შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ლურჯი ვარსკვლავი /დასასრული


28-04-2021, 13:52
ავტორი Margo Tokyo
ნანახია 1 807

თავი 8



- არ მაინტერესებს ირაკლი, უნდა ვნახო ეგ ნაბიჭ.ვარი. - მღელვარების ნოტები შეერია მაჭავარიანის ხმას. ციხის უფროსთან მყოფს მესამედ უწევდა მსგავსი ტექსიტის გამეორება და ნაფლეთებად ქცეული სიმშვიდეც ხელიდან ეცლებოდა.
- ივა, იცოდე, რამე რომ დაუშავო, ცოცხლად გაგვატყავებენ! უვნებელი უნდა გადავიდეს საზღვარზე, ბრძანებაა! ისედაც ჩვენი შეფერხების გამო ვერ გადავიყვანეთ და ახლაც ნახევრად ცოცხალი რომ გადავიყვანოთ, ჩვენ მოგვეკითხება, - გამკაცრებული ტონი ბოლოს შეარბილა, რადგან არც ის შეეძლო, კარგი ნაცნობისთვის ეთქვა უარი, ამიტომ მონოლოგს რომ მორჩა, დერეფნისკენ გაუძღვა მაჭავარიანს.
- ვიცი, ირაკლი! არ მოვკლავ მაგ ნაბო*არს, ნუ გამიტრ*კეთ! ვნახავ და გამოვალ. - მის ტონსაც დასტყობოდა გაღიზიანება. ფეხდაფეხ მიჰყვა ირაკლის, რომელიც საკანთან გაჩერდა.
-შეუშვით. - გასცა ბრძანება და იქვე მდგომმა ბადრაგმაც მალევე მოარგო გასაღები რკინის უზარმაზარ კარს, რომელიც ღჭიალით გაიღო და მალევე გამოჩნდა მაჭავარიანისთვის საზარელი სახეც.

- ბატონო ზვიად, - ცინიკური ტონით შეაბიჯა საკანში და გაყინული მზერით დახედა ვირთხასავით გართხმულ მესხს. ამ საოცარის სცენის დანახვამ კი კმაყოფილების ღიმილი მოჰგვარა. - როგორც იქნა შენი ადგილი იპოვე სოროში... გინდა გითხრა აქ რატომ ვარ?! - ცივ კედელს მიყრდნობილი ალმაცერად უყურებდა ამ რამდენიმე დღეში მოტეხილ, დასუსტებულ და დაუძლურებულ მესხს, რომელსაც საქმიანი შეხვედრისთვის განკუთვნილი ტანსაცმელი სულ დასჭუჭყიანებოდა. არაფერი განასხვავებდა ნაგავსაყრელის ვირთხისგან. - ჰო, მართლა... ახლა შეგიძლია საქმიანი შეხვედრები გამართო შენს პარტნიორებთან, დარწმუნებული ვარ, აქ მათი ნაკლებობა არ იქნება, - კვლავ ირონიული ტონით უთხრა, შემდეგ კი თვალი საკანს მოავლო და დამცინავი მზერა შეანათა მისი დანახვით გაკვირვებულ კაცს, რომელსაც თვალებში მხოლოდ შიშის ოდნავი ნაპერწკალი ჩასდგომოდა, ხოლო კუშტ გამომეტყველებას მაინც არ იცვლიდა. - უნდა გამოგემშვიდობოთ, ბატონო მზვიად, - ამაზრზენი ღიმილი აიკრა და რამდენიმე ნაბიჯით მიუახლოვდა. წამით სამარისებული სიჩუმე ჩამოწვა პატარა სოროში, მხოლოდ მაჭავარიანის ფეხის ხმა არღვევდა ამ ჰარმონიულ ყოფას. ზუსტად ისე მიიწევდა მისკენ, როგორც სიკვდილის ანგელოზი სულთმობრძავი ადამიანისკენ.
- შენ გგონია ეს ყველაფერი ასე მარტივად დამთავრდება?! უბრალო ხელმოწერით ყველაფერს წამართმევთ? შენც ხომ იცი, რომ ის საბუთები არაფერს ცვლის... მე ბევრი ვიბრძოლე და არ ვაპირებ, ასე მარტივად დავთმო, - არ ტყდებოდა მესხი. ამაზრზენ სახეზე კვლავ თვითკმაყოფილი ღიმილი გადაეკრა. მის თვალებში სინანულის ნატამალიც არ კიაფობდა, მის გაყინულ, ღია ცისფერ თვალებში ვერც შიშს შეხვდებოდით და ვერც ტკივილს. მხოლოდ კმაყოფილება და იმედი ბინადრობდა მათში, მიუხედავად იმისა, რომ იცოდა, მისი დღეები დათვლილი იყო.
- ახლა აეთეს*ები და ამას ხელს მოაწერ, ნუ მაიძულებ ხელი მოგაჭრა, ზვიად. - ძლივს-ძლივობით მოპოვებულ სიმშვიდეს არ კარგავდა მაჭავარიანი.
- ამას არ გავაკეთებ. - ამოიხრიალა დაბალი ხმით და თვალები დახუჭა. თავი კედელს მიაყრდნო.
- ბაზარი არაა, არ გააკეთებ და მე გაგაკეთებინებ, შე ნაბი*ვარო! - იატაკზე მიგდებულს ხელი კეფაში ჩაავლო და კედელს მიახეთქა. აზრდაკარგული მესხი ხელით წაათრია პატარა მაგიდისკენ და სკამზე დაახეთქა. - არ ვაპირებ შენთან არანაირ დიალოგს ზვიად, მხოლოდ იმიტომ, რომ შენში ადამიანური არაფერია! მოწამლული ხარ! ისეთი არარაობა ხარ, რომ სინანულს მაშინაც კი ვერ იგრძნობ, როცა სიკვდილს ჩახედავ თვალებში! - დაუღრიალა კაცის სიმშვიდითა და თვითკმაყოფილებით განრისხებულმა. მაინც ვერ მოახერხა მასთან მშვიდად დაესრულებინა ის, რაც თავად მესხმა წამოიწყო. - ახლა კარგად მომისმინე, სი*ო! ჩემი ძალდატანების გარეშე ხელი მოაწერე, თორემ შენს მთელ ოჯახს ისე გავანადგურებ, რომ ხელიც არ ამიკანკალდება! ყველაზე საზარელ სიკვდილს ვანახებ ისე, რომ თვალის დახამხამებასაც ვერ მოასწრებენ! ყველას მოგიკლავ ზვიად, ზუსტად ისე, როგორც მარიამი მოკალი, შე ნაბოზ.არო! - ზიზღით გამოსცრა მაჭავარიანმა, რომელსაც მთელი სხეული დაჭიმული ჰქონდა. კაპილარები დასკდომას ლამობდნენ, გული კი... ეს პატარა ორგანო, რომელიც წარმოუდგენლად ბევრს უძლებდა, რამდენიმე დარტყმას ტოვებდა და არასაკმარისი ჟანგბადისგან გულშეღონებულ პატრონს გამაფრთხილებელ სიგანს უგზავნიდა.
- ჩემს იქით ყველაფერი წყალსაც წაუღია... - კბილებს შორის გამოსცრა და მარჯვენა ხელი მომუშტა იმის ნიშნად, რომ ხელს არ მოაწერდა. იმდენად მშვიდი და უდრეკი იყო მისი სიტყვები, რომ იფიქრებდით, მისი დაუძინებელი მტერი, ნივთების განადგურებით ემუქრება და არა ოჯახითო.
- გასაგებია... - მაჭავარიანმა კარგად იცოდა, თუ რა ნაგავი იყო მესხი, მაგრამ მისმა სიტყვებმა წამით ადგილზე გააშეშა. ვერ წარმოედგინა, რომ ქვეყნად მსგავსი ადამიანებიც არსებობდნენ, რომლებიც საკუთარი კეთილდღეობის გამო დაუფიქრებლად იმეტებდნენ სხვების სიცოცხლეს, თანაც მათი ოჯახის წევრების სიცოცხლეს. ახლა ასი პროცენტით იყო დარწმუნებული ივა, რომ მარიამის მკვლელობა მესხის მხრებს ოდნავადაც არ ამძიმებდა, ამან კი ლამის ჭკუიდან გადაიყვანა. ერთი ღრმად ჩაისუნთქა და მესხის მარჯვენა ხელი მაგიდაზე დაახეთქა, მაჯაზე მოუჭირა თითები და გაძალიანებულს ფეხი მუცელში ჩაარტყა. მაგიდასთან ჩაკეცილ მესხს ტკივილისგან სუნთქვა უძნელდებოდა, თუმცა ამაზრზენი გამომეტყველება არც ახლა შესცვლია. მალევე იგრძნო სახის წვა. მაჭავარიანის ხელი ცხვირში ძლიერად მოხვდა და სანამ გონებას დაკარგავდა, დიდ თეთრ ფურცელზე ხელი მოაწერინა, შემდეგ კი ჩაკეცილს მიმართა.
- არ მეგონა ამას თუ ვიტყოდი, მაგრამ არაბიძე შენთან შედარებით ანგელოზია... მხოლოდ ამ მიზეზით ვიზრუნებ იმაზე, რომ წარმოუდგენლად დაიტანჯო!.. რაც შეეხებათ შენს შვილებს... ისინი მადლობას ეტყვიან იმ კეთილ ბიძიებს, რომლებიც შენი ჩრდილისგანაც კი არაფერს დატოვებენ! - ზიზღით გამოსცრა და კიდევ ერთხელ შეავლო მზერა იატაკზე გართხმულ კაცს, რომელიც მისმა სიტყვებმა გაახელა.
- ამას ასე არ დავტოვებ!.. ეს არ შეგრჩებათ, ნაბიჭ*რებო! - დაიღრიალა გამწარებულმა. - თქვენ გგონიათ, მომიშორებთ?! იცოდე... იცოდე ივა, დავბრუნდები და სულს ამოგხდით! - მის განწირულ ყვირილზე რკინის კარი კიდევ ერთხელ გაიღო ხმაურით და ირაკლი შემოვარდა ბადრაგთან ერთად.
- შენ გგონია, ცოცხალს იმიტომ გტოვებ, რომ დასასვენებლად გაგიშვან?!- ცინიკური იყო მისი ტონი. - ვერცერთი რელიგია ვერ გამოგლეჯს სიკვდილის კლანჭებიდან, ზვიად... შენ მოკვდები, მაგრამ არა ჩვეულებრივი სიკვდილით! ყოველდღე გაჩენის დღეს იწყევლი, ყოველდღე იგრძნობ იმას, რასაც შენი წყალობით გრძნობდნენ სხვები! იცი, ეგ რა გრძნობაა?! იცი, ნაბიჭ*არო?! მალე, ძალიან მალე მიხვდები, თუ როგორ განეშორება სული სხეულს, ზვიად, და შენ ამას იგრძნობ, ჩემი სიტყვენი დაიმახსოვრე! შენი არსებობა დამთავრებულია. - უთხრა თუ არა ზურგი აქცია და საკანი დატოვა.
- ჯანდაბა, ივა!.. სწრაფად, ექთანს დაუძახე. - დერეფანში მოესმა ირაკლის სასოწარკვეთილი ხმა, თუმცა აღარ მიუქცევია ყურადღება. ჩქარი ნაბიჯებით დატოვა ციხე და ამჯერად სასაფლაოსკენ აიღო გეზი, სადაც კიდევ ერთი დამნაშავისთვის უნდა მოეგრიხა კისერი.


* * *

- ჩაჯექი, - ნაცნობმა ხმამ შეაკრთო. ადგილზე შეხტა მამის დასაფლავებიდან გამოსული, შავებში შემოსილი ქალი. - სწრაფად! - დაუყვირა მწყობრიდან გამოსულმა. შეშინებული ქალი დაბნეული აცეცებდა თვალებს. სრულიად მარტო მყოფი, აშკარაა, მიხვდა, რომ დიდ შარში გაყო თავი, თუნცა მიუხედავად ამისა, კაცის გვერდით მაინც დაიკავა ადგილი. ცდილობდა არ გამტყდარიყო, მაგრამ მისი ათრთოლებული სხეული სრულიად საპირისპიროს ამტკიცებდა.
- ეკუნა, შეგიძლია ყველა ღმერთს სთხოვო ამჯერად კიდევ რომ გადარჩე, მაგრამ მე ძალიან მეპარება ეჭვი, რომელიმე დაგეხმაროს... - ცინიკური ტონით ცდილობდა ორგანიზმში ადუღებამდე მისული ბრაზის ჩახშობას. - გახსოვს ალბათ, რას დაგპირდი იმ შემთხვევაში, თუ მომატყუებდი... გახსოვს, ხო? - სავარძელზე აკრულ ქალს მიტკლისფერი დასდებოდა სახეზე. შიშის ტალღა ჩაბუდებოდა თვალებში.
ხმას არ იღებდა.
- დაგპირდი, რომ ტრ*კში გაგიკეთებდი მაგ ტყუილებს და ზუსტად ეგრე მოვიქცევი, ეკუნა. - საოცრად მშვიდი და ცინიკური იყო იმწამს მაჭავარიანი. - რაო, რას მეუბნებოდი, შენი დაკერვა მინდოდაო, - გადაიხარხარა და მანქანა მთელი სისწრაფით მოსწყვიტა ადგილს. შიშისგან კიდევ უფრო შეკრთა გაფითრებული ქალი და სავარძელს ზურგით ძლიერად აეკრა.
- შენ... შენ მოკალი არა, მამაჩემი? - ქალი, რომელიც წლების განმავლობაში ყველას ატყუებდა თავისი ეშმაკური გამომეტყველებითა და ცბიერი, სიამაყეშეპარული ღიმილით, ახლა ერთიანად გაფითრებული და სახეწაშლილი აჰკვროდა სავარძელს. მის ნათქვამზე ერთი გადაიხარხარა მაჭავარიანმა, წამის შემდეგ კი გაცხოველებული მზერა მიაპყრო. სწორედ იმ მზერით გახედა ეკატერინა არაბიძეს, ოთხი წლის წინ მისი წყალობით ცხოვრებამ რომ დაასაჩუქრა. მის გამომეტყველებას რომ ჰკიდა თვალი, ადგილზე შეხტა არაბიძე, რადგან იცოდა, რომ იმწამს მაჭავარიანში ადამიანობის არანაირი მარცვალი არ არსებობდა.
- ახლა შენი ჯერია, ძვირფასო! - ცივი თვალები შეანათა ქალს და პირდაპირ, ცარიელ გზას მოულოდნელად გადაუხვია.
- რატომ მოკალი ის... რატომ მოკალი? - ხმა აუთრთოლდა არაბიძეს.
- ჩემს დის სიკვდილს რომ უყურებდი, მაშინ სად იყო შენი გრძნობები, ეკუნა?! ძალიან განიცდი მამის სიკვდილს? ძალიან გტკივა? ეს არაფერია იმასთან შედარებით, რასაც მომავალში იგრძნობ... არ მოგკლავ მხოლოდ იმიტომ, რომ დაიტანჯო. - დაუღრიალა ქალის სიტყვებით ჭკუიდანგადასულმა. უძნელდებოდა იმის გააზრება, რომ ამ პატარა სამყაროში არსებობდნენ ადამიანები, რომლებსაც სულები ეგოიზმითა და ბოროტებით ჰქონდათ სავსე. მათში არ საზრდოობდა არანაირი სიცოცხლის მარცვალი. მხოლოდ და მხოლოდ თვითგადარჩენის ინსტიქტი და სხვების უბედურებით ტკბობა.
- მე ის არ მომიკლავს, ივა... მე არ მინდოდა, რომ ასე მომხდარიყო. მეც მომატყუეს, მეც გამანადგურეს... ერთი წამითაც კი არ მიფიქრია იმაზე, რომ მარიამს მოკლავდნენ... მინდოდა გიორგის დაშორებოდა... რომ არა მარიამი, გიორგი ჩემთან იქნებოდა... - უწყვეტი ცრემლები და არეული გამომეტყველება მხოლოდ შეშლილს თუ მოგაგონებდათ.
- ეგოისტი ნაბიჭ*არი ხარ, ეკუნა... გათამამებული, მანიპულატორი... სიცარიელე ხარ და მეტი არაფერი! დაიმახსოვრე და ყოველ წამს შეახსენე შენს თავს, რომ ცარიელი არსება ხარ! ერთი დიდი ლაქა, რომელიც ცდილობს, რომ საკუთარი ჭუჭყით დააბინძუროს სხვებიც! არავინ გადარდებს საკუთარი თავის გარდა! შენ სიყვარული არ შეგიძლია და ამიტომაც ხარ უბედური ქალი, ეკატერინა! - ზიზღით წარმოთქმულმა სიტყვემა ცივი ჟრუანტელივით დაუარა ქალს მთელს სხეულში. შეცბა. თვალებში ჩააშტერდა და იქაც, იქაც ზიზღისა და სიძულვილის სხეულები დაინახა თავის თავთან ერთად. მიხვდა არაბიძე... კიდევ ერთხელ დარწმუნდა ეკატერინა, რომ მისი ცხოვრება ჩალის ფასად იყო შეფასებული და ეს მაშინ გაიაზრა, როცა პირველად იგრძნო მარცხის სიმწარე, როგორც დამარცხებულის ჯილდო. ახლაც შეახსენა თავი მლაშე გემომ და საშინელი გულისრევა იგრძნო... საკუთარი არსებობით გამოწვეული გულისრევა.
- შენთან დაიბარე, გააგიჟე, გონება აურიე და ბედნიერმა უყურე, როგორ მოიშორეს შენი მეტოქე... ეს გინდოდა არა, ბედნიერებისთვის? მიიღე, რაც ძალიან გინდოდა? შენ ხომ ამას ხარ მიჩვეული... რაც გინდა, ის შენია... კმაყოფილი ხარ?! ხმა ამოიღე, კმაყოფილი ხარ?! - დაუღრიალა მწყობრიდან გამოსულმა. ხელი საჭეს დასცხო და სასაფლაოდან მოშორებით, ტყეში გააჩერა მანქანა.
- გადადი!
- რა..? სად.. ივა, გთხოვ... - სახე წაეშალა ცრემლებად დაღვრილ ქალს.
- გადადი-მეთქი! - დაუღრიალა მაჭავარიანმა. ქალიც მიხვდა, აზრი არ ჰქონდა ზედმეტ სიტყვებს. მანქანიდან გადასულს ფეხები ეკვეთებოდა. თითქოს ბუნებასაც ეგრძნო ის ტკივილი, რასაც მაჭავარიანი მარცხენა მხარეს გრძნობდა. ცა მოიქუფრა. უეცრად გაშავდა და ჩამობნელდა. მანქანიდან გადავიდა ისიც და ქალის პირისპირ დადგა.
- გგონია შენზე ხელს გავისვრი? - ჩაეცინა ქალის შიშით სავსე მზერას რომ გადააწყდა. - ისეთი არარაობა ხარ ეკუნა, ისეთი სიცარიელე ხარ, რომ საკუარი თავი შემზიზღდება, შენი სისხლის ერთმა წვეთმაც რომ დამაბინძუროს... მიდი, დაჯექი... მელაპარაკე, მომიყევი როგორი სასიამოვნო პროცესია მეგობრის გამოყენება პირადი მიზნებისთვის... რას გრძნობდი, როგორ დასცინოდი მის გულუბრყვილობას?! მიდი, ილაპარაკე. - მშვიდი, ზიზღით გაჯერებული ხმით წარმოსთქვა ბოლო სიტყვები და სიგარეტს მოუკიდა. მანქანას მიეყრდნო და ქალს სახეზე მიაშტერდა.
- დამიჯერე, ყველაფერი ისე არაა, როგორც გგონია... მეც მომატყუეს, ივა, გეფიცები... ზვიადმა დაგეგმა ყველაფერი, მე უბრალოდ გამომიყენეს ისე, რომ არაფერი ვიცოდი. იმ ღამეს გავიგე, რომ გაპარვას აპირებდნენ... გავიაზრე, რომ ჩემი ბოლო შანსი იყო გიორგისთან და ამან დამაბრმავა... სრულიად დავკარგე აზროვნების უნარი, მხოლოდ იმაზე ვფიქრობდი, რომ უნდა ჩამეშალა მათი დაქორწინების გეგმა, გეფიცები, მიყვარდა... ძალიან, სიგიჟემდე... იმდენად, რომ თანახმა ვიყავი სხვა ჰყვარებოდა, მაგრამ არა იმდენად, რომ მისი ცოლის სხვას რქმეოდა... თანახმა ვიყავი, რომ ყველაფრის მიუხედავად ჩემთან ყოფილიყო... ავადმყოფობაა, არა?! ვიცი... ზვიადმა მითხრა, რომ მარიამს გაიტაცებდა, ასე თქვენ დაგაშინებდათ, მე კი იმ ღამეს გიორგის შევხვედროდი, მაგრამ აქაც მწარედ მომატყუა... მესხი გიორგის დამპირდა, მაგრამ შემდეგ მითხრა, რომ გიორგი წავიდა... გაქრა... ცამ ჩაყლაპა... ასე დასრულდა ყველაფერი. - გატეხილი ხმით ლაპარაკობდა ცრემლების ტბაში ჩამხრჩვალი ეკატერინა, რომელიც მაჭავარიანს მზერას ვეღარ უსწორებდა. ალბათ იმიტომ, რომ იმ დღეს ფხიზელი იყო არაბიძე, იმ დღეს აღარ ებრძოდა საკუთარ უბედურებას ნარკოტიკებით, რომლითაც აქამდე წარმატებით ახერხებდა მის დროებით მოკვლას.
- იმ დონემდე მიხვალ, ინანებ, ცოცხალი რომ დაგტოვე. ბედნიერების ძიებაში ისე ამოგხდება სული, უკან მოსახედიც კი არ დაგრჩება... შენი ბოლო ამოსუნთქვის დროსაც კი არავინ იქნება შენს გვერდით, ეკუნა... იცი, რატომ?! იმიტომ, რომ სხვისი უბედურება სიამოვნებას განიჭებს დედამოტყ*ული მამაშენივით! მაგრამ მაინც... შენს თვალებში ვხედავ სინანულს და ისღა დამრჩენია, გისურვო, რომ ოდესმე, ცხოვრების რომელიმე ეტაპზე მაინც იგრძნო სულიერი სიმშვიდე. - წამიერად ჩამოწოლილი სიჩუმე მაჭავარიანის უჩვეულოდ მშვიდმა ტონმა დაარღვია, შემდეგ კი ხმა გაიმკაცრა და ჩამქრალი სიგარეტი მოისროლა. - აქ დაგტოვებ. ძალიან ეცადე, რომ არასდროს გადამეყარო... არასდროს ეკატერინა, თორემ გეფიცები, დავიკ*დებ, რომ ქალი ხარ, დავიკიდებ, რომ შენც ადამიანი ხარ და ტანჯვით, საშინელი ტანჯვით ამოგხდი სულს! - ესღა უთხრა ფოლადშერეული ტონით და მანქანა ადგილს მოსწყვიტა.
* * *


საუკუნის უნახავი ელენა და ანუნა ტერაქტის მოწყობით რომ დაემუქრნენ, მხოლოდ მაშინ გავიდა მათ სანახავად, აქამდე კი იმდენ მიზეზს იგონებდა, საბოლოოდ ტყუილების მარაგიც ამოეწურა, თუმცა ყველაზე მთავარი თემა, თავად ივა მაჭავარიანმა ამცნო დას და მეგობარს. ახლა კი მაჭავარიანების მისაღებში იჯდა და ანუნას დაუსრულებელ მოთქმას ისმენდა ელენასთნ ერთად.
- მაინც ვერაფერი გავიგე... - ამოიოხრა ელენამ და თავი ნაკას მხარს ჩამოადო, რომელიც სალონური საუბრების გამო სულიერ გადაღლას და ერთ პროცენტზე ჩამოყვანილ უენერგოობას მთელი სიცხადით გრძნობდა. - თავის მეგობართან ერთად იჯდა ბარში... რა მოხდა?!
- თქვენ ეს ვერ გაგიაზრებიათ, ამხელა გოგოებს და ბიჭს მოაწონებთ თავს?! - შემოიჭრა ქარიშხალი სახელად დორა, რომელსაც ნამცხვრით სავსე ლანგარი მოჰქონდა და დაუსრულებელ ქოთქოთსაც არ წყვეტდა.
- მე ვიკითხო დორაჩკა, თორემ ამ ქალბატონმა აიწყო ცხოვრება! - ჩაიდუდღუნა უმცროსმა მაჭავარიანმა და თვალებდაწვრილებულმა ახედა ეშმაკურად მომღიმარ ლაშხს. - რძლადღა მაკლდა... - ამოიოხრა განწირული ხმით და ნამცხვარი ააცალა დორას.
- ნაკაკო ჩვენი რძალია ბავშვობიდან, რამე ახლი მითხარი, ჩემო ბარტყო, - თავზე ხელი გადაუსვა პატარა ბავშვივით გაბუსულ ელენას. - შენ მაგაზე არ ინერვიულო არცერთი წამით, იმდღეს ვატო მეუბნებოდა, ჯარის მეგობარი უნდა მოვიდეს ოჯახითო... ბიჭი ჰყოლიათ ძალიან კარგი, - შეპარვით, ეშმაკური ხმით დაიჩურჩულა დორამ და თვალი ჩაუკრა პირდაღებულ ელენას. დორას ნათქვამზე თვალებდასიებული ანუნაც კი ახარხარდა.
- დორა, რაებს მეუბნები! - ფეხზე წამოფრინდა მათი სიცილით გამწარებული ელენა. - გარიგება მაკლია სრული ბედნიერებისთვის... და ძალიან გთხოვთ ჩემში რომანტიკას ნუ კლავთ! თან როგორ კლავთ? ახლა პირდაპირ ფეხებით გადაუარეთ!
- ერთი შენი რარიტეტული კომოდი დარჩა საუკუნეების შემდეგ შეუცვლელი და მეორე ელენას ხასიათი, - სიცილით მუცელატკიებული ლაშხი სახეზე ერთიანად წითელი იყო, რადგან ძალიან კარგად ახსოვდა, რომ ბავშვობაში ერთადერთი ადამიანი, რომელიც პერმანენტულად ბრაზდებოდა, იყო ელენა მაჭავარიანი. სწორედ ამის გამო იყო, რომ არასდროს ათამაშებდნენ, რასაც ნაკაც მისდა უნებურად ეწირებოდა.
ელენას გაცეცხლებულ სახეს რომ შეავლო თვალი, ფეხზე წამოდგა და ლარივით დაჭიმულს მოეხვია. - ვგიჟდები შენზე!
- ჩემს დეგენერატ ძმაზე მეტად? - გამომწვევი ტონით ჰკითხა ლაშხის სიტყვებით ნასიამოვნებმა და პასუხის მოლოდინში გაირინდა.
- ნუ.... - ჩაფიქრდა ლაშხი და სიცილით გადააქნია თავი. - ნული მთელი ერთი მეასედით მეტად, კი.
- რა დრო დამიდგა, ეგეც კი მაბენიერებს, - გახარებულმა მოხვია ხელები, რაზეც ანუნამ აატრიალა თვალები.
- იმის ნაცვლად, რომ მე მეხუტებოდნენ, მამშვიდებდნენ და სულიერ სიკვდილს ხელიდან მგლეჯდნენ, ყველაფერს აკეთებენ ამის გარდა!.. თქვენც მეგობრები გქვიათ, რა! მორჩა, მე მოვკვდი თქვენთვის! აღარ ვარსებობ... დაივიწყეთ ანუნა! ჯოკერის თამაში რომ მოგინდებათ და მეოთხე არ გეყოლებათ, მაშინ მიხვდებით ჩემს ფასს! - თმააბურდული და გადაწითლებული ანუნა დვალიშვილი არც ახლა კარგავდა ბავშვობაში ნასწავლ გრაციოზულობას, ამიტომ ზუსტად ისე წამოდგა, როგორც რარიტეტული კომოდის შთამომავალს შეეფერებოდა.
- როგორ არ გვეყოლება, დაჩის დავიმატებთ. - მხრები უდარდელად აიჩეჩა ნაკამ და ეშმაკური მზერით გადახედა ელენას.
- ხო... ან ბოტს, - კვერი დაუკრა უმცროსმა მაჭავარიანმაც.
- ნუ მიხსენებ მაგ მოღალატეს! გყავდეთ! მე დამივიწყეთ! - წამოიყვირა და წყლით სავსე ჭიქა გამოცლის შემდეგ მაგიდაზე დაახეთქა.
- ეს ეპითეტი მომესმა? - ოთახში შემოსულ სხირტლაძეს ყველამ ერთდროულად გახედა, მათ შორის ანუნამაც, რომელიც ნატრობდა, რომ მიწა გასკდომოდა და შიგ ჩაეტანა, ვიდრე მისი მოთქმა-გოდება დაჩი სხირტლაძეს მოესმინა.
- ჩვენ ბაღში გავალთ, - წამოიყვირა ელენამ და ადგილზე გახევებულ ნაკას ხელი ჩასჭიდა. ისიც მორჩილად გაჰყვა, თუმცა ივას მესიჯმა შეუშალა ხელი, რომ ბაღში გასულიყო.
- ივამ მომწერა, გელოდებიო და გავალ, ხო? - ფრთხილი მზერითა და მოზომილი სიტყვებით შეაგება ეჭვიანობისგან აფეთქებამდე მისულ ელენას.
- საზიზღარი ბიჭია! ბავშვობიდან ის უნდოდა, რაც მე მქონდა! შენი თავი მაინც წამართვა, მაგრამ ხომ იცი, რომ ყველაზე ბედნიერი ვარ და ყველაზე მეტად მიხარია თქვენი ერთად ყოფნა?! აი, საერთოდ ყველაზე მეტად და სიხარულისგან მაგიჟებს იმაზე ფიქრი, რომ თქვენი შვილების მამიდა ვიქნები. - ასეთი აჟიტირებული და ემოციებისგან არეული ელენა არასდროს ენახა ლაშხს, მით უმეტეს ბოლო ოთხი წლის განმავლობაში. აშკარა იყო, რომ საქართველოში დაბრუნებამ და ურთიერთობებმა უკეთესობისკენ შეცვალა მისი ჩაკეტილი ხასიათი.
- ანუნასთან ხშირმა კონტაქტმა გამოიწვია, ვითომ?! - ეჭვით აათვალიერა სახეგაბრწყინებული ელენა, რომელმაც მის სიტყვებზე თვალები აატრიალა.
- საზიზღარო! თავიდან მომწყდი! - ხელები გულზე დაიწყო და გაბრაზებულს როგორც ჩვეოდა, ვითომდა ზიზღით ააყოლა თვალი გადაბჟირებამდე მისულ ლაშხს.
- ჩემო ერთდაერთო, - სიცილით ჩაეხუტა და ლამის ძვლებიც ჩაულეწა, შემდეგ კი სწრაფი ნაბიჯებით გავიდა სახლიდან.


* * *

კომპანია “მავარის” საკონფერეციო დარბაზი სავსე იყო. შეხვედრაზე იმყოფებოდნენ წილის მფლობელები, პარტნიორები და მაღალ თანამდებობაზე მყოფი თანამშრომლები. ყველა მათგანს დაძაბული გამომეტყველება ამშვენებდა მიტკლისფერ სახეზე, განსაკუთრებით კი თანამშრობლებს, რომლებიც მესხის უეცარი გადადგომის გამო უდიდეს საფეთხეს გრძნობდნენ. ყოველმა მათგანმა იცოდა, რომ ვატო მაჭავარიანის დაბრუნება დიდ ცვლილებებს გამოიწვევდა, მით უმეტეს მაშინ, როცა ჭორი გავრცელდა, რომ ზვიად მესხმა ყველაფერზე უარი თქვა და საკუთარი წილი მაჭავარიანებს გადასცა. იცოდნენ, რომ ეს წარმოუდგენელი იყო ზვიად მესხის მსგავსი ადამიანისგან, ამიტომ პარტნიორების შეწუხებული სახეებით თუ ვიმსჯელებით, საქმე იმაზე რთულად იყო, ვიდრე წარმოგვედგინა. მოულოდნელად დარბაზის კარი გაიღო და ვატო მაჭავარიანთან ერთად შემოვიდნენ ივა მაჭავარიანი და დაჩი სხირტლაძე, რომელბსაც უკან მერაბ კოსტავა მოჰყვებოდა.
- გართობა იწყება, - ირონიული ღიმილით გადახედა სხირტლაძემ ივას, რომელსაც ალმაცერად ჩაეცინა და მამის გვერდით დაიკავა ადგილი.
- მაშ ასე... მოგესალმებით კიდევ ერთხელ! რადგან ყველანი აქ ვართ, პირდაპირ მთავარ თემაზე გადავალ. - რამდენიმე წამიანი სამარისებული სიჩუმის შემდეგ, ფეხზე წამოდგა ვახტანგ მაჭავარიანი და დამხმარეს სთხოვა საბუთები დაერიგებინა ყველა მათგანისთვის, - როგორც მოგეხსენებათ, ჩემი არყოფნით ისარგებლა თქვენმა ყოფილმა პრეზიდენტმა, ზვიად მესხმა და თქვენივე ხელშეწყობით, არაკანონიერად მიისაკუთრა ჩემი 50%-იანი წილი ისე, რომ მე ამის შესახებ არაფერი ვიცოდი... ჩემი თვალის ახვევა მისთვის მარტივი იყო მაშინ, როცა თითქმის აღარ ვერეოდი „მავარის“ იურიდიულ საკითხებში და მხოლოდ რჩევებით შემოვიფარგლებოდი... ეს მანამ გაგრძელდა, სანამ არ ჩამოვედი, თუმცა ბატონი ზვიადი ვერც ამან შეაჩერა, არამედ პირიქით, მან საქმე დააჩქარა და გადაწყვიტა, კომპანიის სრული პაკეტი შესაძლოზე სწრაფად გადაეცა უცხოელი, უფრო კონკრეტულად კი, რუსი ოლიგარქისთვის, რომლის ხელისბიჭიც იყო თავად... ბევრ თქვენგანს ეგონა, რომ ეს ასე შეუმჩნეველი დარჩებოდა და მე ამას მხოლოდ კომპანიის გაყიდვის შემდეგ გავიგებდი, მაგრამ მინდა გითხრათ, რომ ერთი დიდი ბლეფი იყო თქვენს მოსატყუებლად ძვირფასო მეწილეებო და თანამშრომლებო. - ხელით მინის მაგიდას დაეყრდნო და სარკასტული გამომეტყველებით დააჯილდოვა მის წინაშე სრულიად „გაშიშვლებული“ ადამიანები, რომლებსაც ერთ დროს ენდობოდა კიდეც. - თქვენდა სამწუხაროდ, მწარედ შეცდით, რადგან კომპანიის ახალი მეპატრონე, ზვიადის ცოლის ძმა აღმოჩნდებოდა... უფრო მარტივად რომ გითხრათ, გაყიდვის შემდეგ, „მავარის“ სრული პაკეტი ზვიად მესხის ოჯახს დარჩებოდა, ამჯერად თქვენ გარეშე. - ბოლო სიტყვები თქვა თუ არა, აქციების მფლობელებს გადახედა. - ახლა, როგორც ხედავთ, ჩემი კუთვნილი წილის დაბრუნებასთან ერთად, გულუხვმა ზვიადმა, თავისიც მომყიდა. წილის გადმოცემის დოკუმენტს ზვიადის ხელმოწერა ამშვენებს, ხოლო რაც შეეხება მეორე დოკუმენტს, მას თქვენი ხელმოწერაღა აკლია.
- კი, მაგრამ... - ერთ-ერთ მათგანს სახე ოფლით დაეცვარა და მხოლოდ ესღა ამოილუღლუღა.
- არავითარი მაგრამ, ლევან! - მოკლედ მოუჭრა და ამჯერად გაყინული გამომეტყველებით გადახედა იქ მსხდომებს, - დღეს საღამომდე სამსახურს დატოვებს ყველა ის ადამიანი, რომელთა ხელმოწერაც ფიგურირებს ზვიადის უკანონო საქმეებში... როგორც ხედავთ, ეს დოკუმრნტი ამტკიცებს ჩემს სრულუფლებიანობას და იმედი მაქვს, ამ თემასთან მიბრუნება აღარ დამჭირდება!.. რაც შეეხება მეგობარ კომპანიებს, რომელთა წარმომადგენლებიც აქ არიან, ამჯერად მხოლოდ იმის თქმა შემიძლია, რომ ჩემი აქ ყოფნის დროს დაიწყება ძირეული ცვლილებები, თუმცა ამას არანაირი ზემოქმედება არ ექნება თქვენთან თანამშრომლობასთან, თუ რაიმე გაუთვალისწინებელი მოხდება, აუცილებლად გავისაუბრებთ... თქვენი აქ მოწვევის მიზანი კი, იმ ცვლილებებთან გაცნობაა, რომლებიც ძალიან მალე დაიწყება... ჯერ-ჯერობით აღმასრულებელი დირექტორის პოსტს მე დავიკავებ, ხოლო შემდეგ ჩემი ვაჟი, ივა მაჭავარიანი. - შვილის სახელის წარმოთქმისას უცნაურად დაურბილდა ტონი. სულ სხვა სიყვარული იგრძნობოდა, როცა საკუთარ შვილებზე იწყებდა საუბარს. სულ სხვა სიამაყით ევსებოდა დაფლეთილი გული. - რაც შეგეხებათ თქვენ, მეწილეებო, ვიმედოვნებ რაიმე პრეტენზია არ გაქვთ და გაუფრთხილდებით თქვენ საკუთრებას, მაგრამ აქვე დავამატებ, თუ გსურთ გაყიდოთ აქციები, შეხვედრის დასრულების შემდეგ მობრძანდით და საჭირო ხელშეკრულება გავაფორმოთ. - ვატო მაჭავარიანის ბოლო სიტყვები მხოლოდ იმის მანიშნებელი იყო, რომ შეფარვით აიძულა ყოველი მათგანი, რომ საკუთარი აქციები მანამ დაეთმოთ, ვიდრე ამას კანონის გზით თავად გააკეთებდა. ყოველი მათგანი მიხვდა შეფარვით ნათქვამ სიტყვებს და ყოველ მათგანს დაეკარგა გადაფითრებულ სახეზე სიცოცხლის მანიშნებელი ფერი.

- მომდევნო შეხვედრა დაინიშნება ზეგ, როცა კომპანიაში მხოლოდ ისინი დარჩებიან, ვინც აქ ყოფნას ნამდვილად იმსახურებენ, მაგრამ მინდა მცირე დეტალები დავამატო ვახტანგის სიტყვებს, - მოულოდნელად ფეხზე წამოდგა ივა და თანამშრომლებს ჩააშტერდა მამის მსგავსად ცივი გამომეტყველებით. - პირველ რიგში, მინდა შეგახსენოთ, რომ აქ არაფერი იქნება ისე, როგორც ზვიად მესხის დროს იყო, ამიტომ იყავით დაკვირვებით, იმოქმედეთ სამართლიანად და ეცადეთ, რომ საქმის გაკეთების შემდეგ ისე არ მოგიხდეთ ნერვიულობა, როგორც ამ ოთახში რამდენიმე ადამიანს. - სარკასტული ღიმილით დააჯილდოვა მესხის აგენტები. - იმ შემთხვევაში, თუ რომელიმე თქვენგანი კონტრაქტს დაარღვევს, იმოქმედებს თვითნებურად და უარყოფს კანონს, დაუყოვნებლივ დატოვებს სამსახურს, თუმცა კომპანია მხოლოდ რეკომენდაციის წერილში მოიხსენიებს მათ კანონდარღვევას და რეალურად, უპერსპექტივოდ არ დატოვებს. ამით იმის თქმა მინდა, რომ ჩვენ არ ვიქნებით ტირანები და სრულიად თქვენზე იქნება დამოკიდებული თქვენივე მომავალი და არა ჩვენზე, როგორც ეს ადრე იყო. - ივა მაჭავარიანის სიტყვები ფოლადივით მტკიცე იყო. ვახტანგი წამით შეკრთა კიდეც იმდენად მოულოდნელ თემაზე წამოიწყო საუბარი მისმა შვილმა, მაგრამ ივას მხოლოდ ზურა გვაზავას სიტყვები უტრიალებდა გონებაში და ვეღარ დაუშვებდა, რომ მათი კომპანიის გამო, ვინმე იმდენად დაზარალებულიყო, რომ მომავალში ზურა გვაზავას არსებობადაკარგული სახე მიეღო. - ამის თქმა სხვა დროსაც შემეძლო, მაგრამ როგორც ვატყობ, ამ დღეებში ბევრი თქვენგანი გამოემშვიდობება თავის პოსტს, ამიტომ ვამჯობინე ახლა გამეჟღრებინა ახალი ამბავი... რაც შეეხება ფინანსებს... ადრე რევაზ აფრასიძე ხელმძღვანელობდა, რამაც კომპანიას საკმაოდ დიდი საფრთხე შეუქმნა, ახლა მის ადგილს დაიკავებს დაჩი სხირტლაძე, - საოცარი სანახაობით გამხიარულებულ მეგობარს ბღვერით გახედა და შემდეგ ისევ თანამშრომლებს მიმართა. - ხვალიდან დავიწყებთ საქმეს, ახლა კი შეხვედრა დასრულებულია. - მაჭავარიანის სიტყვების შემდეგ ყველა ფეხზე წამოიშალა და დარბაზის დაცლაც დაიწყო. მხოლოდ რამდენიმე მეწილე იდგა აწურული ფოიეში, რომლებსაც ვახტანგი მიუახლოვდა და საკუთარი კაბინეტისკენ გაუძღვა.
საბოლოოდ, მხოლოდ ივა და დაჩი დარჩებოდნენ ცარიელ დარბაზში, სხირტლაძეს „ნერვში“ წასვლა რომ არ აეჩემებინა.

- ბიჭო, შენ რა ოსკარების სფიჩი მოხოდე! - მანქანაში სხდებოდნენ, დაჩი რომ ახარხარდა, რომელსაც მხოლოდ პური და სანახაობა სჭირდებოდა გასართობად. - იმენა წარმოვიდგინე, რომ ნიკოლ კიდმანი იყავი და აცხადებდი and the oscar goes to მომავალი ფინანსისტი დაჩი სხირტლაძე!
- ვის ხელში ჩავაგდე კომპანიის ფინანსები, - თვალები აატრიალა მაჭავარიანმა და სანთებელა აათამაშა ხელში. - დროზე მიდი, დალევა მინდა.
- აი, ეს ერთი კვირის შეყვარებულის დანაზვები როდის ააგდე, ივა?! ორი წუთიც და მივედით, - აწუწუნდა სხირტლაძე, მაგრამ ამ ორიდან, ორივემ კარგად იცოდა, რომ საკუთარ ჭკუაზე სიარულის იძულება მხოლოდ დაჩის მხრიდან იყო მოსალოდნელი. მაჭავარიანს ყოველთვის ეცინებოდა დაჩის არასერიოზულობაზე, რომელმაც ბევრი რთული დღე გადაატანინა. მაშინ, როცა შურისძიებით შეპყრობილს, არავინ ჰყავდა გვერდით, მხოლოდ დაჩი უმაგრებდა ზურგს.
- შ*გ ხო არ გაქ, ბიჭო?! - გაეცინა ივას და ბართან გაჩარებული მანქანიდან სწრაფად გადახტა. უცნაურ თავისუფლებასა და ადრენალინს შეეპყრო. ბარში შესულს კი ჯაჭვლიანებს მიუახლოვდა, რომლებიც სიცილს ვერ იკავებდნენ, იმის გამო, რომ ივამ დაჩის საჩუქრის დასრულება სანდროს დაავალა.
- ბიჭო, დაჩი. - დაუყვირა ბართან მდგომს და მათი ადგილისკენ წაიყვანა. - აი, თბილისის და იტალიის საპატიო მოქალაქეობა ვერ გიჩალიჩე, მაგრამ კახეთის სოფელ ვერონაში შეგიძლია ამაყად შეაბიჯო! - უთხრა და აქამდე დამალული პატარა ბიუსტი გაუწოდა გამოშტერებამდე მისულ სხირტლაძეს, რომელიც თავიდან ალმაცერად დაჰყურებდა მოხარხარე ბიჭებს, შემდეგ ბიუსტზე გამოსახული საკუთარი სახე რომ დაინახა წარწერით; „ვერონას საპატიო მოქალაქე დაჩი სხირტლაძე“ სიბრაზისგან სისხლი სახეზე მოაწვა და ერთიანად გადაწითლდა, მაგრამ პანიკურ სიცილს მაინც ვერ იკავებდა.
- ასეთი საჩუქარი, ბიჭო?!! რომეოს არ გაუკეთებია ჯულიეტასთვის, - ორად იკეცებოდა სანდრო ჯაჭვლიანი და ვიდეოს უღებდა გაურკვეველი ემოცებით შეპყრობილ სხირტლაძეს, რომელიც ბიუსტს ათვალიერებდა.
- მარჯვენა თვალი უფრო დიდი რატომ მაქვს?! ვაფშე, ვინ გააკეთა ეს? ცხოვრებაში უფრო სიმპათიური ვარ, ბიჭო, რა არის ეს?! - წუწუნებდა და ზედმიწევნით, ყველა ნაკვთს აკვირდებოდა. - რაო, სადაა ეს ვერონაო?
- კახეთში ბიჭო, შრილანკაზე ათდღიანს რომ მორჩები, მანდ წაგიყვან. - უთხრა ძლივს დასერიოზულებულმა მაჭავარიანმა და სიგარეტს უცნაური ღიმილით მოუკიდა.
- რაო?! - მხოლოდ ათი წუთის შემდეგ აღიქვა მაჭავარიანის სიტყვების შინაარსი და ატომური ბომბის სისწრაფით წამოხტა ფეხზე. ივამ ღიმილით გაუწოდა თეთრი კონვერტი, რომელშიც ორი ბილეთი იდო.
- მეღადავები, ხო?!
- წადი, ჩალაგდი, დილით ფრენაა. - სიცილით გადაეხვია ადგილზე გახევებულს.
- არანორმალური ხარ, ბიჭო! - ბოლო ხმაზე ღრიალებდა სხირტლაძე, როცა აღმოაჩინა, რომ ყველაფრის ხარჯი დაფარული ჰქონდა მაჭავარიანს. - ბიჭებო, ნახეთ რა საყვარელი მყავს?! პაესტკებს ეს არ მაკლებს და გულაობას! - გვერდი-გვერდ მჯდომ ძმებს შუაში ჩაუხტა და ბილეთები აუფრიალა.
- ანუ ათი დღე ვისვენებთ, ხო?! - ლუკამ სერიოზული სახით გადახედა მაჭავარიანს და მანაც თვალი ჩაუკრა. უცნაური, სიამაყეშერეული ღიმილით გადახედა ტელეფონზე მოსაუბრე სხირტლაძეს, რომელიც ანუნა დვალიშვილს ჩაჰყვიროდა, ჩალაგდი, შრილანკის ავტობუსი დილის ექვსზე გადისო.
ივა მაჭავარიანმა სუსტად, მაგრამ მაინც იგრძნო ადამიანურ სამოთხესთან მიახლოება.


*

- ჩემთან გადმოხვალ, - მტკიცე იყო მაჭავარიანის ხმა, რომელიც მის გვერდით სავარძელზე მჯდომ ლაშხს ეშმაკური, ანთებული მზერით უყურებდა. შეფარვით სწავლობდა მის იდეალურ სხეულს და საკუთარი თავი ეჯავრებოდა, ამდენი წელი მისთვის საოცნებო ქალის გარეშე რომ გაატარა.
- ბატონო? - მოულოდნელობისგან თვალები შუბლზე აუვიდა ლაშხს. - გააფრინე?
- ხო, - მოკლედ მოუჭრა და ქალის სხეული თავისკენ მიიზიდა.
- ივა, შეწყვიტე. - ივას გადაწყვეტილებით დაძაბული, კიდევ უფრო დაიძაბა. მთელი სხეული დაეჭიმა.
- რა? - ყალბი გაოცებით ახედა გაჯიუტებულს, მის შეკრულ წარბებზე კი გაეცინა. - ნუ ატრ*კებ ახლა! ჩემთან წამოხვალ და ვსო. - მოკლედ მოუჭრა ისე, რომ საჭისთვის თვალი არ მოუშორებია.
- არა!
- კაი, მე და ნენეჩკა ავალთ და შემოგვიარე ხოლმე, სულ სახლში ვიქნებით, - ირონიული ტონით გაახსენა ბავშვობის დროინდელი პირველი „შეყვარებული“ და ლაშხის პირველი საეჭვიანო ობიექტი. ივას შესაშური სიმშვიდე და აუღელვებელი, ირონიული ტონი აგიჟებდა ლაშხს. გაოგნებული დაჰყურებდა რამდენიმე დღეში გარდაქმნილ, გაადამიანებულ ივას და უკვირდა, ახლა, მისი უარის გამო აღრიალებულს რომ არ უყურებდა.
- მომწონხარ ჩუმი, - ესღა უთხრა და ტუჩებით ჯერ ლოყაზე შეეხო, შემდეგ ყბაზე, ბოლოს კი სიცივისგან გაყინულ ტუჩებზე. იმდენად ნელა ეხებოდა, ნაკას მთელი ორგანიზმი ეწვოდა. გრძნობდა მასში დატრიალებულ ცხელ ქარიშხალს, რომლის მართვაც უფრო და უფრო რთული ხდებოდა. ხელები კისერზე მოხვია და ამჯერად თვითონ შეეხო ღიმილშეპარულს. ძალიან კარგად იცოდა, რომ მაჭავარიანი მაინც დაიყოლიებდა გადასვლაზე, უბრალოდ თვითონაც ვერ ხვდებოდა, რატომ აჭიანურებდა პროცესს, მაგრამ გულის რაღაც ნაწილს მაინც ეშინოდა. იმდენად მოულოდნელად დაატყდა თავს ათასი უბედურება და შემდეგ, გალაქტიკაზე დიდი ბედნიერება, რომ მისი ეშინოდა კიდეც, თუმცა ივას სხეულზე კომფორტულად მოთავსებულს, აღარ ადარდებდა შიშები და უცნაურობები. სრულიად მოსწყდა რეალობას და ერთმანეთს მანამ კოცნიდნენ, სანამ სუნთქვა შეძლებელი არ გახდა, თუმცა ივას ხელები ნაკას მთელს სხეულს სწავლობდნენ და ნელ-ნელა აცლიდნენ საფარველს.
- აქ არა... - კაცის ტუჩებზე ამოიჩურჩულა ნაკამ.
- აქ და ახლა, - უთხრა ვნებაარეული ხმით და უხეშად წაავლო ხელი ქალის წელს. - ჩემთან გადმოდიხარ და შეწინააღმდეგება არც იფიქრო, - დაამატა კოცნებს შორის და მისი შეხებით ერთიანად არეული ქალი მანქანის უკანა სავარძელზე გადასვა. მაისური სწრფად გადააძრო და მოშიშვლებულ მკერდს ცივი ხელებით შეეხო, ქალის ტაოდაყრილ კანზე კი ჩაეცინა.
- ნუ მიბრძანებ! - უნდოდა მკაცრად ეთქვა, მაგრამ იმდენად დიდი იყო მაჭავარიანის შეხებით გამოწვეული ემოციები, რომ ხმა ვერ დამოიმორჩილა
- ბავშვივით ნუ იქცევი და არაფერს გაიძულებ, - სველი კოცნებით აუყვა მკერდს, ხელი კი შარვალში ჩაუცურა. ქვემოდან უყურებდა ნაკას, რომლის სხეულით სიცივისა და კაცის ცხელი ხელების შეხებისგან თრთოდა.
- მაგიჟებ ეგრე რომ მიყურებ... გაგანადგურებ ივა, ნუ მიყურებ ეგრე, - სუნთქვაშეკრულმა ამოთქვა და ივას ხელზე ხელი მოუჭირა.
- გამანადგურე, ნაკა... მიდი, პატარავ, - ეშმაკურად ჩაიცინა და პარალიზებულს შარვალი ერთი ხელის მოსმით მოაშორა. ლაშხმა გამოწვევად მიიღო მისი სიტყვები. ორივე ხელი კეფაზე მოხვია და თავისკენ მიიზიდა, შემდეგ კი ზემოდან მოექცა და მის ქვემოთ აღმოჩენილს ცეცხლმოდებული შავი თვალები შეანათა.
- ახლავე, პატარავ, - დამცინავად გაიმეორა ივას სიტყვები და ხანგრძლივი, მხურვალე კოცნებით ჩაუყვა ყელიდან პრესს, შემდეგ კი შარვალი გაუხსნა და სანამ ივა მოქმედებას მოასწრებდა, მის სასქესო ორგანოს ხელი შემოხვია. მაჭავარიანის დაძაბულ სხეულსა და გახშირებულ სუნთქვაზე ჩაეცინა, შემდედ კი კაცის არეული მზერით განაგრძო ტკბობა.
- ნაკა! - ერთიანად გაითიშა, როცა ქალის თბილი ტუჩები იგრძნო შეხებასთან ერთად. თვალები სიამოვნებისგან მიელულა. პირველად გრძნობდა რაღაც აღმატებულსა და გამაგიჟებელს, პირველად მოსწყდა სამყაროს და მიენდო ყველაზე გამოუცდელ ქალს, რომელსაც მხოლოდ მისი ერქვა. ყოველთვის ეცინებოდა, როცა შეყვარებულსა თუ ცოლს საკუთრებად მიიჩნევდნენ, მაგრამ იგრძნო მაჭავარიანმა, რომ მის იქეთ გზა არ ჰქონდა, რადგან სწორედ ამ ქალზე იყო გადაჯაჭვული. თავად ამ ქალში იყო მოთავსებული მისი სული, რომლითაც ერთ მთლიან არსებობას ქმნიდა, კავშირი კი ბევრად სიღრმისეულად იწყებოდა, ვიდრე ეს უბრალოდ შეხება იყო. მთლიანად მისი იყო ნაკა ლაშხი, ხოლო თავად თავიდან ბოლომდე ეკუთვნოდა მას.
- აჰ! ჯანდაბა! დაგერხა ნაკა! - დაუღრინა ეშმაკურად მომღიმარ ქალს, რომელიც მოძრაობას არ წყვეტდა. ქალის შიშველი სხეული აგიჟებდა მაჭავარიანს. მის თეძოებს ჩაავლო ხელი და მასთან ერთად დაიწყო მოძრაობა, შემდეგ კი ძალიან მაგრად მიიხუტა მისი სხეული. ლაშხმა თავი მხარზე ჩამოადო. ფრჩხილებით მთელი ზურგი დაუსერა, როცა სიამოვნების ზენიტს მასთან ერთად მიაღწია.
- სრული სიგიჟე ხარ! - დაბალი ხმით დაიჩურჩულა და კბილები ყურის ბიბილოზე მოსდო ქალს. - თვალების დახუჭვისას შენთან ერთად დაწყებულ დილას რომ წარმოვიდგენ, აზრზე არ ხარ, რა მემართება! - იმდენად დიდი სიყვარული იყო ჩაშლილი ამ სიტყვებში, იმდენად დიდი ემოცია და სიხარული, რომ ქალს თვალები ცრემლებით აევსო.
- ყველა გზა მომიჭერი, არა?! - სარკასტულად ჰკითხა, მაგრამ მასში სულ სხვა ემოციური ქარიშხალი ტრიალებდა.
- თავისთავად, ძვირფასო. - ეშმაკურად ჩაუკრა თვალი და ტუჩებით მის მკერდს შეეხო. - ფოტოები უნდა გადაგიღო, - ქალის სიამოვნებისგან არეულ მზერას რომ შეავლო თვალი სრული სერიოზულობით უთხრა.
- გააფრინე, ხო?! - სიცილით ჰკითხა, მაგრამ მის სერიოზულ მზერას რომ შეავლო თვალი, თვითონაც დასერიოზულდა.
- კი, ან არა... არ აქვს მნიშვნელობა, მაგრამ ფოტოებს მაინც გადაგიღებ... ნუ გეშინია, ნუდებს არ გაგიბაზრებ, პატარავ, - ირონიულად დაამატა ბოლოს და ლაშხის იდაყვიც იგრძნო მუცლის არეში. - ჩემი პანტერა, - დასცინა ქალს.
- ღმერთო, არ არის ნორმალური... - თვალები აატრიალა, ბოლოს კი გაეცინა.
სრულ არაადეკვატურობას ქმნიდნენ ერთად და ეს ხდიდა მათ ურთიერთობას ჰარმონიულს. ლაშხი თავდაპირველი გაოცების მიუხედავად, თანახმა იყო, რომ მიჰყოლოდა ყველა სიგიჟეზე, სადაც მხოლოდ ისინი იქნებოდნენ, რადგან იცოდა, რომ ერთმანეთის გარეშე ვერასდროს ისწავლიდნენ სწორად სუნთქვას.
ნაკა ლაშხმა ღრმად ამოისუნთქა და სუსტად, მაგრამ მაინც იგრძნო, რომ იქ, სადღაც, ადამიანების მიერ შექმნილ პატარა სამოთხეში მოხვდა.



* * *

ეპილოგი



- „ამბობენ, რომ ჩვენს სხეულში ატომის თითოეული ნაწილიც კი ოდესღაც ვარსკვლავის ნაწილი ყოფილა.“ - ჩუმად დაიჩურჩულა ღამის სიბნელეში გახვეულმა ხმამ.


სარკეში ახლოდან აკვირდება საკუთარ სახეს. თითქოს გრძნობს: ახლა რაღაც დაემართება. მხოლოდ ამის გაფიქრების შემდეგ ამჩნევს სახეზე აკიაფებულ უცნაურ ღიმილს. მან იცის რისი მანიშნებელია ეს ღიმილი, რომელიც ისეთივე მსუბუქია, როგორიც ფრთებშესხმული ადამიანის ოცნება.
იცის და მიდის იქ, სადაც ის ელის.
იქ, სადაც ყველაფერი დაიწყო.
მიიწევს წინ. ცისფერ, კამკამა თვალები ოცნებისფრად უელავს. თვალს არ აშორებს ვარსკვლავებით გადაჭედილ ცას.
დინჯი, მშვიდი, მოზომილი ნაბიჯებით უახლოვდება მის ქვემოთ დაბინადრებულ ურჩხულს, რომელიც ადამიანის სულს ბოლომდე იწოვს და შთანთქავს.
მისი მძვინვარე ხმა ღრმა, შფოთიან დუმილს ახშობს.

- პირველად რომ დაგინახე, მაშინვე ვიგრძენი, რომ უკიდეგანოდ ბევრი იყავი ჩემში... ნეტავ შემეძლოს, ჩემო მარიამ... ნეტავ შემეძლოს, რომ ყველას ვკრა ხელი, ყველა გავცვალო შენი ერთი ჩახუტებისთვის... „მაგრამ ვერასდროს ვერ გივიწყებ, და ისიც ვიცი, ვერსად, ვერასდროს, ვერც ერთი გზით ვეღარ შეგხვდები“ ამ ცხოვრებაში... შენ არ მოდიხარ ჩემთან... არ მოდიხარ, და მაინც, მარიამ, მე მოვალ შენთან... დაუფარავად მოგიყვები ყველაფერს, რაც სულში დამიგროვდა... მოვალ და შენთან ერთად ვუყურებ, როგორ ფაქიზად ეფინება მზის სხივები არა შენს ოთახს, არამედ დედამიწას.
მაპატიე მარტოობა.
მაპატიე, რომ ვერ დაგიცავი.
მხოლოდ იმის თქმა შემიძლია, ჩემო ვარსკვლავო, რომ უკიდეგანოდ მიყვარხარ და ამას ვერ ექნება დასასრული.
... ეს გახსოვდეს მუდამ, შენ ხარ ერთადერთი, რომლის არარსებობაც გულს გამიჩერებს ... და მე ამას დაგპირდი, ჩემო მარიამ.

გაშალა მკლავები.
ბოლოჯერ შეავლო თვალი ვარსკვლავებით მოჭრდილ ცას, მაგრამ თვალი მოსტაცა ერთმა, ლურჯად მოკაშკაშემ.
ფერები გაიდღაბნა, აირია, ერთმანეთში აისვრა, მხოლოდ ერთი ანათებდა მკაფიოდ და სრულიად იპყრობდა მისკენ მიმავალი კაცის მზერას.
მიდის იქ, სადაც ელიან.
მიდის მასთან, ვინც ელის.

იმ ღამეს, ცას მუქი სილურჯე შერეოდა, ხოლო წყალს - ზურმუხტისფერი.
შორს, ძალიან შორს მიჰქონდა მტკვარს შავებში გახვეული კაცის ცხედარი.
მთვარე აღარ ჩანდა,
ერთადერთი ვარსკვლავი შერჩენოდა ქალაქის გასაღვიძებლად შემზადებულ ცას.
ერთადერთი ზღვისფერი ვარსკვლავი დასცქეროდა თავის თანამზრახველს, თავის ნანატრ სულს.

- „იქნებ ამ სამყაროს არც ვტოვებ, იქნებ სახლში ვბრუნდები“ - ხმამაღლა დაიყვირა დილის სხივებში გახვეულმა ხმამ.


ასე ყოფილა თურმე, ყოველივე სილამაზე შესამუსვრელადაა განწირული.


წვიმს.
გადაუღებლად წვიმს.
დედამიწა დაცარიელდა.


* * *

ეპილოგის ფრაზა პირველი და მესამე - ფილმი „გატაკა“.
ფრაზა მეორე - გალაკტიონი.

----

თხოვნა: თუ კითხვისას აქამდე მოხვედით, ძალიან გთხოვთ, დააფიქსიროთ თქვენი ემოციები.
უდიდესი მნიშვნელობა და ძალა აქვს თქვენს აზრს!

... და ვფიქრობ, რომ ასე ძალიან არცერთი ისტორია და არცერთი პერსონაჟი არ ყოფილა ჩემთან.
სწორედ ამის გამო მიყვარს ეს ისტორია განსაკუთრებით და ამ განსაკუთრებულობის გამო მეძვირფასებით თქვენც ასე უსაზღვროდ!
მადლობა მათ, ვინც მიზიარებდა თავის ემოციებს, მოსაზრებებს და არ შემოიფარგლებოდა მხოლოდ ისტორიის დალაიქებით... წარმოუდგენლად ბევრს ნიშნავს ეს ჩემთვის.

მადლობა კიდევ ერთხელ!



№1 სტუმარი Qeti qimucadze

ვაიმე გული. მისი თითეული კაპილარი თუ ძარღვი ავსებულია ადამიანური ემოციებით. ბრაზი. სიხარული. ბწდნიერება. სითბო. ზიზღი. სიძულვილი და ისევ ბედნიერება
მონაცვლეობით იკავებენ ადგილს. გიორგი...... ყველაზე მეტად მას ვუთანაგრძნე. მან გადაარჩინა ეს ისტორია ცუდი დასასრულისგან. გიორგი რომ არაა. ივა იქნებოდა შურიმაძიებელი. მკვლელი კი არ დარჩებოდა ლაშხთან ერთად. არიქნებოდა ასეთი ბესნიერი და გიორგი რომ არაა. ვფიქრობ ეს ისტორიაც არიქნებოდა. სულისშემძვრელი და ადამიანური ამბივალენტური გრძნობებით გაჯერებული. მებრალება მესხი და ეკატერინე. პირველს უადამიქნობა მოკლავს და მეორეს სინანული. და დიდი სიმპატია დაჩის ჩემგან და რარიტეტულ კომოდს. მის ახლანდელ პატრონს ანუნა დვალიშვილსმ მიყვარს ყველაფერი რაც კარგად სრულდება. წინა თავზე არ დაიდო კიმენტარი რაგაც ჭირდა საიტს. მადლობა შენ მარგო ამ სიამოვნებისთვის. და იმედია მალე დაბრუნდებიი. ნუ დაიკარრგებიიიი. არვიცი უსასრულოდ შემიძლია ვისაუბრო მარიამის და გიორგის ხანმოკლე. მაგრამ უსაზღვრო სიყვარულზე. გაკეთილშობულებამდე მისული გრძნობა და უბედურება. ლურჯ ვარსკვლად ანტებული მარიამი. რომლის სიყვარულმამ შეართა ბევრი ადამიანი. დაშალა მათი ურტიერტობა მაგრამ. გარკვეული ხნის შემდეგ ყველქმ იპოვა მისი ადგილი და სილურჯემ შემოანათა მათ გულებში. წარმატებები მარგოოოო

 


№2 სტუმარი ტაისა

მარგო, როგორი კარგი რაღაც გამოგივიდააა <3333333
ცოტა გულიც დამწყდა, რომ დამთავრდა <3333

გელოდები სიახლეებით )

 


№3 სტუმარი Ana-maria

ეს იყო ორი ლურჯი ვარსკვლავის ისტორია, მარიამის და გიორგის. მთელ ისტორიას გასდევდა მათი სიყვარული. გული მეტკინა, გიორგის უმარიამობა მეტკინა. ჩემთვის ეს ისტორია მათ ტრაგიკულ სიყვარულზე იყო. კარგია როცა ყველაფერი კარგად მთავრდება, მაგრამ ეს სხვა შემთხვევაა. წარმატებები ავტორს, ძალიან კარგად წერთ და სიამოვნებით დაველოდები ახალ ისტორიას.

 


№4 სტუმარი one

dzalian kargi iyo , visiamovne, moukhedavad imisa rom sevdiani istoriaa tan saocrad emociuri, gamartuli da sasiamovnod wasakitkhi.
madloba❤️gelodebit siaxleebit ))

 


№5  offline წევრი Margo Tokyo

Qeti qimucadze
ვაიმე გული. მისი თითეული კაპილარი თუ ძარღვი ავსებულია ადამიანური ემოციებით. ბრაზი. სიხარული. ბწდნიერება. სითბო. ზიზღი. სიძულვილი და ისევ ბედნიერება
მონაცვლეობით იკავებენ ადგილს. გიორგი...... ყველაზე მეტად მას ვუთანაგრძნე. მან გადაარჩინა ეს ისტორია ცუდი დასასრულისგან. გიორგი რომ არაა. ივა იქნებოდა შურიმაძიებელი. მკვლელი კი არ დარჩებოდა ლაშხთან ერთად. არიქნებოდა ასეთი ბესნიერი და გიორგი რომ არაა. ვფიქრობ ეს ისტორიაც არიქნებოდა. სულისშემძვრელი და ადამიანური ამბივალენტური გრძნობებით გაჯერებული. მებრალება მესხი და ეკატერინე. პირველს უადამიქნობა მოკლავს და მეორეს სინანული. და დიდი სიმპატია დაჩის ჩემგან და რარიტეტულ კომოდს. მის ახლანდელ პატრონს ანუნა დვალიშვილსმ მიყვარს ყველაფერი რაც კარგად სრულდება. წინა თავზე არ დაიდო კიმენტარი რაგაც ჭირდა საიტს. მადლობა შენ მარგო ამ სიამოვნებისთვის. და იმედია მალე დაბრუნდებიი. ნუ დაიკარრგებიიიი. არვიცი უსასრულოდ შემიძლია ვისაუბრო მარიამის და გიორგის ხანმოკლე. მაგრამ უსაზღვრო სიყვარულზე. გაკეთილშობულებამდე მისული გრძნობა და უბედურება. ლურჯ ვარსკვლად ანტებული მარიამი. რომლის სიყვარულმამ შეართა ბევრი ადამიანი. დაშალა მათი ურტიერტობა მაგრამ. გარკვეული ხნის შემდეგ ყველქმ იპოვა მისი ადგილი და სილურჯემ შემოანათა მათ გულებში. წარმატებები მარგოოოო

ქეთი, რა საოცარი შეფასებაა!! როგორ მინდოდა, რომ ასე გადმოეცათ თავიანთი ემოციები და გაეზიარებინათ ჩემთვის... მე თუ მკითხავ, მხოლოდ ამის წასაკითხად ღირდა ისტორიის გამოქვეყნება <3 პირველ რიგში, ამისთვის გიხდი უდიდეს მადლობას!
ძალიან მიხარია, რომ ყველა დეტალი ასე ზუსტად აღიქვი და ემოციებით გაჯერებული დამიბრუნე.
გიორგის და მარიამის სიყვარული, ჩემი აზრით, იმდენად იშვიათია, რომ ამის გამო, არც გიორგის ამბავს ჰქონია ცუდი დასასრული. <3
ძალიან გამახარე! heart_eyes

ტაისა
მარგო, როგორი კარგი რაღაც გამოგივიდააა <3333333
ცოტა გულიც დამწყდა, რომ დამთავრდა <3333

გელოდები სიახლეებით )

ტაისა, ძალიან მიხარია, რომ ასე ფიქრობ <333
უდიდესი მადლობა შენ! heart_eyes

Ana-maria
ეს იყო ორი ლურჯი ვარსკვლავის ისტორია, მარიამის და გიორგის. მთელ ისტორიას გასდევდა მათი სიყვარული. გული მეტკინა, გიორგის უმარიამობა მეტკინა. ჩემთვის ეს ისტორია მათ ტრაგიკულ სიყვარულზე იყო. კარგია როცა ყველაფერი კარგად მთავრდება, მაგრამ ეს სხვა შემთხვევაა. წარმატებები ავტორს, ძალიან კარგად წერთ და სიამოვნებით დაველოდები ახალ ისტორიას.

უზარმაზარი მადლობა ემოციებისთვის <3
მიუხედავად იმისა, რომ არ მიყვარს დიდი დოზით ტრაგიზმი, მაინც ძალიან მიხარია, რომ ასე ემოციურად იმოქმედა ისტორიამ, რომელსაც ვფიქრობ, რომ ასე თუ ისე კარგი დასასრული ჰქონდა... <3

one
dzalian kargi iyo , visiamovne, moukhedavad imisa rom sevdiani istoriaa tan saocrad emociuri, gamartuli da sasiamovnod wasakitkhi.
madloba❤️gelodebit siaxleebit ))

ძალიან, ძალიან მიხარია შენი კომენტარ(ებ)ი! <3
მიხარია, რომ სიამოვნება მოგანიჭა კითხვის პროცესმა! heart_eyes

 


№6  offline წევრი Life is beautiful

მარგო მარგო ჩემო კარგო
ერთი კარგად შეგაქო
ჩემო ტურფა სანატრელო
ნაზო ია და ვარდო

ეს რა ისტო შეგვიქმენი
დაგვიხეთქა გულები
ერთ დღეს წიგნიც დაწერე და
ჩაიჯიბე ფულები..
:დდ
პს ჩემი უნიჭო ლექსია შენთვის მოძღვნილი მაგრამ გულიდან ამონაბერი სიტყვებით.

რაც შეეხება ისტორია ჩემთვის ისტორია გიორგი იყო და დამატებული მარიამი. ♥️
მართლა შემიყვარდა და რა ვქნა?
მოკლედ ძალიან ვისიამოვნე და ჩამრჩა გონებაში. ვიცი აუცილებლად დავიბრუნდები კიდევ ერთხელ ამ ისტორიას და იგივე სიამოვნებას მივიღებ. ♥️

 


№7 სტუმარი ნია

სიტყვები ზედმეტია ამ ისტორიის აღსაწერად, უბრალოდ საოცრებაა. მთელი კითხვის პროცესი იყო ძალიან დიდი სიამოვნება და უამრავი ემოცია❤️❤️ როგორ მინდოდა ასეთი არეული ემოციებით სავსე ისტორიის წაკითხვა. ყველაფერი იყო, ბედნიერებაც და სევდაც, ტკივილიც და სიხარულიც, ძალიან ბევრი ადამიანური მომენტი და სისუსტე. ეკატერინაა ამის მაგალითი. ეგოისტი ადამიანის სახე, რომელიც სინანულში იცხოვრებს. ყოჩაღ და მადლობა რომ ასეთი საოცარი ისტორია შექმენი და მთელი ემოციები ჩადე❤️❤️

 


№8 სტუმარი სტუმარი თეო

ძალიან მომეწონა

 


№9  offline მოდერი ჰებე

ემოციებით სავსე იყო, ტკივილით და ცრემლებით გაჟღენთილი, ლამაზად წერ, მომეწონა.
მაგრააამ.
ვიტყვი რომ რაღაც დამაკლდა. ალბათ იმიტომ ისტორია მით უფრო მომწონს რაც უფრო დაწვრილებითაა აღწერილი მასში აღწერილი ამბავი.
ვერ ვიტყვი რომ შენი არ იყო დაწვრილებით, მაგრამ აი რაღაც დამაკლდა დდდ
არ მეყო, უფრო მეტი მინდოდა.

ყველაზე ემოციური გიორგის პერსონაჟის გააზრება იყო, მისი და მარიამის ამბავი, მიუხედავად იმისა რომ ასეთ დიდ ტკივილს და ემოციებს იწვებს, არ მეყო,
ნაკას და ივას ისტორიაც არ მეყო,
დდდ
საერთოდ არ მეყო,
თუმცა საბოლოოდ კმაყოფილი დავრჩი.
მადლობა.<3

ემოციებით სავსე იყო, ტკივილით და ცრემლებით გაჟღენთილი, ლამაზად წერ, მომეწონა.
მაგრააამ.
ვიტყვი რომ რაღაც დამაკლდა. ალბათ იმიტომ ისტორია მით უფრო მომწონს რაც უფრო დაწვრილებითაა აღწერილი მასში აღწერილი ამბავი.
ვერ ვიტყვი რომ შენი არ იყო დაწვრილებით, მაგრამ აი რაღაც დამაკლდა დდდ
არ მეყო, უფრო მეტი მინდოდა.

ყველაზე ემოციური გიორგის პერსონაჟის გააზრება იყო, მისი და მარიამის ამბავი, მიუხედავად იმისა რომ ასეთ დიდ ტკივილს და ემოციებს იწვებს, არ მეყო,
ნაკას და ივას ისტორიაც არ მეყო,
დდდ
საერთოდ არ მეყო,
თუმცა საბოლოოდ კმაყოფილი დავრჩი.
მადლობა.<3

 


№10  offline წევრი Margo Tokyo

Life is beautiful
მარგო მარგო ჩემო კარგო
ერთი კარგად შეგაქო
ჩემო ტურფა სანატრელო
ნაზო ია და ვარდო

ეს რა ისტო შეგვიქმენი
დაგვიხეთქა გულები
ერთ დღეს წიგნიც დაწერე და
ჩაიჯიბე ფულები..
:დდ
პს ჩემი უნიჭო ლექსია შენთვის მოძღვნილი მაგრამ გულიდან ამონაბერი სიტყვებით.

რაც შეეხება ისტორია ჩემთვის ისტორია გიორგი იყო და დამატებული მარიამი. ♥️
მართლა შემიყვარდა და რა ვქნა?
მოკლედ ძალიან ვისიამოვნე და ჩამრჩა გონებაში. ვიცი აუცილებლად დავიბრუნდები კიდევ ერთხელ ამ ისტორიას და იგივე სიამოვნებას მივიღებ. ♥️

ვაიმე! :DDDD ძააალიან ვიცინე, ძალიან :დდ
როგორც დაჩი იტყოდა, მაგარი სიგიჟე მოხოდე :დ <333 ისე მეცინება, თან მებედნიერება :D <33
უდიდესი მადლობა! სასწაულად მიხარია, როცა გულწრფელად მიზიარებენ ემოციებს და შენი სასწაული კომენტარებისთვის ასმაგად დიდი მადლობა! <3
ყველა მახსოვს! sunglasses
მიხარია, რომ მათი ამბავი უბრალოდ არ ჩაივლის და დაგამახსოვრდება! <3

ნია
სიტყვები ზედმეტია ამ ისტორიის აღსაწერად, უბრალოდ საოცრებაა. მთელი კითხვის პროცესი იყო ძალიან დიდი სიამოვნება და უამრავი ემოცია❤️❤️ როგორ მინდოდა ასეთი არეული ემოციებით სავსე ისტორიის წაკითხვა. ყველაფერი იყო, ბედნიერებაც და სევდაც, ტკივილიც და სიხარულიც, ძალიან ბევრი ადამიანური მომენტი და სისუსტე. ეკატერინაა ამის მაგალითი. ეგოისტი ადამიანის სახე, რომელიც სინანულში იცხოვრებს. ყოჩაღ და მადლობა რომ ასეთი საოცარი ისტორია შექმენი და მთელი ემოციები ჩადე❤️❤️

რა ვთქვა?!!! საოცარი გრძნობაა, როცა ასეთ კომენტარს კითხულობ! <3
მადლობა შენ, რომ ყველაფერი დაინახე, გაიაზრე და ასე ლამაზად გადმომეცი <3 heart_eyes

სტუმარი თეო
ძალიან მომეწონა

მიხარია <333 heart_eyes

ჰებე
ემოციებით სავსე იყო, ტკივილით და ცრემლებით გაჟღენთილი, ლამაზად წერ, მომეწონა.
მაგრააამ.
ვიტყვი რომ რაღაც დამაკლდა. ალბათ იმიტომ ისტორია მით უფრო მომწონს რაც უფრო დაწვრილებითაა აღწერილი მასში აღწერილი ამბავი.
ვერ ვიტყვი რომ შენი არ იყო დაწვრილებით, მაგრამ აი რაღაც დამაკლდა დდდ
არ მეყო, უფრო მეტი მინდოდა.

ყველაზე ემოციური გიორგის პერსონაჟის გააზრება იყო, მისი და მარიამის ამბავი, მიუხედავად იმისა რომ ასეთ დიდ ტკივილს და ემოციებს იწვებს, არ მეყო,
ნაკას და ივას ისტორიაც არ მეყო,
დდდ
საერთოდ არ მეყო,
თუმცა საბოლოოდ კმაყოფილი დავრჩი.
მადლობა.<3

ემოციებით სავსე იყო, ტკივილით და ცრემლებით გაჟღენთილი, ლამაზად წერ, მომეწონა.
მაგრააამ.
ვიტყვი რომ რაღაც დამაკლდა. ალბათ იმიტომ ისტორია მით უფრო მომწონს რაც უფრო დაწვრილებითაა აღწერილი მასში აღწერილი ამბავი.
ვერ ვიტყვი რომ შენი არ იყო დაწვრილებით, მაგრამ აი რაღაც დამაკლდა დდდ
არ მეყო, უფრო მეტი მინდოდა.

ყველაზე ემოციური გიორგის პერსონაჟის გააზრება იყო, მისი და მარიამის ამბავი, მიუხედავად იმისა რომ ასეთ დიდ ტკივილს და ემოციებს იწვებს, არ მეყო,
ნაკას და ივას ისტორიაც არ მეყო,
დდდ
საერთოდ არ მეყო,
თუმცა საბოლოოდ კმაყოფილი დავრჩი.
მადლობა.<3

რთულ საკითხს შეეხე :D
სიმართლე გითხრა, მეც მქონდა იმის განცდა, რომ ისტორია უფრო მეტ სივრცეს იმსახურებდა და რაღაცნაირად "ვკეტავდი", მაგრამ წერის პროცესიც "რენდომ" იყო ჩემთვის, უფრო კონკრეტულად რომ ვთქვა, ხასიათების მიხედვით, ყველა ნაწილი ცალ-ცალკე, ეპიზოდებადაა დაწერილი ნოუთებში და მინდოდა, რომ ეს 'სტილი' არ დაეკარგა ისტორიას.
რაღაცნაირად უფრო მერეალურება ასე.
შემეძლო უფრო დეტალურად აღმეწერა სიტუაციები, მაგრამ ვიფიქრე, რომ ასე ძალიან დავამძიმებდი ნაწერს და იმ სიმსუბუქისა და სიმძიმის სინთეზს დავკარგავდი, რომელიც თავიდანვე მოყვებოდა ისტორიას.
ძალიან დეტალურობა მჩვევია წერის დროს ზოგადად (პასუხშიც შეამჩნევდი :დდ) და ეს 'ნაკლი' რომ დაიჭირე, კარგია, იმიტომ, რომ ეს ისტორია რამდენადაც მძიმეა, იმდენად მსუბუქია.
უჰ, ცალკე ისტორია დაგიწერე პასუხად :დ
მადლობა დიდი შეფასებისთვის! ძალიან გამახარე! <3

 


№11  offline წევრი თ. ა.

მომეწონა ისტორია. დალაგებული ტექსტით და აზრით, გამართული და სასიამოვნოდ წასაკითხი. შინაარსიც საინტერესო.
ყველა ადამიანს აქვს თავისი გზა, რომელსაც ირჩევს, ან იძულებულია აირჩიოს, სხვა გზა რომ არ აქვს.
ყველაზე მეტად გიორგი დამენანა თუმცა საქციელს ვერ ვუწონებ. ნუ როგორც არის.
ივაზე მეტად გიორგის ვგულშემატკივრობდი და საბოლოოდ იმედი გამიცრუვდა სიკვდილი თვითმკვლელობით ალბათ არ ჯდებოდა სადღაც, ვინაიდან ის ძალიან ძლიერ პერსონაჟად მესახებოდა, ივაზე მეტადაც კი.
სიამოვნებით წავიკითხავდი კიდევ ახალს და საინტერესოს.
გელოდები!
წარმატებები!

 


№12  offline მოდერი ჰებე

Margo Tokyo
Life is beautiful
მარგო მარგო ჩემო კარგო
ერთი კარგად შეგაქო
ჩემო ტურფა სანატრელო
ნაზო ია და ვარდო

ეს რა ისტო შეგვიქმენი
დაგვიხეთქა გულები
ერთ დღეს წიგნიც დაწერე და
ჩაიჯიბე ფულები..
:დდ
პს ჩემი უნიჭო ლექსია შენთვის მოძღვნილი მაგრამ გულიდან ამონაბერი სიტყვებით.

რაც შეეხება ისტორია ჩემთვის ისტორია გიორგი იყო და დამატებული მარიამი. ♥️
მართლა შემიყვარდა და რა ვქნა?
მოკლედ ძალიან ვისიამოვნე და ჩამრჩა გონებაში. ვიცი აუცილებლად დავიბრუნდები კიდევ ერთხელ ამ ისტორიას და იგივე სიამოვნებას მივიღებ. ♥️

ვაიმე! :DDDD ძააალიან ვიცინე, ძალიან :დდ
როგორც დაჩი იტყოდა, მაგარი სიგიჟე მოხოდე :დ <333 ისე მეცინება, თან მებედნიერება :D <33
უდიდესი მადლობა! სასწაულად მიხარია, როცა გულწრფელად მიზიარებენ ემოციებს და შენი სასწაული კომენტარებისთვის ასმაგად დიდი მადლობა! <3
ყველა მახსოვს! sunglasses
მიხარია, რომ მათი ამბავი უბრალოდ არ ჩაივლის და დაგამახსოვრდება! <3

ნია
სიტყვები ზედმეტია ამ ისტორიის აღსაწერად, უბრალოდ საოცრებაა. მთელი კითხვის პროცესი იყო ძალიან დიდი სიამოვნება და უამრავი ემოცია❤️❤️ როგორ მინდოდა ასეთი არეული ემოციებით სავსე ისტორიის წაკითხვა. ყველაფერი იყო, ბედნიერებაც და სევდაც, ტკივილიც და სიხარულიც, ძალიან ბევრი ადამიანური მომენტი და სისუსტე. ეკატერინაა ამის მაგალითი. ეგოისტი ადამიანის სახე, რომელიც სინანულში იცხოვრებს. ყოჩაღ და მადლობა რომ ასეთი საოცარი ისტორია შექმენი და მთელი ემოციები ჩადე❤️❤️

რა ვთქვა?!!! საოცარი გრძნობაა, როცა ასეთ კომენტარს კითხულობ! <3
მადლობა შენ, რომ ყველაფერი დაინახე, გაიაზრე და ასე ლამაზად გადმომეცი <3 heart_eyes

სტუმარი თეო
ძალიან მომეწონა

მიხარია <333 heart_eyes

ჰებე
ემოციებით სავსე იყო, ტკივილით და ცრემლებით გაჟღენთილი, ლამაზად წერ, მომეწონა.
მაგრააამ.
ვიტყვი რომ რაღაც დამაკლდა. ალბათ იმიტომ ისტორია მით უფრო მომწონს რაც უფრო დაწვრილებითაა აღწერილი მასში აღწერილი ამბავი.
ვერ ვიტყვი რომ შენი არ იყო დაწვრილებით, მაგრამ აი რაღაც დამაკლდა დდდ
არ მეყო, უფრო მეტი მინდოდა.

ყველაზე ემოციური გიორგის პერსონაჟის გააზრება იყო, მისი და მარიამის ამბავი, მიუხედავად იმისა რომ ასეთ დიდ ტკივილს და ემოციებს იწვებს, არ მეყო,
ნაკას და ივას ისტორიაც არ მეყო,
დდდ
საერთოდ არ მეყო,
თუმცა საბოლოოდ კმაყოფილი დავრჩი.
მადლობა.<3

ემოციებით სავსე იყო, ტკივილით და ცრემლებით გაჟღენთილი, ლამაზად წერ, მომეწონა.
მაგრააამ.
ვიტყვი რომ რაღაც დამაკლდა. ალბათ იმიტომ ისტორია მით უფრო მომწონს რაც უფრო დაწვრილებითაა აღწერილი მასში აღწერილი ამბავი.
ვერ ვიტყვი რომ შენი არ იყო დაწვრილებით, მაგრამ აი რაღაც დამაკლდა დდდ
არ მეყო, უფრო მეტი მინდოდა.

ყველაზე ემოციური გიორგის პერსონაჟის გააზრება იყო, მისი და მარიამის ამბავი, მიუხედავად იმისა რომ ასეთ დიდ ტკივილს და ემოციებს იწვებს, არ მეყო,
ნაკას და ივას ისტორიაც არ მეყო,
დდდ
საერთოდ არ მეყო,
თუმცა საბოლოოდ კმაყოფილი დავრჩი.
მადლობა.<3

რთულ საკითხს შეეხე :D
სიმართლე გითხრა, მეც მქონდა იმის განცდა, რომ ისტორია უფრო მეტ სივრცეს იმსახურებდა და რაღაცნაირად "ვკეტავდი", მაგრამ წერის პროცესიც "რენდომ" იყო ჩემთვის, უფრო კონკრეტულად რომ ვთქვა, ხასიათების მიხედვით, ყველა ნაწილი ცალ-ცალკე, ეპიზოდებადაა დაწერილი ნოუთებში და მინდოდა, რომ ეს 'სტილი' არ დაეკარგა ისტორიას.
რაღაცნაირად უფრო მერეალურება ასე.
შემეძლო უფრო დეტალურად აღმეწერა სიტუაციები, მაგრამ ვიფიქრე, რომ ასე ძალიან დავამძიმებდი ნაწერს და იმ სიმსუბუქისა და სიმძიმის სინთეზს დავკარგავდი, რომელიც თავიდანვე მოყვებოდა ისტორიას.
ძალიან დეტალურობა მჩვევია წერის დროს ზოგადად (პასუხშიც შეამჩნევდი :დდ) და ეს 'ნაკლი' რომ დაიჭირე, კარგია, იმიტომ, რომ ეს ისტორია რამდენადაც მძიმეა, იმდენად მსუბუქია.
უჰ, ცალკე ისტორია დაგიწერე პასუხად :დ
მადლობა დიდი შეფასებისთვის! ძალიან გამახარე! <3

ზუსტად აღნიშნე, რამდენადაც მძიმეა, იმდენად მსუბუქია. ალბათ მისი "სიცოტავეც" ამიტომ იყო საჭირო
<3

 


№13  offline წევრი Margo Tokyo

თ. ა.
მომეწონა ისტორია. დალაგებული ტექსტით და აზრით, გამართული და სასიამოვნოდ წასაკითხი. შინაარსიც საინტერესო.
ყველა ადამიანს აქვს თავისი გზა, რომელსაც ირჩევს, ან იძულებულია აირჩიოს, სხვა გზა რომ არ აქვს.
ყველაზე მეტად გიორგი დამენანა თუმცა საქციელს ვერ ვუწონებ. ნუ როგორც არის.
ივაზე მეტად გიორგის ვგულშემატკივრობდი და საბოლოოდ იმედი გამიცრუვდა სიკვდილი თვითმკვლელობით ალბათ არ ჯდებოდა სადღაც, ვინაიდან ის ძალიან ძლიერ პერსონაჟად მესახებოდა, ივაზე მეტადაც კი.
სიამოვნებით წავიკითხავდი კიდევ ახალს და საინტერესოს.
გელოდები!
წარმატებები!

ვეცდები ზუსტად ავხსნა ის, რისი თქმაც მინდა თვითმკვლელობის თემასთან დაკავშირებით.
ზოგადად, სადავო და ინდივიდუალური საკითხია... ათ ადამიანს რომ ჰკითხო, თვითმკვლელობა ყველაზე დიდი სიძლიერეა თუ სისუსტეო, ათივე ადამიანის აზრი გაიყოფა ორად, რადგან ვიღაცისთვის სიძლიერეა, ვიღაცისთვის სისუტე. რთულია ბოლომდე ჩაწვდე იმ ადამიანის სიღრმეს, რომელიც ამხელა ნაბიჯს დგამს ისე, რომ პროცესშიც კი არ ნანობს ჩადენილს. გიორგის პიროვნული სიძლიერე განაპირობა მიზანმა, რომელიც მარიამის დაკარგვის შემდეგ დაისახა. ეს იყო მისი მამოძრავებელი. რამდენიმე მომენტში აღნიშნა კიდეც, რომ მისი ახლანდელი სიცოცხლე უბრალოდ ხორციელი არსებობა იყო.
მე, როგორც გიორგის შემქმნელი, მთლიანად შევძვერი მის ტყავში და ვკითხე საკუთარ თავს, რას გააკეთებდა... იმ მომენტში, ყველაზე დიდ სიძლიერედ აღვიქვი მისი ნაბიჯი.
ამ პასუხით არ იფიქრო, რომ შენი აზრი ჩემთვის მიუღებელია! პირიქით, ვაფასებ განსხვავებულ დამოკიდებულებას, უბრალოდ ჩემი აზრიც გაგაცანი.
დიდი მადლობა შეფასებისთვის! მიხარია, რომ მოგეწონა და მიხარია, რომ დრო დაუთმე! <3

ჰებე
Margo Tokyo
Life is beautiful
მარგო მარგო ჩემო კარგო
ერთი კარგად შეგაქო
ჩემო ტურფა სანატრელო
ნაზო ია და ვარდო

ეს რა ისტო შეგვიქმენი
დაგვიხეთქა გულები
ერთ დღეს წიგნიც დაწერე და
ჩაიჯიბე ფულები..
:დდ
პს ჩემი უნიჭო ლექსია შენთვის მოძღვნილი მაგრამ გულიდან ამონაბერი სიტყვებით.

რაც შეეხება ისტორია ჩემთვის ისტორია გიორგი იყო და დამატებული მარიამი. ♥️
მართლა შემიყვარდა და რა ვქნა?
მოკლედ ძალიან ვისიამოვნე და ჩამრჩა გონებაში. ვიცი აუცილებლად დავიბრუნდები კიდევ ერთხელ ამ ისტორიას და იგივე სიამოვნებას მივიღებ. ♥️

ვაიმე! :DDDD ძააალიან ვიცინე, ძალიან :დდ
როგორც დაჩი იტყოდა, მაგარი სიგიჟე მოხოდე :დ <333 ისე მეცინება, თან მებედნიერება :D <33
უდიდესი მადლობა! სასწაულად მიხარია, როცა გულწრფელად მიზიარებენ ემოციებს და შენი სასწაული კომენტარებისთვის ასმაგად დიდი მადლობა! <3
ყველა მახსოვს! sunglasses
მიხარია, რომ მათი ამბავი უბრალოდ არ ჩაივლის და დაგამახსოვრდება! <3

ნია
სიტყვები ზედმეტია ამ ისტორიის აღსაწერად, უბრალოდ საოცრებაა. მთელი კითხვის პროცესი იყო ძალიან დიდი სიამოვნება და უამრავი ემოცია❤️❤️ როგორ მინდოდა ასეთი არეული ემოციებით სავსე ისტორიის წაკითხვა. ყველაფერი იყო, ბედნიერებაც და სევდაც, ტკივილიც და სიხარულიც, ძალიან ბევრი ადამიანური მომენტი და სისუსტე. ეკატერინაა ამის მაგალითი. ეგოისტი ადამიანის სახე, რომელიც სინანულში იცხოვრებს. ყოჩაღ და მადლობა რომ ასეთი საოცარი ისტორია შექმენი და მთელი ემოციები ჩადე❤️❤️

რა ვთქვა?!!! საოცარი გრძნობაა, როცა ასეთ კომენტარს კითხულობ! <3
მადლობა შენ, რომ ყველაფერი დაინახე, გაიაზრე და ასე ლამაზად გადმომეცი <3 heart_eyes

სტუმარი თეო
ძალიან მომეწონა

მიხარია <333 heart_eyes

ჰებე
ემოციებით სავსე იყო, ტკივილით და ცრემლებით გაჟღენთილი, ლამაზად წერ, მომეწონა.
მაგრააამ.
ვიტყვი რომ რაღაც დამაკლდა. ალბათ იმიტომ ისტორია მით უფრო მომწონს რაც უფრო დაწვრილებითაა აღწერილი მასში აღწერილი ამბავი.
ვერ ვიტყვი რომ შენი არ იყო დაწვრილებით, მაგრამ აი რაღაც დამაკლდა დდდ
არ მეყო, უფრო მეტი მინდოდა.

ყველაზე ემოციური გიორგის პერსონაჟის გააზრება იყო, მისი და მარიამის ამბავი, მიუხედავად იმისა რომ ასეთ დიდ ტკივილს და ემოციებს იწვებს, არ მეყო,
ნაკას და ივას ისტორიაც არ მეყო,
დდდ
საერთოდ არ მეყო,
თუმცა საბოლოოდ კმაყოფილი დავრჩი.
მადლობა.<3

ემოციებით სავსე იყო, ტკივილით და ცრემლებით გაჟღენთილი, ლამაზად წერ, მომეწონა.
მაგრააამ.
ვიტყვი რომ რაღაც დამაკლდა. ალბათ იმიტომ ისტორია მით უფრო მომწონს რაც უფრო დაწვრილებითაა აღწერილი მასში აღწერილი ამბავი.
ვერ ვიტყვი რომ შენი არ იყო დაწვრილებით, მაგრამ აი რაღაც დამაკლდა დდდ
არ მეყო, უფრო მეტი მინდოდა.

ყველაზე ემოციური გიორგის პერსონაჟის გააზრება იყო, მისი და მარიამის ამბავი, მიუხედავად იმისა რომ ასეთ დიდ ტკივილს და ემოციებს იწვებს, არ მეყო,
ნაკას და ივას ისტორიაც არ მეყო,
დდდ
საერთოდ არ მეყო,
თუმცა საბოლოოდ კმაყოფილი დავრჩი.
მადლობა.<3

რთულ საკითხს შეეხე :D
სიმართლე გითხრა, მეც მქონდა იმის განცდა, რომ ისტორია უფრო მეტ სივრცეს იმსახურებდა და რაღაცნაირად "ვკეტავდი", მაგრამ წერის პროცესიც "რენდომ" იყო ჩემთვის, უფრო კონკრეტულად რომ ვთქვა, ხასიათების მიხედვით, ყველა ნაწილი ცალ-ცალკე, ეპიზოდებადაა დაწერილი ნოუთებში და მინდოდა, რომ ეს 'სტილი' არ დაეკარგა ისტორიას.
რაღაცნაირად უფრო მერეალურება ასე.
შემეძლო უფრო დეტალურად აღმეწერა სიტუაციები, მაგრამ ვიფიქრე, რომ ასე ძალიან დავამძიმებდი ნაწერს და იმ სიმსუბუქისა და სიმძიმის სინთეზს დავკარგავდი, რომელიც თავიდანვე მოყვებოდა ისტორიას.
ძალიან დეტალურობა მჩვევია წერის დროს ზოგადად (პასუხშიც შეამჩნევდი :დდ) და ეს 'ნაკლი' რომ დაიჭირე, კარგია, იმიტომ, რომ ეს ისტორია რამდენადაც მძიმეა, იმდენად მსუბუქია.
უჰ, ცალკე ისტორია დაგიწერე პასუხად :დ
მადლობა დიდი შეფასებისთვის! ძალიან გამახარე! <3

ზუსტად აღნიშნე, რამდენადაც მძიმეა, იმდენად მსუბუქია. ალბათ მისი "სიცოტავეც" ამიტომ იყო საჭირო
<3

ნამდვილად <333 bowtie

 


№14 სტუმარი სტუმარი Eka

მეორედ გადავიკითხე ეს თავი. საოცრად ემოციური და საინტერესო თავგადასავალი იყო♥️♥️ გიორგის ნაბიჯი ისევ მის სიძლიერეს გამოხატავდა და ტავიდანვე ვიცოდი რომ ეს ასე იქნებოდა,ყოჩაღ მარგო ყოჩაღ♥️

 


№15  offline წევრი Life is beautiful

Margo Tokyo
Life is beautiful
მარგო მარგო ჩემო კარგო
ერთი კარგად შეგაქო
ჩემო ტურფა სანატრელო
ნაზო ია და ვარდო

ეს რა ისტო შეგვიქმენი
დაგვიხეთქა გულები
ერთ დღეს წიგნიც დაწერე და
ჩაიჯიბე ფულები..
:დდ
პს ჩემი უნიჭო ლექსია შენთვის მოძღვნილი მაგრამ გულიდან ამონაბერი სიტყვებით.

რაც შეეხება ისტორია ჩემთვის ისტორია გიორგი იყო და დამატებული მარიამი. ♥️
მართლა შემიყვარდა და რა ვქნა?
მოკლედ ძალიან ვისიამოვნე და ჩამრჩა გონებაში. ვიცი აუცილებლად დავიბრუნდები კიდევ ერთხელ ამ ისტორიას და იგივე სიამოვნებას მივიღებ. ♥️

ვაიმე! :DDDD ძააალიან ვიცინე, ძალიან :დდ
როგორც დაჩი იტყოდა, მაგარი სიგიჟე მოხოდე :დ <333 ისე მეცინება, თან მებედნიერება :D <33
უდიდესი მადლობა! სასწაულად მიხარია, როცა გულწრფელად მიზიარებენ ემოციებს და შენი სასწაული კომენტარებისთვის ასმაგად დიდი მადლობა! <3
ყველა მახსოვს! sunglasses
მიხარია, რომ მათი ამბავი უბრალოდ არ ჩაივლის და დაგამახსოვრდება! <3

ნია
სიტყვები ზედმეტია ამ ისტორიის აღსაწერად, უბრალოდ საოცრებაა. მთელი კითხვის პროცესი იყო ძალიან დიდი სიამოვნება და უამრავი ემოცია❤️❤️ როგორ მინდოდა ასეთი არეული ემოციებით სავსე ისტორიის წაკითხვა. ყველაფერი იყო, ბედნიერებაც და სევდაც, ტკივილიც და სიხარულიც, ძალიან ბევრი ადამიანური მომენტი და სისუსტე. ეკატერინაა ამის მაგალითი. ეგოისტი ადამიანის სახე, რომელიც სინანულში იცხოვრებს. ყოჩაღ და მადლობა რომ ასეთი საოცარი ისტორია შექმენი და მთელი ემოციები ჩადე❤️❤️

რა ვთქვა?!!! საოცარი გრძნობაა, როცა ასეთ კომენტარს კითხულობ! <3
მადლობა შენ, რომ ყველაფერი დაინახე, გაიაზრე და ასე ლამაზად გადმომეცი <3 heart_eyes

სტუმარი თეო
ძალიან მომეწონა

მიხარია <333 heart_eyes

ჰებე
ემოციებით სავსე იყო, ტკივილით და ცრემლებით გაჟღენთილი, ლამაზად წერ, მომეწონა.
მაგრააამ.
ვიტყვი რომ რაღაც დამაკლდა. ალბათ იმიტომ ისტორია მით უფრო მომწონს რაც უფრო დაწვრილებითაა აღწერილი მასში აღწერილი ამბავი.
ვერ ვიტყვი რომ შენი არ იყო დაწვრილებით, მაგრამ აი რაღაც დამაკლდა დდდ
არ მეყო, უფრო მეტი მინდოდა.

ყველაზე ემოციური გიორგის პერსონაჟის გააზრება იყო, მისი და მარიამის ამბავი, მიუხედავად იმისა რომ ასეთ დიდ ტკივილს და ემოციებს იწვებს, არ მეყო,
ნაკას და ივას ისტორიაც არ მეყო,
დდდ
საერთოდ არ მეყო,
თუმცა საბოლოოდ კმაყოფილი დავრჩი.
მადლობა.<3

ემოციებით სავსე იყო, ტკივილით და ცრემლებით გაჟღენთილი, ლამაზად წერ, მომეწონა.
მაგრააამ.
ვიტყვი რომ რაღაც დამაკლდა. ალბათ იმიტომ ისტორია მით უფრო მომწონს რაც უფრო დაწვრილებითაა აღწერილი მასში აღწერილი ამბავი.
ვერ ვიტყვი რომ შენი არ იყო დაწვრილებით, მაგრამ აი რაღაც დამაკლდა დდდ
არ მეყო, უფრო მეტი მინდოდა.

ყველაზე ემოციური გიორგის პერსონაჟის გააზრება იყო, მისი და მარიამის ამბავი, მიუხედავად იმისა რომ ასეთ დიდ ტკივილს და ემოციებს იწვებს, არ მეყო,
ნაკას და ივას ისტორიაც არ მეყო,
დდდ
საერთოდ არ მეყო,
თუმცა საბოლოოდ კმაყოფილი დავრჩი.
მადლობა.<3

რთულ საკითხს შეეხე :D
სიმართლე გითხრა, მეც მქონდა იმის განცდა, რომ ისტორია უფრო მეტ სივრცეს იმსახურებდა და რაღაცნაირად "ვკეტავდი", მაგრამ წერის პროცესიც "რენდომ" იყო ჩემთვის, უფრო კონკრეტულად რომ ვთქვა, ხასიათების მიხედვით, ყველა ნაწილი ცალ-ცალკე, ეპიზოდებადაა დაწერილი ნოუთებში და მინდოდა, რომ ეს 'სტილი' არ დაეკარგა ისტორიას.
რაღაცნაირად უფრო მერეალურება ასე.
შემეძლო უფრო დეტალურად აღმეწერა სიტუაციები, მაგრამ ვიფიქრე, რომ ასე ძალიან დავამძიმებდი ნაწერს და იმ სიმსუბუქისა და სიმძიმის სინთეზს დავკარგავდი, რომელიც თავიდანვე მოყვებოდა ისტორიას.
ძალიან დეტალურობა მჩვევია წერის დროს ზოგადად (პასუხშიც შეამჩნევდი :დდ) და ეს 'ნაკლი' რომ დაიჭირე, კარგია, იმიტომ, რომ ეს ისტორია რამდენადაც მძიმეა, იმდენად მსუბუქია.
უჰ, ცალკე ისტორია დაგიწერე პასუხად :დ
მადლობა დიდი შეფასებისთვის! ძალიან გამახარე! <3



ხო 90%ში მოხოდილი ვარ :დდდ
თუ იცინე შეუსრულებია მთავარი საქმე და ეგაა.
მესხიერებასთან სასტიკი ომი მაქ. მომენტალურად გამახსენდება რაღაცა ისტორია და წითხვა მშივდება.. :დ❤️
რთული ჩემი კომები რომ დაგავიწყდეს თავისთავად!
ნარცისი ვარ.... :დდდ
გელი ახლრბით და კარგებით❤️

 


№16  offline წევრი დუ სია

უკომენტაროდ, მაპატიე... სიტყვები არ მყოფნის იმდენად შემმუსვრელი და გასაოცარი ისტორიაა...
გეთაყვანები!

 


№17  offline წევრი duchi_duchi

ბევრი ცრემლი ვღვარე.დამენანა მარიამი და გიორგი ასეთი დასასრულისთვის.????მომწონს შენი ისტორიები უბრალოდ პატარებია ჩემთვის ძალიან.

 


№18  offline წევრი Margo Tokyo

დუ სია
უკომენტაროდ, მაპატიე... სიტყვები არ მყოფნის იმდენად შემმუსვრელი და გასაოცარი ისტორიაა...
გეთაყვანები!

მადლობა საოცარი შეფასებისთვის! heart_eyes

duchi_duchi
ბევრი ცრემლი ვღვარე.დამენანა მარიამი და გიორგი ასეთი დასასრულისთვის.????მომწონს შენი ისტორიები უბრალოდ პატარებია ჩემთვის ძალიან.

მიხარია, რომ მოგეწონა <3

 


№19  offline აქტიური მკითხველი Sofia-sofie

შეუდარებლად სასიამოვნო წასაკითხი იყო! მადლობა

 


№20  offline წევრი Margo Tokyo

Sofia-sofie
შეუდარებლად სასიამოვნო წასაკითხი იყო! მადლობა

როგორი სასიამოვნოა ასეთი შეფასების წაკითხვა <3 მადლობა!

 


№21  offline წევრი Ann Tius

გრამატიკულად გამართული, საინტერესო, ჩამთრევი ისტორია! ყოჩაღ!

 


№22  offline წევრი Margo Tokyo

Ann Tius
გრამატიკულად გამართული, საინტერესო, ჩამთრევი ისტორია! ყოჩაღ!

მიხარია, რომ ყველა მნიშვნელოვანი კრიტერიუმი დააკმაყოფილა bowtie დიდი მადლობა <3

 


№23  offline წევრი likuu_s

კარგი რა! გიორგიზე გული ძალიან დამწყდა, ბოლოს ცრემლები ვეღარ შევიკავე, ახლაც ემოციებში ვარ. მართლა ძალიან კარგი პერსონაჟია და მცირე მონაკვეთებიდანაც კი ჩანდა, როგორ უყვარდა მარიამი.

სიმართლე გითხრა, არ მეგონა ყველაფერი ასე მალე თუ გაირკვეოდა და დასრულდებოდა. ივას და ნაკას, რადგან წარსულშიც იცნიბდნენ ერთმანეთს და რაღაც მიზიდულობა ჰქონდათ, ველოდი რომ მალე იქნებოდნენ ერთად. მიუხედავად ყველაფრისა, ეს ორი მაინც დამაკლდა :(

ძალიან გამიხარდა, რომ არც ერთი დამნაშავე არ დარჩა ისე. ყველა ბოლოს იმას მიიღებს, რასაც იმსახურებს.

კარგი იყო, მართლა ძალიან კარგი იყო!

წესით, უფრო ადრე უნდა წამეკითხა, მაგრამ ვერ მოვახერხე, სამწუხაროდ.

ხო, იმედია მალე დაგვიბრუნდები ახალი მოთხრობით.

წარმატებები!<3

 


№24  offline წევრი Margo Tokyo

likuu_s
კარგი რა! გიორგიზე გული ძალიან დამწყდა, ბოლოს ცრემლები ვეღარ შევიკავე, ახლაც ემოციებში ვარ. მართლა ძალიან კარგი პერსონაჟია და მცირე მონაკვეთებიდანაც კი ჩანდა, როგორ უყვარდა მარიამი.

სიმართლე გითხრა, არ მეგონა ყველაფერი ასე მალე თუ გაირკვეოდა და დასრულდებოდა. ივას და ნაკას, რადგან წარსულშიც იცნიბდნენ ერთმანეთს და რაღაც მიზიდულობა ჰქონდათ, ველოდი რომ მალე იქნებოდნენ ერთად. მიუხედავად ყველაფრისა, ეს ორი მაინც დამაკლდა :(

ძალიან გამიხარდა, რომ არც ერთი დამნაშავე არ დარჩა ისე. ყველა ბოლოს იმას მიიღებს, რასაც იმსახურებს.

კარგი იყო, მართლა ძალიან კარგი იყო!

წესით, უფრო ადრე უნდა წამეკითხა, მაგრამ ვერ მოვახერხე, სამწუხაროდ.

ხო, იმედია მალე დაგვიბრუნდები ახალი მოთხრობით.

წარმატებები!<3

პირველ რიგში, ძალიან დიდი მადლობა ემოციების გაზიარებისთვის <33 გიორგი პერსონაჟი არ მინდოდა ყოფილიყო ტიპური, ვცადე, რომ განსაკუთრებულად საუკეთესო ვერსია შემექმნა, რომელსაც ავადმყოფურადაც კი უყვარდა ერთადერთი ადამიანი. მიუხედავად იმისა, რომ არ იმსახურებდა ასეთ დასასრულს, ვფიქრობ, მისი არჩევანი იყო. <3
რაც შეეხება მოვლენების სწრაფ განვითარებას - ყველაფერი გიორგიმ დაალაგა. მისმა დაბრუნებამ ააწყო პაზლი, რომელსაც წლების განმავლობაში ეჭიდებოდნენ.
ნაკას და ივას შესახებ ოდესმე დავწერ უფრო ვრცლად, მაგრამ როდის არ ვიცი. :დ მეც დამაკლდა მათი ურთიერთობა.
მადლობა კიდევ ერთხელ! heart_eyes

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent