შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ნაბიჯები 13 თავი


12-11-2020, 12:25
ავტორი lullaby
ნანახია 2 571

21 აგვისტო, 2019 წელი
***
„ - აღარ იქნება აღარაფერი. ეს ზუსტად ვიცი.“ - ჯერ ისევ თავში მიტრიალებს გიორგის სიტყვები. საძინებლის ზღურბლზე ვდგავარ და ვხედავ, როგორ უთვალთვალებენ ახლად ამოსული მზის სხივები მის მხრებს, ჩემს საწოლზე მძინარეს, პლედიდან რომ მოუჩანს. ვერ დავიძინე. ფურცლებმა და ფიქრებმა გამათენებინეს. არ ვიცი, რა იქნება დღეს ან ხვალ, გიორგი მართლა ისე მოიქცევა, როგორც გუშინ ილაპარაკა თუ არა, მაგრამ ვგრძნობ, რომ რაღაც აუცილებლად შეიცვლება. მერე ქობულეთში ნათქვამი ნანიკოს სიტყვებიც მახსენდება. გოგო ჯერ კიდევ მაშინ იყო დარწმუნებული, რომ სოფი და გიორგი დაშორდებოდნენ, როცა ჯერ ისევ არაფერს იმჩნევდნენ. წარმომიდგენია მისი სახე, როცა ამ ამბავს გაიგებს.
უკან ვბრუნდები და გამოსაფხიზლებლად სააბაზანოში შევდივარ, მაგრამ რატომღაც პირიქით ხდება. ძილი მერევა. გამოსულს გიორგი უკვე გაღვიძებული და ჩაცმული მხვდება. ამბობს დავითმა დამირეკა და უნდა გავიდეო. წუხანდელი ღამისთვის მადლობას მეუბნება და საღამომდე მემშვიდობება. რაღაც შეკითხვები მქონდა მისთვის, მაგრამ საშუალება არ მეძლევა, რომ დავუსვა. საძინებელში შევდივარ. თმიდან პირსახოცს ვიცლი და საწოლზე ვწვები. ჩემს ბალიშს გიორგის სურნელი აქვს. მეღიმება და ვხუჭავ თუ არა თვალებს, მაშინვე ვითიშები.


***
კარზე ზარის ხმა მაღვიძებს. მობილურზე კი ლუკას და ნანიკოს შეტყობინებები მხვდება. რომელიღაც მესტუმრა. უკვე შუადღეა. სათვალთვალოდან ნანის ვხედავ. გოგო ეჭვით მავლებს თვალს, რატომ გეძინა აქამდეო. მერე ვუყვები, რომ გიორგი დარჩა და ვილაპარაკეთ. სანამ იმას ვეტყოდე, რაც ისევ მიტრიალებს თავში და ვერაფრით ვიშორებ, თვითონ იწყებს საუბარს.
- იცი ვინ შემხვდა? - მეკითხება ის და სამზარეულოს ბართან ჯდება.
- ვინ? - ვეკითხები და მისი დაბნეული სახე ცოტა მაკვირვებს.
- ბექა.
- ჩამოვიდა? - გაოცებული ვუყურებ. ბიჭს საზღვარგარეთ მოუწია ორი წლის უკან წასვლა, რის გამოც მან და გოგომ იჩხუბეს და დაშორდნენ.
- ხო. მითხრა ერთი კვირაა ჩამოვედიო.
- მერე? - მის წინ ვჯდები და ვაკვირდები ნანიკოს მოუსვენარ მიმიკებს.
- მერე? - მხრებს იჩეჩავს.
- რა მოხდა სხვა? რა გითხრა? რო დაინახე, არ მიხვდი, რომ მოგენატრა? - მეღიმება. ძალიან ეგოისტურად მოიქცა ჩემი მეგობარი, როცა გაიგო, ბექა ესპანეთში მიდიოდა. ბიჭი ერთი წლით აპირებდა წასვლას, რაღაც თანხის გამომუშავებას და უკან დაბრუნებას, მაგრამ ნანიკოს კაპრიზების გამო რომ დაშორდნენ, აღარ ჩამოსულა.
- ოდნავადაც არ მომნატრებია. - ბუტბუტებს და ჩანთიდან სიგარეტს იღებს.
- და ბექას?
- მინდოდა შენი ნახვაო.
- ხო, არა? - ლოყებზე ხელებს ვიწყობ და ნანიკოს ეშმაკურად ვუღიმი.
- ასე ნუ მიყურებ. დიდი ხანია აღარ მიყვარს.
- ალბათ მაგიტომაც არ გყოლია ბექას შემდეგ არავინ და მაგიტომაც ხარ ახლა ასე ანერვიულებული.
- მარი!
- რა მოხდა, სხვამ ხომ არ მიიქცია ამასობაში შენი ყურადღება და არ ვიცი?
- არა. - თვალებს ატრიალებს.
- კარგი, მაშინ თუ ამაზე ლაპარაკი არ გინდა, მერე ვისაუბროთ, ბექა რომ შეხვედრას გთხოვს და დათანხმდები.
- აქ ერთადერთი წინასწარმეტყველი მე ვარ და შენ ტყუილად ცდილობ ჩემზე შთაბეჭდილების მოხდენას. - სიგარეტს უკიდებს გოგო და აივანთან მიდის.
- ხოო, მაგაზე... - ისევ გიორგის ამბავი მახსენდება. დაჭიმულ კისერს ვიზელ და გოგოს ვუყურებ. - იცი გუშინ გიორგიმ რა მითხრა?
- რა? - ნანიკო ისე მიყურებს, რომ მგონი ბექაც კი ავიწყდება.
- სოფის უნდა დავშორდეო. - ჩუმად ვამბობ. თითქოს ვინმე გაიგებდეს ჩვენს მეტი.
- ვამბობდი! - გაოგნებული სახე აქვს გოგოს. - ვამბობდი, ვიცოდი, მაგრამ მაინც შოკში ვარ!
- გთხოვ, საღამოს არაფერი შეიმჩნიო, რა...
- ვიცი, არ მინდა, მაგის შეხსენება. - თავს აქნევს უკმაყოფილოდ. - ერთი თვე მივეცი, გახსოვს? არც კი გასულა, იმდენად ცუდად ჰქონიათ საქმე. და ახლა სოფის გამგზავრების ამბავიც მესმის. ანუ რომ მიკვირდა, ასე მარტივად როგორ გადაწყვიტათქო.
- ხო, გიორგიც ამბობს, რომ მათი გაციებული გრძნობები ორმხრივია. ძალიან მიკვირს ნანი. ამდენი წლის შემდეგ...
- მე არ მიკვირს. და იცი კიდეც, რომ ველოდი... სულ ვგრძნობდი, რომ სოფი ზედმეტი იყო.
- ნუ ხარ ასეთი უხეში, რა. ეგ რა შუაშია? - ვუბღვერი გოგოს.
- შენსა და გიორგის შორის. რას ჰქვია, რა შუაშია. თქვენ ორივე დებილები იყავით, მაგრამ სოფი მაინც ზედმეტი იყო.
- ნანი, მშვენივრად იცი, რომ ჩემი გრძნობა ცალმხრივია და იყო ყოველთვის.
- ძალიან გულუბრყვილოდ ჟღერს, დღემდე ამის რომ გჯერა. - ეღიმება გოგოს.
- და გიორგი სოფის ჩემ გამო არ შორდება.
- კარგი, კარგი. - სიგარეტს სანაგვეში აგდებს ის და ისევ ჩემს წინ ჯდება. - შეიძლება მართალი ხარ და ვხვდები, რომ მეც ზედმეტი მომდის ხოლმე ხან. თუმცა, აღიარე, რომ რაღაცებს შენზე მალე ვხვდები.
- როცა საქმე შენ გეხება, მაშინ ვერა. მიხარია ბექას ჩამოსვლა და ახალ ამბებს ველოდები.
ნანიკოს ეცინება და ყავის გასაკეთებლად დგება.


***
მთელი თუ არა, ნახევარი თბილისი მაინცაა დავითის სახლში. საბედნიეროდ სამეზობლოსგან შორს ცხოვრობს, თორემ მის გვერდით ცხოვრება ნამდვილი ტანჯვა იქნებოდა. ყველა იქაა. ვცდილობ სოფისთან ბუნებრივად მოვიქცე და ჩემი უხერხულობა არ შევიმჩნიო. არც ისე კომფორტულია მისთვის უდარდელად გაღიმება, როცა რაღაც ისეთი ვიცი, რაც მან ჯერ არა და თან ეს ამბავი კარგი სულაც არაა. გიორგის ვუღიმი და ლუკასთან მივდივარ, რომელიც აივანზე დგას ნაცნობებთან ერთად.
- დეჟა-ვუს შეგრძნება მაქვს. - ლოყაზე მკოცნის ბიჭი და ჩემს წელზე ასრიალებს ხელს.
- იცი, რომ მაშინ არ მომეწონე?
- ხოდა გამოსწორება ვცადე. - თვალს მიკრავს და ლუდის ქილას მაწვდის. ვართმევ, მაგრამ არ მგონია დავლიო. ბიჭი ჩემს ხელს იჭერს და მეგობრებისკენ მივდივართ. დავითი და გიორგი ბილიარდს თამაშობენ. სოფის გვერდით ვჯდები. გოგო ნანიკოს სამაიაზე ელაპარაკება. ვუსმენ და თან ბიჭებს ვადევნებ თვალს. რამდენჯერმე გიორგის მზერასაც ვაწყდები და ვხვდები, რომ მას და სოფის ჯერ არ უსაუბრიათ. ბიჭი ლუკას უთმობს ჯოხს და თვითონ ლუდის ქილას იღებს.
არ მგონია ეს წყვეულება ჩვენთვის იყოს. დავითის დანარჩენი სტუმრები კარგად ერთობიან. მუსიკაც ხმამაღალია და სასმელიც არის, მაგრამ აქ, ჩვენს შორის უცნაური აურაა. ალბათ იმიტომ, რომ ვიცი, უმრავლესობა რაღაცას მალავს. რაღაც აქვს სათქმელი და აყოვნებს. ელოდება შესაფერის დროს. ამასობაში კი გარემო რაღაცნაირად მძიმდება. არ ვიცი, ამას სხვებიც ამჩნევენ თუ არა, მაგრამ ჩემთვის დღევანდელი წვეულების განწყობა არ არსებობს.
- თქვენი იუბილე ხო არ გადაიდო? - გვეკითხება დავითი.
- არა. ისევ ათში გიწევს ჩვენი ხათრით კონცერტზე დასწრება. - ვუცინი დავითს. არ უყვარს მსგავსი ღონისძიებები.
- ეს ჩემს სიყვარულს ამტკიცებს თქვენს მიმართ. არაუშავს. გრძნობების გამოვლენის საშუალება მეძლევა. - ბიჭიც იცინის და თვალს მიკრავს.
- მოდი გულახდილები ვიყოთ. არ გვჭირდება შენი სიყვარულის დამტკიცება, ასე, რომ არც ვალდებული ხარ, დარბაზში ადგილი დაიკავო. - ლუდს სვამს ნანიკო და ქილაზე ფრჩხილებს აკაკუნებს.
- მთელი ეს წლებია მხოლოდ იმას გიმტკიცებ, რომ შენთან საქმე არ მაქვს. ვერ გავიგე, რა გინდა? - ბილიარდის ჯოხს ეყრდნობა დავითი.
- გაქრეს შენი უსაქმური სიფათი.
- აქ ვინმემ დაგპატიჟა?
- კი, შენ.
- ხოდა სიტყვები უკან მიმაქვს. დადე ჩემი ლუდი და დაახვიე აქედან.
- ხალხო! - იცინის სოფი. - ოდესმე თქვენს შორის სიმშვიდე დამყარდება?
- არასდროს! - ერთდროულად ამბობს ორივე და ყველას გვეცინება.
- დღეს ომი არ გინდათ, არ მინდა ცუდი მოგონებები. - თავს აქნევს გოგო და ისევ კისკისებს. სოფის ვუყურებ. ვერ ვხვდები წამოსცდა თუ გააზრებულად თქვა. მერე გიორგისკენ ვაპარებ თვალებს და მის დაბნეულ მზერასაც ვხედავ. მაშინვე ვიხედები, რომ ჩემს თვალებს არ წააყდეს. ვიცი, მერე მე მომიწევს იმაზე საუბარი, რაც სულაც არაა ჩემი სათქმელი.
- დაგაგვიანდა, დაო. ჩვენგან საკმარისი კოშმარული დღეებია უკვე შენს მეხსიერებაში. - ლუდს იღებს დავითი და სანამ ისინი საუბარს აგრძელებენ, ჩემს გვერდით ლუკა ჯდება. ბიჭი მიღიმის და ჩემს თითებს იჭერს. ვეკითხები, როგორი დრო გაატარა თავისი ნათესავის დაბადების დღეზე და ისიც მოკლედ მიყვება. დღეს მისი ხმაც სხვანაირია. იქნებ მასაც არ უნდოდა წვეულებაზე მოსვლა? ან იქნებ ჩემ გამოა? იქნებ ისევ მამჩნევს, რომ ფიქრებს უფრო მეტ დროს ვუთმობ, ვიდრე აქაურობას და მისთვის უკვე მოსაბეზრებელი ვხდები? არა, ეს არ ეტყობა, რადგან ისევ ყურადღებიანია. მერე ცეკვასაც მთავაზობს და უარს არ ვეუბნები. მინდა ამ უცნაურად დაძაბულ გარემოს რამე შევუცვალო. იქნებ უკან დაბრუნებულს ყველაფერი სხვანაირად მომეჩვენოს?
ჯერ პირველ სართულზე ჩავდივართ. რამე ცოტა უფრო მაგარი დავლიოთო, ლუკა მეუბნება და ეზოში მოწყობილ პატარა ბართან მივყავარ. უარის მიუხედავად, ერთ ჭიქა არაყს ვსვამ. როგორც ჩანს, რაღაც არომატიზატორი აქვს, რადგან არც ისეთი საშინელი გემო აქვს, როგორც ჩვეულებრივს. ცოტა ხნით ნაცნობთან ჩერდება, მერე კი ვცეკვავთ. ხმამაღალ და რიტმულ მუსიკას ახლოს ვუშვებ ჩემს სხეულთან, მაგრამ გონება ისე მიჯნავს, რომ მეშინია, ჩემს მოძრაობებს არ დაეტყოს, რამდენად უემოციოა ჩემი ცეკვა. ლუკა ხელს არ მიშვებს, მარტო არ მტოვებს. მისი სიახლოვე უხდება მუსიკას, უხდება ცეკვას, მაგრამ ვერ ვახდენ ფიქრებს. ერთხანს ვღიზიანდები კიდეც, რომ ნაცვლად იმისა, საღამო გავითავისო, ჩემს აივანზე ვრჩები და გიორგის ვუსმენ. ვუსმენ, როგორ მიყვება, რომ სოფისთან დაშორებას აპირებს. ხანდახან მათი საუბარიც კი ჩამესმის ყურებში. ჩემი გამოგონილი დიალოგი თავში ხანძარს მიჩენს და ასე მგონია ეს ხმაურიანი მუსიკა უფრო და უფრო აღვივებს მას.
ლუკას მხარზე ვეყრდნობი და ვეუბნები, რომ ჯობია უკან დავბრუნდეთ. მთანხმდება, ჩემსკენ იხრება და ტუჩებზე მოწყვეტით მკოცნიც. ვბრუნდებით და კიბისკენ წასულს თვალი აივნისკენ გამირბის. იქ კი ზურგით მდგომ გიორგის ვხედავ, რომელიც სიგარეტს ეწევა და შემდეგ კიბეზე ასულებს თვალს გვავლებს. არ ვიცი, რატომ, მაგრამ შიგნით ყველაფერი მემღვრევა. არც ის ვიცი, რატომ მაქვს სინანულის შეგრძნება. უკვე ლუკას ხელსაც კი ვეღარ ვგრძნობ, მხოლოდ ვხედავ, რომ მაჯაზე მახვევია მისი თითები და ოთახისკენ მივყავარ. შიგნით შევდივართ, მაგრამ შორიდან ისევ ვგრძნობ მის მზერას და თავში ყველაფერი მერევა. წასვლა მინდა. გუშინვე ვგრძნობდი, რომ ეს წვეულება შეცდომა იქნებოდა.
- ამას შეხედეთ. - ვჯდები თუ არა დივანზე, ნანიკო მე და სოფის გახსნილ შეტყობინებას გვაჩენებს, სადაც წერია, რომ ვიღაცას მასთან შეხვედრა უნდა ამ დღეებში, თუ სცალია და რომ მოენატრათ.
- ვინაა? - გაკვირვებული ეკითხება მას სოფი. მე კი ვიცი ვინცაა და გოგოს ვუცინი, როცა ჩემი რამდენიმე საათის წინ ნათქვამი სიტყვები მახსენდება.
- ბექა. - თავს აქნევს ის და ღიმილი ეპარება.
- ჩამოვიდა? - თვალები უფართოვდება. - რა მაგარია... როდის?
- ერთი კვირააო. დღეს შევხვდი შემთხვევით.
- და მერე? უნდა შეხვდე ხო?
- ხო, რა ვიცი. იმას მაინც გავიგებ, რა უნდა.
- ორი წლის შემდეგ რომ ისევ შენს ნახვას აპირებს, რთული მისახვედრი არაა, რა უნდა, ნანი. - თვალს ვუკრავ გოგოს.
- რაა? ტიპი ძლივს გაექცა და ისევ ამასთან შეხვედრა უნდა? - ფხუკუნებს დავითი. - ან რას ჩამოდიოდა. აზრზე არაა, რომ სიტუაცია გაუარესებული დახვდება აქ და ნომერი მომეცით, გავაგებინო. ტეხავს.
- სანამ საკუთარი თავის გაუარესებულ ვერსიად გადაქცეულხარ, ჯობია დამშვიდდე. - ტუჩებს მუწავს ნანიკო და თვალებს ატრიალებს.
- მაინც ვერ ვხვდები, ტიპს რამდენად ეკეტება შენზე, რომ შენი იდიოტური ჭირვეულობა გაპატია. ვაახ ჩემი, შანსი ჰქონდა, მოგიშორა და ისევ გაბამს. - ნანიკო აღარ უსმენს და ჩვენ გველაპარაკება დავითი.
- ხო არ ეჭვიანობს? - ყურთან მეჩურჩულბა ლუკა და ეღიმება.
- არაა. ის სპეტაკი ზიზღი რეალურია. ძნელი დასაჯერებელია, მაგრამ ასეა.
- და შენ რა გჭირს? - თვალებში მაკვირდება ის და თითებს ჩემს ლოყაზე ასრიალებს.
- გამოუძინებელი ვარ. ცოტა ადრე წავალ. ხო არ გეწყინება?
- არა. ერთად წავიდეთ.
ლუკას ვუღიმი და მის თითებს ვიჭერ. ჩემი სულ ესმის, ყოველთვის ესმის და ვერ ვხვდები, ეს როგორ ხდება.
- შეგირიგდა სესილი? - ჩუმად ვეკითხები სოფის.
- კი, მეორე დღესვე. - ეცინება გოგოს. - საღამოს სახლში რომ მოვიდა თქვენი რეპეტიციიდან, დამსვა და ყველაფერი დაწვრილებით მომაყოლა.
- გეუბნებოდი.
- ხო. მოულოდნელი იყო და გავბრაზდიო. უნდოდა, რომ იქ ვყოფილიყავი, მაგრამ არაუშავს. კარგია დავითმა ეს წვეულება რომ გააკეთა. ბევრი ნაცნობი ვნახე ერთად. ნეტა ხატია და ლაშაც აქ იყვნენ. - ამბობს გოგო დანანებით და თავის ლუდის ქილას დაჰყურებს.
- ჩამოვლენ იქამდე არ იდარდო. ლაშა იუბილეზე ხომ უნდა იყოს.
- ხო, მართალი ხარ. - თავს აქნევს სოფი და ოხრავს. - არ ვიცი იქ მეგობრების გარეშე როგორ გავძლებ. - ამბობს ის და სანამ პასუხს გავცემდე, გოგო კარისკენ იხედება, სადაც გიორგი დგას. ბიჭს ალბათ მისი სიტყვები ესმის, მაგრამ აზრს ვერ ხვდება და დაბნეული და მოღუშული უყურებს. სუნთქვაშეკრული ვაცქერდები სოფის, რომელიც საკმაოდ მშვიდად იღებს გამოჭერის ფაქტს. მკრთალად ეღიმება და სანამ ადგებოდეს ამბობს. - არც ისეთი რთული იქნება ყველაფერი.
სოფი ოთახიდან გადის და გიორგიც მას მიჰყვება. ჰაერს ხარბად ვუშვებ ფილტვებში და გამშრალ ყელს ლუდით ვისველებ.
- ადრე თუ გვიან დადგებოდა ეს მომენტი. - ბუტბუტებს წარბებაწეული ნანიკო.
- მგონი რაღაც დაძაბულობაა. - ამბობს ლუკა და გაწბილებულივით მუწავს ტუჩებს.
დაახლოებით ერთი საათი გადის, მაგრამ არც ერთი არ ჩანს. მოგვიანებით კი დავითი გვეუბნება, რომ გიორგი და სოფი წავიდნენ. ვღელავ, რადგან ვიცი, რომ წინ რთული საუბარი ელით. რაც არ უნდა იყოს, პირველ რიგში ორივე ჩემი მეგობარია.
მალევე ვიშლებით ჩვენც. დავითის სახლს კვლავ ხმაურიანს ვტოვებთ და ნანიკოს მანქანით გავდივართ. გოგო სახლში მტოვებს. ლუკაც ჩემთან ჩამოდის და მომყვება. მეგონა სახლში აპირებდა წასვლას, და ასეც მერჩივნა, მაგრამ მერე ვხვდები, რომ მარტო დარჩენილი ისევ სოფისთან და გიორგისთან უნდა ვიყო. იქნებ ბიჭის აქ ყოფნამ, ცოტა ხნით მაინც ყურადღება გამაფანტვინოს?
- ძალიან ცნობისმოყვარე ვიქნები გიორგიზე და სოფიზე რომ გკითხო? - გვერდით მიჯდება დივანზე ლუკა.
- რა უნდა მკითხო? - ლამის გამეცინოს, ისიც კი მათზე მელაპარაკაება.
- თქვენ რაზე საუბრობდით მანამდე არ ვიცი, მაგრამ მათი გაპარვა ცოტა უცნაურად მომეჩვენა. დაძაბულობა აქვთ?
- ლონდონში მიდის სოფი, სამსახურმა მაგისტრატურა დაუფინანსა. გიორგიმ არ იცოდა. წეღან გაიგო. - თვალებს ვისრეს. საშინლად მეძინება.
- გასაგებია. - თავს აქნევს ლუკა ჩაფიქრებული. - მგონი ეს არც ისეთი პრობლემური ამბავია, თუ სხვა რამეც არ არსებობს.
- ეს უკვე ძალიან ცნობისმოყვარე ადამიანის ნათქვამია. - ვუღიმი ბიჭს.
- ხო, ხან საერთოდ არ ჩანს ხოლმე ბარიერები და დანახვა მიჭირს. - ეცინება. - ძალიან გეძინება ხო? - მეკითხება, ჩემსკენ იხრება და თმას ყურზე მიწევს.
- თმაზე მეხები და შეიძლება ახლავე გავითიშო.
- სანამ გათიშულხარ... - ლუკა ლოყაზე მკოცნის. - იქნებ ერთი-ორი კოცნა მოგპარო. - შემდეგ ჩემს ბაგეებს ეხება. ვღელავ და არ ვიცი, რატომ. მისი შეხებისას თავი ასე არასდროს მიგრძვნია. ვყვები მის კოცნას, მაგრამ დარწმუნებული არ ვარ, რომ ამის სურვილი მაქვს. არც მის ხელებს ვუკრძალავ ჩემი კაბის ქვეშ მოექცნენ და ურცხვად გაიკვლიონ გზა წელამდე, მაგრამ მოუსვენრობა მიპყრობს. ვხუჭავ თუ არა თვალებს, ვხედავ, როგორ უყურებს გიორგი ჩემი და ლუკას ცეკვას ქობულეთში, როგორ გვავლებს თვალს დავითის სახლში კიბეზე ამოსულებს და გული ისე უცბად მიჩქარდება, რომ ერთი წამით ჰაერის უკმარისობასაც კი ვგრძნობ.
ბიჭი ჩერდება და დივანზე ჩემს ზემოდან მოქცეული დამყურებს. იმასაც კი ვერ მივხვდი, ასეთ მდგომარეობაში როდის აღმოვჩნდი.
- რატო არ მაჩერებ? - მეკითხება ის. მე კი დაბნეული და აღელვებული ვუყურებ მის ცისფერ თვალებს, რომლებიც პასუხის მოლოდინით მაცქერდებიან.
- მგონი დავიკარგე. - ვეუბნები ჩუმად. ლუკას ეღიმება, ერთი წამით ჩემს ლოყაზე ასრიალებს თითებს და შემდეგ დგება. მეც ვჯდები და კაბას უხერხეულად ვისწორებ. ბიჭი ონკანიდან წყალს ისხამს და სვამს.
- არ დაკარგულხარ, - მეუბნება და ჩემს წინ დაბალ მაგიდაზე ჯდება. - ეცადე, მაგრამ არ გამოგივიდა.
- არა, ლუკა... სხვა რამეს ვგულისხმობ. მე... როგორ გითხრა... - ენა მებმება. თავგზა მაქვს არეული და სახეზე თითებს ვისვამ.
- მე ვერ გამომაპარებდი იმ ფაქტს, რომ ჩემთან არასდროს ყოფილხარ. - მეუბნება ის დარწმუნებით და წარბებს ზემოთ სწევს. მერე წყლის ჭიქას მაწვდის. ვართმევ და კამკამა სითხეს დავყურებ. სხეულზე ეკალი მაყრის. უკვე საშინლად მთრგუნავს ის ფაქტი, რომ ვერც ოთოს დავუმალე ჩემი მონდომება და ვერც მას.
- შენ ვერც კი წარმოიდგენ, ლუკა, როგორ არ მინდა ამ ყველაფრის მოსმენა.
- ვიცი. მეც ვამბჯობინებდი, რომ ეს საუბარი არ შემდგარიყო. იმიტომ, რომ თავიდან ყველაფერი კარგად დაიწყო.
- ჩემი თუ გჯერა, უზომოდ მინდოდა, რომ ასევე გაგრძელებულიყო. - ვუყურებ ბიჭს, რომელიც თავს მიქნევს. წყალს ვსვამ და ჭიქას მაგიდაზე ვაბრუნებ. ლუკა ჩემს თითებს იჭერს.
- დავნებდი, თორემ, დამიჯერე, ასეც იქნებოდა. - მეუბნება დარწმუნებით. - შეიძლება ტრაბახს ჰგავს, ჩემგან გასაკვირი არცაა, ხომ იცი, მაგრამ მართლა ასეა.
- მაშინ რატომ, ლუკა? მე შეიძლება სუსტი ვიყავი, მაგრამ შენ რატომ დაიხიე უკან?
- საკუთარ თავზე დიდი წარმოდგენა კი მაქვს, მაგრამ სხვების სისუტით არ ვსარგებლობ, მარიამ. - მეუბნება ბიჭი და ეღიმება. - არ მოგწონს ასე რომ მოგმართავ ხო?
- საიდან მოიტანე? - მინდა არ შევიმჩნიო, რომ ლუკა მართალია, მაგრამ იმასაც ვერ ვხვდები, რამე აზრი თუ აქვს ამას. უკვე დარწმუნებული ვარ, რომ ის ოთოზე გაცილებით ბევრ რამეს ხვდება.
- მართლა გგონია, ვერ შევამჩნიე, რომ მარიამით მარტო გიორგი მოგმართავს? - ბიჭი ჰაერს ხარბად უშვებს ფილტვებში. მეც მას ვბაძავ. ხელებს მისი თითებისგან ვითავისუფლებ და სახეზე ვიფარებ. უზომოდ მსიამოვნებს სიბნელე. ნეტა ახლა ყველაფერი გაქრეს. ყველა ჩემი ფიქრი და ყველა სიტყვა, რომელიც უნდა მოვისმინო. - და ეგ არაა ერთადერთი, რაც შევამჩნიე. უბრალოდ, ვერ ვხვდები, ერთმანეთს რას უკეთებთ?
- ეს ცალმხრივია, ლუკა. - ხმა მებზარება.
- არ არის.
- კი, არის და არ მინდა შენთან ამის განხილვა. - ხელებს ვიშორებ სახიდან და ბიჭს ვუყურებ. - ისედაც უსამართლოდ მოგექეცი და ახლა შენ რას აკეთებ? რაზე მელაპარაკები?
- ვაღიარებ კი, ნორმალური არაა, რომ გოგოს, რომელიც მომწონს ვაჯერებ, რომ მისი სიყვარული ორმხრივია, თან სხვასთან. მაგრამ არ მიკვირს. ჩემთან ნორმალური რაღაცები იშვიათად ხდება, მარი. - მხრებს იჩეჩავს ბიჭი. - ვხვდები, რომ თავს უხერხულად გრძნობ, მაგრამ ამაზე იმიტომ გელაპარაკები, რომ როცა წავალ, ზუსტად იმაზე ფიქრს არ მოჰყვე, თითქოს ცუდად მომექეცი.
- როდის მიხვდი? - გაყინულ თითებს ერთმანეთში ვხლართავ.
- ეჭვი ჩვენი გაცნობის საღამოდანვე მქონდა, მაგრამ მხოლოდ ეჭვმა ვერ მათქმევინა შენზე უარი. მაშინ დავრწმუნდი, მეგობრებზე რომ მელაპარაკებოდი ბარში.
- მითხარი გიორგი მოკლედ ახსენეო. - მახსენდება მისი ნათქვამი. - ამით გამომიჭირე?
- ზოგადად მათზე, ვისაც მალავენ, ცოტას საუბრობენ. ალბათ იმიტომ, რომ ეშინიათ, რამე ისეთი არ წამოსცდეთ, რითიც გაიყიდებიან. მაგრამ, ზუსტად ეგ ფაქტი, რომ ცოტას საუბრობ, უკვე ყველაფრისმთქმელია.
- შეიძლება მართალი ხარ, მაგრამ მაგ დროს მართლა ვცდილობდი შენთან დაახლოებას. მართლა ხარ ის ადამიანი, ვისთან ერთადაც კარგად ვგრძნობ თავს და ძალიან მინდოდა, ყველაფერი ისე გაგრძელებულიყო, როგორც მაშინ იყო.
- მაგის მჯერა მარი. და მიუხედავად იმისა, რომ არასდროს მყვარებია, შენი მესმის. მაგრამ თან არ მესმის. - თავს აქნევს ლუკა და შუბლს ჰკრავს. - არ მესმის ამის დამალვა როგორ შეძელი, ან რატომ გადაწყვიტე საერთოდ.
- ჩვენ მეგობრები ვიყავით. დასაწყისიდანვე.
- არ მჯერა.
- ასე იყო და არ აქვს მნიშვნელობა გჯერა თუ არა, ლუკა.
- აჰ, ახლა გასაგებია. ამას აჯერები თავს ხო? მეგობრის დაკარგვა არ გინდოდა ალბათ. - წარბებს სწევს ის.
- ახლა მგონია, რომ ნანიკომ სქესი შეიცვალა და ის მიზის წინ.
- ნანიკო! ღმერთო, ვეთაყვანები მის მოთმინებას. მე ამდენი წელი ამას ვერ შევინახავდი. ძალიან მალე და მარტივად ჩაგიშვებდი.
- ლუკა... - შეშინებული ვუყურებ. ვერ ვხვდები, რას ნიშნავს მისი სიტყვები.
- ნუ დარდობ. - ეცინება. ეცინება და ვერ ვიჯერებ. - შეიძლებოდა ცდუნების მომენტი ყოფილიყო, მაგრამ დღეის მერე არ მგონია, გიორგი კიდევ ვნახო. ახლო მომავალში მაინც.
- სულაც არაა სასაცილო.
- გეთანხმები. - მაგიდაზე აწყობს ხელისგულებს ის და რამდენიმე წამით ორივე ჩუმად ვართ. - შენი აზრით, უკან მხოლოდ იმიტომ დავიხიე, რომ გამოვიცანი, შენს თავს რა ხდებოდა? ნწ, არა. მხოლოდ ეს რომ ყოფილიყო, ყველაფერს გავაკეთებდი მარი და ეს საუბარიც არ იქნებოდა ახლა. მაგრამ მეორე მხრიდანაც ბევრი რამ დავინახე. იცი, ატრაქციონებზე მე და გიორგი მარტო რომ დავრჩით, რა მითხრა? - ქვემოდან მიყურებს ლუკა. ყურებს ვცქვეტ, ისე მაინტერესებდა მაშინ მათი მაშინდელი დიალოგი... - მარის სჭირდები და გული არ ატკინოვო. ეს მითხრა და მაინც ვამჩნევდი, რომ ეჭვიანობდა...
- ლუკა, ეგ...
- ეგ მეგობრული ეჭვიანობა არ ყოფილა. მაშინ, რატომ ნანიკო არ ეჭვიანობდა? მას უბრალოდ არ მოვწონდი.
- ასე არაა...
- ვიცი, როგორცაა. უბრალოდ შენთვის არ მოვწონდი, რადგან ისიც ფიქრობს, რომ გიორგის შენს მიმართ გრძნობები აქვს. მეგობრები შეყვარებულებსა და პარტნიორებზე არ ეჭვიანობენ. მხოლოდ მათზე ვინც ახალ, პოტენციურ მეგობრად ეჩვენებათ. მე კი, გეფიცები, - ხელს სწევს ლუკა. - შენს მიმართ მეგობრული დამოკიდებულება არასდროს მქონია.
მის გამომეტყველებაზე მეცინება, მაგრამ თავში ისეთი ქაოსი მაქვს, რომ მეშინია, ვერ გადავრჩები.
- თავში ერთი რჩევა მიტრიალებს, მაგრამ ვიცი, რომ აზრი არ აქვს თქმას.
- ვხვდები, რაც არის და მართალი ხარ, აზრი არ აქვს.
- მგონი პირველად ხდება, რომ მაგრად არ მისწორდება, მართალი რომ ვარ. - ეღიმება ბიჭს და ფეხზე დგება. - აბა, გამაცილებ?
მეც ვდგები და ლუკას კარამდე მივყვები. ბიჭი ზღურბლთან ჩერდება, ჩემსკენ ბრუნდება და გულში მიკრავს. მეც ხელებს ვხვევ.
- ილოცე, რომ გიორგი არსად შემხვდეს. - მეუბნება.
- ლუკა!
- კარგი, ვხუმრობ. საიდუმლოს შენახვა შემიძლია.
- როცა შემხვდები, თვალს ხომ არ ამარიდებ? - ვეკითხები მას და მახსენდება, რომ ოთომაც ზუსტად ეს მითხრა წასვლამდე.
- ეგ შეუძლებელია. კი ვშორდებით, მაგრამ მშვენიერების აღქმის უნარს არ ვკარგავ.
- ძალიან კარგი ხარ. - მეცინება და ლოყაზე ვკოცნი.
- საუკეთესო. - მისწორებს და ისიც მკოცნის. - ბედნიერად, მარი.
- ბედნიერად, ლუკა.
კარს ვხურავ და რამდენიმე წამით ზურგით ვეყრდნობი. ვცდილობ, გავაცნობიერო, რომ ჩემი ცდა, ვყოფილიყავი ბედიერი ძალიან კარგ ადამიანთან ერთად, უკვე მეორედ იყო ფუჭი. საძინებლისკენ მივდივარ, საწერი მაგიდის უჯრიდან ფურცლებს ვიღებ და საწოლზე ვჯდები. მკერდში სიმძიმეს ვგრძნობ, მაგრამ ამასთან ერთად თავისუფლებასაც. ალბათ ეს იმის გამო, რომ ლუკას აღარ მოვატყუებ. სამაგიეროდ, მას ჩემი საიდუმლო მიაქვს. ვერ ვიჯერებ, რომ ამდენი წლის შემდეგ ნანიკოს გარდა კიდევ ვიღაცას გავანდე გიორგის მიმართ ჩემი გრძნობების შესახებ. თავში ისევ ბიჭის სიტყვები ჩამესმის. ყველაფერი, რაც კი ილაპარაკა. ის მიხვდა და ვერ ვიჯერებ, რომ ასეთი ამოსაცნობი ვიყავი. საქაღალდიდან ფურცლებს ვიღებ და დავყურებ. რატომ მეუბნებიან ლუკა და ნანიკო, რომ ჩემი გრძნობები ცალმხრივი არაა? ის, რაც აქ წერია, უბრალოდ საკუთარი თავის დაბრმავებაა? მაშინ რატომ არსებობდა ჩვენს ცხოვრებაში სოფი? თუ გიორგი ჩემს მიმართ რამეს გრძნობდა, რატომ არაფერი მითხრა? თუ სოფისთან იყო მარტივი თავისი გრძნობების გამხელა, ჩემთან რატომ გაუჭირდა? ორი ვარიანტია: ან მე ვარ სულელი ან სისულელეა ეს ყველაფერი. ამაზე ფიქრი კი მხოლოდ მცდელობა, რომ უარესად გავხდე გამოვლილის შემდეგ.


22 აგვისტო, 2019 წელი
***
კარზე ზარის ხმა მაღვიძებს. დილის თერთმეტი საათია. ალბათ ნანიკოა. ვდგები და გასაღებად მივდივარ. თავი გაბრუებული მაქვს და მიმავალს გუშინდელი საღამოს კადრები უკან მომყვებიან. დედაა და მისი დანახვისასღა მახსენდება, გუშინწინ რომ მითხრა, ფარდები უნდა გამოგიტანოვო. მაიკო სახლში შემოდის და მეხვევა. საყვედურსაც ასწრებს, აქამდე რატომ გეძინაო. მერე სამზარეულოში შედის და იქაურობას ათვალიერებს. მაცივარს ამოწმებს და მაღაზიიდან ნაყიდ პროდუქტებს შიგნით აწყობს.
- დე, რამდენჯერ გითხრა, რომ ნუ ყიდულობ ჩემთვის ნურაფერს. ზოგი რამე მიძველდება და ვყრი. - ელექტოჩაიდანს ვრთავ და ფინჯნებს ვიღებ. - დალევ ყავას?
- არ მინდა, მამაშენთან ერთად დავლიე. მიდი შენ გამოფხიზლდი. - მეუბნება მაიკო და თავის საქმეს აგრძელებს.
- აუ, მაიკო ხო არ გეჩქარება? კიდევ ერთი საქმე რომ მოგცე ფარდების გარდა? - ვეხუტები ზურგიდან დედიკოს.
- არ მეჩქარება, რა საქმეა აბა.
- ბალიშის პირი მაქვს ერთი, ცოტა დიდია და მოჭრა უნდა.
- წავიღებ დედი, საკერავი მანქანა ხო დასჭირდება.
- არ უნდა, არა, ხელით ამოუხვიე რა.
- კარგი. - ეცინება ქალს და თავს აქნევს. ხვდება, რომ მეზარება ბალიშის პირის გამო ცხელ ქუჩებში სიარული.
ყავას ვიკეთებ, ვსვამ და თან დედას ველაპარაკები. შემდეგ აბაზანაში შევდივარ შხაპისთვის. გამოსულს მობილურზე მირეკავენ. გამყიდველი ქალია, მატერიების ბაზრობიდან. მეუბნება მივიღეთ ახალი ნაჭრები და თუ გინდათ სანახავად მოდითო. მეც სწრაფად ვწესრიდგები, თითქოს ერთ საათში ყველაფერს გაყიდდნენ. მაიკოს ბალიშის პირს ვუტოვებ და მისი წუწუნის მიუხედავად, მაინც გავრბივარ სახლიდან.
საცობების გამო ქალაქის ბოლოში გასვლას დიდხანს ვანდომებ. უკვე ბაზრობაზე შესული ვაცნობიერებ, რომ მობილური მანქანაში მრჩება და უკან მიბრუნება ძალიან მეზარება. გამყიდველი ქალი გახარებული იცინის ჩემი დანახვისას და მაღაზიაში მეპატიჟება. ვათვალიერებს ახალ მატერიებს და ძალიან მომწონს ორი მათგანი. ერთი მუქი ლურჯია, მეორე კი მუქი იასამნისფერი. ერთმანეთს ძალიან უხდებიან. მატერიის რაოდენობა დათვლილი მაქვს, ამიტომ აღარ ვფიქრობ. რამდენიმე ხვეულა ნაჭერს ვყიდულობ, მაგრამ შემდეგ მახსენდება, რომ მანქანამდე ვერ მივიტან. ქალი ისეთი გახარებულია ასეთი მომგებიანი კლიენტით, რომ უფასოდ მთავაზობს მანქანამდე მატერიების მიტანას, მაგრამ თავის შეგირდს ვერ პოულობს. რამდენიმე წუთიანი ლოდინის შემდეგ, შავგვრემანი გამხდარი ბიჭი მოდის თავისი ურიკით და მეხმარება.
მეცინება იმ ფაქტზე, რომ მაინც მშობლების სახლში მიწევს გასვლა ხვეულების დასატოვებლად. მამა მეხმარება. მატერიებს მაიკოს სამუშაო ოთახში ვაწყობთ და სახლში ვბრუნდები. გზად ნანიკო მირეკავს და მაშინღა მახსენდება, რომ მობილური უკვე რამდენიმე საათია უპატრონოდ გდია. და მახსენდება ისიც, რომ გოგომ არ იცის, ლუკას რომ დავშორდი. გზად ყველაფერს ვუყვები.
- გაოგნებული ვარ იცი? და თან ძალიან ვეჭვიანობ. - მეუბნება გოგო.
- რაზე? - მეცინება.
- მეგონა შენი საიდუმლო მარტო მე უნდა მცოდნოდა. შენ კიდევ პირველივე შემხვედრს მოუყევი.
- ნანი, დარწმუნებული ვარ, კარგად ხვდები, რომ ლუკა პირველივე შემხვედრი არაა. თანაც, გითხარი, რომ ყველაფერს თვითონ მიხვდა.
- შეგეძლო გეთქვა, გეჩვენება, ასე არააო.
- არ მინდოდა მისი მოტყუება. ისედაც ძალიან ცუდად ვგრძნობდი თავს მასთან. გთხოვ, ისტერიკებს ნუ მიმართავ. ზუსტად ასეთი უაზრობის გამო დაკარგე ბექასთან ეს ორი წელი.
- კარგი რა... დამანარცხე, რასაც ჰქვია. - მესმის მისი უკმაყოფილო ხმა.
- ლუკას შეეშვი და მითხარი ბექას როდის ხვდები.
- დღეს საღამოს. - ამბობს გოგო და ისევ იმაზე აგრძელებს ლაპარაკს, რომ მისი ნახვა არ უნდა. ამასობაში, ჩემს კორპუსთანაც ვჩერდები, გოგოს ვემშვიდობები, ჩანთას ვიღებ და შიგნით შევდივარ. ძალიან დაღლილი ვარ და ლიფტის გამოძახებას ვცდილობ, მაგრამ ვერ ვახერხებ. ალბათ ისევ გაიჭედა. ნელა მივუყვები კიბეს და თან მობილურში მოსულ იმ შეტყობინებებს ვამოწმებ, რომლებისთვისაც ვერ მოვიცალე. ორი ზარი და ერთი მესიჯია. სამივე გიორგისგან.
„ - შენთან ამოვედი. არ დააღამო. მაიკო დეიდა დამხვდა და მალევე წავიდა. ვსხედვართ მე და ბალუ და გელოდებით.“
მეცინება და გზას განვაგრძობ. ჩემთან ალბათ გუშინდელ საღამოზე სალაპარაკოდ მოვიდა. მერე უცბად ვიაზრებ, რომ შეტყობინება ახლა არ მოუწერია. დროს ვუყურებ. მესიჯი დაახლოებით სამი საათის წინაა მოსული. მოულოდნელად ამოტივტივებული ფიქრები ადგილზე მაშეშებენ. მახსენდება, რომ ჩემი საქაღალდე არ შემინახავს. რომ სავარძელზე დავდე და ზემოდან ბალუ მოვათავსე.
ღმერთო! არა, არა, არა! ოღონდ ეს არა! ღმერთო! სხეული ისე მეყინება, ასე მგონია ნაბიჯსაც ვერ გადავდგამ. ჰაერს ხარბად ვისუნთქავ და მეხუთე სართულისკენ თითო საფეხურის გამოტოვებით მივიწევ. გულამოვარდნილი შევდივარ სახლში. სიჩუმეა. ფურცლები. ღმერთო, ჩემი ფურცლები...
საძინებლისკენ მივდივარ, მაგრამ ფეხები უკან მრჩება. ვიცი, ვიცი, ვიცი. უკვე დიდი ხანია ზღაპერბის აღარ მჯერა. ვიცი, ვიცი. ვიცი რაც დამხვდება იქ. ვიცი. ღმერთო, ნეტავ არ ვიცოდე. ღმერთო, ნეტავ ახლა ყველაფერი გაქრეს. კარიც, რომელსაც შიშით ვუყურებ. გიორგიც, რომელიც ვიცი, რომ შიგნითაა და ფურცლებიც... ჩემი ფურცლები...
ურდულს ფრთხილად ვწევ და კარს ვაღებ. რეალობა გაცილებით საშინელებაა, ვიდრე წარმოსახვა მიუხედავად იმისა, რომ ორივე ერთსა და იმავე სურათს ხატავს. ბალუ საწოლზეა, გიორგი კი სავარძელზე ზის. ისე ზის, თითქოს დიდი ხნის სირბილის შემდეგ, ძალაგამოცლილი ისვენებდეს. ორივე ხელში ფურცლები უკავია. ნაწილი იატაკზე ყრია. კარის გაღებისთანავე თავს მაღლა სწევს და შეკრული შუბლი ეხსნება. ჯერ სავარძელზე სწორდება, შემდეგ კი დგება და ისე, რომ ფურცლებს ხელებიდან არ უშვებს, ტუჩებგახსნილი მიყურებს.
ორი წამით ჩემ წინ მდგომი იცრიცება, თითქოს მინა, რომელიც აქამდე ჩვენ ორს შორის გამჭვირვალე ზღვარს ავლებდა დაიორთქლა. ვგრძნობ, როგორ იკლებს ჰაერი ოთახში. ჩემს თვალწინ დაჰქრის ყველა ის დღე, როცა კალმით და ამ ფურცლებით ხალში ვიჯექი და შეუსვენებლად ვწერდი. მგონია, რომ ლაბირინთში ვარ და ყველა ჩემი უმნიშვნელო მოძრაობაც კი გასასვლელს უფრო ხლართავს.
- მარიამ... - ჩახლეჩილი ხმით ამბობს გიორგი და ჩემსკენ დგამს ერთ ნაბიჯს.
- ასე ნუ მეძახი! - მაშინვე ვაჩერებ. ათი წლის წინ შეგუებული ჩემი სახელის ეს ფორმა საფეთქლებს მიკაწრავს, თითქოს პირველად მესმოდეს. თითქოს პირველად ვაპროტესტებდე.
- მარი, ეს... ეს შენ ხარ? - ფურცლებს ზემოთ სწევს შეცბუნებული. - ეს ჩვენ ვართ?
- ვერ იცანი, ხო? გაჩერდი! - ჩემსკენ წამოსულს ვაჩერებ. კედელს ვეყრდნობი და სახეზე ხელებს ვიფარებ. ყველაფერს წარმოვიდგენდი, გარდა ამ სიტუაციაში მოხვედრისა, მიუხედავად იმისა, რომ ამის შანსი რამდენჯერმე იყო. ახლა კი შიშველი ვარ. ერთიანად შიშველი ვარ მის წინაშე და წასვლა მინდა. გაქცევა, სირბილი მინდა, თუნდაც იმ ლაბირინთში, რომელსაც გასასვლელი არ აქვს. დაღლა, გათიშვა, ძილი მინდა. მინდა დავყრუვდე, დავმუნჯდე, ანდაც სულაც გავქრე. ყველა ჩემი ოცნებები, ჩემი სურვილები, რომლებიც აქამდე არავისთვის არაფრის ახსნას არ საჭიროებდნენ, ახლა განმარტებებს ითხოვენ.
- ღმერთო... - ჩურჩულებს გიორგი და ფურცლებს ისე დაჰყურებს, თითქოს წარსულს ათვალიერებდეს.
- გეყოფა, მორჩი, გთხოვ. დაამთავრე ამის კითხვა! - მაშინვე მისკენ მივიწევ, ქაღალდებს ხელიდან ვტაცებ და ოთახის მეორე კუთხისკენ ვისვრი. თავისუფლებამინიჭებული ფურცლები, ჰაერში ლივლივით ეშვებიან იატაკისკენ. - ოღონდ ახლა წადი, გთხოვ. ოღონდ ახლა წადი. - ჩემს ხმაში აქამდე გაუგონარ მუდარას ვმჩნევ და საკუთარი თავი მძულს.
- ოღონდ ახლა ნუ მაიძულებ ამას. - თავს აქნევს ის და კიდევ ერთ ნაბიჯს დგამს ჩემსკენ.
- ვერაფერს ვერ ავიტან, ახლა რაც არ უნდა მითხრა, გიორგი. ვერ გავუძლებ... ახლა ვერა... - ცრემლებს ვიწმენდ, მაგრამ აზრი არ აქვს, ლოყები მაინც მისველდება.
- მარი, - ჩემსკენ გამოწვდილი ხელებისგან თავის დასაღწევად უკან ვიხევ, მაგრამ ვერ ვასწრებ. გიორგი ჩემს სახეს თითებში იქცევს და ისეთი ძალით მიჭერს, ასე მგონია, ვეღარასდროს მოვიშორებ. ვგრძნობ, როგორ უთრთის გახურებული ხელები. საფეთქლებზე ძარღვები ეჭიმება და ჩამუქებული კაკაოსფერი თვალები, წყალში ჩავარდნილ ყავის მარცვლებს მიუგავს, რომლებიც სადაცაა გადნებიან. ტუჩებს ხსნის, რაღაცის თქმას ცდილობს, მაგრამ აყოვნებს. არ ვიცი, ან აყოვნებს, ან თვითონაც არ იცის, რა უნდა თქვას. თვალებში მაშტერდება. ცერა თითებით გაუჩერებლად მწმენდს ღაწვებიდან ცრემლებს. მოლოდინით გული საშინლად მეღლება.
- გამიშვი. - მის თითებს ვებღაუჭები, მაგრამ არაფერი გამომდის. არ ვიცი, საიდან ვიკრებ იმის ძალას, რომ მისი შეხებისგან პანიკა არ მეწყება.
- შენ... და მე... - თვალს არ მაშორებს. ღმერთო, ისე მიყურებს, თითქოს სხვა ვიყო. მაგრამ ეს ხომ ასეცაა. ახლა უკვე ასეა. - იქ სხვანაირები ვართ.
- გამიშვი. - არ მინდა მისი მოსმენა. ისევ მის თითებს ვეჭიდები. ისევ არაფერი გამომდის. - გიორგი, გთხოვ, გამიშვი. - თვალებს ვხუჭავ, რომ მის მზერას გავექცე. მერე კი ვგრძნობ, როგორ ეშვება, მისი დაჭიმული ხელები.
- წავალ... წავალ მარი. - თავს მიქნევს თანხმობის ნიშნად და ლოყებიდან ფრთხილად ასრიალებს თითებს. გული მისივდება. ახლა უკვე აღარ მინდა, რომ წავიდეს. ღმერთო, ნეტავ შეეძლოს, უბრალოდ აქ იდგეს, ჩუმად. მე კი ვუყურებდე გაუმაძღრად და იმ სურვილით, რომელიც მხოლოდ მალულად, საკუთარ თავთან გამომიმჟღავნებია. მაგრამ არ შეუძლია და არც მე შემიძლია. - წავალ, მხოლოდ იმ პირობით, რომ შენ აქ იქნები. ისევ ის იქნები და ისევ ჩემი იქნები.
სუნთქვას ვიკრავ, რომ ხმამაღლა არ ავტირდე. უკანასკნელ სიტყვებზე ტუჩები ებრიცება და ხმა ებზარება. ერთხანს უხმოდ მიყურებს, შემდეგ ჩემს მარჯვენა ხელს იღებს და ჯერ კიდევ ვარდისფრად დამჩნეულ ნაიარევს დაჰყურებს. მასზე ცერა თითს ასრიალებს და მკრთალად ეღიმება.
- იმედია დარჩება და არასოდეს გაქრება. - ამბობს ჩუმად. ამბობს ჩემს გაუმხელელ სიტყვებს. ამბობს და ჟრუანტელისგან ვთრთი, იმდენად ამაფორიაქებელია ჩემი სიტყვების მისი ხმით წარმოთქმა. ხელს ვმუჭავ და მისი თითებისგან ვითავისუფლებ. გიორგი მძიმედ ოხრავს და საწოლიდან თავის მობილურს იღებს. მოულოდნელად ჩემკენ იხრება და შუბლზე მკოცნის. მისი გავარვარებული ტუჩები კანს სასიამოვნოდ მიწვავენ. ხელები მის მხრებზე შემოხვევას იხვეწებიან, მაგრამ გონება ისეა თავშეკავებას მიჩვეული, რომ ვერ ვბედავ. ვერ ვაკეთებ. - იმდენი ხნით წავალ, რამდენიც შენ გჭირდება, მაგრამ იცოდე, რომ სათქმელი მეც მაქვს, მარიამ. - ჩემს თმაზე ასრიალებს თითებს ის და ოთახიდან ნელი ნაბიჯებით გადის. მე კი ფურცლებით გათეთრებული იატაკისკენ ვიხრები. ქაღალდის წარსულს ზემოდან დავყურებ და არც კი ვიცი, როგორ და როდის მეძინება მათზე.

***
მობილურის ზარი მაფხიზლებს. თვალებს ვახელ, მაგრამ ირგვლივ სიბნელეა. ვერაფერს ვხედავ. გარეთ უკვე ღამეა. ხელს ვასრიალებ იატაკზე და პირველი, რასაც ვეხები - ფურცლებია. ფუცლები, რომლებმაც გამომამჟღავნეს. ჩამოსხდნენ და მშვიდად უამბეს მას ყველაფერი, რასაც განვლილი დღეების მანძილზე მათ ვუმხელდი საიდუმლოდ. მას, ვისაც აქედან არც ერთი სიტყვა არ უნდა სცოდნოდა. ახლა ვინ იცის, სადაა, ვინ იცის, როგორაა და რას ფიქრობს.
ფიქრობს ალბათ ფურცლებზე. აქ წაკითხულ სიტყვებზე. ამბებზე, რომლებიც მასაც გადახდა, მაგრამ ალბათ ჩემი თვალით დანახული, საერთოდ ვერ იცნო ვერც ერთი ეპიზოდი თავისი ცხოვრებიდან. მისთვის ყველაფერი ალბათ ძალიან უცხო იყო. ფიქრობს ალბათ, რატომ ვწერდი ამ ყველაფერს. ფიქრობს ალბათ ჩემზეც. ალბათ იმას ფიქრობს, როგორ შევძელი ამდენი წელი მისი სიყვარულის დამალვა. როგორ შევძელი, რომ ამდენწლიანი უპასუხო გრძნობისგან არ შევიშალე. როგორ არ შევიძულე საკუთარი თავი, ან ის. ის იმიტომ, რომ ვერაფერს მამჩნევდა. მერე რა, რომ ვიმალებოდი. ალბათ მაინც უნდა შეემჩნია. თუ ოთომ დაინახა, თუ ლუკამ დაინახა. მასაც უნდა შეემჩნია. მაგრამ არ იცის, რომ არ არსებობს მიზეზი, რაც მის თავს შემაძულებს.
მობილური რეკვას არ წყვეტს. იატაკიდან ვიწევი. ასე მგონია, მხრებზე მეჭიდებიან ძირს მოფანტული ფურცლები და უკან დაბრუნებას მთხოვენ, რომ მარტო არ დავტოვო. გაბრუებული დავყურებ მათ და დანახვას ვცდილობ. მინდა, რომ ავკრიფო და დავწვა, მაგრამ მეცოდებიან. არაფერი დაუშავებიათ. ერთადერთი დამნაშავე აქ მე ვარ. ბევრჯერ გამაფრთხილეს, რომ ასე მოხდებოდა, მაგრამ მე არ შემშინებია. ღმერთო, იქნებ შინაგანად იმის იმედიც კი მქონდა, რომ ის ამ ჩანაწერებს წაიკითხავდა? იქნებ მათ წერას ამიტომაც არ ვეშვებოდი? იქნებ მინდოდა კიდეც, რომ ასე მომხდარიყო? ჩემი ფიქრები ჟრუანტელს მგვრიან. შეიძლება ასეც იყო, მაგრამ მომხდარის შემდეგ თავს კარგად არ ვგრძნობ. ისე არ ვარ, როგორც მენდომებოდა, რომ ვყოფილიყავი.
ფეხებთან დავარდნილი ჩანთიდან მობილურს ვიღებ. ნანიკო არ ეშვება რეკვას.
- ხო, ნანი. - ვპასუხობ და საკუთარ ხმას ვერ ვცნობ.
- მარი? - მეძახის გოგო. - რატომ არ მპასუხობ? რა გჭირს, რა ხმა გაქვს?
- ყველაფერი წაიკითხა. - ვგრძნობ, როგორ ნელ-ნელა მეჭიმება ყელზე ძარღვები და როგორ მოცურავს თვალებიდან თბილი ცრემლი.
- რა? რაზე ამბობ?
- გიორგიმ... - მოზრდილ ნერწვს ვყლაპავ. იქნებ ჩაიტანოს ის სიმძიმე, საუბარში რომ მიშლის ხელს. - ფურცლები წაიკითხა.
- არა! - ჩურჩულებს ნანიკო. მისგან მანქანების ხმა მესმის. - უკვე ახლოს ვარ. - მეუბნება და მითიშავს.
საწოლს ვეყუდები და თავს უკან ვაგდებ. არ ვიცი, რა უნდა გავაკეთო. არ ვიცი, როგორ უნდა შევეგუო იმ აზრს, რომ გიორგიმ ყველაფერი იცის. როგორ უნდა გავუსწორო მზერა, როცა მეცოდინება, რომ მის თვალებში ძველებური გამოხედვა აღარ იქნება? ღმერთო, ახლა მან ყველა ჩემი სიტყვა და ფიქრი იცის. ის, რაც კარგად იყო გადამალული, რამდენიმე საათში იპოვა. ის რაც მხოლოდ ჩემი იყო, ახლა მისიც გახდა. ვერ ვიჯერებ, რომ ახლა ორივე ერთსა და იმავეზე ვფიქრობთ.
ათი წლის შემდეგ, როცა ჩემს მისდამი გრძნობებს უკვე ყოველდღიურობის ნაწილად ვთვლიდი, ყველაფერი ამოყირავდა. ხელიდან ამაცალეს ჩემი სიმსუბუქე და რაღაც სიმძიმე მომახვიეს მხრებზე. ახლა მგონია, რომ ეს-ესაა სესილისგან გიორგის მოსკოვში წასვლა გავიგე, მგონია, რომ ყველა უმისოდ გატარებული დღე ერთიანად დამატყდა თავს და მის დაკარგვას განვიცდი. მეორედ ამას ვეღარ გავუძლებ. მეორედ ვეღარ გადავიტან მის წასვლას. ამის გამოვლა აღარ მინდა.
- მარი?! - ნანიკოს ხმა მესმის სიბნელეში და შორს შუქიც ინთება. ვხედავ, როგორ მიახლოვდება და ჩემს ოთახშიც ანთებს სინათლებს. - მარი... - შეშფოთებული იატაკს ავლებს თვალს და ჩემს გვერდით ჯდება. - კარგი, რაა... - ბუტბუტებს ის და გულში მიკრვას.
- ყველაფერი იცის. - ხმა მიტყდება. ისევ თავიდან მოდიან ჩემს გონებაში რამდენიმე საათის წინ მომხდარის კადრები. ისევ ტრიალებენ ერთი და იგივე ფიქრები. ისევ ჟრუანტელი მივლის იმის გაფიქრებაზე, რომ გიორგიმ ჩემი გრძნობებისგან შექმნილი ყველა სიტყვა წაიკითხა. იცის, რომ კოლეჯში დაწერილ ჩემს ლექსში მთლიანად ის იყო.
- ხო. კარგი, მარ... - თავზე მეფერება გოგო. არაფერს ამბობს. არ ამბობს, ხომ გეუბნებოდიო. არ ამბობს, რადგან იცის, რომ ეს უარესად გამხდის. მაგრამ ვიცი, რომ გულში იმეორებს. მეც ვიცი, რომ ჩემი ბრალია. - ნეტა აქამდე დამერეკა. ადექი ახლა და თავი ხელში აიყვანე.
- არ შემიძლია. დღეს არ შემიძლია. ახლა არც მინდა.
- მარი...
- დღეს უბრალოდ ჩემთან დარჩი, კარგი? დღეს არ დამამშვიდო. გთხოვ. - მის კალთაში ვდებ თავს და ჩემს ფურცლებს ვუყურებ.
„ - ჩემთან მეგობრობა რატომ გააგრძელე?“ - მეკითხება გიორგი ჩანაწერებიდან.
ალბათ სიმართლე უნდა მეთქვა. ალბათ. თავბრუს მახვევს ყველა ის წინადადება, რომელიც „უნდათი“ იწყება და წარსულში ჩემს უმოქმედობასა და შიშებს სიალასავით მახვედრებს სახეში.


23 აგვისტო, 2019 წელი
***
მაიკოს ზარი მაღვიძებს. მეუბნება, რომ ეგონა, გუშინ მე თვითონ დავურეკავდი მატერიების გამო. აინტერესებს, როდის უნდა დავიწყოთ ფორმების შეკერვა. ვეუბნები, რომ საღამოს დავურეკავ და ვემშვიდობები. სტუდია. რაც კი საერთო გვქონდა მე და გიორგის, ახლა ყველაფერი ბურუსითაა მოცული. თავს ვერ დავაღწევ ამაზე ფიქრს. იმაზე შიშს, რომ ყველაფერი დამთავრდება.
- გაიღვიძე? - ჩემს ოთახში შემოდის ნანიკო და საწოლზე ჯდება. - აბა, როგორ ხარ?
- ფიქრისგან ტვინი მიდუღს. - ბალიშში ვრგავ სახეს. ტირილი აღარ მინდა, მაგრამ ცრემლებს ვერ ვაკონტროლებ.
- მარი, მესმის, რასაც განიცდი, მაგრამ გთხოვ, რა. ასე ვერაფერს გამოასწორებ. - ჩემსკენ იწევს ნანიკო და წელზე მხვევს ხელს. - ადექი, გამოფხიზლდი. წყალი გადაივლე და ვისაუზმოთ.
- გული ამერევა.
- ნერვებს ნუ ჰყვები. ძალა უნდა მოიკრიბო.
- მგონი ჩემი დამშვიდება გეგმაში საერთოდ არ გაქვს, ხო? - ბალიშიდან ვუყურებ გოგოს.
- არა, - მიღიმის. - იმიტომ, რომ ეს უნდა გადაიტანო. ათი წელი იყავი ცუდად. ახლა სხვების ჯერია.
- რატომ ხარ ბოროტი?
- დღესაც სხვებზე ფიქრობ. - თვალებს ატრიალებს ნანიკო. - ვერაფერი გამოგასწორებს.
- ახლა რა უნდა გავაკეთო? ნანი, ხვდები რა წაიკთხა? ხვდები, რა იცის? ჩვენი კოცნაც... ღმერთო!
- დარწმუნებული ვარ, აქამდეც ყველაფერი იცოდა.
- ის ვერ ეცოდინებოდა, რაც ფურცლებზე ეწერა. ეჭვები და მტკიცებულებები სხვადასხვა რამეა. - საწოლზე ვჯდები და ცრემლებს ვიწმენდ.
- ხოდა მით უმეტეს, ძალიან კარგი. ახლა ყველაფერში დარწმნებულია.
- არ ვიცი ახლა რა იქნება... ამის შემდეგ...
- თავს ხელში აიყვან და დაელაპარაკები. ახლა მაინცაა ამის დრო.
- ამის წარმოდგენაც კი არ მინდა. როგორ შევხედო? როცა ვიცი, რას შეიძლება ფიქრობდეს... ამას ვერ ვიზამ. არ შემიძლია, ნანი. - მისი სიახლოვის წარმოდგენაზეც კი სხეულზე ეკალი მაყრის.
- კარგი, მესმის. ჯერ მზად არ ხარ, მაგრამ ადრე თუ გვიან მოგიწვს. მოგიწევთ. - მხრებს იჩეჩავს გოგო და ოხრავს. - რა გითხრა? რამე გითხრა?
- ხო, თქვა სათქმელი მეც მაქვსო. - სახეზე ვიფარებ ხელებს. გიორგის ხმა ოთხის კუთხიდან ჩამესმის და მეორდება და მეორდება.
- მერე? ძალიან კარგი, მარ. - თვალები უფართოვდება ნანიკოს.
- ვინ იცის, რას მეტყვის.
- სტრესში ხარ და ფიქრის უნარი გაქვს დაკარგული. დრო მოგცა მარი, რომ გონს მოხვიდე. ვირი კია, მაგრამ არც იმდენად, რომ ვერ ხვდებოდეს, ახლა რას გრძნობ. როგორ გგონია, უკან დასაბრუნებელ გზას დაიტოვებდა, შენი ჩანაწერები რომ არ მიეღო?
- არ ვიცი, ნანი... - ვხედავ, როგორ მითრთის თითები ნერვებისგან.
- გთხოვ, ადექი. წყალი გადაივლე და გამოფხიზლდი. ჯერ იმას შეეგუე, რომ გიორგიმ გაიგო შენს გრძნობებზე. ეს რომ მოგვარდება, მის ნახვასაც შეძლებ. ახლა დასაკარგი აღარაფერი გაქვს. ამაში ხომ მაინც მეთანხმები?
- შეიძლება.
- მიდი, ადექი. ვისაუზმოთ. მეც უნდა მოგიყვე რაღაც. - ეშმაკურად იღიმის ნანიკო და ოთახიდან გადის.


***
დღეები გადის. ჩემი საქაღალდე ისევ ადგილზეა. ფურცლების განადგურება უკვე აღარაფერს შეცვლის, ამიტომ არ ვეხები. თითქმის მთელ დღეს დედასთან ვატარებ და ხორუმის ფორმების შეკერვაში ვეხმარები. მინდა, რომ რაც შეიძლება ცოტა ვიფიქრო იმ დღეზე, როცა გიორგისთან დასამალი აღარაფერი დამრჩა, მაგრამ ეს სახლი თავისი ისტორიებით კიდევ უფრო მამძიმებს. ყველგან ისაა, თავშიც და მის გარეთაც. საითაც არ უნდა გავიხედო, გიორგის თვალებს ვხედავ. გაოგნებულ, დაბნეულ, აწყლიანებულ თვალებს. „ეს ჩვენ ვართ?“ ჩამესმის მისი სიტყვები. „იქ სხვანაირები ვართ.“ ასეა, როცა მე ვფიქრობ ყოველთვის სხვანაირები ვართ და ასეც იქნება, რაც არ უნდა მოხდეს. ჩვენ ხომ ისედაც ყოველთვის სხვანაირი მეგობრები ვიყავით?
გიორგი ჩუმადაა. მაცდის გამოღვიძებას. მაგრამ ალბათ მხოლოდ ჩემთვის არ იცდის. ალბათ თვითონაც ბურუსშია და იქიდან გამოღწევას ცდილობს. ალბათ სიტყვებს ალაგებს იმ საუბრისთვის, რომელსაც ჩემთან აპირებს და რომლისაც ასე მეშინია. როგორც კი მარტო ვრჩები, ყველაფერი თავიდან იწყება. ჩემი წარმოსახვა ყველაფერს აკეთებეს იმისთვის, რომ გამახსენოს, როგორ დაჰყურებდა ჩემს ფურცლებს, ჩემს ნაიარევსა და ჩემს თვალებს.
მერე სტუდიაში მივდივარ. ცოტა ხნით ფანჯრებს ვაღებ, რომ ჰაერი გაიწმინდოს. შემდეგ მუხამბაზს ვრთავ. მახსენდება მისი სადიპლომო ნამუშევარი და წარმოვიდგენ ყარაჩოღელების მოძრაობებს. ღიმილით ვხაზავ „პარკეტზე“ მათ ნაბიჯებს და შემდეგ ჯეირანს ვცეკვავ. ვცეკვავ ისე, თითქოს არაფერი მომხდარა. ისე თითქოს, კუთხიდან გიორგი მადევნებდეს თვალს, რომ დასასრულს შემაფასოს და შენიშვნები მომცეს. ვცეკვავ და ვგრძნობ, რომ ამ რამდენიმე წუთში ცუდი არაფერი ხდება. ვგრძნობ, რომ კარგად ვარ. ხელებში ძალა მაქვს და არ მიჭირს მათი გაშლა. წელში გადასვლისას არ მეშინია, რომ თავბრუს დამახვევს ჩემი ფიქრებისგან შემდგარი კორიანტელი. ვდგავ ნაბიჯებს და არ ვყოყმანობ, რადგან ვიცი, რისკენაც მიდიან ისინი. დასასრულს ოფლისგან დაცვარულ შუბლს ვიწმენდ, სარკის წინ ვდგები და საკუთარ თავს ვაკვიდრები. უძილო თვალები და ჩამოყრილი მხრები საშინლად მთრგუნავენ. სესილის ალბათ გაახარებს ჩემი დაკლებული კილოგრამები.
და ქართული? ვგრძნობ, როგორ მეწყება ხელებიდან თრთოლვა და ნელ-ნელა გადადის მთელს სხეულზე. წინ იუბილეა. წინ ჩემი საოცნებო ცეკვაა. ცეკვა მასთან, ვისთანაც არც ერთი ფარდა აღარაა ჩამოფარებული. ვისთან ერთადაც აქამდე სიამოვნებით უნდა მეცეკვა. და ახლა? ახლა ამას როგორ გავაკეთებთ? ჩვენი ქართული როგორი იქნება გიორგი?


27 აგვისტო, 2019 წელი
***
მანქანიდან გადმოვდივარ და გულამოვარდნილი მივუყვები გზას არტ-ჰოლის ბაღში. ფეხები უკან მრჩება. დღეს რეპეტიციაა. როგორც იქნა, ყველა თბილისშია და სამივე ცეკვას გავივლით. მაგრამ არ ვიცი, მე რას გავაკეთებ. არ ვიცი, უბრალოდ იქ ყოფნა მაინც გამომივა თუ არა. არ ვიცი, გიორგის რომ ვნახავ თავს ხელში ავიყვან თუ ვერა. თვითონ? თვითონ როგორ მოიქცევა? როგორ შემხვდება? ეს ხომ ჩვენი დაგეგმილი შეხვედრა არაა... აქ ჩვენს გარდა კიდევ ბევრი ადამიანია, რომლებმაც იციან, რომ ჩვენ საუკეთესო მეგობრები ვართ. მას თუ არ მოვეხვევი, მას თუ არ ვაკოცებ, თუ არ გავუღიმებ და გავეხუმრები, ხომ ბევრი შეკითხვა გაუჩნდებათ? იმას ხომ მაინც გვკითხავენ, რა ხდება? ჩვენ რას ვეტყვით? ჩვენ როგორ მოვიქცევით?
- მარი! - ნანიკოს ხმა მესმის და შეშინებული ვხტები. ფიქრებში დაკარგული, ვერც კი ვიაზრებ შენობაში როგორ შემოვდივარ. ვბრუნდები. გოგო ბექასთან ერთად მიახლოვდება და ბიჭის დანახვა მაშინვე მაფხიზლებს.
- მაარ, როგორ ხარ? - ხელებს შლის ბიჭი და თავისი ფართე ღიმილით მიახლოვდება.
- კარგად, ბექა. - ვეხვევი მონატრებულ მეგობარს. - შენ როგორ ხარ? მაპატიე, რომ აქამდე ვერ გინახულე.
- არაუშავს, სად გავიქცევი. გავიგე, რომ აქ იკრიბებოდით, - ნანიკოზე მანიშნებს თალებით. - ხოდა ყველას ერთად ნახვა გადავწყვიტე.
- კარგად მოგიფიქრებია. წამოდი და მომიყევი, რას შვები...
სამივე დარბაზისკენ მივდივართ. ბექას ვუსმენ, მაგრამ ვხვდები, რომ მისი ნათქვამი სიტყვებიდან ზოგი მათგანი არ მესმის, სადღაც იფანტებიან და მათ ნაცვლად ადგილს ღელვა და აფორიაქება იკავებენ. ნანიკო მაჩერებს. ბიჭს ეუბნება, შედი და მოვალთო. შემდეგ ჩემსკენ ბრუნდება.
- იქ შემოსვლა არ მინდა. - ვამბობ და ნანიკოს მხარს მიღმა ვუყურებ დარბაზის უკანა კარს.
- მარი, რახან გიორგი ამდენი ხანია გიცდის, იმას არ ნიშნავს, რომ უსასრულოდ უნდა იმალებოდე.
- ვერ ვიცეკვებ, ნანი. - თავს ვაქნევ. ვიცი, რომ სცენაზე ნაბიჯსაც ვერ გადავდგამ, რომელ ხელზე და ხასიათზეა ლაპარაკი.
- გეყოფა, გიორგია, მონსტრად კი არ ქცეულა. - ეცინება.
- ხო, მაგრამ ახლა ყველაფერი იცის.
- მითხარი, ამ საუბარს აზრი ააქვს? მაინც უნდა შევიდეთ. ხუთი წუთით გვიან იქნება თუ ათით, მაინც იქ უნდა შევიდეთ.
- სოფი აქაა?
- არა, მაგრამ სესილიმ თქვა, მოგვიანებით მოვაო.
- კარგი. უბრალოდ რეპეტიციას გავივლი და წამოვალ. არ ეცადო ჩემს იქ დარჩენას, ნანი. ხომ გაიგე.
- გავიგე. - ხელებს სწევს, გოგო და კარისკენ მივდივართ. შორიდან ბიჭების სიცილის ხმა ისმის. ვუახლოვდები კარს და მგონია, სადაცაა გული გამიჩერდება. ხელები მეყინება. სხეულზე ცივი ეკალი მაყრის. ძალა მჭირდება. ძალა სამი ცეკვისთვის. სესილის იმედებს ვერ გავუცრუებ. არ შემიძლია. როგორმე ეს სამი ცეკვა უნდა ვიცეკვო.
ჩემს დანახვაზე ხატია ლაშას ანიშნებს, მოვიდაო და ორივე მიცინის. მეგობრებს ვეხვევი და დანარჩენებსაც შორიდან ვესალმები. ველაპარაკები მათ და ვცდილობ, თვალები სხვაგან არ გამექცეს. მაგრამ ვიცი, რომ ამ მცდელობას აზრი არ აქვს. ის ხომ აქაა. ერთ შენობაში ვართ, ერთსა და იმავე ადამიანების გარემოცვაში. ერთი ცეკვა გვაქვს და ერთი ქორეოგრაფი გვყავს. ქალი, რომელსაც ვხედავ, როგორ ესაუბრება. კულისების ბოლოში ვიღაც ფარდას აფრიალებს, ნაჭერი აღარ სწორდება და კარგად ვხედავ სესილის, რომელსაც ნიკაპი თითებით დაუჭერია და გიორგის საუბარს ჩაფიქრებული უსმენს. ჰაერს ხარბად ვისუნთქავ და თვალებს ვაშორებ, მაგრამ დიდახნს ვერა. ისევ მისკენ ვიხედები, მაგრამ ჩუმად აღარ გამომდის. გიორგი გვერდით იხედება და მხედავს. ერთი წამით სიტყვა უწყდება და დაბნეული მიყურებს, მაგრამ მალევე უბრუნდება ქალს. იმ წუთას სესილიც მხედავს და ხელს მიქნევს, რომ მივიდე. ვუღიმი. არ მინდა ნერვიულობა შემამჩნიოს, მაგრამ დარმწუნებული ვარ, არაფერი გამოეპარება. გაყინულ თითებს ვისრეს, რომ სისხლმა მოძრაობა არ შეწყვიტოს. სანამ მათკენ გადავდგამდე ნაბიჯს, ნანიკოსკენ ვაპარებ თვალებს. წარბებს სწევს და წადიო, მიმიკით მეუბნება.
- მარი, წასულან შენი ლოყები. - მისულს მიცინის სესილი და მაჯაზე მკიებს ხელს. ვიცოდი, რომ შეამჩნევდა ჩემს დაკარგულ კილოგრამებს. ერთი წამით გიორგისკენ გამირბის თვალები და ტუჩებზე მკრთალ ღიმილს ვამჩნევ. ისე ახლოსაა, რომ მისი სურნელი ნიავივით მეხვევა გარშემო. სესილი ლაპარაკობს. მეორე ხელი გიორგის მაჯაზე ჩაუვლია და ქართულზე გველაპარაკება. ვუსმენ და თან მეშინია, რომ ქალი იგრძნობს, როგორ ვთრთი დროდადრო მღელვარებისგან. მეშინია, რომ ამის მიზეზს მკითხავს და მე ვერაფერს ვუპასუხებ. ვუსმენ. არ მინდა, მისი საუბრიდან რამე გამომრჩეს, მაგრამ გიორგის აურა ყურადღებას მაფანტვინებს. გაუნძრევლად დგას, მაგრამ ხანდახან მგონია, რომ მეხება და საშინლად ვიძაბები.
ქალი მალე ამთავრებს საუბარს. ამბობს, მოწესრიგდით და თხუთმეტ წუთში დავიწყოთ რეპეტიციაო. თავს ვუქნევ და სწრაფად ვბრუნდები. ჩქარი ნაბიჯით მივდივარ სცენის უკან, გასახდელისკენ. მესმის მეგობრების ხმა, რომლებიც ზოგი სცენაზე არიან, ზოგი კი დარბაზში სკამებზე. ნაბიჯების ხმაც მესმის, რომელიც სინქრონულად მომყვება უკან და ის-ისაა ფარდის უკან გავდივარ, რომ გიორგის ხმა მესმის.
- მარიამ... - ამბობს ჩუმად და ჩემს ხელს იჭერს. თითები მიბუჟდება და კანი ისე მიალდება, მგონია, მასაც დავწვავ. ვჩერდები და მისკენ ვბრუნდები. რომ ამჩნევ, ხელის გათავისუფლებას ვცდილობ, მიშვებს. ერთი ნაბიჯით უკან ვიხევ. აქ ბნელა. ძალიან მკრთალად აღწევს ღია კარიდან სინათლე და დიდად ვერ ვამჩნევ მის მზერას. მაგრამ ვხედავ, რომ ისევ მიახლოვდება.
- გიორგი... - ძლივს ვამბობ მის სახელს. საშინლად მტკენს ის ფაქტი, რომ უცნაური გაუცხოვებაა ჩვენს შორის. და, რომ ეს ისევ ჩემი გრძნობების ბრალია.
- ეს ცეკვაა. ჩვენი ცეკვა...
- ვიცი, მაგრამ... დღეს ძალიან რთულია. - ხმა მებზარება და მთელ ძალას ვიკრებ თვალებზე მოწოლილი ცრემლების შესაჩერებლად.
- ხო... - ღრმად ისუნთქავს ჰაერს გიორგი და ისევ იღებს ჩემს ხელს. - მაგრამ ამ ათ წელზე რთული არა. - ამბობს და ნაიარევზე მკოცნის. სუნთქვას ვიკრავ. ხელისგულიდან წამოსული ცხელი ტალღა მთელ სხეულზე მევლება და მკერდში ისედაც გავარვარებულ გრძნობებს უერთდება. - გთხოვ, მარიამ, შენ ნუ გტკივა ის, რაც მე უნდა მტკიოდეს. - ჩემს წინ ჩამოყრილ თმას ოდნავ ეხება და ფრთხილად მიწევს ყურს უკან. ფილტვებში გამოკეტილი ჰაერი ვეღარ ერევა თავშეკავებას. თრთოლვით ვუშვებ გარეთ და სუნთქვას ვაგრძელებ, რომ არ გამგუდოს მღელვარებამ. - დღეს უბრალოდ ვიცეკვოთ. კარგი? - ლოყაზე მეფერება გიორგი, ნაბიჯს უკან დგამს და მტოვებს.
გაბრუებული გავდივარ სცენაზე. ვცდილობ თავი დავიჭირო, თითქოს არაფერი ხდება. თითქოს მე და გიორგის დღეს უბრალოდ არ გვაქვს სალაპარაკო თემა. დღეს აქ მხოლოდ ცეკვისთვის ვართ. სესილისთვის და ცეკვისთვის. ეს დიდხანს არ გაგრძელდება და ჩვენც მალე დავიშლებით. მაგრამ, რამდენჯერაც მის თვალებს ვაწყდები, უკან დახევა და გაქცევა მინდება. ვგრძნობ, ეს აშკარაა, რომ ჩემი ესმის, რომ გაიგო ჩემი ჩანაწერების, მაგრამ როგორ? ეს როგორ შეძლო? როგორ ახერხებს იმას, რომ ამდენი დღეა მელოდება და საუბარს არ მაძალებს? ნუთუ თავს დამნაშავედ გრძნობს?
- მარი, ქართული! - მეძახის სესილი და უკვე მერამდენედ გამოვყავარ ფიქრებისგან. აფორიაქებული მივდივარ სცენის ნაპირისკენ და ვდგები. მეორე კუთხეში გიორგი დგას. მაისურს ისწორებს, მუშტებს კრავს და მუსიკის მოლოდინში შორიდან მაცქერდება. მის მზერას ვერ ვუძლებ და თვალებს ვხრი. ვხრი და ასე გრძელდება მთელი ცეკვის განმავლობაში. არ ვიცი, რა ხდება სცენაზე, რადგან ნაბიჯებს ვერ ვითვლი. ხანდახან თუ შევავლებ თვალს ჩემს ხელს და ფიცრულს, რომ მონახაზს არ ავცდე. ერთიანად მუსიკას ვყავარ ატანილი და მისი გავლენის ქვეშ მყოფი, ზოგჯერ მგონია, რომ ნისლში დავცურავ. მხოლოდ ერთხელ, ჩვენი ხელების გადაკვეთისა და საერთო ბრუნისას ვავლებ თვალს გიორგის და ვხვდები, რომ მას არც აქამდე მოუშორებია ჩემთვის მზერა. არ ვიცი, გრძნობებსაყოლილს რა გამომის და არ ვიცი, რატომ არ გვაჩერებს სესილი, რადგან ცეკვა ბოლომდე მიგვყავს. სუნთქვააჩქარებული ვუშვებ ხელებს და სცენის ქვემოთ მდგომ ქალს, რომელიც რამდენიმე წამით ჩუმად გვაკვირდება ორივეს, დაბნეული დავყურებ.
- ეს იყო... იდეალური. - თავს აქნევს სესილი და ჯერ ისევ გაურკვევლობას ვხედავ მის თვალებში. სიხარულისგან სუთქვა მეკვრის. პირს ვაღებ, მინდა რაღაც ვთქვა, მაგრამ სიტყვებს თავს ვერ ვუყრი. ინსტიქტურად გიორგისკენ ვიხედები და ვუღიმი. მერე ყველაფერი მახსენდება და მის ნათელ, მაგრამ არეულ მზერას თვალს ვაცილებ. - შეგიძლით დაიშალოთ. ცხრაში შევხვდებით. მხოლოდ აფხაზურის ბიჭები დარჩით ცოტა ხნით. - ამბობს სესილი. მაშინვე ვბრუნდები, გასახდელში შევდივარ და სწრაფად ვიცვლი ფეხსაცმელს. ნანიკოს ღიმილი არ შორდება სახიდან და ეს კიდევ უფრო მაფორიაქებს. გოგოებს ვემშვიდობები, მობილურს ვიღებ და მივდივარ. შენობიდან გასული ხარბად ვისუნთქავ ჰაერს და სწრაფი ნაბიჯით მივდივარ მანქანისკენ.
„ - შენ ნუ გტკივა ის, რაც მე უნდა მტკიოდეს.“ - გონებაში იწყებენ ტრიალს გიორგის სიტვები და აღარ ვზღუდავ თვალებზე მოწოლილ ცრემლებს. გული ამოვარდნას მაქვს. არ მინდა, რომ განიცდიდეს, ძალიან არ მინდა. ამას კი მხოლოდ დალაპარაკება გამოასწორებს. ეს ვიცი, მაგრამ ჯერ ვერ ვბედავ. ჯერ ვარა. ღმერთო, რა ჯანდაბა გავაკეთო?!
- მარი. - მესმის უკვე მანქანასთან მისულს ჩემი სახელი. გვერდით ვიხედები და სოფის ვხედავ, რომელიც ჩემს ცრემლებს გაკვირვებული უყურებს.



პ.ს. ვიღაცები ელოდით გიორგის და ფურცლების კონტაქტს, ხოდა მაინტერესებს, რას იტყვით ^^ :დდ
ჩემო ვანილებო, ბოლოსკენ ვართ. კვირას დავდებ უკანასკნელ, მე14 თავს და იმედი მაქვს, არც უკმაყოფილოებს დაგტოვებთ ^^ მე ძალიან ბედნიერი ვარ თქვენით <333



№1 სტუმარი მე

აუუ აი ძაან მაგარი თავი იყოო, რასაც ვფიქრობ ყველაფერზე ბოლო თავისთვის გადავინახავ დიდ კომენტარს :დდდ მოუთმენლად ველი ბოლო თავსს <33

 


№2 სტუმარი სტუმარი თამო

ვაიმე ეს რა იყო მარიამ.სრული შოკი. არა კი ვფიქრობდი რომ მასე იქნებოდა მაგრამ მაინც ცხადად მეც იქ ვიყავი როცა ფურცლები ნახა.უბრალოდ არ მინდოდა რომ დრო მიეცა მარისთვის ეს ჩვენ ვართო რო ამბობს.როგორ მინდოდა რომ ეს ტვირთი ეხლა მაინც შეემსუბუქებინა მარისთვის და ეთქვა რომ არც ის იყო გულგრილი მის მიმართ.ველოდებოდი ამას მთელი გულით.კი მესმის რომ სწორეა ასე თითქოს მაგრამ უსევ გურკვევლობაში როცა ძლივ რაღაც გაირკვა.ისე ეს ურჩევნია მარის.მესმის რასაც გრძნობს ზუტსად მაგრამ მაინც მე მის ადგილას მენდომებოდა რომ ყოფილიყო გიო და ეთქვა საბოლოოდ ყველაფერი.თუმცა გიომაც ადროვა მარიამს და ველი შემდეგს.შენ კი ისე წერ რომ არვიცი ბოლომდე მანდ ვარ იქ იმ სამყაროში სადაც გიო და მარი.ლუკა ცალკე თემაა ისე ვერ დავტოვებ.სწორად მოიქცა გამიხარდა რომ მიხვდა ყველაფერს და თვალი აუხილა თუმცა მარიამი იმდენაადა მეგობრის როლში შეჭრილი რომ უკვე რეალურ ფაქტებს არ აღიქვამს.ეს კი ლუკას მხრიდან აშკარად ჩანს და მიხარია.ველოდები გიოს მიზეზს თუ რატომ დუმდა ამდენხანს

 


№3 სტუმარი სტუმარი barbarebibileishvili

ვაი, ეს რა იყო
ემოციებისგან აღარ ვიცი რა დავწერო
საოცრება, სასწაული და საერთოდ ყველაზე მაგარი რომ ხარ იმედია ეგ იცი
ამ თავს ისე ველოდი, რომ ახლაც არ მჯერა რომ წავიკითხე. ერთი თავისთვის იმდენად ბევრი ემოცია იყო, ვერც გულმა გადახარშა და ვერც ტვინმა
ძალიან განსხვავებული შინააარსით დაიწყე და საერთოდაც, შენგან არც მიკვირს ისეთი, რომ გამოვიდა როგორიც ახლაა, ანუ მოკლედ და კონკრეტულად რომ ვთქვათ გასაგიჟებელი
გული მწყდება მხოლოდ ერთი თავი, რომ დარჩა, დიდი სიამოვნებით წავიკითხავდი კიდევ რამოდენიმე თავს მაინც ამისას. თუმცა რას ვიზავთ ყველაფერი მთავრდება. მე თითქმის ყველა შენს ისტორიაზე ასე მჭირს და რა ვქნა?
ერთი სული მაქვს როდის წავიკითხავ დარჩენილს.
ვგიჟდები შენზე და ამის შემდეგზე მალევე რომ არ დაბრუნდე ახალი ისტორიით ჩემი ცოდვა დაგედება მხრებზე.
სასწაული ხარ და მადლობა შენი ყველა ისტორიისთვის ❤️❤️❤️❤️

 


№4 სტუმარი სტუმარი ნინიკო

ვაიმეე არა გთხოოოვ არ დაამთავრო ვაიმეე ვერგავუძლებ ამათ დასასრულს :(((( აუუუ გავგიჟდი აი ყველაფერი ჩემში ვიგრძსნი გეფიცებო

 


№5  offline წევრი მე♥უცნაურე

ეს თავი ყველა თავზე უფრო ემოციური იყო.
ლუკათი აღფრთოვანებული დავრჩი. როგორ ღიად უთხრა ის, რასაც ნანიკო ამდენი წელი ეჩიჩინებოდა და ვერაფერს გახდა. ღირსეულად წავიდა ლუკა, ისე როგორც ვისურვებდი და ჰო, ისტორია ყველა ასპექტით არის შემდგარი! ასეთი, მართლა არაფერი დაგიწერია ვფიქრობ და ამის თქმის სრული უფლება მაქვს (მაპატიე, თუ თავხედურად ჟღერს, უბრალოდ მოგყვები, რაც საიტზე გამოჩნდი და ამიტომ ვამბობ).

კითხვისას, ერთი წამით, ისიც კი მეგონა, რომ იმ ფურცლებს მაიკო წაიკითხავდა გიორგიმდე და მერე რაღაცნაირად მათ შორის გაიბმებოდა ჯაჭვი, როგორ გაიგებდა გიორგი.
გამიხარდა, რომ ვინმეს ჩარევის გარეშე ნახა გიორგიმ ის, რაც თავიდანვეც კარგად იცოდა, უბრალოდ საკუთარ თავსაც უმალავდა იმას, რასაც გრძნობდა.
უზომოდ მეტკინა გიორგი.
შეშლამდე შემეცოდა და ვუთანაგრძე, ფურცლების ნახვის მომენტში.
რეპეტიციაზე კი, რა გითხრა?!
'შენ ნუ გტკივა ის, რაც მე უნდა მტკიოდეს', ამან მთლიანად დამშალა და არის რაღაცები, რისთვისაც სიტყვები ზედმეტი და უფერულია. აქ მხოლოდ გრძნობების ადგილია, იმ შეგრძნებების, როგორ იშლები თითოეულთან ერთად, როგორ გტკივა, გიხარია, განიცდი, ღელავ, ფორიაქობ და ბოლოსდაბოლოს გრძნობ, რომ სიყვარული შეგიძლია, ზღაპრული, დაუვიწყარი და ყველაზე ძლიერი, რაც ამ ქვეყნად არსებობს და შენს ადამიანად ყოფნას აზრს აძლევს და ამართლებს.
მადლობა ყველაფრისთვის.
მარი ამბობს, იქ ერთგან, იქნებ სწორედ იმისთვის ვწერდი რომ მას წაეკითხა ოდესმეო და როგორ მომხვდა ეს არ იცი...
ამ მოთხრობას ველოდები წიგნად, პირველი მე ვიქნები, ვინც დიდი სიხარულით იყიდის❤️
ამ თავში იყო, გასაოცარი აფეთქება ემოციების და ეს ისე უზადოდ გადმოეცი, მთელი სხეულით ვგრძნობდი და მეც ვთრთოდი მარისთან ერთად, მეც მტკიოდა გიორგისთან ერთად და მეც ნანიკოსავით მიხაროდა რომ ბოლოსდაბოლოს ფარდა ახადეს იმას, რაც ისედაც ხელისგულზე ედოთ❤️
ღიად ვამბობ, ეს არის მოთხრობა სადაც, არანაირი დანაკლისის გრძნობა არ მიჩნდება და ამისთვისაც მადლობა!
სულ რომც არ დაწერო შემდეგი თავი, აქ უკვე ყველაფერი ისეა, როგორც უნდა იყოს❤️
ამ ისტორიას ნამდვილად არ ყავს საპირწონე.

 


№6  offline წევრი ნანა73

აი ახლა, რომ არ დავწერო არ შემიძლია.
არადა, შეიძლება ითქვას, თავიდან მაქვს წასაკითხი...
ყველა მოგონება, ყველა ფურცელი და ასეც მოვიქცევი.
ათი საათიდან ვამოწმებდი საიტს.
თან ვმუშაობ, მაგრამ მაინც.
როგრც იქნა დადე და შესვენების დროს ისე ხარბად დავიწყე კითხვა.
ვიცი რომ ეს არ კმარა,უბრალოდ ვერაფრით ვერ გადავდებდი.
ხოდა რომ დავლაგდები და ყველაფერს გავიმეორებ. მერე კიდევ ერთი კომენტარით დავამძიმებ ამ გვერდს. ან მოვითმენ ბოლომდე და მერე დავაგვირგვინებ ჩემი შიშველი ემოციებით.
მიყვარხარ მარ ! ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
დავბრუნდები...

 


№7 წევრი nukito20w

ისე,მარის გაუმართლა კიდეც... ოთოც და ლუკაც გამგები ადამიანები აღმოჩნდნენ. ჰო,შეიძლება დიდად არ მომწონდა ისინი,თუმცა ცუდი ადამიანები ნამდვილად არ ყოფილან.პირიქით,კარგები იყვნენ ძალიან.ლუკაც მაგარი ხალისიანი პერსონაჟია.(შეიძლება იმიტომაც არ მომწონდნენ,მარიამისთვის მხოლოდ გიორგი რომ მემეტებოდა.)გიორგის მოსმენა მინდა,იმ წამიდან მინდა,ფურცელბთან ჩამომჯდარი რომ წარმოვიდგინე..
მარიამის ყველა განცდა განვიცადე და მეტკინა.. თუმცა ველოდები მე-14 თავს,სადაც საბოლოოდ გაიშლება ყველა კარტი.აი,ქართულის ცეკვამ თქვა რაღაც... სესილიმ გააჟღერა სიტყვა -იდეალური.. შეიძლება ესეცაა ბოლო თავის პასუხი,მე რომ ასე ველოდები...

 


№8  offline ახალბედა მწერალი lullaby

მე
აუუ აი ძაან მაგარი თავი იყოო, რასაც ვფიქრობ ყველაფერზე ბოლო თავისთვის გადავინახავ დიდ კომენტარს :დდდ მოუთმენლად ველი ბოლო თავსს <33

მადლობა ჩემო კარგო, მიხარია ძალიან და გელოდები მოუთმენლად მეც ^^

სტუმარი თამო
ვაიმე ეს რა იყო მარიამ.სრული შოკი. არა კი ვფიქრობდი რომ მასე იქნებოდა მაგრამ მაინც ცხადად მეც იქ ვიყავი როცა ფურცლები ნახა.უბრალოდ არ მინდოდა რომ დრო მიეცა მარისთვის ეს ჩვენ ვართო რო ამბობს.როგორ მინდოდა რომ ეს ტვირთი ეხლა მაინც შეემსუბუქებინა მარისთვის და ეთქვა რომ არც ის იყო გულგრილი მის მიმართ.ველოდებოდი ამას მთელი გულით.კი მესმის რომ სწორეა ასე თითქოს მაგრამ უსევ გურკვევლობაში როცა ძლივ რაღაც გაირკვა.ისე ეს ურჩევნია მარის.მესმის რასაც გრძნობს ზუტსად მაგრამ მაინც მე მის ადგილას მენდომებოდა რომ ყოფილიყო გიო და ეთქვა საბოლოოდ ყველაფერი.თუმცა გიომაც ადროვა მარიამს და ველი შემდეგს.შენ კი ისე წერ რომ არვიცი ბოლომდე მანდ ვარ იქ იმ სამყაროში სადაც გიო და მარი.ლუკა ცალკე თემაა ისე ვერ დავტოვებ.სწორად მოიქცა გამიხარდა რომ მიხვდა ყველაფერს და თვალი აუხილა თუმცა მარიამი იმდენაადა მეგობრის როლში შეჭრილი რომ უკვე რეალურ ფაქტებს არ აღიქვამს.ეს კი ლუკას მხრიდან აშკარად ჩანს და მიხარია.ველოდები გიოს მიზეზს თუ რატომ დუმდა ამდენხანს

ვხვდები რასაც ამბობ კი ^^ მკითხველი რომ ვიყო, მეც მენდომებოდა, რომ მანდვე გარკვეულიყო ყველაფერი, მაგრამ მარიამის რეალობას რომ შევხედე, მას ასე ურჩევნია. ათი წელია მიჩვეულია გიორგისთან დაუბრკოლებელ ურთიერთობას, ახლა კი იცის, რომ მანაც ყველაფერი იცის და რთულია მისთვის. მაგრამ მოევლება ამასაც ;)
მიხარია ლუკა რომ აღნიშნე ))
ძალიან ძალიან დიდი მადლობა შეფასებისთვის ❤️

სტუმარი barbarebibileishvili
ვაი, ეს რა იყო
ემოციებისგან აღარ ვიცი რა დავწერო
საოცრება, სასწაული და საერთოდ ყველაზე მაგარი რომ ხარ იმედია ეგ იცი
ამ თავს ისე ველოდი, რომ ახლაც არ მჯერა რომ წავიკითხე. ერთი თავისთვის იმდენად ბევრი ემოცია იყო, ვერც გულმა გადახარშა და ვერც ტვინმა
ძალიან განსხვავებული შინააარსით დაიწყე და საერთოდაც, შენგან არც მიკვირს ისეთი, რომ გამოვიდა როგორიც ახლაა, ანუ მოკლედ და კონკრეტულად რომ ვთქვათ გასაგიჟებელი
გული მწყდება მხოლოდ ერთი თავი, რომ დარჩა, დიდი სიამოვნებით წავიკითხავდი კიდევ რამოდენიმე თავს მაინც ამისას. თუმცა რას ვიზავთ ყველაფერი მთავრდება. მე თითქმის ყველა შენს ისტორიაზე ასე მჭირს და რა ვქნა?
ერთი სული მაქვს როდის წავიკითხავ დარჩენილს.
ვგიჟდები შენზე და ამის შემდეგზე მალევე რომ არ დაბრუნდე ახალი ისტორიით ჩემი ცოდვა დაგედება მხრებზე.
სასწაული ხარ და მადლობა შენი ყველა ისტორიისთვის ❤️❤️❤️❤️

მადლობა შენ ჩემო კარგო ასეთი ემოციური სიტყვებისთვის... უზომო სიამოვნებაა, როცა ადამიანები შენი შექმნილისგან რაღაც პატარა ბედნიერ წუთებს რომ იღებენ ❤️
ახალი ისტორიით ზუსტად 25 დეკემბერს მოვალ... :დდდ პირდაპირ ექსკლუზივი გამოვიდა შენს კომენტარში :დდ ❤️

სტუმარი ნინიკო
ვაიმეე არა გთხოოოვ არ დაამთავრო ვაიმეე ვერგავუძლებ ამათ დასასრულს :(((( აუუუ გავგიჟდი აი ყველაფერი ჩემში ვიგრძსნი გეფიცებო

ღმერთოოოო... ნუ მეუბნებით ასე (((
ვაიმე როგორი ბედნიერი ვარ ვერ წარმოიდგენ, მიუხედავად იმისა, რომ შენ ასე გწყდება გული ❤️❤️

მე♥უცნაურე
ეს თავი ყველა თავზე უფრო ემოციური იყო.
ლუკათი აღფრთოვანებული დავრჩი. როგორ ღიად უთხრა ის, რასაც ნანიკო ამდენი წელი ეჩიჩინებოდა და ვერაფერს გახდა. ღირსეულად წავიდა ლუკა, ისე როგორც ვისურვებდი და ჰო, ისტორია ყველა ასპექტით არის შემდგარი! ასეთი, მართლა არაფერი დაგიწერია ვფიქრობ და ამის თქმის სრული უფლება მაქვს (მაპატიე, თუ თავხედურად ჟღერს, უბრალოდ მოგყვები, რაც საიტზე გამოჩნდი და ამიტომ ვამბობ).

კითხვისას, ერთი წამით, ისიც კი მეგონა, რომ იმ ფურცლებს მაიკო წაიკითხავდა გიორგიმდე და მერე რაღაცნაირად მათ შორის გაიბმებოდა ჯაჭვი, როგორ გაიგებდა გიორგი.
გამიხარდა, რომ ვინმეს ჩარევის გარეშე ნახა გიორგიმ ის, რაც თავიდანვეც კარგად იცოდა, უბრალოდ საკუთარ თავსაც უმალავდა იმას, რასაც გრძნობდა.
უზომოდ მეტკინა გიორგი.
შეშლამდე შემეცოდა და ვუთანაგრძე, ფურცლების ნახვის მომენტში.
რეპეტიციაზე კი, რა გითხრა?!
'შენ ნუ გტკივა ის, რაც მე უნდა მტკიოდეს', ამან მთლიანად დამშალა და არის რაღაცები, რისთვისაც სიტყვები ზედმეტი და უფერულია. აქ მხოლოდ გრძნობების ადგილია, იმ შეგრძნებების, როგორ იშლები თითოეულთან ერთად, როგორ გტკივა, გიხარია, განიცდი, ღელავ, ფორიაქობ და ბოლოსდაბოლოს გრძნობ, რომ სიყვარული შეგიძლია, ზღაპრული, დაუვიწყარი და ყველაზე ძლიერი, რაც ამ ქვეყნად არსებობს და შენს ადამიანად ყოფნას აზრს აძლევს და ამართლებს.
მადლობა ყველაფრისთვის.
მარი ამბობს, იქ ერთგან, იქნებ სწორედ იმისთვის ვწერდი რომ მას წაეკითხა ოდესმეო და როგორ მომხვდა ეს არ იცი...
ამ მოთხრობას ველოდები წიგნად, პირველი მე ვიქნები, ვინც დიდი სიხარულით იყიდის❤️
ამ თავში იყო, გასაოცარი აფეთქება ემოციების და ეს ისე უზადოდ გადმოეცი, მთელი სხეულით ვგრძნობდი და მეც ვთრთოდი მარისთან ერთად, მეც მტკიოდა გიორგისთან ერთად და მეც ნანიკოსავით მიხაროდა რომ ბოლოსდაბოლოს ფარდა ახადეს იმას, რაც ისედაც ხელისგულზე ედოთ❤️
ღიად ვამბობ, ეს არის მოთხრობა სადაც, არანაირი დანაკლისის გრძნობა არ მიჩნდება და ამისთვისაც მადლობა!
სულ რომც არ დაწერო შემდეგი თავი, აქ უკვე ყველაფერი ისეა, როგორც უნდა იყოს❤️
ამ ისტორიას ნამდვილად არ ყავს საპირწონე.

არანაირი თავხედობა. პირიქით, შენი აზრია და ვიღებ უდიდესი სიამოვნებით ^^ ლუკა ძალიან შემიყვარდა წერის პროცესში და მისი როლი მარიამის ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი უნდა ყოფილიყო. ამიტომ მიხარია, რომ მასზე ასეთი შეფასების წაკითხვა ^^
აი გავაგრძელე კომენტარის კითხვა და ვერ წარმოიდგენ, რა მემართება. შენ ერთ-ერთი იმ იშვიათთაგანი ხარ, რომელმაც ცრემლი მომგვარა. დას გეფიცები! ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანს ისე აღწერ და ისე აქცევ ყურადღებას, ალბათ ვერც იაზრებ და ჩემთვის ეს ძალიან ემოციურია. მიხარია ჩემი საყვარელი დეტალები რომ გამოყავი და ცრემლი რომ მომაწმენდინე...
ჩემო კარგო, უზომოდ ბედნიერი ვარ ყველა შენი ნათქვამი სიტყვის დამსახურებით ❤️❤️ ძალიან ძალიან მიყვარხარ ❤️

ნანა73
აი ახლა, რომ არ დავწერო არ შემიძლია.
არადა, შეიძლება ითქვას, თავიდან მაქვს წასაკითხი...
ყველა მოგონება, ყველა ფურცელი და ასეც მოვიქცევი.
ათი საათიდან ვამოწმებდი საიტს.
თან ვმუშაობ, მაგრამ მაინც.
როგრც იქნა დადე და შესვენების დროს ისე ხარბად დავიწყე კითხვა.
ვიცი რომ ეს არ კმარა,უბრალოდ ვერაფრით ვერ გადავდებდი.
ხოდა რომ დავლაგდები და ყველაფერს გავიმეორებ. მერე კიდევ ერთი კომენტარით დავამძიმებ ამ გვერდს. ან მოვითმენ ბოლომდე და მერე დავაგვირგვინებ ჩემი შიშველი ემოციებით.
მიყვარხარ მარ ! ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
დავბრუნდები...

აქ ვიქნებით ყველა, ნანიკო და დაგელოდებით ❤️
მეც ძალიან მიყვარხარ ❤️

nukito20w
ისე,მარის გაუმართლა კიდეც... ოთოც და ლუკაც გამგები ადამიანები აღმოჩნდნენ. ჰო,შეიძლება დიდად არ მომწონდა ისინი,თუმცა ცუდი ადამიანები ნამდვილად არ ყოფილან.პირიქით,კარგები იყვნენ ძალიან.ლუკაც მაგარი ხალისიანი პერსონაჟია.(შეიძლება იმიტომაც არ მომწონდნენ,მარიამისთვის მხოლოდ გიორგი რომ მემეტებოდა.)გიორგის მოსმენა მინდა,იმ წამიდან მინდა,ფურცელბთან ჩამომჯდარი რომ წარმოვიდგინე..
მარიამის ყველა განცდა განვიცადე და მეტკინა.. თუმცა ველოდები მე-14 თავს,სადაც საბოლოოდ გაიშლება ყველა კარტი.აი,ქართულის ცეკვამ თქვა რაღაც... სესილიმ გააჟღერა სიტყვა -იდეალური.. შეიძლება ესეცაა ბოლო თავის პასუხი,მე რომ ასე ველოდები...

ხო ეგოოსტური მომენტია ალბათ გიორგის გამო რომ ოთო და ლუკა ვერ მოიყვანე მარიამთან ახლოს, მაგრამ ასეც უნდა ყოფილიყო. მესმის შენი ^^
სესილის სიტყვა სწორად ახსენე ;) ეს ქალი არასდროს შემცდარა. მაშინაც კი, როცა წარსულში მარის ქართული არ აცეკვა. აქამდე უნდა მოსულიყვნენ, რომ მერე ეთქვა, იდეალური იყოვო. შესაძლოა, მხოლოდ ცეკვა არც უგულისხმია ;)
გიორგი კი აუცილებლად დაგელაპარაკებათ ყველას ^^
დიდი დიდი მადლობა შეფასებისთვის ❤️

 


№9  offline აქტიური მკითხველი grafo

არა რაა, გიორგიმ უნდა თქვას ძაღლის ბედი მაქვსო. სოფო ლონდონში მიდის+ის რასაც წლების განმავლობაში გაურბოდა უცებ წინ დაუხვდა ისეთ სიტუაციაში, რომ ვერაფრით აარიდებდა უკვე თვალს, იიფ...
ეგოისტი ღორი! წლები იყო ქალთან, რომელიც უყვარდა თუ არა არ იცის, თან პარალელურად არ იკლებდა არაფერს ვგულისხმობ მარიამთან ღამის საუბრებს თუნდაც, სხვა რაღაცეებს რომ თავი დავანებოთ. ერთი სოფიკო რომ ამდგარიყო და ასე დაეწყო მეგობარ მამაკაცთან გულის გადასაშლელად სიარული, რას იფიქრებდა რა საინტერესოა?! მაშინ რატომ ჰქვია წყვილს წყვილი თუ ერთმანეთთან ისე ვერ საუბრობენ, როგორც სხვა მეგობართან. თავისი შეგნებული საქციელით, რაც მარიამის ფურცლებიდან ნათლად ჩანს წლების განმავლობაში დატანჯა გოგო, არაფრით არ მისცა გახარების საშუალება როგორც ქალს და არც თვითონ გაატოკა ერთი ადგილი.
ახლა მაინც ინებოს კეთილი და სულელ მარიამს ის მისცეს, რაზეც წლები ოცნებობდა და სიცარიელე შეუვსოს.

ლუკა...ტკბილი ლუკმა ბოლოსთვის შემოვინახე. ამ პერსონაჟს ასე მგონია სათანადოდ ვერ განვიხილავ, რაღაცას დავაკლებ და გული უნდა დამწყდეს, ამიტომ არ შევეხები შეგნებულად.

 


№10 სტუმარი სტუმარი ნინო

ამაღელვებელი.ფურცლებმა თავის როლი იმაზე უკეთ შეასრულეს ვიდრე მე წარმოვიდგენდი :) მარი ძალიან შემეცოდა მაგრამ გიორგის თქმის არ იყოს იმ ათ წელზე რთული ნამდვილად აღარ იქნება.

 


№11 სტუმარი Life is beautiful

რას მიკეთებბბბ:-|ჯერ არ დასრულებულა და უკვე ვტირივარ:-)ღმერთო როგორ მტკივა ეს ისტორია.. გავვიჟდები და ჩემი მეგობრები საბოლოოდ დარწმუნდებიან რომ მე ისტორიიის გმირებზე შეყვარებული ვარ...( არ იციან რეალობა და მაგიტო ალბათ) ვაიმე ახკაც სუნთქვა მაქ შეკრული რაც გავიაზრე რომ გიორგიმ წაიკითხა იმ წუთიდან ტვინმა ფიქრი შეწყვიტა გულმა ძგერა ფილტვებმა ჟანგმადის მიღება... ვაიმეეე დედაა ეს რა იყო ჰაა?
ღმერთო გიორგი ძალიან შემიყვარდა და მემგონი ვეღარ გავუძლებ ამდენსს! და კიდევ სესილის სიტყვები ქვეტექსტს რო მოიცავდა ვხვდები და იმას ვხვდები რომ სესილი მათ გრძნობებს უფრო ადრეც ხვდებოდა და ახლა რადგან ასე თქვა თითქოს საბოლოოდ დარწმუნდა თავის ნააზრებში! ცეკვის მასწავლებელი ყოველი ცეკვის შესწავლას იმფორმაციით იწყებდა ალბათ თქვენ თუ ცეკვავდით ასევე იყო თქმენთანაც. ჯერ მოგვიყვებიდა რაზე იყო ცეკვა რა იყო ამ ცეკვისთვის დეტალები და ამ დეტალებიდან გრძნობის გადმოცემა ყველაზე მეტად გვიჭირდა.. და აი "ქართული"ის ცეკვაა როცა მამაკაცი ქალს ისე დასტრიალებს როგორც ქორი არწივი იცავს და არავის აკარებს ქალი კი მისგან გარბის და თავის გრძნობებს თავდახრილი მორჩილად სათუთად ინახავს... ზუსტად ეს იყო მათი "იდეალური" ცეკვის მიზეზი იმიტომ რომ ერთმანეთი უყვართ და ამას ცეკვაშიც გამოხატავდნენ ქართულში კი რას ელი სხვას თუ არა სიყვარულს ცეკვით გამოხატულს... :-:-))))))
ისე შევიჭერი როლებში მგონი მეც მათთან ერთად ვცეკვა:-))))
ეს ისეთი კარგი ისტორიიააა რომ ნადვილად უნდა დაბეჭდო და გამოსცე წიგნი მე პირადად დიდი სიამოვნებით ვიყუდდი:-)
მადლობა ველოდები შემდეგ თავს " თავისუფალო ჩიტო" არ მინდა რომ დაგავიწყდეს ეს <3ცოტა ეგოისტურია მაგრამ ისე გადამრიე ამ ისტორიით რომ ახლა ეს თხოვნა შემისრულე, :-)<3

 


№12 სტუმარი სტუმარი ხატია

აი არც კი ვიცი რა ვთქვა,ეს იყო მართლა შოკი თავი ემოციებიდან ვერ გამოვდივარ, საუკეთესო ხარ შენ შენს ისტორიებთან ერთად❣️❣️❣️

 


№13  offline ახალბედა მწერალი lullaby

grafo
არა რაა, გიორგიმ უნდა თქვას ძაღლის ბედი მაქვსო. სოფო ლონდონში მიდის+ის რასაც წლების განმავლობაში გაურბოდა უცებ წინ დაუხვდა ისეთ სიტუაციაში, რომ ვერაფრით აარიდებდა უკვე თვალს, იიფ...
ეგოისტი ღორი! წლები იყო ქალთან, რომელიც უყვარდა თუ არა არ იცის, თან პარალელურად არ იკლებდა არაფერს ვგულისხმობ მარიამთან ღამის საუბრებს თუნდაც, სხვა რაღაცეებს რომ თავი დავანებოთ. ერთი სოფიკო რომ ამდგარიყო და ასე დაეწყო მეგობარ მამაკაცთან გულის გადასაშლელად სიარული, რას იფიქრებდა რა საინტერესოა?! მაშინ რატომ ჰქვია წყვილს წყვილი თუ ერთმანეთთან ისე ვერ საუბრობენ, როგორც სხვა მეგობართან. თავისი შეგნებული საქციელით, რაც მარიამის ფურცლებიდან ნათლად ჩანს წლების განმავლობაში დატანჯა გოგო, არაფრით არ მისცა გახარების საშუალება როგორც ქალს და არც თვითონ გაატოკა ერთი ადგილი.
ახლა მაინც ინებოს კეთილი და სულელ მარიამს ის მისცეს, რაზეც წლები ოცნებობდა და სიცარიელე შეუვსოს.

ლუკა...ტკბილი ლუკმა ბოლოსთვის შემოვინახე. ამ პერსონაჟს ასე მგონია სათანადოდ ვერ განვიხილავ, რაღაცას დავაკლებ და გული უნდა დამწყდეს, ამიტომ არ შევეხები შეგნებულად.

კიდევ კარგი ერთი პერსონაჟი მაინც მყავს, რომელიც შენს სიპატიებს იმსახურებს თორე დასახური იქნებოდა ეს პროექტი :დდდ ვიცი, რატომაც ფიქრობ ასე გიორგიზე, მაგრამ არ დავიწყებ ახსნებს. შორს წაგვიყვანს მაგის განხილვა. :დდდ უბრალოდ, არიან და იყვნენ ადამიანები, რომლებიც საშვილიშვილო შეცდომებს უშვებდნენ და იმედია გიორგის მარის, სოფის (?) და საკუთარი თავის გაწვალება ეპატიება. :დდ

სტუმარი ნინო
ამაღელვებელი.ფურცლებმა თავის როლი იმაზე უკეთ შეასრულეს ვიდრე მე წარმოვიდგენდი :) მარი ძალიან შემეცოდა მაგრამ გიორგის თქმის არ იყოს იმ ათ წელზე რთული ნამდვილად აღარ იქნება.

კი, ახლა უკვე შემსუბუქების ხანა დაუდგება ყველას ^^ დიდი მადლობა ჩემო კარგო კომენტარისთვის ❤️

Life is beautiful
რას მიკეთებბბბ:-|ჯერ არ დასრულებულა და უკვე ვტირივარ:-)ღმერთო როგორ მტკივა ეს ისტორია.. გავვიჟდები და ჩემი მეგობრები საბოლოოდ დარწმუნდებიან რომ მე ისტორიიის გმირებზე შეყვარებული ვარ...( არ იციან რეალობა და მაგიტო ალბათ) ვაიმე ახკაც სუნთქვა მაქ შეკრული რაც გავიაზრე რომ გიორგიმ წაიკითხა იმ წუთიდან ტვინმა ფიქრი შეწყვიტა გულმა ძგერა ფილტვებმა ჟანგმადის მიღება... ვაიმეეე დედაა ეს რა იყო ჰაა?
ღმერთო გიორგი ძალიან შემიყვარდა და მემგონი ვეღარ გავუძლებ ამდენსს! და კიდევ სესილის სიტყვები ქვეტექსტს რო მოიცავდა ვხვდები და იმას ვხვდები რომ სესილი მათ გრძნობებს უფრო ადრეც ხვდებოდა და ახლა რადგან ასე თქვა თითქოს საბოლოოდ დარწმუნდა თავის ნააზრებში! ცეკვის მასწავლებელი ყოველი ცეკვის შესწავლას იმფორმაციით იწყებდა ალბათ თქვენ თუ ცეკვავდით ასევე იყო თქმენთანაც. ჯერ მოგვიყვებიდა რაზე იყო ცეკვა რა იყო ამ ცეკვისთვის დეტალები და ამ დეტალებიდან გრძნობის გადმოცემა ყველაზე მეტად გვიჭირდა.. და აი "ქართული"ის ცეკვაა როცა მამაკაცი ქალს ისე დასტრიალებს როგორც ქორი არწივი იცავს და არავის აკარებს ქალი კი მისგან გარბის და თავის გრძნობებს თავდახრილი მორჩილად სათუთად ინახავს... ზუსტად ეს იყო მათი "იდეალური" ცეკვის მიზეზი იმიტომ რომ ერთმანეთი უყვართ და ამას ცეკვაშიც გამოხატავდნენ ქართულში კი რას ელი სხვას თუ არა სიყვარულს ცეკვით გამოხატულს... :-:-))))))
ისე შევიჭერი როლებში მგონი მეც მათთან ერთად ვცეკვა:-))))
ეს ისეთი კარგი ისტორიიააა რომ ნადვილად უნდა დაბეჭდო და გამოსცე წიგნი მე პირადად დიდი სიამოვნებით ვიყუდდი:-)
მადლობა ველოდები შემდეგ თავს " თავისუფალო ჩიტო" არ მინდა რომ დაგავიწყდეს ეს <3ცოტა ეგოისტურია მაგრამ ისე გადამრიე ამ ისტორიით რომ ახლა ეს თხოვნა შემისრულე, :-)<3

შენი თხოვნა არაა საჭირო... რანაირად უნდა დამავიწყდე, როცა სულ აქ ხარ და არასდროს გეზარება შენი აზრების გაზიარება. და მერე როგორი აზრების. ისე ძირეულად გესმის ნაბიჯების და მისი პერსონაჟების, რომ შეუძლებელია ამის მერე დამავიწყდე.
ჩემს ქორეოგრამს მსგავსი რამ არ გაუკეთებია, მაგრამ მე გავაკეთებდი. ალბათ მე ვიქნებოდი სესილი, ცეკვას რომ გავყოლოდი და მაგ ასაკამდე მიმეღწია. ასე რომ კი, შენ ზუსტად თქვი მის შეფასებაზე. ^^
უღრმესი მადლობა ამხელა ემოციისთვის, ამ კომენტატში რომ ჩადე და გული ამიფორიაქე... ❤️❤️

სტუმარი ხატია
აი არც კი ვიცი რა ვთქვა,ეს იყო მართლა შოკი თავი ემოციებიდან ვერ გამოვდივარ, საუკეთესო ხარ შენ შენს ისტორიებთან ერთად❣️❣️❣️

უღრმესი მადლობა ჩემო კარგო... ძალიან მიხარია თუ კმაყოფილი ხარ ❤️❤️

 


№14  offline მოდერი აირ ისი

ხმას ვერ ვიღებ ისეთი თავი იყო! ცოტა მჭერმეტყველურად რომ ვთქვა, ემოციების ზღვამ წამლეკა. იშვიათია ავტორი, რომელიც ასე ზედმიწევნით და სიმძაფრით გადმოცემს გრძნობებს. ბრავო შენ! დღითიდღე უფრო და უფრო მინდება, პირადად გიცნობდე, მეც ვწერ ხოლმე რაღაცებს და ბევრს ვისწავლიდი შენგან ❤️

პ.ს იდეალური იყო, ყველა ასპექტსა და კონტექსტში!

 


№15 სტუმარი სტუმარი Khatuna

სოფიმ, ლუკამ და რაც მთავარია ფურცლებმა თავისი როლი ითამაშეს.ყველაფერი გარკვეულია, თუმცა საინტერესოა გიორგის ამდენწლიანი სიჩუმის მიზეზი.ეს ისტორია რომ შედგა და ქების ღირსია , კომენტარებსაც ეტყობა. თითქოს მკითხველიც ამ ისტორიის გმირია და მის თვალწინ ძალას იკრებს დიდი სიყვარული. ყველა გმირი საინტერესოა და მე პირადად ისე განვიცდი თითოეულის ემოციას, თითქოს ჩემი მეგობრები იყვნენ. ახლა კი ბოლო თავი და მერე კი უამრავჯერ გადაკითხული სტრიქონები. მადლობა ასეთი კარგი ისტორიისთვის .იმედია ჩემი და სხვა მკითხველის მოლოდინი გამართლდება და 10 წლიანი სიყვარულის ისტორია დიდი სიყვარულით დასრულება.

 


№16 სტუმარი purpleorchid

ვაიმე ღმერთო ეს რა იყო:o:o:o სანამ ბოლომდე მივედი ათასჯერ მოვკვდი და გავცოცხლდი❤❤❤საუკეთესო თავი იყობევრ ტკივილთან და სიყვარულთან ერთად❤❤❤ ლუკას პერსონაჟმა გადამრია, ძალიან მიყვარს როგორც ადამიანი, ასეთი გამგები და პატიოსანი ბიჭები ძალიან იშვიათია❤ გიორგი და მარიამი თავიდანვე ერთმანეთისთვის იყვნენ დავადებულები, კი ბატონო გვიან მიხვდნენ მაგას, მაგრამ მთავარია რომ მათი სიყვარული ასე უფრო მტკიცდებოდა,იმის ნაცვლად რომ განელებულიყო)) ყოველი შეფარული მინიშნება, მეგობრობის დაცვა და ერთმანეთის შენარჩუნება იყო მთელი მათი ცხოვრება❤❤ ვაიმე გაურკვევლად ვწერ, ჯერ კიდევ განვიცდი, ეიფორიაში ვარ:D გიორგიმ რომ წაიკითხა ეს ასე მადლიანი და დალოცვილი ფურცლები, ისე გამიხარდა, როგორც იქნა-მეთქი, მაგრამ ამავდროულად განვიცდიდი მარიამის შიშს, სანამ კარი შეაღო იმხელა ხმაზე გუგუნებდა ჩემი გული, მეგონა ყველას ესმოდა ოთახში:D:D ამ მოთხრობაში ძალიან მიყვარს როგორც გაქვს შეზავებული მეგობრობა და სიყვარული ერთმანეთთან, ისე თანმიმდევრულად და წესრიგით ავითარებ მოვლენებს, რომ ძალიან ლამაზად აჯენ მერე ყველა მომენტს❤❤ თან ქართული ცეკვაც რომ აგირჩევია ძალიან კარგი და შესაფერისი გადაწყვეტილება იყო, ისეთ ჰარმონიას და სინაზეს სძენს მოთხრობას რომ გულს სიამოვნებს ერთი სიტყვის გამოტოვების გარეშე წაკითხვა❤❤❤ რაღაც შეფარულ ეჭვიანობებს ვამჩნევ დავითს და იმედია გამართლდება;)❤❤ არ მეზარება იმის აღნიშვნა ბევრჯერ,რომ შენი წერის სტილი ძალიან მშვიდია, რითიც უფრო მეტად იპყრობ მკითხველის ყურადღებას, თან ძალიან კარგად გამოგდის დეტალების ერთმანეთში "ჩატკაცუნება"...ნუ არ ვიცი მეტი რაღა უნდა ვთქვა ჩემთვის უსაყვარლესი მწერალი ხარ და კიდევ უფრო მეტ მოთხრობას ველოდები მომავალშიც❤❤;);)

 


№17 სტუმარი სტუმარი ანა

ო, ღმერთო, არ მესმის ასეთი ტანჯვა... საშინელებაა, იგივეა, საკუთარი თავი ტანჯვით ნელ-ნელა გაანადგურო...

 


№18  offline აქტიური მკითხველი grafo

სოფ-ო, შეგნებულად დავწერე, არ შემშლია :)). შენც მშვენივრად იცი,რომ იდეალური პერსონაჟი ლუკა გყავს(და) :D : D.
მარიამი და გიორგი კიდევ ისტორიის მთავარი პერსონაჟები არიან და ისეთები არიან, რეალურები...აბა, ლუკასნაირები სადღა არიან :).
აუუ, მარიამმა რომ გაიაზრა ფურცლებს გიორგი ნახავდა...რა კარგად, თანმიმდევრობით გადმოეცი ყველაფერი. როგორც მომწონს რომ არაფერს, საერთოდ არაფერს არ ტოვებ უთქმელს წერისას.

 


№19 წევრი beshqen

ფანტასტიური ხარ,არ მინდა დამთავრდეს,..ისეთი სიმძაფრით გადმოსცემ მარიამის გრძნობებს,შეუძლებლად მიმაჩნია რომ თვითონ არ გამოგივლია ეგ ყველაფერი,ნუ ყველა შემთხვევაში უნიჭიერესი ხარ,რა ვთქვა არ ვიცი,სიტყვებს ვერ ვპოულობ,მადლობა ამ ემოციებისთვის და ამ სიამოვნებისთვის,,, ყოველთვის მეკლდი როცა აღარ წერდი,მაგრამ დარწმუნებული ვიყავი რომ ერთხელაც დაბრუნდებოდი და ეს დაბრუნება შესანიშნავ ისტორიებს გვაჩუქებდა და მართლაც...

 


№20  offline ახალბედა მწერალი lullaby

აირ ისი
ხმას ვერ ვიღებ ისეთი თავი იყო! ცოტა მჭერმეტყველურად რომ ვთქვა, ემოციების ზღვამ წამლეკა. იშვიათია ავტორი, რომელიც ასე ზედმიწევნით და სიმძაფრით გადმოცემს გრძნობებს. ბრავო შენ! დღითიდღე უფრო და უფრო მინდება, პირადად გიცნობდე, მეც ვწერ ხოლმე რაღაცებს და ბევრს ვისწავლიდი შენგან ❤️

პ.ს იდეალური იყო, ყველა ასპექტსა და კონტექსტში!

ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ჩემო გოგო ❤️
კი, ვიცი რომ წერ და მინდა, რომ წავიკითხო შენი სახლი ტბის პირას. მაგრამ როცა ვწერ, სხვას ვერაფერს ვაკეთებ ხოლმე. ასე რომ, როცა დავასრულებ შემოგივლი ^^ ფბზე მგონი ბლოკი აღარასდროს მომეხსნება,ასე რომ კქ მიმოწერას ვერ შეგპირდები (( თუ მოწერა მოგიმდება, აქ ვარ, ასე რომ არ მოგერიდოს ❤️❤️

სტუმარი Khatuna
სოფიმ, ლუკამ და რაც მთავარია ფურცლებმა თავისი როლი ითამაშეს.ყველაფერი გარკვეულია, თუმცა საინტერესოა გიორგის ამდენწლიანი სიჩუმის მიზეზი.ეს ისტორია რომ შედგა და ქების ღირსია , კომენტარებსაც ეტყობა. თითქოს მკითხველიც ამ ისტორიის გმირია და მის თვალწინ ძალას იკრებს დიდი სიყვარული. ყველა გმირი საინტერესოა და მე პირადად ისე განვიცდი თითოეულის ემოციას, თითქოს ჩემი მეგობრები იყვნენ. ახლა კი ბოლო თავი და მერე კი უამრავჯერ გადაკითხული სტრიქონები. მადლობა ასეთი კარგი ისტორიისთვის .იმედია ჩემი და სხვა მკითხველის მოლოდინი გამართლდება და 10 წლიანი სიყვარულის ისტორია დიდი სიყვარულით დასრულება.

უბედნიერესი ვარ თუ თვლი რომ შედგა ეს ისტორია, რადგან მთელი გული და სული მაქვს ჩადებული. მიხარია მკითხველის დამოკიდებულება ❤️ მადლობა შენ ჩემო კარგო აზრს რომ მიზიარებ და რა თქმა უნდა, ბოლო თავით ყველაფერს უფრო ღია ფერები მიეცემა ❤️

purpleorchid
ვაიმე ღმერთო ეს რა იყო:o:o:o სანამ ბოლომდე მივედი ათასჯერ მოვკვდი და გავცოცხლდი❤❤❤საუკეთესო თავი იყობევრ ტკივილთან და სიყვარულთან ერთად❤❤❤ ლუკას პერსონაჟმა გადამრია, ძალიან მიყვარს როგორც ადამიანი, ასეთი გამგები და პატიოსანი ბიჭები ძალიან იშვიათია❤ გიორგი და მარიამი თავიდანვე ერთმანეთისთვის იყვნენ დავადებულები, კი ბატონო გვიან მიხვდნენ მაგას, მაგრამ მთავარია რომ მათი სიყვარული ასე უფრო მტკიცდებოდა,იმის ნაცვლად რომ განელებულიყო)) ყოველი შეფარული მინიშნება, მეგობრობის დაცვა და ერთმანეთის შენარჩუნება იყო მთელი მათი ცხოვრება❤❤ ვაიმე გაურკვევლად ვწერ, ჯერ კიდევ განვიცდი, ეიფორიაში ვარ:D გიორგიმ რომ წაიკითხა ეს ასე მადლიანი და დალოცვილი ფურცლები, ისე გამიხარდა, როგორც იქნა-მეთქი, მაგრამ ამავდროულად განვიცდიდი მარიამის შიშს, სანამ კარი შეაღო იმხელა ხმაზე გუგუნებდა ჩემი გული, მეგონა ყველას ესმოდა ოთახში:D:D ამ მოთხრობაში ძალიან მიყვარს როგორც გაქვს შეზავებული მეგობრობა და სიყვარული ერთმანეთთან, ისე თანმიმდევრულად და წესრიგით ავითარებ მოვლენებს, რომ ძალიან ლამაზად აჯენ მერე ყველა მომენტს❤❤ თან ქართული ცეკვაც რომ აგირჩევია ძალიან კარგი და შესაფერისი გადაწყვეტილება იყო, ისეთ ჰარმონიას და სინაზეს სძენს მოთხრობას რომ გულს სიამოვნებს ერთი სიტყვის გამოტოვების გარეშე წაკითხვა❤❤❤ რაღაც შეფარულ ეჭვიანობებს ვამჩნევ დავითს და იმედია გამართლდება;)❤❤ არ მეზარება იმის აღნიშვნა ბევრჯერ,რომ შენი წერის სტილი ძალიან მშვიდია, რითიც უფრო მეტად იპყრობ მკითხველის ყურადღებას, თან ძალიან კარგად გამოგდის დეტალების ერთმანეთში "ჩატკაცუნება"...ნუ არ ვიცი მეტი რაღა უნდა ვთქვა ჩემთვის უსაყვარლესი მწერალი ხარ და კიდევ უფრო მეტ მოთხრობას ველოდები მომავალშიც❤❤;);)

ღმერთო ალბათ გული გამკსკდება ასეთი ემოციური კომენტარებისგან :დდ ❤️ როგორ მიხარია, რო. გულთან ასე ახლოს მიგყავს პერსონაჟები და ასე განიცდი სიუჟეტს. ^^
კი, ყველანაირად ვეცადე, რომ ყველა გრძნობა და ემოცია თანაბარი ყოფილიყო და არაფერი გადაჭარბებული და მიხარია თუ თვლი, რომ გამომივიდა ❤️ ცეკვა იყო მთავარი იდეა და მერე ყველაფერი დანარჩენი. თითქოს უფრო მეტი დოზით უმდა ყოფილიყო, ვიდრე ახლა არის, მაგრამ სიუჟეტა ასე მოითხოვა და ხელოვნურად ვერ გავზარდე.
უღრმესი მადლობა შეფასებისთვის ჩემო კარგო... ძალიან ძალიან გამახარე ❤️

სტუმარი ანა
ო, ღმერთო, არ მესმის ასეთი ტანჯვა... საშინელებაა, იგივეა, საკუთარი თავი ტანჯვით ნელ-ნელა გაანადგურო...

აჰაა, მესმის შენი...

grafo
სოფ-ო, შეგნებულად დავწერე, არ შემშლია :)). შენც მშვენივრად იცი,რომ იდეალური პერსონაჟი ლუკა გყავს(და) :D : D.
მარიამი და გიორგი კიდევ ისტორიის მთავარი პერსონაჟები არიან და ისეთები არიან, რეალურები...აბა, ლუკასნაირები სადღა არიან :).
აუუ, მარიამმა რომ გაიაზრა ფურცლებს გიორგი ნახავდა...რა კარგად, თანმიმდევრობით გადმოეცი ყველაფერი. როგორც მომწონს რომ არაფერს, საერთოდ არაფერს არ ტოვებ უთქმელს წერისას.

ვაიმეეეე გამაგიჟებ შენ :დდდ იცი? ხანდახან მგონია ხოლმე, რომ ერთი პროფაილიდან ორი სხვადასხვა ადამიანი მიტოვებს კომენტარს :დდდდდ კაი ეს არ მითქვას :დდდ
კიიი ვიცი, რომ ლუკა ერთადერთი იდეალური პერსონაჟი მყავს, და ვამაყობ მისით. უმისოდ ბევრი რამ არ მოხდებოდა. :დდ დანარჩენებს ყველას აქვს ნაკლი, სისუსტე და შეცდომების დაშვების უბადლო ნიჭი. ხოდა ჩვენი ლუკა სჭირდებოდათ მათ, რომ მერე ისტორია ასეთი გამოსულიყო და მერე ასეთი არაჩვეულებრივი შეფასებები მომესმინა. ^^
ძალიან მახარებს შენი სიტყვები, ბოლოს რაც მითხარი. იცი, რომ ეგ ეპიზოდი 8 წლის უკან დავწერე? ჩაკოპირებულია :დდ ^^

beshqen
ფანტასტიური ხარ,არ მინდა დამთავრდეს,..ისეთი სიმძაფრით გადმოსცემ მარიამის გრძნობებს,შეუძლებლად მიმაჩნია რომ თვითონ არ გამოგივლია ეგ ყველაფერი,ნუ ყველა შემთხვევაში უნიჭიერესი ხარ,რა ვთქვა არ ვიცი,სიტყვებს ვერ ვპოულობ,მადლობა ამ ემოციებისთვის და ამ სიამოვნებისთვის,,, ყოველთვის მეკლდი როცა აღარ წერდი,მაგრამ დარწმუნებული ვიყავი რომ ერთხელაც დაბრუნდებოდი და ეს დაბრუნება შესანიშნავ ისტორიებს გვაჩუქებდა და მართლაც...

ღმერთო, არ ვიცი, რა გითხრა... ძალიან ძალიან დიდი მადლობა... მოლოდი რომ გაქვს ეს ხომ მახარებს და რომ ვამართლებ, ეგ კიდევ გალაქტიკური სიხარულია ❤️❤️

Natia Oqropiridze ------- ძალიან დიდი მადლობა ჩემო კარგო ❤️❤️❤️

Daldoni Daldoni -------- მართალი ხარ ჩემო კარგო, ახლა გიორგის მოუწევს ნაბიჯების გადადგმაც და ლაპარაკიც... იოლი არც მისთვის იქნება, მაგრამ მასაც მოუწევს სირთულეების გადალახვა.
მახარებს შენი შეფასება. უღრმესი მადლობა ❤️

 


№21  offline წევრი Crazy dreamer

მესმის მარიამის მართლა ძალიან კარგად მესმის არ არის ადვილი ათი წელი რაღაც მალო შეეჩვიო ამ დამალული სიმართლით ცხვრებას შემდეგ კი შენ და უნებლიედ ეს გამოამჟღავნო. იდეალურია მართლა იდეალურია... ყველა გრძნობა მწერლის გულიდან მკითხველის გულამდე მოდის მინდა წარმატებები გისურვოთ

 


№22  offline აქტიური მკითხველი grafo

მარიამ, ძვირფასო მარიამ :)). ის, რომ ისტორიის გმირებზე ბევრს ვწერ, გემრიელად განვიხილავ ნიშნავს იმას, რომ კარგად წერ. გიორგის რომ თავს ლაფს ვასხამ, შენ როგორც ავტორს, საერთოდ, საერთოდ არ გაკნინებს. ამიტომ, ერთი ვარ და განუმეორებელი :D.
ვიცოდი, ვიცოდი ინტუიცია მკარნახობდა, რომ ბოლო ისტორიებში რაღაცნაირ სტილში რომ წერ, ბევრი რამე პირადად შენი იყო, მარტო შენი. ამ ისტორიაში განსაკუთრებით იგრძნობოდა. მეტს არ გავაგრძელებ ამ თემას, თორემ მერე ზღვარს ვერ ვიცავ :D.

არა, ახლა რომ ჩავცხრი გიორგიც მეცოდება...მარიამი მისთვის ძალიან ძვირფასია, და მიუხედავად იმისა რომ აქამდეც ყველაფერს ხვდებოდა(უბრალოდ არაფერს აკეთებდა ეგ უქნარა), ახლა ფურცლებზე მისი ტკივილის წაკითხვა+ის, რომ მარიამმა იცის რომ ეს წაიკითხა. ეს ბოლო არის საზიზღარი შეგრძნება/მომენტი, უმოქმედოს გხდის და იმიტომ ვბრაზდები, რომ საკუთარი თავი და მარიამი აქამდე მიიყვანა.

 


№23 სტუმარი თამრი

ერთხელ დავწერე და კიდევ ასჯერ დავწერ ასეთი საოცარი გადმოცემის უნარი არ მგონია ბევრს ჰქონდეს. ???? ძალიან შემიყვარდა შენი შემოქმედება ????ნაკაწრები წავიკითხე და არ ვიცი როგორ გადმოვცე ჩემი ემოციები ???? საოცრება იყო........ ნაბიჯების შემდეგი თავის ატვირთვას ხომ ყოველდღე ველოდები ???? დიდი მადლობაა ???????????????? შემდეგი თავი უკვე ბოლო იქნება? როდის დადებ?

პ.ს იმედი მაქვს ფიქრობ რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ საიტზე არ დარჩეს და წიგნად აპირებ გამოცემას ????????

 


№24 სტუმარი wero

ისეთი სააოცარი ისტორია,რომ მინდა არასოდეს დასრულდეს. უბრალოდ ვერ გადმოვცემ სიტყვებით რამდენად მნიშვნელოვანია ეს ისტორია ჩემთვის. მადლობა შენ ამ ყველაფრისთვის. ძალიან შემაყვარე თავი და მინდა ძალიან ბევრი წარმატებები გისრუვო. აბა შენ იცი!

 


№25  offline წევრი NA NO

გული გამიჩერდა, მერე ისევ ამიჩქარდა და ასე დაუსრულებლად ბოლო წერტილამდე. მარიამმი წერდა გაუჩერებლად და გაუცნობიერებლად სწორედ რომ გიორგისთვის. უნდა წაეკითხა, სხვა გამოსავალი ამ საიდუმლოს ფარდის ასახდელად არ არსებობდა. როგორ ველოდები ამათ დიალოგს ვერ წარმოიდგენ. პრინციპში ცეკვის დროსაც მისი ემოციებით ბევრი რამ უთხრა ბიჭმა, თუმცა მარი ისეთ სიტუაციაშია სანამ გიორგისგან არ მოისმენს იმას რაც უკვე აშკარაა ალბათ ისევ განაგრძობს თავის დაბრმავებას. იცი, აქამდე არ მიხსენებია ოთო, არც ლუკა მაგრამ ასეთ კარგ ბიჭებს მარის ირგვლივ თავი როგორ მოუყარე?
არ მინდა დასრულდეს :( მაგრამ ისიც ვიცი უსაშველოდ გაწელვა არაფერს რომ არგია.
საოცრება ხარ მარიამ და ძალიან არ მინდა ნაბიჯების შემდეგ დიდხნიანი პაუზა გამოგივიდეს <3

 


№26  offline წევრი ნანა73

დავბრუნდი...
ახლავე გეტყვი ფურცლები არ გადამიკითხავს, ვფიქრობდი და ეს მერესთვის შემოვიტოვე.
ახლა ამ თავს რაც შეეხება...
მოდი ლუკათი დავიწტებ.
საერთოდ ამ ისტორიაში არ იყვნენ ისეთი ადამიანები, ვინც დაამძიმებდა ან გაამძაფრებდა ურთიერთობებს უარყოფითი თვალსაზრისით. თუ არ ჩავთვლით გვანცას თავისი გამოხტომებით.
ლუკა კეთილშობილი ადამიანია, ყველა გაგებით და მარიამთან უფრო იდეალური გახდა, ასე მგონია.
ის ყოველთვის ხედავდა დაფარულს, ყოველთვის გრძნობდა უკან დახეულ დამოკიდებულებას და დათმო, რისთვისაც შეიძლებოდა ებრძოლა. ჩემი შეფასებით კეთილშობილი ( მიყვარს ესშიტყვა თავისი მნიშვნელობით) ახალგაზრდა კაცია.
ახლა მთავარი:
წამი- როცა მარიამი და გიორგი რეალობის წინაშე დგანან...
წამი- როცა მარი მოხეთქილი ფიქრების აგონიაშია, როცა შიშვლად გრძნობს თავს..
როცა აღარ უნდა არაფერზე რეაგირება და მაინც, იძულებულია დარჩეს და არ გაქრეს.
ეს ისეთი ადვილი აღსაქმელია ჩემთვის, ისე ზუსტად გაქვს დაწერილი, უკეთ შეუძლებელი იქნებოდა.
აი, გიორგის აზრებს და განცდებს ალბათ ბოლოს გავიგებ...
საკმარისი დრო ჰქონდა თავის თავში დასალაგებლად.
მისი სიტყვები...
მარის ათი წლის მოთმინება,
შეგუება და ტკივილი,
მთლიანად თუ არა,
განცდილი თუ არა- წარმოდგენილი მაინც ექნება...
და დაველოდები მის სიტყვებს, ხანდახან, იშვიათად,
მაგრამ მაინც რომ ახეხებდა და აგრძნობინებდა გოგოს რამდენად მნიშვნელოვანი იყო მისთვის.
ბოლოს კი, ცეკვა ქართული - ამ მომენტისთვის ვიცოდი რა გამოვიდოდა...
დარწმუნებული ვიყავი, პირველად შესრულებული, სწორედ ისეთი იქნებოდა წლები რომ სჭირდება მის სრულყოფილებას.
ჩემი სრულყოფილი გოგო kissing_closed_eyes
ვინატრებდი ხვალვე წამეკითხა დასასრული...
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

 


№27  offline ახალბედა მწერალი lullaby

Crazy dreamer
მესმის მარიამის მართლა ძალიან კარგად მესმის არ არის ადვილი ათი წელი რაღაც მალო შეეჩვიო ამ დამალული სიმართლით ცხვრებას შემდეგ კი შენ და უნებლიედ ეს გამოამჟღავნო. იდეალურია მართლა იდეალურია... ყველა გრძნობა მწერლის გულიდან მკითხველის გულამდე მოდის მინდა წარმატებები გისურვოთ

მიხარია, რომ მარიამის გესმის და მიხარია, რომ აზრი გამიზიარე. უღრმესი მადლობა შეფასებითვის ❤️

grafo
მარიამ, ძვირფასო მარიამ :)). ის, რომ ისტორიის გმირებზე ბევრს ვწერ, გემრიელად განვიხილავ ნიშნავს იმას, რომ კარგად წერ. გიორგის რომ თავს ლაფს ვასხამ, შენ როგორც ავტორს, საერთოდ, საერთოდ არ გაკნინებს. ამიტომ, ერთი ვარ და განუმეორებელი :D.
ვიცოდი, ვიცოდი ინტუიცია მკარნახობდა, რომ ბოლო ისტორიებში რაღაცნაირ სტილში რომ წერ, ბევრი რამე პირადად შენი იყო, მარტო შენი. ამ ისტორიაში განსაკუთრებით იგრძნობოდა. მეტს არ გავაგრძელებ ამ თემას, თორემ მერე ზღვარს ვერ ვიცავ :D.

არა, ახლა რომ ჩავცხრი გიორგიც მეცოდება...მარიამი მისთვის ძალიან ძვირფასია, და მიუხედავად იმისა რომ აქამდეც ყველაფერს ხვდებოდა(უბრალოდ არაფერს აკეთებდა ეგ უქნარა), ახლა ფურცლებზე მისი ტკივილის წაკითხვა+ის, რომ მარიამმა იცის რომ ეს წაიკითხა. ეს ბოლო არის საზიზღარი შეგრძნება/მომენტი, უმოქმედოს გხდის და იმიტომ ვბრაზდები, რომ საკუთარი თავი და მარიამი აქამდე მიიყვანა.

ვიცი ეგ ყველაფერი, ხომ გითხარი გაგიცანითქო, უბრალოდ ჯერ ისევ მიკვირს ხოლმე შენი 360 გრადუსით ტრიალი :დდდ
ცხელ გულზე დაწერილ კომენტატებს ორთქლიც კი ეტყობათ ხოლმე :დდ აქ კი მართლა მშვიდი იყავი და თურმე რა კარგია გიორგისი რომ გესმის. განა მე ვამართლებ მის უმოქმედობას, უბრალოდ რეალური პერსონაჟიაო შენც თქვი და ეგაა მისი პლიუსიც და მინუსიც ;)

თამრი
ერთხელ დავწერე და კიდევ ასჯერ დავწერ ასეთი საოცარი გადმოცემის უნარი არ მგონია ბევრს ჰქონდეს. ???? ძალიან შემიყვარდა შენი შემოქმედება ????ნაკაწრები წავიკითხე და არ ვიცი როგორ გადმოვცე ჩემი ემოციები ???? საოცრება იყო........ ნაბიჯების შემდეგი თავის ატვირთვას ხომ ყოველდღე ველოდები ???? დიდი მადლობაა ???????????????? შემდეგი თავი უკვე ბოლო იქნება? როდის დადებ?

პ.ს იმედი მაქვს ფიქრობ რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ საიტზე არ დარჩეს და წიგნად აპირებ გამოცემას ????????

ძალიან ძალიან მახარებს შენი სიტყვები ^^ ნაკაწრების გამოც უღრმესი მადლობა ❤️
მართლა ძალიან სასიამოვნოა იმის მოსმენა, რომ წიგნად გინდა იქცეს ნაბიჯები, მაგრამ რომც იყოს საწიგნე მოთხრობა, მატერიალური მხარეები ხელს ნამდვილად ვერ შემიწყობ... უღრმესი მადლობა სასიამოვნო სიტყვებისთვის ❤️
კი ერთი თავი დარჩა და კვირას, დღის ბოლოს დავდებ ^^

wero
ისეთი სააოცარი ისტორია,რომ მინდა არასოდეს დასრულდეს. უბრალოდ ვერ გადმოვცემ სიტყვებით რამდენად მნიშვნელოვანია ეს ისტორია ჩემთვის. მადლობა შენ ამ ყველაფრისთვის. ძალიან შემაყვარე თავი და მინდა ძალიან ბევრი წარმატებები გისრუვო. აბა შენ იცი!

მადლობა შენ ჩემო ძვირფასო, რომ ყველა თავზე მანებივრებ კომენტარებით და გულს მიხარებ ❤️❤️

NA NO
გული გამიჩერდა, მერე ისევ ამიჩქარდა და ასე დაუსრულებლად ბოლო წერტილამდე. მარიამმი წერდა გაუჩერებლად და გაუცნობიერებლად სწორედ რომ გიორგისთვის. უნდა წაეკითხა, სხვა გამოსავალი ამ საიდუმლოს ფარდის ასახდელად არ არსებობდა. როგორ ველოდები ამათ დიალოგს ვერ წარმოიდგენ. პრინციპში ცეკვის დროსაც მისი ემოციებით ბევრი რამ უთხრა ბიჭმა, თუმცა მარი ისეთ სიტუაციაშია სანამ გიორგისგან არ მოისმენს იმას რაც უკვე აშკარაა ალბათ ისევ განაგრძობს თავის დაბრმავებას. იცი, აქამდე არ მიხსენებია ოთო, არც ლუკა მაგრამ ასეთ კარგ ბიჭებს მარის ირგვლივ თავი როგორ მოუყარე?
არ მინდა დასრულდეს :( მაგრამ ისიც ვიცი უსაშველოდ გაწელვა არაფერს რომ არგია.
საოცრება ხარ მარიამ და ძალიან არ მინდა ნაბიჯების შემდეგ დიდხნიანი პაუზა გამოგივიდეს <3

ხო, მართალი ხარ. ფურცლები რომ არა, მარი ალბათ ბოლომდე გააგრძელებდა დუმილს. ალბათ მერე ისევ ნანიკოს ამოასხავდა ან ლუკა ჩაუშვებდა გიორგისთან. ან იქნრბ თვითონ გიორგი მოსულიყო გონს. მაგრამ მარი არა... ამიტომაც უნდა დაეწერე.
ოთოს და ლუკას რაც შეეხება. ადრე ვთქვი, რომ ამ ისტორიაში ნეგატიური ძალიან ცოტა რამ უმდა ყოფილიყო. განსაკუYრებით პერსონაჟები. ამ ბიჭებს რომ მისით ესარგებლად, ხომ წარმოგიდგენია მარი რა მდგომარეობაში იქნებოდა? ოთოზე მქონდა თავიდან ის განზრახვა, რომ ცუდად მოპყრობოდა, მაგრამ გადავიფიქრე.
მიხარია, რომ გენანება ისტორია დასასრულებლად და ის უფრო, რომ დასასრულს ადეკვატურად აღიქვამ ^^
პაუზას რაც შეეხება, მაქვს ერთი ისტორია დაწყებული. იმას გავაგრძელებ და ზემოთაც დავწერე, ზუსტად 25 დეკემბერს მოგართმევთ ტკბილად ^^ ❤️

ნანა73
დავბრუნდი...
ახლავე გეტყვი ფურცლები არ გადამიკითხავს, ვფიქრობდი და ეს მერესთვის შემოვიტოვე.
ახლა ამ თავს რაც შეეხება...
მოდი ლუკათი დავიწტებ.
საერთოდ ამ ისტორიაში არ იყვნენ ისეთი ადამიანები, ვინც დაამძიმებდა ან გაამძაფრებდა ურთიერთობებს უარყოფითი თვალსაზრისით. თუ არ ჩავთვლით გვანცას თავისი გამოხტომებით.
ლუკა კეთილშობილი ადამიანია, ყველა გაგებით და მარიამთან უფრო იდეალური გახდა, ასე მგონია.
ის ყოველთვის ხედავდა დაფარულს, ყოველთვის გრძნობდა უკან დახეულ დამოკიდებულებას და დათმო, რისთვისაც შეიძლებოდა ებრძოლა. ჩემი შეფასებით კეთილშობილი ( მიყვარს ესშიტყვა თავისი მნიშვნელობით) ახალგაზრდა კაცია.
ახლა მთავარი:
წამი- როცა მარიამი და გიორგი რეალობის წინაშე დგანან...
წამი- როცა მარი მოხეთქილი ფიქრების აგონიაშია, როცა შიშვლად გრძნობს თავს..
როცა აღარ უნდა არაფერზე რეაგირება და მაინც, იძულებულია დარჩეს და არ გაქრეს.
ეს ისეთი ადვილი აღსაქმელია ჩემთვის, ისე ზუსტად გაქვს დაწერილი, უკეთ შეუძლებელი იქნებოდა.
აი, გიორგის აზრებს და განცდებს ალბათ ბოლოს გავიგებ...
საკმარისი დრო ჰქონდა თავის თავში დასალაგებლად.
მისი სიტყვები...
მარის ათი წლის მოთმინება,
შეგუება და ტკივილი,
მთლიანად თუ არა,
განცდილი თუ არა- წარმოდგენილი მაინც ექნება...
და დაველოდები მის სიტყვებს, ხანდახან, იშვიათად,
მაგრამ მაინც რომ ახეხებდა და აგრძნობინებდა გოგოს რამდენად მნიშვნელოვანი იყო მისთვის.
ბოლოს კი, ცეკვა ქართული - ამ მომენტისთვის ვიცოდი რა გამოვიდოდა...
დარწმუნებული ვიყავი, პირველად შესრულებული, სწორედ ისეთი იქნებოდა წლები რომ სჭირდება მის სრულყოფილებას.
ჩემი სრულყოფილი გოგო kissing_closed_eyes
ვინატრებდი ხვალვე წამეკითხა დასასრული...
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

ღმერთო როგორი გულიანი ხარ და როგორ ზუსტად ხედავ ყველაფერ იმას, რასაც ვწერ.
მართალი ხარ, ლუკას შეეძლო ებრძოლა და მარიამსაც უYხრა, რომ მოიგებდა ეს რომ გაეგრძელებინა, მაგრამ... მაგრამ მიზეზიც გაანდო, რატომ შეჩერდა. ეს ბიჭი წერის პროცესში გამოიძერწა და საბოლოოდ ისეთ სამაგალითოდ ჩამოყალიბდა, რომ მეც მიკვირს საკუთარი თავის.
დანარჩენზე როგორ გიპასუხო არ ვიცი. ხანდახან შენი კომენტარები ჩანახატებს ჰგვანან, რომლებიც უბრალოდ უნდა იკითხო და შეიგრძნო... ასე ვარ ახლა. გაღიმებული და უბედნიერესი ❤️
ძალიან ძვირფასი ხარ ❤️❤️
დასასრულის წერა ნახევარი საათის წინ დავიწყე, და ძალიან ძალიან რთული საწერია. ამიტომ კვირამდე ვერანაირად ჩემო სულსწრაფო ❤️

 


№28 სტუმარი სტუმარი მარიამო

სულ უნდა წერო❤️

 


№29 სტუმარი სტუმარი ანი

ზუსტად ვიცოდი რომ წაკითხავდა და მეშინოდა, მაგრამ ძალიან გამიხარდა???? არ მყოფნის, კიდევ მინდა რომ ვიკითხო დაუსრულებლად, ერთი სული მაქვს დასასრული წავიკითხო, ალბათ კვირამდე ათას ვარიანტს განვიხილავ, მაგრამ ყოველთვის ვგრძნობდი და ახლაც მჯერა რომ.გრძნობები ორმხრივია❤ ერთი სული მაქვს წავიკითხო!

 


№30  offline წევრი chemi lamazi dge

Tavidan wavikitxav

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent