შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მელნისფერი სხივი (თავი 3)


29-01-2021, 14:26
ავტორი აირ ისი
ნანახია 750

.
ნიკოლასი და ელენე, ვერანდაზე დადებულ კრემისფერ პუფებში ისხდნენ, ხელში მარწყვის სმუზით სავსე, მოზრდილი ჭიქები ეჭირათ და აივნიდან მონაქროლ თბილ სიოს, ყვავილების ნაზი სურნელი რომ მოჰქონდა, სახეს სიამოვნებით უხვედრებდნენ.
აბრამოვს, პირობისამებრ, მართლაც მოემზადებინა როგორც თვითონ ამბობდა -„საფირმო სასმელი“, რამაც ელენეს დიდი მოწონებაც დაიმსახურა, ყველაფერთან ერთად.
-კონკრეტულად რომელი ინგრედიენტები გამოიყენე? რა მოხდება, რომ მასწავლო? -კიდევ ერთხელ ჰკითხა გოგონამ, რადგან პირველ ჯერზე, აბრამოვმა რეცეპტის გამხელაზე კატეგორიული უარი განუცხადა
-ასე დაჟინებით რატომ მთხოვ, გინდა ჩემი წასვლის შემდეგაც ხშირად მოამზადო ხოლმე, არა?
-ჩემი კვების რაციონის გამო, ხშირად ნამდვილად ვერ მოვამზადებ, მაგრამ ხანდახან შეიძლება
ნიკოლასმა, გოგონას მუდარით სავსე მზერას შეხედა და გადაწყვიტა, ბოლოს და ბოლოს დათმობაზე წასულიყო.
-კარგი, კარგი, გეტყვი -პუფში უფრო მოხერხებულად მოკალათდა ის -რძე აქვს, მარწყვი, ბანანი, შოკოლადის სიროფი, ვანილი, თაფლი და ერთი საიდუმლო ინგრედიენტი
-საიდუმლო ინგრედიენტი, ანუ შაქარი -კმაყოფილს ჩაეცინა ელენეს
-ყოჩაღ, თქვენ გამოიცანით და გადასული ხართ შემდეგ ტურში
-პრიზი რა არის? -ხუმრობაში აჰყვა ელენეც. ნიკოლასს წამიც არ დასჭირვებია პასუხის გასაცემად :
-პრიზი გულახდილობა იქნება -გამომცდელი მზერაც მოაყოლა ამ სიტყვებს მან
-გულახდილობაში რას გულისხმობ?
-უნდა გამოტყდე ვისით ხარ დაინტერესებული. კურსზე ყინულის პრინცესას იმიჯი გაქვს მორგებული და მართლა მაინტერესებს, ასეთი ვინაა შენი ყურადღების ღირსი რომ გახდა
-რა მნიშვნელობა აქვს, მაინც არ იცნობ
-გასაგებია, ანუ დუმილის უფლებას იყენებ
-შენ კი, ალბათ რაღაც ძალიან კარგი რჩევები გაქვს, ასე რომ ეძიები ამ საკითხს
-თუ საქმე რჩევებზე მიდგა, ჯობს ჩაცმით დავიწყოთ -დაკვირვებით აათვალიერა ამის თქმისას, თან დაამატა -მართალია შენი სპორტული ჩაცმის სტილი ძალიან მომწონს, მაგრამ მამაკაცებს, ბევრად უფრო მეტად, ქალის კაბებში ხილვა გვიღვივებს მათდამი ლტოლვას. შეეცადე ჯინსის შარვლები ხანდახან მაინც ჩაანაცვლო კაბით და კედების მაგივრად, მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი ატარო
-იმ ფაქტს რა ვუყოთ, რომ ეგ საჩემო არ არის?
-უნდა შეეცადო გახდეს . . . ახლა კი ადექი, საქმე მაინც არაფერი გვაქვს და შემიძლია საყიდლებზე გაგყვე, როგორც პროფესიონალი მრჩეველი -ფეხზე წამოდგა ამის თქმისას ბიჭი
-რაო რაო?
-რაც გაიგე, მიდი, მიდი, ადექი -მკლავში ჩაავლო ხელი ნიკოლასმა -ტყუილად გაქვს იმედი, ამას მაინც ვერ გადაურჩები
-სერიოზულად? ახლა მართლა შოპინგზე მიმათრევ?
-პირველი ქალი ხარ, ვისთან ერთადაც საყიდლებზე გადავწყვიტე წასვლა, ეს დღე კალენდარზე უნდა მოვნიშნო -ღიმილით განაცხადა ნიკოლასმა და გოგონას სახლში შესასვლელი კარისკენ უბიძგა . . .


- - - -
კაბების სექციას მდგომ ელენეს, ვისაც ჯერ კიდევ უჭირდა თავისი და ნიკოლასის ერთობლივი „შოპინგ-ტურის“ რეალურობაში დარწმუნება, ბიჭმა გამჭვირვალე, თეთრი საცვლების ნაკრები მიუტანა და ლამის ცხვირწინ აუფრიალა ეს უკანასკნელი.
-უმჯობესი იქნება ასეთებს თუ ატარებ. სხვათა შორის ფასდაკლება ყოფილა
ელენემ, ნიკოლასის ხელში დაჭერილი საცვლები დაკვირვებით შეათვალიერა და გაბრაზებულმა, ბიჭს მკლავზე მწარედ უჩქმიტა.
-რა დღეში ხარ? -ჰკითხა წარბის აწევით -ახლავე წადი და ეგ რაღაცები თავის ადგილას დააბრუნე!
-კარგი, კარგი, Pardon -ხელები დანებების ნიშნად ასწია და სიცილით გაემართა შიდა თეთრეულის სექციისკენ, აღებულის უკან დასაბრუნებლად
გოგონამ კვლავ მშვიდად განაგრძო კაბების თვალიერება. რამდენი არ ეძება, თუმცა ბოლომდე თავის მოსაწონ სტილს ვერა და ვერ მიაკვლია. ერთხელ, მაღაზიის თანამშრომელმაც შესთავაზა დახმარება, თუმცა კონსულტანტი ზრდილობიანი უარით გაისტუმრა და კვლავ სექციებს შორის განაგრძო სიარული. ამ პროცესში იყო გართული, როდესაც ისევ ნიკოლასი დაადგა თავზე. ამჯერად, სხვადასხვა სტილისა და ფერის კაბები ეჭირა მარჯვენა ხელში, ხოლო მარცხენაში, მუქი ლურჯი, საკმაოდ დახვეწილი ფეხსაცმელი დაეკავებინა.
-შენ თუ გიყურე, მთელი დღის განმავლობაში ვერ მოვრჩებით აქ სიარულს -უთხრა ბიჭმა -წამოდი, რამდენიმე კაბა აგირჩიე და გასახდელში მოიზომე, ვფიქრობ შენი სტილი უნდა იყოს
-სტილებში ასე კარგად ერკვევი? -სიცილით გადააქნია თავი გოგონამ, თან ფეხდაფეხ მიჰყვა აბრამოვს
-ნუ დამცინი, მე აქ შენს დახმარებას ვცდილობ და სხვათა შორის, გემოვნებაც კარგი მაქვს, ამიტომ შეგიძლია მენდო
-კარგი, ვნახოთ ერთი რა შეარჩიე -გასახდელთან მისულმა, კაბები სწრაფად ჩამოართვა ნიკოლასს, ფარდის მიღმა გაუჩინარდა და არჩეული ოთხი კაბიდან, პირველად, შავი ფერის, ოდნავ ზურგამოღებული სამოსი ამოარჩია. უნდა ეღიარებინა, საკმაოდ სადა და დახვეწილი მოდელი იყო, ამაში კი, ქსოვილის სხეულზე მორგებამ უფრო მეტად დაარწმუნა. იმდენად მოხდენილად ადგა ტანზე ნიკოლასის შერჩეული სამოსი, სახეზე კმაყოფილების ღიმილიც კი მოადგა. ვერც დანარჩენ კაბებს მოუძებნა რამე ნაკლი და ამის გამო, გაოცებულიც კი დარჩა თანაკურსელის გემოვნებით. როდესაც ბოლო, ალუბლისფერი, ტანზე მომდგარი კაბა მოირგო და სარკის წინ დატრიალდა, გააცობიერა, რომ ყველაზე მეტად სწორედ ეს უკანასკნელი უხდებოდა. იმდენად ეფექტურად გამოიყურებოდა, მოკლე, მკერდზე ლამაზად ამოჭრილ კაბაში, გადაწყვიტა იგი აუცილებლად შეეძინა და უკვე გამოცვლაც უნდა დაეწყო, როცა აბრამოვის ხმა მოესმა ფარდის მეორე მხრიდან :
-იქნებ, ერთ-ერთ მათგანში მაინც დამენახო -ეუბნებოდა ბიჭი -მაინტერესებს გაამართლა თუ არა ჩემმა ინტუიციამ
-ვფიქრობ გაამართლა -ხმადაბლა გამოსძახა გოგონამ
-თუ ასეა, მეც მაჩვენე
რამდენიმე წამით სიჩუმემ დაისადგურა. არც ელენე იღებდა ხმას და არც, ნიკოლასი, თუმცა მცირედი დროის გასვლის შემდეგ, გასახდელის ფარდა აშრიალდა და იქედან ალუბლისფერ კაბაში გამოწყობილმა გოგონამ გამოაბიჯა, ქერა კულულების სწორებით. ნიკოლასმაც ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია, რათა ელენე უკეთ შეეთვალიერებინა. აშკარა იყო, საკუთარი არჩევნით ძალიან გახლდათ კმაყოფილი და ეს არა მარტო მზერით, არამედ სიტყვებითაც გამოხატა :
-იდეალური ხარ . . . ყველა ასპექტსა და კონტექსტში -მეტად სერიოზული, ოდნავ არეული ხმით ამოთქვა აბრამოვმა. უყურებდა ელენეს მოხდენილ ფიგურას, იმას, თუ როგორ სექსუალურად ადგა ტანზე მატერია და სხვა მხარეს გახედვა არ უნდოდა. აშკარად ზედმიწევნითი სიზუსტით მოეხერხებინა გოგონასთვის სტილის შერჩევა. ეს ერთი შეხედვითაც აშკარად ჩანდა
-სხვათა შორის, ოთხივე ძალიან მომეწონა. ვფიქრობ, ყველას ავიღებ
-სხვა რამის არჩევას აღარ გეგმავ? თუ გინდა, ცოტა კიდევ გაიარე და შეათვალიერე
ელენემ მაშინვე გადააქნია თავი უარის ნიშნად.
-არა, არა, ძალიან დავიღალე და ჯობს სახლში დავბრუნდეთ
-იქნებ ამჯერად ტაქსით წავსულიყავით? ვერ ვიტან ავტობუსით მგზავრობას, მეტრო კიდევ მაგაზე ორჯერ მეტად მძულს
-აი მე კი ძალიან ვიხალისე იმის დანახვით, თუ როგორ დააცემინა იმ მოხუცმა ქალმა პირდაპირ შენს მხარზე, როცა აქეთ მოვდიოდით
-ძალიან გთხოვ, ეგ აღარ გამახსენო -სასაცილოდ შეჭმუხნა წარბები ამის თქმისას, აბრამოვმა. ელენემაც მეტად აღარ გააგრძელა და პირზე ელვის შეკვრის იმიტაცია გააკეთა
-წამოდი, სალაროსთან მივიდეთ და გადავიხადოთ -კაბები უფრო მოხერხებულად გადაიკიდა მკლავზე ამის თქმისას გოგონამ
ელენე და ნიკოლასი, კონსულტანტის დახლისკენ ერთობლივად დაიძრნენ. გოგონამ, შეძენილი სამოსი, მაღაზიის ლოგოიან კოსტიუმში გამოწყობილ მოლარეს გაუწოდა, ჩანთიდან საკრედიტო ბარათი ამოაცურა და ის-ის იყო, ეს უკანასკნელი დახლის მეორე მხარეს მდგომს გაუწოდა, რომ აბრამოვმა ხელი დაუჭირა, ჯიბიდან რაღაც ოთხკუთხედი ფორმის, სავიზიტო ბარათის მაგვარი რაღაც ამოიღო და კონსულტანტს ღიმილით გადასცა.
-ეს ყველაფერი ჩემს ანგარიშზე ჩაწერეთ და სხვა დროს გადავიხდი -უთხრა ბიჭმა მას, რითაც ელენეს გაოცებული მზერაც დაიმსახურა
კონსულტანტმა ბარათი ხელში აიღო, დახედა და იგი კვლავ მფლობელს დაუბრუნა, საპასუხო ღიმილით.
-როგორც ინებებთ, ბატონო ნიკოლას . . . კარგ დღეს გისურვებთ -მიუგო მან, თან კაბების შეფუთვას მოჰყვა
-ერთი წუთით, ერთი წუთით -აქამდე ჩუმად მდგომმა ელენემ, როგორც იქნა ჩარევა გადაწყვიტა და მკლავში ხელის ჩავლებით ბიჭი თავისკენ მიატრიალა -ნიკოლას, რას ნიშნავს ეს ყველაფერი? ჩემს მაგივრად შენ რატომ უნდა გადაიხადო? ეს რა, შენი ოჯახის ერთ-ერთი მაღაზიაა? აქ ამიტომ წამომიყვანე?
-არა, ჩემი ოჯახის არა, მამაჩემის ერთ-ერთი კარგი მეგობრის საკუთრებაა აქაურობა -სიტყვა „მამის“ ხსენებაზე, სახე უცნაურად მოეღუშა, თუმცა ეს გამომეტყველება მალევე მოიშორა და კვლავ ძველი იერი დაიბრუნა -ნუ ღელავ, როცა შევძლებ მაშინ გადავიხდი, ამაზე არ იფიქრო
-ნიკოლას, მამაშენის მეგობარი არ მაინტერესებს, ტანაცმელი მე შევიძინე და ფულსაც მე ვიხდი! -აწეული წარბით უყურებდა მას ელენე
ბიჭს ოდნავ გაეღიმა. მიუხედავად გოგონას სიტყვებისა, კონსულტანტს ანიშნა კაბების შეფუთვა გაეგრძელებინა, შემდეგ კი ისევ ელენეს მიუტრიალდა :
-ძალიან გთხოვ, ახლა ჯიუტობა არ დაიწყო -კატეგორიული ტონი დაურთო თავის სიტყვებს, თან გოგონას მხარს შეეხო მარჯვენა ხელით და თვალებში ჩააშტერდა -უბრალოდ მინდა მადლობის ნიშნად გავაკეთო ეს ყველაფერი, რადგან შენს სახლში დარჩენის ნება დამრთე . . . თანაც, როცა ქალი და მამაკაცი საყიდლებზე ერთად მიდიან, ყოველთვის მამაკაცი უნდა იხდიდეს, ეს ურყევი აქსიომაა
-ურყევი აქსიომა კი არა სექსიზმი ჰქვია მაგ ყველაფერს . . .
-გპირდები, ამის შემდეგ მუდამ გენდერული თანასწორობის მომხრე ვიქნები, ამ ერთხელ კი როგორმე მაპატიე უვიცობის გამომჟღავნება
-მაგრამ ნიკოლას . . .
-მორჩა, შეპასუხების სერია დამთავრდა! -ტუჩებზე საჩვენებელი თითი ააფარა ამის თქმისას და კონსულტანტს თავად გამოართვა უკვე პარკებში გადანაწილებული კაბები -ახლა კი სახლში წავიდეთ და ცოტა გამოვიძინოთ, თორემ შენი არ იყოს, მეც საშინლად დავიღალე . . .





.
მომდევნო დღეს, ელენე, ნიკოლასის არჩეული ერთ-ერთი კაბით წავიდა უნივერსიტეტში, მისივე დაჟინებული თხოვნით. იმ დილით პირველად მოხდა, რომ ის და აბრამოვი, ლექციებზე ერთად მივიდნენ, აუდიტორიაშიც ერთად შეაბიჯეს, თუმცა როგორც კი ეს მოხდა, ნიკოლასს, მაშინვე პოპ-ვარსკვლავის ფან-კლუბივით შემოხვია გარს გოგონების გუნდი, რაზეც ელენეს ჩუმად ჩაეცინა, თვალები აატრიალა და ისე, რომ ბიჭისთვის არაფერი უთქვამს, პირდაპირ თავისი ადგილისკენ გაეშურა.
მაგიდასთან დაჯდომა და მიშკას შეტყობინების მიღება ერთი იყო. ეს უკანასკნელი სწერდა, რომ ლიზისთან ქმედითი ნაბიჯების გადადგმას აპირებდა და ამისთვის სასწრაფოდ სჭირდებოდა რომელიმე სწრაფმოქმედი დიეტა, რათა წონა უმოკლეს ვადებში დაეგდო. ელენეს ღიმილი მოერია მეგობრის შეტყობინების წაკითხვისას და სასწრაფოდ აკრიბა საპასუხო ტექსტი.
<< ანუ როგორც იქნა მივედით გონივრულ დასკვნამდე . . . ნეტავ უფრო ადრე გამოჩენილიყო ეგ ლიზი.>>
<< მე მეგონა შენ ასეთიც გიყვარდი>> -SMS-ის ბოლოს, მოწყენილი სმაილიც მიეხატა მიშკას
<< მართალია შენი ფუმფულა ლოყები ძალიან მომწონს, თუმცა საშინლად მაინტერესებს როგორი იქნები გამხდარი და ათლეტური, პრესზე კუბიკებით >>
<< აი ნახავ, ერთ დღეს ასეთიც წარვსდგები შენს წინაშე >>
ელენეს კიდევ უნდოდა რაღაცის მიწერა, თუმცა ამ დროს, მის გვერდით სამსონიძემ დაიკავა ადგილი და გოგონას იდილიაც, თითქოს ერთი ხელის მოსმით გაიფანტა.
-ასე ჩემთვის გამოიპრანჭე? -ჩვეული გამომწვევი ღიმილი გამოსახვოდა ბიჭს ბაგეებზე და ელენეს დაკვირვებით ათვალიერებდა. გოგონამ სიმშვიდის შენარჩუნებისკენ მოუწოდა საკუთარ თავს, რათა ნერვებს არ ემტყუვნათ და მშვიდად ლაპარაკი შესძლებოდა
-ჰო, შენთვის გამოვიპრანჭე -მიუგო სრული სერიოზულობით, თან თვალებიც უტეხად გაუსწორა -რას იტყვი, გამომივიდა ეფექტის მოხდენა?
ირაკლიმ რამდენიმე წამით გამომცდელი მზერით უყურა გოგონას, თუმცა შემდეგ თავი სიცილით გადააქნია, სკამის საზურგეს მოხერხებულად მიეყრდნო და ფეხები გაშალა.
-მართალია ძალიან ეცადე ირონიული ტონის გადაფარვას, მაგრამ მაინც ამოვიცანი ქერავ . . . ისე, გამიხარდებოდა ეგ სიტყვები რომ გულწრფელად გეთქვა
-ირაკლი, მგონი ჯობს სხვა გასართობი იპოვო და ჩემზე დროის კარგვას შეეშვა, დამიჯერე მაინც არაფერი გამოვა ამ საქმიდან
ბიჭს თვალებში იმედგაცრუება და ბრაზი ჩაუდგა, თუმცა სცადა ეს ყველაფერი გარეგნულად არ დატყობოდა და ელენეს მაჯას თითები ფრთხილად შემოხვია.
-წამოდი, აუდიტორიიდან გავიდეთ, შენთან საქმე მაქვს
-მალე ლექცია დაიწყება, თუ რამე გინდა, აქ მითხარი
-და’იკიდე ლექცია -ფეხზე სწრაფად წამოდგა და გოგონაც თავისკენ დაქაჩა სამსონიძემ, თუმცა ამ უკანასკნელისგან, დიდ წინააღმდეგობას გადააწყდა
-არსად წამოსვლას არ ვაპირებ ირაკლი! -კატეგორიული ტონი ადვილი შესამჩნევი გახლდათ ელენეს ხმაში -ახლა თუ შეიძლება პატივი დამდე და ხელი გამიშვი
-და რომ არ გაგიშვა? რას იზამ? -ამჯერად უკვე ბრაზის დაფარვა აღარ უცდია ირაკლის. ამის მაგივრად, გოგონა ფეხზე ძალით წამოაგდო, მაჯაში ხელი უფრო ძლიერად ჩაავლო და მაგიდაზე შემოდებული ზურგჩანთა ხელში მიაჩეჩა -აიღე შენი ნივთები და გამომყევი!
-ირაკლი, არსად წამოსვლას არ ვაპირებ და მორჩი ამ სისულელეებს -სცადა მაჯა გამოეტაცა, თუმცა ბიჭის ძალის წინააღმდეგ დიდად ვერაფერს გახდა -გამიშვი ირაკლი, მტკივა!
-გაგიშვებ, ოღონდ ჯერ ჩემს სურვილს აასრულებ და აქედან ჩემთან ერთად წამოხვალ
სტუდენტები ერთმანეთში საუბრით იყვნენ გართულნი. სამსონიძესა და ელენეს, ყურადღებას თითქმის არავინ აქცევდა, ამიტომ, ბიჭმა იგი ძალის გამოყენებით წაათრია გასასვლელი კარისკენ. ელენემაც შეწყვიტა წინააღმდეგობის გაწევა. რაც იყო, იყო, მოუსმენდა და შემდეგ კვლავ აუდიტორიაში დაბრუნებოდა. მართალია, ახლა სამსონიძესთან განცალკევებულ ლაპარაკს ყველაფერი ერჩივნა, თუმცა სიტუაციის გამწვავებაც არ სურდა, ამიტომ ჩათრევას ჩაყოლა ამჯობინა და უკვე კარიდანაც უნდა გასულიყო ირაკლისთან ერთად, რომ აბრამოვის სიტყვებმა ერთიც შეაჩერა და მეორეც.
-მაგას ხელი გაუშვი სამსონიძე! -მტკიცე და ოდნავ გაღიზიანებული იყო ბიჭის ხმა. ირაკლიმ თავი მაშინვე მიატრიალა, თუმცა „მსხვერპლის“ მაჯაზე მაგრად შემოხვეული თითები კვლავ თავის ადგილას დატოვა
-შენ რა ერთი ადგილი გეწვის, აბრამოვის ლეკვო? -დაუფარავი ირონიით ჩაეკითხა -სილაგაძის ქმარი ხარ თუ დედამთილი?
-არც ერთი ვარ და არც, მეორე, თუმცა ხელს მაინც გაუშვებ!
-და რომ არ გავუშვა? -ამ კითხვის პარალელურად, სამსონიძემ, გოგონას წელზე მოხვია ცალი ხელი და თავისკენ მიიზიდა -ეს ადამიანი ჩემთან ერთად წამოვა და ამაში შენ ვერ შემიშლი ხელს
ელენემ სიტუაციის გამწვავება იგრძნო. თავის წელზე შემოხვეული სამსონიძის მკლავი საშინელ დისკომფორტს უქმნიდა, თუმცა ბიჭის ძალის წინააღმდეგ, ამჯერადაც უძლური აღმოჩნდა.
-გაუშვებ სამსონიძე, გაუშვებ -ისევ უწინდელი თავდაჯერებული ტონი ჰქონდა აბრამოვს. ამ უკანასკნელმა, ისე, რომ იქ შეკრებილთაგან ვერც ერთმა გააზრება ვერ მოასწრო, სამსონიძეს, შუბლში, შუბლი ჩასცხო, იმ ხელის იდაყვში მოუჭირა მაგრად რომელიც ელენეს მაჯაზე ჰქონდა შემოხვეული და თვალის დახამხამებაში მოაშორა იგი გოგონას.
-ახლა კარგად მომისმინე ნაბი*ვარო -ბრაზმა გაამუქა ამის თქმისას ნიკოლასის მოოქროსფრო თვალები. ხელები, სამსონიძის ორივე საყელოში ჩაევლო და ბასრ მზერას წამითაც არ აშორებდა -მშვენივრად ვიცი გოგონებთან როგორიც ხარ, ფუტკარის მსგავსაც, ყვავილიდან არომატის ამოცლას მიეჩვიე, თუმცა ელენე სილაგაძე იმ ზონად უნდა აქციო, სადაც შენი ბინძური ფეხის დადგმა გეკრძალება. მისი გამოყენების უფლებას არ მოგცემ!
სტუდენტებს საუბარი შეეწყვიტათ და მთელი ყურადღება მოჩხუბრებზე ჰქონდათ გადატანილი. აქამდე არავის ახსენდებოდა ასეთი გაცეცხლებული აბრამოვი და სწორედ ეს გამხდარიყო საყოველთაო ყურადღების მიზეზიც.
-ნიკოლას, გთხოვ, შეეშვი და წავიდეთ აქედან -სიტუაციის ზომაზე მეტად დაძაბვამ, კამათში ჩარევა აიძულა ელენეს. ნამდვილად არ სურდა მის გამო ჩხუბი ატეხილიყო, ამიტომ ყველანაირად უნდა ეცადა პრენევციული ზომების მიღება
-ნიკოლას, გევედრები წავიდეთ -კვლავ შეეხვეწა ის -საიმისო არაფერი მომხდარა, რომ საქმე აქამდე მიიყვანო. გემუდარები გაუშვი
სამწუხაროდ, გოგონას ძალისხმევა ამაო გამოდგა. მართალია, ნიკოლასმა, სამსონიძეს ხელი მართლაც შეუშვა, თუმცა, მოტრიალდა თუ არა, ირაკლი მას ზურგიდან მიადგა, მაისურში ხელის ჩავლებით კვლავ თავისკენ მიაბრუნა და ყველასთვის მოულოდნელად, ყბაში საკმაოდ ძლიერი მუშტი უთავაზა. აი, აქ კი უკვე აბრამოვსაც გაუწყდა ისედაც პიწკზე მყოფი მოთმინების ძაფი. აღნიშნულ წამს, ელენეს სიტყვებიც სრულიად გადაავიწყდა და სამსონიძეს მთელი ძალით და ღონით ჰკრა ხელი. ეს უკანასკნელი, ინერციით მაგიდას მიეჯახა ზედ გადაწვა და მასთან ერთად აყირავდა.
რამდენიმე წამიც და ამ ორს შორის, ნამდვილი ხელჩართული ბრძლა გაჩაღდა. ერთმანეთს ისე გამეტებით სცემდნენ, კურსის დანარჩენმა ბიჭებმა, მიახლოვებაც კი დიდი ძალისხმევის ფასად შეძლეს, რათა მოჩხუბრები ერთმანეთისთვის ჩამოეშორებინათ. საკმაოდ ბევრი იწვალეს, რათა სამსონიძე, აბრამოვის ხელიდან საბოლოოდ გამოეგლიჯათ. ირაკლი ისე იყო ნაცემი, სახის ყოველი ნაკვთიდან სისხლი სდიოდა. არც ნიკოლასი გახლდათ უკეთეს დღეში -ქვედა ტუჩი და წარბი გახეთქილი ჰქონდა, მუშტები კი საშინლად გადაყვლეფილი და სისხლით მოთხვრილი.
ელენემ თვალები სიმწრით დახუჭა, ბიჭის შემხედვარემ. ყველაზე მეტად, სწორედ ის აღიზიანებდა, როდესაც მის გამო ჩხუბობდნენ, მაგრამ ამ შემთხვევაში, ნიკოლასის საქციელს არ გმობდა. ბიჭს მხოლოდ მისი დახმარება სურდა და ეს, ელენემაც მშვენივრად გააცნობიერა.
გოგონამ ამრეზით აუქცია გვერდი სამსონიძეს, ვისაც სამი ბიჭი აკავებდა, რათა კვლავ წამოწყებული ჩხუბი არ გაეგრძელებინა, აბრამოვს მიუახლოვდა და ტუჩზე შერჩენილი სისხლი, ხელსახოცით ოდნავ მოსწმინდა
-წამოდი, შენს სახეს მივხედოთ -უთხრა ბიჭს მშვიდად, თან ხელიც ჩაჰკიდა. ყურადღება არ მიუქცევია თანაკურსელების დამკვირვებლური, ან თუნდაც გამკიცხავი გამოხედვისთვის, უბრალოდ ნიკოლასს მზერა გაუსწორა, გასასვლელისკენ ანიშნა და როგორც კი, ამ უკანასკნელის თვალებშიც ამოიკითხა თანხმობა, ორივემ ერთდროულად გადააბიჯეს აუდიტორიის ზღურბლს. გზად კიდევ დიდხანს ესმოდათ სამსონიძის სიტყვები, მთელი ხმით რომ გაჰყვიროდა „ამას არ შეგარჩენ, ნაბი*ვაროო“, თუმცა არც ამას აქცევდნენ ყურადღებას. დერეფანს ისეთი მშვიდი ნაბიჯებითა და სახით მიუყვებოდნენ, თითქოს ცოტა ხნის წინ განსაკუთრებული არაფერი მომხდარიყო. სიარული მხოლოდ მაშინ შეწყვიტეს, როდესაც შენობიდან გავიდნენ და უნივერსიტეტის ეზოში ამოყვეს თავი. გოგონამ, აბრამოვს გაზონის სიახლოვეს მდგომი ერთ-ერთი სკამისკენ მიანიშნა. ბიჭიც უსიტყვოდ დაემორჩილა მის ნებას და წინ წასულ ელენეს უკან მიჰყვა.
-მგონი ახლა მადლობა უნდა გადაგიხადო -მაშინვე უთხრა გოგონამ, როგორც კი ორივენი კომფორტულად მოთავსდნენ სკამზე, თან, ჩანთიდან ცივი წყლის ბოთლი ამოიღო და ხელში მოქცეულ ხელსახოცს დაასხა. აბრამოვს ჩაეცინა.
-მეგონა მეჩხუბებოდი იმის გამო, რომ არ მოგისმინე და სამსონიძის პროვოკაციას წამოვეგე, შენ კი მადლობას მიხდი
-მადლობას იმის გამო გიხდი, რომ ისეთ საქმეში ჩაერიე, რომელში ჩაურევლობაც არანაირ ზიანს არ მოგიტანდა -მიუგო, თან სველი ხელსახოცი შეახო გახეთქილ წარბზე, მეორე ხელით კი ნიკაპი დაუჭირა, რათა დაზიანებულ ადგილს მოხერხებულად მიდგომოდა
-ჯანდაბა, მეწვის -წარბები ინსტიქტურად შეეჭმუხნა ნიკოლასს, თუმცა ადგილიდან მაინც არ დაძრულა. სიმშვიდეს ინარჩუნებდა და ელენეს თავისი საქმის კეთებას აცლიდა
-ძალიან გტკივა?
-ნუ გეშინია, გადავრჩები
-უნდა გადარჩე, არ მინდა მეზობლის გარეშე დავრჩე -ხუმრობაში აჰყვა ელენეც, თან ახალი ხელსახოციც დაასველა წყლით და ამჯერად ქვედა ტუჩზე შეახო ნიკოლასს, რაც შეეძლო ფრთხილად
-ელენე, მაგ ტიპს თავი აარიდე, გესმის? -საკმაოდ სერიოზული მზერა ჰქონდა ამის თქმისას აბრამოვს, რამაც გოგონაც დააეჭვა
-სამსონიძეზე ისედაც არ ვგიჟდები, თუმცა ასეთი გამაფრთხილებელი ტონით ამას რატომ მეუბნები?
-არ მინდა იმაზე ლაპარაკი, რის გამოც შენთან დაახლოვება სურს, თუმცა იცოდე, იმაზე ბინძური ზრახვები აქვს, ვიდრე წარმოგიდგენია და ეცადე მის მახეში არ გაება
-სულელი არ ვარ, ნიკოლას -ცოტათი ეწყინა ელენეს მისი სიტყვები. არ მოეწონა ბიჭმა ამდენად გულუბრყვილოდ რომ ჩათვალა და ეს, გამომეტყველებაზეც ნათლად დაეტყო
-არ მითქვამს, რომ სულელი ხარ, უბრალოდ გოგონები ხშირად იჯერებენ მექალთანე ბიჭის ზღაპრულ ცვლილებას და ამ დროს, თავი განსაკუთრებულებად წარმოუდგენიათ, რადგან იმ კონკრეტულის მორჯულება შეძლეს, თუმცა დამიჯერე, ირაკლი სამსონიძე ის ადამიანია, ვისგანაც მხოლოდ უსიამოვნებას უნდა ელოდო
ელენემ, აბრამოვის დაზიანებული სახის დამუშავება დაამთავრა და ხელსახოცი ძირს ჩამოიღო. თავადაც ძალიან კარგად ხვდებოდა რა უნდოდა ირაკლის მისგან, თუმცა იმასაც აცნობიერება, რომ აბრამოვმა, ამ ამბის შესახებ კიდევ რაღაც იცოდა. რაღაც ისეთი, რაზეც თავად წარმოდგენაც არ ჰქონდა. მიუხედავად ამ იდუმალებისა, ახლა არც სამსონიძეზე საუბრის გაგრძელების სურვილი ჰქონდა და არც მის ფარულ ზრახვებზე. ერთადერთი, რაც უნდოდა, სადმე წყნარ გარემოში დროის გატარება იყო, ამისთვის კი უკვე შერჩეული ჰქონდა ერთი ლამაზი ადგილი, ამიტომ, ფეხზე სწრაფად წამოდგა და ზურგჩანთა ცალ მხარეს მოიგდო.
-პირველ ლექციაზე დასწრებას აღარ ვაპირებ -უთხრა მან ნიკოლასს -აქვე ახლოს ერთი კაფეა და დროს იქ გავიყვან . . . შენ რას იზამ?
-მაგ კაფეში ისეთი ნაყინით თუ აქვთ, გახეთქილ ტუჩისა და წარბის ტკივილს რომ გავიწყებს?
ელენეს ოდნავ ჩაეღიმა, თან ქვედა ტუჩი მოიქცია კბილებს შორის
-მგონი რაღაც ეგეთი უნდა ჰქონდეთ მენიუში
-თუ ასეა, შენთან ერთად დავი’კიდებ პირველ ლექციას და მეც წამოვალ -ფეხზე წამოდგა ამის თქმისას, თან ელენეს ჩამოართვა მხარზე გადაკიდებული ჩანთა -ამას მე წამოგიღებ, მგონი ცოტათი მძიმეა . . .







.
აბრამოვის კატასთან -საკურასთან, ელენე სახლში სრულიად მარტო იყო და თავს ტელევიზორის ყურებით ირთობდა. საათის ისრები, ღამის ცხრას უჩვენებდნენ. ნიკოლასს, იმ ღამით, პირველი სამუშაო დღე ჰქონდა კლუბში და ცვლას მხოლოდ მეორე დილისთვის დაამთავრებდა, ამიტომ, გოგონას მარტოს მოუწევდა სახლში ღამის გათევა.
დროის გასაყვანად, დეტექტივური ჟანრის ფილმი ჰქონდა შერჩეული ელენეს. ეკრანის ყურების პარალელურად, ცივ ანანასის წვენს შეექცეოდა და თავის მუხლებზე მოკალათებულ საკურას, ყურებზე ნაზად ეფერებოდა. უნდა ეღიარებინა, პირველივე დღიდან შეუყვარდა ეს გარფილდივით მსუქანი, ბეწვიანი არსება. მენქსის ჯიშის ჭრელი კატა, უკვე იმდენად საყვარელი იყო ელენესთვის, რომ აბრამოვის ამ სახლიდან წასვლის შემდეგ, საკურას გარეშე ძალიან მოიწყენდა.
გოგონა კიდევ ერთხელ მიეფერა ცხოველის დაცქვეტილ ყურებს და ანანასის წვენის ჭიქიდან ბოლო ყლუპი მოსვა. ფილმი უკვე დასკვნით ნაწილზე იყო მისული, როდესაც იდილია კარზე კაკუნის ხმამ დაურღვია. ვინაიდან, აბრამოვი ღამის ცვლა იყო, ძალზედ გააკვირვა მოულოდნელი სტუმრის მოსვლამ, თუმცა ყველაფრისდა მიუხედავად, კარის გასაღებად მაინც წამოდგა.
საკურა ფეხდაფეხ აედევნა წყენის გამომხატველი კნავილით. როგორც ჩანდა, არ სურდა ტელევიზორის წინ მარტო დარჩენა და აშკარად ელენეს სიახლოვეს ყოფნას ამჯობინებდა. გოგონამ ჰოლი სწრაფი ნაბიჯებით გაიარა და კარი ისე გამოაღო, სათვალთვალოში გახედვა აზრადაც არ მოსვლია. კარის თავზე მრგვალი, ოქროსფრად მანათობელი სანათი ჰქონდა მიმაგრებული. სწორედ ამ სანათის წყალობით გაარჩია ელენემ ღამის სიბნელეში უეცარი სტუმრის სახე და გაოცებისგან, გულმა ორჯერ უფრო სწრაფად დაუწყო ფეთქვა. გოგონას ზღურბლთან, თვით მისი მეზობელი -გეგა ავალიანი იდგა და ცალი იდაყვით, კარის ჩარჩოს იყო მიყრდნობილი. გასაკვირი ნამდვილად არ გახლდათ, რომ გოგონამ ხმის ამოღებაც კი ვერ შეძლო მისი დანახვისას. ადამიანი, ვინც ნორმალურად არც კი ესალმებოდა, ასეთ დროს მასთან სახლში მიდიოდა და კარზე უკაკუნებდა. მართლაც ძალზედ უცნაური ჩანდა ეს ყველაფერი, თუმცა სანამ ელენე გონზე მოსვლასა და სიტყვის დაძვრას მოიფიქრებდა, ღამეული სტუმარი თავად ალაპარაკდა :
-მაპატიე ამ დროს რომ გაწუხებ -თქვა მან დაბალი, მომხიბვლელი ბარიტონით, თან გოგონას დაბნეული სახის დანახვაზე ოდნავ ჩაეღიმა
-არა უშავს, მოხდა რამე? -ენა ძლივს მოიბრუნა, რათა ეს ეკითხა, თან საკუთარ ფეხებს შორის მოსიარულე კატას დახედა წამით
-უბრალოდ, რაღაც აუცილებელი საქმე მაქვს დასასრულებელი, ჩემთან კი ინტერნეტი გამოირთო და შეიძლება შენი ლეპტოპით ვისარგებლო? -გამომცდელად უყურებდნენ გეგას ნახშირისფერი თვალები ამის თქმისას. ელენემ, როგორც იქნა, სიტუაცია გააანალია და თავი მსუბუქად დაუქნია მოულოდნელ სტუმარს. მერე გვერდზეც გადგა, რათა მოსული შიგნით შეეტარებინა და როგორც კი გეგამ ზღურბლს გადააბიჯა, კარიც მაშინვე დახურა.
ჯერ კიდევ არათანაბრად უცემდა გული. აცნობიერებდა, რომ თავისთვის საოცნებო ბიჭთან ერთ ჭერქვეშ იმყოფებოდა და შეეძლო მასთან დიალოგიც კი გაება. თითქოს ლანგარზე მირთმეული ჰქონდა ყველაფერი. ახლა დრო იყო უბრალოდ გონებისთვის მოეხმო და შექმნილი სიტუაცია სათავისოდ გამოეყენებინა.
-დალევ რამეს? -ჰკითხა, როგორც კი მისაღებში გადაინაცვლეს, თან ტელევიზორის ეკრანიც ჩააბნელა, დისტანციური მართვის პულტით. ფილმის გაგრძლებას სხვა დროისთვის გადადებდა
-მინერალურს დავლევ, ლიმონით, თუ არ შეწუხდები რა თქმა უნდა
„გემოვნებაც რა უცნაური აქვს“ -გულში გაეღიმა ელენეს, მერე კი ხელით დივნისკენ ანიშნა -აი, ლეპტოპი იქ დევს და ბოლომდეა დატენილი. შეგიძლია ისარგებლო, მე კი მანამდე მინერალურს მოვიტან
გეგამ უბრალოდ ღიმილით დაუქნია თავი და ელენეც სწრაფად დაიძრა სამზარეულოსკენ. კიდევ კარგი მაცივარში ერთი ბოთლი მინერალური წყალი აღმოაჩნდა. გოგონამ იგი უმალ ჩამოასხა მაღალ ჭიქაში, შიგნით ლიმონი უხვად ჩააწურა, რათა გაზიანი წყლის გემო კარგად გაენეიტრალებინა და თვალის დახამხამებაში დაბრუნდა მისაღებში.
გეგას უკვე მაგიდაზე გაეშალა ლეპტოპი, კლავიატურაზე თითებს პიანისტივით აკაკუნებდა და იმდენად იყო ჩაფლული თავის საქმეში, მასპინძლის შემოსვლაც კი ძლივს შენიშნა. მხოლოდ მაშინ მოახერხა ელენეს დანახვა, როცა გოგონა მაგიდასთან, მის პირდაპირ ჩამოჯდა და მინერალურით სავსე ჭიქა წინ დაუდგა.
-გმადლობ -ოდნავ გაუღიმა გეგამ, თან ჭიქიდან ერთი ყლუპი მოსვა -მართლა არ შეგაწუხებდი ასეთ დროს, ძალიან მნიშვნელოვანი საქმე რომ არ მქონდეს დასასრულებელი
-არა უშავს, არ მაწუხებ, ისეთს არც არაფერს ვაკეთებდი -მხრები აიჩეჩა ამის თქმისას. უნდა ეღიარებინა, საკმაოდ მიმზიდველად გამოიყურებოდა იმ საღამოს გეგა. ჯინსის გაცრეცილ შარვალზე, ფორთოხლისფერი პერანგი მოერგო, რომლის სახელოებიც იდაყვებამდე აეკეცა, ხოლო ყელზე, რაღაც გაურკვეველი სიმბოლოს მქონე ვერცხლისფერი კულონი ეკეთა, წინა საუკუნეების ლამაზ გადმონაშთს რომ ჰგავდა და არა, თანამედროვე სამკაულს.
-ნუ იტყუები, როცა შემოვედი დავინახე, რომ ეკრანზე ფილმი გქონდა დაპაუზებული -ღიმილით თქვა, თან დაამატა -სხვათა შორის, მეც მიყვარს ეგ ფილმი
-ჰოო?
-ვერ ვიტყვი, რომ ეთან ჰოუკისა და ანჯელინა ჯოლის ეკრანული წყვილით მოვიხიბლე, მაგრამ სიუჟეტი საკმაოდ კარგი აქვს -მერე კვლავ კლავიატურას მიუბრუნდა და ელენემაც შეწყვიტა საუბარი, მანამ, სანამ მორიგი კითხვა არ წამოუტივტივდა გონებაში
-რამე მნიშვნელოვანს აკეთებ? -მაგიდას იდაყვებით დაეყრდნო და ისე ჰკითხა მან. გეგას დროებით ხმა არ ამოუღია. პასუხი მხოლოდ კითხვის დასმიდან ათი წამის შემდეგ გასცა, თანაც ისე, რომ მონიტორისთვის მზერა არ მოუშორებია :
-მობილური-პროგრამის შექმნა მთხოვა ერთ-ერთმა დამკვეთმა -მიუგო ბიჭმა -ონლაინ-გაცნობის პროგრამაა, სადაც მაქსიმალურად იქნება შეზღუდული ცენზურა და წესების ყოველ დამრღვევს, აპლიკაცია ავტომატურად გაუუქმდება
-საინტერესოა, მაგრამ გაცნობის უამრავი საიტი არსებობს და დამკვეთმა მაინცდამაინც ამ აპლიკაციის შექმნა რატომ გთხოვა? -აშკარად დაინტერესდა გოგონა. გეგას, ამჯერად პასუხი აღარ დაუგვიანია. არც მუშაობისა და საუბრის შეთავსება უჭირდა ერთმანეთთან, პირიქით, სიამოვნებდა კიდეც ეს ყველაფერი
-ეს პროგრამა, გასაკუთრებული იმიტომ არის, რომ აბსოლუტური ანონიმურობის დაცვასთან ერთად, მას ონლაინ-ფსიქოლოგებიც ეყოლება. მომხმარებლებს შეეძლებათ, კვალიფიციურ ფსიქოლოგებს, აპლიკაციის მიერ მოდიფიცირებული, შეცვლილი ხმის ტემბრით ესაუბრონ და თუ რამე უჭირთ, ამაზე დაწვრილებით მოუყვნენ. ეს ყველაფერი, თვითმკვლელობების რიცხვის შემცირებას ემსახურება თინეიჯერებში. წარმოიდგინე, რამდენი მოზარდია ბულინგის მსხვერპლი და ამაზე ვერავისთან საუბრობს. ეს პროგრამა, თავიდან ბოლომდე იმას ემსახურება, რომ ადამიანები ერთმანეთს მაქსიმალურად დაუდგნენ მხარში, საინტერესო აზროვნების პიროვნებები აღმოაჩინონ და თუ საჭიროდ ჩათვლიან, მათ პირადად შეხვდნენ კიდეც.
ელენეს, ბიჭის ყოველი სიტყვა საამო მელოდიასავით ჩაესმოდა ყურში. ვერც კი იფიქრებდა, რომ გეგა ავალიანი ასეთი საინტერესო მოსაუბრე იყო და იმდენად კარგ საქმეს ემსახურებოდა, როგორიც მოზარდებში თვითმკვლელობათა მაჩვენებლის შემცირება გახლდათ. ამის გამო, მისდამი პატივისცემა ერთიორად გაეზარდა გოგონას.
-აშკარად სასარგებლო საქმეს აკეთებ -გულწრფელი ღიმილი გაუკრთა ტუჩის კუთხეში ამის თქმისას ელენეს.
გეგამ მინერალური წყალი კიდევ ერთხელ მოსვა და გოგონას მხოლოდ ამის შემდეგ გახედა.
-შენ თუ გქონია სურვილი ინტერნეტის საშუალებით გაგეცნო ვინმე? -ჰკითხა მან
-არა, მსგავსი რამები საჩემო არ არის. ვირტუალურ ფლირტს, ყოველთვის Live-ურთიერთობას ვამჯობინებ -მერე მონიტორს შეხედა და მორიგი კითხვა დასვა -ისე, პროგრამისტობა რთულია?
-თუ „ბეისიკის“ პროგრამით გადიხარ არც ისე
-ანუ?
გეგამ კიდევ ერთხელ მოაშორა თვალი მონიტორს და სცადა რაც შეიძლებოდა მარტივი ენით აეხსნა :
-მოკლედ, სხვადასხვა კომპიუტერული ენა არსებობს -„ბეისიკი“, „იავა“, „ფორტრანი“. თითოეული პროგრამა სხვადასხვა მიზნით გამოიყენება. მაგალითად ბეისიკი მარტივი ენაა, რომელსაც დამწყები პროგრამისტები იყენებენ, იავა შედარებით რთულია, მათი ბოლომდე ათვისების შემდეგ კი, შეგიძლია უფრო ძნელ ამოცანებსაც შეეჭიდო.
ელენეს უზომოდ დიდ სიამოვნებას ანიჭებდა გეგასთან საუბარი და მისი ხავერდოვანი ხმის მოსმენა. გული მხოლოდ იმაზე სწყდებოდა, რომ ბიჭიც ისევე არ ცდილობდა მისთვის კითხვების დასმას, როგორც თავად ის. ამის გამო, თანდათანობით ელენესაც ამოეწურა სალაპარაკო თემა და დარჩენილი დრო, უკვე სრულ მდუმარებაში გალიეს. გეგა ნელ-ნელა სვამდა ჭიქიდან ლიმონიან მინერალურს, გოგონა მაგიდაზე აკაკუნებდა თითებს რიტმულად და ასე გრძელდებოდა მანამ, სანამ ბიჭმა ლეპტოპიდან საკუთარი მეხსიერების ბარათი არ გამოაძრო და თავის პირდაპირ მჯდომს თვალებში არ შეხედა.
-მგონი დავასრულე -თქვა მან, მერე კი, სკამიდან ფეხზეც წამოდგა -ძალიან დიდი მადლობა დახმარებისთვის, ელენე
გოგონას სიამოვნებისგან ჟრუანტელმაც კი დაუარა იმდენად ლამაზად წარმოთქვა გეგამ მისი სახელი. მართალია, საშინლად არ უნდოდა ბიჭი სახლში წასულიყო, თუმცა დარჩენის შეთავაზებაც ეუხერხულებოდა, ამიტომ, გულში უკმაყოფილოდ ამოიოხრა და სტუმარს ჰოლისკენ გაუძღვა.
-წამოდი, გაგაცილებ
ავალიანი ფრთხილად მიჰყვა უკან მასპინძლის ნაბიჯებს. მთელი ეს დრო უხმოდ მიდიოდნენ და სიტყვა მანამ არ დაუძრავთ, სანამ გასასვლელი კარის წინ არ აღმოჩნდნენ.
-კიდევ ერთხელ გიხდი მადლობას -დუმილის დარღვევის ინიციატორი გეგა გახდა
-გეტყოდი არაფრის-მეთქი, მაგრამ სამადლობელი აქ არაფერია
-თუ ინტერნეტი გაგეთიშება, შეგიძლია შენც შემომიარო ხოლმე -ღიმილით ჩამოსწია კარის სახელური ამის თქმისას და სანამ გარეთ გავიდოდა, ნახევარი ტანით მობრუნებულმა დაამატა : -შეგვიძლია ყავაც დავლიოთ და ვისაუბროთ. შენს უკეთ გაცნობაზე უარს არ ვიტყოდი
მერე ოდნავ გაუღიმა, კვლავ გატრიალდა და ზღურბლს ისე გადააბიჯა, ელენეს პასუხისთვის წამითაც არ დაუცდია.
მომხდარის გამო, რამდენიმე წამის მანძილზე, გაბრუებული იდგა გოგონა და კარის დაკეტვაც არ ახსენდებოდა. საკუთარი თავის თვითონაც უკვირდა. მამრობითი სქესის მხრიდან უყურადღებობას ნამდვილად არ განიცდიდა და ვერც ვერავინ იტყოდა, რომ მსგავს საკითხებში გამოუცდელი იყო, თუმცა გეგასთან რაღაც აუხსნელი ემართებოდა. მისი ნახშირისფერი თვალების ყოველი იდუმალი გამოხედვა, ისე აბნევდა, როგორც სულელ თინეიჯერს და ვერაფრით ხვდებოდა ამისთვის რა მოეხერხებინა.
გოგონამ თვალები მაგრად დახუჭა და თავი გადააქნია. როგორც იქნა მიხვდა, რომ კარში უკანასკნელი იდიოტივით იყო გაჩხერილი და დააპირა კიდეც შინ შებრუნება, რომ თითქოს სიბნელისგან გამოყოფილი აჩრდილივით გაჩნდა მის კიბეებზე მოკლემკლავიან, კაპიუშონიან მოსაცმელში გამოწყობილი მიშკა, ვისაც თვალებზე რეიბანის მუქმინებიანი სათვალე მოერგო და ხელებზეც შავი ხელთათმანები ჰქონდა წამოცმული.
-შენ აქ რას აკეთებ? -თვალებიც კი მოიფშვნიტა ელენემ, რათა ნანახის სინამდვილეში დარწმუნებულიყო. არ შემცდარა, მიშკა ნამდვილად მის წინ იდგა და ვინ იცის, როგორი მზერით უყურებდა სათვალეების მიღმა დამალული თვალებიდან.
-შიგნით შედი და ყველაფერი იქ მომიყევი -კატეგორიული ტონით უთხრა ბიჭმა -თუმცა ჯერ რამე დიეტური მაჭამე და მერე განვიხილოთ ის, თუ რაზე ელაპარაკებოდი იმ ყინულისთვალებას . . . არც კი უარყო, დავინახე როგორ გამოდიოდა შენი სახლიდან
-ეს რა გაცვია? -როგორც კი მიშკამ ზღურბლს გადმოაბიჯა, კარი უმალ დახურა გოგონამ და მეგობარს ფეხდაფეხ მიჰყვა უკან
-გადავწყვიტე სტილი შევიცვალო. რა იყო, არ მოგწონს?
-რავიცი, ცოტათი უცნაურია -მხრები აიჩეჩა და დივანშიც ჩაეშვა მოწყვეტით -უმოტოციკლო ბაიკერს ჰგავხარ
-ერთ დღეს მოტოციკლსაც ვიყიდი და ჩემს მანქანას შენ გაჩუქებ, გპირდები . . . თან ლიზიკოს მოსწონს ბაიკერი ბიჭები
ელენეს გაეცინა. მისთვის უკვე ყველაფერი აშკარა იყო.
-აჰა, ანუ ქალბატონი ლიზია ამ გარდასახვის მიზეზი -საკუთარ თავში დარწმუნებული ტონით ამოთქვა მან
მიშკა, დივანში მეგობრის გვერდით ჩაეშვა და პასუხიც სწორედ ამის შემდეგ დაუბრუნა :
-ლიზი კი არა, შენ ის თქვი, სანამ მე მოვიდოდი რა ხდებოდა? -ეჭვით გახედა აღნიშნული კითხვის დასმისას ბიჭმა -შემთხვევით, სიყვარულით ხომ არ იყავით დაკავებულები?
-სისულელეებს ნუ ამბობ მიშკა, უბრალოდ ინტერნეტი გაეთიშა და რაღაც აუცილებელი საქმე ჰქონდა დასასრულებელი, ამიტომ ჩემი ლეპტოპი ვათხოვე
-და მეტი არაფერი?
-არაფერი
-კარგი, კარგი, შენთან ლაპარაკში საჭმელი სულ გადამავიწყდა, წადი რამე მომიტანე -დივანზე მოხერხებულად შემოაწყო ფეხები და საზურგეს მიეყრდნო -სხვათა შორის, დღეს შენთან ვრჩები
-მართლა? -გაეხარდა ელენეს. რატომღაც საშინლად არ უნდოდა იმ ღამით მარტო ყოფილიყო და მიშკას წინადადებას დიდი სიხარულით შეხვდა
-ჰო, მართლა. რამე კარგი ფილმები გაამზადე და ჩავუჯდეთ, ოღონდ ამჯერად პოპ-კორნი არ გამიკეთო, ძალიან კალორიულია
-შენ რა, მართლა ასე სერიოზულად იცავ დიეტას? -თან დივნიდან წამოდგა, თან ეჭვით გახედა გოგონამ, მეგობარს
-ზუსტადად! აი ნახავ, თუ ამას ორ თვეში ბოლო არ მოვუღო -გამობერილ მუცელზე წამოირტყა ხელი ამის თქმისას. ელენეს ფხუკუნი აუტყდა
-კარგი, კარგი, წავალ შენთვის ბოსტნეულის სალათას და წვენს მოვიტან, მგონი ცოტა კიდევ უნდა იყოს დარჩენილი
-ჰო, თუ შენმა ახალმა მოსახლემ სულ არ შეჭამა
-ნუ გაქვს ასეთი სახე მიშკა, ნიკოლასი არაფერს აშავებს და მასზე ცუდ წარმოდგენას სულ ტყუილად იქმნი -მაშინვე მიუხვდა ნამიოკს ელენე. ცოტა არ იყოს, სწყინდა მისი ამგვარი დამოკიდებულება. ეს ყველაფერი იმაზე მიანიშნებდა, რომ მიშკას იგი ერთ გულუბრყვილო გოგოდ მიაჩნდა, ვინც ნებისმიერი ბიჭის მახეში მარტივად გაებმებოდა, ვინც კი მას შებმას დაუწყებდა. ამის გამო, სამზარეულოსკენ ისე გაეშურა, მეგობრისთვის ზედაც აღარ შეუხედავს და აღარც მის პასუხს დალოდებია.
მაცივრის მეორე თაროზე მართლაც დახვდა დილით მომზადებული ბოსტნეულის სალათი. ელენემ იგი სწრაფად გამოიღო, ზემოდან ჩანგალი დაადო, შემდეგ კი მიშკას საყვარელი მანგოს წვენით აავსო მინის მაღალი ჭიქა და კვლავ მისაღებისკენ დაიძრა.
ბიჭს უკვე მოესწრო ტელევიზორის ჩართვა, თუმცა ფილმის არჩევა ვერ მოეხერხებინა და როგორც ჩანდა, ამაში ელენეს დახმარებას საჭიროებდა.
-რა ქენი, ვერაფერი მოძებნე? -გვერდით მიუჯდა გოგონა, თან სალათი და წვენი, დივნის წინ მდგომ, პატარა, დაბალ მაგიდაზე დააწყო, რეიბანის სათვალის გვერდით, რომელიც ზუსტად იმ წამს მოეხსნა თავის პატრონს
-მე ჟანრზე ვფიქრობ, ფილმი კი შეგიძლია თავად აარჩიო -მშრალად მიუგო ბიჭმა
-ასეთი მოღუშული სახით თუ ილაპარაკებ, საერთოდ გარეთ გაგსვამ. მეგონა ნიკოლასის თემა უკვე დავხურეთ და წარსულსაც ჩაბარდა, მაგრამ შენ ცდილობ ყველაფერი თავიდან წამოჭრა
-მე არაფერს ვცდილობ ელე, უბრალოდ მაგ ტიპს არ ვენდობი და მინდა ეს შენც იცოდე, რათა ფრთხილად იყო და ზედმეტად მოახლოების საშუალება არ მისცე, გესმის ეს?
ელენემ თვალები აატრიალა მობეზრებისგან, შემდეგ კი დივანზე მუხლები აიკეცა და მათ მკლავები მოხვია.
-უკვე ბევრჯერ გითხარი, რომ ნიკოლას აბრამოვი, როგორც მამაკაცი არ მაინტერესებს მიშკა -აღნიშნა კატეგორიული ტონით. ბიჭსაც შეეტყო სახეზე, რომ მეგობრის ნათქვამი ძალიან ესიამოვნა და ამის ნიშნად, მხარზე ხელიც გადახვია
-ჰოდა ძალიან კარგი თუ ასეა -თქვა მან -ნამდვილად არ მინდა კიდევ ერთი ექსპონატი შეემატოს მის კოლექციას, შენი სახით
-ასე რომ იწყებ ლაპარაკს გული მერევა . . . მე არავის სათამაშო არ ვარ და საკმარისი ტვინიც მაქვს თავში იმისთვის, რათა ამ უკანასკნელად არ ვიქცე
-კარგი, ნუ მიბრაზდები -ელენეს რეაქციიდან გამომდინარე, პოზიციები მიშკამაც დათმო, თან წვენის ჭიქიდან პატარა ყლუპი მოსვა, გამშრალი პირის გასასველებლად -ხომ იცი, რასაც ვამბობ, მხოლოდ იმისთვისაა, რომ გული არ გეტკინოს. ჩემთვის ის ბალახი ხარ, რომლის გათელვაც პირველ რიგში მე მომგვრის აუტანელ ტკივილს
-შენ და შენი მეტაფორები -თვალები კიდევ ერთხელ აატრიალა გოგონამ, თუმცა ამჯერად, ტუჩის კუთხეში ოდნავი ღიმილი შეჰპარვოდა, მეგობრის სიტყვების გამო. მიშკასაც მიეცა იმედი, რომ ელენეს შემორიგებას უკვე მარტივად შეძლებდა, ამიტომ, ეს უკანაკნელი უფრო ახლოს მიიზიდა თავისთან და გულში მაგრად ჩაიხუტა
-ვერ ვიტან როცა ჩემზე ბრაზდები, ხომ იცი?
-თუ ასეა, ნუ მაბრაზებ
-კარგი, გპირდები ამ თემაზე სიტყვას აღარ დავძრავ, მაგრამ თუ გავიგებ, რომ იმ ტიპმა რამე მიქარა, ერთ ძვალსაც კი აღარ დავუტოვებ მთელს -სრული სერიოულობით წარმოთქვა ეს სიტყვები ბიჭმა და როგორც კი მეგობრის მოღუშულ სახეს გადააწყდა, სიცილით დაამატა :- მორჩა, მორჩა, ვჩუმდები. მოდი ფილმი ავარჩიოთ, სანამ გინესის რეკორდი მოგვიხსნია ერთ დღეში მოსწრებული კამათების რიცხვით . . .

ის ღამე, თითქმის მთლიანად გაათენეს მიშკამ და ელენემ. ძილის შესახებ მხოლოდ მაშინ გაახსენდათ, როდესაც მეოთხე ფილმი დაასრულეს და საათის ისრებმაც დილის შვიდი უჩვენა. საძინებელ ოთახში გასვლის თავი არც ერთს არ ჰქონდა, ამიტომ გოგონა იქვე, პუფზე მიწვა, ხოლო მიშკამ უბრალოდ ფეხები შემოაწყო დივანზე, ზურგით კი იატაკზე დარჩა გაწოლილი და ისევე მალე ამოუშვა ფშვინვა, როგორც აკვანში ჩაწვენილმა ჩვილმა ბავშვმა.
ელენეც საკმაოდ სწრაფად გადაეშვა ბურუსის სამყაროში. მთელი ღამის ნათევებს, იმდენად ღრმად ჩაეძინათ, რომ არც კარის საკეტის გაჩხაკუნება გაუგიათ და არც, სახლში იმ წამს შემოსული ნიკოლასის ნაბიჯების ხმა. ეს უკანასკნელი, მათ მძინარეებს დაადგა თავზე და ვინაიდან, მიშკას ვინაობის შესახებ წარმოდგენაც არ ჰქონდა, ნამდვილად ვერ გაიგო, თუ ვინ იყო ეს უკანასკნელი.
ამაზე ბევრი არც უფიქრია ბიჭს. მთელი ღამის თეთრად გათენების შემდეგ, ნამდვილად არ ჰქონდა იმაზე მსჯელობის თავი, თუ ვის ეძინა ელენეს იატაკზე, ამიტომ, მისაღები სწრაფად დატოვა და დაქანცულმა, პირდაპირ თავის საძინებლისკენ აიღო გეზი, დასასვენებლად. შიგნით შესულმა, როგორც ჩვეოდა, ოთახი მუქი ფარდებით ბოლომდე ჩააბნელა, მაისური ტანზე გადაიძრო და ლოგინზე ნახევრად გათიშული დაებერტყა. აქედან წამიც არ იყო გასული, რომ უკვე მვდარივით ეძინა.




.
დილის ცხრა საათზე გაღვიძებული ელენე, სამსახურში მიშკამ წაიყვანა, თავისი მანქანით. ვინაიდან შაბათი იყო, უნივერსიტეტიდან დასვენების დღე ჰქონდა გოგონას. ეს კი იმას ნიშნავდა, რომ ოთხ საათამდე, საკონდიტროში უნდა ემუშავა, ნახევარ განაკვეთზე. წუხანდელი ღამის გათევის შემდეგ, თავს მაინცდამაინც მხნედ ვერ გრძნობდა, თუმცა სამსახური, სამსახური იყო და აღნიშნული ფაქტის გამო, მის გაცდენას ნამდვილად არ აპირებდა, მით უმეტეს მაშინ, როცა ამხელა შეკვეთა ჰქონდა გასამზადებელი.
მიშკა ავტომობილს საკმაოდ სწრაფად ატარებდა, რის გამოც სამსახურში დროზე ადრეც კი მივიდა ელენე. გადასვლის წინ, მეგობარს მადლობა გადაუხადა, ლოყაზე აკოცა და შინაგანი მოთენთილობის მიუხედავად, საკონდიტროს უკანა შესასვლელი კარი მაინც ღიმილით შეაღო. ამ კარით, გოგონა პირდაპირ გასახდელში შედიოდა, სადაც გამუდმებით ტრიალებდა ხოლმე სამზარეულოდან გამოსული კექსების, მაფინებისა, თუ ტორტის ბისკვიტების გემრიელი სურნელი. თითქოს მშობლიური გამხდარიყო ეს არომატი გოგონასთვის. იმდენად უყვარდა იქაურობა, ალბათ ჯეკპოტის მოგების შემთხვევაშიც კი ვერ დაანებებდა თავს აღნიშნულ დაწესებულებაში მუშაობასა და ტკბილეულის ცხობას.
ელენემ გასახდელში ტანსაცმელი გამოიცვალა, თავისი წინსაფარი მოირგო და თმა ზემოთ აიკრა. სამზარეულოში, უკვე ფქვილში ამოსვრილი ხელებით ელოდა თავისი საყვარელი პარტნიორი, ვისთან ერთად ყოფნაც, მუდამ დიდ სიამოვნებას გვრიდა ელენეს.
-დილა მშვიდობის, ლიაჩკა -მხიარულად მიესალმა მას გოგონა
ლია, წითური, ფუმფულა ქალი გახლდათ, კარლსონივით შეჭრილი თმითა და აწითლებული ლოყებით. მხოლოდ კომბინიზონი და პროპელერი აკლდა ზურგზე, რათა აბსოლუტურად დამსგავსებოდა ასტრიდ ლინდგრენის ამ საბავშვო წიგნის პერსონაჟს. ელენეს, მასთან ურთიერთობა გაცნობის დღიდანვე ძალზედ გაუმარტივდა. ქალი იმდენად პოზიტიური და სასიამოვნო მოსაუბრე გახლდათ, შეუძლებელი იყო ვინმეს მასთან დროის გატარება ცოტათი მაინც მოსწყენოდა.
-ოჰ, ჩემი პეპელა მოფრენილა -ელენეს დანახვისას, დაუფარავი ღიმილი მოადგა ლიას სახეს
-რას ვშვრებით, რთული შეკვეთა გვაქვს დღეს? -წითლად აღაჟღაჟებულ ლოყაზე ხმაურით აკოცა და გვერდით მიუდგა იგი, ქალს
-შვიდი მარწყვის ტორტი, ასი ცალი მაფინი, ორმოცი ცალი ლურჯი მოცვის პეჩენია და ოთხმოცი ცალი დიეტური შვრიის ორცხობილა
-ოჰოო, ანუ საკმაოდ ბევრი საქმე გვქონია
-ჰოდა ძალიან კარგი, საუბრითაც ბევრს ვისაუბრებთ -კმაყოფილების ღიმილით ჩაეღიმა, თან ფქვილის კიდევ ერთი შეკვრა ჩაცალა თასში ქალმა
ლიასთან საუბარს, მხოლოდ ერთი ნაკლი ჰქონდა ელენესთვის -ეს უკანასკნელი არასდროს უშვებდა შანსს ხელიდან, რათა გოგონასთვის ეკითხა, თუ რატომ არ ჰყავდა მეორე ნახევარი, როგორც ის ამბობდა „ასეთ კრასავიცა გოგოს“. არც ამჯერად უღალატია თავისი ტრადიციისთვის. როგორც კი ელენემ ტკბილეულის გამოსაცხობად ყველა საჭირო ინგრედიენტი შემოიკრიბა, ლია მას ღიმილით მიუახლოვდა და მხარზე ხელით შეეხო.
-შვილო, გაიჩინე რა ვინმე, როდემდე უნდა იარო მარტომ, შენც ცოდო ხარ -გარეგნული ღიმილის მიუხედავად, სევდა იგრძნობოდა მის სიტყვებში, რადგან მშვენივრად იცოდა ელენეს რომ მარტო ცხოვრობდა და პატრონიც არავინ ჰყავდა
-რა იყო, ლიაკო, ვინმეს ხომ არ მირიგებ? -სცადა ხუმხრობაში გაეტარებინა მისი სიტყვები
-რაღა დროს გარიგებაა შვილო, ოცდამეერთე საუკუნეა. ეგეთი რამები შენ არ უნდა გეშლებოდეს
ელენეს გაეცინა და შავტარიანი დანით, მარწყვის დაჭრას მოჰყვა.
-ჰოდა, მეც არავის გარიგება არ მჭირდება, მშვიდად ველოდები ჩემს თეთრ ცხენზე ამხედრებულ პრინცს
-შენ იხუმრე, იხუმრე და ახალგაზრდობა ისე მალე ჩაგირბენს, პრინცს კი არა, ცხენსაც აღარ მოუნდები -გამაფრთხილებლად დაუქნია ფქვილიანი თითი ამის თქმისას -ჯობს, დროულად გაახილო თვალები, თორემ მერე გაიხსენებ ლიას სიტყვებს და ორი აგურის ძებნასაც დაიწყებ, მაგრამ გვიანი იქნება
ელენე მის სიტყვებზე სიცილს ვერ იკავებდა, რაზეც ქალმა წარბები შეკრა.
-მამასხარავებ ხომ ამ ხნის ქალს? -დოინჯი გაიკეთა ამ კითხვის დასმისას
-არა ლიაჩკა, როგორ გეკადრება?
-ვიცი მე შენ რა ჩიტიც ბრძანდები, მიდი, მიდი, საქმეს მიხედე, თორემ თუ შეკვეთის გამზადება დაგვაგვიანდა, მერე შენი თეთრ ცხენზე ამხედრებული პრინციც ვეღარ გვიშველის
ელენემ უბრალოდ ღიმილით დაუქნია თავი და მთელი შემართებით შეუდგა მარწყვის ტორტის მზადების პროცესს. ეს ტკბილეული, მართლაც ყველაზე გემრიელი გამოსდიოდა ხოლმე გოგონას. მისი მარწყვის ტორტის უპირველესი ფანი ყოველთვის მიშკა იყო, თუმცა დიეტის გამო, ალბათ კიდევ დიდი ხნის განმავლობაში ვერ შეძლებდა ელენეს ნახელავს გაჰკარებოდა.
მზადების პროცესში ახლაც ისე ჩაეფლო, როგორც ეს ზოგადად ჩვეოდა ხოლმე. პარალელურად, ლიას ესაუბრებოდა სხვადასხვა თემებზე და დროც საკმაოდ მხიარულად გაჰყავდა საყვარელ საქმიანობასა და თავისი სიმპათიით აღჭურვილ ადამიანთან საუბარში. ლიას გვერდით, საათები ყოველთვის ისე სწრაფად გადიოდა, რომ გოგონა თვალის დახამხამებასაც ვერ ასწრებდა. ამჯერადაც ზუსტად ასე მოხდა. ისე მალე შესრულდა ოთხი საათი, ელენეს იმანაც კი გაუელვა თავში აზრად საათი ხომ არ გაფუჭდაო, თუმცა როდესაც თავის მაჯაზე შემოხვეულ მოწყობილობასაც დახედა და მანაც ზუსტად იგივე დრო უჩვენა, დარწმუნდა, რომ სამუშაო საათები ნამდვილად ამოწურული იყო. ახლა უკვე სხვისი ცვლა იწყებოდა, რის გამოც, ელენეს შეეძლო თავისუფლად მოეხსნა წინსაფარი, სახლში დაბრუნებულიყო და თითქმის მთელი დღე ფეხზე დგომისგან დაღლილ-დაქანცულს, კარგადაც გამოეძინა.
-ესეც ასე, ლიაკო, მგონი ყველაფერს მოვრჩით, არა? -ჰკითხა გოგონამ, თან მინის მაღალი ჭიქიდან წყალი მოსვა, რადგან ყელი გვალვაგადავლილი მინდორივით გამოშრობოდა
-მოვრჩით, მოვრჩით -შუბლზე ოფლის წმენდით გაეპასუხა ქალი -დაიღალე შვილო?
-შენ რომ არ მყავდე, უფრო მეტად დავიღლებოდი -მიუგო ღიმილით, თან კიდევ ერთხელ გადახედა ყუთებში ლამაზად გადანაწილებულ ტკბილეულს და კმაყოფილებით ამოთქვა : -მორჩა, მისია შესრულებულია!


8 8 8
საკონდიტროდან შინ დაბრუნებულმა ელენემ, მაშინვე თავის ოთახს მიაშურა, საწოლზე გაუხდელად მიეგდო და დაღლილ-დაქანცულმა, წამებში გადაინაცვლა სიზმრების სამყაროში. მის ცხოვრებაში პირველად მოხდა ისე, რომ ძილში, პოზა ოდნავადაც კი არ შეუცვლია. მხოლოდ მაშინ მოიცვალა ადგილი, როდესაც საათის ისრებმა ღამის პირველი უჩვენეს და ამდენხნიანი ძილისგან დასვენებულმა, ნელ-ნელა მოფხიზლებაც დაიწყო.
ოთახს მხოლოდ ქუჩაში ანთებული ლამპიონებიდან გამომკრთალი ოქროსფერი სინათლე ანათებდა, ნახევრად გადაწეული ფარდიდან რომ იღვრებოდა სივრცეში. ამ შუქზე, ელენე ბუნდოვნად თუ არჩევდა საძინებელში განთავსებულ ავეჯს, ამიტომ, სრულიად მოფხიზლების შემდეგ, საწოლის თავზე დამაგრებული, ლოტუსის ფორმის სანათი აანთო და ხელი ტუმბოსკენ გადასწია, რათა გრაფინიდან წყალი ჩამოესხა. მისდა სამწუხაროდ, ეს უკანასკნელი სრულიად ცარიელი დაუხვდა.
ნერვები მოეშალა ელენეს. ყელი შემაწუხებლად ჰქონდა გამომშრალი, რის გამოც, ლოგინში გაჩერება უკვე აღარ შეეძლო. მაცივარშიც ეგულებოდა იმ დილით შენახული, რამდენიმე ბოთლი ცივი წყალი, ამიტომ ფეხზე სწრაფად წამოდგა, ფეხები ლასტებში გაუყარა და გეზი პირდაპირ სამზარეულოსკენ აიღო. მაცივრის ქვედა თაროზე, მართლაც დაუხვდა დილით შედებული მინის ბოთლები, რომელთაგან ერთ-ერთი მათგანი გამოიღო, სითხე ჭიქაში ჩამოისხა და გამშრალი ყელი ნეტარებით გაისველა. ერთ ჭიქას მეორე მოჰყვა, მეორეს -მესამე და მხოლოდ ამის შემდეგ იგრძნო ელენემ წყურვილის შეგრძნების საბოლოოდ ჩაკვლა.
სამზარეულოში ნათურა არ ენთო, ამიტომ, ამ უკანასკნელს, მხოლოდ გაღებული მაცივრის კარიდან გამოვარდნილი შუქი ანათებდა. მას შემდეგ, რაც ბოთლი კვლავ ქვედა თაროზე მოათავსა, ელენემ იგიც სწრაფადვე მიხურა და იქაურობა კვლავ უწინდებურად წყვდიადში ჩაიძირა. წამით ის აზრიც მოუვიდა, რომ რადგან უკვე კარგად იყო გამოძინებული, რამე საინტერესო ეკრანიზაციისთვისაც ეყურებინა, თუმცა შემდეგ, წინა ღამით, ფილმების ყურებაში გათენებული ღამე გაახსენდა, მიშკასთან ერთად და კვლავ საძინებელში დაბრუნების ვარიანტს მიემხრო. დაადგა კიდეც თავისი ოთახისკენ მიმავალ გზას, თუმცა იქითკენ წასული, შუა გზაში შეაჩერა რაღაც უცნაურმა ხმამ. ელენემ სმენა დაძაბა და მიაყურადა. რამდენიმე წამი დასჭირდა იმის გასაცნობიერებლად, რომ ეს ხმა, ნიკოლასის საძინებლის დაკეტილი კარის მეორე მხრიდან მოდიოდა.
გოგონას საკმაოდ საეჭვოდ მოეჩვენა ყველაფერი ეს. ცოტათი შეეშინდა კიდეც, თუმცა ოთახისკენ მაინც დაიძრა, რათა პირადად გარკვეულიყო რა ხდებოდა იქ. ნიკოლასის კართან რომ აღმოჩნდა, ეგონა ბიჭს იგი ჩაკეტილი ექნებოდა და ძალიან გაუკვირდა ოდნავ შეღებული რომ დაუხვდა. ახლა უკვე გარკვევით ესმოდა სიტყვები :
„არ გინდა“
„ეს არ გააკეთო“
„არ დამტოვო“
ელენემ მაშინვე იცნო აბრამოვის ხმა, მიხვდა, რომ ბიჭი სიზმარში ბოდავდა და უკვე დაუფიქრებლად შეაღო მისი საძინებლის კარი. ნიკოლასი, საწოლში მხოლოდ Boxer-ის ტრუსებით იწვა. ელენეს, ცოტა ეუხერხულა კიდეც ბიჭის ასეთ მდგომარეობაში დანახვა. წამით ისიც იფიქრა იქაურობა დაუყოვნებლივ დაეტოვებინა, თუმცა აბრამოვი ისე გახშირებული სუნთქავდა და ისე მოუსვენრად იცვლიდა გვერდს საწოლში, აშკარა იყო რაღაც ძალზედ ცუდი ესიზმრებოდა, ამიტომ, მისი ამ მდგომარეობაში მიტოვება ნამდვილად ვერ შეძლო და ბიჭის საწოლს სწრაფად მიუახლოვდა.
-ნიკოლას გაიღვიძე -მკლავზე შეხებით ოდნავ შეარხია იგი გოგონამ, თან ტუმბოზე შემოდებული ღამის სანათიც აანთო. სწორედ მაშინ შენიშნა, რომ აბრამოვს შუბლი მთლიანად ოფლით ჰქონდა დაცვარული
-ნიკოლას, გესმის ჩემი? -რახან პირველ ჯერზე არ გამოვიდა, ხელთავიდან გაიმეორა იგივე გოგონამ. არც ამჯერად გამოუღია მცდელობას რამე კონკრეტული შედეგი, რის გამოც, ელენემაც უფრო რადიკალურ ზომებს მიმართა -ბიჭის საწოლზე ავიდა, მასზე მუხლებით დადგა და ამ უკანაკსნელს უფრო მაგრად დაუწყო ნჯღრევა.
-არ გააკეთო! გთხოვ, ეს არ გააკეთო! -მოუსვენრად ბორგავდა და კვლავ საწოლში ტრიალებდა აბრამოვი, ელენე კი უწინდელივით მისი გაღვიძების მცდელობით გახლდათ დაკავებული
-კოშმარს ხედავ, გაიღვიძე! ნიკოლას! ნიკოლას, გამოფხიზლდი! -ბოლო სიტყვები, იმხელა ხმაზე დაუყვირა, რომ ბიჭმა ნამდვილად ვეღარ შეძლო სიზმრების სამყაროში მოგზაურობის გაგრძელება. მან თვალები ზედმეტად სწრაფად გაახილა, პირველად ჭერს ახედა, შემდეგ კი საწოლის კიდისკენ მიიკუჭნა შეშინებული ბავშვივით და თავი ხელებში ჩარგო. ეტყობოდა, რომ ჯერ კიდევ არ იყო ბოლომდე მოფხიზლებული და ამას, საწოლზე მის გვერდით მჯდომი ელენეც კარგად ამჩნევდა.
-ნიკოლას, კარგად ხარ? -დიალოგში შესვლა კიდევ ერთხელ სცადა მან -ძილში ხმამაღლა საუბრობდი და იძულებული გავხდი შემოვსულიყავი
აბრამოვი ხმასაც არ იღებდა. იმის მაგივრად, რომ გოგონას კითხვისთვის ეპასუხა, თავი კვლავ ხელებში ჰქონდა ჩარგული და ადგილიდან დაძვრაზე არც ფიქრობდა.
-ნიკოლას, თქვი რამე, ასე ნუ ხარ, გთხოვ -უკვე აშკარა შიში გაისმა ელენეს ტონში -თუ გინდა სასწრაფოს გამოვიძახებ
-არანაირი სასწრაფო -ამდენხნიანი მცდელობის შემდეგ, საკმაოდ სუსტად გაისმა საძინებელში ბიჭის ხმა
-მაგრამ ძალიან ცუდად გამოიყურები -აღნიშნა, თან ჭიქაში წყალი ჩამოუსხა და მასთან უფრო ახლოს მიიწია. ნიკოლასმაც მხოლოდ იმ წამს ჩამოიღო სახიდან ხელები, ელენეს პირდაპირ თვალებში შეხედა, მერე კი, გამოწვდილი წყლის ჭიქა ფრთხილად ჩამოართვა
-გმადლობ
-არაფრის . . . ნამდვილად კარგად ხარ? -ჰკითხა, როდესაც პირველი ყლუპი მოსვა და ჭიქა კვლავ ძირს ჩამოიღო
აბრამოვმა თავი დაუქნია.
-კი, კარგად ვარ, ისეთი არაფერია -მიუგო, თუმცა აღელვებული ხმის ტემბრი აშკარად ამხილებდა ბიჭის ტყუილს და ეს, არც ელენესთვის დარჩენილა ფარდის მიღმა. მიუხედავად ამისა, მაინც გადაწყვიტა ნიკოლასი მარტო დაეტოვებინა. თვლიდა, რომ ახლა მას, ვიღაცის კითხვებზე პასუხების გაცემას, განცალკევებით ერჩივნა ყოფნა, საკუთარ თავთან, ამიტომ საწოლიდან სწრაფად წამოდგა და უკვე გასასველი კარისკენ უნდა წასულიყო, რომ მაჯაში ჩავლებულმა ბიჭის ხელმა არ მისცა ადგილიდან დაძვრის საშუალება. დაჟინებული მზერით უყურებდა მას, ნიკოლასი, თანაც იმხელა სევდა ჩასდგომოდა მოოქროსფრო თვალებში, რომ ელენესაც მოეღუშა სახე, მის შემხედვარეს.
-არ წახვიდე, რა -ვედრების ტონით უთხრა მას, აბრამოვმა. ხმაზე უზარმაზარი დაძაბულობა ემჩნეოდა, მიუხედავად იმისა, რომ ცდილობდა ეს მაინცდამაინც არ შესტყობოდა -გთხოვ, ოღონდ ახლა ნუ დამტოვებ. არ წახვიდე, ელენე -კვლავ საწოლზე ჩამოსვა იგი ნიკოლასმა და ხელზე, ხელი უფრო მაგრად მოუჭირა
-კარგი, კარგი, არ მივდივარ, აქ ვარ, შენთან -ელენემ მას წყლის ჭიქა ჩამოართვა და ნახევრად ჩაცლილი, კვლავ თავის ადგილას დააბრუნა, კომოდზე. მართალია, ჯერ კიდევ ეუხერხულებოდა ნახევრად შიშველ ბიჭთან ერთ საწოლში ყოფნა, თუმცა ამ შემთხვევაშიც ნიკოლასის მდგომარეობამ ითამაშა გადამწყვეტი როლი და დარჩენა გადააწყვეტინა გოგონას.
-მიდი, თავიდან სცადე დაძინება, მე აქ ვიქნები -უთხრა ღიმილით. ელოდა, რომ ამ სიტყვების შემდეგ, აბრამოვი კვლავ საკუთარ ბალიშზე მიდებდა თავს და თვალებსაც დახუჭავდა, თუმცა სრულიად სხვა რამ მოხდა -ბიჭმა, ელენე მიაწვინა ხელის გულის ბიძგით საწოლზე, მის წელს ორივე ხელი შემოხვია და მკერდზე თავი ფრთხილად დაადო. იმდენად ეკვროდა მის სხეულს, გოგონამ, ნიკოლასის შინაგანი კანკალიც კი იგრძნო და მიხვდა, რომ ბიჭის გულს რაღაც სერიოუზული აფორიაქებდა. რაღაც ისეთი, რაზე საუბარიც ნებისმიერ ადამიანს გაუჭირდებოდა.
იმდენად იმოქმედა ნიკოლასის მდგომარეობამ, ელენეზე, რომ უკვე აღარც მის სიშიშვლეს აქცევდა ყურადღებას. ამის მაგივრად, ბიჭის ზურგსა და მხრებზე დაატარებდა თითებს და ასეთი გზით ცდილობდა სიმშვიდის გადაცემას.
ნიკოლასის თბილი სხეული, კვლავ უწინდელივით ეკვროდა მისას. ელენე, ახლა ყველაზე მძაფრად გრძნობდა ბიჭისგან წამოსულ გრილ, ევკალიფტის სურნელს. აღნიშნულ წამს, პირველად გააცნობიერა, რომ ეს სუნამო კი არა, ნიკოლასის ბუნებრივი არომატი იყო და თავისმა აღმოჩენამ სახეზე ღიმილიც მოჰგვარა. ზუსტად ამ დროს, აბრამოვის ჩუმი ხმაც მოესმა :
-ელენე . . .
-გისმენ
-გმადლობ -ჩაიჩურჩულა ძლივსგასაგონად. მერე ერთიანად მოდუნდა, გულისცემაც ჩაუწყნარდა და თავის მოოქროსფრო თვალებს, ფარდაც ჩამოაფარა. მხოლოდ ელენეს წელზე შემოხვეულ ხელებს ტოვბდა იგივე მდგომარეობაში, გოგონა კი, ამჯერად მის თმებში დაატარებდა თითებს, რადგან სადღაც წაკითხული ჰქონდა, რომ ეს ადამიანის ღრმად დაძინებისთვის, ერთ-ერთი საუკეთესო საშუალება იყო.



№1 სტუმარი სტუმარი მარი

ვაიმეეე ეს რა იყო?!❤❤ ძალიან მომეწონა ეს თავი განსაკუთრებით ბოლო ეპიზოდი ❤მოუთმენლად ველოდები ახალ თავს❤????წარმატებებიიი❤

 


№2  offline წევრი Ανάξιος

აუ მართლა ძალიან კარგიაა ❤️ახალ თავს დაველოდები <3 ირაკლი მაგარი საზიზღარი ადამიანი, როგორ ვერ ვიტან, რაღაცას რომ აძალებენ ვინმესსს :(

 


№3  offline წევრი A.N.A

ვიფიქრე დავუცდი დაასრულოს მეთქი, მაგრამ ვერ მოვითმინე. სამივე შემომეკითხა და ძალიან მომწონს. შენებური "გემრიელი" თავებია. მომწონს პერსონაჟები, თუმცა ელენე მაბნევს. მეზობელიც მოსწონს, მაგრამ აქეთ ნიკოლასიც არის და ვერ ვხვდები რომელთან როგორი ურთიერთობა ჩამოუყალიბდება.
ერთი სული მაქვს შემდეგი თავი წავიკითხო. მოუთმენლად გელი. ❣️

 


№4 სტუმარი Qeti qimucadze

ai zalian mainteresebs nikolasis cxovrebaaa. ra imaleba misi koshmarebis migmaa. aqet gegaa. vfiqrob nikolasi da elwne uxdebian ertmanetss. tumca es sheni gadasacyvetia. zalian momcons airis es ambavi me da icode moutmenlad geli xolmeeee

 


№5  offline წევრი ელლი

ეესს რაიყოოო❤️❤️❤️სიტყვებით ვერ გადმოვცემ❤️❤️ძალიან ჩამითრია, ველოდები შემდეგ თავს მოუთმენლად❤️❤️❤️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent