შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

საზღაური ( 4 )


10-01-2022, 20:28
ავტორი ლილა ნესი
ნანახია 1 609

- იმ დღის შემდეგ რაც ჩემი მშობლები დაიღუპნენ და ამერიკაში წამიყვანეს, სტანდარტული ვარჯიშის და წვრთნების გარდა, რეგულარულად კვირაში ორჯერ სამედიცინო შემოწმებას გავდიოდი, უფრო სწორად რომ ვთქვა ეს მე მეგონა რომ უბრალო შემოწმება იყო, ჩვეულებრივი, ყოველკვირეული გეგმიური გამოკვლევა, ექიმი რობერტსი სულ იმას მეუბნებოდა რომ უბრალოდ აკვირდებოდა როგორ მოქმედებდა ჩემზე წვრთნები, მეც მჯეროდა, მიუხედავად იმისა რომ ლაბორატორიაში შეყვანის წამიდან მთიშავდნენ, იქიდან გამოსვლისას კი აღარაფერი მახსოვდა და მთელი დღე საშინელ სისუსტეს ვგრძნობდი.
- ეს ყველაფერი იცოდი არა? თავიდანვე იცოდი, შენ ხომ ამერიკაში პირველი დღიდანვე ჩემს გვერდით იყავი, ყოველთვის, საჭმელს საკუთარი ხელით მაჭმევდი, არაადამიანური მოპყრობისგან დაღლილს და გასავათებულს შენს გვერდით, შენთან ჩახუტებულს მეძინა, მაშინ მხოლოდ შენ მყავდი სიმონ, არ გინდა ასე ნუ მიყურებ, რაც არ უნდა მითხრან, შენც რომ იუარო მაინც არ დავიჯერებ რომ არ გიყვარვარ, ადამიანს ვინც ან როგორიც არ უნდა იყოს ის, არ შეუძლია ისეთი სითბო და სიყვარული ითამაშოს რასაც შენგან ყოველთვის ვგრძნობდი.
- მაპატიე ევა, მე უბრალოდ... -სიტყვებს თავს ვერ უყრიდა და კბილზე კბილს აჭერდა, ცდილობდა თვალზე მომდგარი ცრემლი შეეკავებინა, -მე უბრალოდ არაფრის გაკეთება არ შემეძლო.
- ვიცი, ამიტომაც არ ვბრაზობ, შენ ისედაც ბევრი გააკეთე ჩემთვის, ათ წლამდე ისედაც ვერ ვხვდებოდი რა ხდებოდა ჩემს თავს და ყველაფერი ჩვეულებრივი ნორმა მეგონა, იმ დღეს დაბადების დღე მქონდა როცა შემოწმებამ მომიწია, ჩვეულებისამებრ შემიყვანა ექიმმა რობერტსმა ლაბორატორიაში, მაგიდაზე დამაწვინა და ასისტენტს დაუძახა რომელსაც ჩვეულებისამებრ ვენაში სითხე უნდა შეეყვანა რომელიც გამთიშავდა, არ ვიცი რა მოხდა, ასისტენტმა შეცდომა დაუშვა თუ ჩემს სხეულში მომხდარი ცვლილებების ბრალი იყო, მაგრამ წამალმა მხოლოდ ნაწილობრივ იმოქმედა, მთელი სხეულის პარალიზება მოახდინა მაგრამ გონება არ გამთიშვია, ვერ ვლაპარაკობდი, ტუჩებს ვერ ვამოძრავებდი, თვალებს ვერ ვახელდი, მაგრამ ყველაფერი მესმოდა და ყველაფერს ვგრძნობდი...
- ჯანდაბა ევა, შენ გინდა თქვა რომ ის ყველაფერი... ის ყველაფერი რასაც იქ ლაბორატორიაში ბავშვებს უკეთებენ, შენ... ოჰ ამის... შენ არ გეძინა, ყველაფერს გრძნობდი, როგორ გაუძელი? როგორ?
- არა მარტო იმ დღეს, მთელი წლის განმავლობაში ასე გრძელდებოდა, მთელი წელი სანამ ექიმი რობერტსი გადაწყვეტდა რომ უკვე ნამდვილი სრულყოფილება ვიყავი, ყველაფერი მახსოვს, არაფერი მითქვამს, ვიცოდი რომ მეთქვა ახალი ცდების სერია დაიწყებოდა, -თვალები დახუჭა თითქოს იხსენებსო და უსიამოვნოდ გააჟრჟოლა.
- თითოეული ჭრილობა მახსოვს, ისე უბრალოდ და მშვიდად უსვამდა სკალპელს ჩემს სხეულზე თითქოს უსულო თოჯინა ვყოფილიყავი, ხმები მახსოვს თუ როგორ ტყდებოდა ძვლები, წარმოგიდგენია? საშინელი ტკაცუნის ხმა ხანდახან ახლაც კი ჩამესმის ყურებში, გახსოვს ერთხელ ხელშეხვეული რომ მოვედი და გითხარი რომ ლაბორატორიიდან გამოსვლისას უხერხულად დავეცი ხელზე, იმ დღეს სათითაოდ დამამტვრიეს თითები, ხუთივე თითი, მხოლოდ იმიტომ რომ ენახათ რამდენად სწრაფად შეძლებდა ჩემი სხეული მოტეხილობების აღდგენას, უზარმაზარი ნემსები მახსოვს, ძალიან გრძელი, ვენიდან ვენამდე, კუნთიდან კუნთამდე, ძვლიდან ძვლამდე, ამ ნემსების დახმარებით ჩემს სხეულში უამრავი სხვადასხვა ინექცია შეჰყავდათ... თერთმეტი წლის რომ გავხდი, ბოლო ერთსაათიანი წამების შემდეგ, დოქტორმა რობერტსმა ლაბორატორიაში შეკრებილ საზოგადოებას, დამკვეთებს, მთავრობის წევრებს განუცხადა რომ ცდები წარმატებით დამთავრდა, და ამ ცდების შედეგად ერთადერთი განუმეორებელი ეგზემპლარი მიიღეს ჩემი სახით, განუმეორებელი ვიყავი იმითაც რომ ერთადერთი მდედრობითი სქესის საცდელი ობიექტი ვიყავი ვინც ამ ყველაფერს გაუძლო და ერთადერთი ვისაც ბონუსად იშვიათი უნარი ერგო, დიდი ალბათობით გარკვეული ასაკის შემდეგ აღარ დავბერდებოდი, გარდა ამისა, საოცარი სისწრაფით ვიკურნებოდი მოტეხილობებისგან და ჭრილობებისგან, ვიყავი წარმოუდგენლად სწრაფი და ამტანი, ჩვეულებრივ ადამიანებთან შედარებით მეტად განვითარებული მქონდა ყნოსვა, ხედვა და სმენა...
- როცა ექიმი რობერტსი აღფრთოვანებული ორატორობდა, მე ამ დროს საოპერაციო მაგიდაზე მკერდგადახსნილი ვიწექი, არ დამიჯერებ და ერთადერთი რასაც იმ დროს ვგრძნობდი სიცივე იყო, გახსნილი მკერდის შიგნით, გაშიშვლებულ გულზე მციოდა...
- გეყოფა ევა, საკმარისია, -ლამის სიგიჟემდე მისული სიმონი ადგილს ვეღარ პოულობდა, ორივე ხელით ჩაფრენილიყო სავარძლის სახელურებს, შეშლილი თვალებით უყურებდა ევას და მხრები უცახცახებდა.
- უნდა მოგიყვე, მინდა რომ ყველაფერი ბოლომდე მოგიყვე, მინდა მოგიყვე რომ მტკიოდა, რომ მეშინოდა და რომ შენ ჩემი ერთადერთი ნათელი წერტილი იყავი იმ ჯოჯოხეთში, ყოველთვის ასე იყო სიმონ, შენ რომ არა იმ ყველაფერს ვერ გადავიტანდი, ვიცი იტყვი რომ ეს უბრალოდ შენი სამსახური იყო, მაგრამ აღიარე რომ ეს სამსახური ჩემს გამო გიყვარდა.
თავჩაღუნულ სიმონს მიუახლოვდა, მის წინ ჩაიჩოქა და ქვემოდან ღიმილით შეხედა თვალებში, შეხედა და გაშრა, აქამდე არასდროს უნახავს მტირალი სიმონი, ტიროდა და არც ცდილობდა ამის დამალვას, უზარმაზარი ცრემლები ერთმანეთის მიყოლებით სწყდებოდა თვალებს და ძლივსგასაგონი ტყაპუნით ცვიოდა იატაკზე, ათრთოლებული ხელებით მოსწმინდა ცრემლები და ჩაეხუტა, ისე მაგრად მოხვია კაცმა უზარმაზარი მკლავები სული შეეხუთა.
- გეყოფა თორემ ასე გამგუდავ, -როგორღაც ძალა მოიკრიბა რომ გაეცინა და მის მკლავებს დასხლტომოდა, ფეხზე წამოდგა თუ არა, მომღიმარი საბა დაინახა ჩაის ჭიქებით ხელში, ერთი ევას ერთი კი სიმონს დაუდგა წინ.
- ალბათ ფიქრობ ამხელა კაცს რა ატირებსო არა? -სიმონი უხერხულად გასწორდა სავარძელში და კიდევ ერთხელ, მუჭებით მოიწმინდა თვალები.
- უბრალოდ ჩემს ბავშვობას ვიხსენებდით, -ჩაერთო ევა.
- ჰო, ძალიან საყვარელი ბავშვი იყო, ახლა კი მაპატიეთ უნდა წავიდე, -ფეხზე წამოდგა და მოჭმუჭნილი პიჯაკი შეისწორა.
- მიხარია რომ კარგად ხარ ევა, სამსახურზე არ იდარდო, არც შვებულებაზე, ყველაფერს გავაკეთებ იმისთვის რომ პრობლემები არ შეგექმნას, -ერთხანს კიდევ უყურებდა ამღვრეული, ჩაწითლებული თვალებით, მერე კი შებრუნდა და უკანმოუხედავად წავიდა.
- ყველაფერი რიგზეა? კარგად ხარ? შენი მეგობარიც არცთუ ისე კარგად გამოიყურებოდა, საბა გვერდით მიუჯდა ევას და გვერდზე ხელი მოხვია,
- გაიგე რაზე ვსაუბრობდი? -ევას მხოლოდ ახლა გაახსენდა რომ მთელი ამ საუბრის დროს საბა იქვე ახლოს სამზარეულოში იყო და უნებურად შეშფოთდა.
- ჩაის ვამზადებდი და არაფერი გამიგია, უბრალოდ რომ გამოვედი ისეთი სახე ჰქონდა ვიფიქრე რომ კარგად არ იყო, აშკარად არ იყო კარგად.
ევამ გამომცდელად შეხედა სახეში და როცა ბიჭის თვალებში მხოლოდ გულწრფელი ზრუნვა დაინახა, დამშვიდდა.
- სიმონი უბრალოდ ძალიან მგრძნობიარეა, არაფერი უჭირს, აი მე კი ძალიან მეძინება, რას იტყვი დავიძინოთ?
- ჰო, კარგი იქნებოდა, აქ სულ სამი საძინებელია, ნიკუშას და გიგის ერთად ძინავთ, მე კაკისთან ერთად დავიძინებ შენ კი ჩემს საძინებელში დარჩი, შედარებით მოსახერხებელია, მხოლოდ იმ საძინებელს აქვს საკუთარი აბაზანა,
- ჩემთან ერთად არ დაიძინებ?
- რაა? -საბას ეგონა რომ მოესმა.
- რა მოხდა, უბრალოდ ერთმანეთს ჩავეხუტებით, ნუ გეშინია, შენზე ძალადობას არ ვაპირებ.
- ვგიჟდები შენზე, -საბამ ეშმაკურად მომღიმარი ევა ხელში აიტაცა და გულში ჩახუტებული ძვირფასი ტვირთით, თითქმის სირბილით აიარა კიბეები.
- - - - - - -
იმ ღამით ათიოდე წლის წითურთმიანი გოგონა ესიზმრა საბას, საოპერაციოში იწვა მაგიდაზე, გადახსნილი მკერდიდან მფეთქავი გული უჩანდა და სიცივისგან ცახცახებდა, უნდოდა რომ ახლოს მისულიყო, უნდოდა რომ მისი ტანჯვისთვის ბოლო მოეღო მაგრამ ვერ ახერხებდა, ფეხები არ ემორჩილებოდა, ერთ ადგილზე მიჯაჭვული უყურებდა, პატარა, გაფითრებულ სახეს...
შუაღამისას გამოეღვიძა მთლად გაოფლილს და გაგიჟებულს, ერთხანს ვერ გამოერკვია სად იყო, წყლიდან ამოგდებული თევზივით აღებდა პირს და ჰაერის ჩასუნთქვას ცდილობდა, მერე მშვიდი ფშვინვა მოესმა გვერდიდან და უკვე ნაცნობი და საყვარელი სურნელიც რომ იგრძნო დამშვიდდა, ისევ ბალიშზე მიდო თავი და მისკენ გადაბრუნდა, პატარა, უმანკო ბავშვივით საყვარლად ეძინა ევას, ძილში იღიმებოდა და გაბუშტულ ტუჩებს სასაცილოდ აცმაცუნებდა, აშკარად რაღაც სასიამოვნოს ხედავდა სიზმრად თითები ფრთხილად ჩამოუსვა ლოყაზე, მერე წელზე მოხვია ხელი და თავისკენ მიიზიდა, ევა არ გაძალიანებია, თვითონაც მოხვია პატარა სუსტი მკლავი და გულში ჩაეკრა, ამჯერად მშვიდად დაეძინა საბას.
- - - - - - -
- საკმარისია ზურაბ, თვალთმაქცობა საჭირო აღარ არის, მან ყველაფერი იცის, -სიმონმა ჰალსტუხი შეიხსნა, პერანგის რამდენიმე ღილიც მიაყოლა სათვალე და საფულე იქვე მაგიდაზე მიყარა და ყავის ჭიქას წაეტანა.
- მშობლების შესახებაც იცის? იცის რა მოხდა სინამდვილეში?
- დაზუსტებით ვერ გეტყვი მაგრამ ვეჭვობ რომ იცის, წარმოდგენაც არ მინდა როგორ უჭირდა ამ ყველაფრის გაძლება სრულიად მარტოს.
- ამიტომაც მიეცი შვებულება? -მაღალი, ქერათმიანი კაცი რომელიც აქამდე გაუნძრევლად იჯდა, წამოდგა და ოთახში ნერვიულად გაიარ-გამოიარა.
- მე მას ის დრო მივეცი რომელსაც იმსახურებდა, ამდენი ხანი მიუხედავად იმისა რომ ყველაფერი იცოდა, სიტყვის უთქმელად გემსახურებოდათ, ახლა კი სხვა თუ არაფერი რამდენიმე კვირა სიწყნარეს და სიმშვიდეს იმსახურებს.
- შენ მე სულელი გგონივარ სიმონ? ისედაც უკვე თითქმის ოთხი წელია შვებულებაშია, რაც ამერიკიდან წამოიყვანე იმის შემდეგ ნორმალურ ოპერაციაშიც კი არ მიუღია მონაწილეობა, საბავშვო საქმეებს აძლევ, ახალწვეულებიც რომ მარტივად გაუმკლავდებიან ისეთებს, ისიც იშვიათად, შენი წყალობით მსოფლიოში ერთადერთი, უნიკალური შესაძლებლობების მქონე მუშაკი, რომლის ხელში ჩასაგდებადაც უამრავი ვინმე იბრძვის, რამდენი ხანია, უსაქმოდ დაბოდიალობს თბილისის ქუჩებში.
- იქიდან რომ არ წამომეყვანა, საერთოდ გადაიწვებოდა, ვეღარ გაუძლებდა, ფსიქიკა საბოლოოდ გაუნადგურდებოდა, ადამიანს აღარ ჰგავდა.
- არც უნდა ჰგავდეს, -ზურაბმა გაცოფებულმა დასცხო ხელი მაგიდას, -მისი საქმე ადამიანობა კი არა ბრძანებების შესრულებაა, არ ვიცი შენსა და ჯონათანს შორის რა ხდება და როგორ დაითანხმე რომ თქვენთვის აქ წამოსვლის უფლება მოეცა მაგრამ მე ვერ გამაცურებ, თქვენს გამო ჩემს პოსტს საფრთხეს არ შევუქმნი, მითუმეტეს ელჩის საქმეზე, უამრავი პრობლემა შეგვექმნა.
- ისეთი არაფერია რის მოგვარებასაც ვერ მოახერხებ და კიდევ, ვიცი რომ ევასთვის ახალი კურატორის დანიშვნაზე მუშაობ, ამას ნუ იზავ, ხომ იცი სხვასთან ერთად არ იმუშავებს.
- ზედმეტად ხართ ერთმანეთზე დამოკიდებული, ეს ნორმალური არ არის.
- ის მე გავზარდე ზურაბ, სულ პატარა იყო როცა პირველად ვნახე, ჯერ კიდევ ექვსი წლის, შოკოლადის ნაყინი და გრენდაიზერი უყვარდა, ყველა სერია მაქვს მასთან ერთად ნანახი, არ ვიცი ამას რატომ გიყვები, ამ ბოლო დროს უცნაურად სენტიმენტალური გავხდი, ალბათ ასაკის ბრალია, -გაიღიმა და შეჭაღარავებულ თმაზე ხელი გადაისვა.
- ჰო ან ასაკის, ანდა იმის ბრალია რომ ევა მოგწონს ისე როგორც ქალი, ეს კიდევ ერთი მიზეზია იმისა თუ რატომ აღარ შეიძლება თქვენი ერთად მუშაობა.
- მგონი ვერ გაიგე რა გითხარი, რამდენიმე წუთის წინ გიყვებოდი როგორ გავზარდე, როგორ ვჭამდით ერთად ნაყინს და მულტფილმებს ვუყურებდით.
- ევა დიდი ხანია, ბავშვი აღარ არის და ამას მშვენივრად ხედავ, უბრალოდ თავს არ უტყდები.
- კარგი რაც არის არის, -სიმონი ფეხზე წამოდგა და წასასვლელად მოემზადა.
- მე პროფესიონალი ვარ ზურაბ, მის მიმართ რასაც არ უნდა ვგრძნობდე ეს საქმეზე არანაირ გავლენას არ მოახდენს, შენ უბრალოდ ევას ხელს ნუ შეუშლი უფლება მიეცი ცოტახნით მაინც იცხოვროს ისე როგორც თვითონ უნდა, -ნივთები წამოკრიფა და სწრაფი ნაბიჯით გავიდა კაბინეტიდან.
- ჰმ, პროფესიონალი არა? პატარა ბიჭივით არის შეყვარებული, თურმე როგორც ქალს ისე არ უყურებს, ნეტავ მე მატყუებს თუ საკუთარ თავს, ასე მეც დამღუპავს და თავსაც დაიღუპავს, სულელი, -განერვიულებული ზურაბი ოთახის ერთი კუთხიდან მეორისკენ სიარულს არ წყვეტდა და თან საკუთარ თავს ელაპარაკებოდა.
- - - - - - -
საახალწლო სუფრის გაშლაში ეხმარებოდა ევა ბიჭებს, სამზარეულოს კარის ჩარჩოს მიყრდნობილი საბა ღიმილით შესცქეროდა როგორ ეკამათებოდა გოგო ნიკუშას დანა ჩანგლის განლაგებაზე, მერე როგორც იქნა შეთანხმდნენ და ახლა საჭმლის დალაგება დაიწყეს მაგიდაზე, უკვე თორმეტი ხდებოდა.
- შენ რას აკეთებ? რამდენი ხანია ასე დგახარ და მხოლოდ გვიყურებ, არადა შენ და კაკი გიგის და ნიკუშას ეძახდით უსაქმურებს, -ევა მომღიმარ საბას მიუახლოვდა, წელზე მოეხვია და ნიკაპით მკერდზე მიეყრდნო.
- შენც მშვენივრად ართმევ თავს ყველაფერს, აქამდე ყოველთვის მე და კაკი ვამზადებდით საჭმელს ახლა კი გასაკეთებელი აღარაფერი დაგვიტოვე.
- ჰო რა, მართლაც პროფესიონალი მზარეულივით ამზადებს, -კაკიმ საცივით საფსე თეფშს თვალი გააყოლა რომელიც გიგის მაგიდისკენ მიჰქონდა და ნერწყვი ხმაურით ჩაყლაპა.
- სად ისწავლე გოგონი ასეთი კერძების მომზადება? -გიგიმ საბას მკერდზე მიკრულ ევას ისე აუჩეჩა თმა როგორც პატარა ბავშვს.
- სამსახურის გამო ბევრი რამის სწავლამ მომიწია, -თქვა და იგრძნო როგორ დაიძაბა საბა, ხელები უფრო მაგრად მოხვია და უფრო მჭიდროდ მიიკრა მკერდზე, თითქოს რაღაცისგან მის დაცვას ცდილობსო, უცნაურმა ეჭვმა გაკრა გულში, ნუთუ რაღაც იცის მასზე, ალბათ იმ ღამით რაღაც გაიგო სიმონის და მისი საუბრიდან, მაგრამ რატომ არაფერს არ იმჩნევს?
- ეს ნახეთ ბიჭო? -ნიკუშამ ტელეფონი მოიტანა და ვიდეო ჩართო, -ნახეთ რა ხდება, ზუსტად იმ დღეს ჩვენ რომ ევა ვიპოვნეთ და იმ ადგილთან ახლოს, დასასვენებლად მყოფ, საფრანგეთის ელჩს მოსვლია ავარია ოჯახთან ერთად, ცოლთან და ორ შვილთან ერთად ყოფილა, ცოცხლები არიან, მცირეოდენი დაზიანებებით გადარჩენილან.
- მერედა რა რა არის ამაში გასაკვირი? ყოველდღე ხდება ავარიები, -ევამ მხრები აიჩეჩა, საბას მოშორდა და მაგიდას მიუბრუნდა რომ ენახა ხომ არაფერი აკლიაო.
- საქმე იმაშია რომ ერთმა ჟურნალისტმა გამოჩხრიკა სიმართლე, თურმე უბრალო ავარია არ ყოფილა.
- როგორ თუ უბრალო ავარია არ ყოფილა, -ამჯერად საბაც დაინტერესდა.
- მისი მოკვლა უნდოდათ თურმე ოჯახთან ერთად, როგორც ხდება ხოლმე ალბათ ვიღაცას რაღაცაში ხელს უშლიდა და მისი მოშორება გადაწყვიტეს.
- საინტერესოა როგორ გადარჩა, ალბათ დაცვასთან ერთად იყო.
- არა, რა დაცვა, საქმეც იმაშია რომ თურმე სრულიად მარტო ყოფილან წასული დასასვენებლად, მოკლედ მაგარი ჩახლართული საქმეა რა.
- ევა შენ რას აკეთებდი იქ? თანაც დაჭრილი იყავი...
- გეყოფა კაკი, ეს ჩვენ არ გვეხება, -საბა ევას მიუახლოვდა რომელიც ჯერ კიდევ სუფრასთან იდგა მშვიდად, ხელში ხორცის დასაჭრელი დანა ეკავა, ისმენდა ბიჭების საუბარს და უცნაურად იღიმებოდა.
- ყურადღებას ნუ მიაქცევ კარგი? ხომ იცი უბრალოდ ბევრი ლაპარაკი უყვართ.
- არა, არ არის პრობლემა, მკითხონ რაც უნდათ, -საბას მხარს მიეყრდნო და დანა ხელში ისე ოსტატურად შეათამაშა რომ ბიჭების გაკვირვებული და ცოტა არ იყოს აღფრთოვანებული გამოხედვაც დაიმსახურა.
- მიდით მკითხეთ რაც გაინტერესებთ, გგონიათ რომ ამ ამბავთან რამე კავშირი მაქვს? ასე ფიქრობთ?
- არა, ჩვენ უბრალოდ... ჩვენ... -ენა დაება გიგის.
- მერწმუნეთ მე რომ ამ საქმესთან რამე კავშირში ვიყო და მათი სიკვდილი მდომებოდა ახლა ცოცხლები აღარ იქნებოდნენ, -სრულიად მშვიდად, ცივი ხმით თქვა და მისაღებში გამეფებული რამდენიმე წამიანი სიჩუმის შემდეგ როცა მიხვდა რომ ბიჭები ხმის ამოღებას არ აპირებდნენ, გულიანად გადაიკისკისა.
- რა გჭირთ? უბრალოდ ვხუმრობ, თქვენ რა მართლა იფიქრეთ რომ შეიძლება დაქირავებული მკვლელი ვიყო, ვგავარ მკვლელს?
- არ გავხარ, -ნიკუშამ უხერხულად გაუღიმა და მხრები აიჩეჩა.
- არ ვგავარ იმიტომ რომ არ ვარ, ასე რომ ძალიანაც ნუ დაიძაბებით, ბოლოს და ბოლოს ახალი წელია, ძალიან საყვარელი მეგობრები გყავს, -მიუბრუნდა საბას, თითისწვერებზე აიწია, ლოყაზე აკოცა და მერე ცეკვა-ცეკვით წავიდა სამზარეულოსკენ.
- ბიჭებო არ მინდა რამეზე ვიკამათოდ და მითუმეტეს ახლა, -საბამ ჯერ კიდევ გაურკვევლობაში მყოფ მეგობრებს მოავლო თვალი, -ევას ნურაფერს კითხავთ და ნურაფრის გარკვევას ნუ შეეცდებით კარგი? თუ რამის თქმის სურვილი ექნება თვითონ გვეტყვის, უბრალოდ მინდა რომ თავი კარგად იგრძნოს და მოხარული ვიქნები თუ იმაში დამეხმარებით რომ მის გარშემო კომფორტული გარემო შევქმნა, -უხმოდ დაუქნიეს თავი.
- - - - - - - -
რამდენიმე ჭიქის შემდეგ აღარც საფრანგეთის ელჩი ახსოვდა ვინმეს და აღარც ევას მიმართ ეჭვები, სვავდნენ, ცეკვავდნენ, პატარა ბავშვებივით მხიარულობდნენ, ღამის ოთხი საათი იქნებოდა, როცა თვითონაც უზომოდ მთვრალმა საბამ, ხელში ატატებული ნახევრად მძინარე ევა საძინებელში შეიყვანა, შარვალი და ზედა გახადა, საწოლში ჩააწვინა და თვითონაც გვერდით მიუწვა.
იმ ღამით არცერთს არ უნახავს სიზმარი, იწვნენ ერთმანეთს ჩახუტებულები და ერთმანეთის სურნელით ივსებდნენ ფილტვებს, თორმეტ საათზე ერთდროულად გაეღვიძათ.
- ტანსაცმელი შენ გამხადე? -იკითხა ევამ როცა იგრძნო რომ მხოლოდ მოკლემკლავიანი მაისურის და საცვლის ამარა იწვა საწოლში.
- ჯერ მომსალმებოდი მაინც, -ჩაიბურტყუნა საბამ, -ერთი სწრაფი მოძრაობით მოექცა ზემოდან და ფრთხილად დაუკოცნა ტუჩები, -გაეღიმა როცა დაინახა სიამოვნებისგან როგორ მილულა თვალები ევამ.
- იცი რა, მართალია ძალიან მთვრალი ვიყავი გუშინ როცა ტანსაცმელს გხდიდი, მაგრამ ერთი საინტერესო დეტალი მაინც შევამჩნიე,
- მაინც რა, -ევას ღაწვები აუწითლდა.
- ჩემი საცვალი გაცვია.
- გეყოფა, -მთელი ძალით კრა მკერდზე ხელი და საწოლიდან წამოხტა, მაისურის ქვეშიდან მართლაც მამაკაცის შავი ბოქსერი მოუჩანდა.
- უბრალოდ აქ ჩემი არაფერი მქონდა და იძულებული ვიყავი შენი საცვლები გამომეყენებინა.
- სხვათაშორის ძალიან გიხდება, -საბა საწოლის საზურგეს მიეყრდნო და ევას ნახევრად შიშველ სხეულზე ისეთი მზერა აატარა, სუნთქვა შეუკრა და ადგილზე გააშეშა, ბაგეებ გახსნილი, ათრთოლებული იდგა და ეშმაკურად მომღიმარ ბიჭს თვალს ვერ აშორებდა, როდის როდის აიძულა თავს რომ შებრუნებულიყო და აბაზანაში შესულიყო, აცახცახებული თითებით გადაკეტა კარი, ნიჟარას დაეყრდნო და სარკეში საკუთარი გამოსახულება შეათვალიერა, ეუცნაურა აწითლებული ლოყები და ბედნიერებისგან აციმციმებული თვალები, ეუცნაურა და უნებურად მთელი მისი არსება შიშმა შეიპყრო, მუხლებზე დაეცა და თითები შუბლზე შემოიჭდო,
- რას ვაკეთებ? ასეთი ეგოისტი ვერ ვიქნები, მასზეც უნდა ვიფიქრო, ვერასოდეს გავაბედნიერებ, ვერასოდეს მივცემ მას რაც სჭირდება, ეს ცხოვრება, მის გვერდით ყოფნა... ჯანდაბა საჩემო არ არის, სანამ დროა გონს მოეგე ევა, სანამ ჯერ კიდევ შესაძლებელია...
- მალე გამოხვალ? გიგის სამსახურის გამო სასწრაფოდ უწევს თბილისში დაბრუნება და უნდა წავიდეთ,
-კარზე კაკუნმა გონს მოიყვანა, ფაცაფუცით წამოხტა და გახურებულ სახეზე ცივი წყალი შეისხა, თუმცა ჩაწითლებულ თვალებს ვერაფერი მოუხერხა.
- ახლავე გავემზადები, -აბაზანიდან გამოვიდა თუ არა შარვალი ამოიცვა და ჟაკეტს მისწვდა, ცდილობდა რომ საბასთვის თვალებში არ შეეხედა, ახლა უბრალოდ მარტო დარჩენა და დაფიქრება სჭირდებოდა, საბა იდგა უხმოდ, მხრით კარადას ეყრდნობოდა და უყურებდა როგორ უთავბოლოდ დაბორიალობდა ოთახში გოგო და არარსებულ ნივთებს ეძებდა, მერე მიუახლოვდა, გამხდარ მხრებში ხელი ჩაავლო და მაგრად ჩაიკრა მკერდში, ევა არ გაძალიანებია უბრალოდ იდგა და საბას აჩქარებულ გულისცემას უსმენდა.
- ვხვდები რომ ეს ყველაფერი შენთვის ახალია, სიახლეები კი გაშინებს, მაგრამ უფლებას არ მოგცემ რომ ამ შიშის გამო მიმატოვო, მარტო არ დაგტოვებ, უფლებას არ მოგცემ რომ არასწორი გადაწყვეტილება მიიღო, დღეიდან არასდროს აღარ იქნები მარტო გესმის?
- შენ ხომ არც კი მიცნობ, მხოლოდ ჩემი სახელი იცი და ვერ შეგპირდები რომ უფრო მეტს გეტყვი, როგორ შეგიძლია... როგორ შეგიძლია...
- საკმარისად გიცნობ იმისთვის მივხვდე თუ რაოდენ იღბლიანი ვარ რომ შენ შეგხვდი, თავი აწიე და თვალებში შემომხედე, გთხოვ შეშინებული კნუტის თვალებით ნუ მიყურებ, შემპირდი რომ სისულელეებზე აღარ იფიქრებ კარგი?
- მადლობა ყველაფრისთვის, მადლობა რომ არსებობ, -ჩურჩულებდა და მკერდზე ეკვროდა, ლოყაზე ჩამოცურებული ერთადერთი ობოლი ცრემლი, ფრთხილად მოწმინდა საბამ...
- წამოდი ბიჭები უკვე ქვემოთ გველოდებიან, -ხელი ჩაკიდა და კიბეები სირბილით ჩაატარა, ბოლოჯერ მოავლო თვალი ევამ მისაღებ ოთახს.
- აქაურობა მომენატრება...
- რატომ უნდა მოგვენატროს, ხშირად შეგვიძლია ხოლმე ამოსვლა, ზაფხულშიც კარგია აქ ყოფნა, როცა მოგინდება შეგიძლია ამოვიდეთ და რამდენი ხანიც გენდომება იმდენი ხანი დავრჩებით ხოლმე.
- მირჩევნია ამ ყველაფერზე წინასწარ არ ვიფიქრო, გეგმებს ნუ დავაწყობთ, ისიც კი არ ვიცით ხვალ რა გველოდება, -ნაძალადევად გაიღიმა და გასასვლელისკენ წავიდა.
- არც კი იფიქრო რომ ჩემგან გაქცევას შეძლებ, პატარა საოცრებავ, -მხოლოდ თავისთვის გასაგონად ჩაილაპარაკა საბამ და ძლივსშეკავებული ღიმილით, ნელი ნაბიჯებით აედევნა უკან ევას...



№1 სტუმარი one

ai turme ra yopila))) sainteresoa)))
shen ki pasuxismgeblobis mqone kargi gogona ❤️

 


№2  offline წევრი ლილა ნესი

one
ai turme ra yopila))) sainteresoa)))
shen ki pasuxismgeblobis mqone kargi gogona ❤️


heart_eyes heart_eyes heart_eyes

 


საწყალი ევა, რამდენი გადაუტანია ამ პატარა გოგოს pensive ასეთი შეშლილი მეცნიერები მართლა არსებობენ, ნეტავ?
როგორ მომწონს საბას დამოკიდებულება ევას მიმართ❤ მარტივი გზა არ ელით წინ და მჯერა ბიჭებიც გვერდით დაუდგებიან❤
აი სიმონას პერსონაჟის ბოლომდე ვერ გავიგე. ფაქტია ევა უყვარს, მაგრამ როგორ ეგაა საკითხავი smirk
იმედია ევას მშობლების სიკვდილში სიმონას ხელი არ ურევია და იმასაც მალე გავიგებთ რეალურად რა დაემართა ევას მშობლებს.
ველოდები შემდეგს❤

 


№4 სტუმარი ნეს

სასწაული ბიჭია საბა, იმედია ეყოფა და გასწვდება ევას, იმედია.... შენ ხარ ძალიან კარგი გოგო. ვისურვებდი, მეტად მხატვრულად გეწერა და გაგევრცო სიუჟეტი, დროთა განმავლობაში ალბათ ასეც იქნება და საიტერესო მწერლად ჩამოყალიბდები. შინაარსი უდავოდ ორიგინალირია და არაფორლავური, ფანტაზია უსაზღვრო :))) წარმატებებს გისურვებ.

 


№5  offline წევრი ლილა ნესი

რუსკიმარუსია
საწყალი ევა, რამდენი გადაუტანია ამ პატარა გოგოს pensive ასეთი შეშლილი მეცნიერები მართლა არსებობენ, ნეტავ?
როგორ მომწონს საბას დამოკიდებულება ევას მიმართ❤ მარტივი გზა არ ელით წინ და მჯერა ბიჭებიც გვერდით დაუდგებიან❤
აი სიმონას პერსონაჟის ბოლომდე ვერ გავიგე. ფაქტია ევა უყვარს, მაგრამ როგორ ეგაა საკითხავი smirk
იმედია ევას მშობლების სიკვდილში სიმონას ხელი არ ურევია და იმასაც მალე გავიგებთ რეალურად რა დაემართა ევას მშობლებს.
ველოდები შემდეგს❤


ევას მშობლების სიკვდილში ვერ გავრევ მე მაგას შემიყვარდა უკვე ეგ პერსონაჟი laughing

ნეს
სასწაული ბიჭია საბა, იმედია ეყოფა და გასწვდება ევას, იმედია.... შენ ხარ ძალიან კარგი გოგო. ვისურვებდი, მეტად მხატვრულად გეწერა და გაგევრცო სიუჟეტი, დროთა განმავლობაში ალბათ ასეც იქნება და საიტერესო მწერლად ჩამოყალიბდები. შინაარსი უდავოდ ორიგინალირია და არაფორლავური, ფანტაზია უსაზღვრო :))) წარმატებებს გისურვებ.


დიდი მადლობა, აუცილებლად გავითვალისწინებ თქვენს აზრს blush

 


№6 სტუმარი სტუმარი ნესტანი

ძალიან მომეწონა ეს თავი როგორც ვფიქრობდი ისე ყოფილა შემეცოდა ევა იმედია ყველაფერი კარგად დამთავრდება მადლობა????????

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent