შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

შავ-თეთრი გრძნობების ომი (9 თავი )


4-05-2021, 21:12
ავტორი თამარი აჩბა
ნანახია 3 056

მთელი ღამე თეთრად გაათენა არიანდამ. მზე აღმოსავლეთით, ცის შავ კაბადონს სითეთრეს ურევდა, ორგანიზმი რომ აუჯანყდა და დაძინება აიძულა. რეჟიმით გაღვიძებას მიჩვეულმა, ჩვეულ დროს ოდნავ შეიშმუშნა, მაგრამ დაღლილმა გონებამ მაინც ვერ შეძლო გამოფხიზლება. ძილიდან ვერ დახსნილისთვის დამახასიათრბელი კრუსუნით, სარკმელისაკენ იცვალა მხარი. ოდნავ გადაწეული ფარდიდან, კარგად ამოწვერილი მზე შემოპარულიყო. თბილი სხივებით მიეალერსა მის ლამაზ სახეს. სიბნელეს შეჩვეული თვალი, მკვეთრი განათების გამო მჭიდროდ შეკრა და შუბლი შეჭმუხნა. ნელ-ნელა შეეჩვია სინათლეს და მშვიდად ძილი განაგრძო. სიკეთეს და სითათუთეს ასხივებდა მისი თეთრი, ლამაზი ნაკვთებით შემკული სახე. პატარა ცხვირი და ქუთუთოები მკრთალად ასწითლებოდა. უთუოდ, ღამით ტირილის ნაკვალევი უნდა ყოფილიყო... პატარა ბავშვივით უცოდველი და გულრწფელი იყო მძინარი არიანდა. საბედისწეროდ ლამაზი...
სამზარეულოში, დასავლეთის კედელზე, რამდენიმე დეკორატიულ თეფშთან და სურათთან ერთად დაკიდებული საათის ისრების მდებარეობა, ათი საათის შესრულებას აუწყებდა. დადუნა გაშლილ სუფრასთან დამჯდარიყო და კარში შვილის გამოჩენას ელოდა. არიდასთვის განკუთვნილი ცარიელი სკამიდან მზერა საათისკენ გადაიტანა. ისრებს რომ შეხედა, გული აღარ დაუდგა. ისედაც რამდენჯერმე მოიფიქრა და გადაიფიქრა მის საძინებელში შესვლა. მიუხედავად იმისა, დასვენების დღეებში არიანდა ყოველთვის გვიან იღვიძებდა და ეს დადუნამაც იცოდა, ახლა რატომღაც ვერ ისვენებდა. თვალის უპეები ჩაშავებოდა. როგორც ჩანს მასაც თეთრად გაეთენებია. ალბაც ყველაზე სწორი ნათქვამია დედის გული შვილის გასაჭირს ყოველთვის გრძნობსო. დადუნას გულიც ასე იყო. ბოლო დროს კი, განსაკუთრებულად აეკვიატებოდა ხოლმე მასზე დარდი . წინა ღამით კი, მასზე ფიქრს თავისი დაუფიქრებელი სიტყვების სინანულიც დაემატა...
ფრთხილად შეაღო არიდას საძინებლის კარი და ფეხაკრეფით მივიდა საწოლთან. თბილი მზერით დახედა საამაყო შვილს და გვერდით ჩამოუჯდა. ბუმბულის სიმსუბუქით ეფერებოდა თმებზე, სახეზე, ნაშრომ, მაგრამ მაინც ფაფუკ, თლილ ხელებზე. ღიმილით დააცქერდა მარცხენა მხარეს ლავიწთან ახლოს, განსაკუთრებულ ნიშანს- სამი, მოზრდილი ზომის ხალისაგან შეკრულ სამკუთხედს. მის ფითქინა კანზე, სხვა მრავალ პატარ-პატარა ხალთან ერთად, ეს სამკუთხედი ისე თვალნათლივ მოსჩანდა, როგორც მოწმენდილ ცაზე კაშკაშა ვარსკვლავები. არიდამ ძილშიც იგრძნო სითბოთი და სიყვარულით გაჯერებული მზერა. ნელ-ნელა გაახილა თვალი და მომღიმარ ზუსტად თავისნაირ, შავ სფეროებს გადააწყდა. თავადაც გაუღიმა და პატარა ბავშვივით გაშალა ხელები ჩასახუტებლად. ქალიც წამსვე დაიხარ. მკლავებ შემოხვია შვილს.

- დედიკო. ჩემო დედიკო ! - აბუტბუტდა ნამძინარევი ხმით. - რომ იცოდე, როგორ მიყვარხარ !
- ვიცი, ჩემო სიცოცხლე !
- არ იცი ! შენ ხარ ჩემი ერთადერთი ყველაზე საიმედო ადამინი დედამიწის ზურგზე. შენზე ძვირფასი არავინ მყავს დე. ჩემი ძალა ხარ და ეს არ დაგავიწყდეს ! - ესაუბრებოდა და გაჭაღარავებულ თმებზე ეალერსებოდა ქალს.
- გუშინდელ სიტყვებზე მიმანიშნებ ხო ? - სინანულით ამოილაპარაკა დადუნამ.
-არა ! უბრალოდ მინდა იცოდე და სულ გახსოვდეს !
- კი. ისევ მიბრაზდები.
- მე ვერ ვბარზდები დე, ხომ იცი ?! - ლოყაზე ხმაურიანად აკოცა ნაღვლიან ქალს. - დადუ, თმები შეიღებე რა ! - უცებ წამოიყვირა და კვლავ გაახსენა საკითხი, რომლზეც მთელი ათი წლის განმავლობაში ეჩიჩინებოდა.
- არიანდა ამირეჯიბო, ახლა გინდა გუშინდელი ჩემი სიტყვები ამ გზით გამომასყიდინო ? - წელში გასწორდა დადუნა და ლამაზ, თეთრ სახეზე ღიმილი აუთამაშდა. - მამაშენის ასლი ხარ ! - წამოცდა და წამსვე ენაზე იკბინა. ბოლო სიტყვები თითქოს ვერ გაიგონა არიდამ.
- ეგ რა შუაშია დედიკო ? - ისევ მხიარული ხმით განაგრძო- უბრალოდ მინდა ძალიან ძალიან ლამაზი იყო ! - საწოლიდან წამოხტა და ხალათი მოიცვა.
- საღებავის გარეშე არ ვარ ? - მიუხვდა შვილს წაყრუებას მიზეზს. არიდამ ამ სიტყვებზე გამოყოლით არ ისურვა ბედნიერი დილის გაფუჭება. დადუნაც წამოდგა და თმებზე თეატრალურად გადაისვა ხელი.
- შენ, ყოველთვის ყველაზე ლამაზი ხარ, მაგრამ მაინც მოგიხდებოდა ფერის შეცვლა.
- ტყუილად ცდილობ! - თვალები დაუწვრილა ქალმა. - რაღადროს ჩემი პრანჭვაა ! - ხელი აიქნია და არიდას საწოლის გასწორება დაიწყო.
- მერე მეტყვი ჯიუტი ვის დაემგვანეო ! - ბუზღუნით ჩაილაპარაკა გოგომ. გაეხუმრა, მაგრამ გულის სიღრმეში სულ სხვა სიტყვების თქმა სურდა. უნდოდა ისევ ისეთი დედა დაენახა, როგორიც წლების წინ იყო. მუდამ მომცინარი. საღამოთი, ქმრის სასახურიდან დაბრუნებამდე საგულდაგულოდ რომ მოიწესრიგებდა ისედაც მშვენიერ გარეგნობას. ქუჩაში მიმავალი მზესავით, რომ ანათებდა და ყველას ყურადღებასას იქცევდა. პატარა არიანდაც ხელს ჩაკიდებდა და ამაყად მიცუნცულებდა მის გვერდით. ახლა კი ყველა სიხივი ჩამქრალიყო მასში. გარეთ გასვლასაც ერიდებოდა. ბოლოს მასთან ერთად საავადმყოფოში იყო არიდა და სიამაყის ნაცვლად შიშით მიაბიჯებდა, ვაიდა ცუდი რამ მითხრან და ბოლო იმედი დავკარგოვო. ამჯერად საბოლოო იმედის დასაკარგავი არ უთქვამთ, მაგრამ ის კი უთხრეს, თუ გარკვეულ დროში ვერ მოახერხებდა საჭირო კვლევებისა და მკურნალობის ჩატარებას არავინ იცოდა, რა შედეგი დადგებოდა. ასე გაუფერულდა არიანდას საამაყო დედა, დროსა და დარდში. იმ დადუნასგან თითქმის აღარაფერი დარჩრენილიყო, მისი შავი თვალების გარდა, რომლებიც ყველაფრის მიუხედავად მაინც უწინდებურად ანათებდნენ. სწორედ ეს თვალები იყო, არიდას იმედი. იმედი იმისა რომ ეს თვალები კიდევ მრავალი წლის მანძილზე შეხედავდა განუსაზღვრელი სითბოთი და სიყვარულით. თუნდაც სევდით, მაგრამ მთვარი იყო მისთვის ეცქირა...
- არიდა ! - გაუბედავად დაუძახა სააბაზანოსკენ წასულს. ისიც შემობრუნდა და კარის ჩარჩოს მიეყრდნო. - რაღაც უნდა გკითხო.
- გისმენთ გოგოჭურის ქალო ! - კითხვის მოლოდინში ინტერესიანი გამომეტყველება მიიღო.
- არავინ მოგწონს ? - უეცრად ჰკითხა ქალმა.
- დედა, ეს კითხვა რამ გაგახსენა ?- გულრწფელად გაოცდა არიდა.
-რავიცი დედიკო, უკვე გაიზარდე. უფრო დამშვენდი. შენს ასაკში ბუნებრივია ვინმე მოსწონდეთ. ვინმეს ხვდებოდნენ... - მხრები აიჩეჩა ქალმა.
- ვაიმე დადუ ! როდი აქეთ გახდი შენ ასეთი თანამედროვე ? - გაეცინა არიდას.
- თმას თუ არ ვიღება იმას არ ნიშნავს, რომ ძველმოდური ვარ ! - დამტუქსავი ხმით უთხრა. - მინდა ღირსეული ადამიანი იპოვო, რომელიც შეძლებს შენს გაბედნიერებას და რაც მთავარია არ მინდა რაიმე დამიმალო.
- დადუ სახლიდან მაგდებ ? - გადაიკისკისა გოგომ. - მერე შენ ჩემს გარეშე გაძლებ ?
- თუ მეცოდინება, რომ შენ ბედნიერი ხარ და კარგად ხარ გავძლებ. მთავარია, შენს თვალებში სიხარულს ვხედავდე და ყველაფერს გავუზლებ. ოღონდ არაფერი დამიმალო დედიკო. -ისევ გაიმეორა ქალმა.
- არაფერს გიმალავ დადუ ! არავინ მომწონს ! - უპასუხა თუ არა იმწამს სინდისის ქენჯნა იგრძნო. თითქოს მოატყუა... მაგრამ რა ? განა იყო ვინმე, ვინც მოსწონდა? - არა, მაინც რამ გაგახსენა ეგ ?
- თუ ვინმე გამოჩნდება აუცილებლად მითხარი ! - კითხვას თავი აარიდა დადუნამ. ვერ უთხრა, რომ ამ ბოლოს ათასი აზრი და საკითხი უტრიალებდა თავში, რაზეც მასთან საუბარი სურდა. ვერ შეძლებდა აეხსნა რატომ, როგორ მოვიდა ეს დარდი დედის გულში ასე არსაიდან...
- კარგი ! - მტკიცედ დაეთანხმა. - დადუ, ყავა გამიკეთე რა ! მალე მოვწესრიგდები. მერე ლუკასთან წავალ საავადმყოფოში.
- ჯერ ისაუზმე. ყავას ლენა გაგიკეთებს, კიბეებზე მოკაკუნობს უკვე. ერთ დღესაც იმ „ფრანცუსკებს“ გადავუყრი ! - სიცილით უპასუხა და საწოლის გასწორება განაგრძო.


გაჩერებაზე, ნარინჯისფერ სკამზე იჯდა. ხელები გვერდითა სკამებზე ჩამოეყრდნო და მიწაზე მოფხაკურე ფეხებს დასჩერებოდა. ჩაფიქრებული, ბაღის მოსწავლესავით მორიგეობით უხახუნებდა ტერფებს ასფალტს. თვიდან ვერაფრით ამოიგდო ვერც წინა ღამის გადათენების მიზეზი და ვერც დედის მოულოდნელი შეკითხვა. თავისი პასუხიც აფიქრებდა. იქნებ ვერ უპასუხა სწორად? იქნებ უნებურად ტყუილი გამოუვიდა? მაგრამ, გამოუცდელი გოგო, საკუთარ გრძნობებში რომ არ იყო გარკვეული, დედას ამას ვერ აუხსნიდა. ვერ იპოვიდა ამ მდგომარეობის სწორად ასახსნელად საჭირო სიტყვებსა და ძალას. ერთადერთი რაზეც დარწმუნებით წუხდა იყო, დათა არაბულის, უბრალოდ როგორც ერთ-ერთი ადამინის შესახებ რომ არ უთხრა დედას. თითქოსდა აქაც არაფერი სადარდელი. ბევრი ადამიანი იყო მის ისრგვლივ ვისზეც დადუნამ არ იცოდა, მაგრამ შინაგანად მაინც აწუხებდა მასზე არ თქმის ფაქტი. ასე არეულ-დარეულმა ნაცნობ სამარშუტო ტაქსს დალანდა და ვიდრე მოუახლოვდებოდა მანამ წამოხტა ფეხზე.

- დილამშვიდობის, ლადო ბიძია ! - ცქრიალით მიესალმა და გვერდით დაუსკუპტა.
- დილამშვიდობის, მშვენიერო არიანდა ! რამდენიმე დღეა არ გამოჩენილხარ. ასე უნდა მოხუცების დავიწყება ? - მზრუნველი ტონით დატუქსა უკვე მეგობრად ქცეულმა მარშუტკის მძღოლმა არიდა.
-რას ამბობ ლადო ბიძია , თქვენდა მოხუცი ? ჭაღარაც კი არ გაქვთ. - მხიარულად გადაიკისკისა, ბოლო წუთამდე დანაღვლიანებულმა გოგომ. ეს საუკეთესო თვისება ჰქონდა არიდას. დეპრესია, პრობლემებზე ჩაციკლვა და წუწუნი არ ახასიათებდა. ყოველთვის ყველაფერში პოულობდა ისეთს, რაც ოპტიმიზმის საშუალებას აძლევდა.
- თმებს ვიღებავ და იმიტომ ! - მტკიცედ უპასუხა კაცმა. ისედაც ფართო თვალები სულ დაჭყიტა გოგონამ და შემფასებლურად შეათვალიერა კაცის თმები. ლადოს უნდოდა ცოტახანს მაინც გაეტანა ტყუილი, მაგრამ დიდ შავ თვალებს ისე აფახურებდა არიდა სიცილი ვერ შეიკავა. - დაიჯერე, ჩემო გოგო ?! - ისევ ახარხარდა კაცი. - მგონი უკანა რიგებშიც დაიჯერეს.- სწრაფიმზერა მოავლო დანარჩენ მგზავრებს .
- მერე მასეთი რამეები ჩუმად მითხარით ხოლმე. - სიცილით გადაუჩურჩულა არიდამ.
-რომ იცოდე, როგორ მიხალისებ დილას ჩემო მშვენიერო. რამდეიმე დღე, რომ არ გამოჩნდი ვინერვიულე კიდეც. მიდი შენი ნომერი ჩამიწერე - ჟილეტის მარცხენა გულის ჯიბიდან კლავიატურიანი ტელეფონი ამოაძვრინა და არიდას გაუწოდა. - დილიდით გაჩერებაზე თუ არ დამხვდები დაგირეკავ და დავწყნარდები. - არიდამაც გამოართვა და კლავიატურის ჩხაკუნს მოჰყვა. - შენ ახლა გულში გეცინება, ამ თაამედროვე ეპოქაში ეს ტელეფონი სად იპოვაო ხო ?
- არა, რატო ? - გადაბრუნ-გადმოაბრუნა ძველებური საკამოდ მძიმე აპარატი და მონდომებით შეაქო. - მშვენიერი ტელეფონია !
- გეცინება, გეცინება და თავს ნუ იკავებ ნაოჭები გაგიჩნდება. - ისევ აფხუკუნდა კაცი და არიდაც აიყოლა. - სიმართლე გითხრა ვერ ვუგებ იმ ტელეფონებს. ჯერ რამხელაა. ჯიბეში ვერ ჩაიდებ კაცი წესიერად. მე კიდე გულის ჯიბის გარდა ტეკეფონს არსად ვიდებ. ვიბრაციით ვხვდები, რომ მირეკავენ თორე ყურშიც აღაც მესმის წესიერად ამ ხმაურიაი ქუჩების გადამკიდე. ხოდა მაგ, რომ აქ ჩავიდო - გულის მხარეს დაიდო ხელი. - არ ჩამეტევა და მატორის შესამოწმებლად, რომ გადავეკიდები „კაპოტზე“ კიც ჩამივარდება შიგნით.
- მერე არ გაიყოლოთ აქ დადევით ხოლმე - ხელი ავტომობილის „ტორბედოზე“, ტელეფონის განსათვასებელზე დაუდო.
- სადღა მაქვს მე მაგდენი დადევი აიღეს თავი. რომ დავდო დამრჩება კიდეც. თან ის თითების სმა რომ უნდა ... ერთხელ ჩემს შვილიშვილს ვთხოვე მასწავლეთქო. ექვსი წლისაა. წარმოგიდგენია მაგის სასწავლი, რომ გამიხდება საქმე. ეცადა ბავშვი ტყუილს ვერ ვიტყვი, მარა უნიჭო აღმოვჩნდი ჩემო მშვენიერო. იმ დღს საბოლოოდ დავკარგე მაგ რაღაცასთან ურთიერთობის იმედი და ორმცდაათი ლარი სწავლების საფასური. - ყურებამდის გაღიმებული უსმენდა არიანდა უშუალობითა და სითბოთი ალაპარაკებულ კაცს.
- წარმოგიდგენიათ იმ დღეს, რომ იმედი არ დაგეკარგათ, მერე რამდენ ორმოცდაათ ლარს დაკარგავდით ყოველი ახალის სწავლის საფასურში ? - ძალიან სერიოზული ტონით გაეპასუხა არიდა.
- აა, დამცინი ხო ? აიტ, შე ეშმაკო ! - თითი დაუქნია გამხიარულებულმა კაცმა და ცხვირზე უჩქმიტა.
- ერთ დღესაც შენი მგზავრები შუა გზაში ჩამაგდებენ, მძღოლს ყურადღებას აფანტინებო.
- მეც ჩამოგყვები ! - ისვე ჩუმად აფხუკუნდნენ.
მხიარული საუბრის შემდეგ ლადო ტრადიციულად ჩაეკითხა განვლილ დღეებზე და არიდაც დეტალურად მოუყვა მომხდარს უფროს მეგობარს. ერთ თვეზე მეტი იყო გასული მათი დამეგობრებიდან და ამ დროის განმავლობაში თითქმის ყველაფერი იცოდა ლადომ არიდაზე. კეთილი გამომეტყველების კაცმა თავისი გულღია, თბილი დამოკიდებულებით მალე დაიმსახურა გოგონას ნდობა. არიდასაც განსაკუთრებულად მოსწონდა მასთან საუბარი. თითქოს ერთგვარი განტვირთვაც იყო. არც ტუქსავდა და არც საყვედურობდა. უბრალოდ რჩევებს აძლევდა და დახმარებასაც სთავაზობდა თუ დასჭირდებოდა. უყვებოდა ყველაფერს, რაზეც სხვასთან არ ისაუბრებდა და სიმსუბუქეს გრძნობდა. ლადოც ყურადღები უსმენდა მოჭიკჭიკე ქალს. იყო საკითხები რაზეც თავის აზრს ეუბნებოდა და იყო საკითხები რაზეც კრინტსაც არ ძრავდა. განსაკუთრებით დათაზე და მიხეილზე არ ეძიებოდა... ისედაც მწირი დიალოგი ჰქონდათ მათზე. არიდა ერიდებოდა ამ ორი ადამინის ხშირას ხსენებას. ლადოც, თითქოს მომენტს ელოდა, როდესაც თავად არიდა ჰკითხავდა მათზე აზრს. იმ დღის, საუბრის ნაყოფიერება კი ანდროსთან აუცილებელი შეხვედრის დარწმუნებაში გამოიხატებოდა. ბევრი კი იუარა გოგომ, ვერ ვნახავ რისხვას დამაყრისო, მაგრამ მაინც მოახერხა ლადომ მისი დაყოლიება. – „ ამ ქვეყნად დედმამისშვილზე ძვირფასი არავინაა ჩემო გოგო. რაც არ უნდა დააშავოს, ის მაინც ჩვენი სისხლის მოზიარე რჩება და ჩვენ ეს ფაქტი უპირობოდ მის სიყვარულს გვავალდებულებს. შეიძლება ამ სიყვარულს ზოგჯერ ვერ გამოვხატავთ, ან არასწორად გამოვხატავთ, ან სულაც ჩვენებურად გამოვხატავთ, მაგრამ ეს მათში ეჭვის შეტანი საბაბს არ უნდა გვაძლევდეს. უამრავი ძვირფასი ადამინაი არსებობს ჩვენს ცხოვრებაში- მეუღლე, შილები, მშობლები და ა.შ. მაგრამ დედმამისშვილი ყველასგან განსაკუთრებულუია. განსაკუთრებულად გვტკივა...“ - იყო კაცის სიტყვები მას შემდეგ რაც არიდამ ანდროსთან ვიზიტის შესახებ მოუყვა და ეს სიტყვები გონებაში უტრიალებდა, ვიდრე ლუკასთან პალატაში შევიდოდა. მიხვდა, რომ კაცმა ყოველივე ეს ძმისადმი საკუთარი დამოკიდებულების გადასახედად უთრხრა და უფრო მეტად ანდროს დამოკიდებულების ახსნა სცადა. . თითქოს ცდილობდა ანდროს ქმედებების უკან ის დაენახვებია, რასაც არიდა ვერ ხედავდა... ამ მოკლე ხანში ლადო არიდასთვის უდაბნოში ნაპოვნი წყალივით გახდა... მასთან საუბრაი ისეთივე შვებას ჰგვრიდა მის შინაგან სამყაროს, როგორც სიცხისაგან გათანგულ სხეულს თუნდაც ერთი ყლუპი გრილი წყალი...
***
- სძინავს ? - ჩურჩულით იკითხა პალატაში შესულმა და ქეთის გვერდით მიუჯდა.

- ხო. ახლახანს დაეძინა.- ფართოდ გაუღიმა ქალმა.

- მიხარია ისევ გაღიმებულს რომ გხედავ ! - ფეხაკრეფით მივიდა ქეთიმდე და გვერდით დაუჯდა.

- შენი დამსახურებით. - მხრებზე მოეხვია და თავისკენ მიიზიდა ქეთიმ. - არიდა რომ იცოდე... - მადლიერი ხმაში განაგრძო, მაგრამ არიდამ შეაწყვეტია.

- ქეთი, ახლა ისევ არ დაიწყო თორემ გავიქცევი. მთავრია ლუკა კარგადაა სხვა რამის გაგონება აღარ მინდა. - ისე მკაცრად თქვა, ქეთიც უმალ დაეთანხმა.

- კარგი. ამაზე ჩუმად ვარ მაგრამ... - სახე სასაცილოდ დამანჭა ქალმა და დაფიქრდა ღირდა ახლა ეკითხა თუ არა. მაინც ვერ მითმინა. - არიდა, რომ არ გკითხო მოვკვდები. ისედაც მთელი ღამეა ხან მაგაზე ვფიქრობ ხან ლუკაზე.

- რა იყო ? - უცებ ვერ მიხვდა რას გულისხმობდა

- რა ერქვა გუშინ თქვენს საქციელს? არა, უფრო სწორად იმ ბიჭის საქციელს ? არა, შენგანაც გამიკვირდა... მოკლედ ვერ ჩამოვყალიბდი ჯერ, რომელმა უფრო გამაოცეთ.

- რა საქციელს, ან ვინ ბიჭის ? - გაიკვირვა და მაისურის ბოლოს დაუწყო წვალება.

- არიდა ! - დამტუქსავად წარმოთქვა მისი სახელი. - მშვენივრად მიხვდი ვისაც და შეეშვი მაგ მაისურს, დახევ. - მაისურს ეძგერა და ხელიდან გამოაცალა.

- არაფერი. სახლში წამიყვანა.

- არიანდა, - თვალებმოჭუტულმა დაიწყო და ჩაახველების შემდეგ განაგრძო. - სხვა შენს თაყვანისმცემლებზე რომ არაფერი ვთქვა, ზურათი დავიწყებ. ზუსტად ოთხი წელია იცნობ. იცი, რომ კარგი ბიჭია და შენს მიმართ მხოლოდ წრფელი მოწონება, პატივისცემა ამოძრავებს. არ გაწუხებს, თვალში არ გეჩხირება და ახლა მითხარი რამდენჯერ მჯდარხარ მის მანქანაში ? - არცერთხელ. თანაც ერთხელ თქმით კი არა დ გაუჩერებლად თხოვნით, „გვიანია ტაქსით ვერ გაგიშვბ“ „უბრალოდ მეგობრულად არიდა რა დასავდება“ და ვინ იცის, როგორ არ გეხვეწებოდა ხოლმე და შენ ჩაჯექი კი არა ახლოსაც არ გაეკარე მის ავტომობილს და ამის შემდეგ უცებ ჩნდება ბიჭი, რომელსაც წესიერად არ იცნობ. ეს ბიჭი აიგნორებს ზურას ნათქვამს და კი არ გეკითხება პირდაპირ გიბრძანებს წაყვე. შენც ასე უხმოდ, ბაკუნით მიყვები უკან და ამის შემდეგ არაფერიო კიდევ თუ მეტყვი, არ ვიცი რას ვიზამ. - ქეთიმ, გაცხარებულმა ჩამოაყალიბა სათქმელი და მომლოდინედ მიაჩერდა სახე არეულ გოგოს. - არიდა ვინ არის ეგ ბიჭი შენთვის?

- არვიცი ! - გულრწფელად უპასუხა დაბნეულმა. - მართლა არ ვიცი ქეთი. ასე არსაიდან გაჩნდა და გონებაში შემიძვრა. ჩემი დალაგებული, სწორხაზოვანი ჩვევები სადღაც მოიშინა... მასთან ვერაფერს ვერ ვაკეთებ ისე, როგორც აქამდე, როგორც სხვასთან... დაბნეული ვარ და მგონი მის გამო დღეს დედაც მოვატყუე ...

- არიდა, მოგწონს ? - დაყვავებული ხმით ჰკითხა გაურკვევლობაში ჩავარდნილს.

- არ ვიცი. ან როგორ უნდა მომწონდეს წესიერად არც კი ვიცნობ. სულ რამდენჯერმე შევხვდით. თან რაღაცნაირად უცნაური ადამიანია. ზოგჯერ ისე იქცევა ვერ ვხსნი, ვერ ვხვდები მის სიტყვებს მისი ქცევის მიზეზებს. - გულახდილად გაანდო თავისი განცდები დედასავით მზრუნველ ქალს. - ვერც ჩემი თავისთვის ამიხსნია რა დამოკიდებულება მაქვს მის მიმართ.

- ახლა მეც ავირიე ! არადა წუხელ თითქოს რაღაცეები დავალაგე თავში. -ამოიოხრა ქალმა. - ანუ იცნობ და არც იცნობ. მოგწონს და არც მოგწონს.

- მგონი მასეა !

- რომ არ გიცნობდე ვიფიქრებ მხოლოდ მისმა გარეგნობამ მოხიბლაო, მაგრამ ზუსტად ვიცი ეგ უკანასკნელია რასაც ადამიანში უყურებ. - ცოტახანს ორივე ჩაფიქრდა. - არიდა, - კვლავ ქეთიმ განაგრძო და მთელი ტანით მისკენ შებრუნდა - იქნებ უბრალოდ მართლა მისმა გარეგნობამ გაგიტაცა და ამიტომ ხარ ასეთი არეული. ძალიან სიმპატიურია. წარმოსადეგი. არც უფულობას უჩივის და არც დახვეწილ მანერებს. შენც პატარა გოგო ხარ და შენს ასაკში მსგავსი გატაცებები ბუნებრივია. რავიცი მგონი დასაშვები ვარიანტია. - მხრები აიჩეჩა ქეთიმ.

- კარგი, რა ქეთი ! მაგ კრიტერიუმებს ზურაც აკმაყოფილებს მაგრამ... - ღრმად ამოისუნთქა. - ერთადერთი რაწ წესიერად ვიცი მასში მისი თვალებია. დაკვირბევით არც შემიხედავს არც მის გარეგნობაზე, არც მანერებზე და მითუმეტეს მისი ქონება სულ არ მადარდებს.

- თუ თვალები იცი, ეგეც საკმარისია ! - დაასკვნა ვახოზე შეყვარებულმა ქეთიმ და სკამის საზურგეს მიეყრდნო. - მისგან, გრძნობ რაიმეს?

- არ ვიცი !

- ახლა ნამდვილად გადავირევი ! - ფეხზე წამოხტა და ისეთ ხმაზე დაიყვირა ქალმა მძინარე ლუკაც კი შეიშმუშნა . - ზურას პირველივე წამიდან მიუხვდი და მაგასთან რა ვერ გაგირკვევია?

- საერთოდ არ გავს ზურას და საერთოდ არავის გავს ვისაც კი დღემდე შევხვედრივარ.

- განსხვავებულია და იმიტომ მოგეწონა?

- არ ვიცი მომწონს თუ არა, მაგრამ მასთან ჩემგან დამოუკიდებელი კავშირი, რომ მაქვს მაგ ნამდვილად ვიცი. მისი დანახვის პირველივე წამიდან მივხვდი.

- რას ხედავ მის თვალებში არიდა ?

- სიცივეს და სითბოს ერთდროულად. მაფრთხობს, მაშინებს თითქოს მაფრთხილებს მოვერიდო და ამავედროს წარმოუნგენლად მიზიდავს. მათში იმედს, ნდობას ვხედავ. ძალიან შავი თვალები აქვს ქეთი.

- შენზე მეტად შავი? - გაეღიმა ქალს.

- კი. მეტად შავი. საერთოდ ვერაფერს რომ ვერ დაინახავს მათში ადამიანი ისეთი, მაგრამ მე დავინახე. უკუნით ბნელშიც კი შემიძლია მათი დანახვა და ეს ყველაფერი ისე მაშინებს შეიძლება გავგიჟდე. არ მინდა ასე ვიყო. ვერ ვეგუები ჩემს ცხოვრებაში მის შემოჭრას მით უფრო, როცა მისი ჩემდამი დამოკიდებულების შესახებ არაფერი ვიცი. - ის წუხილი გაანდო რაც ამხნის მანძილზე გონებაში ჰქონდა მიჩქმალული და რის გამოც წინა ღამით ცრხარე ცრემლით იტირა პატარა, გამოუცდელმა,კეთილმა გოგომ.

- ჩემო პატარა. - გულზე მთელი ძალით მიიკრა ქეთიმ და თავზე აკოცა. - არც კი ვიცი, რა გითხრა, რა გირჩიო. არ არის მარტივი. ახლა ყველაზე მთავარია შენი გულის ხმას მოუსმინო. გული არასდროს ცდება დამიჯერე. მთავარია მისი ამოძახილი სწორად გაიგო, სწორად მიუხვვდე წადილს.

- სავახშმოდ წასვლა შემომთავაზა. იქ გავიცნოთ უკეთ ერთმანეთიო ! - მორიდებით ამოთქვა არიდამ და ქეთის ახედა.

- სავახშმოდ თუ პაემანზე ?

- ჩვენი დახმარებისთვის მადლობის ნაცვალ ვახშამზე.

- როგორც წესი, ბიჭი რომ გოგოს ვახშამზე პატიჟებს და ის მისი მეგობარი არ არის პაემანი ჰქვია. რა მიზეზიც არ უნდა დაურთოს ამას. - განუმარტა ქეთიმ. - თანაც სამადლობელად შენ და ჩვენ გვაქვს საქმე და ვახშამზე ის გპატიჟებს? - თვალები მოწკურა ქალმა.

- ხო ასე გამოვიდა. ვფიქრონ არ წავალ.

- და რატომ ? გგონია თუ დაიმალები და გაიქცევი რაიმე შეიცვლება?

- ქეთი, მეშინია.

- უნდა გაიზარდო არიდა ! უკვე დროა, მაგრამ შენ თუ მუდამ ირგვლივ აშენებული კედლებით ივლი და არავის შემოუშვებ შიგნით ვერ მოახერხებ.

- მეშინია, რომ ისევ მატკენენ. ისევ იმედს გამიცრუებენ. მეშინია, რომ ბავშვობის ამ ტრავმას ვერასოდეს დავაღწევ თავს...

- შენ ყველაზე მეტად მიტოვების გეშინია...

- ხო. ვერ გადავიტან კიდევ ერთმა საყვარელმა ადამიანმა, რომ მიმატოვოს. მოვკვდები... ამიტომ არ მინდა ბევრი მყავდეს ასეთი... - თვალები აემღვრა გოგოს.

- წინასწარ მაგ შიშით ვერ იცხოვრებ, ჩემო პატარა - თმაზე მზრუნველად გადაუსვა ხელი. - ცხოვრება ასეთია- გვიყვარს, გვძულს, გვიხარია, ვეიმედებით, ვტკენთ, ვტოვებთ, ბედნიერნი ვართ... ვუყვარვართ, იმედს გვაძლევენ, ვეხმარებიან, გვტობენ, გვიკვდებიან, გვტკენენ, გვატირებენ, ვძულვართ, უბედურნი ვართ ... კიდევ სხვა ბევრი რამ ხდება ჩვენს ირგვლივ და ჩვენ ეს აუცილებლად უნდა გავიაროთ. სხვანაირად შეუძლებელია არიდა. სხვანაირად ვერ ჩამოვყალიბდებით. ვერც გავძლიერდებით. ყოველი განვლილი დღე, ყოველი გამოვლილი განსაცდელი ერთად იკრიბება და ქმნის ჩვენს პიროვნებას. ჩვენი ცხოვრება პატარ-პატარა ნაწილაკებისგან შედგება და ეს ნაწილაკები სხვადასხვა გრძნობით, მოგონებითა და ემოციით არის გაჯერებული. ყველაფერს აქვს თავისი მიზეზი და შედეგი. თუნდაც მე, ლუკას გამო ეს ტანჯვა უნდა გამევლო. უკეთესი დედა, რომ გავხდე. უფრო დაკვირვებული, უფრო ფრთხილი.მეტი დრო გავატარო მასთან და მეტი სიყვარული გამოვხატო... შენ გგონია, მარტო ისაა ტანჯვა რასაც შენ დღეს გადიხარ? არა ჩემო გოგო. მართალია შენთვის ეგეც საკმარისია პატარა ხარ და ეგ დღეები არ უნდა გამოგევლო, მაგრამ მხოლოდ ეგ არ არის. წინ ჯერ კიდევ დიდი დრო გაქვს ცხოვრებისთვის და დამიჯერე კიდევ ბევრი ცუდი და უფრო ბევრი კარგი დღეები გექნება. შენ ჯერ კიდევ არაფერი გინახია და ყოველ ჯერზე თუ მასე გაექცევი ცხოვრებას როგორც აქამდე აკეთებდი ამას უფრო მეტს დაკარგავ. რამდენადაც საიმედოდ არ უნდა ჩაკეტო კარი, ერთ დღეს თავად მოგადგება მთელი თავისი დიდებულებით, თავად გააღებს და შენ თუ მოუმზადებელი დახვდი უფრო მტკივნეულად გადაგივლის. ამიტომ გაიღვიძე და ყველა მოსალოდნელ ტკივილსა თუ სიხარულს შეგუებულად თუ არა, მედგრად მაინც დახვდი. გააღე ეგ კეთილი გულის კარი უფრო ფართოდ, შეუშვი შენ გონებაში სიახლეები. ეგ ნაჭუჭი თავად შემოიცალე ვიდრე სხვა შემიგაცლის და თან გაცილებით მტკივნეულად... შეიგრძენი ყოფა მთელი სისავსით და ამავედროს ყველაფრისთვის მზად იყავი...
გარინდული უსმენდა არიანდა, ქეთის სიტყვებს, რომლებიც ზუსტად იმ მეოციით ედებოდა მის ცნობიერებას რა ემოციითაც თავად ქეთი საუბრობდა. ყველა სიყვის მნიშვნელობა გაიაზრა. თუმცა ვერ ვიტყვი, რომ აქამდე არ ჰქონდა ნაფიქრი ამ ყველაფერზე. ჰქონდა, მაგრამ ვერ აჯობა ჩვევას. ვერ გავიდა იმ წრიდან, რომელიც თავად მოხაზა. მართალი იყო ქეთი ცხოვრება მთელი თავისი დიდებულებით მიადგა კარგად ჩაკეტილ კარს დათა არაბულის სახით და თავად გააღო. გაარღვია არიდას წრე. ჩამოანგრია საგულდაგულოდ ნაშენი კედელი, მაგრამ საკითხავი იყო მართლა მტკივნეულად გადაუვლიდა, თუ დაინდობდა გამოუცდელ გოგოს, რომელსაც საკადრისი წინააღმდეგობის გაწევა არ შეეძლო. საკითხავი იყო, რას მოუტანდა დათა არაბული მის პიროვნებას. მანამ გაასწორებდა მიწასთან ვიდრე გაიზრდებოდა თუ პირიქით, გაზრდაში დაეხმარებოდა. რას მალავდა მისი კუპრივით შავი თვალები, რომლის უკანაც არაფერი არ სჩანდა და რომლის წაკითხვაც მხოლოდ არიანდა ამირეჯიბს შეეძლო. ქალს, რომელიც მტრად ესახებოდა მის შურისძიების სენით შეპყრობილ, დაბინდულ გონებას. ქალს, რომელიც ათასგვარ გაურკვევლ, ურთიერთსაწინააღმდეგო ემოციას იწვევდა მასში და ლახვარს ასობდა ქვად ქცეულ გულში. წარმოდგიდგენიათ, რამდენად ძლიერი და მყიფე უნდა იყოს ლახვარი, ქვაში შეღწევა რომ შეძლოს?


***
კაბინეტში, დივანზე ზურგმიყრდნობილი იჯდა და ფეხები მინის მაგიდაზე შემოეწყო. უცნობის მიერ წერილში ნახსენებ სიმართლეს დამარცვლით იმეორებდა მისი გონება. თითქოს ამ გზით გაშიფრავდა რა სიმართლეს გულისხმობდა. მთელი თავისი ცხოვრება კადრებად წარმოიდგინა, რომ რაიმე ისეთი ეპოვა რაზეც ეჭვს მაინც მიტანდა. განსაკუთრებით კი იმ პერიოდიდან ჩაუღრმავდა წარსულს, რაც მამა დაუბრუნდა. რადგან აქედან იწყებოდა ყველაზე კარგიც და ყველაზე ცუდიც. ყველაფერი გაიხსენა მამის პირველად ნახვიდან, ნათლიის ვაჟა აფციაურის გარდაცვალებამდე. ისიც კი, ვაჟამ რომ მოუყვა, თუ რატომ აღმოჩნდენ ციხეში მრავალი წლით. როგორც კი ვეფხვიას მკვლელის ვინაობა გაარკვია, დაჟინებით ჩაეძია მიზეზს და ნათლიას აიძულა მოეყოლა რას ერჩოდა მიხეილ ამირეჯიბი მათ.
„ 1991 წელს როდესაც აფხაზეთის ომი დაიწყო მე და ვეფხვია ციხეში ვიჯექით. ხევსურეთიდან ჩამოსულმა მთის სისხლის მქონე ახალგაზრდა თავმოყვარე ბიჭებმა რამდენიმე თავშიავარდნილ თბილისელს შეურაცხყოფა არ ვაპატიეთ და ისე ვცემეთ ჯილდოდ სამი წლით თავისუფლების აღკვეთა გვისახსოვრეს. ჩვენი დაპატიმრებიდან რვა თვე იყო გასული ომი რომ დაიწყო. მაშინ შენ მუცელში იჯექი და დღე-დღეზე აპირებდი გამოსვლას. პირველად სამხედრო მოსამსახურეები და გამოცდილი მებრძოლები გაიწვიეს. პრეზიდენტის ბრზანებულებით ზონაზეც დაიწყეს ძლიერი, ჯანმრთლი და ბრძოლაში გამოცდილი პატიმრების მოძიება. მე და ვეფხვიას ავრანეთში ბრძოლის გამოცდილება გვქონდა, არც ძალა გვაკლდა და არც ჯანმრთელობა. მოკლედ არც მათ უფიქრიათ ჩვენს ომში გაწვევაზე ბევრი და არც ჩვენ. სამშობლოს ვჭირდებოდით. თანაც იქიდან დაბრნებულებს სასჯელი მოხსნილი გვექნებოდა და ოჯახებში დაბრუნებას შევძლებდით. 150 პატიმარი წაგვიყვანეს და სხავადასხვა ლოკაციებზე გაგვანაწილეს. მე მამაშენი და მერაბ კვარაცხელია ჩვენი თანამესაკნე, ორმოცამდე სხვა პატიმართან ერთად მიხეილთან მოვხვდით. ის სამხედრო პირი იყო და კოორდიანციას გვიწევდა. პირველივე დღიდან დავუახლოვდით. კარგი ადამიანი ჩანდა და ჩვენც მეგობრულად განვეწყვეთ. შუა გულ ომში, როდესაც შენი გადარჩენის მაჩვენებელი 50% / 50% - ზეა ახალი მეგობრის შეძენა და მასთან საუბარში გათენება მეტად ძვირფად გეჩვენება შვილო. ის სულაც არ გვიყურებდა, როგორც დამნაშავეებს პირიქით ბრძოლის სტრატეგიაზე რჩევებსაც კი გვეკითხებოდა. ბევრი რამ შევიტყვეთ ერთმანეთზე. ჩვენ ოთხი მხარდამხარ ვიბრძოდით. ერთ დღეს ძალიან ნაღვლიანი გვეჩვენა, ვერა და ვერ ვათქმევინეთ რა ჭირდა. ომი დასარულს უახლოვდებოდა, თავზე ორმა სამხედრო თვითმფრინავმა, რომ გადაგვიფრინა და ჭურვები ჩამოყარა. იცოდნენ სად უნდა ესროლათ და ყველა მებრძოლი უკლებლივ დაიღუპა. მხოლოდ ჩვენ ოთხი გადავრჩით, რადგან სხვა მებრძოლებისგან შედარებით შორს ვიყავით. ცოტა დაზიანებები გვქონდა, მერაბი ფეხში დაიჭრა. მოკლედ იმ დღეს გვითხრა მიხეილმა რაზეც დარდობდა. თურმე დაპირება, რომ სასჯელს გვიხსნიდნენ ტყუილი იყო და თუ გადავრჩებოდით ისევ ციხეში დაგვაბრუნებდნენ. გაქცევის გეგმაც იქვე შევიმუშავეთ. ჩვენს იქ დარჩენას აზრი აღარ ჰქონდა. ტერიტორია უკვე დაკარგული იყო და ჩვენი იქ დარჩენით ან სიკვდილს გავიმზადებდით ან ციხეს. მიხეილმა რუკა მოგვცა, როგორ უნდა ჩაგვეღწია სამეგრელომდე. იქიდან კი თავად გავიკვლევდით. თავად კი იმდენს მოახერხებდა, რომ მკვდრად გამოვეცხადებიეთ. ისე იყო გვამები დასახიჩრებული ჩვენს ამონცობას მაინც ვერავინ შეძლებდა. ასე გაგვიშვა კუთვნილ თავისუფლებაზე. ღმერთია მოწმე არაფერი დაგვიზოგია, სიცოცხლესაკ კი გავწირავდით თუ ეს იმ მიწებს დაგვიბრუნებდა... ტყე-ტყე ვიარეთ და სამეგრელომდე ზურგით ვატარეთ მერაბი. გზაში ჭრილობა გაურთულდა, სიცხემაც მისცა. ამიტომ ერთ-ერთ სოფელში დავტოვეთ იმ დაპირებით, რომ მის წამოსაყვანად ვინმეს გავგზავნიდით. ცოტა უნდა გამოკეთებულიყო, თორემ დაჭრილთან ერთად გადაადგილება ძალიან სარისკო იყო. ერთმა ღვთისნიერმა ოჯახმა შეიფარა.თბილისში, რომ ჩამოვედით მისივე თხოვნით მის ბიძაშვილებთან სანდო კაცი მივაგზავნეთ და შევატყობინეთ მერაბის შესახებ. ჰქონდათ შესაძლებლობა უსაფრთხოდ ჩამოეყვანათ და დაემალათ. მოკლედ ასე დაიმედებულები წავედით ხევსურეთში ჩემს მონადირის სახლში. ხუთ დღეში გვიპოვეს და დაგვაპატიმრეს. ეს ყველაფერი კი მიხეილმა მოაწყო. ჯერ გეგმა შემოგვთავაზა, მერე კი ჩვენი თავები დააჭერინა. ვერ ვიჯერებდით , მაგრამ მალევე რომ დააწინაურეს და მაღალ თანამდებობაზე დანიშნეს, მერე დავრწმუნდით. თან სხვა არც არავინ იყო ვინც ჩვენს შესახებ იცოდა. მიხეილისა და უფალის გარდა ვერავინ მოგვაგნებდა ხევსურეთში. მერაბი კი ჩვენი წამოსვლიადან ორ ღეში გარდაცვლილა. ინფექცია შეეჭრა და სისიხლი მოეწამლა. სასჯელი გაგვიორმაგეს და მერე კიდე ოთხი წელი გაუგებარი მიზეზის გამო დაგვიმატეს. ასე გვიღალატა ამირეჯიბმა და ალბათ მამაშენის მკლელობის მიზეზიც აქედან გამომდინარეობს, მაგრამ მაინც ვერ ვხვდები ამდენი წლის შემდეგ რა მიზეზით უნდა შეხვედროდენ ერთმანეთს და მითუმეტეს მოეკლა“
ამ ისტორიის მოსმენის შემდეგ ათი წელი იყო გასული მაგრამ კარგად ახსოვდა დათას როგორი გულისწყვეტით ყვებოდა ვაჟა.
ათასი ფიქრის, მოგონების და დაკვირვების მიუხედავად ვერანაირ დასკვნამდე ვერ მივიდა. თქვენ წარმოიდგინეთ ისიც კი იფიქრა ამირეჯიბებს ხომ არ გულისხმობსო, მაგრამ იმდენი ფაქტი, არგუმეტი და ადამიანი ამოწმებდა არაბულების მიმართ მათ ბრალეულობას ეჭვი ვერ შეიტანა. ყველაფერი რაც დათამ იცოდა, მათ დანაშაულს ამტკიცებდა. ასეთ ფიქრებში გახვეულს დრო ისე გაჰპარვოდა ვერც კი შეემჩნია. წამოდგა და ვიტრაჟიდან ღამის საფარველ გადაკრულ ქალაქს გახედა. რაოდენ ძალიან უყვარდა ღამე... ერთა ადგილას გაუტოკებლად მდგარს, კარის გაღების ხმა აიძულა შებრუნება.

- ტანდემი მესტუმრა - ხმაში დაცინა სავარძელში კომფორტულად მოთავსებულ დაცვის უფროსს და მამიდაშვილს. ვანო უკვე სასმლით სავსე გრაფინს ეპოტინებოდა. - ვანიკო, გალოთდები !- თავლებით პირამდე სავსე ჭიქაზე ანიშნა.

- შვებულებაში თუ არ გამიშვებ მართლა გავლოთდები ! - დაღლილმა ამოილაპარაკა. - ამით ვიხდი დაღლილობას. - თქვა და ორ ყლუპზე გამოცალა სასმელი.

- ისე ნუ ლაპარაკობ თითქოს საკუთარი თავის გარდა ვინმე გყავდეს უფროსი. - შეუჯუჯღუნა არაბულმა. - შვებულება თუ გინდა, ვერ გახვალ ?

- ხოდა გავალ და ერთი თვე ჩემს ლანდ ვერ ნახავთ. რომელიმე კუძულზე გადავიხვეწები და დავტკბები სანაპიროს ხედით.

- რომელი ხედს გულისხმობ ? - სიცილით ჰკითხა ლაშამ.

- სანაპიროზე მოტანტალე ხედებს რათქმაუნდა !

- ვანო ოდესმე დაჯერდები ერთი ქალს ? - ჰკითხა ლაშამ, რომლესაც ბევრი მხიარული დღე ჰქონდა მასთან ერთად გატარებული და ბევრჯერ უნახავს ერთდროულად რამდენიმე გოგოს, რომ ეარშიყებოდა ხოლმე.

- კი. დავჯერდები იმ ერთს რომელიც თავდავიწყებით შემიყვარდება და გაჩენის დღეს მაწყევლინებს ისე გამაწამებს მისი სიყვარულის მოპობებაში. - ლაშას უპასუხადა ბიძაშვილს გახედა.

- მე რას მიყურებ ? - თვალები დაუბრიალა არაბულმა.

- თავალები გამომექცა. - მხრები აიჩეჩა გიგაურმა.

- შენ რა მაზოხისტური სიყვარული გდომებია. - მხარზე ხელი დაკრა ლაშამ.

- ყველა სიყვარული თავისებურად მაზოხისტურია ჩემო ძამო. ვფიქრობ, ტანჯვის გარეშე არ არსებობს და არც უნდა არსებობდეს. რადგან მისი საზომი ის ტანჯვაა, რასაც მის გამო იტან.

- სიყვარულის საზომი ის არის, რასაც მის გამო თმობ. - ისეთი დარწმუნებით თქვა არაბულმ, თითქოს დიდი გამოცდილება ქონოდეს და ბევრი რამე დაეთმოს მის გამო.

- ეგ დათმობაც ტანჯვა ბიძაშვილო. რადგან თუ არ გეტკინა ესეიგი დასათმობიც არაფერი ყოფილა.

- შეიძლება. - ჩაილაპარაკა და მათ წინ დაჯდა.

- ვანახოთ შენ რას დაგათმობინებს არაბულო ! - ხმამაღლა წარმოთქვა ვანომ და სასმლით სავსე ჭიქა გაუწოდა.

- ისე არასდროს არავის შევიყვარებ მისთვის დასათმობი სატანჯველად, რომ მექცეს ვანო. და საერთოდ არავის შეყვარებას და მითუფრო მის გამო ტანჯვა-წამებას არ ვაპირებ. - დაასრულა და ჭიქა ბოლო წვეთამდე დაცალა.

- ყრუ და ბრუციანი ! - თავისთვის ჩაიბურდღუნა ვანომ.

- რამე მითხარი ? - აწეული წარბებიდან გახედა მამიდაშვილს. მანაც არას ნიშნად თავი გააქნია. - როდის გადიხარ შვებულებაში ? - ძველ თემას დაუბრუნდა.

- შენ, რომ გზაზე დაგაყენებ და პატრონს ჩაგაბარებ მაშინ.

- ვანო, სერიოზულად გეკითხები ! - შეუღრინა.

- მეც სერიოზულად გიპასუხე ! - უდარდელად თქვა ბიჭმა. დათაც მიხვდა ახლა მასთან მკაცრად გაგრძელებას აზრი არ ჰქონდა და ხუმრობით განაგრძო.

- გიგაურო, ნუ გადამატან ახლა ორი წლით უფროსი რომ ხარ და მამობას ნუ მოინდომებ ! - ღიმილი შეეპარა მის სახეს. გულის სიღრმეში გაუხარდა არსად წასვლას, რომ არ აპირებდა.

- ორი წელი ბევრია დამიჯერე. - დამრიგებლურად უთხრა. - ზუსტადაც მაძლევს უფლებას პატრონს ჩაგაბარო.

- დიდხანს დაგიგვიანდება. ამიტომ მაგას სჯობს შენს თავზე იფიქრო !

- ვანახოთ ჩემო ვაჟკაცო, ვანახოთ. ეჭვი მაქ, მალე შვილიშვილებსაც გადავიგორებ გულზე. - გადაიხარხარა გიგაურმა.

- ამის მოთმინება არ მაქ. ისედაც გამისკდა თავი ფიქრით. - ორივე ხელი სახეზე ჩამოისვა დათამ და ლაშას მიუბრუნდა. - გაარკვიე რამე?

- კი და არც. ჩანაწერებიდან ის კადრები აღვადგინეთ რომელიც წაშალეს, მაგრამ ვერაფრით გავშიფრეთ მომტანის ვინაობა. ისიც კი ვერ გავარკვიეთ ქალია თუ კაცი კარგადაა შენიღბული და თანაც აშკარად იცის, როგორ დაემალოს კამერებს. ორი დღის წინ საღამოს ცხრა საათზე ეზოს უკანა მხრიდან შემოვიდა წერილი დატოვა და მერე გაქრა. არსად არ ჩანს. ყველა მიმდებარე კამერები გადავჩხრიკეთ. მაღაზიებისიც კი ... როგორც ჩანს შენი შესაძლელბლობებიც კარგად იცოდა და ამიტო დაიმალა ასე მონდომებით.

- კიდევ გამოჩნდება. აუცილებლად გამოჩნდენა. დაცვა გააორმაგე და კამერები დაამატე.

- მაინც რა სიმართლეს უნდა გულისხმობდეს ვერ ხვდები ?

- არვიცი ვანო. ლამის ბაღის ისტორიებიც გავიხსენე.

- იქნებ არ გინდა მასე შორს წასვლა და უახლოეს წარსულში უნდა ეძებო.

- ვეძებე, მაგრამ არაფერია ისეთი რაზეც კითხვის ნიშანი მაქვს დასმული. ყველაფერი ფაქტებით მყარდება ვანო. - მიუხვდა რაზეც საუბრობდა მამიდაშვილი და დაბეჯითებით უპასუხა.

- კარგი. რახან შენ ვერ მიხვდი, იმედი მაქ თავად მოვა და გეტყვის. - ირონიულად უთხრა გიგაურმა.

- დღეს სად იყო ? - ვანოს სიტყვები დააიგნორა და ლაშას მიუბრუნდა.

- დილით, საავადმყოფოში ბიჭის სანახავად. მერე ნეფროლოგიის ცენტრში გაიარა რაღაც ფურცლები წამოიღო. შემდეგ ვიღაცას სახლი დაულაგა და ახლა თავის სახლისკენ ფეხით მისეირნობს.

- ვერც ამ სახლების ლაგებას შეეშვა იმ ყველაფრის მერე და ვერც ფეხით სეირნს. მითუმეტეს ჯონიზე გავაფრთხილე. - გაცხარებული წამოიჭრა ფეხზე. - გამაგიჟებს !

- უკვე გაგიჟებული ხარ ! - ფხუკუნით, ჩუმად ჩაილაპარაკა ვანომ.

- ნეფროლოგიურ ცენტრში რა უნდოდა?

- არ ვიცი. თუ გინდა გავარკვევ.

- ახლა შეძლებ ?

- კი. გაგვიმართლა. მიმღებში ჩემი ნაცნობი მუშაობს. დავრეკავ. - ტელეფონი მოიმარჯვა ლაშამ და ნომერი აკრიფა.- საღამომშვიდობის სოფი. - მომხიბლავი ხმით მიესალმა ბიჭი.

- ოჰ, გაგახსენდი ? ორი დღეა არ გინახივარ. - კეკლუცად უპასუხა ქალმა. - მომენატრე. - ეს სიტყვა ისე ვნებიანად გაწელა, ლაშას სულ გადაავიწყდა მიკროფონი „სფიქერზე“ რომ ჰქონდა ჩართული და ისე უპასუხა მეცო. თან ალმოდებულმა პირველი ღილი შეიხსნა პერანგზე.

- კარგი რა დათა, ახლა ამის ვნებებს რა ჩააცხრობს ... - მოგუდული ხმით თქვა ვანომ და არაბულს გახედა, რომლესაც მასზე არანაკლებ უჭირდა სიცილის შეკავება.

- სოფი, რაღაც უნდა გთხოვო . - სწრაფად მოეგო გონს ლაშა და ვანოს ხელი მიკრა.

- თუ რაიმე შემიძლია ... - კვლავ გაინაზა ქალი.

- შეგიძლია. ერთ ადამინაზე მჭირდება ინფორმაცია, მგონი თქვენი პაციენტია. არიანდა ამირეჯიბი. დრესაც იყო თქვენთან.

- არიანდა არა დედამისია ჩვენი პაციენტი, მაგრამ ლაშა, პაციენტზე ინფორმაციის გაცემა არ შეიძლება. - შეწუხებული ხმით უპასუხა სოფიმ.

- გთხოვ სოფი. ჩემი ძალიან ახლობელი ადამიანია. ისეთი მორიდებულია თავად არ მეტყვის და იქნებ მე შევძლო რაიმეთი დახმარება. თანაც, ხომ იცი ვალში არ დაგრჩები.

- კარგი. - ვალში არ დარჩენის თავისებური ვერსია განიხილა ქალმა გახარებულმა განაგრძო. - ისე მორიდებული მართლა არის. თან ისეთი საყვარელი გოგოა. ძალიან კი მეცოდება.

- რატომ გეცოდება ? - ჩაეკითხა ლაშა.

- მოიცა საპირფარეშოში შევალ. - რამდენიმე წამში ისევ განაგრძო ქალმა. - დედამისს აქვს თირკმელების პრობლემა. დღესაც გეგმიური ანალიზების პასუხის გასატანად იყო. ამ ეტაპზე მხოლოდ ანალიზების გაკეთების საშუალება აქვთ. ისე ძვირადღირებული გამოკვლევები ჭირდება. ამ გოგოს კი საჭირო თანხა არ აქვს. არადა ისე უარესდება მისი მდგომარეობა თუ ზუსტი დიაგნოზი არ ეცოდინებათ და სათანადო მკურნალობას ვერ ჩაუტარებენ შეიძლება დაგვიანებულიც კი იყოს. როგორც გვითხრა მხოლოდ ერთიპროცედურისთვის აქვს თანხა, მაგრამ მხოლოდ მას აზრი არ აქვს ერთდროულად სამი უნდა გაკეთდეს. არც დაფინანსება აქვს. უფრო სწორად კერძოს გარდა არ აზღვევენ ამ კვლევებს. ჩვენმა საავადმყოფომაც გადააგზავნა დედამისის ექიმის თხოვნით დაფინანსების მოთხოვნა, იქნებ გამონაკლისის დაუშვანო, მაგრამ პასუხი არ მოსულა. არც ვიზიტის ფულს იღებს არც ანალიზებისას, მაგრამ არიანდა არ თანხმდება და მაინც ტოვებს მიმღებში.

- რატომ ? მასაც ეცოდება? - უფრო დათას კითხვა იყო ვიდრე ლაშასი.

- ეცოდება კიდეც, მაგრამ ვფიქრობ უფრო მოსწონს. ძალიან ლამაზი გოგოა. ექიმი კი ახლაგაზრდაა სიმპატიური და უცოლო. მგონი, უფლება, რომ მისცე თავად გადაუხდის იმ ხარჯებს, მაგრამ ის გოგო ცოცხალი თავით არ დასთანხმდება.

- ბევრი ინფორმაცია გქონია. - ორაზროვნად უპასუხა ლაშამ და არაბულის უსაიმოდ დაძაბულ სახეს გახედა.

- ერთ წელია რაც ჩვენთან დადიან საკმაოდ ხშირად და ... თანაც ამ საავადმყოფოში რაც ხდება ყველაფერი ვიცი...

- რომელ სადაზღვეოში გაგზავნა დაფინანსების თხოვნა ? - დათას ჩუმად დასმულ კითხვებს იმეორებდა ლაშა. - გოგონამ ეს ინფორმაციაც მიაწოდა და ისიც დაუმატა თუ დაფინანსება მოუვიდა დარწმუნებული ვარ ექიმის ხელი იქნება მაგ საქმეშიო.

- რამდენ ხანში მივა სახლში ? - ჰკიტხა დათამ ლაშას მას შემდეგ რაც საუბარი დაასრულა.

- ასე ნახევარს საათში.

- ლაშა შენ მაგ საქმეს მიხედე. მე გავისეირნებ. - მობილური და მანქანის გასაღები აიღო დათამ და სწრაფად დატოვა კაბინეტი.

- ეს ახლა მის სანახავად მიდის ვითომ ? - ღიმილით ჰკითხა გიგაურს.

- ეგ ახლა მიწას ითხრის საკუთარი ხელებით და რომ ჩავარდება მერე მიხვდება .

- ჩვენ ვერ ამოვიყვანთ ?

- მაგის იქიდან ამოყვანა მხოლოდ ერთ ადამიანს შეუძლია თუ რათქმაუნდა ის წინასწარ არ ჩააგდო. ან, თან თუ არ გადაიყოლა. - ნაღვლიანად ამოილაპარაკა.

- ისე მართლა კარგი გოგოა. პატარაა. - ღიმილითა და სითბოთი გაიხსენა არიანდა ლაშამ.

- რომ ეხმარები ?!

- მეც ისევე ვერ ვტოვებ, როგორც შენ. თანაც მჯერა, ისეთს არ გააკეთებს უკან მოსაბრუნებელი გზა, რომ ჩახერგოს.

- მეც მაგის მჯერა ! - ცოტახანს ორივენი დადუმდნენ. - ვალში არ დაგრჩები - უცებ წამოიძახა ვანომ და გაახსენა ლაშას, გოგოზე დანაპირები. - იცოდე ვალში, რომ დარჩე ვერ გადამირჩები. - თითი დაუქნია და ორივე გულიანად ახარხარდა...



№1 მოდერი თამარი აჩბა

ქრისტე აღდგა!
მრავალს დაესწარით ჩემო ძვირფასებო !

ვიცი დამაგვიანდა :( :(

მომენატრეთ ! ♥️

წინა თავზე განაწყენებული მკითხველის კომენტარი დამხვდა. ხოდა აქ ვუპასუხებ.


მართლა მაინტერესებს, გგონიათ, ახალი თავი დაწერილი მქონდა და არ ავტვირთე? ან დრო მქონდა და არ დავწერე ?

ყველაზე მეტად მე მსიამოვნებს წერაც, თქვენი გახარებაც და თქვენი შეფასებებიც.

თანაც, ვიდრე ამ ისტორიის დადებას გადავწყვეტდე ვუთხარი ჩემ საყვარელ მკითხველს ხშირ-ხშირად ვერ დავდებთქო. ვიკითხე კიდეც, როგორ ერჩივნათ.

თუ ჩემი დაგვიანება ასეთ წყენასა და აგრესიას იწვევს თქვენში ( ვისშიც იწვევს) ძალინ გამიჭირდება, მაგრამ მიჯობს ბოლომდე დავწერო და მერე ერთად ავტვირთო. ყოველშემთხვევაში უპასუხისმგებლოდ მოხსენიებას მირჩევნია.

ყველა შენიშვნა მისაღებია, მაგრამ პირადი შეურაცხყოფის მუღებელია.
არ ვიცი, სხვასთან როგორ იყო, მაგრამ ჩემთან ასე ნუ ისაუბრებთ ძალინ გთხოვთ.

ვფიქრობ, ძალინ შეუფერებელი საქციელია ადამიანისთვის.

მომიტევეთ თუ ზედმეტი მომივიდა მაგრამ მეც ძალინ ნაწყენი ვარ.

ველი თქვენს პასუხს და გადაწყვეტილებას. როგორც მეტყვით ისე განვაგრძოთ.

მართლა ძალინ მეძვირფასებით თითოეული თქვენგანი და არ მსურს ერთმანეთს ვაწყენინოთ.

 


№2 სტუმარი one

rogor velodi))) isev ar meyo ra gavaketto)))
dzalian momwons tamar , sasiamovnod ikitxeba da sainteresoa, veli shemdegs❤️

 


№3  offline წევრი მარიამი-მარი

ქრისტე აღსდგა!
მრავალს დაესწარი, ყველაფერს კარგს და საუკეთესოს გისურვებ ^^

ვაიმეე ვანო მიყვარსსს :დდ ძააან მაგარი ტიპია ბოლოს ლაშაზეც ბევრი ვიცინე, განსაკუთრებით ის მომწონს ვანო რო თან აფრთხილებს არაბულს და თან რო ამასხარავებს :დდ
რავქნა ვგიჟდები შენს პერსონაჟებზე :დ <3
დადუნაზე გული ძაან მწყდება, ვფიქრობ დათა აუცილებლად დაეხმარება არიდას, დასაწყისი რაღაც ძალიან მომეწონა, რომ ვგიჟდები შენ წერის სტილზე მაგას სულ ყველგან ყოველთვის ვიტყვი/გეტყვი მაგრამ ,,ბუმბულის სიმსუბუქით ეფერებოდა, თმებზე, სახეზე, ნაშრომ, მაგრამ მაინც ფაფუკ თლილ ხელებზე" ამ სიტყვებზე დავდნი და მაშინვე ჩაიბეჭდა ჩემს გონებაში სიტყვა-სიტყვით. ყველაფერს რაღაც განსხვავებულად, ლამაზად აღწერ, ვფიქრობ ადამიანი თუ მოგისმენს სრულიად უმნიშვნელო რამესაც კი შეიყვარებს შენი ახსნილის მოსმენით.
ძალიან მომწონს და ველი შემდეგ თავს! <3

 


№4 სტუმარი one

cheshmaritad aghsdga!!! mravals daeswari ❤️
kii me vici eg ambavi rom gtxovet umetesobam roca moaxerxebdi mashin agetvirta, sawyenia roca gagebit ver ekideba adamiani arsebul vitarebas, nu rasvizavt, visac shegvwevs unari molodinis rejimshi yopnis nu dagvsji)))roca moaxerxeb mashin dade))
mesmis rom dzalian sawyenia utaqtoba, magram khom ici , samwukharod egetebic arseboben((
warmatebebi chemgan da udidesi pativiscema❤️

 


№5 მოდერი თამარი აჩბა

one
cheshmaritad aghsdga!!! mravals daeswari ❤️
kii me vici eg ambavi rom gtxovet umetesobam roca moaxerxebdi mashin agetvirta, sawyenia roca gagebit ver ekideba adamiani arsebul vitarebas, nu rasvizavt, visac shegvwevs unari molodinis rejimshi yopnis nu dagvsji)))roca moaxerxeb mashin dade))
mesmis rom dzalian sawyenia utaqtoba, magram khom ici , samwukharod egetebic arseboben((
warmatebebi chemgan da udidesi pativiscema❤️

გაიხარეთ ! ♥️♥️
ნეტავ იცოდეთ, მართლა რაოდენ დიდი პასუხისმგებლობაა ჩემთვის თქვენნაირი მკითხველი და როგორ არ მინდა დაგვიანება, მაგრამ რომ ვერ ვახერხებ რა ვქნა ?!

უღრმესი მადლობა ! ♥️♥️

one
rogor velodi))) isev ar meyo ra gavaketto)))
dzalian momwons tamar , sasiamovnod ikitxeba da sainteresoa, veli shemdegs❤️

♥️♥️♥️

მარიამი-მარი
ქრისტე აღსდგა!
მრავალს დაესწარი, ყველაფერს კარგს და საუკეთესოს გისურვებ ^^

ვაიმეე ვანო მიყვარსსს laughing ძააან მაგარი ტიპია ბოლოს ლაშაზეც ბევრი ვიცინე, განსაკუთრებით ის მომწონს ვანო რო თან აფრთხილებს არაბულს და თან რო ამასხარავებს :დდ
რავქნა ვგიჟდები შენს პერსონაჟებზე :დ <3
დადუნაზე გული ძაან მწყდება, ვფიქრობ დათა აუცილებლად დაეხმარება არიდას, დასაწყისი რაღაც ძალიან მომეწონა, რომ ვგიჟდები შენ წერის სტილზე მაგას სულ ყველგან ყოველთვის ვიტყვი/გეტყვი მაგრამ ,,ბუმბულის სიმსუბუქით ეფერებოდა, თმებზე, სახეზე, ნაშრომ, მაგრამ მაინც ფაფუკ თლილ ხელებზე" ამ სიტყვებზე დავდნი და მაშინვე ჩაიბეჭდა ჩემს გონებაში სიტყვა-სიტყვით. ყველაფერს რაღაც განსხვავებულად, ლამაზად აღწერ, ვფიქრობ ადამიანი თუ მოგისმენს სრულიად უმნიშვნელო რამესაც კი შეიყვარებს შენი ახსნილის მოსმენით.
ძალიან მომწონს და ველი შემდეგ თავს! <3

მარიამი-მარი
ქრისტე აღსდგა!
მრავალს დაესწარი, ყველაფერს კარგს და საუკეთესოს გისურვებ ^^

ვაიმეე ვანო მიყვარსსს laughing ძააან მაგარი ტიპია ბოლოს ლაშაზეც ბევრი ვიცინე, განსაკუთრებით ის მომწონს ვანო რო თან აფრთხილებს არაბულს და თან რო ამასხარავებს :დდ
რავქნა ვგიჟდები შენს პერსონაჟებზე :დ <3
დადუნაზე გული ძაან მწყდება, ვფიქრობ დათა აუცილებლად დაეხმარება არიდას, დასაწყისი რაღაც ძალიან მომეწონა, რომ ვგიჟდები შენ წერის სტილზე მაგას სულ ყველგან ყოველთვის ვიტყვი/გეტყვი მაგრამ ,,ბუმბულის სიმსუბუქით ეფერებოდა, თმებზე, სახეზე, ნაშრომ, მაგრამ მაინც ფაფუკ თლილ ხელებზე" ამ სიტყვებზე დავდნი და მაშინვე ჩაიბეჭდა ჩემს გონებაში სიტყვა-სიტყვით. ყველაფერს რაღაც განსხვავებულად, ლამაზად აღწერ, ვფიქრობ ადამიანი თუ მოგისმენს სრულიად უმნიშვნელო რამესაც კი შეიყვარებს შენი ახსნილის მოსმენით.
ძალიან მომწონს და ველი შემდეგ თავს! <3

მე შენს შეფასებაზე დავდნი ♥️♥️
ძალინ დიდი მადლობა !
მეტ მოტივაციას მაძლევ !

 


№6 სტუმარი სტუმარი მარი

"-სიცივეს და სითბოს ერთდროულად. მაფრთხობს, მაშინებს თითქოს მაფრთხილებს მოვერიდო და ამავედროს წარმოუნგენლად მიზიდავს. მათში იმედს, ნდობას ვხედავ. ძალიან შავი თვალები აქვს ქეთი."


ძალიან კარგი იყო აიიი ძალიაააააან.
მალე დადე რა ძალიან გთხოვ.

 


№7 მოდერი თამარი აჩბა

სტუმარი მარი
"-სიცივეს და სითბოს ერთდროულად. მაფრთხობს, მაშინებს თითქოს მაფრთხილებს მოვერიდო და ამავედროს წარმოუნგენლად მიზიდავს. მათში იმედს, ნდობას ვხედავ. ძალიან შავი თვალები აქვს ქეთი."


ძალიან კარგი იყო აიიი ძალიაააააან.
მალე დადე რა ძალიან გთხოვ.

მადლობააა ! ♥️♥️♥️

 


№8 სტუმარი სტუმარი ქეთა.

არაჩვეულებრივად წერთ.მწერლისთვის საჭირო ყველა უნარი გაქვთ. სჯობს დაწეროთ მთლიანად და შემდეგ ეტაპობრივათ დადოთ.თუ ერთად არ გსურთ დადება. დაგვიანებით მკითხველს დაკარგავთ.პატარა თავებია,მომდევნო თავამდე წინა თავის შინაარსი გავიწყდება და მკითხველს ხშირად ინტერესი ეკარგება.თითეული მკითხველი მნიშვნელოვანია ავტორისთვის.წარმატებები
წერა არ შეწყვიტოთ.თუ ასე გააგრძელებთ.მწერლად ჩამოყალიბებით.კარგი სტარტი გაქვთ.

ძაან მაგარიააააა.
მაგრამ თუ ასე უნდა დაიგვიანო.სჯობს ერთიანად დაწერო და შემდეგ ატვირთო.

 


№9 სტუმარი Nia

გილოცავ პირველ რიგში აღდგომის დღესასწაულს!
კომენტატებს ხშირად არ ვკითხულობ მთავარი ისტორიააა... გავოცდი ავტორის კომენტარით... უმორჩილესი ჩემი თხოვნა იქნება არ მიაქციო ნეგატიურ კომენტარებს ყურადღება!

ისტორია ისეთი სავსეა ემოციებით... მოულოდნელი სიტვაციების განვითარებით, ვტკბები და ვივსები ემოციებით. იშვიათია ამ საიტზე მსგავსი წერის სტილი... უამრავი გულშემატკივარი გყავს აქ ვინც გელოდება და დღეში მილიონჯერ ვამოწმებ საიტს ახალი თავის მოლოდინში და რა სიხარულია მოულოდნელი ხოლმე ნეტა იცოდე. წარამტებები და გელოდები მოუთმენლად .

 


№10 სტუმარი სტუმარი ანა

ასეთი ისტორია იშვიათია ამ საიტზე.ძაან მაგარი ავტორი ხართ.ასე დაგვიანებას ჯობია ერთიანად დადო.მოვკვდი სქროლვით ყოველ დღე.

 


№11 სტუმარი სტუმარი თაია

ემოციების ზღვა.დავდნი.დავლივლივებ-თქვენი ბრალია...
ასეთ დროს შეწყვეტა -თქვენი ბრალია.
ამაღამ რომ ვეღარ დავიძინებ-თქვენი ბრალია.
და საერთოდ ვინ ხარ(თ) მომავალი მაგარი მწერალი.ვგიჟდები სინონიმების ჯარზე.....
მოკლედ ერთიანად ატვირთეთ.ნუ ეს ჩემი აზრია თქვენ როგორც გინდათ ისე გადაწყვიტეთ.მადლობა რომ გვატკბობ.

ემოციების ზღვა.დავდნი.დავლივლივებ-თქვენი ბრალია...
ასეთ დროს შეწყვეტა -თქვენი ბრალია.
ამაღამ რომ ვეღარ დავიძინებ-თქვენი ბრალია.
და საერთოდ ვინ ხარ(თ) მომავალი მაგარი მწერალი.ვგიჟდები სინონიმების ჯარზე.....
მოკლედ ერთიანად ატვირთეთ.ნუ ეს ჩემი აზრია თქვენ როგორც გინდათ ისე გადაწყვიტეთ.მადლობა რომ გვატკბობ.

ემოციების ზღვა.დავდნი.დავლივლივებ-თქვენი ბრალია...
ასეთ დროს შეწყვეტა -თქვენი ბრალია.
ამაღამ რომ ვეღარ დავიძინებ-თქვენი ბრალია.
და საერთოდ ვინ ხარ(თ) მომავალი მაგარი მწერალი.ვგიჟდები სინონიმების ჯარზე.....
მოკლედ ერთიანად ატვირთეთ.ნუ ეს ჩემი აზრია თქვენ როგორც გინდათ ისე გადაწყვიტეთ.მადლობა რომ გვატკბობ.

ემოციების ზღვა.დავდნი.დავლივლივებ-თქვენი ბრალია...
ასეთ დროს შეწყვეტა -თქვენი ბრალია.
ამაღამ რომ ვეღარ დავიძინებ-თქვენი ბრალია.
და საერთოდ ვინ ხარ(თ) მომავალი მაგარი მწერალი.ვგიჟდები სინონიმების ჯარზე.....
მოკლედ ერთიანად ატვირთეთ.ნუ ეს ჩემი აზრია თქვენ როგორც გინდათ ისე გადაწყვიტეთ.მადლობა რომ გვატკბობ.

ერთი კომენტარი დავწერე და ხუთჯერ აიტვირთა მეექვსეც იყოს .კიდევ ერთხელ მაგარია.

 


№12 მოდერი თამარი აჩბა

სტუმარი ქეთა.
არაჩვეულებრივად წერთ.მწერლისთვის საჭირო ყველა უნარი გაქვთ. სჯობს დაწეროთ მთლიანად და შემდეგ ეტაპობრივათ დადოთ.თუ ერთად არ გსურთ დადება. დაგვიანებით მკითხველს დაკარგავთ.პატარა თავებია,მომდევნო თავამდე წინა თავის შინაარსი გავიწყდება და მკითხველს ხშირად ინტერესი ეკარგება.თითეული მკითხველი მნიშვნელოვანია ავტორისთვის.წარმატებები
წერა არ შეწყვიტოთ.თუ ასე გააგრძელებთ.მწერლად ჩამოყალიბებით.კარგი სტარტი გაქვთ.

ძაან მაგარიააააა.
მაგრამ თუ ასე უნდა დაიგვიანო.სჯობს ერთიანად დაწერო და შემდეგ ატვირთო.

ძალიან დიდი მადლობა შეფასებისა და რჩევისთვის. ♥️♥️

Nia
გილოცავ პირველ რიგში აღდგომის დღესასწაულს!
კომენტატებს ხშირად არ ვკითხულობ მთავარი ისტორიააა... გავოცდი ავტორის კომენტარით... უმორჩილესი ჩემი თხოვნა იქნება არ მიაქციო ნეგატიურ კომენტარებს ყურადღება!

ისტორია ისეთი სავსეა ემოციებით... მოულოდნელი სიტვაციების განვითარებით, ვტკბები და ვივსები ემოციებით. იშვიათია ამ საიტზე მსგავსი წერის სტილი... უამრავი გულშემატკივარი გყავს აქ ვინც გელოდება და დღეში მილიონჯერ ვამოწმებ საიტს ახალი თავის მოლოდინში და რა სიხარულია მოულოდნელი ხოლმე ნეტა იცოდე. წარამტებები და გელოდები მოუთმენლად .

არ ვაქცევ,მაგრამ როდესაც შეურაცხყოფასავით ედება ყურს და თვალს ჩემდა უნებურად იქცევს ყურადღებას.
დიდი მადლობა ! ♥️♥️

სტუმარი ანა
ასეთი ისტორია იშვიათია ამ საიტზე.ძაან მაგარი ავტორი ხართ.ასე დაგვიანებას ჯობია ერთიანად დადო.მოვკვდი სქროლვით ყოველ დღე.


კიდევ დაველოდები სხვების აზრს და ვნახოთ, იქნებ აღარ მოგკლა ყოველდღე სქროლვით :):)

მადლობა ♥️♥️

სტუმარი თაია
ემოციების ზღვა.დავდნი.დავლივლივებ-თქვენი ბრალია...
ასეთ დროს შეწყვეტა -თქვენი ბრალია.
ამაღამ რომ ვეღარ დავიძინებ-თქვენი ბრალია.
და საერთოდ ვინ ხარ(თ) მომავალი მაგარი მწერალი.ვგიჟდები სინონიმების ჯარზე.....
მოკლედ ერთიანად ატვირთეთ.ნუ ეს ჩემი აზრია თქვენ როგორც გინდათ ისე გადაწყვიტეთ.მადლობა რომ გვატკბობ.

ემოციების ზღვა.დავდნი.დავლივლივებ-თქვენი ბრალია...
ასეთ დროს შეწყვეტა -თქვენი ბრალია.
ამაღამ რომ ვეღარ დავიძინებ-თქვენი ბრალია.
და საერთოდ ვინ ხარ(თ) მომავალი მაგარი მწერალი.ვგიჟდები სინონიმების ჯარზე.....
მოკლედ ერთიანად ატვირთეთ.ნუ ეს ჩემი აზრია თქვენ როგორც გინდათ ისე გადაწყვიტეთ.მადლობა რომ გვატკბობ.

ემოციების ზღვა.დავდნი.დავლივლივებ-თქვენი ბრალია...
ასეთ დროს შეწყვეტა -თქვენი ბრალია.
ამაღამ რომ ვეღარ დავიძინებ-თქვენი ბრალია.
და საერთოდ ვინ ხარ(თ) მომავალი მაგარი მწერალი.ვგიჟდები სინონიმების ჯარზე.....
მოკლედ ერთიანად ატვირთეთ.ნუ ეს ჩემი აზრია თქვენ როგორც გინდათ ისე გადაწყვიტეთ.მადლობა რომ გვატკბობ.

ემოციების ზღვა.დავდნი.დავლივლივებ-თქვენი ბრალია...
ასეთ დროს შეწყვეტა -თქვენი ბრალია.
ამაღამ რომ ვეღარ დავიძინებ-თქვენი ბრალია.
და საერთოდ ვინ ხარ(თ) მომავალი მაგარი მწერალი.ვგიჟდები სინონიმების ჯარზე.....
მოკლედ ერთიანად ატვირთეთ.ნუ ეს ჩემი აზრია თქვენ როგორც გინდათ ისე გადაწყვიტეთ.მადლობა რომ გვატკბობ.

ერთი კომენტარი დავწერე და ხუთჯერ აიტვირთა მეექვსეც იყოს .კიდევ ერთხელ მაგარია.

რა სასიამოვნო ბრალდებებია ! ♥️♥️♥️
დიდი მადლობა ! ♥️♥️

 


№13  offline წევრი likuu_s

0
ამ ხალხს მართლა ძალიან აკლია.
აბა თვითონ დაწერონ ამხელა თავი ერთ დღეში. მოფიქრება, დალაგება, აწყობა მარტივი ხომ არ გონიათ?
ზოგადად წერა ძალიან რთულია და ამათ გონიათ მსგავსი მოთხრობები წამში იწერება.
აი მართლა ძალიან მიკვირს იმ მკითხველის დღეში ორჯერ რომ უნდათ თავების ატვირთვა. ძალიან ნერვები მეშლება ხოლმე მსგავს კომენტარებს რომ ვკითხულობ. თან ახლა როგორც გავიგე ბავშვებიც გყავს, თან ეს დღეები და როგორ უნდათ ახლა?
მე ერთი კვირა არაფერი წამიკითხავს მგონი რაღაც მიზეზების გამო და დიდი ამბავი შენ ვერ მოახერხო დაწერა.
ძალიან გაუტკბათ ზოგს.
თან, უსამართლოდ რომ გაბრალებენ რაღაცეებს.
მითუმეტეს, თავიდან დაწერე, რომ ხშირად ვერ შეძლებდი დადებას.

უპასუხისმგებლობა ისაა რომ დადებ ორ თავს და რომ მიაგდებ და არა ამ შემთხვევაში.

მეც ველოდები ხოლმე მოთხრობებს და ეს ლოდინი მკლავს, მაგრამ მსგავსი კომენტარებით არ შემოვიფარგლები, თან ახლა არავინ არ იცის ვის რა სჭირს და როგორ დღეშია.






ხო, ამ თავს რაც შეეხება...
კარგი იყო!

მიდი ვანო, მალე მოიყვანე გონზე დათა და შენც მალე წახვალ დასასვენებლად. :დ


წარმატებები!<3

 


№14 სტუმარი Qeti qimucadze

ქრისტე აღდგა თამარ. მრავალს დაესწარიი. ყველას ნუ მიაქცევ ყურადღებაე. მე მახსოვს შენი ნათქვამი და შესაბამისად არ მაღიზიანებს დაგვიანებაც. როცა მოახერხებ მაშინ დადეე. მიყვარს საერრტოდ შენი პერაონაჟები. არიაა. მართლაც უნაკლო ვინმეა ჩვენი არიანდა. ქეტის და მისი დიალოგი იყო მთელი ფილოსოფიური მიდგომა ადამიანური საზრვრების გარღვევისაა. მიუხედავად იმისა რომ არმინდა დათამ ატკინოს. ვფიქრობ ეს გარდაუვალიაა. რატომღაც მგონია რომ მიხეილი არაფერ შუაშია არაბულებთან ან მე მინდა ასე იყოს. ვნახოტ. იმედია გაარკვევენ ანონიმის ვინაობასს. მომწონს ვანოსა და ლაშას პერსონაჟი. ლადო. ყოველი მათგანი ზუსტად. საჭირო დროს და მიზანმიმართულად შემოდია მოქმედებაში. ძალიან მომწონს. ველოდები ისევ მომდევნოსს

 


№15 სტუმარი Ana-maria

" ისეთს არ გააკეთებს უკან დასაბრუნებელი გზა, რომ ჩახერგოს "-მეც იმედი მაქვს დათას შურისძიებას სიყვარული მოერევა. არიას ცხოვრება ისედაც ტკივილითა სავსე, მაგრამ სულ სხვაა საყვარელი მამაკაცისგან მიყენებული ტკივილი. ვანო და ლაშა-მეგობრები, რომლებიც ეცდებიან არიანდას და დათას სიყვარული ნაკლები გულისტკენით ერთად ყოფნით დაგვირგვინდეს.

 


№16 მოდერი თამარი აჩბა

likuu_s
0
ამ ხალხს მართლა ძალიან აკლია.
აბა თვითონ დაწერონ ამხელა თავი ერთ დღეში. მოფიქრება, დალაგება, აწყობა მარტივი ხომ არ გონიათ?
ზოგადად წერა ძალიან რთულია და ამათ გონიათ მსგავსი მოთხრობები წამში იწერება.
აი მართლა ძალიან მიკვირს იმ მკითხველის დღეში ორჯერ რომ უნდათ თავების ატვირთვა. ძალიან ნერვები მეშლება ხოლმე მსგავს კომენტარებს რომ ვკითხულობ. თან ახლა როგორც გავიგე ბავშვებიც გყავს, თან ეს დღეები და როგორ უნდათ ახლა?
მე ერთი კვირა არაფერი წამიკითხავს მგონი რაღაც მიზეზების გამო და დიდი ამბავი შენ ვერ მოახერხო დაწერა.
ძალიან გაუტკბათ ზოგს.
თან, უსამართლოდ რომ გაბრალებენ რაღაცეებს.
მითუმეტეს, თავიდან დაწერე, რომ ხშირად ვერ შეძლებდი დადებას.

უპასუხისმგებლობა ისაა რომ დადებ ორ თავს და რომ მიაგდებ და არა ამ შემთხვევაში.

მეც ველოდები ხოლმე მოთხრობებს და ეს ლოდინი მკლავს, მაგრამ მსგავსი კომენტარებით არ შემოვიფარგლები, თან ახლა არავინ არ იცის ვის რა სჭირს და როგორ დღეშია.






ხო, ამ თავს რაც შეეხება...
კარგი იყო!

მიდი ვანო, მალე მოიყვანე გონზე დათა და შენც მალე წახვალ დასასვენებლად. :დ


წარმატებები!<3

ჩამოაყალიბე ის, რისი დაწერაზეც მე რატომღაც თავი შევიკავე.
მადლობა !
სწორად აღნიშნე. წერა მარტივი არ არის დიდ დროს და ენერგიას მოითხოვს. განსაკუთრებით გონებრივ ენერგიას.
მე პირადად ერთ თავს რომ ვამთავრებ ვიფიტები. ცალკე თვალები მტკივა...
არ ვიცი ვის შეუძლია განუწყვეტლივ, დაუფიქრელ-მოუფიქრებლად წერა და ყოველდღე ატვირთვა მაგრამ მე არ შემიძლია. ვცდილობ რისი მოყოლაც მინდა შეძლებიდაგვარად სწორად, ლამაზად, დალაგებულად გადმოგცეთ. ამიტომ მჭირდება ფიქრიც და დროც...

...და ისიც ვიცი ეს არაა მკითხველის პრობლემა. მე მინდა, ვწერ და პასუხისმგებელიც მე ვარ ამ ყველაფერზე. უბრალოდ გაგებას ვითხოვ.

Likuu_s, ძალინ დიდი მადლობა შენ ! ♥️♥️♥️

Qeti qimucadze
ქრისტე აღდგა თამარ. მრავალს დაესწარიი. ყველას ნუ მიაქცევ ყურადღებაე. მე მახსოვს შენი ნათქვამი და შესაბამისად არ მაღიზიანებს დაგვიანებაც. როცა მოახერხებ მაშინ დადეე. მიყვარს საერრტოდ შენი პერაონაჟები. არიაა. მართლაც უნაკლო ვინმეა ჩვენი არიანდა. ქეტის და მისი დიალოგი იყო მთელი ფილოსოფიური მიდგომა ადამიანური საზრვრების გარღვევისაა. მიუხედავად იმისა რომ არმინდა დათამ ატკინოს. ვფიქრობ ეს გარდაუვალიაა. რატომღაც მგონია რომ მიხეილი არაფერ შუაშია არაბულებთან ან მე მინდა ასე იყოს. ვნახოტ. იმედია გაარკვევენ ანონიმის ვინაობასს. მომწონს ვანოსა და ლაშას პერსონაჟი. ლადო. ყოველი მათგანი ზუსტად. საჭირო დროს და მიზანმიმართულად შემოდია მოქმედებაში. ძალიან მომწონს. ველოდები ისევ მომდევნოსს


ქეთი, ჩემო ერთგულო.
რომ იცოდე როგორ შემავსე შენი სიტყვებით.
უღრმესი მადლობა ! ♥️♥️♥️

Ana-maria
" ისეთს არ გააკეთებს უკან დასაბრუნებელი გზა, რომ ჩახერგოს "-მეც იმედი მაქვს დათას შურისძიებას სიყვარული მოერევა. არიას ცხოვრება ისედაც ტკივილითა სავსე, მაგრამ სულ სხვაა საყვარელი მამაკაცისგან მიყენებული ტკივილი. ვანო და ლაშა-მეგობრები, რომლებიც ეცდებიან არიანდას და დათას სიყვარული ნაკლები გულისტკენით ერთად ყოფნით დაგვირგვინდეს.

ვფიქრობ დათაც ნელ-ნელა, მართალია გაუაზრებლად მაგრამ მაინც იმ გზისკენ მიდის საიდანაც დარუნებას შეძლებს.
ვანო და ლაშაც ეცდებიან და ცდილობენ კიდეც, მაგრამ მთავარია თავად დათა მივიდეს სწორ გზამდე.
♥️♥️

 


№17 სტუმარი Nan-ka

Kargio ikho momwons. Warmatebebi❤️

 


№18 მოდერი თამარი აჩბა

Nan-ka
Kargio ikho momwons. Warmatebebi❤️

♥️♥️♥️

 


№19  offline წევრი Life is beautiful

არ გადამრიო ახლა!
გამისკდება გული!
შენ თუ სრულად დადებას აპირებ ძალიან
გამიხარდება. მაგრამ ერთი წლის მერე..
მირჩევნია თავებს ველოდო და რომ დავინახავ ამითაც მივიღო ენდორფინები..


ჭეშმარიტად აღსდგა! ❤️
მრავალს დაესწარი. ♥️

ისე ვარ ახლა ემოცია მოზღვავებული რომ არა შენი კომენტარი გავსკდებოდი..
"შაოსანი" ჯანდაბა ვგიჟდები!
იმიტომ კი არა რომ მთავარი გმირია. არა!
იმიტომ რომ უჟურებზე მიდის ეს ჩემი გონება...

მარშუტის მძღოლი რა საყვარელია. ისეთი სურვილი მქონდა რომ ლოყები დამეჩქმიტა რომ არა შეუძლებლობის რეალობა ალბათ გავაკეთებდი.. :დდ
მიყვარხარ ტკბილო. ♥️
აი ასე შორიდან მიყვარხარ! ❤️
და ვგიჟდები მე შენზე და შენს პერსონაჟებზე♥️❤️
ვირტუალურადაც კი ხელშესახები გახდი ჩემთვის. და ახლა წარმოდგენაში მაგრად გეხუტები.. :)))
ჯანდაბა ისეთ სიამოვნებას განვიცდი ამ ისტორიის კითხვისას რომ ცრემლები მომაწვა❤️
და ვზივარ ახლა და აბრჭყვიალებული თვალებით გწერ. ♥️
და ახლა თავში ნათურა გამინათდა. :))
ყველას მივუძღვენი ლექსი და....
(მიხვდი?) :)))
კარგი გემშვიდობები მომდევნო თავამდე ან მანამდეც(^_-)

 


№20 სტუმარი სტუმარი ანკა

როგორ მომწონს ეს თეთრგულა ბიჭი.როგორი შავი მანტია არ უნდა მოიხსნას .სითეთრეს ვერ დამალავს.არაჩვეულებრივად წერთ.შემდგარი ავტორი ხართ უკვე და კარგი ადამიანი.წარმატებები.ჩემი ხმა ერთად ატვირთვას. ❤️ ❤️❤️❤️

 


№21 სტუმარი სტუმარი ელენე

საინტერესო იყო <3

 


№22  offline წევრი თათუ♡

მალე დადებ?

 


№23 მოდერი თამარი აჩბა

Life is beautiful
არ გადამრიო ახლა!
გამისკდება გული!
შენ თუ სრულად დადებას აპირებ ძალიან
გამიხარდება. მაგრამ ერთი წლის მერე..
მირჩევნია თავებს ველოდო და რომ დავინახავ ამითაც მივიღო ენდორფინები..


ჭეშმარიტად აღსდგა! ❤️
მრავალს დაესწარი. ♥️

ისე ვარ ახლა ემოცია მოზღვავებული რომ არა შენი კომენტარი გავსკდებოდი..
"შაოსანი" ჯანდაბა ვგიჟდები!
იმიტომ კი არა რომ მთავარი გმირია. არა!
იმიტომ რომ უჟურებზე მიდის ეს ჩემი გონება...

მარშუტის მძღოლი რა საყვარელია. ისეთი სურვილი მქონდა რომ ლოყები დამეჩქმიტა რომ არა შეუძლებლობის რეალობა ალბათ გავაკეთებდი.. :დდ
მიყვარხარ ტკბილო. ♥️
აი ასე შორიდან მიყვარხარ! ❤️
და ვგიჟდები მე შენზე და შენს პერსონაჟებზე♥️❤️
ვირტუალურადაც კი ხელშესახები გახდი ჩემთვის. და ახლა წარმოდგენაში მაგრად გეხუტები.. :)))
ჯანდაბა ისეთ სიამოვნებას განვიცდი ამ ისტორიის კითხვისას რომ ცრემლები მომაწვა❤️
და ვზივარ ახლა და აბრჭყვიალებული თვალებით გწერ. ♥️
და ახლა თავში ნათურა გამინათდა. :))
ყველას მივუძღვენი ლექსი და....
(მიხვდი?) :)))
კარგი გემშვიდობები მომდევნო თავამდე ან მანამდეც(^_-)

რა ვქნა ჩემო კარამელო, როგორც ვხედავ უმრავლესობას ურჩევნია ერთად ავტვირთო და ახლა ორ ცეცხლს შუა ვარ...

ვგიჟდები შენს უზღვავ ემოციებზე ჩემთვის ორ სიტყვაში გასაგები და მართლაც ხელშესახები
რომ ხდება. ♥️♥️

შენზეც ვგიჟდები და კიდე იმაზე შენთვის ასე ძვირფასი, რომ ვარ. ♥️♥️♥️

ბევრი მადლობა შენ ! ♥️♥️♥️


ვნახოთ ერთი ეგ განათებული ნათურა რას იზამს :):)

დროებით ჩემო ნუგბარო. ♥️♥️

სტუმარი ანკა
როგორ მომწონს ეს თეთრგულა ბიჭი.როგორი შავი მანტია არ უნდა მოიხსნას .სითეთრეს ვერ დამალავს.არაჩვეულებრივად წერთ.შემდგარი ავტორი ხართ უკვე და კარგი ადამიანი.წარმატებები.ჩემი ხმა ერთად ატვირთვას. ❤️ ❤️❤️❤️


მიხარია, დათას გულის ფერი რომ დაინახე. ♥️♥️
დიდი მადლობა ! ♥️♥️

სტუმარი ელენე
საინტერესო იყო <3

♥️♥️♥️♥️

თათუ♡
მალე დადებ?

არ ვიცი.
ჯერ კიდევ ვერ გადავწყვიტე დავდო ისევ თავებად თუ სრულად დაწერას დაველოდო.
რომ გადავწყვეტ აქაც დავწერ.

 


№24 სტუმარი სტუმარი ანნა

იმედია მალე შემოგვთავაზებ შემდეგ თავს. ველი სულმოუთქმელად

 


№25 სტუმარი სტუმარი სესო

მაგარია.ერთად დადე რა ❤️❤️❤️❤️❤️

 


№26  offline წევრი აბლაბუდა

ჩემი ერთ-ერთი ფავორიტი და ახალი აღმოჩენა ხართ. საკმაოდ სერიოუზულად და ემოციებით წერთ, რაც დიდ დროს მოითხოვს თავისთავად. სხვა ბევრი საქმეც გექნევათ რა თქმა უნდა. ისე მომწონს ეს ისტორია და ველი მოვლენების განვითარებას სიმართლე გითხრათ ვერც ვითმენ ))). სიმართლე გითხრათ არ ვიცი როგორ მირჩევნია დადება, იმდებნად მოუთმენელი ვარ რონ თავებით მირჩევნია, მაგრამ ამ თავებსაც რომ ველოდები არც ეგ მინდა:))). თქვენი გადასაწყვეტია რას იზამთ, იმედი მაქვს არ გაიწელება დროში

 


№27 სტუმარი Sopo

umagresi gogo xar shen sxvansirsd aset istorias ver dawerdi.favoritia saitis.ertsd dade ra ase sjobs.

აუ რა მაგარიაააააა.
ძაან ქულ.
ერთად დადე რა გთხოვ.დღეში ათასჯერ ვამოწმებ.მიხსენი ტანჯვისგან.

ვანო მარტოა ხო ასეც იყოს ჩემთვის მინდა.
ახლა შემცილებლები არ გამოჩნდეთ.
რა მაგარი აჩბა ხარ შენ.
ყველა აჩბა მაგარია.
ერთად დადე რა.

 


№28 მოდერი თამარი აჩბა

სტუმარი ანნა
იმედია მალე შემოგვთავაზებ შემდეგ თავს. ველი სულმოუთქმელად

ხმათა უმრავლესით "სრულად" გაუმარჯვა.
მომიტევეთ ! ♥️

სტუმარი სესო
მაგარია.ერთად დადე რა ❤️❤️❤️❤️❤️

♥️♥️♥️

აბლაბუდა
ჩემი ერთ-ერთი ფავორიტი და ახალი აღმოჩენა ხართ. საკმაოდ სერიოუზულად და ემოციებით წერთ, რაც დიდ დროს მოითხოვს თავისთავად. სხვა ბევრი საქმეც გექნევათ რა თქმა უნდა. ისე მომწონს ეს ისტორია და ველი მოვლენების განვითარებას სიმართლე გითხრათ ვერც ვითმენ ))). სიმართლე გითხრათ არ ვიცი როგორ მირჩევნია დადება, იმდებნად მოუთმენელი ვარ რონ თავებით მირჩევნია, მაგრამ ამ თავებსაც რომ ველოდები არც ეგ მინდა:))). თქვენი გადასაწყვეტია რას იზამთ, იმედი მაქვს არ გაიწელება დროში

დიდი მადლობაა ! ♥️

 


№29 სტუმარი სტუმარი სოფო

ქრისტე აღსდგა! გილიცავთ, დაესწარით მრავალს! თამარ, არ ვიცი რა გითხრა ძალიან სეორად და აზრობრივად ზერთ, მონწონს არა ჰვია, როცა ვკითხულივ ვსუნთქავ იმდენად კარგია.... ვისურვებდი რომ შენი წიგნის პრეზენტაციაზე ერთერთ სტუმართ შორის ვყოფილიყავი...????????????❤️❤️❤️ ყველაფერს გადავდებდი და მოვიდოდი...❤️❤️❤️❤️ ძნელია ასე კარგად წერო, და თან მალე. მარა არააოდეს მყოფნი და რა გავაკეთო?! სულ ვამბიბ არ წავიკითხავ, არ დაველოდები მარა ვკვდები დღეში მინიმუმ 3-ჯერ მაინც ვსქროლავ.???????????????? მადლობა იმ ემოციებისთვის რასაც შენით ვიღებ!❤️❤️❤️❤️

ბოდიში ნაწერისთვის, სამსახურში უცებ უცებ დაწერილია..????????????

 


№30 მოდერი თამარი აჩბა

Sopo
umagresi gogo xar shen sxvansirsd aset istorias ver dawerdi.favoritia saitis.ertsd dade ra ase sjobs.

აუ რა მაგარიაააააა.
ძაან ქულ.
ერთად დადე რა გთხოვ.დღეში ათასჯერ ვამოწმებ.მიხსენი ტანჯვისგან.

ვანო მარტოა ხო ასეც იყოს ჩემთვის მინდა.
ახლა შემცილებლები არ გამოჩნდეთ.
რა მაგარი აჩბა ხარ შენ.
ყველა აჩბა მაგარია.
ერთად დადე რა.

არადა ვანოზე ვფიქრობდი ვინმე კარგ გოგოს გავაცნობთქო, მაგრამ ისე დაისაკუთრე .... :):)
მადლობა ! ♥️♥️

სტუმარი სოფო
ქრისტე აღსდგა! გილიცავთ, დაესწარით მრავალს! თამარ, არ ვიცი რა გითხრა ძალიან სეორად და აზრობრივად ზერთ, მონწონს არა ჰვია, როცა ვკითხულივ ვსუნთქავ იმდენად კარგია.... ვისურვებდი რომ შენი წიგნის პრეზენტაციაზე ერთერთ სტუმართ შორის ვყოფილიყავი...????????????❤️❤️❤️ ყველაფერს გადავდებდი და მოვიდოდი...❤️❤️❤️❤️ ძნელია ასე კარგად წერო, და თან მალე. მარა არააოდეს მყოფნი და რა გავაკეთო?! სულ ვამბიბ არ წავიკითხავ, არ დაველოდები მარა ვკვდები დღეში მინიმუმ 3-ჯერ მაინც ვსქროლავ.???????????????? მადლობა იმ ემოციებისთვის რასაც შენით ვიღებ!❤️❤️❤️❤️

ბოდიში ნაწერისთვის, სამსახურში უცებ უცებ დაწერილია..????????????

სოფო, უღრმესი მადლობა ასეთი შორეასული სურვილებისთვის. დიდი პატივია ჩემთვის !
თუმცა, არ დაგიმალავდა და გეტყვი, რომ იმ დონის ავტორად არ მივიჩნევ თავს წიგნის წერას წავეპიტინო.
არც თვითშეფასება მაკლია, არც თვითკრიტიკა, მაგრამ მაინც ვერ ვიჯერებ ხოლმე ასეთი შეფასებები მე თუ მეკუთვნის.

ძალას მმატებთ და იმ ემოციით მავსებთ რასაც წერის დროს ვკარგავ.
მოტივს მაძლევთ წერისთვის !

დიდი მადლობა ! ♥️♥️♥️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent