შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

“ეშმაკნი” 8 ნაწილი


16-06-2021, 21:46
ავტორი LiZzyCh
ნანახია 220

რამოდენიმე საათში უკვე საკმაოდ შორს ვიყავი მომხდარი ადგილიდან,სინდისი მქენჯნიდა,რადგან რადგან ის არ გადავარჩინე,მან კი ჩემთვის ძალიან ბევრი გააკეთა..გვიან დავაფასე.
ცაზე მზის სხივები ღრუბლებს ნელ ნელა გადაეფარა.
შესასვენებლად შევჩერდი,იქვე ქუჩის სკამზე ჩამოვჯექი და თავი ჩავქინდღე,საკუთარი თავის დამშვიდება ვცადე თუმცა ამაოდ,მშიშარა და უსუსური მეგონა საკუთარი თავი,როგორ შევძელი და დავტოვე ლუციფერი,ეს წარმოუდგენელი იყო..
ფეხის ნაბიჯები მომესმა,თუმცა თავი არ ავწიე,ცრემლები ღაპა-ღუპით მომდიოდა..
-შვილო კარგად ხარ?რამე ხომ არ გიჭირს?
თბილი ხმა მომესმა,მაღლა ავიხედე და მოხუცი მეეზოვე ქალი შემრჩა ხელთ.
ქალო გვერდით მომიჯდა,და ხელი მხარზე თბილად დამადო..
-ვიცი რა გაწუხებს...მე როდესაც პირველად შემიყვარდა 16 წლის ვიყავი,ვერ ვხვდებოდი ეს რა იყო,თუმცა ეს გრძნობა ამაღელებელი იყო,ლამაზი,მომაჯადოებელი თუმცა ყველაზე დიდი იარაღიც სიყვარულია,მას ყველა ადამიანის სიკვდილი შეუძლია,თუმცა ყვლას გახარება...სიყვარული ეს ხორცისთვის სამოთხეა ხოლო სულისთვის ჯოჯოხეთი!
თვალებამღვრეული ვუცქერდი,ამ აიტყვების მერე თავი დამნაშავედ უფრო ვიგრძენი,გული მეტკინა და არვიცოდი რატომ მე ლუციფერი არ მიყვარდა,ამას სიყვარულს ვერ დავარქმევდი.
ქალმა მალევე დამტოვა და ბოლოს მითხრა თუ რამე დაგჭირდეს აქვე მიპოვნიო,მეც ცოტახანში ფეხზე წამოვიმართე და თავის ხელში აყვანა ვცადე.
თავი დავიმშვიდე და ფიქრი დავიწყე.
რაც მოხდა მოხდა,ამას ვეღარ შევცვლი,სინდისი მუდამ დამტანჯავს,თუმცა შემიძლია რაღაც მაინც გავაკეთო,მთავარანგელოზები მეც დამსდევენ,თუ მათ პასუხს მოვთხოვ ამით ლუციფერისთვისაც შურს ვიძიებ.
ახლა საჭიროა ზუსტად გავთვალო სად წავალ და რას მოვიმოქმედებ,ჯერ თბილისიდან უნდა გავაღწიო და ბათუმში ჩავიდე მამადისათნა,შემდეგ აბდულასთან მივალდა ყველაფერი დაეწყობა.
თუმცა ბათუმამდე როგორ წავიდე?
ჯერ სახლში უნდა შემევლო,ადგილას სადაც დიდი მოგონებები მაკავშირებდა და სადაც ჩემი ოჯახი დახოცეს.
ნახევარ საათში სახლში აღმოვჩნდი,ძალიან ვჩქარობდი და მიკვირდა თუ ეს როგორ მივახერხე,რაღაც დიდ ენერგიას ვგრძნობდი,თოთქოს ყველაფერი შემეძლო და ჩემთვის შეუძლებელი არაფერი არისო.
სახლი გამოჩნდა,საყვარელი სახლი,გამახსენდა დედას ბაღლი,ვერანდა...მამას სამუშაო ოთახი,ამჯერად ტირილს არ ვაპირებდი,უკვე მეყოს ყველაფერი დრო იყო რომ ისინი დამევიწყებინა,თუმცა ეს ტკივილი მუდამ ჩემში იქნებოდა,სახლის კიბეებს ნელა ავუყევი,მოგონებები გამახსენდა,ყველაფერი რაც აქ გადავიტანეთ,დროის დაკარგვა არ მინდოდა არც დრამების მოწყობა ამიტომაც ჩემს ოთახში შევირბინო,ტანზე გამოვიყვალე,ბოტასები,ჯინსი და თხელი მაისური ჩავიცვი გარეთ,ზურგჩანთა ავიღე და რამოდენიმე ხელი ტანსაცმელი და ცოტა ფულიც ჩავდე,საკვები და საოჯახო ფოტო,რომელიც მათ მომაგონენდა.
დრო იყო რომ წავსულიყავი,თუმცა გული ამის ნებას არ მაძლევდა,სახლს კიდევ ერთხელ შევავლე თვალი,თოთქოს აქ არაფერი მომხდარაო,არც ნამსხვრევები,არც სიახლის კვალი საერთოდ არაფერი იყო.
სახლს ნელა გავეცალე,ავტოსადგურზე მივედი და ბილეთიც ავიღე,მალე ბათუმში წავიდოდი,ყველაფერიც დამთავრდებოდა,ტელეფონი ვითხოვე რომ მამიდასთვის დამერეკა,მაქსიმალურად ვფრთხილობდი რომ არავის შევემჩნიე თუმცა ეს უნდა გამეკეთებინა..
-გისმენთ?!
-მამიდა,ლიზი ვარ ბათუმში მოვდივარ,დედამ მითხრა რომ დამეხმარებოდი,ჯოჯოხეთიდან ახლახანს გამოვაღწიე,მატავარანგელოზები დამსდევენ,დემონებსაც ჩემი მოკვლა უნდა...და...და ლუციფერი ჩემსგამო მკვდარია...
-რაა?ელიზაბეთ მეგონა მოგკლეს..ძალიან ვნერვიულობდით,არ ჯობდა რომუფრო ადრე დაგერეკა,მე თვითონ წამოგიყვანდი...
-ასე შენც საფრთხეში ვერ ჩაგაგდებდი,მალე მოვალ ახლა უნდა გავთიშო..
-მოიცადე..თუ ლუციფერი მკვდარია,ეს ხომ იცი რასნიშნავს?მთელი ჯოჯოხეთის ბნელი არსებები შენ დაგიწყებენ ძებნას,თუმცა ლუციფერი როგორ მოკლეს?დარწმუნებული ხარ რომ მკვდარია?
ცოტა დავფიქრდი თუმცა გამახსენდა თუ როგორ გაუყარეს დანა,რომელმაც მისი მეორე მხრიდან იჩინა თავი,სისხლი რომელითაც ის იყო მოთხვრილი და მისი უმოძრაო სხეული.
-უნდა წავიდე ფრთხილად ვიქნები!
ავნერვიულდი,თუმცა მხდალად მოქცევას აღარ ვაპირებდი..თუ დამიჭერდნენ წინააღმდეგობასაც გავუწევდი და თავსაც დავიხსნიდი.
მალე გასვლის დრო იყო,ამიტომაც ჩემი ადგილის სწრაფად დავიკავე,გარედან ქუდიანი ჟაკეტი შემოვიცვი და სახის დაფარვა ვცადე.
გზად მიმავალს თითქოს ყველაფერი კარგად იყო,საეჭვო არაფერი მომხდრა,დაღლილს ჩამეძინა.
-ქალბატონო!ქალბატონო!
თვალები ნელა გავახილე და ჩემს თავთან მდგარი მძოლი დავინახე,გაოცებული მიყურებდა თბალებში.-ჩამოვედით ბათუმში!
მალევე წამოვხტი ადგილიდან და ზურგჩანთაც მხრებზე მოვიგდე,ირგვლივ კარგად მიმოვიხედე,არც ბიძაჩემი ჩანდა და არც მამიდა,აქ არავინ იყო.
ცოტახანი მოვიცადე,დრო გადიოდა ჯერ ერთი საათი,მერე ორი,სამი და შემოღამდა,კმარა უკვე გასაგები იყო აქ არავინ მოვიდოდა,მე კი თავშესაფარი უნდა მეპოვა.
ბათუმს დიდად კარგად არც ვიცნობდი,მარტო სანაპიროს გზავიცოდი,ამიტომაც იქ გადავწყვიტე წასვლა,ადგილას რომელიც მამშვიდებდა.
ქუჩას მივუყვებოდი,ვცდილობდი უჩინარი ვყოფილიყავი,ამიტომაც არავის ყურადღებას არ ვიქცევდი.
როგორც იქნა სანაპირომდეც მივაღწიე,ეს ადგილი მომნატრებოდა,ვარსკვლავებიანი ცა,მშფოთვარე ლურჯი ზღვა,თბილი ჰაერი რომელიც სახეზე მელამუნებოდა,აქაური სურნელიც კი განსხვავებული იყო...
სანაპიროს დავუყევი ჩემს გარდა არავინ იყო ირგვლივ,დავმშვიდდი...
ცას ავხედე და გული სევდით ამევსო...ცა მოჭედილიი იყო ვარსკვლავებით,ამბობენ რომ როდესაც ხალხი კვდება ვარსკვლავად იქცევა და ზემოდან დაგყურებს,მაგრამ ლუციფერი არც ადამიანი იყო დარც უცოდველი.
-ნეტავ ცოცხალი იყო,არცკი მჯერა ამას რომ ვამბობ,მაგრამ მართლა მენატრები!
ზურგჩანთა გვერძე გადავდე და ჩამოვჯექი,ცას ავყყრებდი,კვლავ ვფიქრობდი იმაზე თუ როგორ მოვექეცი ლუციფერს,სინდისი მაწუხებდა,იმისდა მიუხედავადაც რომ ისეშმაკი იყო.
ფიქრებში გართულს მხოლოდ ზღვის ღელვის ხმა მესმოა,რომელიც თითქოს ნაცნობ მელოდიას წააგავდა.
ხელები მუხლებს შემოვხვიე და თავი დაბლა დავხარე.
-გთხოვ!ძალიან გთხოვ ნეტავ მკვდარი არ იყო,ძალიან ვწუხვარ მე..მე..
-გისმენ შენ რა?
უეცრად ზეზე წამოვხტი,თვალები გაფართოებული დავიწყე ძებნა,აქ ვიღაც არის,მთვარის შუქზე მაინც ვერ ვარჩევდი თუ ვინ იმალებოდა აქ.
-ვინ ხარ?
უეცრად ჩემს ზურგს უკან სიცივე ვიგრძენი,ვიღაც მომიახლოვდა,ყურთან ახლოს რამოდენიმე სიტყვა გავიგონე,რამაც შემაკრთო.
-ლუციფერი ვარ პატარავ!
მისკენ შევტრიალდი,გული სწრაფად მიცემდა,სული მეხუთებოდა,სახეზე დავაკვირდი,მართლა ის იყო,მისი ღიმილი,რომელიც ამ ყველაფრის მერე მაინც დასთამაშებდა სახეზე,მისი ულამაზესი შავი თვალები,სწორი წარბები,დახვეწილი ნაკვეთები,მიმზიდველი ტუჩები...
დიდი შვება ვიგრძენი,როცა ის დავინახე,ცოტა ხანს ჩუმად ვაკვირდებოდი სახეზე,არცკი ვიცოდი რაუნდა მექნა ისე ჩამოვეკიდე კისერზე და მისი სურნელი ვიგრძენი...
ეს სურნელი რომელიც სხვებში ვერ აგერეოდა,განსხვავებული და ეგზოტიკური...
-ძალიან მიხარია ცოცხალი რომ ხარ!ღმერთოო მადლობა!
-ღმერთს რატომ უხდი მადლობას?მე ხომ უკვდავი ვარ დაგავიწყდა..?!
ლუციფერი მოვშორდი და მის პირისპირ თვალებში ჩავხედე..
-მაგრამ მე დავინახე როგორ გსდიოდა სისხლი,დანამ პირდაპირ გულში გაგიარა და მეორე მხრიდან გამოვიდა...მე შენი მკვდარი სხეული დავინახე!
ლუციფერმა ხელები გულზე დაიკრიფა და კარგად დამაკვირდა.
-ჩემი მოკვლა ასე მარტივად არ ხდება.
თავი დაბლა დავხარე,ვიგრძენი ლოყები როგორ ამიწითლდა,თვალებში ჩახედვა გამიჭირდა იმ დროს როდესაც მისთვის ბოდიშის მოხდას დავაპირებდი,ბოდიში ამ ყველაფერს არ უშველიდა,გული უსიამოვნოდ შემეჭმუხნა,უხერხულობა ვიგრძენი.
-რაღაცის თქმა მინდა..
-გისმენ,ოღონდ თვალებში შემომხედე.
თავი კვლავ დახრილი მქონდა,თავს დამნაშავედ ვგრძნობდი ამიტომაც ვერ გავბედე მისთვის მზერა გამესწორებინა..
-ყველაფერი ჩემს გამო მოხდა,მაპატიე,არვიცი ეს რამეს ნუშნავს თუ არა შენთქვის შენ ხომ...ხომ..ნუ ხომ იცი არა,ვიცი რომ საშინლად მოვიქეცი,ვიცი რომ აწი ვეღარ მენდობი და შემიძულებ,სრულიად მართალი ხარ,მართლაც რომ საშინელი ადამიანი ვარ-თვალებში ჩავხედე და მასში ერთი სიტყვაც ვერ ამოვიკითხე,თავი განზე გავწიე და მომდგარი ცრემლების დასაფარად თვალები მაგრად დავხუჭე
-დაამთავრე ელიზაბეთ?
-მე უბრალოდ,მართლა ვერ გადავიტანდი კიდევ ერთი ადამიანის სიკვდილს ჩემს გამო,მართლა ძალიან ვწუხვარ!
ლუციფერმა სახე შემომიტრიალა და თბილად გამიღიმა,ახლოს მოსწია სახე და დაბალი ხმის ტონით დაიწყო საუბარი...
-არაუშავს,შენი მესმის..თუმცა ასე აწი არ მოიქცე,ჩემგან ნუ გაიქცევი!შენ მე გჭირდები!
თავი დავუქნიე,საპასუხოდ მეც გავიღიმე.
ლუციფერი ჩამოჯდა და ცას ააცქერდა.
-ლუცოფერ...მართალი ხარ მე შენ მჭირდები,და იმასაც გეტყვი რომ ლილითი და ლევიათანი ჩემს მოკვლას გეგმავენ!
ლუციფერმა ანთებული თვალებით შემომხედა.სახეზე სიბრაზემ გაუელვა..
-ეს საიდან იცი?
-გავიგონე მათი საუბარი,სანამ დედამიწაზე ჩამოვიდოდით!
-ახლა კი გასაგებია ვინც სცადა ჩემი დასუსტება საწამლავით,მან წინასწარ გათვალა ის რომ შენ გაქცეულიყავი,იცოდა მე გამოგყვებოდი,თუმცა ჩემი მოკვლა ვერ შეძლო!
ლუციფერი ანთებული თვალებით ზღავას უცქერდა,მე კი ლუციფეის მშვენიერ სახეს ვუყურებდი,რომელიც არასდროს შემომხედავდა ისე როგორც მე ვუყურებდი მას.



№1 სტუმარი უჩინარი

კარგიი განვითარება აქვს ნელა და ზედმიწევნით მაგრამ გვიან დებბბ თავებს მესმის ადვიკი არ არის მაგრამმ ჩვენც შეგვიცოდეთ მკითხველებიი♡♡♡♡☆

 


№2 სტუმარი უჩინარი

როდის უ
იქნება ახალი თავიი გოგონი?

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent