შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ნაბიჯები 8 თავი


29-10-2020, 16:52
ავტორი lullaby
ნანახია 2 094

5 აგვისტო, 2019 წელი
***
გუშინდელი საღამო რომ მახსენდება, მეცინება. ლუკა როლში შეიჭრა და ხელში აყვანილი სასტუმროს ნომრამდე მიმიყვანა. კარს მე გავუღებო, ნანიკომ უკმაყოფილოდ ჩაილაპარაკა და ბიჭი მიახვედრა, რომ მისი წასვლის დრო იყო.
- შენი დაქალია თუ დაცვა, ჯერ ვერ გავიგე. - ყურში მეუბნება ლუკა წასვლამდე.
- გაგაგებინებს, თუ მიხვდა, რომ მასზე მეჭორავები. - მეცინება და ბიჭს ვემშვიდობები.
დღეს დაჯილდოვების დღეა და ცოტას ვღელავ. მე და ნანიკოს ადრე გვეღვიძება და საუზმემდე ზღვაზე ჩავლასაც ვასწრებთ. შეზლონგზე მიწოლილს გიორგის დაბღვერილი სახე მახსენდება და ღიმილს ვერ ვიკავებ. ვერ ვხვდები, რატომ იქცევა ასე. ლუკა მართლა არ მოსწონს თუ უბრალოდ ეჭვიანობს? თუ ასეა, მიხარია, მაგრამ თუ არ მოსწონს, მაშინ სერიოზული მიზეზი უნდა მითხრას. თანაც, უკვე დიდი ხანია მარტოები არ დავრჩენილვართ და არ გვიალაპარაკია ისე, როგორც გვჩვევია. ძირეულად, ყველა საკითხზე. ერთი ღამე რომ სჭირდება რამდენიმე ფინჯან ყავასთან ერთად. დარწმუნებული ვარ, მასაც აქვს სალაპარაკო, მაგრამ რატომღაც აჭიანურებს. ახლა რომ ვართ ერთმანეთთან თავშეკავებულები, ასე არასდროს ვყოფილვართ და ვერ ვხვდები, რა ხდება. ვითომ ეს ლუკას ბრალია?
ფიქრებიდან ნანიკოს გამოვყავარ. ამბობს, მალე საუზმის დრო მოვაო და ჩვენც სასტუმროში ავდივართ. სასადილო ოთახში ბავშვებს და მშობლებს ვესალმები. მოსწავლეებს ვაფრთხილებ, რომ არ დაიფანტნონ. დაჯილდოვება ორ საათზე იწყება და მზადებას თორმეტზე დავიწყებთ. ცეკვა მოგვიწევს იმ შემთხვევაში, თუ პირველ, მეორე, მესამე ადგილს ან გრან-პრის ავიღებთ. ამიტომ ყოველ შემთხვევაში მზად უნდა ვიყოთ.
გიორგი მარტო ჩამოდის სასაუზმოდ და ჩემთან და ნანიკოსთან ჯდება. ამბობს, სოფის ეძინა და არ გავაღვიძეო. ნანიკო ჩუმად აპარებს ჩემსკენ მზერას. შუბლს ვუკრავ, რომ მიმიკები გააკონტროლოს. მეც მშვენივრად ვხვდები, რომ რაღაც რიგზე არაა. გოგო მალე ამთავრებს ჭამას და მიდის. ამბობს კუჭზე დამაწვა და გავივლიო. რა თქმა უნდა, ვხვდები, რომ ამას ჩვენს მარტო დასატოვებლად აკეთებს. გიორგი ჩუმად სვამს ჩაის და ყველის ნაჭერს ჩანგლით აქუცმაცებს.
- ბოლოს როდის გავათენეთ? - ვეკითხები მას და სკამის საზურგეს ვეყრდნობი. გიორგის ეღიმება.
- მაისის ბოლო იყო მგონი. - ამბობს. არაფერს ვეუბნები. ვაცდი, გაიაზროს, რომ მთელი ორი თვე გავიდა. - მას შემდეგ ძალიან ჩუმად ვართ, ხო?
- ასე მოხდა, მაგრამ გამოსწორება შეგვიძლია.
- აქ არა, მარიამ. - მაგიდაზე აბრუნებს ფინჯანს და მიყურებს. - მოდი, ამ დღეებს ამოწურვის საშუალება მივცეთ.
- ვიცი, რომ ჩაგაცივდი და ეს არც მე მომწონს. უბრალოდ, მგონია, რომ საუბარი გჭირდება.
- ასეთი აშკარაა?
- მხოლოდ ეს არა. კიდევ ბევრი რამე ჩანს, რის დამალვასაც ცდილობ.
- მოდი, თბილისში დაბრუნებას დაველოდოთ. ხომ იცი, შენს აივანზე საუბარი უკეთესად გამოგვდის. - იღიმის და ჩემს ოდნავ წამოზრდილ ფრჩხილებზე საჩვნებელ თითს ასრიალებს. - თანაც, სანამ შენ ხელის გულზე გატარებენ, არ მგონია, ამის დრო გამოვნახოთ.
- ახლა სახეში მიიღებთ, ბატონო გიორგი.
- კარგი, ვიხუმრე.
- ბოღმიანი მეგობარივით. - მეცინება გაბრაზებულს.
- ხო, ვიცი. - ოხრავს გიორგი. - რას ვიზამთ, უნდა შევეჩვიო შენს ცხოვრებაში ახალ პერსონაჟს, რომელიც ნანიკოსავით პირს არ აჩერებს.
- საზიზღარი ხარ, გიორგი. ძალიან ცუდი. - თავს ვაქნევ და ვცდილობ, სერიოზულად გავუბრაზდე, მაგრამ ისეთი თვალებით მიყურებს, რომ შეუძლებელია არ გამეცინოს.


***
სუნთქვაშეკრული ვზივარ სცენასთან პირველ რიგში. გიორგიც ჩემს გვერდითაა, მაგრამ სულაც არ ნერვიულობს. წამყვანს თვალს არ ვაცილებ. კაცი მესამე ადგილოსან ანსამბლს ასახლებს. ჩვენ არ ვართ. ბავშვები კი ცეკვავენ. ჩვენ არც მეორე ადგილზე ვართ და უკვე ძალიან ვნერვიულობ. თითებს ვიფშვნეტ და ლამისაა დამემტვრეს.
- დამშვიდდი. - მეუბნება გიორგი, ჩემს ხელს იჭერს და თავის თითებში იქცევს. ბავშვებს ვუყურბ, რომლებიც სცენის გვერდით, დანარჩენ ანსამბლებთან ერთად დგანან და მოუთმენლობისგან ცქმუტავენ.
არც პირველი ადგილია ჩვენი.
- გავგიჟდები, უარაფროდ რომ წავიდეთ. ბავშვები ამას არ იმსახურებენ. - ვეუბნები გიორგის, სანამ პირელ ადგილზე გასული ანსამბლი ცეკვავს.
- გეყოფა. ეს არც პირველი ფესტივალია ჩვენთვის და არც უკანასკნელი.
- ვიცი, მაგრამ ისეთი კარგები იყვნენ...
ცეკვა რჩება და სცენაზე ისევ წამყვანი გამოდის, უკანასკნელი გრან-პრის მფლობელის გამოსავლენად და როცა მიკროფონში „ნაბიჯები“ ისმის, მღელვარებისგან და ბედნიერებისგან სხეულზე ცხელი ტალღა მივლის. გიორგის ვუყურებ და მისი გაბრწყინებული თვალები მიდასტურებენ მოსმენილს. ბავშვები სიხარულისგან ერთმანეთს ეხუტებიან. მშობლებსაც ვხედავ და მათ გახარებულ სახეებსაც. სცენაზე ორივე ავდივართ. მადლობას ვუხდით ფესტივალის ხელმძღვანელობას, პრიზს ვიღებთ და ადგილს ჩემს საამაყო ბავშვებს ვუთმობთ.


***
ის-ისაა სარაფანს ვიცვამ, რომ ოთახის კარზე ზარია.
- ღიაა. - ვეძახი მოსულს და ზურგზე ელვის შეკვრას ვცდილობ. გიორგი შემოდის. ხელში სერთიფიკატი და გრან-პრის სიმბოლო უკავია.
- შენ შეინახე რა. - მეუბნება და სარკესთან აწყობს.
- ბავშვები ნახე?
- ხო, დაბლა არიან, სოფიც იქ ჩავიდა. რას აკეთებ?
- გაიჭედა. - დაღლილ ხელებს მოწყვეტით ვუშვებ.
- მოდი, გავასწორებ. - ამბობს, საწოლზე ჯდება და წინ ზურგით მაყენებს. სუნთქვა მეკვრის, როცა მისი ცხელი ხელები ჩემს წელს ეხებიან. - ნაჭერია ჩაყოლებული, ერთი წამი. - ელვას იჭერს გიორგი და ნაჭრისგან გათავისუფლებას ცდილობს. გული ლამის ამომვარდეს და უკვე დანებებას ვაპირებ, რომ ელვა თავისუფლდება და ბოლომდე იკვრება. - ესეც ასე. გიხდება. - ამბობს ის და მიცინის.
- მადლობა. - მეც მეცინება და ვცდილობ, ყურადღება არ მივაქციო იმას, რომ წელზე მის შენახებ ადგილს ცეცხლი უკიდია.
- ქალბატონი სადაა?
- აქ ვარ! - ყვირის ნანიკო სააბაზანოდან.
- ხან მაშინებს ამისი ზებუნებრივი შესაძლებლობები. კარგი ჯაშუში იქნებოდი, ნანი.
- მეორე ცხოვრებაში ეფბიაის აგენტობას ვუმიზნებ.
- დავითს უნდა გავაგებინოთ, - ჩუმად მეუბნება გიორგი. - იმედია მეორე ცხოვრებაში მაინც არ გადაეყრებიან ერთმანეთს.
გვეცინება და ის-ისაა ფეხსაცმლის ჩაცმას ვიწყებ, რომ გიორგი დგება, გვერდს მივლის და დაბალ მაგიდასთან ჩერდება.
- ეს რა არის? - მეკითხება და სანამ მივტრიალდებოდე, უკვე ვხდები, რაზეც ამბობს. ღმერთო, ჩემი ფურცლები ისევ სააშკარაოზე დამრჩა.
ვბრუნდები და ვხედავ, ზემოდან რომ დაჰყურებს საქაღალდეს გიორგი. ხელები მეყინება. ხმას ვერ ვიღებ. თავში არაფერი მომდის. წარმოდგენა არ მაქვს, რა შეიძლება დავარქვა ახლა ამ ფურცლებს. გიორგი იხრება და იღებს.
- ვნახო? - მეკითხება და მიყურებს.
- არა, ეგ...
- უკან დადე, ჩემი ჩანაწერებია. - ამბობს აბაზანიდან გამოსული ნანიკო, უკმაყოფილოდ აქნევს თავს და თმის აწევით სარკესთან მიდის. - ღმერთო, ეს ხალხი პირად სივრცესაც კი გიზღუდავს.
- მომიტევეთ. - ამბობს გიორგი, სიცილის შეკავებას ცდილობს და დატუქსული ბავშვივით საქაღალდეს უკან აბრუნებს. მეც სიცილით ვპასუხობ და ერთიანად ვეშვები. სხეულზე გადარჩენის ჟრუანტელი მივლის. - მე და სოფი წავალთ. მაგიდას დავჯავშნით და დაგელოდებით. ბავშვებსაც წავიყვანთ.
გიორგი გადის თუ არა, სახეზე ხელებს ვიფარებ.
- ღმერთო! - ვამბობ მოგუდული ხმით და კიდევ ვერ ვიმშვიდებ აჩქარებულ გულისცემას.
- ერთხელაც შენს გვერდით არ ვიქნები და ვნახოთ აბა, რა მოხდება.
- მადლობა ნანი.
- გეუბნები, შეეშვი ამის წერას.


***
სასტუმროდან გასულებს გარეთ დავითი და ლუკა გვიცდიან. ფესტივალის დასრულების შემდეგ შევთანხმდით, რომ რესტორანში ერთად წავიდოდით. მისვლისას სოფი ხელს მკიდებს და მიმტანთან მივყავარ, მენიუს შესარჩევად. ჩვენთვის რამდენიმე მაგიდა შეუერთებიათ და ბავშვები მოთმინებით იცდიან. ბედნიერებისგან მეცინება, მათ გაბრწყინებულ თვალებს რომ ვხედავ. მიყურებენ და უხმოდ იზიარებენ საერთო სიხარულს. ჩვენს არჩეულ მენიუს მშობლებსაც ვაჩვენებ და შეკვეთას მას შემდეგ ვაძლევ. შემდეგ ჩვენც მაგიდასთან ვსხდებით.
გრილი ღამეა. ზღვიდან ნიავი მოდის და მისივე სურნელი მოაქვს. ცას სავსე მთვარე ანათებს, რესტორანს კი ფერადი პროჟექტორები. სცენაზე მჯდარი მუსიკოსი ტამტამებზე უკრავს და რესტორნის სხვა ნაწილში სტუმრები ცეკვავენ.
- ცოტა ხნით გაპარვას შევძლებთ? - გვერდით მჯდომი ლუკა ჩემკენ იხრება და ხმამაღალი მუსიკის გამო ყურთან მელაპარაკება.
- ვნახოთ როგორ გაგრძელდება საღამო. შეიძლება. - ვპასუხობ.
- იქნებ დღეს მაინც იცეკვო? - მიყურებს ბიჭი და მომხიბვლელად იღიმის. ჩემი გული რომ თავისუფალი იყოს, ეჭვგარეშე შემაყვარებდა თავს.
- მეცეკვები? - ვუყურებ პასუხის მოლოდინით.
- გააჩნია. - მხრებს იჩეჩავს და ნიავისგან წინ ჩამოყრილ თმას ყურს უკან მიწევს. - ქართულს ვერ ვცეკვავ. არ გამომდის. მირჩევნია შენი ცქერით ვისიამოვნო.
- მარტონი არ ვართ. არ დაგავიწყდეს. - ვუღიმი გამაფრთხილებლად და ჩვენთან მოსულ მიმტანებზე გადამაქვს ყურადღება, რომლებიც პიცას ტოვებენ და მიდიან. მერე კი სოფის და გიორგის ვავლებ თვალს. გოგო მასთან ახლოს ზის, ზურგით ნახევრად მკერდზე ეყრდნობა და მობილურში რაღაცას აჩვენებს. გიორგის თითები გოგოს ხელზე აქვს შემოხვეული და მის საუბარს უსმენს. ალბათ ილაპარაკეს. ალბათ ურთიერთობა დაალაგეს.
სკამის საზურგეს ვეყრდნობი და ნანიკოს მზერას ვაწყდები, რომელიც ურწმუნოდ აქნევს თავს. ხვდება, რაზეც ვფიქრობდი ცოტა ხნის წინ და გამომეტყველებით მანიშნებს, რომ არასწორი ვარ. მესიჯს ვწერ, სახე დააყენეთქო. თვითონ კი შუა თითის სმაილს მიგზავნის.
სანამ შეკვეთას სრულად მოიტანენ, მშობლებს ველაპარაკები. ხვალ დილით წავალთ ბათუმში. ბოტანიკურ ბაღს დავათვალიერებთ, დელფინარიუმშიც შევალთ და იქიდან ციცინათელასაც ვესტუმრებით. ლუკას ჩემი საუბარი ესმის და ვცდილობ მის გამომეტყველებებზე არ გამეცინოს.
- გამოდის ხვალ მთელი დღე არ იქნები ააქ? - მეკითხება ბიჭი.
- გვიან მოვალთ, ხო.
- მგონი ტყუილად წამოვედი. - იდაყვით მაგიდას ეყრდნობა და ლოყას ხელისგულზე დებს.
- ახლა გულს ამიჩუყებ. - მეღიმება.
- სერიოზულად.
- ხვალინდელ დღესაც თუ გადაიტან, დარჩენილი ოთხი დღე თავისუფალი ვიქნები. თანაც, შეგიძლიათ ნანიკო დაიყოლიოთ შენ და დავითმა და თქვენც წამოხვიდეთ მანქანით. ბოტანიკურ ბაღში ნამყოფი ხარ?
- არა.
- ხოდა, შანსი გეძლევა ერთდროულად მეც მნახო და ისიც.
- თანადათან უფრო ვიხიბლები თქვენით, ძვირფასო მარიამ. - იღიმის ლუკა, ჩემს ხელს იღებს და თითებზე მკოცნის. მერე მობილურზე შეტყობინება მოსდის და ყურადღება მასზე გადააქვს. მე კი გიორგის მზერას ვაწყდები, რომელიც რაღაცას ბუტბუტებს, სავარაუდოდ ლუკას მისამართით და მეცინება. კარგი, მოვა დრო და ამაზეც ვილაპარაკებთ.
ჩვენი შეკვეთები მალე მოაქვთ და ბავშვებთან ერთად მშვენიერ საღამოს ვატარებთ. მოგვიანებით რესტორანში ქართული მუსიკასაც რთავენ და ბერიანიძე და მიქაძე ლაზურის საცეკვაოდ მეპატიჟებიან. გაიძვერები, როგორ დააიბრუნონ ჩემი კეთილგანწყობა კარგად იციან. ლუკა მანიშნებს უარი არ თქვაო და მეც მივყვები. ჩემს ყველაზე დაუმორჩილებელ მოსწავლეებთან ერთად ცეკვა სახალისო და სასიამოვნოა. მერე ნანიკოც გვიერთდება, დავითიც. სოფი ძალით აყენებს გიორგის. ლუკა კი ზის და როგორც თქვა, ცქერით ტკბება. ცეკვაში რესტორნის სხვა სტუმრებიც გვყვებიან და ადგილს მალევე ვუბრუნდები.
- ძალიან ლამაზად ცეკვავ. - ჩემსკენ ბრუნდება ლუკა და მათვალიერებს.
- მადლობა. - ვპასუხობ ღიმილით და წყალს ვსვამ.
- კარგია სექტემბრამდე ლოდინმა რომ არ მომიწია.
- თუ იქ მოსვლა არ გინდა, შეგიძლია პირდაპირ მითხრა. ასეთ სისულელეებზე არ ვიბუტები.
- პირიქით, იქ მოსვლა ძალიან მინდა.
- ძალიან რატომ?
- ჩემი იქ ყოფნა ჩემთვის სასურველ მომავალზე მეტყველებს. თუ იუბილეზე ვიქნები, გამოდის, ამ ურთიერთობის ინტერესი ისევ გექნება.
- ორი ნაბიჯით წინ ხარ. - მეცინება.
- თან ოპტიმისტურად.
სანამ ვუპასუხებდე, მშობლები მემშვიდობებიან და ბავშვებთან ერთად სასტუმროში მიდიან. მაშინღა ვამოწმებ საათს. თორმეტი სრულდება. მართალია. დროა დანარჩენებმაც ოთახებს შეაფარონ თავი. ხვალ ადრე უნდა ავდგეთ, რომ ყველაფერი მოვასწროთ. გიორგის ვეძახი და ვანიშნებ, რომ წასვლის დროა. მოსწავლეები ცოტას ჭირვეულობენ, მაგრამ საბოლოოდ უკან მოგვყვებიან.
- მგონი ჩვენთვის არც ისე გვიანია. - უკვე სასტუმროსთან მისულს მეუბნება ლუკა.
- ბავშები უნდა შევამოწმო. - კიბეზე ასულებს ვაყოლებ თვალს.
- აქ დაგელოდები. - თავისი მაცდური ღიმილით ჩემს დაყოლიებას ცდილობს. აღარ ვყოყმანობ.
- კარგი, მაგრამ ცოტა ხნით. - ვეუბნები და კიბეზე ავდივარ. ბავშვების ოთახებს ვამოწმებ. ყველა ადგილზეა და უკვე უკან გაბრუნებას ვაპირებ, რომ გიორგი თავისი ნომრიდან გამოდის და ზღურბლზე ჩერდება.
- დილით ადრე უნდა ავდგეთ, ხო? - მეკითხება ისე, თითქოს არ იცის. თუმცა ვხვდები, ეს უფრო მინიშნებაა, რომ ლუკასთან დიდხანს არ უნდა გავჩერდე.
- ხო, ადრე. - ვცდილობ არ გამეცინოს და კიბის სახელურს ვეჭიდები.
- მაღვიძარა რომელზე დავაყენო?
- შვიდზე.
- გინდა შენც დაგიყენო?
- გიორგი. - თვალებს ვატრიალებ მობეზრებით.
- რა?
- იცი, რაც. შედი და დაიძინე. - ვბრუნდები, მაგრამ ვერ ვისვენებ. ვიცი, რისი მოსმენაც უნდა და მიუხედავად იმისა, რომ შიგნიდან მეორე მე კატეგორიულად მიკრძალავს ამის გაკეთებას, ჩასვლამდე მაინც ვეუბნები: - მალე ამოვალ.


***
ლუკა სასტუმროს უკანა ნაწილში, ფანტანთან ზის და მელოდება. მის გვერდით ვჯდები. ბიჭი იღიმის. მერე კი მეკითხება.
- მარტო რატომ ხარ?
- მეორე ნახევარს გულისხმობ? - ცოტა მიკვირს მისგან ეს შეკითხვა.
- ხო.
- ვფიქრობ ჩვეულებრივი ამბავია ეს და საკვირველი ამაში არაფერია. - მხრებს ვიჩეჩავ. და არც საუბარი მინდა ამაზე. მეზიზღება, როცა სიმართლეს ვერ ვამბობ და თავის დასაძვრენად ტყუილზე ტყუილის დამატება მიწევს.
- მე კი ასე არ მგონია. ძალიან ლამაზი ხარ, ჭკვიანი, შეგნებული, სექსუალურიც, - წარბებს სწევს და ეღიმება. - და ამას დამატებული მოცეკვავე. ამის შემდეგ, ლოგიკაში მხოლოდ ის ჯდება, რომ მარტო არ უნდა იყო.
- ლოგიკა ხშირად ცდება. და არც ცუდად ვგრძნობ თავს, როცა მარტო ვარ.
- და რატომ?
- უკვე ხვდები, რატომაც, ლუკა. ჩემს წარუმატებელ ურთიერთობაზე საუბარი გინდა?
- არა, ჯერ ძალიან შორსაა ჩვენგან ის დღე, როცა ყოფილებზე ვილაპარაკებთ. - ეცინება მას. - და დამიჯერე, შეიძლება ეგ ზუსტად ის დღეც იყოს, როცა იფიქრებ, რომ ჩემზე ზედმეტად ბევრი დრო დაკარგე.
- და აი, ისევ ტრაბახობ.
- რით ვერ გამიცანი. - თავს აქნევს. შემდეგ კი ჩემსკენ ბრუნდება და თმას ყურზე მიწევს. - სინამდვილეში, არ ვაპირებ აქ დიდხანს დაგაყოვნო. უბრალოდ, რაღაც მინდა, რომ გამოვასწორო.
- მოდი, გამოვიცნობ. - მეღიმება. ვხედავ, როგორ ავლებს თვალს ჩემს სახეს.
- რთული არ იქნება. - ამბობს და საჩვენებელ თითს ლოყაზე ფრთხილად ასრიალებს, შემდეგ ნიკაპს მიჭერს და მკოცნის. ჯერ უბრალოდ ტუჩებზე მეხება, თითქოს ჩემს რეაქციას ამოწმებს და როცა ხვდება, რომ წინააღმდეგი არ ვარ, კოცნას უფრო თამამს ხდის. თვალებს ვხუჭავ და მის სახეს ვეხები. ვცდილობ ამ სასიამოვნო შეგრძნებასთან ერთად ვიპოვო კიდევ რაღაც, რაც ასეთი მიმზიდველი ადამიანის კოცნისგან უნდა მივიღო, რამაც თავბრუ უნდა დამახვიოს და რეალობას მომწყვიტოს. ვცდილობ და ამ ცდაში გადის ეს სასიამოვნო წამები. ლუკას ტუჩები ლოყაზე გადააქვს, შემდეგ ყურთან და მეჩურჩულება. - ტკბილიც ყოფილხართ, ძვირფასო მარიამ. - შემდეგ კი ისევ ტუჩებს უბრუნდება და ისევ მკოცნის.
- ზედმეტმა სიტკბომ შეიძლება პირი დაგწვას. - ვუღიმი და ოდნავ უკან ვიხევ.
- მიხარია, ჩემზე რომ ზრუნავ. - იცინის ის და თან ჩემს სიცილსაც ადევნებს თვალს.
- კარგი, მგონი აჯობებს ჩვენს ოთახებს დავუბრუნდეთ. - ვდგები და ისიც მე მბაძავს.
- მხოლოდ იმიტომ არ მწყდება გული, რომ ხვალ მთელ დღეს ერთად გავატარებთ.
- ძილინებისა, ლუკა.
- ძილინებისა, მარი.
ოთახში ავდივარ თუ არა, საწოლში მყოფი ნანიკო ჩემსკენ ბრუნდება და ცნობისმოყვარედ მაშტერდება.
- კარგი კოცნა იცის. - ვეუბნები.
- მაგრამ?
- არაფერი ნანი. - სარაფანს ვიხდი და სააბაზანოში შევდივარ. გამოსულს ჩემი მეგობარი უკვე მძინარე მხვდება. ან თავს მაჩვენებს, რადგან ხვდება, რომ საუბარი არ მინდა. ვწვები და ფარდებს შორის შემოსულ მთვარის შუქს ვუყურებ. შემდეგ გვერდს ვიცვლი და უკვე მთვლემარეს, შორიდან ჩამესმის კარზე კაკუნი. ვფხიზლდები. ასე გვიან ვინ უნდა იყოს? ვდგები, მაისურს ვიცვამ და კართან მივდივარ. რადგან სათვალთვალო არ აქვს, ვეკითხები:
- ვინ ხარ?
- მე ვარ. - მესმის გიორგის ხმა. გაკვირვებული ვაღებ კარს.
- რა მოხდა? - ვეკითხები, მაგრამ ის ხმას არ იღებს. ოთახში ბნელა, მაგრამ მაინც ვხედავ მის მზერას. ისე მიყურებს, თითქოს ყველა ის ფიქრი ესმის, რაც ჩემს გონებაში ტრიალებს. მისი სხეულის კონტურები ირხევა, ნაბიჯებს ნელა დგამს ჩემსკენ და ახლოდან მაკვირდება. მისი უცნაური აურა მაბნევს და არ ვიცი, რა უნდა გავაკეთო. უცბად ის თითებს ყელზე მაკრობს. მოულოდნელობის გამო, ინსტიქტურად მეც მის მკლავებს ვეჭიდები. ახლა ალბათ მის ხელისგულებზე ფეთქავენ ჩემი არტერიები. - გიორგი. - ვჩურჩულებ და უკან ვიხევ. არ მიშვებს. ერთ ხელს ნელა ასრიალებს ქვემოთ და გულთან აჩერებს.
- ვიცი აქ რაც ხდება. - ამბობს ის, ჩემსკენ იხრება და ლოყაზე მაკრობს ტუჩებს, ფრთხილად ინაცვლებს ყელსა და ნიკაპზე. ვგრძნობ, როგორ ხურს ჩემი სხეული და არ მინდა მისი ტუჩები დავწვა. გული ისე ძლიერად მიფეთქავს, მგონია ამოვარდება და მკერდზე დადებულ მის ხელს უფრო ვაწვები. ბაგეებზე მეცემა მისი მხურვალე სუნთქვა და თავბრუ მეხვევა. მერე კი ტუჩებზე მეხება და ისე მგზნებარედ მკოცნის, რომ ვგრძნობ, როგორ ვდნები მის მკლავებში.
ჰაერს ხარბად ვისუნთქავ და თვალებს ვახელ. მეზიზღება ეს სიზმრები. ვერც კი ვიაზრებ, ისე ვიწყებ ტირილს და სახეს ბალიშში ვრგავ, რომ ნანიკომ არ გაიღვიძოს. ძილს ვეღარ ვიბრუნებ. ღამეს აუტანელ, არეულ, დაულაგებელ ფიქრებში ვათენებ. გამთენიისას კი ვდგები და ჩემს ფურცლებს ჩავყურებ.


ფურცლები
თებერვალი, 2012 წელი
***
ახალი წლის ღამის შემდეგ ყველაფერი თავის ადგილს დაუბრუნდა. ყველამ ისევ ჩვენი როლი მოვირგეთ და სენტიმენტებიც იქვე დარჩნენ, სადაც გაჩნდნენ. ასეა, დღისით ყველაფერი მარტივი ასატანი და გასაძლებია. შეიძლება ღამე ტირილით გაათენო, მაგრამ დღე გაიძულებს გაღიმებას. გეუბნება, რომ დღისით ტრაგედიები არ უნდა ხდებოდეს.
იანვარი გამოცდებს დავუთმე. დრო არ მრჩებოდა იმისთვის, რომ რამე სხვაზე მეფიქრა. უკვე იქ ვსწავლობდი, სადაც მთელი გულით მინდოდა და ვერ დავუშვებდი, რომ ცუდი ქულები მქონოდა. თავი არ დავზოგე და ეს შედეგებზეც აისახა. უკვე არდადეგებზე გავიგეთ, რომ ერთ-ერთი გამორჩეული ანსამბლი, რომელში მოხვედრაზეც მე და ნანიკო უკვე დიდი ხანი იყო ვოცნებობდით, ქასთინგს აცხადებდა. დიდხანს არ გვიფიქრია და მიუხედავად იმისა, რომ კოლეჯში ამას კარგად არ მიიღებდნენ, შესარჩევზე მაინც წავედით. თუმცა, საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ არ გაგვიმართლა. დანებებას არ ვაპირებდით, ამიტომ დიდად გულდაწყვეტილები არ წამოვსულვართ.
თვის ბოლოს დადგა ის დღე, უკვე დიდი ხანი რომ იყო ველოდი. გიორგის შარვლის ყიდვა უნდოდა, მე ფეხსაცმლის, ამიტომ ერთად გადავწყიტეთ მაღაზიებში გავლა. შემდეგ კი კაფეში შევედით ცხელი ყავის დასალევად და გასათბობად. მაშინ შევატყე, რომ რაღაცის თქმა უნდოდა. მეორე სემესტრზე ვსაუბრობდით და ვამჩნევდი, რომ უფრო მისმენდა, ვიდრე ლაპარაკში მყვებოდა. მერე გავჩუმდი და საშუალება მივეცი ეფიქრა. ბოლოს გადაწყვიტა და დაიწყო.
- მარიამ, რაღაც უნდა გითხრა. - თქვა მან. ფინჯანს უყურებდა და ხანდახან თუ ამომხედავდა ქვემოდან.
- გისმენ. - მაგიდაზე დავაწყე ხელები.
- შეიძლება ხვდები კიდეც, მაგრამ მაინც მინდოდა, რომ მეთქვა. ეს ცოტა... როგორ გითხრა...
- ალბათ ეს სოფის ეხება. - დავეხმარე. გიორგის გაეღიმა. ეს თანხმობის ღიმილი იყო, რომელმაც ისე შემიკუმშა გული, მეგონა ორ წამში დაპატარავდებოდა და გაქრებოდა.
- ხო. - კისერზე მოისვა ხელი მან და დარცხვენილმა ამომხედა. - დიდი ხანია ვამჩნევ, რომ მეგობრულად არ მიყურებს. მე თავიდან ცოტა შორს ვიჭერდი თავს, მაგრამ ბოლო დროს მგონი... მგონი მეც მომწონს.
- ვიცი. - ყელში გაჩხერილი ტკივილი ძლივს გადავყლაპე. საკუთარ თავს წარმოუდგენელ ძალას ვატანდი, რომ ახლა ჩვეულებრივი ხმითა და ჩვეულებრივი გამომეტყველებით ვყოფილიყავი მისი მეგობარი, რომელსაც საიდუმლოს უმხელდნენ. გამომივიდა, რადგან გაღიმებაც კი შევძელი. - მეც შევნიშნე ეგ.
- რანაირად? - გაუკვირდა გიორგის.
- მის გვერდით ბამბის ნაყინს ემსგავსები მზის გულზე.
- ნუ დამცინიხარ.
- სოფი კარგი გოგოა.
- ხო. მისგან სხვანაირ ყურადღებას ვგრძნობ, ხომ ხვდები... და სასიამოვნოა. ბამბის ნაყინს კიდევ ალბათ იმიტომ ვემსგავსები, რომ მეც იგივეს ვცდილობ მისთვის.
- ხო, მესმის. უკვე უთხარი?
- რომ მომწონს? არა, მაგრამ სანამ სწავლა დაიწყება ვეტყვი.
- ძალიან კარგი. - გავუღიმე ბიჭს და ყავა მოვსვი. ცოტა ხნით უხერხული სიჩუმე ჩამოვარდა. საშინლად დაძაბული ვიყავი. მინდოდა ავმდგარიყავი და გავქცეოდი ამ დიალოგს, მაგრამ შეუძლებელი იყო.
- მეტს არაფერს მეტყვი? - მკითხა გიორგიმ. თითქოს ის რაც ვთქვი, ჩემთვის იოლი იყო.
- მიხარია, რომ შენს გვერდით სოფი იქნება და არა ვინმე სხვა. ერთმანეთს ძალიან უხდებით. და რომ იცოდე, „დაირაში“ ჭორაობენ კიდეც თქვენზე.
- სერიოზულად?
- ხო, გოგოები. თანაც, უკვე დიდი ხანია. მიკვირს, შენამდე რომ არ მოვიდა ეგ ამბავი.
- მეც მიკვირს. - წარბები ზემოთ ასწია, შემდეგ კი ჩემი ხელი აიღო და ნაიარევზე მაკოცა. - მიხარია შენ რომ ხარ აქ.
გიორგის გავუღიმე, მალე მოვალთქო ვუთხარი და ტუალეტში გავედი. ფილტვებში გამოკეტილი ჰაერი რომ არ გამომეშვა, ალბათ შიგნიდან ავფეთქდებოდა. სახეზე წყალი შევისხი. სარკეში საკუთარ თავს დავაკვირდი. არა, ეს ის სახე ნამდვილად არ იყო, რომლითაც გიორგის ველაპარაკებოდი, თორემ აუცილებლად შენიშნავდა, რომ რაღაც მჭირდა. ცრემლებით ამევსო თვალები, მაგრამ სუნთქვა ისევ შევიკავე და გადავყლაპე ტირილის სურვილი. ამის დრო არ იყო.
უკან დაბრუნებულმა სოფიზე საუბარი გავაგრძელეთ. მიკვირდა, მაგრამ ფაქტი იყო, თავს არაჩვეულებრივად ვართმევდი. მილაშენკო რომ საქმის კურსში ყოფილიყო, ალბათ გაუკვირდებოდა, მის ლექციებზე რატომ ვერ ვამჟღავნებდი ამ მსახიობურ ნიჭს.



***
იმ დღეს, როცა სამეგობროს შეკრებაზე სოფი და გიორგი ხელიხელჩაკიდებული დავინახეთ და ყველამ გაიგო, რომ შეყვარებულები იყვნენ, ნანიკოს სერიოზულად ავუკრძალე ჩემთან გიორგიზე ლაპარაკი. არავითარ საყვედურებს, ლექციებს და „ხომ გეუბნებოდის“ აზრი აღარ ჰქონდა. ჩემი ბრალი იყო ყველაფერი. ვიაზრებდი, რასაც ვაკეთებდი და ვიცოდი, რატომაც ვიყავი ჩუმად. ამიტომ, საკუთარ უმოქმედობაზე პასუხი მე უნდა მეგო. მევე ვუსაყვეურებდი ჩემს თავს თუ საჭირო იქნებოდა და მარტო გადავიტანდი იმას, რის ატანასაც ვერ შევძლებდი.
მიხაროდა ის, რომ გიორგი ჩემს მიმართ არ იცვლებოდა არც ერთი წამით. არც ჩემს ნაწნავებს ტოვებდა დაუშლელს და არც ჩემს ლოყებს მოსაჩქმეტს. მიუხედავად იმისა, რომ სოფი თავიდანვე მომწონდა, მაინც მეგონა, რომ ჩვენს ასეთ მეგობრობას ეჭვიანი თვალით შეხედავდა, მაგრამ ასე არ მოხდა. ამიტომ, კიდევ უფრო მიხაროდა, რომ ბიჭის გვერდით ის აღმოჩნდა და არა ის, ვინც გიორგისგან მეგობარი გოგოს ჩამოშორებას მოითხოვდა.
თვალი ეჩვეოდა მათ ერთად დანახვას, მაგრამ გული ვერ. რამდენჯერმე მოვიტყუე კიდეც, რომ სამეგობროს შეკრებაზე არ წავსულიყავი. ნანიკო არ მაცივდებოდა. იცოდა, რატომაც ვამბობდი უარს და დანარჩენების დაშოშმინებასაც ახერხებდა. დრო მჭირდებოდა, რომ ბოლომდე მიმეღო გიორგის და სოფის ერთად ყოფნა. მაგრამ რამდენი იყო ეს დრო, არ ვიცოდი.


აპრილი
***
მილაშენკო ძალიან მაბრაზებდა. ყოველთვის ისეთ დავალებებს გვაძლევდა, რაც უმრავლესობას არ გამოგვდიოდა. ლექსი დაწერეთო ისე გვითხრა, თითქოს კვერცხი უნდა შეგვეწვა. პოეზია მიყვარდა, მაგრამ ლექსის წერის ნიჭი რომ არ მქონდა, ზუსტად ვიცოდი. ორი დღე კი ძალიან ცოტა იყო იმისთვის, რომ რითმებზე მემუშავა. თანაც, შაბათ-კვირას მამას ნაჩუქარ ბინაში ვაპირებდი გადასვლას და არც დრო მექნებოდა ამისთვის.
კოლეჯიდან ერთად გამოვედით ყველა, მაგრამ მეტროში დავიშალეთ. ვაგზლის მოედანზე წვრილმანი ნივთების საყიდლად ამოვედი, რომ კიბეზე ოთოს გადავეყარე. რამდენიმე თვე იყო, არ მენახა და ისე შემხვდა, თითქოს ბოლო შეხვედრიდან ამხელა დრო არც იყო გასული. კარგად გამოიყურებოდა. საუბარს შევყევით და ბოლოს მითხრა, აქ დგომას, ყავა ხომ არ დაგველია სადმეო. არ ვიცი, რატომ, მაგრამ დაუფიქრებლად დავთანხმდი. ბევრი ვისაუბრეთ. თავის ამბებს მიყვებოდა. საერთო ნაცნობებზე, ჩემზე, ახალ ამბებზე ვლაპარაკობდით. მობილურზე შეტყობინებები მომდიოდა, მაგრამ არ ვპასუხობი. მერე გიორგიმ დამირეკა და გამახსენდა, რომ ლიბრეტოს დაწერაში უნდა დავხმარებოდი. შეგეხმიანებიო, მითხრა ოთომ და ერთმანეთს დავემშვიდობეთ. გზაში გავაცნობიერე, რომ მასთან საუბარმა გამუდმებით გიორგიზე და სოფიზე ფიქრს მომწყვიტა, ამიტომ გადავწყვიტე, რომ ოთოსთან ხანდახან შეხვედრა ურიგო არ იქნებოდა.
ბინაში გადავედი. პირველ დღეს ჩემთან ნანიკო დარჩა და მას შემდეგ ხშირადაც რჩებოდა. ალბათ არ უნდოდა, რომ მარტო დავეტოვებინე. არაფერს მეუბნებოდა, ისე ზრუნავდა ჩემზე. ლექსის დაწერაც კი ერთად ვცადეთ. ჩემი ორი სტროფი რომ წაიკითხა. პირდაპირ მითხრა.
- ხვალ ამას რატის თუ წაუკითხავ, ყველა მიხვდება, რომ შეყვარებული ხარ.
- ეს უბრალოდ დავალება იქნება. - თავი გავაქნიე.
- შენ ასე გგონია. თან... თან რა კარგად გამოგივიდა. დარწმუნებული ხარ, რომ აქამდე არ დაგიწერია? - თვალები დაიწვრილა ეჭვით.
- რომ დამეწერა, შენ როგორ დაგიმალავდი. - გამეცინა მის სახეზე.
- ვფიქრობ, გიორგიც გაკვირვებული დარჩება. - შემომაპარა ჩუმად.
- თავადაც მიკვირს, რაც დავწერე, ასე, რომ... ერთი დავალება მაინც გამომივიდეს სამსახიობოსთან, ხომ შეიძლება. არ მაინტერესებს, ვინ რას იფიქრებს.



***
„ჩვენ რომ ვცხოვრობდეთ დაბურულ ტყეში,
პატარა ქოხი რომ გვქონდეს სახლად,
ავაყვავებდით ენძელებს თმებში,
ძველ მელოდიებს ვაქცევდით ახლად.

ვაქცევდით ახლად გაცვეთილ სიზმრებს,
ფრთებს შევასხამდით დაცემულ წამებს,
ჩვენ რომ შეგვეძლოს, ვიტყოდით სიტყვებს,
რეალურ სიტყვებს და არა ზღაპრებს.“

დავამთავრე ლექსის კითხვა და პარკეტზე მსხდომ ჯგუფელებს მოვავლე თვალი. არავის ამოუღია ხმა, სანამ მილაშენკომ არ მკითხა:
- ნებიერიძე, დარწმუენბული ხარ, რომ აქამდე არასდროს დაგიწერია ლექსი?
- დარწმუნებული ვარ, მასწ.
- პირველი ჯერისთვის საკმაოდ კარგია.
- მადლობა. - გავიღიმე გახარებულმა და ჩემს მეგობრებს გავხედე. გიორგი იატაკს ხელისგულებით დაყრდნობოდა და მკრთალი ღიმილით უსმენდა ჩემსა და ლექტორის საუბარს. მე რომ შემამჩნია, დაფიქრებულმა შემათვალიერა და მერე გამიღიმა. ისე მინდოდა გამეგო, რას ფიქრობდა იმ წუთას...
მაგრამ არაფერი უკითხავს. ლექციების შემდეგ კოლეჯიდან ერთად გამოვედით და მეტროში ჩასვლისას რომ ვუთხარი, მე რუსთაველზე მივდივართქო, გამაჩერა.
- რა ხდება რუსთაველზე? - მკითხა. გაუკვირდა მეორე ხაზზე რომ არ გადავედი სახლში წასასვლელად.
- ოთო უნდა ვნახო. - ვუთხარი და ჯიბეებში ჩაწყობილი თითები ნერვიულად მოვმუშტე.
- ოთო? ეგ ცოცხალია? - წარბები აზიდა გაკვირვებულმა.
- ხო, პარასკევს მეტროში შევხვდით ერთმანეთს და ვილაპარაკეთ.
- თურმე დაბრუნებულა და ჩვენ არაფერი ვიცოდით.
- არ ჩავთვალე, რომ მნიშვნელოვანი იყო, გიო.
- მეგობრებისთვის მოსაყოლ ამბებს კატეგორიებად როდის მერე ვყოფთ? - შუბლი შეკრა.
- რა გჭირს, რატომ ბრაზობ?
- არ ვბრაზობ მარიამ. მოიცადე, იქნებ ლექსიც მას ეკუთვნის და არ ვიცით?
- ლექსი არავის ეკუთვნის. - ნერვებისგან ყელში რაღაც გამებერა და სანამ სახეზე დამეტყობოდა ტირილის სურვილი, გამოვბრუნდი და ახლად ჩამომდგარ ვაგონში შევედი. მატარებელი ისე დაიძრა, რომ მისკენ არ მივბრუნებულვარ. გულგასიებული ამოვედი რუსთაველზე და სანამ მაკდონალდსში ავიდოდი, ცოტა ხნით სკამე ჩამოვჯექი სულის მოსათქმელად. ვერ ვხვდებოდი, რა უნდოდა ჩემგან. რატომ ითხოვდა იმ ბიჭზე მასთან საუბარს, რომელსაც დასანახადაც ვერ იტანდა.
ოთომ მალევე მომწერა, უკვე ადგილზე ვარო და მეც წავედი. ერთად დაახლოებით ორი საათი გავატარეთ. ბიჭი ძველებურად მეპყრობოდა. თავი არ მოუბეზრებია. არც ერთი თემა, რომელზეც მასთან ვისაუბრე, მოსაწყენი არ ყოფილა. გიორგისგან დატოვებული ბრაზი შესამჩნევად გამიქარწყ.ლა და სახლში დამშვიდებული წამოვედი. გზაში გადავწყვიტე მშობლებთან გამევლო, რამდენიმე წიგნის წამოღება მინდოდა. ტრანსპორტიდან ჩამოვედი და ფეხით გავუყევი დარჩენილ გზას. ის იყო სკვერს ჩავუარე, რომ სკამზე მჯდომი სოფი და გიორგი შევნიშნე. მინდოდა გვერდი ამეარა. ვიცოდი, სოფი თუ დამინახავდა, დამიძახებდა, მაგრამ რამდენიმე წამით ადგილს მივეყინე. გიორგის გოგოს თმა ეჭირა და უწნავდა. სოფი კი იცინოდა და ისევ იშლიდა.
სუნთქვა შემეკვრა და საფეთქლებთან საშინელი წვა ვიგრძენი. ვხედავი, როგორ ეხებოდა გიორგი მის თმას და ეჭვიანობისგან სხვას ვეღარაფერს ვამჩნევდი. თვალები დამებინდა და ცივ ლოყებზე ვიგრძენი თბილი ცრემლები როგორ ჩამოსრიალდნენ. გამოვბრუნდი და იმ წუთას გაჩერებულ ავტობუსში ავედი. მთელი გზა გონებიდან ვერ ვიგდები იმ სურათს. ერთმანეთში ირეოდნენ კადრები, როგორ მჩუქნიდა პირველად თმისსამაგრს, როგორ უყურებდა ჩემს თმას, როგორ იკეთებდა მისით ულვაშებს, როგორ მიჩეჩავდა და შემდეგ დავარცხნას ცდილობდა.
მოგუდულმა ვიმგზავრე. სახლში შევედი თუ არა, კარი დავხურე და ავტირდი. თავში მისი სიტყვები მიტრიალებდა, რომ თმა არ უნდა შემეჭრა, რომ ჩემი თმა მისიც იყო, რომ არასდროს მომბეზრდებოდა, რომ ჭაღარაც კი ამ სიგრძის უნდა მქონოდა. გამახსენდა, როგორ ვასწავლიდი მის დაწვნას, კოსის გაკეთებას და დავცინოდი, რომ არ გამოსდიოდა.
ახლა? ახლა სხვის თმაზე ირთობდა თავს. ახლა ალბათ სოფის თმა უფრო ძვირფასი იყო, ვიდრე ჩემი. ახლა ალბათ მას აჩუქებდა თმისსამაგრს. აღარც კონცერტის შემდეგ დამიშლიდა ნაწნავებს.
ქურთუკი გავიხადე, მაკრატელი ავიღე და სარკის წინ დავდექი. აღარ მჭირდებოდა ეს თმა.


***
კარზე კაკუნმა გამაღვიძა. დღის სამი საათი ხდებოდა. თვალები ძლივს გავახილე. თავი საშინლად მტკიოდა. მობილურს დავხედე, რომელიც უხმო რეჟიმზე მქონდა დაყენებული და უამრავი მესიჯი და გამოტოვებული ზარი დამხვდა. რომ წამოვიწიე და იდაყვით ჩემს თმას არ დავაბიჯე, მაშინღა გამახსენდა, რაც გავაკეთე. ნელა ავდექი, თავბრუ მეხვეოდა. სანამ კარამდე მივედი, გავიგე ნანიკომ რომ დამიძახა. არავის ნახვა მინდოდა, მაგრამ უკან ვერ გავაბრუნებდი. არც თავის მოკატუნება მინდოდა, თითქოს სახლში არ ვიყავი. მერე ჩემს მშობლებთან წავიდოდა. სათვალთვალოში გავიხედე და რომ დავინახე მარტო იყო, კარი გავაღე. გოგო რაღაცის თქმას აპირებდა, მაგრამ, რომ დამინახა, გაშრა. გამოვბრუნდი, ისიც მომყვა. ჯერ ისევ სარკის წინ დაყრილ ჩემს მოჭრილ თმას გადავაბიჯე და სამზარეულოში შევედი.
- ყავა გინდა? - ვკითხე ნანიკოს. გოგო გაოგნებული უყურებდა ჩემს თმას, რომელსაც კარეც არ ეთქმოდა. მერე აყვირდა. გამლანძღა, მეჩხუბა. თავი რომ არ მოეთოკა, ალბათ მცემდა კიდეც. მშვიდად ვუსმინე და მერე ვუამბე რატოც გავაკეთე ეს. ბოლოს კი ნანიკო ჩამეხუტა და იტირა. ვერასდროს ვიფიქრებდი, რომ ჩემი თმის შეჭრას ასე განიცდიდა. ოთოზეც მოვუყევი და იმაზეც, რომ გუშინ გიორგიზე გავბრაზდი. ვუთხარი, რომ არ მინდოდა ჯერ კოლეჯში მისვლა. დარწმუნებული არ ვიყავი, რომ ისიც ნანიკოსავით მიიღებდა ჩემი თმის ამბავს, მაგრამ მაინც. ბოლომდე უნდა გადამეხარშა, რომ ნაწნავებს წლების მანძილზე ვეღარ გავიკეთებდი.
იმ ღამით გოგო ჩემთან დარჩა. გიორგის ჩემთვის არ მოუწერია, მაგრამ ნანიკოსგან გაიგო, რომ ყელის ტკივილის გამო სიცხეები მქონდა და კოლეჯში რამდენიმე დღე არ ვიქნებოდი. მეორე დღეს ნანი სალონში გამომყვა, რომ თმა შემესწორებინა. ზუსტად ის სიგრძე მქონდა, რაც გიორგის, როცა პირველად ვნახე. ქუდი რომ დავიფარე, მასსავით თმის ბოლოები ლოყებსა და თვალებზე მომეკრო. ხანდახან ინსტიქტურად ყურზე გადასაწევად მიმქონდა ხელი. თმისსამაგრს ვეძებდი, რომ თმა შემეკრა, მაგრამ მერე მახსენდებოდა, რომ შესაკრავი აღარც არაფერი იყო. სიმსუბუქე, რომელსაც შეჭრის შემდეგ ვგრძნობდი, საშინლად მაწუხებდა. მაგრამ ვცდილობდი შევგუებოდი. სარკის წინ ვიდექი და ახალ ვარცხნილობას ვაკვირდებოდი. უცხო იყო. მიხდებოდა, მაგრამ მაინც უცხო იყო.



***
გარეთ ქარი ქროდა, ამიტომ კაპიუშონი წამოვიფარე და უბნის მაღაზიიდან გამოვედი, რომ მობილურზე მესიჯი მომივიდა. გიორგი იყო.
„ - არ გაგიარა ყელმა?“
„ - არა.“ - მივწერე მოკლედ.
„ - ექიმთან იყავი?“
„ - არა.“
„ - სახლში ხარ?“
„ - არა.“
ვიცოდი, რომ ჩემი პასუხები გააღიზიანებდა, მაგრამ ლაპარაკი არ მინდოდა. მობილური ჯიბეში ჩავიდე, სადარბაზოში შევედი და ის იყო ლიფტი გამოვიძახე, რომ გვერდით ვიღაც ამომიდგა. გიორგი იყო. გამომიჭირა. მიუხედავად იმისა, რომ არაფრის ახსნას არ ვაპირები, მაინც საშინლად დავიძაბე.
- რატომ მატყუებ? - მკითხა მშვიდად, მაგრამ სერიოზულად. ხმა არ გავეცი. ყელში ისე ძლიერ მომაწვა ტირილის სურვილი, ხმა რომ ამომეღო, ვეღარ გავჩერდებოდი. ლიფტის კარი გაიღო. შევედი. ისიც შემომყვა. - მარიამ.
- ასე ნუ მეძახი. - ვუთხარი ჩუმად.
- შემომხედე.
- გიორგი, ჯობია წახვიდე.
- კაპიუშონი მოიხადე. - მითხრა. არ ვუყურებდი, მაგრამ ვგრძნობდი, როგორ მაშტერდებოდა გვერდიდან. გული ამოვარდნას მქონდა.
- მცივა.
- იგონებ.
- შემეშვი.
- მარიამ მოიხადე ეს ქუდი და შემომხედე. - გამიმეორა და ისევ რომ არაფერი გავაკეთე, კაპიუშონს თვითონ ჩაავლო ხელი და უკან გადასწია.
- გიორგი! - ვუყვირე წყობიდან გამოსულმა და აცრემლებულმა შევხედე მის გაოგნებულ სახეს. პირი გაეღო და სიტყვებს თავს ვერ უყრიდა. არ შემეძლო მისი ყურება. გონებაში ჯერ ისევ ის სურათები მიტრიალებდა, სოფის რომ თმას უწნიდა. იმ წუთას კარი გაიღო, სწრაფად გავედი და სახლში შევვარდი.
- სად გარბიხარ? გაჩერდი, მოიცადე! - შემომყვა ისიც, მაჯაში ხელი ჩამავლო და მიმაბრუნა.
- თავი დამანებე!
- თავი დაგანებო?! - შუბლი შეკრა. თვალებში ისეთი ბრაზი უელავდა, რომ მის შემხედვარეს, სხეულზე ცივმა ტალღამ გადამირბინა.
- ხო, და ასე ნუ მიყურებ.
- თმას რა უქენი? რატომ შეიჭერი? - მიყურებდა და ჯერ ისევ ვერ იჯერებდა.
- ასე მომინდა.
- არა... არა... ეს მიზეზი არ არის. ეს სისულელეა. ყველაზე დიდი იდიოტობაა, რაც კი მსმენია.
- თმა ჩემია და რასაც მინდა იმას ვუზამ!
- და მერე ჩემი ულვაშები?
- გიორგი...
- და ნაწნავები? - როგორც იქნა თვალი მოსწყვიტა ჩემს მოკლე თმას და შემომხედა.
- დედამიწაზე არ გამქრალან გრძელთმიანი გოგოები. - წამომცდა და გავიყიდე. გიორგის ჯერ გაუკვირდა, მერე გაღიზიანებულმა გააქნია თავი.
- არ არსებობს მიზეზი, რომელიც შენც საქციელს ახსნის.
- არც არაფერია ასახსნელი.
- ხო, არა? კარგი. იმედია ნანობ მაინც. ძალიან და მტკივნეულად ნანობ, მარი. - გამოსცრა ცივად, გაბრუნდა და კარი ხმაურით გაიჯახუნა.
მის ყვირილსა და მზერაზე მეტად, ის „მარი“ მეტკინა, რომელიც ისე ჟღერდა, თითქოს ვიღაც უმნიშვნელო ადამიანს მიმართავდა და არა თავის მეგობარს. თითქოს მსჯიდა ისე, რომ მთელი ცხოვრება უნდა მხსომებოდა.


პ.ს. ხვალ დილით ვაპირებდი, მაგრამ ვერ მოვითმინე >_<
იმედია, ცუდად არ შემომიბრუნდება... :დდდ
წინ უფრო დიდი თავები გელით და უფრო უფროები :დდდ (პატარა ინტრიგა) :დდ
მიყვარხართ ჩემო ვანილებო <3



№1 სტუმარი სტუმარი ნინო

პირველად არ მეყო,იმიტომ არა,რომ პატარა თავი იყო,არა,უბრალოდ სასწაულად გამიტაცა. მგონი რამდენიმე წამში წავიკითხე,უჩვეულო იყო მარის ასეთ მდგომარეობაში ნახვა, პირველად დაკარგა თავი გიორგისთან,არ მჯერა,რომ გიორგი ვერ მიხვდა მარის მდგომარეობას,უბრალოდ თუ აქამდე მხოლოდ მარი მეგონა უმოქმედოდ,თითქოს ლანგრით მიართვა სოფოს გიორგის თავი,ასეც არ ყოფილა საქმე,შეეძლო და ბევრი რამე იყო გიორგიზე დამოკიდებულო.ამ ყველაფეის შემდეგ რა ძლიერი ადამიანი უნდა იყო და რამდენ ტკივილს გაუძლო გულში,რომ ისევ ისეთი მეგობარი იყო შენი სანატრელი კაცისთვის.
ვერა, ვერ ვთქვი რაც მინდოდა,მაგრამ არც ვშლი.მიხვდები მგონი რამდენ ემოციებს იწვევს ჩემში.❤️❤️

 


№2 სტუმარი მე

ჯერ იმით ვიწყებ რომ მართლა შოკი თავი იყო :დ ანუ ახლა რას ვფიქრობ, ასე მგონი, ეს სიზმრები უბრალოდ სიზმრები არაა და თითქოს რაღაცას მიგვანიშნებს, ანუ ახლა უკვე ვფიქრობ რომ გიორგიმ იცის მარიამის გრძნობების შესახებ და ახლა თავის თავში ერკვევა? :დდ ხო დასასრულს რაც შეეხება გიორგი უნდა მიმხვდარიყო სინამდვილეში მანდ რა ხდება, ანუ მესმის თუნდაც როგორც მეგობარს უსე ეწყინა, ნაგრამ გრძნობები რომ არ ჰქონოდა მარიამს ასე უბრალოდ თმას არ შეიჭრიდა რათმაუნდა. ხოო ეს არის ჩემი აზრები ახლა ამ თავის შემდეგ, ანუ :დ ყოველ თავზე სხვადასხვა აზრები და იდეები მომდის რა როგორ შეიძლება იყოს სინამდვილეში, ამ თავის წაკითხვის შემდეგ ეს იყო პირველად რაც თავში მომივიდა ამიტომ გადავწყვიტე გამეზიარებინა. ველი შემდეგს აი მოოუუთმენლადდ:დდ საოცრად მიყვარხარ <33

 


№3 სტუმარი სტუმარი თამო

ეს რა იყო.გიორგისი არვიცი მაგრამ მე დამემართა შოკი თმები რომ შეიჭრა.აი არვიცი მე ვერ გავიმტებდი მასე ჩემ თმებს.მაგრამ აი გიორგის მინდა ერთი შემოვარტყა და გამოვაფხიზლო არვიცი რა ვთქვა მთლიანად მათ ამბავში ვიკარგები სულ ისე მინდა რომ რამე გამოუვიდეთ და მარის ტანჯვას ბოლო მოეღოს.ვერ ვუგებ გიორგის არა როგორ შეუძლია ასე თავი დაიბრმაოს თუ რა ქვია მის საქციელს არვიცი.თუმცა იმას კი დავუკვირდი ის კი არ უთხრა თავიდან რო ანუ ჯერ ის თქვა რომ სოფოს შევატყე რომ მოვწონვარო და მგონი მეცო.განა თავიდან თითონვე იფიქრა კარგი გოგოა მარის დაკარგვა არ უბდა და იქნებ სოფოსთან ვცადო რახან მას მოვწონვარო.არვიცი ეს ჩემი აზრია ძალიან მინდა რომ ასე იყოს.მაგიჟებს ის ფაქტი რომ ორივე უმოქმედოდ არიან გიორგი არვიცი მარი როგორ შეეგუა ამ ყველაფერს არვიცი.ძალიან მოდის ეს ისტორია ჩემამდე სულში მიძვრება და ისე მტკივა მარის ტკივილი და ყველაფერი გეგონება მე ვიყო.ეს სიზმარიც ისე ცხადი მგონია.გელი ახალი თავით.ისე არეულად ვილაპარაკრ ემოციებში ვარ იმედია დალაგებულა დდავწერე კომენტარი

 


№4 სტუმარი თმთ

გამიტაცა კითხვამ ,თუმცა ცოტა დამაკლდა. ძალიან კარგად წერ... მოუენლად ველოდები ახალ თავს, არ დაიგვიანო

 


№5  offline წევრი ვიპნი

ჩემი არ მეყოფოდა ახლა ამ გოგოს ტანჯვაზე მაფიქრებინეთ ❣️

 


№6  offline ახალბედა მწერალი lullaby

სტუმარი ნინო
პირველად არ მეყო,იმიტომ არა,რომ პატარა თავი იყო,არა,უბრალოდ სასწაულად გამიტაცა. მგონი რამდენიმე წამში წავიკითხე,უჩვეულო იყო მარის ასეთ მდგომარეობაში ნახვა, პირველად დაკარგა თავი გიორგისთან,არ მჯერა,რომ გიორგი ვერ მიხვდა მარის მდგომარეობას,უბრალოდ თუ აქამდე მხოლოდ მარი მეგონა უმოქმედოდ,თითქოს ლანგრით მიართვა სოფოს გიორგის თავი,ასეც არ ყოფილა საქმე,შეეძლო და ბევრი რამე იყო გიორგიზე დამოკიდებულო.ამ ყველაფეის შემდეგ რა ძლიერი ადამიანი უნდა იყო და რამდენ ტკივილს გაუძლო გულში,რომ ისევ ისეთი მეგობარი იყო შენი სანატრელი კაცისთვის.
ვერა, ვერ ვთქვი რაც მინდოდა,მაგრამ არც ვშლი.მიხვდები მგონი რამდენ ემოციებს იწვევს ჩემში.❤️❤️

რა თქმა უნდა ვხვდები ჩემო კარგო. წარმოიდგინე, შენ კომენტარზე ფიქრობ, რომ ვერ თქვი სათქმელი და მე ასე წერისას ვარ ხოლმე )) კი რაღაცებში მართალი ხარ, მაგრამ კიდევ ვიტყვი, ეს ის ისტორიაა სადაც თან არავინაა დამნაშავე, თან ყველა. უბედნიერესი ვარ ამ ემოციების გამო, კომენტარში რომ ვხედავ... უღრმესი მადლობა <3

მე
ჯერ იმით ვიწყებ რომ მართლა შოკი თავი იყო :დ ანუ ახლა რას ვფიქრობ, ასე მგონი, ეს სიზმრები უბრალოდ სიზმრები არაა და თითქოს რაღაცას მიგვანიშნებს, ანუ ახლა უკვე ვფიქრობ რომ გიორგიმ იცის მარიამის გრძნობების შესახებ და ახლა თავის თავში ერკვევა? :დდ ხო დასასრულს რაც შეეხება გიორგი უნდა მიმხვდარიყო სინამდვილეში მანდ რა ხდება, ანუ მესმის თუნდაც როგორც მეგობარს უსე ეწყინა, ნაგრამ გრძნობები რომ არ ჰქონოდა მარიამს ასე უბრალოდ თმას არ შეიჭრიდა რათმაუნდა. ხოო ეს არის ჩემი აზრები ახლა ამ თავის შემდეგ, ანუ :დ ყოველ თავზე სხვადასხვა აზრები და იდეები მომდის რა როგორ შეიძლება იყოს სინამდვილეში, ამ თავის წაკითხვის შემდეგ ეს იყო პირველად რაც თავში მომივიდა ამიტომ გადავწყვიტე გამეზიარებინა. ველი შემდეგს აი მოოუუთმენლადდ:დდ საოცრად მიყვარხარ <33

მე
ჯერ იმით ვიწყებ რომ მართლა შოკი თავი იყო :დ ანუ ახლა რას ვფიქრობ, ასე მგონი, ეს სიზმრები უბრალოდ სიზმრები არაა და თითქოს რაღაცას მიგვანიშნებს, ანუ ახლა უკვე ვფიქრობ რომ გიორგიმ იცის მარიამის გრძნობების შესახებ და ახლა თავის თავში ერკვევა? :დდ ხო დასასრულს რაც შეეხება გიორგი უნდა მიმხვდარიყო სინამდვილეში მანდ რა ხდება, ანუ მესმის თუნდაც როგორც მეგობარს უსე ეწყინა, ნაგრამ გრძნობები რომ არ ჰქონოდა მარიამს ასე უბრალოდ თმას არ შეიჭრიდა რათმაუნდა. ხოო ეს არის ჩემი აზრები ახლა ამ თავის შემდეგ, ანუ :დ ყოველ თავზე სხვადასხვა აზრები და იდეები მომდის რა როგორ შეიძლება იყოს სინამდვილეში, ამ თავის წაკითხვის შემდეგ ეს იყო პირველად რაც თავში მომივიდა ამიტომ გადავწყვიტე გამეზიარებინა. ველი შემდეგს აი მოოუუთმენლადდ:დდ საოცრად მიყვარხარ <33

ვაიმე როგორი აღელვებული კომენტარი იყო :დდდ შენც სწორი ხარ რაღაცებში და მომდევნო, თანაც უშველებელ თავში შენს შეკითხვებს პასუხი გაეცემა :დდდ თან როგორ გაეცემა :დდდ
მესმის რაღაცებს რომ აწყობ შენით. ეს ის ისტორია არაა, გამოცანებით რომ იყოს სავსე და მაინც რომ წინასწარი დასკვნების გაკეთებსაც ცდილობ, ძალიან მიხარია <3
მიყვარხარ მე, რომ ასე მაღიმებ და მაბედნიერებ ❤️

სტუმარი თამო
ეს რა იყო.გიორგისი არვიცი მაგრამ მე დამემართა შოკი თმები რომ შეიჭრა.აი არვიცი მე ვერ გავიმტებდი მასე ჩემ თმებს.მაგრამ აი გიორგის მინდა ერთი შემოვარტყა და გამოვაფხიზლო არვიცი რა ვთქვა მთლიანად მათ ამბავში ვიკარგები სულ ისე მინდა რომ რამე გამოუვიდეთ და მარის ტანჯვას ბოლო მოეღოს.ვერ ვუგებ გიორგის არა როგორ შეუძლია ასე თავი დაიბრმაოს თუ რა ქვია მის საქციელს არვიცი.თუმცა იმას კი დავუკვირდი ის კი არ უთხრა თავიდან რო ანუ ჯერ ის თქვა რომ სოფოს შევატყე რომ მოვწონვარო და მგონი მეცო.განა თავიდან თითონვე იფიქრა კარგი გოგოა მარის დაკარგვა არ უბდა და იქნებ სოფოსთან ვცადო რახან მას მოვწონვარო.არვიცი ეს ჩემი აზრია ძალიან მინდა რომ ასე იყოს.მაგიჟებს ის ფაქტი რომ ორივე უმოქმედოდ არიან გიორგი არვიცი მარი როგორ შეეგუა ამ ყველაფერს არვიცი.ძალიან მოდის ეს ისტორია ჩემამდე სულში მიძვრება და ისე მტკივა მარის ტკივილი და ყველაფერი გეგონება მე ვიყო.ეს სიზმარიც ისე ცხადი მგონია.გელი ახალი თავით.ისე არეულად ვილაპარაკრ ემოციებში ვარ იმედია დალაგებულა დდავწერე კომენტარი

კიიი აშკარად ეტყობა არეულობა კომენტარს :დდდ მაგრამ რანაირად ვერ უნდა გავიგო. ყველაფერი მესმის. მარის თმის ამბავი აქ ასე არ დარჩება. ასე ვთქვათ შესაძლოა მარიამს სასიკეთოდაც კი წაადგეს რაღაც მხრივ :დდდ
ძალიან ძალიან მიხარია შენი დამიკიდებულება ისტორიისადმი და უღრმესი მადლობა ამ აფორიაქებული კომენტარისთვის ❤️

თმთ
გამიტაცა კითხვამ ,თუმცა ცოტა დამაკლდა. ძალიან კარგად წერ... მოუენლად ველოდები ახალ თავს, არ დაიგვიანო

დაგაკლდა რა? თავი გეპატარავა თუ სიუჟეტს აკლდა რამე?
ძალიან დიდი მადლობა და ყველანაირად ვეცდები არ დავაგვიანო ^^

ვიპნი
ჩემი არ მეყოფოდა ახლა ამ გოგოს ტანჯვაზე მაფიქრებინეთ ❣️

მაპატიე ❤️ (((((

 


№7  offline წევრი gogincha

Ici ra mgonia rom mariami tavad qmnida masa da giorgis shoris bariers, ar adzlevda sashualebas grdznibebis gamovlenis, tma romelic moiwra amitac ki mati urtiertobis ase vtqvat xidi chatexa, cudia roca urtiertobas bidzgas adzlevda, shesabamisad imiton qvia mat urtiertobas megobroba, mgonia rom tmis mowrit sakutari shinagani me dasaja im ara gabedulobistvis riskenac naniko ubidzgebda da ara giorgi dasaja am saqcielit. Velodebi gagrdzelebas, p.s. bodishi qartuli shrifti ar maqvs am telefonshi ????????????

 


№8 წევრი ნანა73

ჩემო საყვარელო, ჯერ თვალებს არ დავუჯერე მერვე თავი რომ დავინახე heart_eyes
მერე ბედნიერმა დავიწყე კითხვა...
კინაღამ დევიჯერე გიორგის სტუმრობა შუაღამისას და ... უცებ სიზმარი ყოფილა... pensive
კიდევ იცი რა?

ბოლო ეპიზოდი ცოტა შვება იყო ჩემთვის...
როგორ აგიხსნა?
გარკვეული მოქმედებით პროტესტის გამოხატულება შვება იყო.
თუნდაც ინანა და გიორგიც გააბრაზა, მაინც მე ცოტა მომეშვა. მგონი მიხვდები რაც ვიგულისხმე.
მგძნობიარე, მღელვარე პაწაწინა ეპიზოდები იყო ამ თავში kissing_closed_eyes
ყველაზე მაგარ გოგო ხარ მარ, და ჰოო დამიძახე როგორც მეძახი მე მსიამოვნებს, ახლოს მყავხარ გულთან...
❤️❤️❤️❤️

 


№9  offline წევრი nukito20w

....

.....

......

.....

ჯერ იყო და გიორგის კოცნის ეპიზოდზე, ლამის გულმა დამარტყა, მერე სიზმარიაო და მეთქი- წყალს დავლევ ახლა!(დამშვიდება დამჭირდა.) მერე ლექსზე ავფორიაქდი და ბოლოს თმაზე გული შემეკუმშა.
ჯანდაბა,სოფის თმებზე თამაში ვერ ვაპატიე. არადა,ხომ ბუნებრივი მომენტი იყო,შეყვარებულები იყვნენ...
ოთოს ტყუილად არ გამოაჩენდი, ეჭვი მაქვს და ლუკა ზეოპტიმიზმით გამოირჩევა დდდ.
აი,ხომ ვიწყებ კითხვას, იუმორზე მეცინება, სატკენზე მეტირება და მოკლედ,ამით იმის თქმა მინდა, რომ გამოგდის მშვენივრად შენი საქმე.
დარწმუნებული ვარ,ცეკვაც შენი ძლიერი მხარეა. სხვა შემთხვევაში, ასე ვერ გამოხატავდი მის მიმართ სიყვარულს. დაააა მე მესმის, რაც არის ოცნება, რომელიც ვერ ავიხდინეთ....

ძალიან მომეწონა ეს თავი, წინებიც და ახლა ახალს ველი. მადლობა და წარმატებიბი.❤

 


№10 სტუმარი wero

შოკში ვარ :O ეს რა იყო?! სიზმარმა გამანადგურა სრული ამსიტყვის მნიშვნელობით. გაოგნებული ვარ. მომკლა და გამაგიჟა. მინდა მალე მოხდეს მოსახდები აღარ შემიძლია მარის ტანჯვის ატანაა.

 


№11  offline ახალბედა მწერალი lullaby

gogincha
Ici ra mgonia rom mariami tavad qmnida masa da giorgis shoris bariers, ar adzlevda sashualebas grdznibebis gamovlenis, tma romelic moiwra amitac ki mati urtiertobis ase vtqvat xidi chatexa, cudia roca urtiertobas bidzgas adzlevda, shesabamisad imiton qvia mat urtiertobas megobroba, mgonia rom tmis mowrit sakutari shinagani me dasaja im ara gabedulobistvis riskenac naniko ubidzgebda da ara giorgi dasaja am saqcielit. Velodebi gagrdzelebas, p.s. bodishi qartuli shrifti ar maqvs am telefonshi ????????????

როცა მარიამი თმას იჭრიდა, არც საკუთარი თავის და არც გიორგის დასჯაზე არ უფიქრია. ნაწყენი იყო და მხოლოდ იმას ფიქრობდა, რომ გიორგი აწი მისი თმით აღარ "გაერთობოდა", რომ სოფის თმა უფრო ძვირფასი გახდებოდა. ემოციებში იყო. შეიძლება აქ ჩანს, რომ იცოდა, რასაც აკეთებდა, მაგრამ სინამდვილეში ცხელ გულზე მიიღო გადაწყვეტილება.
შრიფტი ეგ არაუშავს... მადლობა, რომ აზრი დამიტოვე ❤️

ნანა73
ჩემო საყვარელო, ჯერ თვალებს არ დავუჯერე მერვე თავი რომ დავინახე heart_eyes
მერე ბედნიერმა დავიწყე კითხვა...
კინაღამ დევიჯერე გიორგის სტუმრობა შუაღამისას და ... უცებ სიზმარი ყოფილა... pensive
კიდევ იცი რა?

ბოლო ეპიზოდი ცოტა შვება იყო ჩემთვის...
როგორ აგიხსნა?
გარკვეული მოქმედებით პროტესტის გამოხატულება შვება იყო.
თუნდაც ინანა და გიორგიც გააბრაზა, მაინც მე ცოტა მომეშვა. მგონი მიხვდები რაც ვიგულისხმე.
მგძნობიარე, მღელვარე პაწაწინა ეპიზოდები იყო ამ თავში kissing_closed_eyes
ყველაზე მაგარ გოგო ხარ მარ, და ჰოო დამიძახე როგორც მეძახი მე მსიამოვნებს, ახლოს მყავხარ გულთან...
❤️❤️❤️❤️

კიი, მესმის ასი პროცენტით, რასაც ამბობ. და მართალიც ხარ. მარიამის მხრიდან პროტესტი იყო ეგოისტური და ეჭვიანი... ამას ისევ მეგობრობით შენიღბავს, სამაგიეროდ დარწმუნებული ვარ, შენსავით მანაც ამოისუნთქა. :დდდ
კოცნის ეპიზოდს რაც შეეხება, ვხვდები, მოტყუებულის ამპლუა ცუდია კი და სხვა დროს აღარ გადაგაგდებ :დდდდ ;)
ძალიან მიხარიხარ, უღრმესი მადლობა ❤️

nukito20w
....

.....

......

.....

ჯერ იყო და გიორგის კოცნის ეპიზოდზე, ლამის გულმა დამარტყა, მერე სიზმარიაო და მეთქი- წყალს დავლევ ახლა!(დამშვიდება დამჭირდა.) მერე ლექსზე ავფორიაქდი და ბოლოს თმაზე გული შემეკუმშა.
ჯანდაბა,სოფის თმებზე თამაში ვერ ვაპატიე. არადა,ხომ ბუნებრივი მომენტი იყო,შეყვარებულები იყვნენ...
ოთოს ტყუილად არ გამოაჩენდი, ეჭვი მაქვს და ლუკა ზეოპტიმიზმით გამოირჩევა დდდ.
აი,ხომ ვიწყებ კითხვას, იუმორზე მეცინება, სატკენზე მეტირება და მოკლედ,ამით იმის თქმა მინდა, რომ გამოგდის მშვენივრად შენი საქმე.
დარწმუნებული ვარ,ცეკვაც შენი ძლიერი მხარეა. სხვა შემთხვევაში, ასე ვერ გამოხატავდი მის მიმართ სიყვარულს. დაააა მე მესმის, რაც არის ოცნება, რომელიც ვერ ავიხდინეთ....

ძალიან მომეწონა ეს თავი, წინებიც და ახლა ახალს ველი. მადლობა და წარმატებიბი.❤

მესმის ამ თავის შემდეგ გაჩენილი შენი გრძნობების და გგულშემატკივრობ... წინ გაორმაგებულად იგრძნობ ამ ყველაფერს ;)
რა თქმა უნდა, ოთოს და ლუკას თავისი დანიშნება აქვთ და თავს აუცილებლად გაართმევენ, თუმცა მოგვიანებით :დდდ
ძალიან მიხარია, რომ იუმორი ჩანს, რადგან მაგ საკითხში დიდად ვერ დავიკვეხნი ><
ცეკვას რაც შეეხება, შვიდი წელი ვიარე ბავშვობაში, მერე გამომიყვანეს, მაგრამ ჩემი მისდამი გრძნობები არ განელებულა, პირიქით. ალბათ დღეს უფრო მიყვარს ვიდრე მაშინ, როცა ტაშს ვისმენდი სცენიდან, ასე რომ ამაზე წერა უმდა გამომდიოდეს, სხვა ვარიანტი არაა :დდ ❤️

wero
შოკში ვარ :O ეს რა იყო?! სიზმარმა გამანადგურა სრული ამსიტყვის მნიშვნელობით. გაოგნებული ვარ. მომკლა და გამაგიჟა. მინდა მალე მოხდეს მოსახდები აღარ შემიძლია მარის ტანჯვის ატანაა.

ვაიმე, ჩემო კარგო, მაპატიე ესე რო დაგტანჯეთ სამივემ :დდდ რა გავაკეთო? რამდენიმე თავი მოგიწევს მოცდა >_< ❤️

tiko Kapanadze ბოდიში, ფბზე დაბლოკილი ვარ და სხვანაირად ვერ გპასუხობ. ((❤️
როდის, როდის და ალბათ როცა მოვლენები მიგვიყვანენ ამ მომენტამდე მაშინ. ჰოპ და გადავწყვიტოთ ყველაფერი მარტივად, ვფიქრობ ასეც არ მოგეწონებათ :დდ ❤️

 


№12  offline წევრი მე♥უცნაურე

ცოტა ხნის წინ დავბრუნდი ზუსტად, ცეკვიდან, ზღვა დადებითი ემოციებით და ამ თავს დილამდე მართლა არ ველოდი ❤️
ლუკას კოცნას ვერ ვპატიობ.
და გიორგის კოცნა რომ სიზმარი იყო, ეს ძალიან მწარე მომენტი იყო(((
როგორ მესმის მარიამის(((
არ შეიძლება ადამიანმა გაჩუქოს მოგონებები, ჰქონდეს შენთან მოპყრობის განსაკუთრებული მანერა და მეორე წამს იგივე სხვასთან გააკეთოს. მწარე და მძიმეა, ამის გაცნობიერება, რომ უყურებ მასაც ისე ექცევა, როგორც მხოლოდ შენ გექცეოდა.
მერამდენედ უნდა ვთქვა, მაგრამ ვერ ვმალავ, ცრემლიანი თვალები, შიგადაშიგ ღიმილთან ერთად, მაინც არ მტოვებს ❤️
ფესტივალზე როგორ მიახვედრა გიორგიმ, რომ რაღაც მართლაც ხდება, რაზე სასაუბროდ შესაფერისი გარემო ნამდვილად არ იყო ის.
და მაინც, ზოგჯერ რა უბრალო და პატარა შეცდომაა, წლების ტანჯვის საწყისი(((

 


№13  offline წევრი ანა გუგე

ბოლო იყო საუკეთესო ნაწილი მგონი აი გამანადგურებელი პირდაპირ ????????????????ბრავოოო მომწონს მთელი ისტორია

 


№14  offline წევრი Maia G.

მარიამ რამოდენიმე თავი ერთად წავიკითხე,რაღაც მიზეზების გამო ვერ ვახერხებდი კითხვას,მაგრამ თან მიხაროდა,როგორც ტკბილეულს ისე ვინახავდი მოგროვილ თავებს.კანში ვეღარ ვეტევი ისე ვარ ემოციებისგან.მტკივა,ძალიან მტკივა მარიამი,ყოჩაღ ამის გაძლებას და ამ ყველაფრის ატანას და დამალვას ამდენი წლები.მე მოვკვდებოდი ალბათ...თმის შეჭრამ ყველა "ტკივილს" გადაამეტა. არ ვიცი,როგორ გადაიტანენ/აპატიებენ ამას ერთმანეთს.მოკლედ არეული ვარ,ოღონდ "კარგად" არეული.ცეკვა კი ჩემი სუსტი წერტილია დღემდე და ამ ისტორიამ ყველაფერი განმიახლა.მოკლედ ძალიან მიყვარხარ,მიყვარს შენი ისტორიები და დაგელოდები მოუთმენლად ❤❤❤❤❤
პ.ს. ვაიმე რამდენი ვიბოდიალე :D

 


№15  offline ახალბედა მწერალი lullaby

მე♥უცნაურე
ცოტა ხნის წინ დავბრუნდი ზუსტად, ცეკვიდან, ზღვა დადებითი ემოციებით და ამ თავს დილამდე მართლა არ ველოდი ❤️
ლუკას კოცნას ვერ ვპატიობ.
და გიორგის კოცნა რომ სიზმარი იყო, ეს ძალიან მწარე მომენტი იყო(((
როგორ მესმის მარიამის(((
არ შეიძლება ადამიანმა გაჩუქოს მოგონებები, ჰქონდეს შენთან მოპყრობის განსაკუთრებული მანერა და მეორე წამს იგივე სხვასთან გააკეთოს. მწარე და მძიმეა, ამის გაცნობიერება, რომ უყურებ მასაც ისე ექცევა, როგორც მხოლოდ შენ გექცეოდა.
მერამდენედ უნდა ვთქვა, მაგრამ ვერ ვმალავ, ცრემლიანი თვალები, შიგადაშიგ ღიმილთან ერთად, მაინც არ მტოვებს ❤️
ფესტივალზე როგორ მიახვედრა გიორგიმ, რომ რაღაც მართლაც ხდება, რაზე სასაუბროდ შესაფერისი გარემო ნამდვილად არ იყო ის.
და მაინც, ზოგჯერ რა უბრალო და პატარა შეცდომაა, წლების ტანჯვის საწყისი(((

მიყვარს შენებურად დანახული აქაური სიტუაციები. მინდა ხოლმე რაღაცები ავხსნა, მაგრამ ჯობია ეს ისევ თავად ისტორიამ გააკეთოს ^^ მირჩევნია, უბრალოდ სიამოვნება მივიღო იმისგან, თუ როგორ სიტყვებს გატოვებინებს ნაბიჯები კომენტარებში... უღრმესი მადლობა ჩემო კარგო ❤️

ანა გუგე
ბოლო იყო საუკეთესო ნაწილი მგონი აი გამანადგურებელი პირდაპირ ????????????????ბრავოოო მომწონს მთელი ისტორია

ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ❤️ იმედია ბოლომდე ასე გაგრძელდება ^^

Mai dire mai
მარიამ რამოდენიმე თავი ერთად წავიკითხე,რაღაც მიზეზების გამო ვერ ვახერხებდი კითხვას,მაგრამ თან მიხაროდა,როგორც ტკბილეულს ისე ვინახავდი მოგროვილ თავებს.კანში ვეღარ ვეტევი ისე ვარ ემოციებისგან.მტკივა,ძალიან მტკივა მარიამი,ყოჩაღ ამის გაძლებას და ამ ყველაფრის ატანას და დამალვას ამდენი წლები.მე მოვკვდებოდი ალბათ...თმის შეჭრამ ყველა "ტკივილს" გადაამეტა. არ ვიცი,როგორ გადაიტანენ/აპატიებენ ამას ერთმანეთს.მოკლედ არეული ვარ,ოღონდ "კარგად" არეული.ცეკვა კი ჩემი სუსტი წერტილია დღემდე და ამ ისტორიამ ყველაფერი განმიახლა.მოკლედ ძალიან მიყვარხარ,მიყვარს შენი ისტორიები და დაგელოდები მოუთმენლად ❤❤❤❤❤
პ.ს. ვაიმე რამდენი ვიბოდიალე :D

მე მიყვარს ეს ბოდიალები :დდ ^^ და ძალიან მიხარია, რომ ეს ისტორია საუბრის სურვილს გიჩენს ❤️ თანაც ასე ემოციურად და გულიანად ^^ უღრმესი მადლობა, რომ კითხულობ...
თმის ამბავს მომდევნო თავში გავარკვევთ ;)

 


№16  offline წევრი Daldoni Daldoni

უჰააა როგორც ყოველთვის მრავალფეროვანი ისტორიაა ძალიან ემოციური, სევდიანი და ტკბილი ტკივილით გაჯერებული, იშვიათი ძლიერი პერსონაჟი ქალი რომელიც ყველა სატკივარს ფურცლებს უზიარებს, განსზვავებული თხრობის სტილი, გამორჩეულობა, აც შენი ისტორიები თვის დამაზასიათებელია, ძალიან ძალიან კარგია

 


№17 სტუმარი ფეფო ამირეჯიბი

მოკლედ რვავე თავი ხომ წავიკითხე ღამით,შენ რომ ძალიან მაგარი და ნიჭიერი გოგო ხარ ეგ უკვე იცი(თან ჩემი გოგო...აუ, ძაან მიყვარხარ და რიავქნაა?!)ჰოო...მშვენიერი სიუჟეტი გახლავთ ძვირფასო და დიახ,დიახ და დიახ თავად მარიამი ქმნიდა ზუსტადაც ბარიერებს და თავადვე გაუშვა უამრავი შანსი ხელიდან გიორგისთან.ნუ არ ვიცი იქნებ მარიამიც ისე ფიქრობდა როგორც უმრავლესობა :)) გოგო ვარ და რატომ ავუხსნა სიყვარილი პირველმა :დ :დ :დ ჰოოდა არ გინდა პირველობა და იყავი მეორე. სულ ვერ წარმოვიდგენდი სოფი სესილის შვილისშვილი რომ იყო და ცოტა მივიშოკე :)) კიდევ რა შეიძლება რომ ითქვას?მოკლედ უამრავ კითხვას მიჩენ და პასუხებს ვერ ვპოულობ სადღაც ვიფიქრე რომ შესაძლოა მარიამმა რაღაც ისეთი "შეცდომა" დაუშვა მთელი ცხოვრება რომ თანახმაა იყოს გიორგის მეგობარი.აუ ვერ მოგწერე მესენჯერში და აქ მთელი ჩემი აზრების და ემოციების ამოფრქვევა მიჭირს...არადა რამდენი მინდა რომ გელაპარაკოო...აი ბევრიიიიი :დ (ცოტა მე და საიტზე კომენტარები დიდ გონკებში ვართ :დ) ეხლა ახალი თავის ტკივილი დავიმატე როდის დაიდება მომდევნო?!აუ ღადაობ?სად შეუძლია ჩემს სათუთ ნერვებს ამდენის ატანააა?!

 


№18  offline მოდერი აირ ისი

რამდენი ხანია ისტორია ასეთი დოზით არ მომწონებია. იდეალურად კარგი წასაკითხი სიუჟეტია, ჩვეულებრივ ადამიანებზე. არც ძაან ფანტასტიკურ სიყვარულში გადადის. მშვენივრად იცავ ოქროს შუალედს kissing_heart არ ვიცი რა, მართლა იმდენად უნაკლოა, სიტყვებსაც ვერ ვპოულობ. რვავე თავის კითხვაში რომ დღეს გამიმიღამდა თვალები და ახლა პანდას ვგავარ, მაგაზე აღარაფერს ვამბობ უკვე, მაგრამ ღირდა ♥️

 


№19  offline ახალბედა მწერალი lullaby

Daldoni Daldoni
უჰააა როგორც ყოველთვის მრავალფეროვანი ისტორიაა ძალიან ემოციური, სევდიანი და ტკბილი ტკივილით გაჯერებული, იშვიათი ძლიერი პერსონაჟი ქალი რომელიც ყველა სატკივარს ფურცლებს უზიარებს, განსზვავებული თხრობის სტილი, გამორჩეულობა, აც შენი ისტორიები თვის დამაზასიათებელია, ძალიან ძალიან კარგია

ძალიან ძალიან მიხარია შენი სიტყვები... მიხარია, მარიამის მიმართ შენი დამოკიდებულება და შენი დანახვა. უღრმესი მადლობა ❤️

ფეფო ამირეჯიბი
მოკლედ რვავე თავი ხომ წავიკითხე ღამით,შენ რომ ძალიან მაგარი და ნიჭიერი გოგო ხარ ეგ უკვე იცი(თან ჩემი გოგო...აუ, ძაან მიყვარხარ და რიავქნაა?!)ჰოო...მშვენიერი სიუჟეტი გახლავთ ძვირფასო და დიახ,დიახ და დიახ თავად მარიამი ქმნიდა ზუსტადაც ბარიერებს და თავადვე გაუშვა უამრავი შანსი ხელიდან გიორგისთან.ნუ არ ვიცი იქნებ მარიამიც ისე ფიქრობდა როგორც უმრავლესობა :)) გოგო ვარ და რატომ ავუხსნა სიყვარილი პირველმა :დ :დ :დ ჰოოდა არ გინდა პირველობა და იყავი მეორე. სულ ვერ წარმოვიდგენდი სოფი სესილის შვილისშვილი რომ იყო და ცოტა მივიშოკე :)) კიდევ რა შეიძლება რომ ითქვას?მოკლედ უამრავ კითხვას მიჩენ და პასუხებს ვერ ვპოულობ სადღაც ვიფიქრე რომ შესაძლოა მარიამმა რაღაც ისეთი "შეცდომა" დაუშვა მთელი ცხოვრება რომ თანახმაა იყოს გიორგის მეგობარი.აუ ვერ მოგწერე მესენჯერში და აქ მთელი ჩემი აზრების და ემოციების ამოფრქვევა მიჭირს...არადა რამდენი მინდა რომ გელაპარაკოო...აი ბევრიიიიი :დ (ცოტა მე და საიტზე კომენტარები დიდ გონკებში ვართ :დ) ეხლა ახალი თავის ტკივილი დავიმატე როდის დაიდება მომდევნო?!აუ ღადაობ?სად შეუძლია ჩემს სათუთ ნერვებს ამდენის ატანააა?!

ვაიმე ამას ვის ვხედავ 0.0
ჯერ ძალიან გამიკვირდა, არ ვიცი რატო და მერე ძალიან გამიხარდა, რომ დაგინახე აქ ^^ ფბზე დაბლოკილი ვარ და რომც მომწერო, სორრი, ვერ გიპასუხებ (( აქ შეგიძლია, თუ გენდომება, გელაპარაკები :დდდდ
ხო, მარიამი რატომ არაფერს ამბობდა თავის გრძნობებზე ბევრჯერ თქვა ეგ ჩემო გოგო. შესაძლოა ეგეც იყო ერთ-ერთი ფაქტორი. ძნელია პირველი გამოტყდომა გრძნობებში და კი, მერე უკვე ამ სიძნელის ვერგამკლავება ბევრ რამეს გაკარგვინებს. ასე, რომ...
"შეცდომას" რაც შეეხება, არაფერი მსგავსი არ ყოფილა. უბრალოდ ასეც ხდება, ხოლმე. ვიღაცებს რაღაცების გამო არ უმართლებთ.
მომდევნო თავი ზეგამდე ვერ იქნება... მაპატიეთ. ცოტა ნელა მიმდის წერის საქმე. ბოლოსკენ კი ვარ თითქმის მარა მაინც...
ძალიან ძალიან გახარებული ვარ შენი იშვიათი კომენტარი რომ დავიმსახურე და კომპლიმენტებისთვის დიდი დიდი მადლობა გადარეულო გოგო :დდ ❤️

აირ ისი
რამდენი ხანია ისტორია ასეთი დოზით არ მომწონებია. იდეალურად კარგი წასაკითხი სიუჟეტია, ჩვეულებრივ ადამიანებზე. არც ძაან ფანტასტიკურ სიყვარულში გადადის. მშვენივრად იცავ ოქროს შუალედს kissing_heart არ ვიცი რა, მართლა იმდენად უნაკლოა, სიტყვებსაც ვერ ვპოულობ. რვავე თავის კითხვაში რომ დღეს გამიმიღამდა თვალები და ახლა პანდას ვგავარ, მაგაზე აღარაფერს ვამბობ უკვე, მაგრამ ღირდა ♥️

ძალიან მიხარია ამის მოსმენა, მართლა. ოქროს შუალედის დაცვა ყველგან ძნელია. სულ ვცდილობ, რეალობას არ ავცდე და ძალიან მიხარია, თუ გამომდის. უღრმესი მადლობა ❤️❤️

 


№20 სტუმარი Life is beautiful

ნუ რა თქმა უნდა გადასარევი იყო და აღარ დავწვრილმანდები იმაში თუ რამდედ მტკივნეული იყო მარიამის თმის შეჭრა თუმცა მესმის რომ ის ამას გაბრაზებული აკეთებდა თუმცა მაინც გააზრებით თავის გულში არსებულ გიორგის ებრძვის ამით....
და ის სიზმარი გული რო ამიჩქროლა ხომ საერთოდ აი ახლა ახლა ეტყიან ერთმანეთს და ბრახ გაეღვიძა ყელში ბურთი გამეჩხირა....
ადრე გითხარი ჩემს ისტორიას გავსნეთქი მარა იცი ცხივრების ირონია ყველაზე ძლიერია მართლა ყველაზე ზუსტად "გიორგია" რეალობასადა ისტორიაში.... გულზე ისე მედება ხავსივით მახრჩობს... ისარივით მხვდება და ცოტა ზიზღსაც იწვევს გიორგი ჩემში მაგრამ ხსენებულის გამო არა ასეთი უცნაური დამოკიდებილების გამო და თან ინტერესს და მიჯაჭვულობასსს.....
მაგრამ მაინც მიყვარს რეალობასა და ირეალურ სამყაროში ორივეში:-))))))))))))))))
ისე შევტოპეეეეე... უკან გამობრუნება გამიჭირდრბა უფრო სწორად შეგვატოპინე ყველას ერთად..... "მანიპულატოროო" <3333.... მაგრამ ისეთი ტკბილი და გადასარევი ხარ ჩემთვის და ალბათ ყველასთვის ვისაც ერთხელ მაინც წაუკითხავს შენი ნაწარმოები მოაჯადოვე შენი წერის მანერით და ნიჭით.... ერთი სიტყვით შენს ისტორიაში გვიბიძგებ შეცურვად და ჩვენც მარიონეტებივით სიხარულით გავრბივართ....
და ბოლოს ჩავამატებ ჩემს: კლდემამოსილ,მოკრძალებულ,ინფივიდუალურ და მიკერძოებულ აზრს მიხარია მიხარია რომ ქართველი ხარ ნუ არ ვიცი ხარ თუ არა ბოლომდე მაგრამ ქართული სულისკვეთებით მართლა ხარ აღვსილი და მადლიბა ამისთვის ამ ყველაფერს ცეკვის ამბებზე გადასვლისას ვხვდები როგორ ფაქიზად და სიზუსტით ცდილობ რომ ის გადმოსცე რაც გინდა და არ აფუჩეჩებ:-))))))) <333333333
........ მიყვარხარ ძვირფასო!......ბ
მოუთმენლად ველი შემდეგ თავს წარმატებები... "თავისუფალო ჩიტო" არ ჩამქოლოთ ამ დაბოლოებისთვის:-))))))) <333333333

 


№21 სტუმარი სტუმარი ნესტანი

მართლა კარგი თავი იყო ძალიან მომეწონა მეგონა ეღურსათ მეთქი გრძნობების გამოხატვა მაგრამ სიზმარი ყოფილა და სრულიად შოკირებული ვიყავი მერე ვერ მოვასწარი გძნობიდან გამოსვლა თმები შეიჭრა მარიანა,ძალიან ცუდია უთქმელად რომ იტანჯება გოგო მაგრამ რას ვიძამთ სიყვარულმა იცის თუ თავიანთ გრძნობებში არ გაერკვევიან ორივე მადლობა ველოდები ახალ თავს წარმატებები ????????????????

 


№22  offline ახალბედა მწერალი lullaby

Life is beautiful
ნუ რა თქმა უნდა გადასარევი იყო და აღარ დავწვრილმანდები იმაში თუ რამდედ მტკივნეული იყო მარიამის თმის შეჭრა თუმცა მესმის რომ ის ამას გაბრაზებული აკეთებდა თუმცა მაინც გააზრებით თავის გულში არსებულ გიორგის ებრძვის ამით....
და ის სიზმარი გული რო ამიჩქროლა ხომ საერთოდ აი ახლა ახლა ეტყიან ერთმანეთს და ბრახ გაეღვიძა ყელში ბურთი გამეჩხირა....
ადრე გითხარი ჩემს ისტორიას გავსნეთქი მარა იცი ცხივრების ირონია ყველაზე ძლიერია მართლა ყველაზე ზუსტად "გიორგია" რეალობასადა ისტორიაში.... გულზე ისე მედება ხავსივით მახრჩობს... ისარივით მხვდება და ცოტა ზიზღსაც იწვევს გიორგი ჩემში მაგრამ ხსენებულის გამო არა ასეთი უცნაური დამოკიდებილების გამო და თან ინტერესს და მიჯაჭვულობასსს.....
მაგრამ მაინც მიყვარს რეალობასა და ირეალურ სამყაროში ორივეში:-))))))))))))))))
ისე შევტოპეეეეე... უკან გამობრუნება გამიჭირდრბა უფრო სწორად შეგვატოპინე ყველას ერთად..... "მანიპულატოროო" <3333.... მაგრამ ისეთი ტკბილი და გადასარევი ხარ ჩემთვის და ალბათ ყველასთვის ვისაც ერთხელ მაინც წაუკითხავს შენი ნაწარმოები მოაჯადოვე შენი წერის მანერით და ნიჭით.... ერთი სიტყვით შენს ისტორიაში გვიბიძგებ შეცურვად და ჩვენც მარიონეტებივით სიხარულით გავრბივართ....
და ბოლოს ჩავამატებ ჩემს: კლდემამოსილ,მოკრძალებულ,ინფივიდუალურ და მიკერძოებულ აზრს მიხარია მიხარია რომ ქართველი ხარ ნუ არ ვიცი ხარ თუ არა ბოლომდე მაგრამ ქართული სულისკვეთებით მართლა ხარ აღვსილი და მადლიბა ამისთვის ამ ყველაფერს ცეკვის ამბებზე გადასვლისას ვხვდები როგორ ფაქიზად და სიზუსტით ცდილობ რომ ის გადმოსცე რაც გინდა და არ აფუჩეჩებ:-))))))) <333333333
........ მიყვარხარ ძვირფასო!......ბ
მოუთმენლად ველი შემდეგ თავს წარმატებები... "თავისუფალო ჩიტო" არ ჩამქოლოთ ამ დაბოლოებისთვის:-))))))) <333333333

აი არ ვიცი, შენი კომენტარები...
და გიორგი... როგორ გეთანხმები ამაზე შენ წარმოდგენაც არ გაქვს... რამდენი ისტორია მაქვს დაწერილი და ვერც ერთ მთავარ პერსონაჟს ვერ დავარქვი (მიყვარს ეს სახელი და შემეძლო აქამდეც), იმიტომ, რომ აქ უნდა ყოფილიყო, ეს უნდა ყოფილიყო და ასეთი უნდა ყოფილიყო. აქვს თავისი დანაშაულები მარიამივით, ანგელოზი არაა, მაგრამ მაინც მიყვარს, იმიტომ რომ მომავლიდან ვიცნობ ^^
მიყვარხარ შენ მე... უზომოდ სასიამოვნო შენი სიტყვების წაკითხვა და უღრმესი მადლობა თითოეული მათგანისთვის.
ქართველი ვარ კი :დდ და არც შენს ჩაქოლვას ვაპირებ ❤️❤️❤️

სტუმარი ნესტანი
მართლა კარგი თავი იყო ძალიან მომეწონა მეგონა ეღურსათ მეთქი გრძნობების გამოხატვა მაგრამ სიზმარი ყოფილა და სრულიად შოკირებული ვიყავი მერე ვერ მოვასწარი გძნობიდან გამოსვლა თმები შეიჭრა მარიანა,ძალიან ცუდია უთქმელად რომ იტანჯება გოგო მაგრამ რას ვიძამთ სიყვარულმა იცის თუ თავიანთ გრძნობებში არ გაერკვევიან ორივე მადლობა ველოდები ახალ თავს წარმატებები ????????????????

მადლობა შენ კომენტარისთვის ❤️ ძალიან მიხარია რომ მოგწონს

 


№23 სტუმარი purpleorchid

ძალიან შემიყვარდა ეს მოთხრობა❤❤ ერთი თავი არ გასულა ისე,რომ წარსულის გახსენებაზე არ ავტირდი... მთავარი პერსონაჟის სახით პირველ პირში ისე წერთ, მგონია თავად მე განვიცდი ამ ამბავს და ამიტომაცაა ასე ახლოს,რომ მიმაქვს გულთან. Მარიამის თითოელი შეგრძნება,განცდები და ტკივილი ძალიან ოსტატურად და პროფესიონალურად გაქვთ გადმოცემული... მეტი რაღა მეთქმის, იმედია მალე გვასიამოვნებთ ამ სასიამოვნო ისტორიის ახალი თავით❤❤❤

 


№24 სტუმარი სტტ

მალე დადებ შემდეგს?<3

 


№25  offline ახალბედა მწერალი lullaby

purpleorchid
ძალიან შემიყვარდა ეს მოთხრობა❤❤ ერთი თავი არ გასულა ისე,რომ წარსულის გახსენებაზე არ ავტირდი... მთავარი პერსონაჟის სახით პირველ პირში ისე წერთ, მგონია თავად მე განვიცდი ამ ამბავს და ამიტომაცაა ასე ახლოს,რომ მიმაქვს გულთან. Მარიამის თითოელი შეგრძნება,განცდები და ტკივილი ძალიან ოსტატურად და პროფესიონალურად გაქვთ გადმოცემული... მეტი რაღა მეთქმის, იმედია მალე გვასიამოვნებთ ამ სასიამოვნო ისტორიის ახალი თავით❤❤❤

ვაიმე გავიბადრე სიამოვნებისგან ^^ უღრმესი მადლობა ჩემო კარგო,ძალიან ძალიან გამახარე. ❤️ ხვალ დილით იქნება ახალი თავი.

სტტ
მალე დადებ შემდეგს?<3

ხვალ დილით აუცილებლად ^^

 


№26 სტუმარი ელიკო

ვაიმე, მიყვარს ყველა პერსონაჟი <333333

 


№27 სტუმარი Nino Varduashvili

არც კი ვიცი... სანამ გავიგებდი რომ სიზმარი იყო გიორგის ვიზიტი მარისთან, აზრადაც არ მომსვლია მსგავსი რამ. გული სიხარულისგან ამიძგერდა და ბოლოს ხმამაღლაც გავიცინებდი ჩემს რეაქციაზე, როცა წავიკითხე, რომ სიზმარი იყო (ასე სწრაფადაც არ მოველოდი მოვლენების განვითარებას, მაგრამ) ;დდ

მარის კარგად მესმის, თმა რომ შეიჭრა. წელს სამჯერ შევიცვალე თმის სტილი და ბოლოს რაც მქონდა ისეთი იყო დაახლოებით, როგორიც მარის და სარკეში რომ ვუყურებდი ჩემს თავს, თითქოს იმით ვიმშვიდებდი თავს, რომ ოდნავ მაინც მიხდებოდა, მაგრამ მერე მივხვდი, რომ მხოლოდ თვალს უნდა შეჩვევა:') ისე მიხდებოდა (ჩემი აზრით ;დდ).
გიორგის აფეთქებას უარესსაც მოველოდი, მაგრამ ახლა უცებ გავიაზრე, რომ შეიძლება მარის ცივად მოექცეს ხოლმე, რადგან თმა შეიჭრა.
მოკლედ რა... როგორც იქნა დაგეწიეთ და ახლა, როცა სახლში ვიქნები მთელი დღე, ახალ თავებს გვიან აღარ წავიკითხავ, რადგან მინდა ყველაზე დავწერო ხოლმე რაღაცები ;დდ
მომწონს, რომ თავები გაიზრდება. ეს თავი პატარა მეჩვენა და როცა მუღამში შევედი, ბრახ და თმა შეიჭრა, მერე ეს თავიც დამთავრდა ;დ

უჰ, პირველი ოქტომბერიც გამხდარა, სანამ კომენტარს ვწერ ;დდ წარმატებები <3

 


№28 სტუმარი სტუმარი ხატია

სასწაული იყო მართლა ❣️ ყველა წარსულის გახსენებაზე ვტიროდი ❤️ იმედია გიორგი მიხვდება და მარიამიც ასე აღარ დაიტანჯება. მოკლედ საოცრება იყო და მოუთმენლად ველი შემდეგ თავს იმედია მალე იქნება

 


№29 სტუმარი ana

rodis daidebaa?

 


№30  offline ახალბედა მწერალი lullaby

ელიკო
ვაიმე, მიყვარს ყველა პერსონაჟი <333333

მადლობა ჩემო კარგო ❤️

Nino Varduashvili
არც კი ვიცი... სანამ გავიგებდი რომ სიზმარი იყო გიორგის ვიზიტი მარისთან, აზრადაც არ მომსვლია მსგავსი რამ. გული სიხარულისგან ამიძგერდა და ბოლოს ხმამაღლაც გავიცინებდი ჩემს რეაქციაზე, როცა წავიკითხე, რომ სიზმარი იყო (ასე სწრაფადაც არ მოველოდი მოვლენების განვითარებას, მაგრამ) ;დდ

მარის კარგად მესმის, თმა რომ შეიჭრა. წელს სამჯერ შევიცვალე თმის სტილი და ბოლოს რაც მქონდა ისეთი იყო დაახლოებით, როგორიც მარის და სარკეში რომ ვუყურებდი ჩემს თავს, თითქოს იმით ვიმშვიდებდი თავს, რომ ოდნავ მაინც მიხდებოდა, მაგრამ მერე მივხვდი, რომ მხოლოდ თვალს უნდა შეჩვევა:') ისე მიხდებოდა (ჩემი აზრით ;დდ).
გიორგის აფეთქებას უარესსაც მოველოდი, მაგრამ ახლა უცებ გავიაზრე, რომ შეიძლება მარის ცივად მოექცეს ხოლმე, რადგან თმა შეიჭრა.
მოკლედ რა... როგორც იქნა დაგეწიეთ და ახლა, როცა სახლში ვიქნები მთელი დღე, ახალ თავებს გვიან აღარ წავიკითხავ, რადგან მინდა ყველაზე დავწერო ხოლმე რაღაცები ;დდ
მომწონს, რომ თავები გაიზრდება. ეს თავი პატარა მეჩვენა და როცა მუღამში შევედი, ბრახ და თმა შეიჭრა, მერე ეს თავიც დამთავრდა ;დ

უჰ, პირველი ოქტომბერიც გამხდარა, სანამ კომენტარს ვწერ ;დდ წარმატებები <3

მიხარია, რომ დაგვეწიე და ბოლოში ერთად გავალთ ❤️
სიზმრების გამოცხობა მეხერხება და მიხარია, რომ დაგაბნიე :დდდ
მარის თმას რაც შეეხება, კი, მომდევნო თავში ნახავ რა როგორ მოხდა და რა მოყვა მაგას. უკვე დავდე მეცხრე და დიდი თავი. იმედია ისიამოვნებ :დდ ❤️❤️
ძალიან ძალიან დიდი მადლობა კომენტარისთვის ❤️

სტუმარი ხატია
სასწაული იყო მართლა ❣️ ყველა წარსულის გახსენებაზე ვტიროდი ❤️ იმედია გიორგი მიხვდება და მარიამიც ასე აღარ დაიტანჯება. მოკლედ საოცრება იყო და მოუთმენლად ველი შემდეგ თავს იმედია მალე იქნება

დიდი დიდი მადლობა... ყველაფერი თავის დროზე იქნება ❤️

ana
rodis daidebaa?

უკვე დაიდო ^^

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent