შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სელებრითის კაპრიზები (თავი-1)


8-05-2021, 13:09
ავტორი აირ ისი
ნანახია 1 076

გადავწყვიტე რაღაც ახალი მესინჯა. ისეთი, რაც ყველა ჩემი უწინდელი ნაწერებისგან უზომოდ განსხვავებული იქნებოდა. მაინტერესებს თქვენი აზრები, თანაც ძალიან.
პ.ს მომენატრეთ!



-მაინც რა გაძლევთ იმის თქმის საფუძველს, ამ საქმისთვის ბოლომდე შესაფერისი ვარო? -გამომცდელი მზერით შეეკითხა მელოტი, სათვალიანი მამაკაცი, თავის წინ ჩამომჯდარ წითურ გოგონას, საკმაოდ არხეინად რომ მოკალათებულიყო კრემისფერ სავარძელში და მის სახელურზე, თითებს რიტმულად ათამაშებდა.
შემოდგომის, კერძოდ კი ნოემბრის ცივი, წვიმიანი დღე იყო. შუა დღის ცას ისეთი მუქი ნაცრისფერი გადაჰკრავდა, თითქოს მზე უკვე ჩასვლას აპირებს და სადაცაა, იდუმალებით მოცული წყვდიადიც გაბატონდებაო. მისაღები ოთახის დიდ, უფარდო ფანჯრებს, დამრეც კდელზე მცოცავი ალპინისტებივით ჩამოჰკიდებოდნენ წვიმის მსხვილი წვეთები, რომლებიც, ნელ-ნელა ქვემოთკენ მოიწევდნენ და სისველესთან ერთად, ცივ ორთქლსაც ტოვებდნენ მინებზე.
-პირველ რიგში ის, რომ პასუხისმგებლობის გრძნობაზე მუშაობა ნამდვილად არ მჭირდება, ისედაც საკმაოდ დიდი დოზით მაქვს -ოქროს შუალედში ჩამჯდარი თავდაჯერებით გაისმა პასუხი გოგონას მხრიდან -მეორე რიგში ის, რომ ოჯახი არ მყავს, არც ქმარი, არც შვილი და არც ვინმე ისეთი, ვისაც ჩემგან დროის დათმობა და ყურადღება დასჭირდება. ალბათ დამეთანხმებით, საკმაოდ რთულია ისეთი ადამიანის პოვნა, ვინც მთელი დროის მანძილზე, ვარსკვლავური სენით შეპყრობილი მსახიობის კუდში დევნით იქნება დაკავებული და მის ძიძობას შეითავსებს
-თქვენი სახელი გამახსენეთ თუ შეიძლება -ამჯერად, სათვალიანი მამაკაცის გვერდით მჯდომმა, შავ შარვალსა და თეთრ პერანგში გამოწყობილმა, საშუალო ასაკის ქალმა დასვა კითხვა, საკმაოდ მკაცრი იერით რომ ათვალიერებდა სავარძელში მჯდომ წითურს.
-აივი მქვია
-ჰოო, ცოტა არ იყოს უცნაურად ჟღერს
-პირველი არ ხართ, ვინც მაგას ამბობს
-კარგი, აივი -მკაცრი მზერა უწინდებურად რჩებოდა ქალის სახეზე -ჩვენი პირობების თანახმად, მანამ ვერ გაიგებ, რომელ მსახიობთან მოგიწევს მუშაობა, სანამ სამსახურზე არ დათანხმდები. მერე უკვე კონტრაქტს უნდა მოაწერო ხელი, რის მიხედვითაც, საკმაოდ დიდი ჯარიმა დაგეკისრება, მასში ნახსენები თითოეული პუნქტის არ დაცვის შემთხვევაში. აგრეთვე, ისიც უნდა აღვნიშნო, რომ თავად იმ ადამიანსაც არ აქვს წარმოდგენა ჩვენი ამჟამინდელი გასაუბრების შესახებ, ვისი როგორც თქვენ ახსენეთ "კუდში დევნა" მოგიწევთ, თუკი რა თქმა უნდა სამსახურში აგიყვანთ.
-და მან რატომ არ იცის არაფერი? -სიტუაციისთვის სრულიად შესაბამისი კითხვა გაუჩნდა გოგონას
პასუხის გაცემა, ამჯერად სათვალიანმა მამაკაცმა აიღო, ჯაბას სახელით რომ გაეცნო აივის, როდესაც შიგნთ შემოსულს ხელი ჩამოართვა.
-იმიტომ არ იცის, რომ ხუთი თითივით ვიცნობთ და ზუსტად ვიცით წინააღმდეგობას გაგვიწევს -სერიოზული სახით აცნობა მან -თუკი თქვენზე შევაჩერეთ არჩევანი, შეგუებული უნდა იყოთ, რომ უამრავი წინააღმდეგობის გადალახვა მოგიწევთ, რასაც მოთმინებით უნდა მოეკიდოთ
აივის ოდნავ ჩაეცინა და დროებით შეწყვიტა სავარძლის სახელურზე თითების თამაში.
-მაინც რა სახის წინააღმდეგობებზეა საუბარი?
-პირველ რიგში, ძალიან მწარე, ირონიული და ხშირად, დამამცირებელი იუმორი აქვს. აგრეთვე უზომოდ კაპრიზულია ნებისმიერ თემაში, კვებიდან დაწყებული, სამოსითა და საცხოვრებელი გარემოთი დამთავრებული. ჩვენ, ანუ მე და ანთისა -გვერდით მჯდომ ქალს გადახედა წამით -ორივენი მისი მენეჯერები ვართ და გვქონია შემთხვევა, როდესაც, ფილმში, მეწყვილე მსახიობის სულ რაღაც ორი წუთით დაგვიანების გამო, საერთოდ მომდევნო დღისთვის გადაუტანია გადაღებები, ზედმეტ დროს მაკარგვინებთო
-კი მაგრამ, ის მაინც მითხარით, ვინმე ცნობილი მსახიობია?
-რაღა დაგიმალოთ და საკმაოდ -გაეცინა ჯაბას -შეიძლება გაოცებულიც დარჩეთ, ისეთ ადამიანზე გვაქვს საუბარი -ამ მომენტში, მხარის მსუბუქმა გაკვრამ შეაჩერა გვერდით ჯდომი ქალისგან, ვინაც აშკარად ჩათვალა, რომ მამაკაცი ზედმეტს ლაპარაკობდა
-ჩემო კარგო -დაიწყო მან, თან გრძელი, თაფლისფრად შეღებილი თმა მარცხენა მხარეს გადმოიყარა -თუკი კანდიდატებს შორის შენ აგარჩიეთ, მომენტალურად კონტრაქტსაც აწერ ხელს, რომელშიც, საიდუმლოდ გევალება იმ ინფორმაციის დაცვა, რაც ამ სამსახურსა და საქმეს ეხება. პირველ რიგში, იმ ადამიანის ყველა უარყოფითი თვისება უნდა შეინახო გულში, ვისზეც იმუშავებ. ეს მსახიობი, ხალხს რეალურად უყვარს. ჩვენი ქვეყნის საშინელი მდგომარეობისდა მიუხედავად კინემატოგრაფიაში, მაინც დიდი მომავალი აქვს და მისი რეპუტაციის გაფუჭება, პირველ რიგში მე და ჯაბას არ გვაწყობს, რადგან ჩვენთვის იგი შემოსავლის წყაროა, ამიტომ, ენაზე კბილის მაგრად დაჭერა, უმთავრესია იმათგან, რაც დაგევალება
-შეიძლება ერთი კითხვა მეც დავსვა? -მთელი ეს დრო, ჩაფიქრებული უსმენდა მათ აივი, ბოლოს კი, ხმაც ამოიღო
-კი ბატონო, გისმენთ -თითქმის ორივემ ერთდროულად გასცეს პასუხი და აღარც გოგონას დაუყოვნებია დიდხანს:
-თუკი მენეჯერები თავად ხართ, ამ საქმით თვითონ რატომ არ კავდებით? -კვლავ აათამაშა მან თითები კრემისფერი სავარძლის სახელურზე -ის, რომ სკანდალებისგან და ჟურნალებში არასასურველი სათაურებით მოხვედრისგან იხსნათ, მგონი თქვენი მოვალეობაა და არა ვინმე სხვისი
ანთისამ და ჯაბამ ერთმანეთს შეთქმულებივით გადახედეს. როგორც ჩანდა, არ მოელოდნენ გოგონას მხრიდან ასეთ სითამამეს, პირდაპირობასა და თავდაჯერებულ ტონს, თუმცა მიზეზი ნამდვილად გააჩნდათ და აქედან გამომდინარე, არც პასუხის გაცემა იყო რთული.
-საქმე იმაშია, რომ ეს ადამიანი საკმაოდ ხშირად საჭიროებს ყურადღებას -ერთმანეთში გადაჭდობილი ხელებით დაიწყო ახსნა მამაკაცმა -ბოლო პერიოდში ისე იქცევა, თითქმის ყოველ წამს მოსალოდნელია, რომ მეტად სკანდალური სათაურებით მოხვდეს ინტერნეტსა თუ ჟურნალებში. ამ ყველაფრის გამო, სხვა მსახიობებთან მუშაობას ფაქტობრივად ვეღარც ვახერხებთ და პირადი ცხოვრებისთვისაც კი მინიმალური დრო გვრჩება, მისი თავაშვებული ქმედებებისგან დატოვებული კვალის აწმენდით დაკავებულებს. შეგიძლია ჩათვალო, რომ ჩვენს პირობებზე დათანხმების შემთხვევაში, თავადაც ის მტვერსასრუტი უნდა გახდე, რომელიც ამ ადამიანის მიერ გამოწვეულ არეულობას დაალაგებს. 24/7 რომ მზადყოფნაში უნდა იყო და თუ საჭირო გახდა, დილის ექვს საათზეც რომ უნდა ადგე საწოლიდან, ამაზე უკვე ლაპარაკიც აღარ მაქვს. მოკლედ, პირდაპირი გაგებით, ძიძა უნდა გახდე ამ პიროვნებისთვის, თანაც ისეთი, ვინც ყოველ ფეხის ნაბიჯზე კუდში დაედევნება, სადაც არ უნდა წავიდეს
-გასაგებია -ნიკაპზე ფიქრიანად მოისვა ხელი -აშკარად საინტერესო საქმეა, ვერაფერს ვიტყვი
-კიდევ ხომ არ გაქვთ რამე კითხვა?
-სიმართლე გითხრათ, ისიც მაინტერესებს, კონკრეტულად რამდენი ხნით მომიწევს თქვენთან მუშაობა? -წითური თმა მხრებს უკან გადაიყარა აივიმ -თანხა მართლა ძალიან მჭირდება და ამ ანონიმურ განცხადებასაც მხოლოდ იმ მიზეზით გამოვეხმაურე, რომ ანაზღაურებამ დამაკმაყოფილა. მაგრამ . . .
-მაგრამ?
-მაგრამ თქვენ კონტრაქტიც ახსენეთ -შემოვლითი გზების გარეშე გადავიდა გოგონა მთავარ სათქმელზე -ამ სამსახურში, თუკი რა თქმა უნდა ჩემზე შეაჩერებთ არჩევანს, მხოლოდ ერთი წლის განმავლობაში ვგეგმავ დარჩენას. მერე სრულიად სხვა გეგმები მაქვს და თუკი თქვენს მიერ შედგენილ საბუთში უფრო დიდი ვადაა მითითებული, მაშინ შეთანხმება ვერ შედგება
-ჰოო, აი მაგას რაც შეეხება -საქმიანი იერით გადმოიხარა ანთისა წინ -ჩვენ მხოლოდ ექვსი თვით დაგვჭირდები, მანამ, სანამ იმ სერიალის გადაღებები დასრულდება, რომელშიც სულ ახლახანს შესთავაზეს როლი ჩვენს მსახიობს. ამ პროექტის დასრულების მერე, უკვე საფრანგეთში აპირებს წასვლას, რამდენიმე თვით და ამ მხრივ, უკვე თავისუფალი ხარ. როდესაც უკან დაბრუნდება და ახალ როლს შეთავაზებას მიიღებს, თუკი სურვილი გექნება, თავად დაბრუნდები სამსახურში, თუ არადა, სხვას ვიპოვით, მაგ მხრივ გართულება არ შეგექმნება.
გოგონამ შეამჩნია, რომ მენეჯერებიდან, მხოლოდ ჯაბა ელაპარაკებოდა თქვენობითი ტონით, ხოლო ანთისა, რატომღაც "შენობითს" ანიჭებდა უპირატესობას, რაც გოგონას ვარაუდით იმის მანიშნებელი იყო, რომ ქალს, საკუთარი თავი, სხვებზე ბევრად უფრო მაღლა მდგომად წარმოედგინა. ამასთან ერთად, არც იმის შემჩნევა გასჭირვებია, ჯაბას თვალში საკმაოდ დიდი კეთილგანწყობა რომ დაიმსახურა, თუმცა მის გვერდით მჯდომი ქალბატონის ცივ, არაფრისმთქმელ მზერაში, კონკრეტულს ვერაფერს კითხულობდა -ვერც ცუდს და ვერც კარგს.
გასაუბრებამ კიდევ ხუთი წუთის განმავლობაში გასტანა. ამ დროის მანძილზე, ისეთი წვრილმანები განიხილეს, როგორიც ანაზღაურების ფორმა, კონკრეტული მოვალეობები და კონტრაქტის პუნქტები იყო, შემდეგ კი აივიც იმ პასუხით გამოისტუმრეს, როგორითაც დამქირავებელი მუდამ ისტუმრებს ხოლმე სამუშაოზე აყვანის კანდიდატს და აცნობეს, რომ გადაწყვეტილების მის სასარგებლოდ მიღების შემთხვევაში, აუცილებლად დაუკავშირდებოდნენ დღის ბოლომდე. არ დაკავშირების შემთხვევაში, აივი უკვე თავად უნდა მიმხვდარიყო, რაც გახდა ამის მიზეზი და სხვა სამსახურის ძებნაზე დაეწყო ზრუნვა.
გასაუბრების დასრულების შემდეგ, ცოტა ხნით გასეირნება გადაწყვიტა გოგონამ. ახლა უკვე კარგად ხვდებოდა, რა მიზეზითაც იღებდნენ მენეჯერები, ვაკანსიით დაინტერესებულ ადამიანებს ჯაბას სახლში. ასეთი სახის სამსახურისთვის, გასაუბრება სწორედაც რომ არაოფიციალურ გარემოში უნდა ჩატარებულიყო და არა, ოფისსა და საქმიან კომპანიაში.
წვიმიანი ამინდის გამო, აივიმ თავზე კაპიუშონი წამოიფარა და ისე გაუყვა სველ ბილიკს. ქუჩაში ოდნავ ციოდა, თუმცა მიუხედავად ამისა, სეირნობის გადაწყვეტილებაზე ხელი მაინც არ აუღია, რადგან ფეხით გავლა ახლა ისე სჭირდებოდა, როგორც არასდროს. თითქოს ამდენი ხნის შემდეგ, პირველად გაიაზრა რა რთულ მდგომარეობაშიც ჩავარდნილიყო. ცხრამეტი წლის ასაკში, მაშინ, როდესაც წესით უკვე მეორე კურსის სტუდენტი უნდა ყოფილიყო, აკადემიური წელის აღება მოუწია ოჯახური პრობლემის მიზეზით.
მანამდე, სანამ სიტუაცია აქამდე მივიდოდა, ბიძამისის, ბატონი ზაზა გაბისიანის სახლში ცხოვრობდა, თავის უფროს ბიძაშვილთან, სტეფანესთან ერთად. იმის გამო, რომ მშობლები საკმაოდ ნაადრევ, კონკრეტულად კი ორი წლის ასაკში დაკარგა, ისინი ფაქტობრივად არც ახსოვდა გოგონას. ბავშვობის ასაკიდან მოყოლებული, სწორედ ბიძასთან იზრდებოდა და საკმაოდ დიდ სიყვარულსაც გრძნობდა მისგან. სტეფანეს რაც შეეხება, მასთან, არც ცუდი ურთიერთობა ჰქონია და არც, იდეალური. ბიჭი, მცირეწლოვნების ასაკიდანვე ოდნავ თავისებური იყო. ზოგჯერ ისეთ შთაბეჭდილებასაც ტოვებდა, რომ ამ ქვეყნად ყველა და ყველაფერი ფეხებზე ეკიდა, საკუთარი "მე"-ს გარდა. აი საკუთარი თავისთვის კი ნამდვილად ყოველივე საუკეთესო ემეტებოდა, გოგონებიდან დაწყებული, ტექნიკით, სამოსითა და პირადი მოხმარების საგნებით დამთავრებული. ბუნებით ისეთი გახლდათ, თმაზეც კი არავის შეახებინებდა ხელს, მუდამ ელეგანტურად რომ ჰქონოდა დაყენებული, სადაც არ უნდა ყოფილიყო და როცა არ უნდა ყოფილიყო.
რაც უფრო მეტად იზრდებოდა, მით უფრო თვალში საცემი ხდებოდა მდედრობითი სქესისთვის სტეფანეს ვიზუალური იერსახე და აღნაგობა. აივის ვერც კი წარმოედგინა, თუკი არსებობდა ადამიანი, ვინც ისეთი სიზუსტით აკმაყოფილებდა სიტყვა "ნარცისის" კრიტერიუმებს, როგორც ეს სტეფანეს შემთხვევაში იყო. ბიჭს, თავისი თავი ლამის მეორე მზედ წარმოედგინა ცაზე და თვითშეფასების ნიშნულით, სადღაც ძალიან შორს, ტროპოსფეროში გახლდათ აჭრილი. ვინ მოთვლის რამდენჯერ გაუღვიძებია შუა ღამით აივი იმის გამო, რომ კლუბში წასასვლელად გამზადებულის "ლუქი" შეეფასებინა, ათბალიანი სისტემით. ეს და კიდევ მრავალი ასეთი უცნაურობა ახასიათებდა სტეფანეს. თავის უმაღლეს დონეზე მოვლა, მისთვის მუდამ პრიორიტეტი გახლდათ. ეტყობოდა კიდეც ვიზუალურად საკუთარი თავისადმი გადაჭარბებული ზრუნვა. ქუჩაში, ორი წამით დანახვისასაც კი აუცილებლად მოგხვდებოდათ თვალში უზომოდ გემოვნებიანად ჩაცმული მამაკაცი, ბოტასებზე მტვრის ნაწილაკიც რომ არსად მოუჩანდა და სუნამოს ისეთ საოცარ არომატს ტოვებდა ჰაერში, ადამიანთა ოთხმოცდაათი პროცენტი, უკანაც კი ატრიალებდა თავს, მის გვერდით ჩავლისას.
სტეფანესთან ერთად ცხოვრება, ბედის საჩუქარი ნამდვილად არ იყო აივისთვის, თუმცა ზაზასა და ბიცოლამისის -თინის მხრიდან ნაგრძნობი სიყვარული, ალბათ ბიძაშვილის კაპრიზების გარდა კიდევ ბევრი რამის გადატანაში დაეხმარებოდა, რომ არა ერთი მოულოდნელი და უბედური შემთხვევა, მთელი მისი ცხოვრება ზუსტად ისევე რომ დააყენა თავდაყირა, როგორც სტეფანესი. კარგად ახსოვდა, ორშაბათი ღამე იყო მაშინ. სტეფანეს ოცდამესამე დაბადების დღის კლუბში აღნიშვნის შემდეგ, იმის გამო, რომ იუბილარმა და აივიმ სტუმრების წასვლის შემდეგაც გადააბეს არაყის სმა და ორივე ერთმანეთზე მეტი მთვრალები იყვნენ, გოგონამ, ბიძაშვილს დაწესებულების დახურვამდე იქ დარჩენა შესთავაზა და ბევრი თხოვნის შემდეგ, აიყოლია კიდეც ეს უკანასკნელი. დაახლოებით დილის ხუთი საათი იყო, როდესაც კლუბი ოფიციალურად დაკეტეს მომდევნო ღამემდე და ალკოჰოლის ზემოქმედებიდან ოდნავ გამოსული სტეფანე და აივიც, ტაქსის საშუალებით დაბრუნდნენ შინ. სწორედ იქ დახვდათ ყველაზე საზარელი სურათი. სახლი, რომელშიც მთელი ბავშვობა გაატარეს, მთლიანად პოლიციისა და სახანძროს თანამშრომლებით იყო გარშემორტყმული, ირგვლივ იქ შეკრებილი მეზობლების ხმამაღალი საუბარი, გარჩევა, მითქმა-მოთქმა ისმოდა და ნახევრად დამწვარი შენობის შავ კედლებსაც თითქოს აღარაფერი დარჩენოდათ ძველებური და ნაცნობი.
ხანძარი, ჩაუქრობლად დარჩენილ გაზქურას გამოეწვია სახლში. არავინ იცოდა რა და როგორ მოხდა, თუმცა ფაქტი, რომ იმ შენობიდან საკაცით გამოტანილ ადამიანთაგან ვეღარც ერთი იხილავდა დღის შუქს, სასწრაფოს თანამშრომლებმა პირველივე შეხედვის თანავე დაასკვნეს და უიმედოდაც გადააქნიეს თავი, მანამ, სანამ გადაუდებელი დახმარების მანქანით წაიყვანდნენ საავადმყოფოში.
იმ საბედისწერო დილის შემდეგ, საათივით აწყობილი ცხოვრება, სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით, ზედმეტად ადიდებული მდინარისგან განგრეული ჯებირივით ჩამოიშალა. აგონიაში მყოფი სტეფანე ყოველდღე აივის ადანაშაულებდა მომხდარში და მუდამ უმეორებდა, რომ არა შენი ახირება კლუბში დარჩენაზე, სახლში დროულად მივიდოდით და თინი და ზაზა ახლა შეიძლებოდა ცოცხლებიც კი ყოფილიყვნენო. ამის გამო, საკმაოდ აგრესიული გახდა მამიდაშვილის მიმართ. ყოველი წამი, თითქოს იმისთვის ჰქონდა გამოყოფილი, რომ იგი აივის გამწარებაზე დაეხარჯა. ერთ ჭერქვეშ ცხოვრება კი ამაში ნამდვილად კარგად უწყობდა ხელს. აღნიშნულის გამო, გოგონასაც ნაკლებად ჰქონდა სურვილი ასე გაგრძელებულიყო. მომხდარი ტრაგედიისგან ისედაც დათრგუნვილს, ახლა სტეფანეს მხრიდან უხეშობის თავი ნამდვილად აღარ ჰქონდა, ამიტომ, ორი თვის წინ ბარგი ჩაალაგა, ის სახლი დატოვა, სადაც მომხდარი ტრაგედიის შემდეგ გადაცხოვრდა ბიძაშვილთან ერთად და ახალი თავშესაფრის ძებნაც დაიწყო, რათა ყველაფრისგან შორს, მშვიდი ცხოვრებით ეცხოვრა. იმის გამო, რომ აღნიშნულ ეტაპზე არაფრის განწყობა არ ჰქონდა, სწავლის გაგრძელება მომავალი წლისთვის გადადო- იმ დროისთვის, როდესაც ჭრილობებს ოდნავ მაინც მოიშუშებდა და ცოტათი აზრზე მოვიდოდა, მანამდე კი, გაზეთში ნაპოვნ პირველივე განცხადებას გამოეხმაურა, ბინის ქირის გაყოფის თაობაზე და მიუხედავად იმისა, რომ თანამფლობელი მამრობითი სქესისა უნდა ყოფილიყო, ათწუთიანი გასაუბრებისა და ბინის დათვალიერების შემდეგ, მასთან ერთად ცხოვრებაზე მაინც დათანხმდა.
უცხო ადამიანებს ასე მარტივად არასდროს ენდობოდა გოგონა, თუმცა ამ პიროვნებასთან, კერძოდ კი კაკისთან გასაუბრებამ, რატომღაც მისდამი თავიდანვე მეტად დადებითად განაწყო. თანაცხოვრებაშიც საკმაოდ კარგი გამოდგა ბიჭი. პროფესიით მხატვარი გახლდათ, დამატებით აკადემიაშიც ასწავლიდა სტუდენტებს და მუდამ თავის საქმეებში ჩაფლული, ოდნავადაც კი არ არღვევდა გოგონას სიმშვიდეს. ლაპარაკითაც კი იშვიათად ელაპარაკებოდნენ ერთმანეთს. ისეთი შთაბეჭდილება იქმნებოდა, თითქოს კაკის, უხილავი გარსი ჰქონდა შემოკრული და ადამიანებს, თავისთან ზედმეტად მოახლოვების საშუალებას არ აძლევდა.
ორი თვე საკმაოდ მშვიდად და უპრობლემოდ იცხოვრეს ერთ ჭერქვეშ. სიტუაცია მხოლოდ მაშინ აირია, როდესაც ბინის მეპატრონემ ქირა გაუძვირათ და ამის გამო, აივიც იძულებული გახდა უფრო მაღალანაზღაურებადი სამსახურის ძებნა დაეწყო. სწორედ ამ დროს გადააწყდა ინტერნეტში, ანონიმურად განთავსებულ განცხადებას და ანაზღაურების ციფრების დანახვისას, მაშინვე გადაწყვიტა, რომ თუკი პატიოსან შრომაზე იქნებოდა საუბარი, ბედი აუცილებლად ეცადა. სწორედ ასე მოხვდა გასაუბრებაზე ქალბატონ ანთისასთან და ბატონ ჯაბასთან. მართალია არაფერი იცოდა იმაზე, რომელი მსახიობის "ძიძობა" უნდა შეეთავსებინა, თუმცა ამას არც ჰქონია გადამწყვეტი მნიშვნელობა. თუკი ექვსი თვე იმუშავებდა, საკმაოდ კარგი დანაზოგი დაუგროვდებოდა და ამ ფულით შეეძლებოდა რაღაც პატარა საქმეც კი წამოეწყო, თუნდაც ისეთი, როგორიც ინტერნეტ-გვერდის შექმნა და ტანსაცმელებისა თუ სხვადასხვა აქსესუარების გაყიდვა იყო.
ბიძაშვილთან ურთიერთობის აღდგენას, უკვე ნამდვილად აღარ მოელოდა გოგონა. ახლა, ყველასგან მიტოვებულსა და სრულიად მარტო დარჩენილს, თავად უნდა გაეკვლია ცხოვრების წვეტიანი ბილიკები და ზოგჯერ, ფეხიც კი გაეჭრა ამ გზაზე სიარულისას.
ციდან, კვლავ უწინდებურად ცვიოდნენ წვიმის წვრილი, გამჭვირვალე წვეთები. გარეთ მჩხვლეტავი, სუსხიანი ქარი დაქროდა, თუმცა ქურთუკის ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი აივი, მაინც წყნარად, სრულიად აუჩქარებლად მიუყვებოდა სველ, პრიალა ბილიკს და მხრებზე ჩამოყრილი მისი წითური თმაც ნელ-ნელა კარგავდა უწინდელ სიმშრალეს.





8 8 8 8
ჯაბა და ანთისა, კვლავ ჯაბას სახლში იყვნენ, დიდფანჯრებიანი, გემოვნებით მოწყობილი მისაღები ოთახიდან, ამჯერად მინი-ბარის ზომის სამზარეულოში გადაენაცვლათ და სხვადასხვა კანდიდატებთან გასაუბრების შემდეგ, დარიჩინიანი კაპუჩინოს ჭიქებით ხელში განიხილავდნენ ვინ იყო მათ შორის ყველაზე ღირსეული.
ჯაბას მხოლოდ ორი მათგანი მოწონებოდა გასაუბრებაზე მოსულ ადამიანთაგან, ხოლო ანთისა, თითქმის ყოველი შესაძლო ვარიანტით უკმაყოფილი გახლდათ და მხოლოდ ერთ-ერთ კანდიდატზე განაცხადა დანარჩენებთან შედარებით ცოტათი ნორმალური ჩანდაო.
-არა, ეს სანი ნამდვილად შეგვიწირავს -ოხვრით განაცხადა შესაძლო ვარიანტების სიაში ჩამძვრალმა ქალმა, მაგიდაზე, ჯერ კიდევ წინ რომ გაეშალა და სათვალის მინებიდან აკვირდებოდა შეწუხებული სახით -პატარა ბავშვის მსგავსად, სულ კუდში უნდა სდიო, წყეული ჭიკარტი რომ არ გადაყლაპოს!
-რა მეტაფორული ხარ, პატარავ -ხმამაღლა გაეცინა ცხელი კაპუჩინოს სმით გართულ მამაკაცს, თუმცა ვაი ასეთ გაცინებას, ისეთი მკვლელი მზერა მიიღო კოლეგისაგან საპასუხოდ -კარგი, ნუ მიყურებ ეგრე, თორემ ასე მგონია მალე გამეპარება.
-რა იყო, ბავშვობას იხსენებ?
ჯაბას სახეზე თეატრალურად დაყენებულმა სევდამ დაიდო ბინა.
-ეჰ, რა კარგი დრო იყო -მეოცნებე თვალებით ააშტერდა მარმარილოსფერ ჭერს და ისე აღნიშნა კაცმა -მართლა საკაიფო რამეა ბავშვობის პერიოდი. მარტო ჭამა, ძილი და ის გაქვს სადარდებელი, გაგიშვებენ თუ არა ეზოში მშობლები, ფეხბურთის სათამაშოდ. თან, მაშინ თავზე თმაც მქონდა და უფრო მიმზიდველიც ვიყავი
-მაგ სისულელეების ლაპარაკს გირჩევნია ჩემთან ერთად ჩახედო ამ უტვინო ქათმების სიას -აშკარად გაღიზიანება ეტყობოდა ქალის ხმას -სანი დარსაველიძის კუდში დევნა უკვე აღარ შემიძლია და დროზე დავასრულოთ ეს საქმე. ჩვენ მხოლოდ მისი მენეჯერობა, როლზე დამტკიცაზე ზრუნვა და კარგი შემოსავლის აღება გვევალება. მეტს, საკუთარ თავს აღარ დავაკისრებ! ისედაც მეყო მაგის თავაშვებული ცხოვრებისგან და უტვინო, გრძელფეხება ქალებისგან გამოწვეული პრობლემების მოგვარება!
-და არა მარტო მაგათგან -უკმაყოფილოდ აღნიშნა ჯაბამაც, ვისაც უკვე ჩაერგო თავი შესაძლო კანდიდატების სიაში, საუკეთესოს ამოსარჩევად -ისე, ის წითელთმიანი გოგო საკმაოდ თავდაჯერებულად გვესაუბრებოდა. იქნებ, მაგაზე დავფიქრებულიყავით?
-ვაუ ჯაბა, მგონი ჩვენი აზრები პირველად დაემთხვა ერთმანეთს ასეთი სიზუსტით -სასიამოვნოდ გაოცებული ჩანდა ქალი იმ წამს -მეც სწორედ ეგ წითური გამოვარჩიე დანარჩენი უტვინო არსებებისგან, ენასაც კი რომ ძლივს იბრუნებდნენ პირში.
-ჰოდა თუ ასეა, კიდევ ერთ ვაკანსია-სეანსს ნუღარ მომაწყობინებ რა ჩემს სახლში. ხომ იცი, როგორ არ მიყვარს უცხო ხალხის პირად სივრცეში შემოშვება. დავეკონტაქტოთ მაგ გოგოს და დავასრულოთ ეს საქმე, თორემ უკვე მართლა ყელშია ამდენი სტრესი. -შუჭმუხნილ შუბლზე, ზუსტად ოთხი ნაკეცი რომ აჩნდა, გაღიზიანებულმა მოისვა ხელი, თან დაამატა -წამითაც არ გავჩერდებოდი დარსაველიძის სიახლოვეს, ასეთი დიდი შემოსავლის მომტანი რომ არ იყოს მისი წყეული სამსახიობო ნიჭი. ნამდვილი ენერგოვამპირია და მეტი არაფერი.
-კარგი, გეყოფა წუწუნი! მე დავრეკო თუ შენ დარეკავ?
-საწყალი გოგო, არც კი იცის, თავის ლომის ხახაში შეყოფის კანდიდატი რომაა
-ჯაბა, რომელმა დავრეკოთ-მეთქი? -კვლავ გაუმეორა ცოტა ხნის წინ დასმული შეკითხვა ქალმა, ამჯერად უფრო მკაცრი ტონით და ამის საშუალებით მიიღო კიდეც სასურველი პასუხი:
-მე დავრეკავ, მე, შენ ეგეთი საუბრები რომ არ გეხერხება, ჩემზე კარგად არავინ იცის
ქალმა საწრუპის გამოყენებით მოსვა თავისი კაპუჩინო, ცხვირზე დაკოფსებული სათვალე გაისწორა და სკამის საზურგეს მიაწვა ნებიერად.
-ჰოდა თუ ასეა, დროულად მიხედე მაგ საქმეს. იმედი მაქვს, კარგად აწონ-დაწონვის შემდეგ არ გადაუფიქრებია და ისევ თანახმაა ჩვენს წინადადებაზე.
ჯაბამ ჯიბიდან სმარტფონი ამოაცურა, თუმცა მერე წარბები შეჭმუხნა. როგორც ჩანდა, ზარის განხორციელებაში ხელს კიდევ უშლიდა რაღაც.
-საშინლად მოუხერხებელი სკამებია ამ სამზარეულოში -აღნიშნა მან, თან წელზეც მოისვა ცალი ხელი, უკმაყოფილოდ -წამოდი რა ისევ მისაღებში დავსხდეთ და იქედან დავრეკოთ, ჩვენს ჟღალთმიანთან.
მენეჯერებმა, ერთდროულად, თითქმის უსიტყვოდ გადაინაცვლეს სამზარეულოდან, მისაღებში, სადაც, რბილ დივანზე მოკალათებულებმა განაგრძეს თავიანთი კაპუჩინოს დაგემოვნება. ჯაბამ, კიდევ ერთხელ მოიმარჯვა თავისი ტელეფონი და კანდიდატთა სიაში, სასურველი ადამიანის საკონტაქტო ნომერი ამოარჩია. "აივი იმნაძე" -ეწერა მობილურის ნომრის გასწვრივ გასმული პატარა ტირის გვერდით. ის-ის იყო ფურცლზე წაწერილი ნომერი სენსორზე აკრიბა და ზარის გასაშვები ღილაკისკენ წაიღო ცერა თითი, რონ ამ დროს, რაღაც გაუთვალისწინებელი მოხდა. მისაღების რბილ დივანზე მოკალათებულ ანთისასა და ჯაბას, ჯერ სახლში შემოსასვლელი კარის ხმამაღალი ჯახუნის ხმა მოესმათ, შემდეგ ნაბიჯების და ბოლოს, უეცარი სტუმრის სახესაც მოჰკრეს თვალი, ღიმილიანი, მეტად პოზიტიური გამომეტყველებით რომ მოემართებოდა მათკენ.
-ძაღლი ახსენეო და აი ისიც -ოდნავი ღიმილით აღნიშნა ანთისამ, ისე, რომ თავისი დარიჩინიანი კაპუჩინოს წრუპვისთვისაც არ დაუნებებია თავი.
-შენ აქ რა ჯანდაბას აკეთებ? -ქალისგან განსხვავებით, ჯაბას სახეზე გაკვირვება იკითხებოდა -ახლა ინტერვიუზე არ უნდა იყო? ხომ უთხარი იმ ჟურნალისტს საღამოს საათებში მესტუმრეო?
მოულოდნელ სტუმარს პასუხი არ გაუცია. ამის მაგივრად, თავისი მანქანის გასაღები მაგიდაზე მიაგდო, ფუმფულა დივანს ნინძას ნახტომით გადაევლო ზემოდან და ისე მოულოდნელად ჩაუხტა შუაში ანთისასა და ჯაბას, რომ ვერც ერთმა მათგანმა თვალის დახამხამებაც ვერ მოასწრო.
-ორიელა, ბორიელა, გუშინ წინ რაღაც შარს გადავეკიდე და იმედია დახმარების ხელს უკვე ამზადებთ ჩემთვის გამოსაწვდენად -ჯერ ერთს გადახედა მან, მერე კი მეორეს. ეს ზედმეტსახელები ანთისასთვის და ჯაბასთვის უკვე კარგად ნაცნობი გახლდათ, თუმცა ყოველ ჯერზე ერთნაირად ღიზიანდებოდნენ მათი მოსმენისას.
-სანი, კითხვა დაგისვით და გვიპასუზე -შეტევაზე გადასვლა, ამ ჯერზე ანთისამ ითავა -ახლა წესით ინტერვიუს უნდა აძლევდე შენ კიდევ აქ ხიზარ და ჩვენთან ღლაბუცში კარგავ დროს.
-მოიცა, რა დროს ინტერვიუა -უკმაყოფილება ჩადგა ბიჭის კაკაოსფერ თვალებში -ორი დღის წინ, კლუბში ვიღაც გოგოსთან ერთად ვერთობოდი, მგონი კამილა ერქვა. დღეს კი მირეკავს და აცხადებს, თუკი ურთიერთობას არ განვაგრძობთ, ჩვენს ერთად გადაღებულ ფოტოებს ინტერნეტში გავავრცელებ, ვიტყვი, რომ წყვილი ვიყავით და იმასაც დაწვრილებით მოვყვები რა სასტიკადაც მიმაგდეო.
-რაო, რა თქვი?!
-ანთი, ცოტა ჩუმად რა, მგრძნობიარე ყურის ბარაბანი მაქვს
-ჯანდაბა, მხოლოდ ესღა გვაკლა სრული ბედნიერებისთვის -თავის ნაცნობ ჩვევას მიმართა და საფეთქელზე ნერვიულად მიიჭირა ორივე საჩვენებელი თითი თვალებდახუჭულმა ანთისამ. რაც შეეხება ჯაბას, ამ უკანასკნელმა მეტად უკმაყოფილო გამომეტყველება აიკრა სახეზე, ღრმად ამოიხვნეშა და მტკიცე, ონდავ სიმკაცრეშეპარული ხმით ამოთქვა:
-რაღა უნდა ვთქვა იმის გარდა, რომ ყველაზე გონივრული გადაწყვეტილება მივიღეთ ამისთვის მეთვალყურის მიჩენით -გვერდით მჯდომი სანისკენ გაიქნია თავი მან და როგორც მოსალოდნელი იყო, გამოიწვია კიდეც ბიჭის გაკვირვება თავისი სიტყვებით.
-ერთი წამით, ერთი წამით, შეიძლება გავიგო რა მეთვალყურეზეა საუბარი? -ეჭვით დაწვრილებულ თვალებს, ტონიც შესაბამისი მოაყოლა დარსაველიძემ, რის შემდეგაც ფეხზე წამოდგა და სათითაოდ გადაავლო დამკვირვებლური მზერა, ერთმანეთის გვერდიგვერდ დამნაშავე ბავშვებივით ჩამომსხდარ მენეჯერებს -რა მუნჯებივით გაჩუმდით, ხმას არ ამოიღებთ?
-ჯაბამ გითხრას, მე კომენტარს არ გავაკეთებ
-და, მე რატომ უნდა ვუთხრა? -გაშლილი ხელის გულზე მიდებით შეიცხადა კაცმა -ადექი და შენ თვითონ უთხარი, მისთვის ძიძის მიჩენა ხომ სწორედ შენი იდეა იყო?
-ჯაბა სანამ ჩემი მოთმინების ფიალიდან წვეთები დაიწყებენ დენას, ამოღერღე რა ჩემი ფეხები ხდება აქ! -მოთმინებადაკარგულმა, გაუცნობიერებლად აუწია ტონს, თან არც გამყინავი მზერა დავიწყებია. როგორც ჩანდა ამან ნამდვილად გაჭრა, რადგან ხმის ამაღლებიდან რამდენიმე წამის შემდეგ, ჯაბა მუხლებს იდაყვებით დაეყრდნო, თითები ერთმანეთს გადააჭდო და თავზე წამომდგარ სანის წარბებს ქვემოდან ახედა.
-თავადაც იცი, რომ ამ ბოლო დროს, საკმაოდ ბევრ შარში გაეხვიე, თანაც მიყოლებით -დაიწყო კაცმა -ძალიან დიდი ძალისხმევა, ჟურნალისტების მოსყიდვა და სანაცნობო წრის გავლენა დაგვჭირდა, რათა არასასურველი სათაურებით არ მოხვედრილიყავი ყვითელ პრესაში. მე და ანთისა, მთელი ამ დროის განმავლობაში მართლა მომვლელებივით დაგდევდით კუდში და შენს არეულს ვალაგებდით, მაგრამ ამის გამო, ვერც სხვა მსახიობებთან ვახერხებთ მუშაობას და ვერც საკუთარი ცხოვრებისთვის ვიცლით. ორივენი ვფიქრობთ, რომ ისეთი ადამიანი გჭირდება, ვინც გამუდმებით შენს გვერდით იქნება და ყოველგვარი არასასურველი ქმედების ჩადენას აგაცილებს თავიდან -მერე ოდნავ ჩაახველა და სანის გაოცებულ, ირონიულში გადასულ გამომეტყველებას თვალი აარიდა -გასაუბრება უკვე გვქონდა და შევარჩიეთ კიდეც ერთი გოგო ამ საქმისთვის. ხელფასზე არ ინერვიულო, ჩვენი ჰონორარიდან გადავუხდით მე და ანთისა, ოღონდ ეს ახალი სერიალის პროექტი მშვიდობით ჩავამთავროთ, ისე, რომ არავითარ შარში არ გაეხვე.
მთელი იმ დროის განმავლობაში, რაც ჯაბა ახსნა-განმარტებას აძლევდა, დარსაველიძეს კომენტარი არ გაუკეთებია. მხოლოდ მსმენელის როლში იყო და კრინტის დაძვრაზე არც ფიქრობდა, თუმცა მიხვდა თუ არა, რომ მამაკაცმა თავისი "სიტყვით გამოსვლა" დაასრულა, კვლავ მენეჯერების გვერდით ჩამოჯდა, დივანზე, ოღონდ ამჯერად განაპირას და არა მათ შუაში.
-თქვენ ორმა რამე ბალახი მოწიეთ თუ მე მეკაიფებით? -ჰკითხა საკმაოდ სერიოზული, კატეგორიულობაში გადასული ხმით -ახლა რა, სადმე წასვლა თუ მომინდება, ვიღაც გოგომ უნდა მდიოს კუდში და ნაბიჯები მითვალოს?

-სანი, შენი კარიერისთვისაა საჭირო ასე -შექმნილი სიტუაციის დაბალანსებას ანთისა შეეცადა, ვისაც, აღნიშნულ წამს სრულებით გადავიწყდებოდა თავისი კაპუჩინოს წრუპვა და მთელი გონებით იმაზე ფიქრზე იყო გადართული, როგორ დაეთანხმებინა ბიჭი ამ წინადადების მიღებაზე.
-რა არის ჩემი კარიერისთვის უკეთესი, ცოცხალი კუდის მომაგრება ოცდაოთხი წლის ასაკში? -ირონიული გამოხედვა წამითაც არ ტოვებდა ბიჭის სახეს -და ტუალეტში შესვლის საქმე როგორ მექნება? იქაც უნდა შემომყვეს ხოლმე, რათა უნიტაზს არ ავაცდინო?
-სანი გეყოფა ეს მარაზმი, მხოლოდ იმას ვცდილობთ, რომ როგორმე შენი სკანდალებში გახვევის რიცხვი შევამციროთ და თუ ამისთვის ცოცხალი კუდის მომაგრება დაგვჭირდება, ამასაც გავაკეთებთ, შენ კი, თუკი შენივე პროფესია და საქმე გეძვირფასება, ამ წინადადებას უნდა დათანხმდე, რადგან თავადაც იცი, რომ ერთ დღესაც ვერ ძლებ ხათაბალების გარეშე -ჯაბაც ყველანაირ ღონეს ხმარობდა მის დასარწმუნებლად, თუმცა როგორც დარსაველიძის გამომეტყველებიდან ჩანდა, წარმატებას ნამდვილად ვერ აღწევდა
-მომისმინეთ ორიელა და ბორიელა -დაიწყო მან სიცილით -არ ვიცი თქვენ რა გეგმები გაქვთ, თუმცა მაგ გოგოს მოყვანის შემთხვევაში, დარწმუნებული იყავით, რომ ორ დღეში თვითონ გაიქცევა ჩემგან, თანაც უკანმოუხედავად. ამაში შეგიძლიათ ისე იყოთ დარწმუნებულები, როგორც იმაში, რომ ჩვენი ქვეყანა ნატოში ცხვირსაც ვერ შეყოფს
-მეეჭვება ეგ მოახერხო, საკმაოდ კერკეტი კაკალის შთაბეჭდილება დატოვა გასაუბრებისას
-შენ მაგაზე არ ინერვიულო ჯაბა, თუკი რამეს მიზნად დავისახავ, ასრულდება კიდეც -თვითდაჯერების გადაჭარბებული დოზა იღვრებოდა როგორც სანის თითოეული სიტყვიდან, აგრეთვე მისი კაკაოსფერი თვალებიდანაც.
გარკვეული დროით დუმილი ჩამოვარდა. დარსაველიძემ, დრო იხელთა და დივნის კუთხეში მიგდებული პულტით, პლაზმური ტელევიზორი ჩართო, პირდაპირ მის წინ, კედელზე რომ იყო მიმაგრებული. ეკრანზე მაშინვე გამოისახა მწვანე გაზონზე, პეპლების საჭერით ხელში მორბენალი, ჯერის დადევნებული ტომი, მთელი მონდომებით რომ ცდილობდა ამ უკანასკნელის დაჭერას.
-ანთი, ყავას ჩემთვისაც ხომ არ მოადუღებდი? -ტელევიზორისთვის თვალმოუშორებლად შეეკითხა ქალს, თან სწრაფად შეცვალა მულტფილმების არხი, ფილმებით -პარალელურად იმაზეც დაფიქრდები, როგორ უნდა მომაშორო თავიდან ზედმეტი პრობლემა, იმ შანტაჟის დედოფლის სახით. თავადაც გავაკეთებდი რამეს, მაგრამ გიჟებთან მოლაპარაკება შენ უფრო კარგად გამოგდის, ამიტომ უბრძოლველად გითმობ ბურთსა და მოედანს.
ამ სიტყვების გაგებისას, ანთისამ ისე სევდიანად ამოიხვნეშა, თითქოს ვინმე ელექტრო-სკამზე აპირებდა მის დასმას, თანაც დაუყოვნებლივ. მართალია უკვე შეჩვეული იყო სანისთვის მსგავსი პრობლემების მოგავრებას, თუმცა ყოველ ჯერზე, ისეთ ხასიათზე დგებოდა, ხმის გაცემაც კი სარისკო ხდებოდა ხოლმე მისთვის.
-ჯაბა, მიდი შენ იმ აივის დაურეკე, მე კი ამის დასვრილს ავწმენდ -ხელში დაჭერილი მობილური აართვა ქალმა დარსაველიძეს, რათა პრობლემების შემქმნელი გოგონას მონაცემები ამოეწერა, მერე კი კოლეგას გადახედა რამდენიმე წამით -მიდი, დროზე, რაღას ელოდები? ტელევიზორის ყურებას მერეც მოასწრებ.
სახელი "აივის" გაგების თანავე, სანიმაც ცნობისმოყვარე მზერით მოწყვიტა თვალი ტელევიზორის ეკრანს, თან ხმაც ჩაუწია ბოლომდე.
-აჰა, ანუ ეგრე ჰქვია იმ უბედურ ვარსკვლავზე დაბადებულს? -იკითხა მან ბაგეებზე გამკრთალი ოდნავი ღიმილით. სანამ ვინმე პასუხს გასცემდა, დივნის საზურგეს მიყრდნობილმა, ფეხზე, მუხლში გვერდულად მოხრილი ფეხი შემოიდო და თავადვე დაამატა, თვალებში ჩამდგარი თვითკმაყოფილების გრძნობით:- არც კი იცი თავს რამხელა შარში ჰყოფ, პატარავ. წარმოგიდგენაც კი არ გაქვს . . .

8 8 8 8
საღამო ხანი იყო. თბილისის ცას ნელ-ნელა ედებოდა ნაცრისფერი ტონალობა. ზემოდან კვლავ უღიმღამო ცრემლები ეყრებოდა დედამიწას და თითქოს ადამიანთა ხასიათზეც უარყოფით გავლენას ახდენდა.
ფანჯრის გამჭვირვალე მინებზე ჩამოკიდებულ ბრილიანტისფერ წვეთებს, სწორედ ასეთივე უღიმღამო განწყობით ადევნებდა თვალყურს აივიც, თავისი საძინებლის რბილ საწოლზე მოკალათებული. გოგონას, წინ ორცხობილებით სავსე ჯამი ედგა, სვენებ-სვენებით ჭამდა და Youtube-ში Ed Sheeran-ის პლეილისტი ჰქონდა ჩართული დაბალ ხმაზე. ასეთი რამ, ერთგვარ რელაქსაციად ქცეულიყო მისთვის. ჭამა და მუსიკა, გოგონას აზრით, ორი ისეთი რამ იყო, რაც ერთმანეთს ყველაზე ძალიან უხდებოდა, ამიტომ, ტრადიციას არც ამჯერად ღალატობდა და საყვარელი მომღერლის ხმის ფონზე მიირთმევდა მარკეტიდან ამოტანილ შოკოლადის ორცხობილებს, თავის ვარდისფერ პიჟამაში გამოწყობილი.
კაკი ჯერ კიდევ არ დაბრუნებულიყო შინ. ზოგადად, არც არასდროს იბარებდა ხოლმე სად მიდიოდა, როდის მოვიდოდა და ასე შემდეგ. არც აივი ამჟღავნებდა ზედმეტ ცნობისმოყვარეობას ამ მხრივ. ერთ ჭერქვეშ ისე ცხოვრობდნენ, ერთმანეთის ყოველდღიურობაში ოდნავადაც კი არ ერეოდნენ და ამგვარი დამოკიდებულება, გოგონასთვისაც საკმაოდ კომფორტული იყო.
უნდა ეღიარებინა, თავდაპირველად, კაკისთან ერთი ბინის გაყოფა, ცოტათი ეუცნაურებოდა. ეუხერხულებოდა კიდეც რაღაც მხრივ, მაგრამ საბოლოოდ, მაინც მოიშორა თავიდან ზედმეტი კომპლექსები, არც იმ სტერეოტიპებს აჰყვა, ბავშვობიდან რომ თავს ჰქონდა მოხვეული და რისკზე წასვლა ყველაზე შესაფერის ვარიანტად მიიჩნია. აღნიშნულმა რისკმა, ნამდვილად გამოიღო ის შედეგი, რომელსაც აივი მოელოდა. კაკი, საკმაოდ კარგი მეზობელი აღმოჩნდა, რაშიც უფრო და უფრო რწმუნდებოდა გოგონა, რაც უფრო მეტ დროს ატარებდა მასთან ერთად.
საათი ისრები საღამოს რვას უჩვენებდნენ. აივის ნახევრად უკვე დაეცარიელებინა თავისი ორცხობილების ჯამი და უკვე მუსიკის შეცვლასაც აპირებდა პლეილისტში, რომ ტელეფონზე შემომავალი ზარის ხმა, მთელს ოთახში ექოსავით გაისმა. ეკრანზე დახედვისას, გოგონას სახეზე მომენტალურად გაკრთა მოღუშული გამომეტყველება. არც მეტი, არც ნაკლები, თვით სტეფანე ურეკავდა, უკვე ერთი თვე რომ იყო არც ერთხელ არ შეხმიანებოდა და აღარც მისი ამბავი ეკითხა.
რამდენიმე წამის განმავლობაში, ყურმილი არ აუღია გოგონას. ფიქრობდა, ეპასუხა თუ არა შემომავალი ზარისთვის, რადგან დანამდვილებით იცოდა, ბიძაშვილი ნამდვილად არ ურეკავდა თბილი მოკითხვის მიზნით. მიუხედავად ამისა, საბოლოოდ მაინც გადაწყვიტა შიშების მოშორება, თითი მწვანეს დააჭირა და ოდნავ დაბალი ხმით უპასუხა სტეფანეს ზარს:
-გისმენ!
-მოგესალმებით ძვირფასო მამიდაშვილო, თავს როგორ გრძნობთ?
აივიმ ღრმად ამოისუნთქა ყელში მოწოლილი ბრაზის შესაკავებლად. ნამდვილად არ სურდა, ახლა ბიჭის ირონიას აჰყოლოდა, ყუმბარასავით აფეთქებულიყო და ყველაფერი ის მიეხალა პირში ბიძაშვილისთვის, რაც ენის წვერზე ადგა მოცემულ მომენტში.
-რისთვის რეკავ, სტეფანე? -ჰკითხა მან სრულიად უემოციოდ. ამ საღამოს, ნამდვილად არ სურდა ხასიათის გაფუჭება, თუმცა ეეჭვებოდა სატელეფონო კავშირის დასასრულს, ისეთ კარგ განწყობაზე დარჩენილიყო, როგორზედაც საუბრის დაწყებამდე გახლდათ
-რა მოხდა, ისედაც ათასში ერთხელ გეხმიანები, ასე უხეშად უნდა მიპასუხო? -დაუფარავი ირონია იღვრებოდა ბიჭის თითოეული სიტყვიდან -თანაც მეგონა ცოტათი მაინც მოგენატრებოდი
-მგონი, შენ უფრო მოგენატრე, რადგან ზარი სწორედ შენგან შემოვიდა ჩემს ნომერზე და არა პირიქით
ყურმილში ჯერ სტეფანეს დამცინავი სიცილი გაისმა, შემდეგ კი კვლავ მისი ხმა, ამჯერად, ირონიასთან ერთად ბრაზსაც რომ გამოხატავდა რაღაც დოზით.
-სისულელეს ნუ ამბობ, ლამაზო, ჩემი მშობლების მკვლელი რა მიზეზით უნდა მომნატრებოდა?
და აი, სწორედ მოცემულ მომენტში მოაწვა აივის გულსაც დაუოკებელი, ოკეანისხელა ბრაზი. იმდენად ძლიერი აღმოჩნდა ეს უკანასკნელი, გოგონამ ვეღარც იმ თვითშეკავების თავისთან დატოვება მოახერხა, მთელი ძალით რომ უჭერდა ხელს საუბრის დასაწყისში და ვეღარც უხეში ტონი გააკონტროლა.
-გაფრთხილებ, აღარასდროს გაბედო ამის მეტად ჩემთან დარეკვა! -ლამის უკივლა ტელეფონში ბიძაშვილს -მართალია შენი მოლეკულას ზომის ტვინი ჯერ კიდევ ვერ ხვდება, მაგრამ წარსულში მომხდარი, არც მე მტკენს ნაკლებად გულს, ამიტომ ჭრილობაზე მარილს ნუღარ მაყრი და თავი დამანებე! გაქრი ჩემი ცხოვრებიდან, ნაბი’ვარო!
-ტონს დაუწიე და წესიერად მელაპარაკე გოგო! -არც ბიჭმა დააკლო ყვირილი -წესით, ყოველ დღე უნდა გახსენებდე იმას, რაც შენი მიზეზით მოხდა, რადგან არასდროს დაივიწყო ამის შესახებ!
-აორთქლდი! აორთქლდი და ეს ნომერიც სამუდამოდ დაივიწყე!
სტეფანემ კიდევ რაღაც კომენტარი გაუკეთა მის სიტყვებს, თუმცა აივის აქედან აღარაფერი გაუგონია, რადგან ბოლო სიტყვების წარმოთქმის შემდეგ, მობილური ბიძაშვილის პასუხის დალოდების გარეშე მოაშორა ყურს და კავშირიც ნერვებმოშლილმა გაწყვიტა.
სტეფანეს ასეთი დამოკიდებულება, ის, რომ მშობლების ტრაგედიაში მას ადანაშაულებდა, გულს ბასრი დანებივით უკაწრავდა გოგონას. თავადაც საკმაოდ დიდი დრო დასჭირდა იმისთვის, რათა იმ ავბედითი დილისგან გამოწვეული ტკივილი ოდნავ მაინც გაეყუჩებინა, თუმცა სტეფანეს სიტყვები, მისი თვალები და მოქმედებები ყოველთვის იმ მწარე წარსულის ზღვაში ძირავდა, რომლისკენ გახედვასაც კი საშინლად უფრთხოდა გოგონა.
გარეთ მელოდიურად მოწკაპუნე წვიმა, კვლავაც არ აპირებდა გადაღებას. პირიქით, წვეთების ზომა თანდათანობით მატულობდა, რასაც დაჭრილი ცხოველივით მგრგვინავი ჭექა-ქუხილიც ერთვოდა ალაგალაგ. ასეთ ამინდში ძილი, ბავშვობიდან ძალიან უყვარდა გოგონას. მართალია, ჯერ კიდევ ადრე იყო დაძინებისთვის, თუმცა უწინდელი ზარისგან ნერვებმოშლილს, ახლა მხოლოდ ამ სამყაროსგან გამოთიშვა სურდა, თუნდაც ცოტა ხნით, ამიტომ, ბევრი ფიქრის გარეშე ააფუმფულა ბალიშები, მათზე ნებიერად მიწვა და ის-ის იყო, თვალებს ფარდა ჩამოაფარა, რომ ტელეფონზე, სრულიად უდროოდ გაისმა მორიგი ზარის ხმა. ვინაიდან, ცოტა ხნის წინ ყურმილი თანამოსაუბრის პასუხის მოსმენის გარეშე დაკიდა, მაშინვე იმ აზრმა გაუელვა გონებაში, რომ კვლავ სტეფანე ცდილობდა მასთან კონტაქტზე გამოსვლას. ამაზე, ორჯერ უფრო მეტად მოეშალა ნერვები. აფექტის მდგომარეობაში მყოფს, კვლავაც გაუჭირდა სიმშვიდის შენარჩუნება, ყურმილი ბრაზისგან შეკრული წარბებით აიღო, ისე, რომ ეკრანისთვის არც დაუხედავს და ზემდეტად უხეშად ჩასძახა:
-რა ჯანდაბა გინდა, რა?!
გარკვეული დროის განმავლობაში, დუმილის გარდა არაფერი ისმოდა მეორე მხრიდან. რამდენიმე წამის გასვლის შემდეგ კი, მსუბუქ ჩახველებას, მამაკაცის ბოხი ხმაც მოჰყვა ყურმილში:
-მოდი გამოვიცნობ, ახლა შეყვარებულის ზარს ელოდებოდი, ვინც სავარაუდოდ რაღაც დააშავა და ტელეფონს ისე უპასუხე, რომ ეკრანზე არც დაგიხედავს, არა? -ჰკითხა სიცილით მან. ეს ხმა აშკარად არ ეკუთვნოს სტეფანეს და არც აივის რომელიმე კარგ ნაცნობს. საკმაოდ უცხოდაც ჟღერდა გოგონასთვის, თუმცა, მიუხედავად ამისა, მაინც უხერხულად იგრძნო თავი, რადგან უდანაშაულო ადამიანს ასე უხეშად მიმართა და მაშინვე დაებადა გონებაში ბოდიშის მოხდის იდეა:
-მაპატიეთ, სულ სხვა ვიღაც მეგონეთ -ტუჩის კვნეტით იმართლა თავი აივიმ -ხმაზე ვერ გიცანით, ვინ ბრძანდებით?
-ვინ ვბრძანდები და ის, ვისთანაც დღეს სამსახურის გასაუბრებაზე იყავი, ჩემო კარგო. ახლა გაგახსენდი?
ამ სიტყვების მოსმენისას, გოგონამ იმდენად ძლიერად შემოირტყა შუბლში ხელი, რომ თავის ტკივილიც კი დაეწყო. რატომ ვარდებოდა მუდამ ასეთ უხერხულ სიტუაციებში? რის გამო ემართებოდა მსგავსი სულელური რამები? დაეფიცებოდა, რომ საკუთარ ენაზე მჟავის გადასხმაც კი სურდა მოცემულ მომენტში და სადმე ახლომახლო რომ ჰქონოდა, დიდი ალბათობით გააკეთებდა კიდეც ამას.
-დიახ, დიახ, გამახსენდით ბატონო ჯაბა -საწოლიდან წამომდგარმა, მობოდიშების ტონით დაიწყო. უნდოდა ისიც ეთქვა, სულ გადამავიწყდა დღეს რომ სამსახურის თემაზე ვინმეს უნდა დაერეკაო, თუმცა საბედნიეროდ, ენას კბილი დროულად დააჭირა და სრულიად სხვა რამ ამოთქვა: -რახან რეკავთ, ესე იგი გადაწყვეტილება უკვე მიიღეთ ჩემთან დაკავშირებით
-ნამდვილად ეგრეა -ზედმეტი დაყოვნების გარეშე დაეთანხმა მოპასუხე მხარე -რაღაცების გადაფასების შემდეგ, არჩევანი სწორედ თქვენზე შევაჩერეთ, ამიტომ, თუ ისევ თანახმა ხართ, ხვალ ათ საათზე გელოდებით იქ, სადაც სერიალის გადაღებები მიმდინარეობს. მისამართს შეტყობინების სახით გამოგიგზავნით და გასაუბრებაზე ნახსენებ კონტრაქტსაც ადგილზევე მოაწერთ ხელს.
კმაყოფილებით აღსავსე გამომეტყველება გაჩნდა აივის სახეზე იმ წამს. მართალია, გრაფიკი მეტად რთული იყო, მაგრამ ანაზღაურების მხრივ, ნამდვილად სახარბიელო სამსახური ელოდა წინ, ამიტომ, აღარც ეს სირთულეები აშინებდნენ მაინცდამაინც. რა თქმა უნდა, დათანხმებას აპირებდა, თუმცა იმ ფაქტმა, რომ ჯერ კიდევ არ იცოდა ვისთან მოუწევდა მუშაობა, საწყის ეტაპზე, თანხმობის მიცემის მაგივრად, შეკითხვის დასმა აიძულა:
-მიხარია, თუკი ჩემზე შეაჩერეთ არჩევანი, მაგრამ ჯერ მაინტერესებს ვინ არის ის ადამიანი, ვისი გულისთვისაც დამიქირავეთ? -ნიკაპზე გაისვა ხელი ფიქრიანად. როგორც ელოდა, პასუხს ცოტა ხნით შეაგვიანდა, თუმცა საბოლოოდ, მაინც გაისმა ტელეფონში ჯაბას ბოხი ხმა:
-მართალია ამის თქმას მანამ არ ვაპირებდი, სანამ კონტრაქტზე არ მომიწერდით ხელს, მაგრან გადავწყვიტე მაინც გითხრათ -რამდენიმე წამიანი პაუზა აიღო, ღრმად ამოისუნთქა და აღიარებაც გააკეთა -მოკლედ, თქვენ სანი დარსაველიძესთან იმუშავებთ. იმაში ღრმად ვარ დარწმუნებული, რომ არ მჭირდება იმის ახსნა ვინ არის ეს ადამიანი. ზუსტად ვიცი ისედაც გეცოდინებათ.
-სანი დარსაველიძე? სერიოზულად ამბობთ? -საწოლიდან თითქმის პირდაღებული, ინსტიქტურად წამოდგა და თვალები ლამის ორი ზომით დიდი გაუხდა აივის. ეს მსახიობი, მართლაც საკამოდ ცნობილი გახლდათ საქართველოს მასშტაბით და გოგონას მისი ყველა ფილმი უკლებლივ ჰქონდა ნანახი. თბილისში, სულ რაღაც ორი წლის ჩამოსული გახლდათ რუსეთიდან, უმცროს ძმასთან, დაჩისთან ერთად და უკვე მოესწრო ისეთ წარმატებულ პროექტში მონაწილეობა, როგორც ალექსანდრე იასაღაშვილის დეტექტივის "მგლის ბილიკის" მიხედვით გადაღებული ფილმი იყო, სადაც, გერმან ბაზილის როლზე გახლდათ დამტკიცებული. საქართველოში ჩამოსვლამდე, რუსეთსა და კიევში ჰქონდა საკმაოდ წარმატებული სამსახიობო კარიერა დარსაველიძეს და იქაც საკმაოდ ცნობილ, მაღალრეიტინგულ ფილმებში ეთამაშა მთავარი როლები. მოსკოვში დაბადებულსა და გაზრდილს, ჯერ კიდევ შემორჩენოდა საუბრისას სლავური აქცენტი და ხშირად, უნებურად რუსულ სიტყვებსაც კი ურევდა საუბრისას. ამის გამო, ქართველი რეჟისორების მიერ გადაღებულ ფილმებში მონაწილეობა ცოტათი უჭირდა კიდეც, თუმცა საბოლოო ჯამში, მაინც იდეალურად უმკლავდებოდა ამ რთულ ამოცანას.
ნაწარმოებ -"მგლის ბილიკის" მიხედვით გადაღებულ ფილმს, თავის დროზე, მართლაც საოცრად დიდი წარმატება ხვდა წილად. "მანდარინების" შემდეგ, ეს პირველი ქართული ეკრანიზაცია იყო, რომელიც, ოსკარის დაჯილდოვების ცერემონიაზე იქნა წარდგენილი, თავისი პოპულარობის გამო. მართალია, ფილმმა "ოქროსფერი ქანდაკების" მოპოვება ვერ შეძლო, თუმცა მეტად კარგი შეფასება მოჰყვა ჟიურის წევრების მხრიდან და ამის გამო, საკმაოდ ბევრ ენაზეც იქნა თარგმნილი, სხვადასხვა ქვეყნებში.
ერთ წამში წარმოქმნილი ათასგვარი ფიქრი, ყურმილის მეორე მხარეს მყოფი ჯაბას ხმამ გააწყვეტინა გოგონას, ვისი არსებობის შესახებაც სრულიად დავიწყებოდა მოსმენილი სახელისა და გვარისგან შოკირებულს.
-მესმის თქვენი გაკვირვება -თბილი ხმით ამბობდა მამაკაცი ამ სიტყვებს -სანი, ადამიანთა უმეტესობის თვალში მეტად მშვიდი, უპრობლემო პიროვნებაა და ალბათ სწორედ ამიტომაც გქონდათ მსგავსი რეაქცია.
აივი გულწრფელად დაეთანხმა ამ სიტყვებზე:
-ჰო, სიმართლე გითხრათ, ნამდვილად გაკვირვებული ვარ. ინტერვიუებსა და ჩაწერებზე ისეთი სასიამოვნო მოსაუბრის შთაბეჭდილებას ტოვებს, მიკვირს რეალურ ცხოვრებაში მეთვალყურე რომ დასჭირდა თავისი ქცევების გამო.
-აჰა, ანუ მის ინტერვიუებსა და ჩაწერებს თვალს აქტიურად ადევნებთ -ღიმილიანი, ოდნავ ნასიამოვნები ტონი ჰქონდა ჯაბას, თუმცა გოგონას მაინც ეუხერხულა ასე ღიად, თანაც მიამიტურად რომ გასცა საკუთარი თავი. უნდა ეღიარებინა, სანი დარსაველიძე, განსაკუთრებულად სიმპათიურ მამაკაცთა სამეულშიც კი ჰყავდა შეყვანილი, საკუთარ გონებაში. ყველაზე მეტად, მაინც ბიჭის ღიმილი მოსწონდა აივის. ამის გამო, ბევჯერ, დაუპაუზებია და რამდენიმე წუთის განმავლობაშიც კი უყურებია ინტერვიუს იმ კონკრეტული მომენტისთვის, სადაც სანის ღიმილი ფიქსირდებოდა.
-თქვით მისამართს შეტყობინებით გამოგიგზავნითო, არა? -ჯაბას კითხვაზე პასუხის გაცემას, ოსტატურად აარიდა თავი, საკუთარი შეკითხვის დასმით. საბედნიეროდ, აღარც მამაკაცს უცდია ძველ თემას მიბრუნებოდა და იგიც მომენტალურად გადაერთო ახალზე.
-ჰო, როგორც კი გაგითიშავთ, მაშინვე მოგწერთ. და ეცადეთ არ დააგვიანოთ. მართალია მე დიდად პრობლემა არ მაქვს, მაგრამ ანთისამ შეიძლება ერთი წუთის გადაცილებაზეც კი ტყვიამფრქვევით მოგაყაროთ საყვედურები, რახან თქვენი პირველი სამუშაო დღეა ხვალ.
-ბატონო ჯაბა, იქნებ უკვე დროა შენობით ტონზე გადმოსულიყავით ჩემთან? -ბაგეებზე გამოსახული ოდნავი ღიმილით შეეკითხა გოგონა -მომართვისას, "თ"-ს რომ იყენებთ, თავი ძალიან დიდი მგონია და ცოტა უცნაური გრძნობა მაქვს.
-კარგი, როგორც მეტყვი აივი -გაეცინა -ოღონდ თავადაც შენობით უნდა მომმართო, მეც არ ვიტყოდი უარს ახალგაზრდულად მეგრძნო თავი.
-შენი ნებაა ჯაბა -სწრაფად შეუსრულა გოგონამ თხოვნა და გააცნობიერა კიდეც აღნიშნულ წამს, რომ ეს ადამიანი, პიროვნულად საკმაოდ სასიამოვნო საურთიერთო იყო -თუ ასეა, მისამართი მომწერე და ხვალ ადგილზე ვიქნები.
-რა თქმა უნდა, ოღონდ დაგვიანებაზე რაც გითხარი არ დაგავიწყდეს, Okay?
-Okay -კვლავ ღიმილით მიუგო გოგონამ საპასუხოდ და ხანმოკლე დამშვიდობების შემდეგ, ყურმილის დაკიდების ღილაკსაც სწრაფადვე დააწვა.
ესეც ასე! სამსახური უკვე მისი იყო და შეეძლო კარგი დანაზოგიც გაეკეთებინა ამის წყალობით. თან ყველაფერს ისიც ემატებოდა, რომ თავად სანი დარსაველიძის ყურება მოუწევდა დღის უდიდესი მონაკვეთის განმავლობაში, რაც, მაინც სასიამოვნო სიახლედ ითვლებოდა გოგონასთვის. მიუხედავად ჯაბასა და ანთისას მონათხრობისა, მაინც ვერ წარმოედგინა როგორ უნდა ყოფილიყო სანი ასეთი რთული ასატანი, მაშინ, როდესაც ამდენად საოცარ, ქარიზმატულ ან თუნდაც მაგარ ტიპებს ანსახიერებდა სერიალებსა თუ ფილმებში. გულის სიღმეში, აივის ყოველთვის სჯეროდა, რომ მსახიობი, კონკრეტული როლის იდეალურად მორგებას ვერაფრით შეძლებდა, თუკი რაღაც მხრივ თავადაც არ ჰგავდა იმ პიროვნებას, რომელსაც ანსახიერებდა. სწორედ ამიტომ არ სჯეროდა ბოლომდე ის ამბები, რაზეც დარსაველიძეზე მენეჯერები ყვებოდნენ და სხვისგან გაგონილს, ამჯერადაც საკუთარი თვალით ნანახი ერჩივნა.
გოგონა საწოლზე კმაყოფილი დაეცა და კვლავ ედ შირანის პლეილისტი ჩართო. სტეფანეს უწინდელი ზარის შემდეგ, აშკარად ხასიათზე მოეყვანა ამ ახალ ამაბავს და ზომაზე მეტად გახარებული, მთლიანად მუსიკის სამყაროშიც აპირებდა გადაშვებას, რომ კარზე კაკუნის ხმამ, სასიამოვნო ფიქრებიდანაც გამოარკვია და ნაზი მელოდიის ხმაც გადაფარა რაღაც დროით.
როგორც ჩანდა, სახლში კაკი დაბრუნებულიყო ნაადრევად, ვისი მოსვლის ხმაც, ალბათ ტელეფონზე საუბრის გამო ვერ გაეგო გოგონას. იმის გამო, რომ ბიჭი ყოველთვის აკაკუნებდა შემოსვლის წინ და არც მანამდე გადმოაბიჯებდა ზღურბლს, სანამ სიტყვა "შემოდის" არ გაიგებდა, აივი კარს თითქმის არასდროს ტოვებდა ხოლმე დაკეტილს. კაკისთან ერთად ცხოვრება, ამ მხრივაც კომფორტული იყო. ბიჭმა ყოველთვის იცოდა თავისი ადგილი, არც ხმაურობდა და ზედმეტადაც არასდროს აწუხებდა ხოლმე მეზობელს.
მოულოდნელი სტუმრის წვევის გამო, ედ შირანის პლეილისტის მოსმენის კვლავ სხვა დროისთვის გადადება მოუწია აივის და თავისი გრძელი ჟაკეტის მოცმის შემდეგ, სწრაფად გაემართა კარის გასაღებად. ზღურბლის მეორე მხარეს, მართლაც კაკი იდგა, სპორტულ ტანსაცმელში გამოწყობილი და გრძელი, ქერა თმა, ამჯერად მაღლა ჰქონდა აკრული.
-უკვე დაბრუნდი? -ჰკითხა აივიმ მაშინვე, თან უკეთ შეთვალიერების შემდეგ დაამატა -ვაუ, აკრულ თმებში პირველად გხედავ, ძალიან გიხდება
-ჰოო? -აშკარად ესიამოვნა ბიჭს მოსმენილი კომპლიმენტი
-ტყულები არ მიყვარს, ეგ მაინც იცი ჩემზე
-მართალია ბევრი არაფერი ვიცი, მაგრამ აი მაგაში დარწმუნებული გარ -გაეცინა და გოგონას თვალებში, კითხვის ნიშნების დანახვისას, გადაწყვიტა თავისი მოსვლის მიზეზიც აეხსნა -გზად, მაკდონალდში შევიარე და როიალ-ბურგერები ვიყიდე, თუ გშია წამოდი, შენთვისაც წამოვიღე.
აივის მართალია ცოტა ხნის წინ მთელი შეკვრა ორცხობილა ჰქონდა ნაჭამი, თუმცა ბურგერის ხსენებაზე, მისმა კუჭმა თითქოს მაშინვე დაიწყო ადგილის გამოთავისუფლება დამატებითი საკვებისთვის და გოგონაც სიამოვნებით დათანხმდა მიღებულ "შემოთავაზებას".
-სიმართლე გითხრა, უარს არ ვიტყოდი -სიმსუნაგის გამომხატველად გადაიტარა ქვედა ტუჩზე ენის წვერი, თან უფრო მაგრად შემოიხვია ტანზე თავისი სქელი, შალის მოსაცმელი, ყველაზე მეტად რომ ეკომფორტულებოდა თავისი გარდერობიდან.
სამზარეულოში, ერთად გავიდნენ აივი და კაკი. ბიჭს, ბურგერები უკვე გადაენაწილებინა თეფშებზე, მაგიდაზე ცხარე საწებელიც დაედო, ხილის წვენებთან ერთად და როგორც ჩანდა, არც მდნარი ყველის სოუსი დავიწყებოდა ასე ძალიან რომ უყვარდა აივის.
-ოჰოო, აი ეს მესმის -ბაგეებზე მომდგარი ოდნავი ღიმილით მიუახლოვდა სკამს გოგონა -სერიოზულად მომზადებულხარ აკაკი
ბიჭმა წარბები შეჭმუხნა.
-თუ არ გინდა ახლა ლეკვივით მშიერი დაგტოვო, სრული სახელით ნუღარასდროს მომმართავ
-არადა, როგორ მომწონს შენი სრული სახელი -ამჯერად უკვე მენთოლისფერი მაგიდის თავში მჯდომმა მიუგო -ძალიან მაინტერესებს თავად რას ერჩი ასე რომ აითვალწუნე?
-გემოვნებაზე არ დაობენო, ხომ გაგიგია? რაც შენ მოგწონს, შეიძლება სხვას დილის ექვს საათზე ადგომასავით ეზიზღებოდეს
-კარგი, არ ვიცოდი მთლად ასეთ დამოკიდებულებაშიც თუ იყავი მაგ სახელთან, თორემ საერთოდ არ გიხსენებდი -სიცილით მიიწია თავისი თეფში აივიმ ახლოს და იქედან ორივე ხელით აიღო მოზრდილი ბურგერი -ჰო მართლა, დღეს სამსახურში ამიყვანეს
-სამსახურში?
-აჰაამ -თავი დაუქნია -არ გახსოვს გუშინ რომ გითხარი გასაუბრებაზე მივდივარ-მეთქი? სწორედ იქედან დამირეკეს ცოტა ხნის წინ
სკამის საზურგეს ნებიერად მიწოლილმა კაკიმ თავისი ბურგერი ჩაკბიჩა და აქედან რამდენიმე წამში, ღიმილიც გაუკრთა თვალებში.
-მიხარია, გილოცავ -მხოლოდ მაშინ მიუგო, როდესაც ლუკმა გადაყლაპა -ანუ, ახლა მსახიობებთან გექნება ურთიერთობა და შოუ-ბიზნესის სფეროსაც დაუახლოვდები
-ჰო, მგონი ეგრეა -პირგამოტენილმა ოდნავ დაუქნია თავი -თუმცა იმის ვინაობამ, ვისთანაც უნდა ვიმუშავო, რეალურ შოკში ჩამაგდო. შენც გაგიმხელ ოღონდ ეს საიდუმლოა და არავისთან არ უნდა წამოგცდეს.
-ასეთი ვინ არის? ბრედ პიტი?
-არა, ბრედი ნამდვილად არაა -გაეცინა გოგონას, მერე კი, მაღლა აზიდული წარბებით დაამატა -თუმცა არც სანი დარსაველიძის სახელის გაგება გამკვირვებია პიტზე ნაკლებად.
-სანი დარსაველიძე? -ჭამა მაშინვე გაწყვიტა კაკიმ ამის გაგებისას. თვალებში, მასაც უზომო გაკვირვება ჩასდგომოდა აივის მსგავსად და როგორც ჩანდა, ხელში დაჭერილი ბურგერი ჯერჯერობით აღარც აინტერესებდა.
-ჰო, მეც ზუსტად მსგავსი რეაქცია მქონდა, როცა ეს გავიგე. გერმან ბაზილს ისე პროფესიონალურად და დახვეწილად ანსახიერებდა, ჯერ კიდევ ვერ ვიჯერებ, რომ რეალურ ცხოვრებაში ამდენად უსიამოვნო შეიძლება იყოს.
-კი მაგრამ, ეგ ის ტიპი არ არის, რუსეთსა და უკრაინაში რომ ჰქონდა სამსახიობო კარიერა, თბილისში ჩამოსვლამდე?
-სწორედ ეგაა -სიტყვითაც ისევე დაუმოწმა გოგონამ, როგორც თავის დაქნევით -თუ მის მენეჯერებს დავუჯერებთ, რეალურ ცხოვრებაში საკმაოდ პრობლემატური პიროვნებაა და მუდმივად შარში გახვევისკენ აქვს მიდრეკილება. მე კი მევალება ტყავიდან გამოვძვრე, რათა ახალი სერიალის გადაღების დასრულებამდე, მის შესახებ პრესაში არავითარმა ცუდმა ინფორმაციამ არ გაჟონოს.
გარეთ, წვიმა თანდათანობით მატულობდა. სამზარეულოდან ქუჩის მხარეს გამავალ ფანჯრები მთლიანად ცივი ორთქლით იყო დაფარული და იქედან დაბურულად ჩანდა ციდან გადმოცვენილი გამჭვირვალე წვეთები. ასეთი ამინდი, გამორჩეულად უყვარდა კაკის. სწორედ ამიტომ, ახლაც განსაკუთრებით კარგ ხასიათზე იყო და ყოველივე ეს, სახეზეც ნათლად ეტყობოდა.
-აჰა, ესე იგი მისი ძიძობა გევალება რაღაც მხრივ -თქვა მან, როდესაც ბურგერში ცხარე საწებელი ჩაასხა.
-თეორიულად ასეა, თუმცა იმედს ვიტოვებ, მთლად ისეთი აუტანელიც არ იქნება, როგორადაც ახასიათებენ -მიუგო, თან უკმაყოფილო თვალებითაც ახედა ჭერს, რომელიც, ლამის ჩამოეღოთ მეზობლის ბავშვებს, შემაწუხებელი ბრახუნისგან -არა რა, ამათ სახელზე ერთ დღეს საჩივარს დავწერ. უკვე იმისიც მეშინია იატაკი არ ჩამოანგრიონ და ჩვენთან არ ჩამოვარდნენ.
კაკის ღიმილი მოჰგვარა აივის რეაქციამ. თვითონ სრულებითაც არ უქმნიდა დისკომფორტს გამუდმებული ხმაური, რადგან ბუნებით ძალიან წყნარი გახლდათ, თუმცა მაინც გადაწყვიტა გოგონასთვის მხარი დაეჭირა.
-თუ გინდა ავალ და ვეტყვი, რომ ცოტა ჩუმად იყვნენ -შესთავაზა -არა მგონია, იმდენად უხეში ხალხი იყოს, რომ პოლისჯოხი წამომაწიონ გზაში
-შეეშვი, ამის გამო ვახშმობას რატომ წყვეტ? -სკამიდან წამოსადგომად მომართული, მაშინვე გააჩერა -გაჩუმდებიან აბა რას იზამენ, მთელი დღე ასე ხომ არ იხტუნებენ? მეც უნდა გამოვიმუშავო შენნაირი ნებისყოფა, სხვანაირად არ გამოვა.
-დარწმუნებული ხარ, რომ გაძლება შეგიძლია?
-კი, სრულიად -მხიარულად ჩაეცინა გოგონას -მიდი, დაჯექი, მარტო ჭამა ძალიან არ მიყვარს, ხომ იცი?
-კარგი, კარგი, ვჯდები, თუმცა ნებისყოფის გამომუშავებას რაც შეეხება, ჯობია მაგაზე შენს ახალ სამსახურში მისვლისას იზრუნო. თუკი შენი სელებრითი მართლა ასეთი პრობლემურია, არა მგონია ცოტა ძალისხმევა დაგჭირდეს მასთან გასამკლავებლად.
-ჰო, ამაში ასი პროცენტით გეთანხმები -ცხოვრებისგან დაღლილი ადამიანივით ამოიხვნეშა, შეკრული წარბებით მოკბიჩა თავისი ბურგერი და სკამის საზურგეს მიყრდნობილმა, ამჯერად იმაზე დაიწყო ფიქრი, თუ როგორ გაიცნობდა პირადად, საქვეყნოდ განთქმულ სანი დარსაველიძეს მომდევნო დღეს.






8 8 8 8
დილით, მაღვიძარას წრიპინა ხმამ მოწყვიტა აივი მშვენიერ სიზმარს, რომლის ნახევარი, გაღვიძებიდან ათ წამში ნორმალურად უკვე აღარც კი ახსოვდა. ვინაიდან ჯერ კიდევ ცხრის ნახევარი იყო, გადაღებებზე კი დილის ათ საათზე უნდა ყოფილიყო, გადაწყვიტა ათი წუთით კიდევ გაეგრძელებინა საწოლში ნებივრობა, მანამ, სანამ ადგებოდა. ზოგადად, ახალგაღვიძებულზე ასეთი გახლდათ -თვალების გახელის თანავე ლოგინიდან წამოდგომა არაფრით შეეძლო და გარკვეული დრო ნებივრობას კიდევ აგრძელებდა ხოლმე. ამ ჯერზეც სწორედ ასე მოიქცა, თუმცა სანანებელიც გაუხდა ყოველივე ეს, რადგან, როდესაც მეორე ჯერზე მიაპყრო თვალები ჭერს, ისრები უკვე ათის ნახევარ უჩვენებდნენ. ამის გააზრება და საწოლიდან კისრისტეხით წამოვარდნა ერთი იყო. ჩაცმის დროც კი აღარ ჰქონდა იმდენად ეჩქარებოდა. ამის გამო, პირდაპირ პიჟამოებზე ამოიცვა თავისი ბოტასები, თმა სახელდახელოდ აიწია, აბაზანაში დილის პროცედურების ჩასატარებლად შევარდა და ცხოვრებაში პირველად, იქედან რეკოდრდულ დროში -ორ წუთში გამოვიდა ხელ-პირის დაბანის, კბილების გამოხეხვის, დილის კრემის წასმისა და დეოდორანტის გამოყენების შემდეგ.
გოგონას არსებობის განმავლობაში, პირველად ხდებოდა, რომ სადღაც ასეთი მოუწესრიგებელი მიდიოდა, თანაც საღამურებით, თუმცა ახლა ამაზე ფიქრის დრო ყველაზე ნაკლებად ჰქონდა. რა დროს ჩაცმულობაზე ფიქრი იყო, როდესაც ახალ სამსახურში, პირველივე დღეს ასე კატასტროფულად აგვიანებდა?!
საძინებელი ოთახიდან ზურგჩანთით ხელში გავარდნილს, კაკი უკვე წასული დაუხვდა. ამას იმით მიხვდა, რომ საკიდზე ბიჭის ქურთუკი უკვე აღარ ეკიდა და აღარც მისი კედები ჩანდა გასასვლელთან მდგომ ფეხსაცმელების სათავსოში. მაჯაზე შემოხვეულმა საათმა, საზეიმოდ აცნობა, რომ მისვლამდე სულ რაღაც ოცი წუთი ჰქონდა დარჩენილი, თანაც მაშინ, როდესაც გადასაღები მოედანი, მისი სახლიდან საკმაოდ შორს მდებარეობდა. ვინაიდან დროში იწვებოდა, ტაქსის გამოძახების აპლიკაციაში ბინიდან გავსლის თანავე შევარდა და კიბეების ჩარბენისას, უკვე მგზავრობის საფასურიც ჰქონდა გადარიცხული, საბარათე გადახდის მეშვეობით.
აივისდა საბედნიეროდ, ტაქსის მანქანა ზუსტად ორ წუთში გაჩნდა დანიშნულების ადგილას. თუკი გაუმართლებდა და გზაში საცობი არ იქნებოდა, შეეძლო დროულადაც მისულიყო გადაღებებზე და პირველივე დღე, სამარცხვინო დაგვიანებით არ გაეფუჭებინა.
-თუ შეიძლება, აი ამ მისამართზე მიმიყვანეთ და რაც შეიძლება სწრაფად იარეთ, ძალიან გთხოვთ -უკანა სავარძელზე მოთავსების თანავე, ტელეფონის ეკრანზე გამოსახული, ჯაბას მოწერილი მისამართი აჩვენა მძღოლს, გოგონამ -თუნდაც ორასლარიანი ჯარიმა გამოგიწერონ სიჩქარის გადაჭარბებისთვის, გადახდას საკუთარ თავზე ვიღებ, ოღონდ იქამდე დროულად მიმიყვანეთ
-დრო რამდენი გვაქვს? -ღიმილით მოუტრიალდა ახალგაზრდა, ლურჯკეპიანი მძღოლი, თან მანქანის ძრავაც აამუშავა, რათა ზედმეტი წამები არ დაეკარგა. გოგონას ტანზე, საღამურების დანახვისას, ოდნავ ჩაეცინა კიდეც, თუმცა ყოველივე ეს დიდად არ შეიმჩნია და კვლავ ჩვეულებრივი გამომეტყველება მიიღო
-მხოლოდ თხუთმეტი წუთი დამრჩა. ძალიან გთხოვთ, ვიჩქაროთ რა -კიდევ ერთხელ დახედა მაჯის საათს აივიმ ამის თქმისას. ოღონდ ახლა არ დაეგვიანა და იმაზეც თანახმა იყო, თავის საყვარელ ორცხობილას ერთი თვის განმავლობაში აღარ გაჰკარებოდა. ჯაბა კიდევ იმდენად საშიში არ ჩანდა, თუმცა ანთისას კლდესავით შეუვალი, მკაცრი მზერის გახსენებისას, აშკარად გრძნობდა იმ მაღალანაზღაურებადი სამსახურის უკვალოდ აორთქლების საფრთხეს, იღბლიანი ჩემოდნის მსგავსად რომ დაეცა თავში, სრულიად მოულოდნელად.
ტაქსის მანქანა, საკმაოდ დამაკმაყოფილებელი სიჩქარით დაიძრა დანიშნულების ადგილისკენ. ლურჯკეპიანი მძღოლი უხმოდ, ყოველგვარი კომენტარის გარეშე მართავდა მანქანას, რაც, მგზავრობის დაწყებიდან რამდენიმე წუთის შემდეგ, გაუკვირდა კიდეც აივის. როდესაც ტაქსისში ჯდომისას მანქანას ბიჭი მართავდა, ძირითადად, გოგონასთან გამოლაპარაკებად ცდილობდა ხოლმე, თუნდაც შეფარულად, აი ეს კი, კრინტსაც არ ძრავდა და საჭეს ისე ატრიალებდა, თითქოს ვიღაცის მიერ პულტით იმართებოდა რომელიღაც უცხო, უხილავი განზომილებიდან.
საბედნიეროდ, გზაში არავითარ საცობში არ მოხვედრილან აივისთვის ჯერ კიდევ უცნობი ჩიხებით სიარულის წყალობით, რომელთათვისაც, აქამდე ერთხელაც კი არ მოეკრა თვალი გოგონას.
სასიამოვნო ამინდი იყო. წინა დღისგან განსხვავებით, არც წვიმის მსხვილი წვეთები ცვიოდა ზემოდან და არც ნაცრისფერი ედო ცის კაბადონს. ამის მაგივრად, მზის მოალერსე სხივები ეფრქვეოდა თბილისის უბნებს და ქუჩებშიც სასიამოვნო განწყობა დასეირნობდა, თავის საქმეებზე მოსიარულე ადამიანებთან ერთად. კარგმა ამინდმა, აივიზეც საკმაოდ დადებითად იმოქმედა და მანქანაში ჩაჯდომიდან სამი წუთის შემდეგ, თითქმის ყველანაირი დაძაბულობა ჰქონდა მოხსნილი, რაც კი თავდაპირველად აწუხებდა. აღარც დაგვიანებაზე ნერვიულობდა იმდენად, რადგან გზად, საცობი არ შეხვედრიათ და სწრაფადაც მიიწევდნენ საბოლოო გაჩერებისკენ.
საბედნიეროდ, დაგვიანებას არ დაულაქავებია მისი ახალი სამსახურის პირველი დღე. გადაღებებზე, დათქმულ დროზე ზუსტად ერთი წუთით ადრე აღმოჩნდა და უნდა ეღიარებინა, რომ ცხოვრებაში პირველად ჰქონდა ისეთი მომენტი, როდესაც შვებით ამოსუნთქვამ ფილტვების ტკივილიც კი აგრძნობინა. გახარებულს, ლამის ისიც კი გადაავიწყდა ტაქსის მძღოლისთვის მადლობა გადაეხადა, დროულად მოყვანის გამო, თუმცა საბოლოოდ ეს მაინც გააკეთა და სალონიდან სწრაფად გადმოვიდა, რათა ანთისასა და ჯაბას რაც შეიძლებოდა მალე მოხვედროდა მხედველობის არეალში.
გადასაღებ მოედანზე, გოგონასდა გასაოცრად, სრული სიმშვიდე შეინიშნებოდა. ოპერატორები და მსახიობები, საქმის კეთების ნაცვლად, შეზლონგ-სკამებზე ჩამომსხდარიყვნენ და უკმაყოფილების გამომხატველი სახეებით ან სივრცეში იყურებოდნენ, ან თავიანთ მობილურებს ჩაშტერებოდნენ.
გადასაღები მოედნის ბოლოში, კამერებისგან და აპარატურისგან მოშორებით, თეთრი საგრიმიორო ფურგონი იდგა, რომელში შესასვლელი კარიც რატომღაც დაკეტილი იყო და არც ფანჯრებზე ჩამოფარებული მუქი ფარდების მიღმა ჩანდა რამე. ანთისა და ჯაბა, ფურგონიდან რამდენიმე სანტიმეტრის მოშორებით, ერთმანეთის გვერდიგვერდ ჩამომსხდარიყვნენ, დილის ყავას შეექცეოდნენ მოზრდილი ფინჯნებიდან და თვალებზეც, ზუსტად ერთნაირი, დაბურულმინებიანი სათვალეები ჰქონდათ მორგებული.
ვინაიდან აივი გადასაღებ მოედანზე მათ გარდა ჯერ არავის იცნობდა და არც სანი ჩანდა სადმე, ფეხებმა უნებურად წაიყვანეს ანთისასა და ჯაბას მიმართულებით, რომლებმაც, მხოლოდ ბოლო წამს გაიგეს გოგონას მიახლოება და თავიანთ ყავის ჭიქებსაც მოწყდნენ გარკვეული დროით.
-ოჰოო, გერმანული დროით მოსვლაც ამას ჰქვია -სათვალე, მელოტ თავზე აბადოკივით გადაიწია ჯაბამ და კმაყოფილების გამომხატველი ღიმილით დააჯილდოვა ახლადმოსული -შენდა სამწუხაროდ უნდა გაცნობო, რომ პირველივე დღეს უსიამოვნებასთან მოგიწია შეჯახება
-უსიამოვნებასთან? -ეჭვით იკითხა, მერე კი იქაურობას მზერა მოატარა და მორიგი შეკითხვაც დასვა -ჰო მართლა, სანი აქ არის?
-კი, და გილოცავ, ჯერ არ მოსულხარ და უკვე პრობლემებს ქმნის -ამჯერად ანთისა გაეპასუხა, ვისაც, ფინჯანზე ბეჭდიანი თითები ლამაზად შემოეხვია და ინგლისის დედოფალივით მედიდურად იჯდა თავის "ტახტში".
-რა ხდება? ასეთი რა ჩაიდინა?
-რაღაც ახალი თამაში გადმოწერა ტელეფონში და ამბობს სანამ ბოლო ტურს არ დავხურავ, გადაღებებს არ დავიწყებო. აშკარად რთული დღე გელოდება, ტკბილო -უკმაყოფილოდ მოსვა ცხელი კოფეინი თავისი ფინჯნიდან ანთისამ
-მე შევაკითხვავ, იქნებ შევძლო და დავითანხმო
-ეგ უკვე ყველამ ვცადეთ, მაგრამ კარი შიგნიდან აქვს ჩაკეტილი -ოდნავ წამოზრდილ, საკმაოდ მოვლილ წვერზე დაატარებდა ხელს ჯაბა, თან ჩაფიქრებულ მზერას ვერ იშორებდა სახიდან.
-რავიცი, რავიცი, ცდა ბედის მონახევრეაო, მაინც წავალ იქნებ რამეს გავხდე და მისი იქედან გამოყვანა მოვახერხო
-შენ თუ მაგას შეძლებ, გპირდები ფეხზე დამდგარი დაგიკრავთ ტაშს მე და ანთისა
-ფეხზე შენ თვითონ ადექი ჯაბა, მე კი უბრალოდ ტაშის დაკვრას დავჯერდები -მედიდური ღიმილით გადახედა ქალმა კოლეგას, მერე კი აივის დაუბრუნდა მზერით -მიდი საყვარელო, თუ რამე გაქვს გეგმაში, გირჩევნია დროულად გაანძრიო ერთი ადგილი, თორემ ვისაც გარშემო ხედავ, ყველას მუშაობის დასრულებისა და შინ დროულად წასვლის სურვილი აწერია სახეზე
სიტყვების თქმას, ამ შემთხვევაში, აივიმ უბრალოდ თავის დაქნევა ამჯობინა და ყოველგვარი ზედმეტი კომენტარის გარეშე გაემართა თეთრი ფურგონისკენ, სადაც გადაღების მთავარ მსახიობს საკუთარი პირადი სივრცე ჰქონდა მოწყობილი. უნდა ეღიარებინა, წარმოდგენაც არ ჰქონდა რა უნდა გაეკთებინა ასეთ სიტუაციაში, თუმცა არც უმოქმედოდ ყოფნა გამოვიდოდა, ამიტომ, გულხელდაკრეფილი დგომას მაინც მცდელობა ამჯობინა და ფურგონთან მიახლოებულმა, რკინის კარზე, რომლის მიღმაც სანი ეგულებოდა გაუბედავად დააკაკუნა. ამის შემდეგ რამდენიმე წამით მოცდა გადაწყვიტა, რათა შიგნიდან გამოსული ხმებისთვის მიეყურადებინა, თუმცა იქედან ერთი პატარა გაფაჩუნებაც არ გაუგია. როგორც ჩანდა, შიგნით მყოფს ან მართლა არ ესმოდა კაკუნის ხმა, ან ესმოდა და იგნორის ტაქტიკას მიმართავდა აქტიურად. გოგონამ ღრმად ჩაისუნთქა და გადაწყვიტა მეორეჯერაც ეცადა. საერთოდ არ სიამოვნებდა ის ფაქტი, რომ მთელი გადასაღები ჯგუფის ყურადღება, სწორედ მისკენ იყო მიპყრობილი და სურვილი კლავდა, რაც შეიძლებოდა მალე მოხვედრილიყო კარის მეორე მხარეს, მათი მზერებისგან შორს. სანი რომ კარის გაღებას არ აპირებდა, ეს უკვე კარგად გააცნობიერა, როდესაც მორიგი მცდელობა დაასრულა კრახით. საჭირო იყო რაღაც სხვა ხერხი მოეფიქრებინა. ისეთი, რაც მსგავს სიტუაციაში ბევრად უფრო ჭკვიანური იქნებოდა, ვიდრე ფურგონთან დგომა და რკინის კარზე უშედეგო ბრახუნი იყო. ფიქრისთვის ზედმეტად დიდი დროის დახარჯვა ნამდვილად არ დასჭირვებია. თუკი სხვა გზით კარის მეორე მხარეს მოხვედრას ვერ ახერხებდა, გადაწყვიტა საკეტი გაიძვერული მეთოდებით გაეხსნა და ჩანთიდან ის დასაკეცი წვრილწვერიანი დანა ამოაცურა, სტეფანემ რომ აჩუქა მეჩვიდმეტე დაბადების დღეზე. მსგავსი მეთოდი არაერთხელ გამოეყენებინა მაშინ, როდესაც სახლიდან გასულს, გასაღებიც წაღება დავიწყებოდა. კლიტეს გასახსნელად, ასეთ დროს, სწორედ ამ მოსახერხებელ დანას მიმართავდა ხოლმე საშველად და ამჯერადაც მსგავსი გზით გადაწყვიტა სიტუაციის მოგვარება. საყვარელმა ნივთმა არც ამჯერად უმტყუვნა აივის. საბედნიეროდ, კლიტეს რთული მექანიზმი არ აღმოაჩნდა, რის გამოც, იგი საკმაოდ მარტივად გახსნა, საკუთარ გამარჯვებას შვებით ამოსუნთქვაც მოაყოლა და ისე, რომ ირგვლივ არავისთვის და არაფრისთვის შეუხედავს, ფორგონის კარი სწრაფად გამოაღო.
შიგნით ყველაფერი ზუსტად ისე იყო მოწყობილი, როგორც თეატრის საგრიმიორო ოთახი. მთელ სიგრძეზე გაყოლებულ საკიდებზე სხვადასხვანაირი ტანსაცმელი იყო ჩამწკრივებული. მარცხენა მხარეს, ზუსტად ფურგონის შუაში, დიდი, სარკიანი მაგიდა იყო მიდგმული. მის ზედაპირზე, მსახიობებისთვის განკუთვნილი მაკიაჟის ნაკრებები, სამკაულებისათვის განკუთვნილი მოზრდილი ყუთები და სხვადასხვა წვრილმანი ნივთები იდო. ყველაფერი ისე გემოვნებიანად და მდიდრულად გახლდათ მოწყობილი, აივი მაშინვე მიხვდა, რომ ეს ახალი პროექტი, რომელიც ტელეეკრანებს ჯერ კიდევ არ ეხილა, საკმაოდ მაღალბიუჯეტიანი უნდა ყოფილიყო.
გოგონამ საგრიმიორო კუთხის თვალიერებას თავი მიანება და ამჯერად, ფურგონის ბოლოდან წამოსული ხმის მიმართულებით მიატრიალა თავი. სწორედ იქ, შინდისფერ ტყავის დივანზე, მობილურით ხელში მოკალათებული მამაკაცი მას ინტერესით სავსე მზერით ბურღავდა და თვალებში მხოლოდ ის შეკითხვა ეწერა, თუ რატომ დაარღვიეს მისი სიმყუდროვე ასე უხეშად. გოგონამ მოზრდილი ნერწყვი გადააგორა გამშრალ ყელში. საქვეყნოდ ცნობილ, პოპულარობის ზენიტში მყოფ სანი დარსაველიძეს, მართლაც რომ პირველად ხედავდა ამდენად ახლო მანძილიდან და ეს ყველაფერი იმაზე ბევრად უფრო მეტად ეუცნაურებოდა, ვიდრე აქ მოსვლამდე, ტაქსის უკანა სავარძელზე მჯდომი ფიქრობდა.
დივანში არხეინად მოკალათებული მსახიობი, კვლავ თვალმოუშორებლად უმზერდა აივის. თქმით არაფერს ამბობდა და არც ინძრეოდა, თუმცა მზერითაც კი ახერხებდა გოგონას შინაგან სამყაროში დიდი არეულობის გამოწვევას და იმის მიღწევას, რომ საუბრის წამოსაწყები სიტყვების პოვნა გასჭირვებოდა ამ უკანასკნელს. პირველად იყო შემთხვევა, როცა აივი ცნობილ ადამიანთან ერთ ჭერქვეშ იმყოფებოდა, თანაც ორი ნაბიჯის მანძილზე. სწორედ ამან გამოიწვია მისი თავდაპირველი დაბნეულობა და აღნიშნულის გამო, სილის გაწვნაც კი მოუნდა საკუთარი თავისთვის.
როგორც ჩანდა, სანი მასავით შებოჭილი ნამდვილად არ ყოფილა. გოგონას ფურგონში შემოსვლიდან დაახლოებით ნახევარი წუთის შემდეგ, ბიჭმა გადაწყვიტა ჩამოვარდნილი დუმილისთვის საბოლოოდ დაესვა წერტილი და დიალოგის დაწყების წინ, მუხლში მოხრილი ფეხის ტერფი, გვერდულად დააბჯინა მეორე მუხლს.
-შენ რა, პირდაპირ პოდიუმიდან აგარჩიეს? -ჰკითხა მან კმაყოფილების გამომხატველი ტონით. მერე კიდევ ერთხელ აათვალიერა უდიდესი ცნობისმოყვარეობით თავის წინ მდგომი აივი, ტუჩის კუთხეში ირიბი ღიმილი გაუკრთა და ნეტარებით მიაწვა ტყავის დივნის რბილ, მოხერხებულ საზურგეს. კაკაოსფერი თვალები, დაუფარავ ინტერესსა და ალბათ, მცირე დოზით, გაკვირვებასაც გამოხატავდნენ მოცემულ მომენტში.
შექმნილმა სიტუაციამ ოდნავ უხერხულად აგრძნობინა თავი აივის. ამან, აშკარა ბრაზის გრძნობა გაუჩინა თანამოსაუბრის მიმართ და ეს, ერთადერთ წარმოთქმულ სიტყვაზეც ნათლად შეეტყო:
-ბატონო?
კიდევ რამდენიმე წამის განმავლობაში, უტეხი მზერით უყურებდა სანი, მისივე ნათქვამით უკმაყოფილება მოგვრილ თანამოსაუბრეს. მერე, იდუმალი ღიმილის თანხლებით, ფეხზეც წამოდგა, ზურგს უკნიდან მოუარა გოგონას, მისგან წამოსული ნაზი სურნელის ახლო მანძილიდან შეგრძნობისას უფრო ფართედ გაეღიმა და ყელზე თმა იმდენად ნაზად გადაუწია, თითქოს ფაიფურის სათუთი, ადვილად მსხვრევადი თოჯინა დგომოდა წინ.
-არაფერი, უბრალოდ ჩემთვის ვფიქრობდი, რა კარამელივით ტკბილი ლუკმა იქნებოდი ნებისმიერი მამაკაცისთვის
-ვფიქრობ უკვე მივხვდებოდით ვინც ვარ -მისი კომენტარი ოდნავადაც არ შეიმჩნია გოგონამ. ასეთ მომენტში, საქმიანი ტონის დაჭერა უფრო დაეხმარებოდა უხერხული სიტუაციისგან თავის დაძვრენაში, ვიდრე დარსაველიძის წამოწყებული თემის განვრცობა და ამაზე ხმამაღლა საუბარი.
-ჰო მივხვდი -იდუმალი ღიმილი წამითაც არ შორდებოდა ბიჭის სახეს -ჩემი ცოცხალი კუდი ხარ, ვინც გამუდმებით მომაგრებული უნდა მქონდეს, რათა ყოველი ნაბიჯი ეჭვიანი ცოლივით მიკონტროლოს.
-დარწმუნებული იყავით, თქვენი ცოლობა ნამდვილად ყველაზე ბოლოა, რასაც ცხოვრებაში ვისურვებდი -დარსაველიძის სიტყვებმა აშკარად გააღიზიანა და ამის დაფარვა ვერც საუბრის ტონში მოახერხა -არც კუდი ვარ, როგორც ახსენეთ, მაგრამ ახლა რომ ამდენი ხალხი მხოლოდ იმას უცდის, როდის დახურავთ სატელეფონო თამაშის ბოლო ტურს, ზუსტად იმაზე მიანიშნებს, რომ კუდიც გჭირდებათ და ძიძაც, რათა ცოტათი მაინც გაიზარდოთ.
-იცი რას გეტყვი ლამაზო? შეიძლება ჩაკეტილი კარი პროფესიონალურად გააღე, თუმცა ჩემთან დროს ტყუილად კარგავ. როგორც ამბობენ, სისხლის ჯგუფის ჩათვლით ყველაფერი უარყოფითი მაქვს -ცხვირზე ორი თითი ისე მოუჭირა, როგორც პატარა ბავშვს, მერე კი კვლავ ტყავის დივანს მიაშურა და დროებით მივიწყებულ ტელეფონში ისე ჩაძვრა, თითქოს იქ მის გარდა უკვე აღარავინ ყოფილიყო. აივის მოთმინებას ნელ-ნელა ძირი ეთხრებოდა. თუკი აქ მოსვლამდე ეგონა სანი მთლად ისეთიც არ იყო, როგორადაც მას ანთისა და ჯაბა ახასიათებდნენ, ახლა უკვე ასი პროცენტით გახლდათ დარწმუნებული, რომ ამაზე ბევრად უფრო უარეს შეფასებასაც კი იმსახურებდა ეს ადამიანი.
-მისმინეთ -ქვედა ტუჩზე ენის წვერი გადაიტარა და მთელი ძალისხმევა მოიკრიბა, რათა მაქსიმალურად მშვიდი ხმით შესძლებოდა საუბრის წარმართვა -ამდენი ხალხი თქვენ გელოდებათ, მთელი გადასაღები ჯგუფი სრულ მზადყოფნაშია და ამ დროს, ზიხართ და გონკებს თამაშობთ? ნარცისიზმსაც ხომ აქვს საზღვარი?
-მე საზღვრებს და ჩარჩოებს უკვე დიდი ხანია აღარ ვცნობ წითურო ფუტკარო -გოგონას ნარინჯისფერ მაისურზე შავად წაწერილ "I love honey"-ს მოჰკრა თვალი დარსაველიძემ, სანამ ამას ეტყოდა.
-ბოდიში, რა დამიძახეთ?
-ჰო რაიყო? თაფლი გიყვარს, წითური ხარ, შემაწუხებლად ბზუი ჩემს ყურთან. რა გამოდიხარ? წითური ფუტკარი!
-ახლა ეს წითური ფუტკარი დაგაფრინდებათ და ძალიან მწარედ გიკბენთ, თუკი ორ წამში ფეხზე არ იდგებით -ნერვებმოშლილმა, ვერც კი გააცნობიერა ისე დაუკარგა ნერვებს კონტროლი, ხმას კი სიმშვიდე და ბიჭიც გაამხიარულა თავისი მწვავე რეაქციით.
-საინტერესოა, რა ადგილას მიკბენ? -გულწრფელი სიცილი აუტყდა სანის -უხერხული ადგილები არ დაასახელო, ცოტათი მორცხვი ბიჭი ვარ
-ბავშვივით ნუ იქცევით, ამ კარის მიღმა ყველა თქვენს გამოჩენას ელოდება -ზუსტად იმ მხარისკენ გაიშვირა თითი, სადაც გადამღებ ჯგუფს შესაბამისი აპარატურა ჰქონდა მოწყობილი.
-მისმინე პატარავ, ძალიან მიმზიდველი კი ხარ, მაგრამ მაინც არ მაქვს შენი თავი. მოშორდი აქაურობას და მაცადე ფინალური ტურის დახურვა.
-როგორც მივხვდი, ეს თქვენი საბოლოო პასუხია, თუ ვცდები?
სანის ხმა არ ამოუღია. მხოლოდ მსუბუქი თავის დაქნევით შემოიფარგლა, თანაც ისე, რომ ეკრანისთვის თვალი წამითაც არ მოუცილებია, რათა დიალოგისას, თანამოსაუბრისთვის სახეში ეყურებინა. სწორედ მისი ამგვარი გულგრილი დამოკიდებულება აღმოჩნდა აივისთვისაც ბოლო წვეთი. თუკი აქამდე საკუთარ თავს სიმშვიდის შენარჩუნებისაკენ მთელი ძალით მოუწოდებდა, ახლა უკვე სამას სამოცი გრადუსით შეეცვალა შეხედულებები და თავისი პიროვნებისთვის დამახასიათებელი იმპულსურობის წყალობით ისეთი რამის გაკეთება განიზრახა, რაც სავარაუდოდ, ნამდვილად ვერ მოუტანდა კარგ შედეგებს. მაშინ, როდესაც სანი ბოლომდე ჩაეფლო მობილურის დიდ ეკრანზე გამოსახული თამაშის სამყაროში, გოგონა მასთან ელვის უსწრაფესად გაჩნდა, ტელეფონი ხელიდან საკმაოდ ოსტატურად ააცალა, ეს უკანასკნელი ძირს დაანარცხა და ბოლოს, ფეხსაცმლის ქუსლით ეკრანის ჩამსხვრევასაც არ მოერიდა, რათა სანისთვის სატელეფონო თამაშის გაგრძელების ყოველგვარი შანსი ბოლომდე მოესპო.
გარკვეული დროით დუმილი ჩამოწვა ფურგონში. დარსაველიძის მზერა კონკრეტულად არანაირ გრძნობას არ გამოხატავდა -არც გაოცებას, არც ბრაზსა და არც განრისხებას, თუმცა ის გამყინავი გამოხედვა, რომელიც მის კაკაოსფერ თვალებში ირეკლებოდა, უჩვეულო შიშის გრძნობას აღუძრავდა ერთ ადგილას უძრავად მდგომ აივის, ვინც მართალია საკუთარ იმპულსურ საქციელს უკვე ძალიან ნანობდა, მაგრამ დროის უკან დაბრუნების შესაძლებლობა არც ამჯერად ჰქონდა ხელთ.
-რა გააკეთე ამ წამს? -ჰკითხა მამაკაცმა საკმაოდ მშვიდი, გაწონასწორებული ხმით, რომლის უკანაც აშკარად ჩანდა ის დროებით უმოქმედო ქარიშხალი, სულ მალე რომ ამოვარდებოდა, მთელი მრისხანებით.
-ის, რაც დაინახეთ -შინაგანი ნერვიულობისდა მიუხედავად, მაინც გაბედული ტონი მოიშველია პასუხის დაბრუნებისას გოგონამ, რადგან ყველაზე ნაკლებად სურდა ის ღელვა დასტყობოდა სახეზე, აშკარად მთელი სიმძაფრით რომ განიცდიდა მოცემულ მომენტში
-გინდა ისეთი რამ გავაკეთო, რომ შენი გაბედულობა ერთი ხელის მოსმით გავაქრო? -პასუხის დალოდების გარეშე წამოდგა ფეხზე ბიჭი, ფურგონის კარს მიუახლოვდა და კარის საკეტი შიგნიდან ისე გადარაზა, რომ აივის სახისთვის მზერა ერთი წამითაც არ მოუშორებია.
-რას გულისხმობთ?
-იმას ვგულისხმობ, რომ როცა ვბრაზდები, ქალზე ძალადობის ხასიათზე ვდგები. იცოდი ეს?
-ანუ?
-შემომხედე და მიხვდები -ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია და ისე, რომ მეტად არანაირი შესავალი აღარ გაუკეთებია, პერანგის ღილების შეხსნა დაიწყო -მოდი ჩემთან პატარავ, ნამდვილი სიამოვნება უნდა განგაცდევინო.
აივი გაშრა. ნამდვილად არ მოელოდა სანისგან ასეთ საქციელს. მიუხედავად იმ საშინელებებისა, რაც ამ ადამიანზე აქამდე იცოდა, მიაჩნდა, რომ ეს მისთვისაც კი მეტისმეტი იყო, თუმცა ის სიტყვები, რაც ცოტა ხნის წინ მსახიობისგან მოისმინა, სრულიად საპირისპიროს აფიქრებინებდა და პანიკის საფუძველს უქმნიდა გოგონას.
-გაფრთხილებთ, არ მომეკაროთ, თორემ მწარედ ინანებთ!
-რას იზამ ლამაზო? -პერანგის ღილები უკვე ბოლომდე ჩაეხსნა სანის და ახლა ქამარს უპირებდა იგივეს -აქ მხოლოდ მე და შენ ვართ და სანამ ვინმე კარს შემოანგრევს, მანამდე მეც მოვრჩები ჩემს საქმეს. ბევრს ნუ ლაპარაკობ, მოდი ჩემთან -ენის წვერი გადაიტარა ტუჩებზე, მაჯაში ხელის ჩავლებით თავისკენ მიიზიდა შეშინებული აივი, წელზე ხელები მარწუხებივით შემოაჭდო და აფართხალებული გოგონას გაკავებას მოჰყვა.
-იცოდე, ჩემი ხელით მოგკლავ თუკი შემეხები! -თქვენობითი ტონი, მაშინვე შენობითით შეცვალა, როგორც კი სანისგან რეალური საფრთხე იგრძნო.
-რა ვქვნა, თავად გამომიწვიე, ახლა კი მოგიწევს ჩადენილის გამო პასუხი აგო
-მხოლოდ მობილური დაგილეწე იდიოტო, ასეთს კიდევ მილიონს იყიდი შენს ფინანსურ მდგომარეობას თუ გავითვალისწინებთ
-მე ახალი არ მინდა ძველი მირჩევნიაო არ გაგიგია? -ამჯერად კედელზე ააკრა სანიმ, მაჯები თავს ზემოთ გაუკავა, მასთან ძალიან ახლოს მივიდა და ტუჩები ყურთან მიუახლოვა -დაგერხა ფისუნია!
-გთხოვ -ბრძანებითით რომ ვერაფერი გააწყო, მერე უკვე თხოვნით ტონს ჩაებღაუჭა აივი, რადგან მართლაც საკმაოდ დაუცველ და უმწეო მდგომარეობაში იყო დარსაველიძის წინაშე მარტო დარჩენილი. ბიჭს სრულიად თავისუფლად შეეძლო მისთვის იმის გაკეთება, რასაც კი მოისურვებდა და ამაში ხელს საერთოდ ვერავინ შეუშლიდა -ძალიან გთხოვ ხელი არ მახლო. ამას თუ იზამ მთელ ცხოვრებას დამინგრევ. გევედრები, ეგ არ ქნა -ბიჭის კაკაოსფერ თვალებს უყურებდა და სიტყვებს ისე ამბობდა, რომ თვალის გარსი ერთიანად აწყლიანებული ჰქონდა. სანის ხელებს კვლავ თავის მაჯებზე გრძნობდა და მამაკაცის ცხელი სუნთქვა მთელ სახის კანს უწვავდა. დუმილი იყო გამეფებული მათ შორის რამდენიმე წამის მანძილზე. ხმას უკვე არც ერთი იღებდა და არც, მეორე. ისეთი შთაბეჭდილება იქმნებოდა, თითქოს ვიღაცის წინაშე სიჩუმის პირობა დაედოთ და მის დარღვევას ცოცხალი თავით არ აპირებდნენ.
აივი დაძაბულობისგან ხმამაღლა სუნთქავდა. ნერვიულობის ფონზე, ფრჩხილებს საკუთარ კანს ისე აჭერდა, სავარაუდოდ უკვე ნახევარმთვარეებიც კი ჰქონდა დამჩნეული ხელის გულებზე წითლად. ნერვიულობის პიკზე მყოფს, იმ მომენტში ყველაზე საშინელის მოლოდინი ჰქონდა, თუმცა რამდენიმე წამის შემდეგ, ისეთი რამ მოხდა, რასაც აღნიშნულ მომენტში ყველაზე ნაკლებად წარმოიდგენდა. სანი, ვისაც ის აქამდე კედელზე ჰყავდა აკრული და ხელებს მთელი ძალით უჭერდა, უეცრად მოეშვა, ხმამაღალი სიცილი აუტყდა და ასეთ მხიარულ განწყობაზე მყოფი, იატაკზე დაგდებული თავისი მობილურისკენ დაიძრა.
-შენი სახე უნდა გენახა -უკვე იატაკისკენ დახრილმა, ქვემოდან ამოხედა მან -დამფრთხალ კურდღელს ჰგავდი, რომელსაც მგელი უპირებდა შეჭმას
სიტუაციის ასეთმა რადიკალურმა ცვლილებამ აივი საშინლად დააბნია და ეს სახის თითოეულ ნაკვთზე დაეტყო უკლებლივ.
-რა მოხდა ახლა? ეს რა იყო?
-რა და ბოროტი ხუმრობა ლამაზო -კვლავ გაეცინა სანის -უბრალოდ ის მიკვირს, ანთისამ და ჯაბამ ჩემზე ისეთი რა გითხრეს, რომ ასე მარტივად დარწმუნდი ჩემს მოძალადეობაში
-ანუ . . . ანუ რაც ცოტა ხნის წინ გააკეთე, მხოლოდ ჩემს შესაშინებლად იყო და სხვა არაფერი?
-გამოიცანი წითურო -ამჯერად პერანგის ჩახსნილი ღილების შეკვრას შეუდგა, თან გოგონას სახეს ათვალიერებდა მალულად -მოდუნდი, შენზე ძალის ხმარებას არ ვაპირებ, თუმცა ამიერიდან ჩემს მობილურებს ნუღარ დალეწავ ხოლმე, კარგი? თორემ უარესი რამის მოფიქრებაც შემიძლია, რათა კვლავ შეშინებულ ფისუნიად გაქციო.
აივიმ რაღაცის სათქმელად პირი გააღო, თუმცა რომ დაფიქრდა კვლავ სიჩუმე ამჯობინა და ნერვიულობისგან გამშრალ ყელში მოზრდილი ნერწყვი გადააგორა.
-რა მოხდა, ენა ჩაგივარდა? მგონი ძალიან შეგაშინე
-სულელური ხუმრობები არ მაშინებს
-აი სახეზე კი სულ სხვა რამ გაწერია -რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა დარსაველიძემ გოგონას მიმართულებით, თან დამსხვრეული ტელეფონი შეაჩეჩა ხელში -თუმცა ამაზე სხვა დროს ვისაუბროთ, ახლა გადი და გადასაღებ ჯგუფს უთხარი, რომ ათ წუთში გამოვალ, მანამდე კი ეცადეთ არ შემაწუხოთ და შიგნითაც არავინ შემომივარდეთ -მერე გატრიალდა, პრიალა მაგიდაზე დადებულ ქაღალდის ყავის ჭიქას დასწვდა და კვლავ გოგონას გახედა ოდნავ გაკვირვებული, ღიმილშეპარული მზერით -რაღას უცდი ფუტკარო? მიდი, გაფრინდი და საქმე მიხედე.



№1 სტუმარი Marimari

Saintereso ostoria chans, dasawyisi momwons:-)

 


№2 სტუმარი სტუმარი Ταμαρα

მიყვარს მე შენი ისტორიები და წერის მანერა!

 


№3 სტუმარი Qeti qimucadze

გამიხარდი ძალლიან. იმედია აივი ასწავლოს წკუას ჭირვეულ სანის. არაჩვეულებრივი დასაწყისიაა. გელიი

 


№4 სტუმარი სტუმარი ნინო

აუ ძალიან ძალიან მომწონს, იმედია მალე დადებ..ოქრო ხაარ

 


№5 სტუმარი სტუმარი თიკო

როგორი განსხვავებული, მაგრამ საინტერესო და საყვარელი ისტორიაა.❤❤❤ძალიან ბევრი წარმატებები!❤❤❤

 


№6  offline წევრი 《Sunshine》

ძალიან კარგი იყო და ასევე საინტერესოა პირველი თავის კვალობაზე მომწონს შენი წერის მანერა სანი და ჩვენი წითური ფუტკარი კარგი და საინტერესო პერსონაჟები არიან წარმატებები მალე დადე ახალი თავი საყვარელო <3 <3

 


№7 სტუმარი Ana-maria

ძალიან მომეწონა, როგორც თქვენი სხვა ისტორიები. მართლაც განსხვავებულია და როგორც ვატყობ სანი და წითური ფუტკარი უამრავ ემოციას მოიტანენ ჩვენამდე. ახალ თავს მოუთმენლად ველოდები.

 


№8  offline წევრი ეირინ

ძალიან კარგი იყო❤ველოდები შემდეგ თავს????

 


№9  offline მოდერი აირ ისი

მადლობა ყველას ასეთი სტიმულისათვის ❤️ როცა მსგავს სიტყვებს ვკითხულობ უფრო მეტად მიყვარდებიან ჩემი პერსონაჟებიც და Word-ის პროგრამის წინ ჯდომაც ❤️ მიყვარხართ ! ❤️❤️❤️

 


№10  offline წევრი თ. ა.

საინტერესო ჩანს, თან ყოველთვის გკითხულობ და მომწონს შენი წერის სტილი.
წარმატებები!

 


№11 სტუმარი anna

თურქული სერიალი "ჩემს მენეჯერს დაურეკე" ხომ არ იყო ინსპირაცია? უბრალოდ იგივე ვაიბი აქვს. ისტორიას რაც შეეხება, როგორც ყოველთვის, კარგად წერ და აშკარა სიამოვნება გველის წინ.

 


№12  offline მოდერი აირ ისი

anna
თურქული სერიალი "ჩემს მენეჯერს დაურეკე" ხომ არ იყო ინსპირაცია? უბრალოდ იგივე ვაიბი აქვს. ისტორიას რაც შეეხება, როგორც ყოველთვის, კარგად წერ და აშკარა სიამოვნება გველის წინ.


ზოგადად მსახიობებზე რომ დამეწერა მაგ სერიალიდან მომივიდა იდეა კი, მაგრამ სხვა მხრივ არანაირად არ იქნება მისი მსგავსი, როგორც პერსონაჟებით, ისე სიუჟეტით ❤️

თ. ა.
საინტერესო ჩანს, თან ყოველთვის გკითხულობ და მომწონს შენი წერის სტილი.
წარმატებები!


❤️❤️❤️❤️

 


№13 სტუმარი სტუმარი ნატა

ძალიან კარგიაა, მომეწონა თან განსხვავებულია.
მალე დადებ იმედიაა

 


№14 სტუმარი ლალკა

ძალიან მომეწონა შემდეგი როდის იქნება ?მკითხველს არ უყვარს დაგვიანება ,თან ასეთი საინტერესო როცაა.

 


№15  offline მოდერი აირ ისი

რაღაც შეფერხება მქონდა ეს პერიოდი და დავწერე კიდეც ❤️ მალე დავბრუნდები და მეტჯერ აღარ დავაგვიანებ ❤️ მიხარია თუკი დაგაინტერესა ❤️❤️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent