოს ძლიერი, სადაც მის ბედნიერებას სჭირდება.
ნანიკო მეც მიყვარს... :დდ გადარეული გოგოა და აწი კიდევ უფრო შეგაყვარებს თავს ????

სტუმარი Khatuna
გული მეტკინა მარიამზე. რატომღაც მგონია გიორგიც ებრძვის დიდ გრძნობას, ეშინია მეგობარი მარიამის დაკარგვის. ასევე მგონია სოფო ხვდება მათ შორის ქიმიას და განზე უნდა გადგეს. ძალიან ემოციური ისტორიაა და ეს ყველა ემოცია მკითხველამდე ზუსტად მოდის.ველი შემდეგ თავებს მოუთმენლად.

ოლბათ ოდნავ მაინც ჩანს ის, რაცს შეიძლება გიორგის თავს ხდებოდეს. სოფის რაც შეეხება, ის კარგი გოგოა... ისიც მარისა და გიორგივით დინებას მიჰყვა. ისიც მათსავით ჩვეულებრივი ადამიანია, რომელსაც შეუყვარდა. და სოფი ბოლომდე კარგ გოგოდ დარჩება ????
ძალიან ძალიან დიდი მადლობა აზრის დატოვებისთვის და მოლოდინისთვის. ❤️ არ დავაგვიანებ

wero
ბოლო მომენტზე თვალები ამიცრემლიანდა. ძალიან შემეხო ეს ნაწილიი. გასაოცარი ადამიანი ხარ,რომ ასეთ სააოცააარრრ ისტორიას ქმნი. წარმატებები და ველოდები შემდეგ თავს! ****

ჩემო კარგო, უღრმესი მადლობა... ვეცდები ბოლომდე ასეთი მუხტი შევინარჩუნო და არ მოგაკლო სიამოვნება ❤️

 


№12 სტუმარი სტუმარი ნინო

როგორ ნათლად ჩანს ამ ისტორიაში,რომ ჩვენი ცხოვრება პატარ-პატარა მომენტებზე იწყობა.ღმერთო,შეიძლება ერთი უბრალო მომენტის გამოტოვება და ყველაფერი რაც შენი უნდა ყოფილიყო სხვისი ხდება,იმიტომ რომ უბრალოდ გაუმართლა.სულ რაღაც ერთი ნაბიჯით ჩამორჩენა და ცხოვრება რადიკალურად იცვლება.დასანანია ამაზე რომ ვიფიქროთ რამდენ მომენტს არ გავუშვებდით ხელიდან. :(

 


№13  offline წევრი მე♥უცნაურე

იმ მომენტს რა ჰქვია, ისტორიიდან რომ ვერ გამოდიხარ, არ ვიცი...
მთელი დღეა ვფიქრობ მათზე, საკუთარ თავზე და კარგა ხანია, ასე მძიმედ არ მიგრძვნია თავი. იმდენჯერ გამეჩხირა ყელში ბურთი, იმდენი ცრემლი ჩავყლაპე და ვიტირე კიდეც, რომ ვგრძნობ მანგრევს და მაინც ვგიჟდები ამ ისტორიაზე.
ალბათ, კიდევ უფრო კარგად საკუთარი ცხოვრების დანახვა, არ გვერდიდან შეგვიძლია, ამ მომენტში, როდესაც ჩვენს ამბავს ზედმიწევნითი სიზუსტით გავს, ის რაც აქ წერია.
როგორი მგრძნობიარე ისტორია გამოდის იცი?! ათას ნაწილად რომ ფეთქდები და მერე მზესავით ფანტავ შენს სხივებს და თბები.
ჰო, ვიცი რომ ერთ თავზე, მეორე კომენტარია, უბრალოდ, კიდევ ერთხელ მინდოდა ცოტა აქაც მესაუბრა ამ ემოციებზე...
მადლობა ყველაფრისთვის მარიამ.
სხვათაშორის, კარგად მახსოვს პირველად რომ გიპოვნე აქ, შენი პირველი ისტორიის ემოციაც თან მაქვს სულ და ეს ხომ საერთოდ სხვა დონეა. ეს დარჩება ალბათ ყველაზე 'ჩემად'.

 


№14  offline ახალბედა მწერალი lullaby

სტუმარი ნინო
როგორ ნათლად ჩანს ამ ისტორიაში,რომ ჩვენი ცხოვრება პატარ-პატარა მომენტებზე იწყობა.ღმერთო,შეიძლება ერთი უბრალო მომენტის გამოტოვება და ყველაფერი რაც შენი უნდა ყოფილიყო სხვისი ხდება,იმიტომ რომ უბრალოდ გაუმართლა.სულ რაღაც ერთი ნაბიჯით ჩამორჩენა და ცხოვრება რადიკალურად იცვლება.დასანანია ამაზე რომ ვიფიქროთ რამდენ მომენტს არ გავუშვებდით ხელიდან. :(

ეგრეა... ჩემს გადაუდგმელ ნაბიჯებზე რომ ვფიქრობ, თავი მეზიზღება ხოლმე. იმდენი რამე მაგქვს გამოტოვებული, რაც ახლა ყველაფერს სხვანაირს გახდიდა... მარიამი კი არ მგონია ამას ნანობდეს. წარსული რო დაებრუნებინა, ალბათ იგივეს გააკეთებდა. იგივე შიში ექნებოდა. შეიძლება სულელადაც ჩავთვალოთ, მაგრამ რას ვიზამთ, სულელურადაც ძალიან ხშირად ვიქცევით. ამის მეტს რას ვაკეთებთ.
მადლობა ასეთი სიტყვებისთვის ❤️

მე♥უცნაურე
იმ მომენტს რა ჰქვია, ისტორიიდან რომ ვერ გამოდიხარ, არ ვიცი...
მთელი დღეა ვფიქრობ მათზე, საკუთარ თავზე და კარგა ხანია, ასე მძიმედ არ მიგრძვნია თავი. იმდენჯერ გამეჩხირა ყელში ბურთი, იმდენი ცრემლი ჩავყლაპე და ვიტირე კიდეც, რომ ვგრძნობ მანგრევს და მაინც ვგიჟდები ამ ისტორიაზე.
ალბათ, კიდევ უფრო კარგად საკუთარი ცხოვრების დანახვა, არ გვერდიდან შეგვიძლია, ამ მომენტში, როდესაც ჩვენს ამბავს ზედმიწევნითი სიზუსტით გავს, ის რაც აქ წერია.
როგორი მგრძნობიარე ისტორია გამოდის იცი?! ათას ნაწილად რომ ფეთქდები და მერე მზესავით ფანტავ შენს სხივებს და თბები.
ჰო, ვიცი რომ ერთ თავზე, მეორე კომენტარია, უბრალოდ, კიდევ ერთხელ მინდოდა ცოტა აქაც მესაუბრა ამ ემოციებზე...
მადლობა ყველაფრისთვის მარიამ.
სხვათაშორის, კარგად მახსოვს პირველად რომ გიპოვნე აქ, შენი პირველი ისტორიის ემოციაც თან მაქვს სულ და ეს ხომ საერთოდ სხვა დონეა. ეს დარჩება ალბათ ყველაზე 'ჩემად'.

ვაიმეე ცოტაც და ალბათ თავს დამნაშავედ ვიგრძნობ. ძალიან არ მინდა, ეს ისტორია ცუდად გხდიდეს (( ერთია, როცა სიუჟეტი მოგწონს და მისით ხარ შეპყრობილი და მეორე, როცა ეს სიუჟეტი საკუთარ ტკივილებს გახსენებს და სულ ამაზე გაფიქრებს. არც კი ვიცი, რა გითხრა. (( ❤️ თან მიხარია, რომ ვერ გვეშვები, თან... ნუ, არ ვიცი...
იმედია საბოლოოდ მაინც გაგაღიმებ ❤️

 


№15  offline წევრი მე♥უცნაურე

ეგ არ იდარდო, მაზოხისტური სიამოვნებით ვკითხულობ ამბავს, რომელიც საკუთარი ცხოვრების სარკეში ყურებას გავს. ❤️ ეს ტკივილი არსად მიდის, ისედაც არასდროს ❤️ მიჩვეული ვარ მაგ ცხოვრებას, თითქოს.
კი, ამ ისტორიაში აუცილებლად გავიღიმებ და ხშირადაც მეღიმება, რაღაც მომენტებზე❤️
მხოლოდ ბედნიერმა წარსულმა იცის, იმ ნახეთქების დატოვება, რომლებიც არ ხორცდება. მიუხედავად ბევრი ცრემლისა, ეგ ამბები ისედაც ყოველთვის მაღიმებს. მარიამი წერს, მე კი წარსულის ფილმს ყოველდღე ვუყურებ. ❤️

 


№16 სტუმარი სტუმარი ნესტანი

ზღვა ემოციები ცრემლები სევდა სიყვარული მეგობრობა იმდენი გაბცდებია აქ რომ თავბრუს დაგახვევს მაგრამ ერთმანეთის დაკარგვის შიშით ერთმანეთს რომ არ უმხრლენ სიყვარულს ეგ ხომ საშინელება თვითონაც იტანჯებიან და სხვასაც ტანჯავენ,თუ ნამდვილად გიყვარს სხვად ბერაფლით შეიყვარებ და ის სხვაც უნდა ტანჯო,სიყვარული გეგონება მაგრამ ეს უბრალოდ შეჩვევაა ესე არის სოფო გიორგისთვის მაგრამ თუ ვერ გაერკვევიან ეს ორი სოფო. ხომ დაიტანჯება,იმედია ბოლოს მაინც კარგად დამთავრდება მომეწონა ძალიან ველოდები ახალ თავს მადლობა წარმატებები????????????????????

 


№17  offline ახალბედა მწერალი lullaby

მე♥უცნაურე
ეგ არ იდარდო, მაზოხისტური სიამოვნებით ვკითხულობ ამბავს, რომელიც საკუთარი ცხოვრების სარკეში ყურებას გავს. ❤️ ეს ტკივილი არსად მიდის, ისედაც არასდროს ❤️ მიჩვეული ვარ მაგ ცხოვრებას, თითქოს.
კი, ამ ისტორიაში აუცილებლად გავიღიმებ და ხშირადაც მეღიმება, რაღაც მომენტებზე❤️
მხოლოდ ბედნიერმა წარსულმა იცის, იმ ნახეთქების დატოვება, რომლებიც არ ხორცდება. მიუხედავად ბევრი ცრემლისა, ეგ ამბები ისედაც ყოველთვის მაღიმებს. მარიამი წერს, მე კი წარსულის ფილმს ყოველდღე ვუყურებ. ❤️

ძალიან ბევრ რამეს ვეჩვევით... რომ ვერ წარმივიდგენთ, იმასაც კი (( მიხარია ღიმილიც რომ მომაქვს შენთვის ჩემო კარგო ❤️

სტუმარი ნესტანი
ზღვა ემოციები ცრემლები სევდა სიყვარული მეგობრობა იმდენი გაბცდებია აქ რომ თავბრუს დაგახვევს მაგრამ ერთმანეთის დაკარგვის შიშით ერთმანეთს რომ არ უმხრლენ სიყვარულს ეგ ხომ საშინელება თვითონაც იტანჯებიან და სხვასაც ტანჯავენ,თუ ნამდვილად გიყვარს სხვად ბერაფლით შეიყვარებ და ის სხვაც უნდა ტანჯო,სიყვარული გეგონება მაგრამ ეს უბრალოდ შეჩვევაა ესე არის სოფო გიორგისთვის მაგრამ თუ ვერ გაერკვევიან ეს ორი სოფო. ხომ დაიტანჯება,იმედია ბოლოს მაინც კარგად დამთავრდება მომეწონა ძალიან ველოდები ახალ თავს მადლობა წარმატებები????????????????????

ძალიან დიდი მადლობა ჩემო კარგო ❤️
გპირდები, რომ ბოლოს ყველაფერი კარგად იქნება ❤️

 


№18 სტუმარი Life is beautiful

ღმერთო ამეტირააა:-(((((((((((ყოჩაღ რა იშვიათად მეტირება მაგრამ ახლა... ახლა ისე ვიტირე რომ არც კი ვიცი ოდესმე თუ მიტირია<3333 იცი? მარი მეციდება, მაგრამ მაგას უფრო აქვს შანსი და სამწუხაროა რომ რეალობაში ასეთი შანსი ძალიან მცირეაა:-(((
ყველას უყვარს ბედნიერი დასასრული, მაგრამ ეს ისეთი ისტორიააა რომ ნებისმიერი დასასრული დააგვირგვინებს. არავის მოუსმინოთ და ისე წერეთ როგორც გაგეხარდებათ იმიტომ რომ როცა სხვისი სურვილისგან წამოსულს ითვალისეინებ რამეს და ისე აკეთებ აღარ იქნები თავისუფალი და გალიაში დამწყვდეული ჩიტივით გამოგივათ... აი თქვენ კი თავისუფალი ხართ და ნავარდობთ იმ შეგრძნებებით რაც ფურცელზე ან ელექტრონულ სივრცეში გადაგაქვთ... ასე გააგრძელეთ და არ დაგავიწყდეთ.......life is beautiful <3333 ????......ცხოვრება მშვენიერია<3333 ..
წარმატებები შემიყვარდი შენი: სიტყვებით, გრძნობებით, თავ დაკარგულობით ემოცირბში, გულრწფელობით და ადამიანობით...
მადლობა რომ ასეთი ხართ<3333...... არ შეწყვიტოთ არასოდეს წერა რადგან, ეს საკუთარი თავის და სხვების სიყვარულს უფრო მკვეთრად შეგაგრძნობიებთ, <3333
მიყვარს "ორმხრივიბა"! ხშირად ვიცი თქმა: საკუთარი თავიც კი არ მიყვარს ცალმხრივად, იმიტომ მიყვარს რომ მასაც ვუყვარვარ... და მარიამსაც იმიტომ უყვარს გიორგი რომ გიორგის უყვარს მარიამი.. არ ვიცი როგორ უნდა განვითარდეს ეს ისტორია მაგრამ როგორიც არ უნდა იყოს მათი სიყვარული თუნდაც სამუდამოდ მეგობრული არსებობს. საკუთარი გამოცდილებიდან ვიცი და ამიტომ შევძელი ასე ღრმად შეტოპვა მასში, ან პირიქით ამ ისტორიამ ჩემში....
კარგი აღარ შეგაწყენთ თავსსს:-))))
წარმატებები❤️მოუმენლად ველი შემდეგ თავსსს<333333333

 


№19 სტუმარი სტუმარი Annabelle

მოკლედ აქამდე შესაძლებლობა არ მომეცა რაღაცეები რომ მეთქვა (ანუ კომენტარის ადრესატიდან გამომდინარე კიდე სამსახურში ვარ ;დდდდდდდ) არცერთი თავი არ ჩამიგდია რაც ვნახე და მოდი ბარემ გულახდილი ვიქნები და ნერვიც გამაწყდა ლოდინში ამიტომ იცი რას ჩავუჯექი??? - "ვანილის კოცნას" თან მაგრად მიტყდება ახლა ამას რომ ვწერ და ხალხო მომიტევეთ ეს ცოდვა აქამდე რომ არ ვიცოდი ეს ნაწარმოები (((((((((((((((((((( ვზივარ ახლა და ვფიქრობ რა დავწერო ჰოდა ცალ-ცალკე იმდენზე მაქვს სათქმელი შეიძლება გალურჯებამდე სქროლო ასე რომ შეგიცოდებ შენც და მკითხველსაც და როგორცკი მოვახერხებ შენთან ვჩნდები პირად ჩატში პირადი ცოტა ისეთი მოსაზრებებით ;დდდდდდდდდდდდდდ არა რასაც ახლა ვფიქრობ აქ რომ დავწერო არ მგონია ჯანმრთელობა ;დდდდდდ მოკლედ ცოტახანში მოგაკითხავ გოგონი და სულ გადევნებ თვალს იცოდე. შენი რამის ატვირთვა და სხვა დანარჩენისთვის უსინდისოდ დადება ერთია ხოლმე ;დდდდდდდდდდ მიყვარხარ "ვანილო" <33333333 ისე რანაირი მარიამი იყავი რეზისთან ბიჭო მოვრჩი და კიდე მეუცხოვება ;დდდდდდდდდდდდდდდ

 


№20  offline ახალბედა მწერალი lullaby

Life is beautiful
ღმერთო ამეტირააა:-(((((((((((ყოჩაღ რა იშვიათად მეტირება მაგრამ ახლა... ახლა ისე ვიტირე რომ არც კი ვიცი ოდესმე თუ მიტირია<3333 იცი? მარი მეციდება, მაგრამ მაგას უფრო აქვს შანსი და სამწუხაროა რომ რეალობაში ასეთი შანსი ძალიან მცირეაა:-(((
ყველას უყვარს ბედნიერი დასასრული, მაგრამ ეს ისეთი ისტორიააა რომ ნებისმიერი დასასრული დააგვირგვინებს. არავის მოუსმინოთ და ისე წერეთ როგორც გაგეხარდებათ იმიტომ რომ როცა სხვისი სურვილისგან წამოსულს ითვალისეინებ რამეს და ისე აკეთებ აღარ იქნები თავისუფალი და გალიაში დამწყვდეული ჩიტივით გამოგივათ... აი თქვენ კი თავისუფალი ხართ და ნავარდობთ იმ შეგრძნებებით რაც ფურცელზე ან ელექტრონულ სივრცეში გადაგაქვთ... ასე გააგრძელეთ და არ დაგავიწყდეთ.......life is beautiful <3333 ????......ცხოვრება მშვენიერია<3333 ..
წარმატებები შემიყვარდი შენი: სიტყვებით, გრძნობებით, თავ დაკარგულობით ემოცირბში, გულრწფელობით და ადამიანობით...
მადლობა რომ ასეთი ხართ<3333...... არ შეწყვიტოთ არასოდეს წერა რადგან, ეს საკუთარი თავის და სხვების სიყვარულს უფრო მკვეთრად შეგაგრძნობიებთ, <3333
მიყვარს "ორმხრივიბა"! ხშირად ვიცი თქმა: საკუთარი თავიც კი არ მიყვარს ცალმხრივად, იმიტომ მიყვარს რომ მასაც ვუყვარვარ... და მარიამსაც იმიტომ უყვარს გიორგი რომ გიორგის უყვარს მარიამი.. არ ვიცი როგორ უნდა განვითარდეს ეს ისტორია მაგრამ როგორიც არ უნდა იყოს მათი სიყვარული თუნდაც სამუდამოდ მეგობრული არსებობს. საკუთარი გამოცდილებიდან ვიცი და ამიტომ შევძელი ასე ღრმად შეტოპვა მასში, ან პირიქით ამ ისტორიამ ჩემში....
კარგი აღარ შეგაწყენთ თავსსს:-))))
წარმატებები❤️მოუმენლად ველი შემდეგ თავსსს<333333333

ძალიან ძალიან სწორი ხარ ყველაფერში და ვერც კი წარმოიდგენ, როგორ მახარებ ამ სიტყვებით ❤️
რა თქმა უნდა, სულ მინდა, რომ ჩემი და მკითხველის აზრები ერთმანეთს დაემთხვეს. სამწუხაროდ ყოველთვის ასე არ ხდება, მაგრამ ყველაფერი მაინც ისე იქნრბა, როგორც ჩაფიქრებული იყო. აუცილებლად. დასასრულებზე არასდროს მიფიქრია ბევრი, თუ არ ჩავთვლით "ნაკაწრებს" ეს იყო გამონაკლისი. აქაც, ყველაფერი თავიდანვე მქონდა წარმოდგენილი და არაფრის გამო არ შეიცვლება. ისე გადმოვა იდეა თავიდან თქვენამდე, რომ ვერავინ გადამაკეთებინებს. მიხარია, რომ ჩემი გესმის და თან იმდენად, რომ ამ რჩევას მაძლევ.
უღრმესი მადლობა ასეთი სიყვარულისთვის და ასეთი ვრცელი კომენტარისთვის. თავს ამით ვერ მომაწყენ. პირიქით ❤️

სტუმარი Annabelle
მოკლედ აქამდე შესაძლებლობა არ მომეცა რაღაცეები რომ მეთქვა (ანუ კომენტარის ადრესატიდან გამომდინარე კიდე სამსახურში ვარ ;დდდდდდდ) არცერთი თავი არ ჩამიგდია რაც ვნახე და მოდი ბარემ გულახდილი ვიქნები და ნერვიც გამაწყდა ლოდინში ამიტომ იცი რას ჩავუჯექი??? - "ვანილის კოცნას" თან მაგრად მიტყდება ახლა ამას რომ ვწერ და ხალხო მომიტევეთ ეს ცოდვა აქამდე რომ არ ვიცოდი ეს ნაწარმოები (((((((((((((((((((( ვზივარ ახლა და ვფიქრობ რა დავწერო ჰოდა ცალ-ცალკე იმდენზე მაქვს სათქმელი შეიძლება გალურჯებამდე სქროლო ასე რომ შეგიცოდებ შენც და მკითხველსაც და როგორცკი მოვახერხებ შენთან ვჩნდები პირად ჩატში პირადი ცოტა ისეთი მოსაზრებებით ;დდდდდდდდდდდდდდ არა რასაც ახლა ვფიქრობ აქ რომ დავწერო არ მგონია ჯანმრთელობა ;დდდდდდ მოკლედ ცოტახანში მოგაკითხავ გოგონი და სულ გადევნებ თვალს იცოდე. შენი რამის ატვირთვა და სხვა დანარჩენისთვის უსინდისოდ დადება ერთია ხოლმე ;დდდდდდდდდდ მიყვარხარ "ვანილო" <33333333 ისე რანაირი მარიამი იყავი რეზისთან ბიჭო მოვრჩი და კიდე მეუცხოვება ;დდდდდდდდდდდდდდდ

ვაიმეეე ეს რა გიქნია გოგოო :დდდდდდ აუ ლოდინისთვის ამ სორი, სხვანაირად არ გამოდის უბრალოდ ((( უნდა ვწერო კიდეც რომ ინტერვალები უფრო დიდი არ იყოს :დდ
იცი რა, ჯერ კიდე ვერ ვიჯერებ, რომ შენი გრაფიკის პატრონი ამდენ რამეს ასწრებ. სერიოზულად. ასეთი რა ენერგია გაქვს გოგო, ელემენტზე ხარ? :დდდდდ
აი ძალიან მაინტერესებს შენი "ცოტა ისეთი მოსაზრებები" და მაინტერესებს ჩემი რეზიკო შენთან რას შობდა და რავარ იყო :დდდდდდდდდ მაგ ისტორიაში ისე ვიყავი, როგორც სანდრო კომპიუტერთან :დდდდ <33

პ.ს. ხო იცი, ფბზე ისევ ბლოკი მაქვს, ასე რომ. აქ გელი. თუ რამეა, ვაიბერი დავიხმაროთ ;) <3

 


№21 სტუმარი Nino Varduashvili

ძალიან, ძალიან გემრიელი ისტორიაა ;დ იმდენად ნათლად წარმოვიდგინე მარის მდგომარეობა ბოლოს, მის ადგილას თავი წარმოვიდგინე და ახლაც ცრემლები მახრჩობს.
იმდენად მათბობს მთლიანი ისტორია, რომ ყოველთვის მათ გვერდით ვგრძნობ თავს, ვიზიარებ მარის ემოციებს და ვბედნიერდები. ვწყდები რეალობას და მთლიანად ვივსები მოთხრობით <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent