შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

შავ-თეთრი გრძნობების ომი (4 თავი )


8-04-2021, 15:23
ავტორი თამარი აჩბა
ნანახია 1 669

ღამის ოთხ სააზე, თბილისის ერთ-ერთი სასტუმროს ბოლო სართულზე, აპარტამენტში მობინადრე მამაკას ჯერ კიდევ არ ეძინა. მუქი ფერის მინის კედელზე, ჭაობისფერი ფარდა გადაეწია და წელს ზემოთ შიშველი მოქუფრული სახით გადაჰყურებდა მთვლემარე ქალაქს. მის არსებას რაღაც არ ასვენებდა. თუმცა, მის არსებას მრავალი წელია მოსვენება დაკარგული ჰქონდა, მაგრამ ამჯერად კიდევ ერთი მიზეზით დაჰკარგვოდა ძილის სურვილი დათა არაბულს. წარსულში დატოვებული დაუცხრომელი სურვილები, რომელთა გონებაში მიჩქმალვასაც მრავალწლიანი ცხოვრება გადააყოლა, ხელახლა დაჰპატრონებოდა მის სულს და ეს სურვილი ამჯერად ბევრად ძლიერი და მრავალმხრივი იყო...
ათი წლის ისე გახდა, მამა, ვეფხვია არაბული თვალით არ ჰყავდა ნანახი. მამის მონატრებაში იზრდებოდა ბიჭი და ხშირად უყურებდა უქმროდ დარჩენილ თვალებჩამქრალ დედას, რომელიც მისგან მალულად ტიროდა ხოლმე. მიუხედავად იმისა, რომ მათ გარშემო ბევრი მზრუნველი და ახლობელი ადამინი ტრიალებდა, უჭირდა ქალს მეუღლის გარეშე, რომელიც ბავშვობიდან თავდავიწყებით უყვარდა. თუმცა, ამას არასდროს იმჩნევდა. მხოლოდ დათამ იცოდა ღამ-ღამობით ჩუმად მომტირალ დედაზე. მთელი ამ ხნის მანძილზე ესმოდა დათას, მამის კარგი კაცობის, ნაკეთები კარგი საქმეების ამბავი. რაც უფრო ემატებოდა ემატებოდა ცნობიერება, მით უფრო ტკენდა ასეთი მამის გარეშე გატარებული წლები და დედის ცრემლები. უნახავი,კერპად ჰყავდა ქცეული. ადრეული ასაკიდანვე გამორჩეულად ჭკვიანი და ზრდილი დათა, მუდამ ცდილობდა მამასთვის მიებაძა და მისთვის სანაქებო ყოფილიყო...
ერთ დღესაც, ათი წლის შემდეგ ციხიდან შინ დაბრუნებულ მამასთან დროის გასატარებლად გარბოდა ბიჭი. იმდენი ხანი არ ენახა ერთი წუთიც არ ეთმობოდა მის გარეშე. დედას სასადილო ოთახიდან გამოექცა და კაბინეტის კართან მისული უეცრად შეჩერდა. ოთახიდან ხმა გამოდიოდა და მანაც ბავშვური გულუბრყვილობით ყური მიუგდო მამაისისა და ნათლიის, ვაჟა აფქიაურის საუბარს. იქ მოსმენილიდან თითქმის არაფერი ახსოვს ერთის გარდა. მაშინ მკაფიოდ გაიგონა და სამუდამოდ ჩაებეჭდა გონებაში სახელი , მიხეილ ამირეჯიბი. გაიგონა ის, რომ ამ კაცის გამო გაატარა ათი წელი მამის სითბოს გარშე. მის გამო იჯდა მამა ამ ხნის განმავლობაში ციხეში. მის გამო ვერ იხილა მისი პირველი ნაბიჯები, პირველი სიტყვა. მის გამო ვერ დაუდგა გვერდით პირველი ჩხუბის დროს და სახლში შუბგახეთქილი, რომ დაბრუნდა ვერ გაამხნევა სიტყვებით : ყველაფრის მიუხედავად მისით ამაყობდა, ის ნამდვილი ვაჟკაცი იყო და ყოველთვის უნდა ჰქონოდა მამის იმედი. მისი ბრალი იყო დედას ტირილში გათენებული ღაამეები და ვინ იცის კიდევ რამდენ „ვერ მომხდარში“ დებდა ბრალს. მრავალწლიანი პატიმრობიდან , თავისუფლებაზე დაბრუნებულ ვეფხვიას ყველაფრის თავიდან დაწყება, რომ მოუხდა და ხშირად უწევდა ოჯახის დატოვება ისიც მიხეილის ბრალი იყო. ძლივს დაბრუნებულ მამას ხშირად, რომ ვერ ნახულობდა ამის გამო უფრო და უფო იზრდებოდა ბრაზი და ზიზღი მის გულში. ნელ-ნელა შეიცვალა ისედაც მუდამ სერიოზული ბავშვიდან მეტად დაბღვერილ, შუბლშეკრულ ბიჭად გადაიქცა. ხასიათიც მეტად ფიცხი გაუხდა. გარშემო მყოფები ყოველთვის ერიდებოდნენ მასთან კონფლიქტს. თუმცა, არც მიზეზი ჰქონდათ. ზედმეტს თავადაც არავის კადრებდა და უსამართლოდ არავის ექცეოდა. ადრიდანვე პატივისცემა დაიმსახურა სანაცნობოში თავისი თვისებების გამო. მის ცხოვრებაში თითქოს, ყველაფერი რიგზე იყო. მამისა და ნათლიის თავდაუზოგავი შრომის გამო არაფერი აკლდა. რაც წლების მანძილზე დააკლდა ერთიანად უნაზღაურებდნენ, მაგრამ მის გულს მაინც არ შორდებოდა წარსულ წლებზე დარდი და ერთი საძულველი კაცის სახელი. სკოლა, რომ დაამთავრა გერმანიაში გაუშვეს სასწავლებლად. ბიზნეს ადმინისტრირების ბოლო კურსი დახურა და სამშობლოში დასაბრუნებლად ემზადებოდა ნათლიამ, რომ დაურეკა და ჩამოსვლის დაჩქარება სთხოვა. გულში ცუდად გაუელვა, რადგან ვაჟა იმ პერიოდში რუსეთში უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ბევრი კითხვა არ დაუსვამს. კარგად იცნობდა და იცოდა, მიზეზის თქმა რომ სდომოდა უკითხავადც ეტყოდა. რამდენიმე დღეში დაეშვა მისი ლაინერი თბილისის აეროპორტში. შორიდანვე შენიშნა შავებში, გამოწყობილი ვაჟა აფციაური. ისე იდგა, თითქოს ფრთა მოსტეხვოდა. ეუცნაურია, მუდამ ბრგე , წელშიგამართული, ფოლადივით მტკიცე კაცის ასე დანახვა. სწრაფი ნაბიჯებით მიუახლოვდა ვაჟა, ბიჭს. მთელი ძალით ჩაიკრა გულში და გამტყდარი ხმით უჩურჩულა : მაპატიე, რომ ვერ დავიცავიო. მიხვდა. იმ წამსვე მიხვდა რასაც გულისხმობდა კაცი... ახსნასაც კი ვერ უძებნის იმ ტკივილს, რაც იმ წუთას განიცადა. იქ გაწყდა მისი ცხოვრების ძაფი. იქ დაასრულა ოცდაერთწლიანი ცხოვრება. იქ, იმ წუთას მას კერპი წაართვეს, საყრდენი გამოაცალეს. ის მამა მოუკლეს, ვისი მონატრებაც მთელი ცხოვრება დარდად ჰქონდა გულზე. არც კი ახსოვს რამდენხანს იყო ასეთ აგონიაში. ისევ ნათლიის სიტყვებმა მოიყვანა გონს : „შენ ვეფხვია არაბულის ვაჟი ხარ და არ გაქვს უფლება გატყდე, დაეცე. შენშიც მთის შვილის სისხლი ჩქეფს და ზუსტად ვიცი ისეთივე მტკიცე და ძლიერი ხარ, როგორც ჩვენი კუთხის მთებიაო. წარმოდგენაც კი არ გაქვს, როგორ სჯეროდა მამაშენს შენი. ხოდა დაუმტკიცე, რომ არ ცდებოდა გაამართლე მისი იმედებიო. თანაც ხომ იცი მეც შენს გარდა არავინ მყავს და დედაშენიც არ დაგავიწყდეს სიცოცხლის გასაგრძელებლად ახლა შენი მხნედ დანახვა, რომ სჭირდებაო. „ თითქოს გაცოცხლა ამ სიტყვების შემდეგ. სასთუმალთან მობუზულ, ძალადაკარგულ და ფერებწართმეულ დედას გახედა. მის წინ ის ქალი აღარ იჯდა წლების მანძილზე მედგრად რომ ეგდგა ცხოვრებას. უქმრობას, ვაჟკაცურად უძლებდა და მთელი მონდომებით ინახავდა ღირსეული ცოლისა და დედის სახელს. მიხვდა, არ ჰქონდა უფლება ახლა დაცემის. მიხვდა, ამ ქალს საბოლოოდ წაართმევდა იმედს და იმ, მძიმე წლებთან წამოწყებულ ომს, ერთი ხელის მოსმით ჩაუყრიდა წყალში და წააგებინებდა. არ ჰქონდა ამის უფლება და ისე მოიქცა, როგორც საჭიროდ თვლიდა. მამა ღირსეუად მიაბარა მიწას და ასე ჩაუდგა სათავეში მის დანატოვარ იმპერიას. ახალ საქმეში დილეტანტს ნათლია მუდამ გვერდით ედგა. დაუღალავად მუშაობდა და პარაელურად მამის მკვლელობის საქმეს ადევნებდა თვლყურს, საეჭვოდ რომ იყო გაყინული ერთ ადგილას. მეტად იწელებოდა ძიების პროცესი. მისი გარდაცვალებიდან ოთხი თვის თავზეც კი არ ჰყავდათ დამნაშავე. ერთადერთი, რაც იცოდა იყო- ვეფხია არაბული ორმხრივ შელაპარაკებას შეეწირა. თბილისის გარეუბანში, საკუთარ ბინაში იარაღით ხელში რამდენიემ საათის გრადაცვლილი ცოლმა იპოვა. გულში ჰქონდა მოხვედრილი ტყვია. ბინასაც ჩხუბისა და არეულობის კვალი ეტყობოდა. ვაჟა და დათა, ამ დრომდე მოთმინებით ელოდა სამართალდამცავებს. მაგრამ, რომ მიხვდნენ, მათი სამართლიანობის იმედი არ უნდა ჰქონოდათ და თანაც ზედმეტად გასაიდუმლოებულს ჰგავდა ეს შემთხვევა, რადგან იმ ბინის მეზობლებიც საეჭვოდ დუმდნენ, თავად გადაწყვიტეს სამართლიანობის აღდგენა. თითქოს არავინ არაფერი იცოდა, დღისით, მზისით მომხდარი მკვლელობის შესახებ. სროლის ხმას ბინის თხელი კედლები ვერ დაახშობდა და მის ხმასთან ერთად ჩხუბის ხმაც აუცილებლად უნდა გაეგონა ყოველ შემთხვევაში სხვას თუ არა, მის კარის მეზობელს მაინც. რომელიც ქვედა კიდურების ტრავმის გამო ინვალიდის ეტლში იჯდა და მუდამ სახლში იმყოფებოდა. ეს მეზობელი კი სხვებთან ერთად მაინცდამაინც იმ დღეს დაყრუვდა. ვაჭას განსაკუთრებით ღრნიდა ეჭვები, რადგან იცოდა, ვეფხვია წლების წინ მომხდარ ამბავს იძიებდა. შემთხვევით გაეგო ოცი წლის წინანდელი ისტორის ახალი დეტალების შესახებ და იმ დროისათვის რუსეთში, ბიზნენის საკითხების გამო წასულ ვაჟას მხოლოდ ის უთხრა: მგონი, რაღაც ისე ვერ არის, როგორც ამ ხნის მანძილზე გვეგონაო. ეხვეწებოდა ვაჭა, ჩემს ჩამოსვლამდე არაფერი გააკეთო, სულ ცოტა დამრჩა მალე ჩამოვალ და ერთად გავარკვიოთო, მაგრამ ჯიუტმა ვეფხვიამ არ დაუჯერა. ვერ გადაარწმუნა და სამწუხაროდ ცოცხალსაც ვეღარ ჩამოუსწრო. იმდროსიათვის იმხელა გავლენა არ ჰონდა, როგორიც დრეს აქვს არაბული-აფციაურის საერთო კომპანიას. ამიტომ რთული გზის გავლა მოუხდა სიმართლის დასადგენად და მკვლელის საპოვნელად. დიდ წვალებისა და ათასგვარი შეთავაზების შემდეგ, ძლივს აალაპარაკეს ინვალიდის ეტლს მიჯაჭვული ომის ვეტერანი. როგორც აღმოჩნდა ეს უკანასკნელი თავისი ნებით არ მალავდა სიმართლეს და სულაც არ სურდა საფლავში ჩაეტანა. ისედაც, გადატანილი ტრავმების გამო ცალი ფეხით სამარის კარში მდგარმა სრულიად უსასყიდლოდ მოუყვა ყველაფერი და ერთადერთი, მეუღლის უსაფრთხოება სთხოვა. სიმართლე იმაზე მოულოდნელი და შემზარავი აღმოჩნდა ვიდრე ეგონათ. კაცმა უთხრა, რომ გაჩუმება ძალოვანმა სტრუქტურებმა აიძულეს, რადგან იქ, იმ ბინაში დატრიალებული ამბების მთავარი გმირი, ამ სტრუქტურის ერთ-ერთი მაღალჩინოსანი მიხეილ ამირეჯიბი აღმოჩნდა. არ სურდათ ეს ამბავი გახმაურებულიყო და ჩრდილი მიეყენებინა მათი დიდებისთვის. ამ სახელის გაგონებაზე სისხლი გაეყინა არაბულს. აღარეფერი ესმოდა. ისიც ვერ გაიგონა კაცმა რომ დარწმუნებით დაამატა, იქ კიდევ იყო მესამე პირი, რომელსაც არ ვიცნობ, მაგრამ ის ზუსტად ვიცი ვეფხვიას მიხელის იარაღიდან გავარდნილი ტყვია მოხვდაო. მესამე პირის არსებობის შესახებ ვერ გაიგონა დათამ, მაგრამ გაიგონა ვაჟამ...
არც კი ახსოვს, როგორ დაუსხლტა ნათლიას ხელიდან არაბული და როგორ მიაგნო ამირეჯიბების საცხოვრებელს. შემართული იარაღით ხელში მთელი ძალით აბრახუნებდა მათი ბინის კარზე და მაშინღა მომალა, კარი, თერთმეტი წლის ფითქინა, შავი თმებით, სევდაცამდგარი წყლიანი მოელვარე შავი თვალებით, სიფრიფანა გოგონამ რომ გაუღო. უცებ შედგა და ერთადერთი რაც მოახერხა იყო, ეკითხაა თუ სად იყო მიხეილი. ტაძარში წავიდა, აღარასოდეს დაბრუნდება და თუ შეიძლება მეტად აღარ მიხსენოთ ეგ სახელიო. მკვახედ მიუგო თვალებში ცრემლჩამდგარმა გოგონამ და კარი ცხვირწინ მიუხურა. აკანაკელებული დაბრუნდა სახლში დათა. ერთდროულად იმდენი ემოცია აწვებოდა, ვეღარ გაეგო რომლისთვის უნდა ესმინა. გამუდმებით უტრიალებდა გონებაში ის, ცრემლიანი შავი თავლები. რამდენიემ დღის განმავლობაში აგროვებდა ამირეჯიბებზე ინფორმაციას. გაარკვია, რომ ერთადერთი ვაჟი ისეთ ჭაობში იყო, მისი მოკვლა შვება უფრო იქნებოდა ვიდრე სასჯელი. ვერც ქალებს შეეხებოდა. მითუმეტეს იმ პატარა გოგონას მისი თვალების დანახვამ წამში, რომ დაუსერა გული. თავად მიხეილის მოკვლა ? დიდხანს ფიქრობდა მის მოკვლაზე, მაგრამ ვერ შეძლო. ღვთისგან ნაკურთხი სამოსით შემოსილის წინააღმდეგ იარაღი ვერ შემართა. მხოლოდ თვით ღმერთმა უწყის, როგორ უნდოდა მისი სისიხლი ბოლო წვეთამდე დაეთვალა, მაგრამ ვერ გააკეთა. იმ ანაფორასა და იმ ადგილს დაუთმო სადაც მთელი სიცოცხლე უნდა გაეტარებინა მიხეილს. ამის შემდეგ, კი აიბარგა და რუსეთში ნათლიასთან გადასახლდა. დატოვა მშობლიური მიწა. გაექცა იმ შურისძიების წყურვილს დღე და ღამ რომ სჭამდა და ვინ იცის, როდის დაიმონებდა. გაექცა, მაგრამ მთელს არსებაში გაბატონებულ სიძულვილს ვერაფერი მოუხერხა... წლების მანძილზე იქიდან მართავდა ბიზნეს და იშვიათად სტუმრობდა სამშობლოს. მხოლოდ აუცილებლობისა და დედის გაუსაძლისი მონატრების შემთხვევაში. აქაურ საქმეებს მისთვის ბავშვობიდან განუყრელი ადმიანი, მის მამიდაშვილი ვანო გიგაური უძღვებოდა.
ახლა კი დაბრუნდა. სამუდამოდ დაბრუნდა და მიზეზი ისევ ამირეჯიბი იყო. ვაჟა აფქიაური, მისი ნათლია, კაცი, რომელმაც თავი შესწირა მის გზაზე დაყენებას, გაჭირვების დროს მუდამ გვერდით ედგა და მამასავით ზრუნავდა მასზე ამჯერად ანდრო ამირეჯიბის ტყვიას ემსხვერპლა. ეს იყო ბოლო წვეთი მასში არსებული იმ ადაინური გრძნობისთვის, რაც ამხნის მანძილზე შურისძიებისაგან თავის შეკავებას აიძულებდა. კიდევ ერთი ძვირფასი ადამიანის დაკარგვამ ისევ ამირეჯიბების ხელიდან, საბოლოოდ ჩაკლა მასში ყველაფერი კარგი. სანანებლად გაუხდა მაშინ, ათი წლის წინ მათ წინააღმდეგ შემართული იარაღი დაბლა, რომ დაუშვა. რომ ესროლა ახლა ვაჟა ცოცხალი ეყოლებოდა... გამოვლილი მძიმე წლების გამო ისედაც ცივი ხასიათი ახლა დაუნდობელი გაუხდა. ვერავინ და ვერაფერი შეაკავებდა მანამ სანამ ამ ოჯახის ყველა წარმომადგენელს გამწარებულს და განადგურებულს არ ნახავდა. ამირეჯიბების სიძულვილი სისხლად მიედინებოდა მის ძარღვებში...

ვინ იცის სიგარეტის მერამდენე ღერს ეწეოდა და მისი ხასიათივით ბნელ სივრცეს უღერღილოდ გაჰყურებდა. მისი თვალები ბოროტულად ელავდნე იმის გაფიქრებაზე თუ რა გეგმა ჰქონდა, რის გაკეთებას აპირებდა. ამ ბურანიდან ქალის ვნებიანმა კრუტუნმა გამოარკვია. ნელი მოძრაობით შემობრუნდა და ზიზღით გახედა უზარმაზარ საწოლში გაშოტილ შიშველ, ლამაზი სხეულის მქონე ქალს. უსიამო განცდამ დაუარა სხეულში. ერთხანს წარბშეკრულმა უყურა. მერე გააღვიძა, ტაქსი გამოუძახა და გაუშვა. გაოგნებული ასრულებდა ქალი მის ბრძანებებს. არ უნდოდა წასვლა, თავს შეურაცხყოფილადაც გრძნობდა, მაგრამ ამავდროულად მასში ისეთ შიშს იწვევდა ეს კაცი უსიტყვოდ ემორჩილებოდა. ვერ წარომოედგინა ის ადამიანი, რომელიც რამდენიმე საათის წინ ვნებაში ახრჩოდა და ეს ცივი, უხეში, უმეტყველო სახის მქონე ერთიდაიგეივე თუ შეიძლება ყოფილიყვნენ. გოგონა, რომ გაუშვა მომსახურე პერსონალს სთხოვა სასწრაფოდ გამოეცვალათ თეთრეული და საგულდაგულოდ დაესუფთავებინათ იქაურობა. თავად კი სააბაზანოში შეიკეტა. ჩვევად ჰქონდა ასეთი ქცევა. ქალთან ყოველი მხურვალე ღამის შემდეგ მის კვალს აქრობდა სახლიდან და მითუმეტეს მათთან ერთად არასდროს იღვიძებდა.
დილით, ცხრა საათზე, სრულიად ბნელით მოცულ აპარტამენტში, რომელსაც ერთი მკრთალი ნათურა ანათებდა, შავი ფერის ტყავის სავარძელში იჯდა. მარჯვენა ფეხის წვივი მარცხენას მუხლზე შემოედო და ძვირადღირებულ მუქი შეფერილობის ვისკის ყინულიანი ჭიქიდან მიირთმევდა. წინა, უძილო ღამის ნიშანწყალიც არ ეტყობოდა მის მრგავლ თვალებს, რომლებსაც გარს ყორნის, ატყორცნილი ფრთასავით აზიდული წამწამები შემორტყმოდნენ. ფიქრებით, ადგომასა და წასვლას აპირებდა კარი, სწრაფად რომ შემოაღო ვანომ. ორ ნაბიჯში გაჩნდა მასთან და გვერდით მდგომ სავარძელში ჩაეხეთქა.

- მშვიდობაა? - დამახასიათებელი ბოხი ბარიტონით, ისე ჰკითხა არც კი შეუხედავს და მორიგი ყლუპი მოსვა ჭიქიდან.

- თქვენს ხელში და მშვიდობა ბატონო დათა ? - მობეზრებით ამოილაპარაკა ბიჭმა.

- აქ საწუწუნოდ თუ მოხვედი, მისამართი შეგეშალა. ქალების შეკრება პირველ სართულზეა პერსონალთა ოთახში.

- დილიდან რატომ იღრინები? ხო ქალებზე გამახსენდა. ის გოგო გააგდე ხო, როგორც ყოველთვის?

- ჯერ არ დაბადებულა ქალი ვის გვერდით გაღვიძებაც მომინდება.

- მოთმინებით დაველოდები მასეთი ქალის გამოჩენას თუნდაც იმისთვის, რომ მერე დაგცინო. მანამდე კი იქნებ გეცადა რა მაგარია ქალთან ერთად ჩახუტებული , რომ იღვიძებ და წინა რამით დაწყებულ საქმეს აგრძელებ.

- ჩახუტებული ? შენ ყველა ქალს ეხუტები ვისთანაც ღამით ერთობი ვანო ?

- ხო. რატომაც არა. მოიცა, შენ არა ?

- მე მხოლოდ დედაჩემს, დედაშენს და ნიას ვეხუტები. სხვებთან მხოლოდ ერთ ღამეს ვატარებ.

- ავადმყოფი ხარ !

- რატომ ? მხოლოდ იმიტომ, რომ ჩემთვის ჩახუტებას წმინდა დატვირთვა აქვს ? ჩემი პატივისცემის ღირსი ვერ გახდება ის ქალი, ვინც ერთი ხელის დაქნევაზე მისდევს მამაკაცს. რის ღირსსაც ვხდი, კი ვასაჩუქრებ თითქმის ყოველ ღამით. - წესით ბოლო სიტყვებზე ოდნავი ღიმილი მაინც უნდა შეეპაროს ადამიანს სახეზე, მაგრამ ნურას უკაცრავად არცკი გატოკებია მიმიკა არაბულს.

- ჯანდაბას შენი თავი. არც ადრე იყავი დალაგებული და ახლა ხომ საერთოდ უგრძნობ ადამიანს დაემსგავსე.

- რატომ ვანო? შენ ხომ მიყვარხარ ?

- გაიცინე ადამიანო, გაიცინე ! მასეთი ხუმრობის დროს იცინის ნორმალური ადამინაი, მაგრამ შენ რა ნორმალურობას გთხოვ სისხლის მაგივრად შხამი მიედინება შენს ძარღვებში. მე საერთოდ ის მიკვირს იმ გოგოს, რომ გაუღიმე რესტორანში. კუნთები როგორ არ დაგცვივდა. - უკვე გაბრაზებული საუბრობდა ვანო.

- იქ საჭირო იყო ! - ისე გაეპასუხა, თითქოს სხვა სიტყვები საერთოდ არ გაგეგონს მის ყურებს.

- სინდისი მაწუხებს დათა ! - გულრწფელად ამოილაპარაკა ბიჭმა. - ასე მგონია, არ ვექცევით იმ გოგოს სამართლიანად.

- სამართლიანად ? შენ, ყველა სიკეთესთან ერთად მგონი ამნეზიაც დაგეწყო. ამის შემდეგ თუ კიდევ დაგცდება სიტყვა სამართლიანობაზე, როცა საქმე ამირეჯიბის დამპალ ოჯახს ეხება ჩათვალე ბოლო საუბარი იქნება ჩვენი. - ერთიანად გამოვიდა მწყობრიდან არაბული.

- დაწყნარდი და ნუ იმუქრები თუ ძმა ხარ. - ხელი წაავლო ასადგომად წამოწეულ დათას, გიგაურმა და სავარძელზე დააბრუნა. - არაფერი არ დამვიწყებია და იმ ორის სიძულვილი ზუსტად იმდენივეა ჩემში რამდენსაც იმსახურებენ, მაგრამ გოგო სხვა საკითხია. იქნებ არაფერი იცის. რომ ვხედავ ასე მგონია, ნაშვილბია და მაგათი არაფერი ცხია.

- სუფთა სისიხლის ამირეჯიბია, ვანო. მის ძარღვებშიც ის სისხლი მოძრაობს, მე რომ ასე მძულს. ეგეც, კრავის ტყავში გახვეული მგელი იქნება. - ძარღვები დაეჭიმა დათას და ხელი მთელი ძალით მოუჭირა ჭიქას.

- არ ვიცი, არ ვიცი . - სახეზე ნერვიულად მოისვა ხელი ვანომ. - ჩვენი გაფუჭებულის გამო ვინმემ ნიას, რომ დაუშავოს... წარმოდგენაც კი არ მინდა რას გავუკეთებ... ანუ ხომ ხვდები ? ვინმემ მისი დასჯა, რომ გადაწყვიტოს იმის გამო რაც თავად არ ჩაუდენია... გაფიქრებაც არ მინდა ... საკუთარი ხელით ამოვუღებ გულს. - სისხლი გაეყინა, გააჟრჟოლა ამის გაფიქრებაზე.

- მე და შენ ისეთს არაფერს ჩავიდენთ ნიას, რომ დააზარალებს. თანაც მას ჩვენ ვყავართ ვერავინ გაბედავს მის წყენინებას. ამის გაფიქრებას კი არავის ვაპატიებ ხომ იცი, ვანო ! - არანაკლებ გააჟრჟოლა არაბულსაც.

- რა მნიშვნელობა აქვს ჩვენი დანაშაულის ზომას დათა? ნია ყველა შემთხვევაში უდანაშაულო იქნება ! და ხო რაც არ უნდა მოხდეს ჩვენ სულ მის გვერდით ვიქნებით, სულ დავიცავთ. ამიტომ მაწუხებს ასე სინდისი. ის გოგო ახლა მარტოა. არავინ ჰყავს გვერდით ვინც დაეხმარება და ჩვენი კლანჭებიდან დაიხსნის.

- ვინც არ უნდა ყავდეს მაინც ვერ შეძლებს ჩემგან მის დაცვას. მთელი სამყარო, რომ დაეხმაროს ჩემს სიძულვილს ვერ გაექცევა.

- ის მაინც მითხარი რა ჯანდაბასა აპირებ ! - ამოიგმინა, ვისკის ჭიქა ააცალა ხელიდან და თავად გამოცალა.

- ერთი გასროლით ოთხ კურდღელს მოვკლავ.

- ახლა, ჩემი გონება მთლად კარგად ვერ მუშაობას და იქნებ დააონკრეტო.

- შენი აზრით ქალიშვილი და და, ყველა კაცისთვის ღირსებაა ხო ?

- რათქმაუნდ. ეგ ღირსება ყველა კაცში ღრმადაა ფესვგადგმული უკანასკნელი ნაძირალაც რომ იყოს. - გაუცნობიერებლად, ის უპასუხა რასაც ფიქრობდა და რომ გააანალიზა რასაც გულისხმობდა ფხზე წამოიჭრა. - დათა რა დაგეგმე?

- ხოდა, მეც მაგ ღირსების შეურაცხყოფით დავიწყებ.

- არ გინდა რა ... სხვა რამე მოვიფიქროთ ძმურად გთხოვ. ბოლო-ბოლო ტყვია დავახალოთ და ეგ იქნება.

- არ იქნება ეგ უცოდველი. ასე, რომ არ ღირს შენი სინდისის შეწუხებად.

- და რომ იყოს ?

- მაშინ უკეთესია.

- პირველად მეპარება ეჭვი შენს გადაწყვეტილებაში დათა. იმედია ამ ამბავს ჩვენი ღირსებაც არ გადაყვება.

- როცა საქმე ამირეჯიბებს ეხება, იქ ჩემს სინდისს საქმე არ აქვს ! თავის დროზე, რომ გამაკეთებია ის, რასაც იმსახურებდნენ დღეს შეიძლება ვაჟა ცოცხალი ყოფილიყო. მაშინ სისუსტე გამოვიჩინე, ახლა კი წინ ვერაფერი დამიდგება. მე, შენ არაფერს გაძალებ ვანო. არ ხარ ვალდებული და თუ უარს იტყვი ამ საქმეში ჩემს გვერდით დგომაზე, არც მეწყინება და ამით ჩვენს ძმობას ჩრდილი არ მიადგება. ეს, მარტო ჩემი საქმეა.

- ანუ გინდა თქვა, რომ ვეფხვია და ვაჟა მარტო შენთვის იყვნენ მნიშვნელოვანი ადამიანები? ანუ მე გუხელდაკრეფილმა უნდა გიყურო, თუნდაც არ გეთანხმებოდე ?

- ეგ, არ მითქვამს !

- ეგ თქვი და ახლა, ჩავთვლი, რომ არ გამიგონია. პირველად რომ დაეცი და თავი გაიტეხე მაშინაც კი შენს გვერდით ვიყავი დათა.

- გასაგებია ! - რათქმაუნდა არ შეუმჩნევია, მაგრამ გული სიამაყით აევსო არაბულს.

- ისე ის შრამი კიდე გეტყობა ? გადაიწიე ერთი ეგ თმა დავინახო ! - გააზრება ვერ მოასწრო ბიჭმა, გიგაური უეცრად დაეტაკა და შუბლზე ოდნავ ჩამოყრილი თმა გადაუწია. - ეე, ისევ აქაა. - იარაზე მიარტყა ხელი.

- დაგამტვრევ ახლა მაგ ხელებს, თუარ მომშორდები ! - ავად დაიღრინა არაბულმა, ხელი წაავლო და საწოლზე მოიშინა.

- ასაკთან ერთად ძალაც გემატება თუ რა ჯანდაბაა ? დამიმტვრიე ძვლები გორილა. - საცოდავად წამოდგა და სასაცილოდ დაიკლაკნა დაზარალებული.

- უნდა ივარჯიშო და აღარ აკნავლდები ქალივით.

- დღეს უკვე მეორედ ჩამწერე ქალთა რიგებში და ჩემს მოთმინებასაც აქვს ლიმიტი არაბულო ! არ ამოწურო თორემ გენდერულ უთანასწორობაში დაგდებ ბრალს ! - ისეთი ტონით წარმოთქვა გეგონებოდათ სამშობლოს ღალატში გამოიჭირა ბიჭი.

- ყველაფერში ეგ თანასწორობა არ ვარგა ვანიკო. გადამლაშებულ ფემინიზმში არ გადაგეზარდოს მეშინია.

- არაფერიც ! ჯერ კიდევ ვფიქრობ, რომ გამრავლებისთვის კაცებიც ხართ საჭირო. - ქალის ხმით გაეპასუხა ვანო.

- იდიოტი ხარ ! - ოდნავ ღიმილი შეეპარა მის ტუჩის კუთხეს. - გამოადგი ფეხი დღეს შეხვედრა გვაქვს.

- ყველაფერზე ერთად ფიქრს, როგორ ახერხებ ყოველთვის მიკვირდა !

- მხოლოდ, რამოდენიმე გრძნობა და კონკრეტული ორგანოები რომ არ მმართავენ ალბათ იმიტომ. - ნიშნის მოგებით უპასუხა კარში გახიდულს და ზურგზე მსუბუქად ჰკრა ხელი გასაგდებად.


***
მეორე დილით, სამსახურში მისულმა არიდამ ქეთის შვილს დაურეკა და რესტორანში დაუთქვა შეხვედრა. თითქოს ბიჭს არ უნდოდა მოსვლა, მაგრამ რომ იტყვიან შეუჩნდა და მაინც დაითანხმა. დათქმულ დროს მოვიდა ლუკა. ვინაიდან კლიენტების მოსვლამდე ერთი საათი იყო დარჩენილი ქეთიმ საკუთარ კაბინეტში მარტო დატოვა და გემრიელი ყავაც გაუგზავნა. ბევრ საკითხზე ისაუბრეს ახალგაზრდებმა. თექვსმეტი წლის ბიჭი ბევრად უფრო დასერიოზულებული ეჩვენა ვიდრე წინა შეხვედრისას. ჩაშავებულ უპეებზეც ჰკითხა და გვიან ღამემდე კომპიუტერული თამაში დაუსახელა მიზეზდ. ასევე დაინტერესდა მარცხენა ხელის ვენაზე გადაკრული წებოვანი ლენტის ამბით . ამაზეც დამაჯერებელი პასუხი გასცა, რამდენიმე დღის წინ ცუდად ვიყავი და გადასხმა გამიკეთესო. შემდეგ მისი მონათხრობი ქეთისთან გადაამოწმა და დაემთხავ კიდეც ერთმანეთს. ერთი შეხედვით თითქოს, ყველაფერი რიგზე ჰქონდა ბიჭს, მაგრამ გულის სიღრმეში მაინც ღრნიდა უსიამო ეჭვები. ამიტომ გადაწყვიტა უფრო ხშირად ენახა ლუკა.

კვირაში ორი დღე ჰქონდა არიდას დასვენება და იმ დღეებსაც დამატებით შემოსავლისთვის იყენებდა. მუხლჩაუხრელად შრომობდა გოგონა, ბანკის სესხის, ყოფითი ხარჯებისა და დედის სამკურნალო ფული რომ შეეგროვებინა. როგორც უკვე აღვნიშნე დადუნა დიაბეტით იყო დაავადებული და განსაკუთრებულ ყურადღებას საჭიროებდა კვებისა და მედიკამენტების კუთხით. ამ ყველაფერს ემატებოდა თირკმლის პრობლემაც. კაპიკს კაპიკზე ადებდა არიდა საჭირო თანხის შესაგროვებლად, დედისთვის სათანადო გამოკვლევები, რომ ჩაეტარებინა. ასეთი დასვენების დილა გაუთენდა ჩვენს გოგონას. როგორც ყოველთვის ადრიანად გაიღვიძა და საათს დახედა. რვა საათს უჩვენებდა. ვინაიდან ბინის დასალაგებლად მოგვიანებით უნდა წასულიყო, თავს კიდევ მისცა ცოტა გამოძინების უფლება. ხომ იცით შებრუნებული ძილი განსაკუთრებულად ტკბილია და დროის საზღვრებს არ სცნობს. ასე დაემართა არიდასაც. თვალები, რომ გაახილა თერთმეტი სრულდებოდა. ცივ წყალგდასხმულივით წამოხტა საწოლიდან, ხუთ წუთში მოიარა სააბაზანო და მისაღებში გაიჭრა. რომ იტყვიან გზადაგზა საუზმობდა და იცვამდა. დედას სწრაფად მოეხვია, აკოცა და სირბილით მივიდა სასურველ გაჩერებამდე. ინსტიქტურად მიიხედა მძღოლის მხარეს და ნაცნობი ადამიანი, რომ არ დახვდა მაშინღა გაახსენდა, სხვა მიმართულებით, რომ მიდოდა და ლადო ბიძიას ვერ შეხვდებოდა. არადა, როგორ უნდოდა მასთან რამდენიმე სიტყვის გაცვლა და დამშვიდობებისას წარმატებები მშვენიერო არიანდა, მოესმინა. დანიშნულების ადგილას ზუსტად თორმეტ საათზე მივიდა. ერთხანს შედგა მრავალსართულიანი კორპუსის წინ და თვალი მოავლო მდიდრულად ნაგებ შენობას. თბილისის ერთ-ერთ პრესტიჟულ უბანში იმყოფებოდა. აქ თითქმის ყოველკვირაში უხდებოდა მოსვლა. რამდენიმე ოჯახს სახლს ულაგებდა. ძირითადად ისეთ დროს არჩევდა, როდესაც სახლში არავინ იყო. ისინიც ენდობოდნენ. გასაღებს ბრმად ანდობდნენ. ლიფტით ავიდა მეცამეტე სართულზე და ნაცნობ კარს მოარგო გასაღები, მაგრამ ვიდრე თავად გააღებდა შიგნიდან საკეტის გადატრიალების ხმა შემოესმა. ცოტა შეეშინდა კიდეც, რადგან იცოდა სახლში არავინ იყო. კარი ოჯახის უფროსმა გაუღო. დაახლოებით ორმოცდახუთ წლამდე მამაკაცმა, რომელიც არასდრო მოსდიოდა თვალში არიდას. პირველივე ნახვიდან აითვალწუნა და ყოველთვის ერიდებოდა მასთან შეხვედრას. აქ მუშაობაზეც, მხოლოდ იმიტომ ვერ თქვა უარი, რომ მისი ცოლი მოსწონდა ძალიან და ქალიც ევედრებოდა სახლში სხვას ნუ შემომაშვებინებო. კარგ გასამრჯელოსაც უხდიდა. ისე მიესალმა არც კი შეუხედავს კაცისთვის. გვერდი აუარა და მისაღებში წავიდა. უკნიდან კვლავ კარის ჩაკეტვის ხმა, რომ შემოესმა გულმა რეჩხი უყო. სწრაფად დაალაგა თავისი ნივთები დივანზე, სააბაზანოში შევიდა საჭირო ინვენტარისთვის და საქმეს შეუდგა. უნდოდა რაც შეიძლება მალე გასცლოდა იქაურობას. საშინელ სიბრაზეს იწვევდა მასში მამაკაცის, ვნებით მომზირალი თავლები. რამდენჯერმე ყავაც შესთავაზა, მაგრამ ცივი უარი სტკიცა გოგონამ. ბზრიალასავით ტრიალებდა სახლში და როგორც იქნა ლაგება იმაზე ბევრად ადრე დაასრულა ვიდრე აქამდე. თავისი ნივთები წამოკრიფა. ისე აპირებდა წასვლას არც დამშვიდობება და არც ფულის გამორთმევა არ უფიქრია. კარის სახელურს, რომ დაწვდა მაშინღა გაახსენდა, დაკეტილი იყო. ამასობაში კაციც მიუახლოვდა.
- არიანდა ფული არ გინდა ? - ეკითხებოდა და მზერას მის სხეულზე დაატარებდა.

- იყოს. მერე ერთად გადამიხდის ქალბატონი ნინო. თუ შეიძლება კარი გამიღეთ.

- არა ! ასე, როგორ შეიძლება. მე დამიბარა მომეცა. - ჯიბიდან საფულე ამოიღო და განსაზღვრული კუპიურა გაუწოდა . გოგონამ ისე წაიღო ხელი გამოსართმევად იატაკს არ მოშორებია მისი მზერა.- არ გინდა, უფრო მეტი გადაგიხადო ? - კითხა და ფული არ დაანება. მოსალოდნელი გაგრძელებისაგან შეცბუნებულ არიდას ხელი ჰაერში გაუშეშდა.

- რათქმაუნდა არა. რაც მეკუთვნის იმას ავიღებ. ანდა, საერთოდ არ მინდა უბრალოდ წავალ. - კვლავ სახელურს დაწვდა და უფრო ძლიერად დაქაჩა. - გამიღეთ, მაგვიანდება.

- ბევრ დროს არ წაგართმევ ლამაზო. - ახლოს მიიწია მასთან კაცი. მთელს სხეულზე სიბრაზის ცეცხლი მოედო ქალს. - ბევრად მეტს გადაგიხდი. - მკლავზე წაეტანა ხელით.

- გაიწიეთ და კარი გამიღეთ. - ხელი აუქნია და ხმამაღალი ტონით გამოსცრა.

- ნუ ცხარდები უფრო მიზიდავ. - ამაზრზენად უელავდა თვალები კაცს.

- მომშორდით- მეთქი ! - კვლავ დაუყვირა არიდამ.

- ხმას დაუწიე. სკანდალი არ მჭირდება. სულ ცოტახანი დარჩი. მერე დაგასაჩუქრებ და გაგიშვებ. - ამჯერად ორივე ხელი გაუკავა და მისაღებისკენ წაიყვანა. - როგორი ნორჩი ხარ და ლამაზი . რომ გიყურებ სისხლის მიდურებ. - თვალები სულ ჩასწითლებოდა და ვნებიანი ხმით ესაუბრებოდა მოძალადე აკანკალებულ გოგონას, რომელიც უშედეგოდ ცდილობდა მისი ტორებიდან თავის დახსნას.

- გამიშვი შე ნაგავო ! - ბოლო ხმაზე ყვიროდა ქალი. - მიშველეთ ! - ამოთქვა თუ არა, კაცმა ხელი ააფარა ტუჩებზე და დივანზე დააგდო. ვიდრე მის ზემოდან მოექცეოდა არიდამ წიხლი მოუქნია. წაფორხილდა. გოგონამ მომენტით ისარგებლა და სააბაზანოში შეიკეტა. ერთხანს იჯდა ცივ იატაკზე და ჯერ კიდევ იმის გააზრებას ფიქრობდა რაც მის თავს ხდებოდა. უფრო უკეთ რომ გააანალიზა მეტად აიტანა შიშმა. ის უსინდისოც კარზე ბრახუნსა და ღრიალს არ წყვეტდა. გონება აღარ ემორჩილებოდა გოგოს. მთელი სხეულით კანკალებდა. არ იცოდა, როგორ დაეხსნა თავი ამ უბედურებიდან. ნერვიულობისგან ხელებს უმისამართოდ დააცურებდა სხეულზე. როგორც იქნა გამოსავალიც მოხვდა ხელში მობილურის სახით. უკანა ჯიბიდან სწრაფად ამოიღო და კონტაქტების თვალიერებას მოჰყვა. ვერ გაეგო ვისთან უნდა დაერეკა. ამასობაში ბოლოს ჩაწერილი ნომერი მოხვდა მის თავლს „შავ-თეთრი“ . ეს კაცი, ხომ თანამებრძოლობას დაჰპირდა? ბევრი აღარ უფიქრია და დაურეკა. მალევე უპასუხა ადრესატმა.

- გისმენთ ! - გაისმა ბოხი ხმა ყურმილში.

- გამარჯობათ ! - პირველივე ბგერიდან იგრძნო კაცმა, გოგონას დაძაბული ხმა რომ ჰქონდა. - მე ის ვარ... ანუ იმ დღეს წვეულებაზე... თქვენ წერილი ჩამიდეთ.

- დიახ, გიცანით მშვენიერო. ხომ კარგად ხართ ? - ერთი სული ჰქონდა გაეგო რატომ საუბრობდა ასე დაბნეულად. თანაც ყურმილში ყვირილის ხმაც გამოდიოდა.

- თქვენ მომწერეთ თუ თანამებრძოლი დაგჭირდებაო.

- სწრაფად მითხარით რა ხდება. - მოთმინება გადაეწურა ბიჭს. ‘

- სააბაზანოში ვარ ჩაკეტილი.

- რატომ ?

- მას უნდოდა... ძალიან მეშინია. გთხოვ დამეხმარეთ.

- ახლა დამშვიდდი. ყურმილი გათიშე და ლოკაცია მომწერე. სწრაფად ! - ბოლო სიტყვა ყვირილით ნათქვამ ბრძანებას უფრო გავდა.

ზედმიწევნით შეასრულა არიდამ ბიჭის ნათქვამი. დაახლოებით ათ წუთში შემოსასვლელ კარზე გამაყრუებელი ბრახუნი ატყდა. მაშინღა იკადრა მოძალადემ სააბაზანოს კარს მოშორებულიყო. რამდენიმე წამში ჩოჩქოლის ხმამ ჩაანაცვლა და კიდევ ნაცნობმა ხმამ, რომელიც კარის გაღებას სთხოვდა. გახარებული წამოიჭრა არიდა კარი გააღო, ინსტიქტურად მოეხვია და მის მკლავებში გულწასული ჩაესვენა.
გამოფხიზლებულს თავლი საავადმყოფოს განათებამ მოჭრა. ნელ-ნელა დააშორა გუები ერთმანეთ და პირველი თავისი მშველელი დაინახა. წამიერად გაუელვა მომხდარმა გონებაში და მადლობის ნიშნად გაუღიმა. ექიმის შემოსვლისა და იმაში დარწმუნების შემდეგ, რომ გულის წასვლა უბრალოდ სტრესის ბრალი იყო და სხვა ყველაფერი რიგზე ჰქონდა, ბიჭმა მისამართი სთხოვა და სახლის გზას დაადგნენ...



გელით !
ძალიან მაინტერესებს თქვენი აზრი.



№1 სტუმარი Ana-maria

სიყვარულის ფერი ეპარება შავ-თეთრს.ძალიან მომწონს ეს ისტორია და მალე ველი შემდეგ თავს.

 


№2 სტუმარი სტუმარი ნათია

ძალიან საინტერესო ისტორიააა და სულმოუთმენლად ველოდები შემდეგ თავს????????

 


№3 სტუმარი Елка

Ковел дге моутменлад велодеби ам историас. Карги ико. Царматебеби.

 


№4 სტუმარი ნია

რაო? ერთად გზას დაადგნენო და აქ გაწყვიტე ... ამას ჰქვია ინტრიგა ! დამელია სული გაგრძელება როდის იქნება? ? ? ვაიმე არ შემ იძლია გავივე რატომაა ასეთი შავი ეს კაცი . წარმატებები და გელოდები

 


№5 სტუმარი one

if if ra ambebi datrialda))) ar meyo me❤️

 


№6  offline მოდერი თამარი აჩბა

Ana-maria
სიყვარულის ფერი ეპარება შავ-თეთრს.ძალიან მომწონს ეს ისტორია და მალე ველი შემდეგ თავს.

მეც მასე ვფიქრობ. ♥️
მადლობა ♥️

სტუმარი ნათია
ძალიან საინტერესო ისტორიააა და სულმოუთმენლად ველოდები შემდეგ თავს????????

მადლობა ♥️

Елка
Ковел дге моутменлад велодеби ам историас. Карги ико. Царматебеби.

♥️♥️♥️

ნია
რაო? ერთად გზას დაადგნენო და აქ გაწყვიტე ... ამას ჰქვია ინტრიგა ! დამელია სული გაგრძელება როდის იქნება? ? ? ვაიმე არ შემ იძლია გავივე რატომაა ასეთი შავი ეს კაცი . წარმატებები და გელოდები

ყოველთვის ვცდილობ რაც შეიძლება მოკლე დროში დავდო.
მადლობა ♥️

one
if if ra ambebi datrialda))) ar meyo me❤️

გააღვივეს ნაკვერჩხალი ხო?!
თუ არ გეყო ესეიგი მოგეწონა.
გამიხარდა ♥️

 


№7  offline წევრი Life is beautiful

იცი?
იმ "არსებას" გაგლეჯვა მინდა და თან სერიოზულად. :დ
ვამბობ ხოლმე გაბრაზებულზე "ყველაფრის ღირსი" იყო.
მაგრამ, რეალურად ყველანაირი ძალადობის წინააღმდეგი ვარ. უბრალოდ
ამ" რეპლიკეპით", მინდა ისევ ნეიტრალურ პოზიციაში დავბრუნდე და "დავიჩუტო". ამ ყველაფრის მიუხედავად კი ასეთი" ამაზრზენი" ადამიანები არ არიან საარსებო!
მე ვინ მომცა ამის გადაწყვეტის უფლება მაგრამ....

ახლა ცოტა განვიმუხტები♥️... :დდ
უკვე მესმის "დათასი" .. :'(
და ნეტავ არ მესმოდეს.. ცოდო რამდენი ტკივილი გადაიტანა მაგრამ მე ეს
"შაოსანი" არ მეცოდება.. ბევშვი დათა მეცოდება.." ამას" არაფერი აქვს შესაცოფი. "ინდეფერენტულობა" ჩემგან შორსაა, მაგრამ ყველა განიცდის წარსულის "ბრჭყალების" კაწვრას და მას ამ "ნაკაწრებმა:" "ღრმა ნაიარევი, შრამები" დაუტოვეს.

მაგრამ ახლა რაღაც ისეთს ვიტყვი შეიძლება ვერ გამიგო. :დდ
ანუ..
არიდა-თეთრი და "შაოსანი"-შავი..
მაგრამ ჩემი აზრით და უფრო იმიტომ რომ ამას ვგრძნობ, უფრო სხვაა...
არიდაში ვხედავ შავ ფერს...
ის მშვიდია, შავიც ასეა ჩემთვის... ყველა ფერის გამუქებით და გაზავებით შეგიძლია მიიღო.. და არიდაც განა ასეთი არაა?
ამდენ რამეს იტანს და მაინც "მშვიდია". მაინც ბოლოს ერთი აქვს მის ხასიათს. ტკიოდეს, იტანჯებოდეს, მაგრამ ქონდეს შინაგანი უცვლელი" სიმშვიდე" ... ♥️
დათა არ ვიცი რა ფერია მე ვერ გავიაზრე, მაგრამ "შავოსანი" - თეთრია...
"თეთრი" ჩემთვის "სივრცეა". აუზის ტევადობა. ჟანგბადის ბალონის ჟანგბადის გარეშე, ტევადობა..
თეთრიც ასეა..
ნებისმიერი ფერი აისახება მასზე და იტევს.. თეთრი ქაღალდი სივრცეა..
რომელსაც ფერები ავსებენ...
მაგრამ ცარიელი არაა. ეს სივრცე თეთრითაა სავსე და ემატება სხვა ფერებიც.
და პარალელი რომ გავავლოთ "შავოსანთან".. მასზე ყველა ტკივილმა დატოვა თავისი კვალი. მერე ძველი ცხოვრება, ძველ "დათა", ძველ ფურცელს
შეატოვა და ახალი დაიწყო. ის ახლა რომ იბრძვის შურისძიებისათვის.
მაგრამ ძველი იარები ისევ შეუხორცებელი აქვს. თუ წარსულს დაივიწყებ და ახალ ცხოვრებას ისევ წარსულის ღია ჭრილობებით გააგრძელებ. ახალ ფურცელზე ვერ გადახვალ. სისხლისგან დაიწრიტები და ამ თეთრ ფურცელს წითლად შეღებავ...

მადლობა რომ წაიკითხე...
მე შენს აზრს სრულებით ვეთანხმები! ეს უბრალოდ ჩემი პირადი აზრი იყო♥️


და კიდე... :დდ
შავ. - თეთრი.....
ამ ფერებზე არ ვიკამათებ მაგრამ ის ტირე ასე შუაში მარტო რომ გამოვყავი. ყვითელი ფერია.. იმედის, მზის სხივის და სითფოს ფერი♥️

ეს თავი კი ძალიან საინტერესო იყო, ბევრი რამ დავინახე. არ დავსპოილერდები.. ♥️ :დდდ
მაგრამ ნამიოკს ვისვრი "მიხეილთან", "არაბულებთან" და მაშ თორის "მესამე" წყლის ამღვრევჲს არსებობის შესახებ.. მემგონი არ ვცდები.. :დდ
ერთი სული მაქვს ახალი დაიდოს. მივიდე,
მივეჭრე, იერიში მთელი ძალით ავიღო და წავიკითხო.. :დდ
და ბოლოს როგორც ყოველთვის... სამი წერტილი და ინტრიგა.((((
გასკდება გული მანამდე.. :დდ♥️
წარმატებები ჩემი ტკბილო და თავს ნუ გვანატრე. ბ! :დდდდ

ბოდიში ბევრი ვწერე... შემომეწერა... დდ

 


№8 სტუმარი სტუმარი სოფო

ძაან მომწონს და ველოდები ახალ თავს, თუ მოგვიხერხებ და მალე ატვირთავ გაგვახარე !!❤️❤️

 


№9 სტუმარი I am პალიკო

არ დაიბნე...
მიცნობ...
მიხვდები ვინც ვარ.. :დდდ
..
მე ის ვარ ვინც გეგონები, მაგრამ მაინც არ ვარ ის ვინც გგონივარ. სიმართლე მხოლოდ მე და ჩემმა ღმერთმა ვიცით...
...
იმ არაადამიან რაღაცაზე კ რ ინ ტ ს.. არ დავძრავ.. ლაპარაკიც კი გამაღეზიანებს ვიცი.. :დდ
...
დავიწყებ.. :დდ
ანუ ლიკანების წარმომადგენელითქო რომ ვთქვი ახლა ვდარდობ თურმე რა გადაუტანია...
მემგონი "ჩხუბს" რომ დავპირდი. ბოდიში მოვუხადო ისე დამწყდა გული..
ნახე რა.. ისიც და მეც დაგვადარდიანე.. მაშინ როცა.. ასეთი "ვარ".
მაგრამ მომიმატე აზარტში და მალე ექსტაზშიც შევალ თუ არ დავინახავ ახალ თავს დადებულს..
...
არიდაზე უბრალოდ რა ვთქვა არ ვიცი..
ისე მომწონს რომ მეშინია ლაპარაკი რომ დავიწყო მერე ვეღარ გავჩუმდები თან რამე გამომრჩება..
...
აი ბოლოს ამათი ერთად ყოფნა რომ არ ყოფილიყო ალბათ აღარ წავიკითხავდი შემდეგ თავს.. :დდ
შეგაშინე?
ნწ. როც არ მინდოდეს თავისით მორბის ჩემი ტვინი არიქა და ხომ არ დაიდოო მარა მაინც დაშინდი! . :დდ
..
აი იმან რომ ერთად წაღუღუნდნენ.. ჩემში "ენდორგინოზი " ისედაც მქონდა მაგრამ ახლა უკვე ექიმთან უნდა ვიარო რომ დაააგდონ ენდორფინების რაოდენობა.. (-:(^_-)..
ისე დაღვანღვალობდნენ ტვინის უჯრედებში ეს ენდორფინები, ახლა რომ ვიაზრებ მეტირება სიხარულით.. :დდ
..
ხო კიდე ❤️გელიოორ გელიოორ.. :დ
(-:მიცან ვუმენ? აი ემ აქ!
დედა სადაა ახლა ჩემი ყოფილი მასწავლებელი გული დაარტყამდა..
ოჰ ქოურსე მადლობა დრო რომ მომე❤️
....


ჰეჰე გადმოუშვი სიხარული ვიცი რომ ხასიათზე მოგიყვანე დამლვა არც იფიქრო.. :დდ
გუთენ თაგ... არ მახსოვს არას ნიშვან თუ არ ვცდები დილამშვიდობისას.. :დდდ

 


№10 სტუმარი სტუმარი ლია

საუკეთესო ხარ,კარგად წერ.ნუ აგვიანებ .

 


№11 სტუმარი დი

ჩემთვის ადამიანს რაც არ უნდა მიზეზი წონდეს შურისძიების და ის უდანაშაულო ქალზე აპორებს ამაზრზენიაა, დათაც ასეთად მიმაჩნია ვსიო დასვა წერტილი რადგან ამირეჯიბიაა ისიც მათნაირია და აუცილებლად უნდა აგოს პასუხიი, ასე ყველაფრის გაურკვეულად აპირებს უდანაშაულო ადამიანს ცხოვრება დაუნგრიოს ისედაც რომ არ არის სახარბიელო მდგომარეობაშიი, ყველაფერს აკეთებს არიდა საკუთარი თავის გადასარჩენად და დედამისის გულისთვის, მაგრამ წარსულზე დაბოღმილი ადამიანი უცებ ჩნდება და ისე აპირებს ცხოვრება წაართვას სიმართლესაც კი არ არკვევს, მე სანდროს იმედი მაქვს იმედია დაეხმარებაა არიდას, აი ვანოც და ბატონი დათაც ღირსები არიან რასაც არიდაა უპირებენ ის ნიასაც დაემართოს თვალი თვალის წილ კბილი კბილოს წილ, სამართლიანად ასე მიმაჩნია, როცა უდანაშაულო ადამიანს სჯი იმისთვის რაშიც წვლილი არ მიუძღვის სათანადოდ ღმერთმა უნდა დასაჯოს. ხოდა თუ დათა არიდასგულს ატკენს სამაგიოეროს უფალი გადაუხდის.

 


№12  offline მოდერი თამარი აჩბა

Life is beautiful
იცი?
იმ "არსებას" გაგლეჯვა მინდა და თან სერიოზულად. :დ
ვამბობ ხოლმე გაბრაზებულზე "ყველაფრის ღირსი" იყო.
მაგრამ, რეალურად ყველანაირი ძალადობის წინააღმდეგი ვარ. უბრალოდ
ამ" რეპლიკეპით", მინდა ისევ ნეიტრალურ პოზიციაში დავბრუნდე და "დავიჩუტო". ამ ყველაფრის მიუხედავად კი ასეთი" ამაზრზენი" ადამიანები არ არიან საარსებო!
მე ვინ მომცა ამის გადაწყვეტის უფლება მაგრამ....

ახლა ცოტა განვიმუხტები♥️... :დდ
უკვე მესმის "დათასი" .. :'(
და ნეტავ არ მესმოდეს.. ცოდო რამდენი ტკივილი გადაიტანა მაგრამ მე ეს
"შაოსანი" არ მეცოდება.. ბევშვი დათა მეცოდება.." ამას" არაფერი აქვს შესაცოფი. "ინდეფერენტულობა" ჩემგან შორსაა, მაგრამ ყველა განიცდის წარსულის "ბრჭყალების" კაწვრას და მას ამ "ნაკაწრებმა:" "ღრმა ნაიარევი, შრამები" დაუტოვეს.

მაგრამ ახლა რაღაც ისეთს ვიტყვი შეიძლება ვერ გამიგო. :დდ
ანუ..
არიდა-თეთრი და "შაოსანი"-შავი..
მაგრამ ჩემი აზრით და უფრო იმიტომ რომ ამას ვგრძნობ, უფრო სხვაა...
არიდაში ვხედავ შავ ფერს...
ის მშვიდია, შავიც ასეა ჩემთვის... ყველა ფერის გამუქებით და გაზავებით შეგიძლია მიიღო.. და არიდაც განა ასეთი არაა?
ამდენ რამეს იტანს და მაინც "მშვიდია". მაინც ბოლოს ერთი აქვს მის ხასიათს. ტკიოდეს, იტანჯებოდეს, მაგრამ ქონდეს შინაგანი უცვლელი" სიმშვიდე" ... ♥️
დათა არ ვიცი რა ფერია მე ვერ გავიაზრე, მაგრამ "შავოსანი" - თეთრია...
"თეთრი" ჩემთვის "სივრცეა". აუზის ტევადობა. ჟანგბადის ბალონის ჟანგბადის გარეშე, ტევადობა..
თეთრიც ასეა..
ნებისმიერი ფერი აისახება მასზე და იტევს.. თეთრი ქაღალდი სივრცეა..
რომელსაც ფერები ავსებენ...
მაგრამ ცარიელი არაა. ეს სივრცე თეთრითაა სავსე და ემატება სხვა ფერებიც.
და პარალელი რომ გავავლოთ "შავოსანთან".. მასზე ყველა ტკივილმა დატოვა თავისი კვალი. მერე ძველი ცხოვრება, ძველ "დათა", ძველ ფურცელს
შეატოვა და ახალი დაიწყო. ის ახლა რომ იბრძვის შურისძიებისათვის.
მაგრამ ძველი იარები ისევ შეუხორცებელი აქვს. თუ წარსულს დაივიწყებ და ახალ ცხოვრებას ისევ წარსულის ღია ჭრილობებით გააგრძელებ. ახალ ფურცელზე ვერ გადახვალ. სისხლისგან დაიწრიტები და ამ თეთრ ფურცელს წითლად შეღებავ...

მადლობა რომ წაიკითხე...
მე შენს აზრს სრულებით ვეთანხმები! ეს უბრალოდ ჩემი პირადი აზრი იყო♥️


და კიდე... :დდ
შავ. - თეთრი.....
ამ ფერებზე არ ვიკამათებ მაგრამ ის ტირე ასე შუაში მარტო რომ გამოვყავი. ყვითელი ფერია.. იმედის, მზის სხივის და სითფოს ფერი♥️

ეს თავი კი ძალიან საინტერესო იყო, ბევრი რამ დავინახე. არ დავსპოილერდები.. ♥️ :დდდ
მაგრამ ნამიოკს ვისვრი "მიხეილთან", "არაბულებთან" და მაშ თორის "მესამე" წყლის ამღვრევჲს არსებობის შესახებ.. მემგონი არ ვცდები.. :დდ
ერთი სული მაქვს ახალი დაიდოს. მივიდე,
მივეჭრე, იერიში მთელი ძალით ავიღო და წავიკითხო.. :დდ
და ბოლოს როგორც ყოველთვის... სამი წერტილი და ინტრიგა.((((
გასკდება გული მანამდე.. :დდ♥️
წარმატებები ჩემი ტკბილო და თავს ნუ გვანატრე. ბ! :დდდდ

ბოდიში ბევრი ვწერე... შემომეწერა... დდ

ვაიმე დედა. ვეღარ გავიგე, როგორ, რატომ, რანაირად, რაფერ, საიდან, რისთვის, რეიზა, იმიზა, მეიცა .... :):):) გიპასუხო. ხომ ხედავ ავირიე ქალი და მშობლიური იმერულიც შემომეპარა ნაწერებში. :);) შენ აქ რამდენი გისაუბრია გადამეფურჩქნა გული. ვინ იცის მერამდენედ წავიკითხე.
დათასი მესმის...
შავისანზე გაბრაზებული ვარ, თუმცა, მაინც მესმის. ალბათ ასეც უნდა იყოს. სხვანაირად ვერ დავწერდი მასზე. თან, რომ არ ვიცოდე სინამდვილეში როგორი გული აქვს საერთოდ ამის ლანძღვაში ამომხდებოდა სული...
დიდი გული აქვს დამიჯერე...
ოღონდ ახლა თავადაც არ იცის გულის საერთოდ თუ აქვს... მასში იმდენი შავი გრძნობა გააღვიძა შურისძიების სურვილმა ყველა ადამიანური მიაძინა ... მაგრამ გაიღვიძებს ... გაიღვიძებს ნელ-ნელა თითქოს შეუმჩნებლად და თან როგორ ...
არიანდა? ეს გოგო მისთვის სულ სხვა განზომილებაა უბრალოდ არ უნდა აღიაროს ...მასთან კიდევ სხვა დამოკიდებულება აქვს და ამ დამოკიდებულების გამოა ასე ჩაციკლული მასზე...


ფერების შენეულ მნიშვნელობაზე გაოცებული ვარ... ძალიან საინტერესო იყო. მაგ ჭრილშიც შეიძლება ამ სათაურისა და ისტორიის განხილვაც. შავოსანის თეთრ სივრცეზე არიანდა, შავი კალმით ბევრ საინტერესო დაწერს ... თავის თბილ ფერებს შეიტანს...
არიდა დათას გადაარჩენს ...
დათა არიდას ...

ისე ჩემო კარამელო, მე გრძნობებზე მქონდა მინიჭებულ შავ-თეთრი ფერები.
შავი - შურისძიება და ა.შ.
თეთრი- სიყვარული და ა.შ.
თუმცა ახლა ვხვდები და შენ დამანახე, რომ ამ ისტორიის სათაური უფრო მრავლის მომცველი ყოფილა.
გმადლობთ ! ♥️
უუფფფ როგორ გამახარე.
რა ვწერე და ვისაუბრე წარმოდგენა არ მაქვს ... იმედია გაერკვევი. :):)

ხომ იცი დაგვინება შენზე (თქვენზე) მეტად მე რომ არ მინდა ?! მაგრამ რა ვქნა? სხვანაირად ვერ ვახერხებ.

გამათბე !
გამახარე !
გამაბედნიერე!
♥️♥️♥️♥️

სტუმარი სოფო
ძაან მომწონს და ველოდები ახალ თავს, თუ მოგვიხერხებ და მალე ატვირთავ გაგვახარე !!❤️❤️

ძალინ ვეცდები.
და თქვენ უფრო მახარებთ !
მადლობა ♥️♥️

I am პალიკო
არ დაიბნე...
მიცნობ...
მიხვდები ვინც ვარ.. :დდდ
..
მე ის ვარ ვინც გეგონები, მაგრამ მაინც არ ვარ ის ვინც გგონივარ. სიმართლე მხოლოდ მე და ჩემმა ღმერთმა ვიცით...
...
იმ არაადამიან რაღაცაზე კ რ ინ ტ ს.. არ დავძრავ.. ლაპარაკიც კი გამაღეზიანებს ვიცი.. :დდ
...
დავიწყებ.. :დდ
ანუ ლიკანების წარმომადგენელითქო რომ ვთქვი ახლა ვდარდობ თურმე რა გადაუტანია...
მემგონი "ჩხუბს" რომ დავპირდი. ბოდიში მოვუხადო ისე დამწყდა გული..
ნახე რა.. ისიც და მეც დაგვადარდიანე.. მაშინ როცა.. ასეთი "ვარ".
მაგრამ მომიმატე აზარტში და მალე ექსტაზშიც შევალ თუ არ დავინახავ ახალ თავს დადებულს..
...
არიდაზე უბრალოდ რა ვთქვა არ ვიცი..
ისე მომწონს რომ მეშინია ლაპარაკი რომ დავიწყო მერე ვეღარ გავჩუმდები თან რამე გამომრჩება..
...
აი ბოლოს ამათი ერთად ყოფნა რომ არ ყოფილიყო ალბათ აღარ წავიკითხავდი შემდეგ თავს.. :დდ
შეგაშინე?
ნწ. როც არ მინდოდეს თავისით მორბის ჩემი ტვინი არიქა და ხომ არ დაიდოო მარა მაინც დაშინდი! . :დდ
..
აი იმან რომ ერთად წაღუღუნდნენ.. ჩემში "ენდორგინოზი " ისედაც მქონდა მაგრამ ახლა უკვე ექიმთან უნდა ვიარო რომ დაააგდონ ენდორფინების რაოდენობა.. (-:(^_-)..
ისე დაღვანღვალობდნენ ტვინის უჯრედებში ეს ენდორფინები, ახლა რომ ვიაზრებ მეტირება სიხარულით.. :დდ
..
ხო კიდე ❤️გელიოორ გელიოორ.. :დ
(-:მიცან ვუმენ? აი ემ აქ!
დედა სადაა ახლა ჩემი ყოფილი მასწავლებელი გული დაარტყამდა..
ოჰ ქოურსე მადლობა დრო რომ მომე❤️
....


ჰეჰე გადმოუშვი სიხარული ვიცი რომ ხასიათზე მოგიყვანე დამლვა არც იფიქრო.. :დდ
გუთენ თაგ... არ მახსოვს არას ნიშვან თუ არ ვცდები დილამშვიდობისას.. :დდდ

ჩემი ლინგვისტიკის დედოფალი მოსულა !
ინტერნაციონალურობის ექსპერტი !
შენი ენდორფინების მოზღვავება მაფიქრებს და ახლა ჩემზეც უნდა დავფიქრდე... მგონი, იგივე რაოდენობას ვგრძნობ.
ერთად ხომ არ მივსულიყავით ექიმთან ?
ან ერთად გვეშველება და ან რავიცი... :):);)
ისე მათბობს ასეთი ღუნღულა კომენტარები მეშინია არ გადავხურდე და გადავიწვა ♥️♥️♥️

არ ვაპირებ დამალვას !
აი ნაუ ჰუ არ იუ ენდ აი ემ გლედ თუ სი იუ ჰეარ.
აი ემ ჰეფი მაი დია. ♥️♥️♥️

სტუმარი ლია
საუკეთესო ხარ,კარგად წერ.ნუ აგვიანებ .

♥️♥️♥️

დი
ჩემთვის ადამიანს რაც არ უნდა მიზეზი წონდეს შურისძიების და ის უდანაშაულო ქალზე აპორებს ამაზრზენიაა, დათაც ასეთად მიმაჩნია ვსიო დასვა წერტილი რადგან ამირეჯიბიაა ისიც მათნაირია და აუცილებლად უნდა აგოს პასუხიი, ასე ყველაფრის გაურკვეულად აპირებს უდანაშაულო ადამიანს ცხოვრება დაუნგრიოს ისედაც რომ არ არის სახარბიელო მდგომარეობაშიი, ყველაფერს აკეთებს არიდა საკუთარი თავის გადასარჩენად და დედამისის გულისთვის, მაგრამ წარსულზე დაბოღმილი ადამიანი უცებ ჩნდება და ისე აპირებს ცხოვრება წაართვას სიმართლესაც კი არ არკვევს, მე სანდროს იმედი მაქვს იმედია დაეხმარებაა არიდას, აი ვანოც და ბატონი დათაც ღირსები არიან რასაც არიდაა უპირებენ ის ნიასაც დაემართოს თვალი თვალის წილ კბილი კბილოს წილ, სამართლიანად ასე მიმაჩნია, როცა უდანაშაულო ადამიანს სჯი იმისთვის რაშიც წვლილი არ მიუძღვის სათანადოდ ღმერთმა უნდა დასაჯოს. ხოდა თუ დათა არიდასგულს ატკენს სამაგიოეროს უფალი გადაუხდის.

შურისძიების მომხრე ადამიანი არც მეგულება და რათქმაუნდა გასაგებია შენი დამოკიდებულებაც.
არ მოუწევთ მარტივი გზის გავლა არცერთს ... ბევრი ტკივილი და წყენა იქნება ...
საბოლოოდ კი ეს ყველაფერი დიდ სიმართლესთან და დიდ სიყვარულთან მიიყვანთ.
დათას ზრახვებს ვერ გავამართლებ თუმცა, მისი ტკივილისაც მესმის. იმდენადაა გახვეული სიბნელეში სხვა ფერებს ვეღარ ამჩნევს...

 


№13 სტუმარი სტუმარი ქეთა

ლამის გული გამიჩერდა და რაღაც მომენტში დავუშვი კიდევ იმ არაკაცის ზრახვების ასრულება, სულ გამაკანკალა. ასეთი ნამუსგარეცხილები როგორ ცხოვრობენ ეს მიკვირს.
ხოო რაც შეეხება დათას, იჭიმება ბიჭი, შეურაცხყოფას მივაყენებ და ამით გავუსწორდებიო და პირველივე დაძახებაზე როგორი თავქუდმოგლეჯილი გაიქცაა:დდ
ეჰ, დათაა ვის ატყუებ ამითი, საკუთარ თავს ალბათ. იმდენად არის ეს ბიჭი წარსულით შეპყრობილი, რომ მთწლი ეს წლები ადამიანი არ მიუშვია თავისთან ახლოს და როგორი რთულია ასე ცხოვრება. ამიტომ მესმის ამ ბიჭის. და რა საინტერესოა რა მოხდა ამათ მამებს შორის. ანდრო ვაჟას მკვლელობისთვის გაასამართლეს ხო? ვერ ვიხსენებ.


უნდა გითხრა, პირველი ისტორიის მერე მეტად დაიხვეწე. მარაგი ხომ გაქვს სიტყვების და გადმოცემის უნარი რაღაც საოცრება, სულ მინდა დაუსრულებლად ვიკითხო. გრამატიკულადაც გამართულია. ვიცი ბევრს ვითხოვ, მაგრამ ვერ ვითმენ, ახალი თავი მინდააა:დდდ

 


№14  offline წევრი likuu_s

“გაარკვია, რომ ერთადერთი ვაჟი ისეთ ჭაობში იყო, მისი მოკვლა შვება უფრო იქნებოდა ვიდრე სასჯელი. ვერც ქალებს შეეხებოდა. მითუმეტეს იმ პატარა გოგონას მისი თვალების დანახვამ წამში, რომ დაუსერა გული. თავად მიხეილის მოკვლა ? დიდხანს ფიქრობდა მის მოკვლაზე, მაგრამ ვერ შეძლო. ღვთისგან ნაკურთხი სამოსით შემოსილის წინააღმდეგ იარაღი ვერ შემართა. მხოლოდ თვით ღმერთმა უწყის, როგორ უნდოდა მისი სისიხლი ბოლო წვეთამდე დაეთვალა, მაგრამ ვერ გააკეთა.” - აი, ამის მერე შემიყვარდა დათა. მაგრამ, აი მაინც არის ყოველთვის ეს სიტყვა “მაგრამ”, მერე გაგლეჯვა მომინდა. ამიუხედავად ამისა, მაინც მჯერა, რომ გულის სიღრმეში ისევ ისეთი დათაა, რომელიც იმ ოჯახს არაფერს დაუშავებს მამის შეცდომების გამო. თან დარწმუნებული ვარ, ამ შემთხვევის მერე უფრო მეტად მოლბება და თავის გეგმას სხვა მხრივ შემოატრიალებს და ისე არ წაიყვანს როგორც ჩაფიქრებული ჰქონდა.
ნუ, რაღაც მხრივ დათასაც ხომ უნდა გავუგოთ, როგორია საყვარელი ადამიანები მოგიკლან და შენ ისე იჯდე, თან გამწარებული თავადაც ვერ ხვდება რასაც აკეთებს. არ გეგონოს, რომ ვუწონებ ამ საქციელს ან რამე, უბრალოდ ვცდილობ რომ დათას საქციელსაც მოვუძებნო რაღაც ისეთი, რითაც ოდნავ მაინც გავუგებთ. ნებისმიერს შეიძლება შემთხვეოდა ეს. არინდა არაფერ შუაში რომ არაა და უბრალოდ მხოლოდ მსხვერპლი გამოდის, ეგ უკვე ცხადია.
აი, ვანომ კარგად მოუყვანა ნიას მაგალითი, მაგრამ ვერ ჩაწვდა, უფროსწორად არ უნდოდა ჩამწვდარიყო და დაეკავშირებინა ერთამნეთთან, რომ მერე რამე არ გადაეფიქრებინა.
ისე, კომენტარები კი არ დამიწერია აქამდე პირველი თავის მერე, მაგრამ აი ვანოს ვეთანხმები თავიდან ბოლომდე. წინა თავში თუ წინის წინაზე არინდას აღწერა რომ იყო და თან ოჯახისაც, ზუსტად არ მახსოვს მაგრამ მსგავსი რამ ხო იყო და ვიფიქრე ნაშვილები ხომ არ არის-თქო.
დიდი ალბათობით ეგრეც იქნება და ამას რომ დათა გაიგებს იმაზე მეტად ინანებს ვიდრე საჭიროა და მერე რას გააკეთებს ხომ ეგ საერთოდ...
ნუ, ხო რა
ვთვლი, რომ ამ ბოლო ინციდენტმა შეიძლება ოდნავ გაალღვოს მისი გული.
იმედია, სწორად ჩამოვაყალიბე ის, რისი თქმაც მსურდა. :დ
ველი შემდეგ თავს და წარმატებები!<33

 


№15 სტუმარი სტუმარი ლანა

ძალიან კარფად წერ, ნაგრან უფრო ხშირ ხშირად რომ დადო გულს გაგვიხარებ❤❤

 


№16  offline წევრი Life is beautiful

likuu_s
“გაარკვია, რომ ერთადერთი ვაჟი ისეთ ჭაობში იყო, მისი მოკვლა შვება უფრო იქნებოდა ვიდრე სასჯელი. ვერც ქალებს შეეხებოდა. მითუმეტეს იმ პატარა გოგონას მისი თვალების დანახვამ წამში, რომ დაუსერა გული. თავად მიხეილის მოკვლა ? დიდხანს ფიქრობდა მის მოკვლაზე, მაგრამ ვერ შეძლო. ღვთისგან ნაკურთხი სამოსით შემოსილის წინააღმდეგ იარაღი ვერ შემართა. მხოლოდ თვით ღმერთმა უწყის, როგორ უნდოდა მისი სისიხლი ბოლო წვეთამდე დაეთვალა, მაგრამ ვერ გააკეთა.” - აი, ამის მერე შემიყვარდა დათა. მაგრამ, აი მაინც არის ყოველთვის ეს სიტყვა “მაგრამ”, მერე გაგლეჯვა მომინდა. ამიუხედავად ამისა, მაინც მჯერა, რომ გულის სიღრმეში ისევ ისეთი დათაა, რომელიც იმ ოჯახს არაფერს დაუშავებს მამის შეცდომების გამო. თან დარწმუნებული ვარ, ამ შემთხვევის მერე უფრო მეტად მოლბება და თავის გეგმას სხვა მხრივ შემოატრიალებს და ისე არ წაიყვანს როგორც ჩაფიქრებული ჰქონდა.
ნუ, რაღაც მხრივ დათასაც ხომ უნდა გავუგოთ, როგორია საყვარელი ადამიანები მოგიკლან და შენ ისე იჯდე, თან გამწარებული თავადაც ვერ ხვდება რასაც აკეთებს. არ გეგონოს, რომ ვუწონებ ამ საქციელს ან რამე, უბრალოდ ვცდილობ რომ დათას საქციელსაც მოვუძებნო რაღაც ისეთი, რითაც ოდნავ მაინც გავუგებთ. ნებისმიერს შეიძლება შემთხვეოდა ეს. არინდა არაფერ შუაში რომ არაა და უბრალოდ მხოლოდ მსხვერპლი გამოდის, ეგ უკვე ცხადია.
აი, ვანომ კარგად მოუყვანა ნიას მაგალითი, მაგრამ ვერ ჩაწვდა, უფროსწორად არ უნდოდა ჩამწვდარიყო და დაეკავშირებინა ერთამნეთთან, რომ მერე რამე არ გადაეფიქრებინა.
ისე, კომენტარები კი არ დამიწერია აქამდე პირველი თავის მერე, მაგრამ აი ვანოს ვეთანხმები თავიდან ბოლომდე. წინა თავში თუ წინის წინაზე არინდას აღწერა რომ იყო და თან ოჯახისაც, ზუსტად არ მახსოვს მაგრამ მსგავსი რამ ხო იყო და ვიფიქრე ნაშვილები ხომ არ არის-თქო.
დიდი ალბათობით ეგრეც იქნება და ამას რომ დათა გაიგებს იმაზე მეტად ინანებს ვიდრე საჭიროა და მერე რას გააკეთებს ხომ ეგ საერთოდ...
ნუ, ხო რა
ვთვლი, რომ ამ ბოლო ინციდენტმა შეიძლება ოდნავ გაალღვოს მისი გული.
იმედია, სწორად ჩამოვაყალიბე ის, რისი თქმაც მსურდა. :დ
ველი შემდეგ თავს და წარმატებები!<33



აი გეთანხმები სრულიად მაგრამ არამგონია მყარი ხელმოსაჭიდი იყოს მისი უფესვო ნათქვამი..
ზოგჯერ ოჯახში იბადება მეამბოხე ადამიანები.. ვისი "ასეთობა" ყველას უკვირს. ზოგი ადამიანი არ ემორჩილება სტანდარტს "ნაყოფი ხისგან შორს არ ვარდებაო" - ს.. ზოგ ვაშლის ხეს დამრეცი აქვს და დაღმართზე გორდება ვაშლები.
ანუ ზოგს გარემო" ცვლის" და ზოგი უბრალოდ შინაგანადაა ისეთი როგორიც თავიდან იყო. არ მოქმედებს მასზე უარყოგითან ან მცირედ მოქმედებს...

 


№17  offline წევრი likuu_s

Life is beautiful
likuu_s
“გაარკვია, რომ ერთადერთი ვაჟი ისეთ ჭაობში იყო, მისი მოკვლა შვება უფრო იქნებოდა ვიდრე სასჯელი. ვერც ქალებს შეეხებოდა. მითუმეტეს იმ პატარა გოგონას მისი თვალების დანახვამ წამში, რომ დაუსერა გული. თავად მიხეილის მოკვლა ? დიდხანს ფიქრობდა მის მოკვლაზე, მაგრამ ვერ შეძლო. ღვთისგან ნაკურთხი სამოსით შემოსილის წინააღმდეგ იარაღი ვერ შემართა. მხოლოდ თვით ღმერთმა უწყის, როგორ უნდოდა მისი სისიხლი ბოლო წვეთამდე დაეთვალა, მაგრამ ვერ გააკეთა.” - აი, ამის მერე შემიყვარდა დათა. მაგრამ, აი მაინც არის ყოველთვის ეს სიტყვა “მაგრამ”, მერე გაგლეჯვა მომინდა. ამიუხედავად ამისა, მაინც მჯერა, რომ გულის სიღრმეში ისევ ისეთი დათაა, რომელიც იმ ოჯახს არაფერს დაუშავებს მამის შეცდომების გამო. თან დარწმუნებული ვარ, ამ შემთხვევის მერე უფრო მეტად მოლბება და თავის გეგმას სხვა მხრივ შემოატრიალებს და ისე არ წაიყვანს როგორც ჩაფიქრებული ჰქონდა.
ნუ, რაღაც მხრივ დათასაც ხომ უნდა გავუგოთ, როგორია საყვარელი ადამიანები მოგიკლან და შენ ისე იჯდე, თან გამწარებული თავადაც ვერ ხვდება რასაც აკეთებს. არ გეგონოს, რომ ვუწონებ ამ საქციელს ან რამე, უბრალოდ ვცდილობ რომ დათას საქციელსაც მოვუძებნო რაღაც ისეთი, რითაც ოდნავ მაინც გავუგებთ. ნებისმიერს შეიძლება შემთხვეოდა ეს. არინდა არაფერ შუაში რომ არაა და უბრალოდ მხოლოდ მსხვერპლი გამოდის, ეგ უკვე ცხადია.
აი, ვანომ კარგად მოუყვანა ნიას მაგალითი, მაგრამ ვერ ჩაწვდა, უფროსწორად არ უნდოდა ჩამწვდარიყო და დაეკავშირებინა ერთამნეთთან, რომ მერე რამე არ გადაეფიქრებინა.
ისე, კომენტარები კი არ დამიწერია აქამდე პირველი თავის მერე, მაგრამ აი ვანოს ვეთანხმები თავიდან ბოლომდე. წინა თავში თუ წინის წინაზე არინდას აღწერა რომ იყო და თან ოჯახისაც, ზუსტად არ მახსოვს მაგრამ მსგავსი რამ ხო იყო და ვიფიქრე ნაშვილები ხომ არ არის-თქო.
დიდი ალბათობით ეგრეც იქნება და ამას რომ დათა გაიგებს იმაზე მეტად ინანებს ვიდრე საჭიროა და მერე რას გააკეთებს ხომ ეგ საერთოდ...
ნუ, ხო რა
ვთვლი, რომ ამ ბოლო ინციდენტმა შეიძლება ოდნავ გაალღვოს მისი გული.
იმედია, სწორად ჩამოვაყალიბე ის, რისი თქმაც მსურდა. :დ
ველი შემდეგ თავს და წარმატებები!<33



აი გეთანხმები სრულიად მაგრამ არამგონია მყარი ხელმოსაჭიდი იყოს მისი უფესვო ნათქვამი..
ზოგჯერ ოჯახში იბადება მეამბოხე ადამიანები.. ვისი "ასეთობა" ყველას უკვირს. ზოგი ადამიანი არ ემორჩილება სტანდარტს "ნაყოფი ხისგან შორს არ ვარდებაო" - ს.. ზოგ ვაშლის ხეს დამრეცი აქვს და დაღმართზე გორდება ვაშლები.
ანუ ზოგს გარემო" ცვლის" და ზოგი უბრალოდ შინაგანადაა ისეთი როგორიც თავიდან იყო. არ მოქმედებს მასზე უარყოგითან ან მცირედ მოქმედებს...

კი, რათქმაუნდა ეგეც შეიძლება, რომ განსხვავებული იყოს ოჯახისგან. ახლა შენმა კომენტარმა უფრო დამაფიქრა და ანუ ეგ საკუთარ თავზეც მაქვს გამოცდილი. ხასიათებით, თვისებებით, ცოტა გარეგნობითაც ჩემს ოჯახის წევრებს რომ ვუყურებ ხოლმე, ჩემ თავს ვუსვამ კითხვას-აი მე ასეთი ვარ და ვის ვგავარ კიმაგრამ? :დ ძალიან კარგია, რომ დამიწერე და უფრო მეტად ცოტა “ჩავუღრმავდი” ამ თემას ასე ვთქვათ. უბრალოდ რადგან წინა თავში დავეჭვდი, თითქოს ვანომაც უფრო მეტად დამარწმუნა ამაში და რავიცი, მინიშნებად ჩავთვალე. შეიძლება, არც იყოს ისე როგორც მგონია და იმედია არც იქნება, რადგან არინდაც ამით უფრო დიდ დარტყმას მიიღებს. ისედაც, ოჯახური პრობლემები და წლების შემდეგ იგებდე, რომ ნაშვილები ხარ ტკივილი მეტად გემატება. ზოგადად, ვთვლი რომ მსგავსი რაღაცეები ადამიანს არ უნდა დაუმალო და რატომ ხდება ხოლმე ასე არ ვიცი. იმედია ყველაფერს მალე გავიგებთ. <3

 


№18  offline წევრი Life is beautiful

likuu_s
Life is beautiful
likuu_s
“გაარკვია, რომ ერთადერთი ვაჟი ისეთ ჭაობში იყო, მისი მოკვლა შვება უფრო იქნებოდა ვიდრე სასჯელი. ვერც ქალებს შეეხებოდა. მითუმეტეს იმ პატარა გოგონას მისი თვალების დანახვამ წამში, რომ დაუსერა გული. თავად მიხეილის მოკვლა ? დიდხანს ფიქრობდა მის მოკვლაზე, მაგრამ ვერ შეძლო. ღვთისგან ნაკურთხი სამოსით შემოსილის წინააღმდეგ იარაღი ვერ შემართა. მხოლოდ თვით ღმერთმა უწყის, როგორ უნდოდა მისი სისიხლი ბოლო წვეთამდე დაეთვალა, მაგრამ ვერ გააკეთა.” - აი, ამის მერე შემიყვარდა დათა. მაგრამ, აი მაინც არის ყოველთვის ეს სიტყვა “მაგრამ”, მერე გაგლეჯვა მომინდა. ამიუხედავად ამისა, მაინც მჯერა, რომ გულის სიღრმეში ისევ ისეთი დათაა, რომელიც იმ ოჯახს არაფერს დაუშავებს მამის შეცდომების გამო. თან დარწმუნებული ვარ, ამ შემთხვევის მერე უფრო მეტად მოლბება და თავის გეგმას სხვა მხრივ შემოატრიალებს და ისე არ წაიყვანს როგორც ჩაფიქრებული ჰქონდა.
ნუ, რაღაც მხრივ დათასაც ხომ უნდა გავუგოთ, როგორია საყვარელი ადამიანები მოგიკლან და შენ ისე იჯდე, თან გამწარებული თავადაც ვერ ხვდება რასაც აკეთებს. არ გეგონოს, რომ ვუწონებ ამ საქციელს ან რამე, უბრალოდ ვცდილობ რომ დათას საქციელსაც მოვუძებნო რაღაც ისეთი, რითაც ოდნავ მაინც გავუგებთ. ნებისმიერს შეიძლება შემთხვეოდა ეს. არინდა არაფერ შუაში რომ არაა და უბრალოდ მხოლოდ მსხვერპლი გამოდის, ეგ უკვე ცხადია.
აი, ვანომ კარგად მოუყვანა ნიას მაგალითი, მაგრამ ვერ ჩაწვდა, უფროსწორად არ უნდოდა ჩამწვდარიყო და დაეკავშირებინა ერთამნეთთან, რომ მერე რამე არ გადაეფიქრებინა.
ისე, კომენტარები კი არ დამიწერია აქამდე პირველი თავის მერე, მაგრამ აი ვანოს ვეთანხმები თავიდან ბოლომდე. წინა თავში თუ წინის წინაზე არინდას აღწერა რომ იყო და თან ოჯახისაც, ზუსტად არ მახსოვს მაგრამ მსგავსი რამ ხო იყო და ვიფიქრე ნაშვილები ხომ არ არის-თქო.
დიდი ალბათობით ეგრეც იქნება და ამას რომ დათა გაიგებს იმაზე მეტად ინანებს ვიდრე საჭიროა და მერე რას გააკეთებს ხომ ეგ საერთოდ...
ნუ, ხო რა
ვთვლი, რომ ამ ბოლო ინციდენტმა შეიძლება ოდნავ გაალღვოს მისი გული.
იმედია, სწორად ჩამოვაყალიბე ის, რისი თქმაც მსურდა. :დ
ველი შემდეგ თავს და წარმატებები!<33



აი გეთანხმები სრულიად მაგრამ არამგონია მყარი ხელმოსაჭიდი იყოს მისი უფესვო ნათქვამი..
ზოგჯერ ოჯახში იბადება მეამბოხე ადამიანები.. ვისი "ასეთობა" ყველას უკვირს. ზოგი ადამიანი არ ემორჩილება სტანდარტს "ნაყოფი ხისგან შორს არ ვარდებაო" - ს.. ზოგ ვაშლის ხეს დამრეცი აქვს და დაღმართზე გორდება ვაშლები.
ანუ ზოგს გარემო" ცვლის" და ზოგი უბრალოდ შინაგანადაა ისეთი როგორიც თავიდან იყო. არ მოქმედებს მასზე უარყოგითან ან მცირედ მოქმედებს...

კი, რათქმაუნდა ეგეც შეიძლება, რომ განსხვავებული იყოს ოჯახისგან. ახლა შენმა კომენტარმა უფრო დამაფიქრა და ანუ ეგ საკუთარ თავზეც მაქვს გამოცდილი. ხასიათებით, თვისებებით, ცოტა გარეგნობითაც ჩემს ოჯახის წევრებს რომ ვუყურებ ხოლმე, ჩემ თავს ვუსვამ კითხვას-აი მე ასეთი ვარ და ვის ვგავარ კიმაგრამ? :დ ძალიან კარგია, რომ დამიწერე და უფრო მეტად ცოტა “ჩავუღრმავდი” ამ თემას ასე ვთქვათ. უბრალოდ რადგან წინა თავში დავეჭვდი, თითქოს ვანომაც უფრო მეტად დამარწმუნა ამაში და რავიცი, მინიშნებად ჩავთვალე. შეიძლება, არც იყოს ისე როგორც მგონია და იმედია არც იქნება, რადგან არინდაც ამით უფრო დიდ დარტყმას მიიღებს. ისედაც, ოჯახური პრობლემები და წლების შემდეგ იგებდე, რომ ნაშვილები ხარ ტკივილი მეტად გემატება. ზოგადად, ვთვლი რომ მსგავსი რაღაცეები ადამიანს არ უნდა დაუმალო და რატომ ხდება ხოლმე ასე არ ვიცი. იმედია ყველაფერს მალე გავიგებთ. <3




შენი (თქვენი) კომენტარი რომ წავიკითხე
გამეცინა შენც გქონია მაგ უცნაური კითხვა ვის ვგავარ?
ერთი პერიოდი მართლა ვფიქრობდი ნაშვილები ვართქო.! . :)
მაგრამ რომ წამოვიზარდე ძალიან დავემსგავსე ჩემს მამიდაშვილს და მივხვდი რომ ამ ოჯახის წევრი ვარ მაგრამ იმაში რომ მამაჩემმა მამიდაჩემისგან არ მიშვილა დღემდე ვერ დავრწმუნდი.. :)))

ხოდა ნუ ინერვიულებ მაინც და მაინც...
ღმერთო რა კარგად ვიცინე შენ გაიხარე...

 


№19  offline წევრი likuu_s

Life is beautiful
likuu_s
Life is beautiful
likuu_s
“გაარკვია, რომ ერთადერთი ვაჟი ისეთ ჭაობში იყო, მისი მოკვლა შვება უფრო იქნებოდა ვიდრე სასჯელი. ვერც ქალებს შეეხებოდა. მითუმეტეს იმ პატარა გოგონას მისი თვალების დანახვამ წამში, რომ დაუსერა გული. თავად მიხეილის მოკვლა ? დიდხანს ფიქრობდა მის მოკვლაზე, მაგრამ ვერ შეძლო. ღვთისგან ნაკურთხი სამოსით შემოსილის წინააღმდეგ იარაღი ვერ შემართა. მხოლოდ თვით ღმერთმა უწყის, როგორ უნდოდა მისი სისიხლი ბოლო წვეთამდე დაეთვალა, მაგრამ ვერ გააკეთა.” - აი, ამის მერე შემიყვარდა დათა. მაგრამ, აი მაინც არის ყოველთვის ეს სიტყვა “მაგრამ”, მერე გაგლეჯვა მომინდა. ამიუხედავად ამისა, მაინც მჯერა, რომ გულის სიღრმეში ისევ ისეთი დათაა, რომელიც იმ ოჯახს არაფერს დაუშავებს მამის შეცდომების გამო. თან დარწმუნებული ვარ, ამ შემთხვევის მერე უფრო მეტად მოლბება და თავის გეგმას სხვა მხრივ შემოატრიალებს და ისე არ წაიყვანს როგორც ჩაფიქრებული ჰქონდა.
ნუ, რაღაც მხრივ დათასაც ხომ უნდა გავუგოთ, როგორია საყვარელი ადამიანები მოგიკლან და შენ ისე იჯდე, თან გამწარებული თავადაც ვერ ხვდება რასაც აკეთებს. არ გეგონოს, რომ ვუწონებ ამ საქციელს ან რამე, უბრალოდ ვცდილობ რომ დათას საქციელსაც მოვუძებნო რაღაც ისეთი, რითაც ოდნავ მაინც გავუგებთ. ნებისმიერს შეიძლება შემთხვეოდა ეს. არინდა არაფერ შუაში რომ არაა და უბრალოდ მხოლოდ მსხვერპლი გამოდის, ეგ უკვე ცხადია.
აი, ვანომ კარგად მოუყვანა ნიას მაგალითი, მაგრამ ვერ ჩაწვდა, უფროსწორად არ უნდოდა ჩამწვდარიყო და დაეკავშირებინა ერთამნეთთან, რომ მერე რამე არ გადაეფიქრებინა.
ისე, კომენტარები კი არ დამიწერია აქამდე პირველი თავის მერე, მაგრამ აი ვანოს ვეთანხმები თავიდან ბოლომდე. წინა თავში თუ წინის წინაზე არინდას აღწერა რომ იყო და თან ოჯახისაც, ზუსტად არ მახსოვს მაგრამ მსგავსი რამ ხო იყო და ვიფიქრე ნაშვილები ხომ არ არის-თქო.
დიდი ალბათობით ეგრეც იქნება და ამას რომ დათა გაიგებს იმაზე მეტად ინანებს ვიდრე საჭიროა და მერე რას გააკეთებს ხომ ეგ საერთოდ...
ნუ, ხო რა
ვთვლი, რომ ამ ბოლო ინციდენტმა შეიძლება ოდნავ გაალღვოს მისი გული.
იმედია, სწორად ჩამოვაყალიბე ის, რისი თქმაც მსურდა. :დ
ველი შემდეგ თავს და წარმატებები!<33



აი გეთანხმები სრულიად მაგრამ არამგონია მყარი ხელმოსაჭიდი იყოს მისი უფესვო ნათქვამი..
ზოგჯერ ოჯახში იბადება მეამბოხე ადამიანები.. ვისი "ასეთობა" ყველას უკვირს. ზოგი ადამიანი არ ემორჩილება სტანდარტს "ნაყოფი ხისგან შორს არ ვარდებაო" - ს.. ზოგ ვაშლის ხეს დამრეცი აქვს და დაღმართზე გორდება ვაშლები.
ანუ ზოგს გარემო" ცვლის" და ზოგი უბრალოდ შინაგანადაა ისეთი როგორიც თავიდან იყო. არ მოქმედებს მასზე უარყოგითან ან მცირედ მოქმედებს...

კი, რათქმაუნდა ეგეც შეიძლება, რომ განსხვავებული იყოს ოჯახისგან. ახლა შენმა კომენტარმა უფრო დამაფიქრა და ანუ ეგ საკუთარ თავზეც მაქვს გამოცდილი. ხასიათებით, თვისებებით, ცოტა გარეგნობითაც ჩემს ოჯახის წევრებს რომ ვუყურებ ხოლმე, ჩემ თავს ვუსვამ კითხვას-აი მე ასეთი ვარ და ვის ვგავარ კიმაგრამ? :დ ძალიან კარგია, რომ დამიწერე და უფრო მეტად ცოტა “ჩავუღრმავდი” ამ თემას ასე ვთქვათ. უბრალოდ რადგან წინა თავში დავეჭვდი, თითქოს ვანომაც უფრო მეტად დამარწმუნა ამაში და რავიცი, მინიშნებად ჩავთვალე. შეიძლება, არც იყოს ისე როგორც მგონია და იმედია არც იქნება, რადგან არინდაც ამით უფრო დიდ დარტყმას მიიღებს. ისედაც, ოჯახური პრობლემები და წლების შემდეგ იგებდე, რომ ნაშვილები ხარ ტკივილი მეტად გემატება. ზოგადად, ვთვლი რომ მსგავსი რაღაცეები ადამიანს არ უნდა დაუმალო და რატომ ხდება ხოლმე ასე არ ვიცი. იმედია ყველაფერს მალე გავიგებთ. <3




შენი (თქვენი) კომენტარი რომ წავიკითხე
გამეცინა შენც გქონია მაგ უცნაური კითხვა ვის ვგავარ?
ერთი პერიოდი მართლა ვფიქრობდი ნაშვილები ვართქო.! . :)
მაგრამ რომ წამოვიზარდე ძალიან დავემსგავსე ჩემს მამიდაშვილს და მივხვდი რომ ამ ოჯახის წევრი ვარ მაგრამ იმაში რომ მამაჩემმა მამიდაჩემისგან არ მიშვილა დღემდე ვერ დავრწმუნდი.. :)))

ხოდა ნუ ინერვიულებ მაინც და მაინც...
ღმერთო რა კარგად ვიცინე შენ გაიხარე...

ერთხელ, ხმამაღლა გავაჟღერე ეს შეკითხვა მეთქი, თქვენ სულ სხვანაირები ხართ და მე ვის ვგავარ-თქო აბა და დედაჩემმა მითხრა დეიდაჩემზე იმას გავხარო. :დდ
მეთქი კარგი. 14 წლითაა მხოლოდ ჩემზე დიდი და რავი ვეღარაფერ ვიფიქრე სხვა, თორემ შეიძლებოდა კიდევ რამის გაფიქრება :დდ
ალბათ, კიდევ ბევრს ჰქონია მსგავსი შემთხვევა :დ

 


№20  offline წევრი Life is beautiful

მე ისე ქსერო ასლივით ვგავარ
რომ დეენემის ტესტიც ვერ გადამდგამს აზრიდან.. (-:
ერთი თვალები მაქ გენური მუტაციის შედეგად სხვა და ჯერ გაურკვეველი.. ქამელეონი თორე ჩემი მსგავსის მცირეწლოვნების ვარიანტი ვიქნებოდი ზუსტად.. :დდ
კარგი მეყოფა ახლა შიდა სამზარეულოს კარის გაღება.. :დდ


ტკბილო შენ სად ხარ დღესმაინცაა 9 აპრილია.. არ ისვენებ.. ამ დღეს სულ დადარდიანებული ვარ ხოლმე.. მაგრამ ლიკუნამ ისე მომიყვანა ხასიათზე რომ.. სიტყვები არ მეყოფა.. დდ

 


№21  offline მოდერი თამარი აჩბა

სტუმარი ქეთა
ლამის გული გამიჩერდა და რაღაც მომენტში დავუშვი კიდევ იმ არაკაცის ზრახვების ასრულება, სულ გამაკანკალა. ასეთი ნამუსგარეცხილები როგორ ცხოვრობენ ეს მიკვირს.
ხოო რაც შეეხება დათას, იჭიმება ბიჭი, შეურაცხყოფას მივაყენებ და ამით გავუსწორდებიო და პირველივე დაძახებაზე როგორი თავქუდმოგლეჯილი გაიქცაა:დდ
ეჰ, დათაა ვის ატყუებ ამითი, საკუთარ თავს ალბათ. იმდენად არის ეს ბიჭი წარსულით შეპყრობილი, რომ მთწლი ეს წლები ადამიანი არ მიუშვია თავისთან ახლოს და როგორი რთულია ასე ცხოვრება. ამიტომ მესმის ამ ბიჭის. და რა საინტერესოა რა მოხდა ამათ მამებს შორის. ანდრო ვაჟას მკვლელობისთვის გაასამართლეს ხო? ვერ ვიხსენებ.


უნდა გითხრა, პირველი ისტორიის მერე მეტად დაიხვეწე. მარაგი ხომ გაქვს სიტყვების და გადმოცემის უნარი რაღაც საოცრება, სულ მინდა დაუსრულებლად ვიკითხო. გრამატიკულადაც გამართულია. ვიცი ბევრს ვითხოვ, მაგრამ ვერ ვითმენ, ახალი თავი მინდააა:დდდ

ამათ მამებს შორის მეტად საინტერესო რაღაც მოხდა. წარსულია აქ ყველაფერში დამნაშავე... დათას რაც შეეხება ხო, ყველაზე მეტად საკუთარ თავს ატყუებს და საბოლოდ არიდაზე დაზარალებული გამოვა მე ასე მგონია...
ძალინ დიდი მადლობა ამ შეფასებისთვის.
გამიხარდა ! ♥️♥️

likuu_s
“გაარკვია, რომ ერთადერთი ვაჟი ისეთ ჭაობში იყო, მისი მოკვლა შვება უფრო იქნებოდა ვიდრე სასჯელი. ვერც ქალებს შეეხებოდა. მითუმეტეს იმ პატარა გოგონას მისი თვალების დანახვამ წამში, რომ დაუსერა გული. თავად მიხეილის მოკვლა ? დიდხანს ფიქრობდა მის მოკვლაზე, მაგრამ ვერ შეძლო. ღვთისგან ნაკურთხი სამოსით შემოსილის წინააღმდეგ იარაღი ვერ შემართა. მხოლოდ თვით ღმერთმა უწყის, როგორ უნდოდა მისი სისიხლი ბოლო წვეთამდე დაეთვალა, მაგრამ ვერ გააკეთა.” - აი, ამის მერე შემიყვარდა დათა. მაგრამ, აი მაინც არის ყოველთვის ეს სიტყვა “მაგრამ”, მერე გაგლეჯვა მომინდა. ამიუხედავად ამისა, მაინც მჯერა, რომ გულის სიღრმეში ისევ ისეთი დათაა, რომელიც იმ ოჯახს არაფერს დაუშავებს მამის შეცდომების გამო. თან დარწმუნებული ვარ, ამ შემთხვევის მერე უფრო მეტად მოლბება და თავის გეგმას სხვა მხრივ შემოატრიალებს და ისე არ წაიყვანს როგორც ჩაფიქრებული ჰქონდა.
ნუ, რაღაც მხრივ დათასაც ხომ უნდა გავუგოთ, როგორია საყვარელი ადამიანები მოგიკლან და შენ ისე იჯდე, თან გამწარებული თავადაც ვერ ხვდება რასაც აკეთებს. არ გეგონოს, რომ ვუწონებ ამ საქციელს ან რამე, უბრალოდ ვცდილობ რომ დათას საქციელსაც მოვუძებნო რაღაც ისეთი, რითაც ოდნავ მაინც გავუგებთ. ნებისმიერს შეიძლება შემთხვეოდა ეს. არინდა არაფერ შუაში რომ არაა და უბრალოდ მხოლოდ მსხვერპლი გამოდის, ეგ უკვე ცხადია.
აი, ვანომ კარგად მოუყვანა ნიას მაგალითი, მაგრამ ვერ ჩაწვდა, უფროსწორად არ უნდოდა ჩამწვდარიყო და დაეკავშირებინა ერთამნეთთან, რომ მერე რამე არ გადაეფიქრებინა.
ისე, კომენტარები კი არ დამიწერია აქამდე პირველი თავის მერე, მაგრამ აი ვანოს ვეთანხმები თავიდან ბოლომდე. წინა თავში თუ წინის წინაზე არინდას აღწერა რომ იყო და თან ოჯახისაც, ზუსტად არ მახსოვს მაგრამ მსგავსი რამ ხო იყო და ვიფიქრე ნაშვილები ხომ არ არის-თქო.
დიდი ალბათობით ეგრეც იქნება და ამას რომ დათა გაიგებს იმაზე მეტად ინანებს ვიდრე საჭიროა და მერე რას გააკეთებს ხომ ეგ საერთოდ...
ნუ, ხო რა
ვთვლი, რომ ამ ბოლო ინციდენტმა შეიძლება ოდნავ გაალღვოს მისი გული.
იმედია, სწორად ჩამოვაყალიბე ის, რისი თქმაც მსურდა. :დ
ველი შემდეგ თავს და წარმატებები!<33

ესეიგი, ახლა ყველა შენს მოსაზრებაზე, რომ გიპასუხო ფაქტიურად სიუჟეტი უნდა მოგიყვე. ხოდა არაფერსაც არ გეტყვი :):) ♥️♥️
ერთის გარდა, არც არიდაა ნაშვილები და არც დათას აზრის შეცვლაა ასე ადვილი.
ასე გაიქცევა ყოველთვის მის დასახმარებლად, არავის მისცემს უფლებას ატკინოს, მაგრამ თავად უფრო მეტს ატკენს.
მადლობა ! ♥️♥️♥️
გამიხარდი ! ♥️♥️♥️

Life is beautiful
მე ისე ქსერო ასლივით ვგავარ
რომ დეენემის ტესტიც ვერ გადამდგამს აზრიდან.. (-:
ერთი თვალები მაქ გენური მუტაციის შედეგად სხვა და ჯერ გაურკვეველი.. ქამელეონი თორე ჩემი მსგავსის მცირეწლოვნების ვარიანტი ვიქნებოდი ზუსტად.. :დდ
კარგი მეყოფა ახლა შიდა სამზარეულოს კარის გაღება.. :დდ


ტკბილო შენ სად ხარ დღესმაინცაა 9 აპრილია.. არ ისვენებ.. ამ დღეს სულ დადარდიანებული ვარ ხოლმე.. მაგრამ ლიკუნამ ისე მომიყვანა ხასიათზე რომ.. სიტყვები არ მეყოფა.. დდ


ოჰ, აქ რა თემებზე გისაუბრიათ :):) მეც ვიცინე :):)
და მგონი, ეგ კითხვა ცხოვრებაში ერთხელ მაინც ყველას უჩნდება. მათ შორის მეც.
თუმცა ფიზიკური მახასიათებლებით ისე ვგავარ ჩემს მშობლებს, ახლა მრცხვენია, როგორ ვიკითხეთქო. აი, ხასიათი კი ძალიან განსხვვებული მაქ. იმდენად რომ მაგის გამო, კიდევ ერთხელ უნდა ვკითხო, ნეტავ მართლა ხომ არ დავრჩი ვინმეს კომბოსტოში და მიპოვეს ? დედა, მართლა შეკეპარა ეჭვი მგონი :):) მე ისეთი ხისტი, პირდაპირი, უნერვო და ზოგჯერ ცივი ვარ... ისინი კიდევ ძალინ რბილები, თბილები, ტკბილები, ყველაფერზე დარდობენ... ვერ ვიქნები მე ამათი შვილი... ხო, მაგრამ აბა რატომ ვგავარ ?
ვაიმე, როგორ ავირიე...
არა, რას მერჩოდით ?! არ ვიყავი ჩემთვის მშვიდად, წყნარად ...
რა ვუპასუხო ახლა ჩემს შვილებს არეულ-დარეულ "აბჟუტურებულ" :):) დედას, რომ მკითხავენ რა დაგემართაო ? თქვენთან გამოვუშვებ და აუხსენით. :):)
უუფფ... იმედია სწორად ჩამოვაყალიბე ჩემი აღშფოთებ-შეშფოთება.
თქვენი მონა-მორჩილი თამარი აჩბა (აქ ერთ-ერთმა აჩმაც მიწოდა :):) იქნებ ვარ კიდეც ) .
გმადლობთ ! ♥️♥️
მიყვარხართ ! ♥️♥️
დედა, მართლა არ ვარ კარგად .

სტუმარი ლანა
ძალიან კარფად წერ, ნაგრან უფრო ხშირ ხშირად რომ დადო გულს გაგვიხარებ❤❤

მადლობა ! ♥️♥️

 


№22 სტუმარი ფიონა

ვაიმე ცუდად ვარ... მოხარული ვარ რომ სულ სულ ზემოთ ხსენებულში ლინგვისტადაც მაღიარებ... :დდ
აუ მუცლის კუნთრბი ამტკივდა..
"თქვენი მონა-მორჩილი თამარი აჩბა (აქ ერთ-ერთმა აჩმაც მიწოდა :):) იქნებ ვარ კიდეც ) ."
არ. ვიცი როგორ დავიცალო.. მეტირება უკვე.. და გულმა თუ დამარტყა სუნთქვის.. ჟანგბადის უკმარისობის გამო შენი ბრალი იქნება...
აღიარე რომ სულ გემახსოვრები.. :დდდ
არც მე დაგივიწყებ სიხარულო...
ვაიმე ცუდად ვარ...
შენი თქმის არ იყოს" ყვიამფრქვრვივით" მცვივა ცრემლები.. :დდ
ოჰ გაიხარე.. ♥️
მადლობა რომ მეც ჩამაკვეხე ამ ორეულთან.. :დდ
♥️
შენი მონა მორჩილი "l am პალიკო" ენდ ფიონიკო და მეც აი ემ გლად ბიქ ოზ შენ გაგიცანი♥️

 


№23  offline მოდერი თამარი აჩბა

ფიონა
ვაიმე ცუდად ვარ... მოხარული ვარ რომ სულ სულ ზემოთ ხსენებულში ლინგვისტადაც მაღიარებ... :დდ
აუ მუცლის კუნთრბი ამტკივდა..
"თქვენი მონა-მორჩილი თამარი აჩბა (აქ ერთ-ერთმა აჩმაც მიწოდა :):) იქნებ ვარ კიდეც ) ."
არ. ვიცი როგორ დავიცალო.. მეტირება უკვე.. და გულმა თუ დამარტყა სუნთქვის.. ჟანგბადის უკმარისობის გამო შენი ბრალი იქნება...
აღიარე რომ სულ გემახსოვრები.. :დდდ
არც მე დაგივიწყებ სიხარულო...
ვაიმე ცუდად ვარ...
შენი თქმის არ იყოს" ყვიამფრქვრვივით" მცვივა ცრემლები.. :დდ
ოჰ გაიხარე.. ♥️
მადლობა რომ მეც ჩამაკვეხე ამ ორეულთან.. :დდ
♥️
შენი მონა მორჩილი "l am პალიკო" ენდ ფიონიკო და მეც აი ემ გლად ბიქ ოზ შენ გაგიცანი♥️

ფიონა, პალიკო თუ შალიკო(ეს აჩმას ნაცვლად :):). ) შენს ხელში ვატყობ ყბა-სახის ქირურგი დამჭირდება. ყბები მომეშალა... და ახლა ვდარდობ ჩემმა ოჯახმა ოტოლარინგოლოგთანაც არ ჩამწერონ :):) ანუ, ისე ვიცინი ტონზილიტი დამემართება(იმხელაზე მაქ პირი მოღებული გლანდები მიჩანს და გაცივდება "სკვაზნოიში" )
ვაიმე, რეებს მალაპარაკებ ამხელა აჩბა(აჩმა) ქალს. ♥️♥️

 


№24  offline წევრი თათუ♡

როდის დადებ შემდეგ თავს?

 


№25  offline წევრი ნენეე

შემდეგი თავი როდის იქნება?
--------------------
ნენე გასვიანი

 


№26  offline მოდერი თამარი აჩბა

ნენეე
შემდეგი თავი როდის იქნება?

ზუსტად დღეს ვერ გეტყვი. არ მინდა ტყუილი გამომივიდეს. ვწერ და როგორც კი დავასრულებ ავტვირთავ.
სამწუხაროდ ხშირად ვერ ვიცლი წერისთვის.

 


№27 სტუმარი სტუმარი ელისო

და პატარა სინათლე,იქ მესამეც იყოო ???? საბოლოოდ მგონია რომ ძმაც უდანაშაულოა მკვლელობის საქმეში.სათქმელად იოლია რომ არასწორად იქცევა თუმცა არავინ იცის ჩვენ რას ვიზამდით მის ადგილას.

 


№28  offline მოდერი თამარი აჩბა

სტუმარი ელისო
და პატარა სინათლე,იქ მესამეც იყოო ???? საბოლოოდ მგონია რომ ძმაც უდანაშაულოა მკვლელობის საქმეში.სათქმელად იოლია რომ არასწორად იქცევა თუმცა არავინ იცის ჩვენ რას ვიზამდით მის ადგილას.

მაგაში მეც გეთანხმები. რთულია ვინმე განსაჯო თუ მინიმუმ მისი გზის მსგავსი არ გაგივლია.
♥️♥️♥️

 


№29 სტუმარი ეკა

ძალიან საინტერესო ისტორიაა,ველოდები ახალ თავს❤

 


№30  offline მოდერი თამარი აჩბა

ეკა
ძალიან საინტერესო ისტორიაა,ველოდები ახალ თავს❤

♥️♥️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent