შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

საზღაური ( 5 )


12-01-2022, 22:45
ავტორი ლილა ნესი
ნანახია 521

თუკი თვითონ არ იჯდა საჭესთან მგზავრობას ვერ იტანდა ევა, ამიტომაც მთელი გზა თბილისამდე, საბას მკერდზე მიხუტებულს ეძინა, ქალაქის შესასვლელთან შეაღვიძა ბიჭმა, ფრთხილი, მსუბუქი კოცნებით დაუფარა სახე, მანამ არ მოეშვა სანამ ევამ თვალი არ გაახილა,
- უკვე ჩამოვედით? -უკმაყოფილოდ შეჭმუხნა წარბები, თავისი ცხოვრების საუკეთესო დღეების გატარების შემდეგ, იმაზე ფიქრიც კი არ უნდოდა რომ კვლავ მარტო მოუწევდა დარჩენა.
- სად ცხოვრობ? კაკის მისამართი უთხარი რომ სახლამდე მიგიყვანოთ.
- ერთი სული გაქვს თავიდან როდის მომიშორებ არა? -ნაწყენი ბავშვივით გაბუშტა ტუჩები.
- პირიქით სულელო, მინდოდა შემომეთავაზებინა რომ ჩემთან ერთად გეცხოვრა მაგრამ ვიცი რომ არ დამთანხმდებოდი.
- სერიოზულად? მართლა აპირებდი ამის შემოთავაზებას? -იმხელა ხმაზე იყვირა რომ შეშინებულმა კაკიმ ინსტიქტურად მუხრუჭს დააჭირა ფეხი, საბამ ძლივს მოასწრო ევას დაჭერა, გიგის კი ასე არ გაუმართლა და ცხვირით მიეჯახა წინა სავარძელს.
- არ ვიცოდი ასე თუ გაგიხარდებოდა, -საბამ ღიმილი ძლივს შეიკავა, - მგონი შევცდი რომ არ შემოგთავაზე.
- სულაც არა, -ევამ მის მუხლებზე მოიკალათა და ცხვირი მის ყელში ჩარგო, -მიხარია რომ გინდა ერთად ვიცხოვროთ მაგრამ ახლა მართლა მირჩევნია რომ სახლში მიმიყვანოთ, -კაკის მისამართი უკარნახა და მომღიმარი საბას მკლავებში გაყუჩდა.
ლოტკინზე ძველისძველი ორსართულიანი სახლის წინ გაჩერდა ავტომობილი, სახლი ერთი შეხედვით ძლივს იდგა ფეხზე, ძველებური წითელი კრამიტი ალაგ-ალაგ დაზიანებული ჰქონდა, ხოლო ფანჯრის ხის ჩარჩოები გაქუცული და საღებავგადაცლილი იყო, ევამ ძლივს გააღო, დაჟანგებული რკინის ჭიშკარი.
- აქ ცხოვრობ? -საბამ ინტერესით შეათვალიერა სახლი.
- ჰო, მართალია გარეგნულად არცთუ ისე კარგად გამოიყურება მაგრამ საოცარი უკანა ეზო აქვს, ხეხილით და ყვავილებით სავსე, პირველ სართულზე უკანა ბაღში გამავალი უზარმაზარი ვერანდაც მაქვს, ზაფხულში შესანიშნავია, არ შემოხვალთ?
- ახლა ჯობია წავიდეთ, გიგის პრობლემები აქვს და ნამდვილად არ გვცალია.
- რა ჭირს აღარ იტყვი? -გიგის გახედა რომელიც საცოდავად მოფუზული იდგა და სახე ჩამოტიროდა.
- არაბ პარტნიორებთან აქვს ონლაინ შეხვედრა უკვე ერთ საათში და თარჯიმანს ვერ პოულობს, სადაცაა გაგიჟდება.
- სერიოზულად? ეი, -ევა გიგას მიუახლოვდა და მხარზე ხელი დაადო.
- მართლა ამის გამო ხარ ასე? ამხელა ქალაქში ერთი თარჯიმანი როგორ ვერ იპოვე?
- ხომ არ დაგავიწყდა რომ ახალი წელია? დღეს პირველი იანვარია, ჩემი თარჯიმანი სადღაც სვანეთის მთებშია ახლა და ტელეფონი გამორთული აქვს, დანარჩენი ყველა ვისაც ვიცნობ, ან გათიშული მთვრალია ან ქალაქიდან გასული, ამ არაბებსაც ახლა მოუნდათ შეხვედრის გადმოტანა, ეს კონტრაქტი რომ ვერ გავაფორმო მომკლავს ვახტანგი.
-თავზე ხელები შემოიდო და იქვე საბურავთან ჩაიმუხლა.
- ვახტანგი ვინ არის?
- მამაჩემი და შენ არ იცი რას მიზამს ეს საქმე რომ ჩავაგდო, -საცოდავი თვალებით ამოხედა ქვემოდან ევას და საჩვენებელი თითი გამოისვა ყელში.
- ასეთი საშიში კაცია მამაშენი? -ევამ ისეთი ხმით იკითხა ბიჭებმა სიცილი ვერ შეიკავეს.
- შენ მაგას არ იცნობ, ისეთია ცოცხლად გამატყავებს ყველაფერი რომ გავაფუჭო, -ცეცხლზე ნავთი დაასხა გიგიმ და კიდევ უფრო მოიფუზა.
- კარგი ტყუილუბრალოდ ნუ ნერვიულობ, მე დაგეხმარები.
- სერიოზულად? -ოთხივემ ერთად წამოიძახა და გაკვირვებულები შეაჩერდნენ მომღიმარ ევას.
- სერიოზულად, არაბული კარგად ვიცი ასე რომ დროს ნუღარ დავკარგავთ, წამოდით შიგნით შევიდეთ, ყავა დავლიოთ, დავმშვიდდეთ და ეს პატარა პრობლემა მოვაგვაროთ.
- ძმა ხარ რა, -გიგი გახარებული წამოხტა ფეხზე, ევას ეცა, ჩაიხუტა და ჰაერში დააბზრიალა.
- - - - - - -
სახლი შიგნიდან ბევრად უფრო უკეთ გამოიყურებოდა, საკმაოდ სუფთა იყო, მყუდრო და ახალი ავეჯით გაწყობილი, შევიდნენ თუ არა ევამ გათბობა ჩართო და წყალი დაადგა ყავისთვის.
- ესე იგი აქ ცხოვრობ? -საბამ ინტერესით მოათვალიერა საკმაოდ ფართო ღია, მკრთალ ტონებში გადაწყვეტილი მისაღები ოთახი.
- ჰო უკვე თითქმის ოთხი წელია ამ სახლში ვცხოვრობ.
- აქამდე სად ცხოვრობდი?
- ამერიკაში, ოთხი წელია რაც სამსახურის გამო აქ გადმოსვლამ მომიწია.
- მაინც არაფერს მეუბნები შენი სამსახურის შესახებ.
- ეს ცოტა არ იყოს გრძელი ამბავია, არ მინდა ხასიათი გაგიფუჭო, ასე რომ ჯობია თუკი ჩემს სამსახურზე არ ვისაუბრებთ, -საბამ მშვენივრად შეამჩნია როგორ ნაძალადევად იღიმოდა ევა, აშკარად არ სიამოვნებდა სამსახურზე საუბარი.
- სრულიად მარტო ცხოვრობ ამ სახლში? -საუბრის სხვა თემაზე გადატანა სცადა.
- სრულიად მარტო და ეს ძალიან მომწონს, -ევა სავარძელში ჩაეშვა, ფეხები აიკეცა, თავი უკან გადააგდო და თვალები დახუჭა, მხრებზე რბილი შეხება იგრძნო, მერე მისი სურნელი და ცხელი კოცნა ლოყაზე.
- ესე იგი ჩემთან ერთად ცხოვრებაზე არც მომავალში იფიქრებ? -თბილი, შემპარავი, ვნებიანი ხმა ჰქონდა საბას, ევას გაეღიმა.
- მგონი ზედმეტად ჩქარობ სახელის დარქმევას იმ ყველაფრისთვის რაც ჩვენს შორისაა...
- მაპატიე მეგობარო, ცოტახნით ევა უნდა მოგტაცო, -ზედმეტად აჟიტირებულმა გიგიმ გოგონას ხელი დაავლო და წამოაყენა.
- ყველაფერი მზად მაქვს, მოდი ორი სიტყვით სასაუბრო თემას აგიხსნი სანამ შეხვედრა დაიწყება.
- - - - - - - - -
- შენ რომ არა არ ვიცი რა მეშველებოდა, -უკვე დამშვიდებული გიგი, ყავას მიირთმევდა და დრო და დრო მადლობებად იღვრებოდა.
- ჰო ნამდვილად გადაგარჩინე, მე რომ არა ხომ მოგკლავდა ვახტანგი, -გულიანად გადაიკისკისა და უფრო კომფორტულად მოთავსდა, ფეხები დივნის საზურგეზე შეაწყო და თავი საბას დაადო მუხლებზე, თმაში ბიჭის თითები იგრძნო თუ არა მაშინვე თვალები მილულა.
- სად ისწავლე არაბული ასე კარგად? -კაკის ისევ არ ასვენებდა ცნობისმოყვარეობა.
- სამსახურის გამო მომიწია რომ მესწავლა, არაბულიც და კიდევ რამდენიმე სხვა ენაც.
- კიდევ რომელი ენები იცი?
- იტალიური, ინგლისური, ფრანგული, ჩინური, რუსული, პოლონური, ახლა კორეულს ვსწავლობ...
- ოჰო, - აღფრთოვანებას ვერ მალავდა კაკი, -აშკარად საინტერესო სამსახური გაქვს, საჭმლის მომზადება, რამდენიმე უცხო ენა, კიდევ რა ისწავლე სამსახურის გამო?
- ვეტმფრენის, იახტის და წყალქვეშა ნავის მართვა.
- სერიოზულად? -კაკიმ მარცხენა წარბი სასაცილოდ აქაჩა ზემოთ.
- შენი აზრით? -ევამ ჩაიღიმა და საბას თითებს წაეთამაშა რომელიც ბიჭს მისთვის წელზე ჰქონდა შემოხვეული.
საუბარი კარზე ზარის ხმამ შეაწყვეტინათ.
- ვინმეს ელოდებოდი? -საბამ წამოიწია და ევაც წამოაყენა.
- არა არავის, წეღან პიცა გამოვიძახე და ეტყობა მოიტანეს.
- პიცა? -თვალები გაუბრწყინდა ნიკუშას.
- ჰო, დილით ისე გამოვიქეცით არაფერი გვიჭამია ვიფიქრე რომ გეშიებოდათ, რაღას უცდით, მიდით გააღეთ კარი და გამოართვით, -ევა სიცილით უყურებდა როგორ ერთდროულად გავარდნენ კარისკენ გიგი და ნიკუშა.
- შენთვის აქამდე მითქვამს რომ შენზე ვგიჟდები? -საბამ მაგრად მოხვია მკლავები ევას და გულში ჩაიკრა.
- შენი აზრით მართლა იცის წყალქვეშა ნავის მართვა თუ იხუმრა? -შეეკითხა კაკი საბას როცა სამზარეულოში ჭიქები გაიტანეს და რეცხვა დაიწყეს.
- დარწმუნებული ვარ რომ მართლა იცის, -საბამ ღიმილით გახედა, ბიჭებთან საუბარში გართულ ევას და გული გაუთბა იმის გაფიქრებისას რომ ის ბედნიერება რომელსაც გოგონა ასხივებდა მისი დამსახურება იყო.
- - - - - - - - -
მყუდრო, კაფეში ისხდნენ, მინის ვიტრინასთან რომელიც პირდაპირ ქუჩაში გადიოდა, ევა ქუჩაში მოძრავ ავტომობილებს და თბილ ქურთუკებში გამოწყობილ დღიურ რუტინაში ჩაძირულ, ერთფეროვან, დღესასწაულების მიუხედავად მოღუშულ ადამიანებს აკვირდებოდა და გაუცნობიერებლად ეღიმებოდა, მის პირდაპირ მჯდარი სიმონი თვალს არ აშორებდა, თითქოს მისი ყოველი მოძრაობის და მიმიკის შესწავლას ცდილობდა.
- თვალები გიბრწყინავს, კარგად გამოიყურები, -ყავა მოსვა, შოკოლადის ნამცხვრის ნაჭერს მოზრდილი ნაწილი ჩამოაჭრა და ევა გამომცდელად აათვალიერ-ჩაათვალიერა.
- შენ არაფერს შეუკვეთავ?
- არაა, რაც სახლში დავბრუნდი უკვე ერთი კვირაა და ბიჭები ჯერ კიდევ ვერ მოვიშორე თავიდან, ყოველდღე მოდიან, უამრავი რაღაც მოაქვთ და მერე ათას სისულელეს ამზადებენ, მათ გამო უკვე ორი კილო მოვიმატე.
- ესე იგი ყოველდღე მოდიან? საქმე არაფერი აქვთ?
- გიგი მამამისთან ერთად მუშაობს და შორიდანაც ახერხებს საქმეების მოგვარებას, კაკი ჯერ კიდევ სტუდენტია, ნიკუშას და საბას საერთო ბიზნესი აქვთ, უბრალოდ ახლა ხომ ახალი წელია ყველას აქვს მცირეოდენი დრო საკუთარი თავისთვის, ის კი არ ესმით რომ მეც მინდა მარტო ყოფნა, მთელი დღეები თავიდან ვერ ვიშორებ ვერცერთს.
- ისე საუბრობ თითქოს წუხდებოდე მათით, მაგრამ მე ხომ გიცნობ, მათთან ერთად ყოფნა გაბედნიერებს, გახარებს, გახალისებს...
- ჰოო, შენ ვერაფერს გამოგაპარებს კაცი, ძალიან კარგები არიან, თუმცა... -ვეღარ დაამთავრა, ტუჩი მოიკვნიტა და თვალი აარიდა.
- შენ გეშინია.
- ეს კითხვა იყო?
- არა, უბრალოდ ვთქვი რომ გეშინია.
- ძალიან კარგად მიცნობ სიმონ.
- აბა მეტყვი რაშია საქმე?
- სიზმრები მესიზმრება...
- როგორ? შენ ხომ არასდროს ხედავდი სიზმრებს.
- პირველად მაშინ დამესიზმრა როცა საბასთან ერთად პირველად მეძინა, -სიმონის სახის დანახვისას ღიმილი ვერ შეიკავა, -უბრალოდ ერთად გვეძინა, სხვა არაფერი მომხდარა.
- ვალდებული არ ხარ რამე ამიხსნა, შენ ზრდასრული, თავისუფალი ადამიანი ხარ და არავის აქვს უფლება რომ მიგითითოს რა უნდა გააკეთო და რა არა, -სრულიად მშვიდად საუბრობდა თუმცა დაჭიმული ყბები ამხელდა რომ სულაც არ იყო მშვიდად.
- არ მეტყვი რა ნახე სიზმრად?
- დედა მესიზმრა, მამა და ჩვენი სანაყინე, კიდევ საბა დამესიზმრა, წარმოგიდგენია? ჩემს გვერდით ეძინა მაგრამ მაინც არ მყოფნიდა, იმდენად არ მყოფნიდა რომ დამესიზმრა, -ჩაეღიმა და ნერვიულად ააკაკუნა თითები მაგიდის პრიალა ზედაპირზე.
- მხოლოდ ამის გამო ხარ შეშინებული?
- მას შემდეგ უკვე თითქმის ერთი კვირაა ყოველ ღამე მესიზმრება საბა, უფრო და უფრო ცუდ სიზმრებს ვხედავ, კოშმარებს, თითქმის ყოველ სიზმარში კვდება, ისე მეცლება ხოლმე ხელიდან... ვერაფერს ვახერხებ, გაგიჟებულს მეღვიძება შუაღამისას და ვეღარ ვიძინებ ხოლმე, პირველად ვგრძნობ შიშს.
- რისი გეშინია?
- მართლა რომ დაემართოს რამე? მერე რა უნდა ვქნა? რაც უფრო მეტად ვუახლოვდები, მით მეტად მიპყრობს მისი დაკარგვის შიში.
- ღამით შენთან არ რჩება?
- არა, არ რჩება, როგორ ფიქრობ ღამით რომ რჩებოდეს ასეთი კოშმარები აღარ შემაწუხებდა?
- არა მგონია ამან გიშველოს, -სიმონმა ევას ხელი ხელში მოიქცია მისკენ გადაიხარა და ღიმილით ჩააცქერდა აწყლიანებულ თვალებში, -ყველაფერი ამ შენს პატარა, ლამაზ თავში ხდება, ყველაფერი იმის გამო ხდება რომ ძალიან ბევრს ფიქრობ, დღისით როგორღაც ახერხებ რომ შიშებს გაექცე, თავს აჯერებ რომ ყველაფერი კარგადაა და არაფრის გეშინია, ღამით კი ვეღარ ახერხებ ამ ყველაფერთან გამკლავებას, საქმე ისაა რომ შეყვარებული ხარ და მისი დაკარგვის გეშინია...
- და ამის შემდეგ იტყვი რომ ფსიქოლოგიის არაფერი გაგეგება?
სიმონის მომღიმარი სახის დანახვისას თვითონაც ვერ შეიკავა ღიმილი ევამ, თავადაც შემოაჭდო მის უზარმაზარ ხელს ხელები.
- მადლობა რომ ყოველთვის ჩემს გვერდით ხარ, მიუხედავად იმისა რომ ყოველთვის პრობლემებს გიქმნი, ყველაფერი ვიცი, ვიცი რისი გაკეთებაც მოგიხდა რომ თუნდაც ცოტა ხნით ჩემთვის მშვიდად ყოფნის საშუალება მოგეცა, მაგრამ ახლა უკვე შენს გამოც მეშინია...
- არ მჯერა, როგორი მშიშარა გაგხადა იმ ბიჭმა, -ფრთხილად მოეფერა ლოყაზე და მხრებზე ჩამოშლილი თმა გაუსწორა, -რაც არ უნდა იყოს, მომწონს რომ ასეთს გხედავ.
- როგორს ასეთს?
- მხიარულს, შეყვარებულს, ბედნიერს, მშიშარას, ადამიანურს...
- - - - - - -
დილიდანვე თავზესაყრელი საქმე ჰქონდა თემურ მეტრეველს, საყელო მოღეღილი, გვერდზე ჰალსტუხმოქცეული უღონოდ იყო სავარძელს მისვენებული და შეუჩერებლად იზელდა საფეთქლებს, გუშინდელმა ზარმა მთელი მისი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა, მაღლიდან დაურეკეს იმდენად მაღლიდან თვალის შეწვდენა რომ გაუჭირდება ჩვეულებრივ მოკვდავს, პირდაპირ მოსთხოვეს შვილი ევასთვის ჩამოეშორებინა და აგრერიგად ძვირფასი იარაღის ამერიკაში უსაფრთხოდ დაბრუნებაზე პირადად ეზრუნა.
თავიდან იფიქრა რომ საბასთვის დაერეკა და შეხვედრა ეთხოვა მაგრამ მერე გადაიფიქრა, რა უნდა ეთქვა, ის გოგო უნდა მიატოვო რომელსაც რამდენიმე თვე გამწარებული ეძებდი და რომელთანაც ახლა უბედნიერესი ხარო? ეს როგორ უნდა ეთქვა საკუთარი ერთადერთი ვაჟისთვის.
- არა, აუცილებლად უნდა ველაპარაკო, უნდა გავიგო რას ფიქრობს და რამდენი იცის ევას შესახებ, აუცილებლად უნდა შევხვდე, ოღონდ ასე არა, აქ არა, ისე უნდა გავაკეთო რომ მომისმინოს, -ჩაილაპარაკა და რამდენიმე წლის შემდეგ პირველად აკრიფა ყოფილი ცოლის ნომერი, დაბალი, თბილი ხმის გაგონებისას უნებურად გააჟრჟოლა და თავგზა ისე აერია რომ ერთხანს ხმა ვერ ამოიღო.
- ნათია მე ვარ, შენი დახმარება მჭირდება -ამოღერღა ბოლოს.
- - - - - - - -
ავტომობილი გააჩერა, გადმოვიდა და ძველისძველ ხუთსართულიან საცხოვრებელ შენობას შეხედა, არაფერი შეცვლილიყო, მოუწესრიგებელი სადარბაზოები, საღებავგადაცლილი ფერად-ფერადი ფანჯრები და თვითნებურად ამოშენებული აივნები, თითქოს აქ ამ უბანში დრო ერთ ადგილზე გაიყინა, ძველი დროს გახსენებისას უცნაურად შეამცივნა და ნიკაპამდე შეიკრა შავი თხელი ქურთუკი, შეძლებისდაგვარად აჭიანურებდა დროს, არ იცოდა რა გრძნობა ექნებოდა როცა ისევ პირისპირ იდგებოდა თავისი ერთადერთი და ნამდვილი სიყვარულის წინ, ნეტავ რას იგრძნობს? ნეტავ თუ ისევ ისე აუჩქარდება გული როგორც უწინ... დაბურულ მინაში საკუთარი თავი შეათვალიერა, ჭაღარა შეპარული თმა გაისწორა...
- რას ვაკეთებ, რაზე ვფიქრობ, ჭკუა რომ არ მექნება ამხელა კაცს, -ჩაილაპარაკა და სიცივისგან მხრებში მოხრილი ნელი ნაბიჯით გაუყვა ძველისძველი სადარბაზოსკენ მიმავალ ალაგ-ალაგ ამომტვრეულ ვიწრო გზას, მძიმედ აიარა კიბეები და მესამე სართულზე ახლად შეღებილ, რკინის, ყავისფერ კართან შედგა, ერთხანს ფიქრობდა ზარი დაერეკა თუ არა, ბოლოს ღრმად ამოიოხრა და ღილაკს თითი დააჭირა, სუნთქვაშეკრული ელოდა როდის გაიღებოდა კარი... მსუბუქი, მხოლოდ მისთვის დამახასიათებელი ნაბიჯის ხმის გაგონებისას უფრო მეტად აღელდა, ყოველთვის ნაზი იყო ნათია, სიფრიფანა, ფეხისწვერებზე ისე დადიოდა თითქოს მიწაზე ფეხს არ აბიჯებდა, კარი გაიღო და კაცმა მონატრებული სახე დაინახა თუ არა, უცნაური გულისტკივილისგან სახე დაეღმიჭა, მონატრებამ სახრჩობელის ყულფივით მოუჭირა ყელში, საყვარელი სურნელი მსწრაფლ შეუძვრა ნესტოებში და სული აუფორიაქა...
- შემოდი, -სადღაც შორიდან ჩაესმა და დაპროგრამებული რობოტივით გადადგა ნაბიჯი, რამდენიმე წამით თვალი გაუსწორა, ისევ ისეთი იყო ნათია როგორიც ოცდაშვიდი წლის წინ შეუყვარდა, თვალებში მოციმციმე ნათელით, იმ ნათელით მისმა ღალატმაც რომ ვერ ჩაუქრო, გვერდით ჩაუარა, ქურდულად მოიპარა გაშლილი თმიდან წამოსული დამათრობელი სურნელი და არეული ნაბიჯებით შეაბიჯა მისაღებში.
- თქვენ რა, შერიგდით და ჩემს წინააღმდეგ გაერთიანდით? -საბა გაოცებული შეჰყურებდა დივანზე ერთმანეთის გვერდით მჯარ მშობლებს.
- უნდა დავილაპარაკოთ შვილო, საქმე...
- ევას ეხება არა? -აღარ დაასრულებინა საბამ.
- არ გკითხავ როგორ მიხვდი, უბრალოდ მითხარი, რა იცი მის შესახებ?
- ყველაფერი.
მინისტრმა უკმაყოფილოდ შეჭმუხნა წარბები, შეუძლებელი იყო საბას ყველაფერი სცოდნოდა, საიდან, როგორ? სულელი ბიჭი, ალბათ წარმოდგენაც კი არ აქვს თუ რა საშიშ არსებასთან აქვს საქმე.
- მაინც რამდენი იცი მის შესახებ და საიდან გაქვს ეს ინფორმაცია?
- იმდენი ვიცი რამდენიც საჭიროა იმისთვის რომ სიგიჟემდე მიყვარდეს, -დედის ცნობისმოყვარეობით სავსე მზერა დააიგნორა, ფეხზე წამოდგა ფანჯარას მიუახლოვდა და თბილისის მოქუფრულ ნაცრისფერ ცას გაუშტერა თვალი.
- მისმინე მამა, თუ გგონია რომ არაფერი მესმის ცდები, შენი პოზიცია სრულიად გასაგებია, იმ პოსტიდან გამომდინარე რაც გიკავია, ვიცოდი რომ ეს ყველაფერი პრობლემების გარეშე არ ჩაივლიდა, მესმის რომ მხოლოდ ჩვენზე ფიქრობ, ჩვენი უსაფრთხოება გაღელვებს, მაგრამ ახლა, ცხოვრებაში ერთხელ მაინც მინდა რომ ეგოისტი ვიყო, მინდა მხოლოდ ჩემს თავზე და იმაზე ვიფიქრო რა მაბედნიერებს, ევას არაფრის დიდებით არ დავთმობ, სანამ მას ჩემთან ერთად ყოფნის სურვილი ექნება ერთად ვიქნებით, არ მაინტერესებს რას ფიქრობთ ამის შესახებ შენ და დედა, ეს მხოლოდ ჩემი და ევას ცხოვრებაა, მხოლოდ ჩვენი...
ჩუმად მოიწმინდა ერთადერთი ცრემლი ნათიამ, ყოფილ ქმარს ხელი წაჰკრა და მათკენ ზურგშექცევით მდგარი ბიჭისკენ ანიშნა, ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი, მხრებაწურული მიუახლოვდა მინისტრი შვილს, ერთხანს ასე უხმოდ იდგნენ გვერდიგვერდ, მერე ერთდროულად შებრუნდნენ ერთმანეთისკენ, გამომცდელად ჩააჩერდნენ ერთმანეთს თვალებში და ბაგეები ერთდროულად გაუპოთ ერთნაირმა ღიმილმა.
- - - - - - -
უცნაურად შემსუბუქებული გამოვიდა ბინიდან, პატარა ცელქი ბიჭივით რამდენიმე კიბეს ერთად ახტებოდა და სულელივით იღიმოდა, საბა შეურიგდა, გამომშვიდობებისას ნათიამ ჩახუტებით და ლოყაზე კოცნით დააჯილდოვა, ჩაბნელებული სადარბაზოდან გამოვიდა თუ არა ხელები გაშალა და ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა, მერე შებრუნდა და კიდევ ერთხელ შეათვალიერა ძველი შენობა რომელთანაც არაერთი ტკბილი მოგონება აკავშირებდა, ახლა უკვე იცოდა რაც უნდა გაეკეთებინა, ცხოვრებაში არასდროს არ ყოფილა ასეთი დარწმუნებული საკუთარ გადაწყვეტილებაში.
- - - - - - -
მეორე დილით მთელი საქართველო მოულოდნელმა ამბავმა შეძრა, შინაგან საქმეთა მინისტრმა თემურ მეტრეველმა, საკუთარი სურვილით დატოვა დაკავებული პოსტი...



№1 სტუმარი one

ohoo)))
rogor ici kholme ra dasruleba)))
kargi khar, isev male modi❤️

 


№2  offline წევრი ლილა ნესი

one
ohoo)))
rogor ici kholme ra dasruleba)))
kargi khar, isev male modi❤️


შაბათ საღამოს ავტვირთავ ახალს და შედარებით დიდს
მიხარია რომ მოგწონთ ❤️

 


წუხელ გაღიმებულმა დავიძინე❤❤❤
მაგრამ მზიან ამინდებს ყოველთვის ქარიშხალი მოყვება და ცოტა ავნერვიულდი :(
მაინც ტკბილი თავი იყო❤❤❤

 


№4 სტუმარი ნეა

საინტერესოა მინისტრის და ნათიას ისტორია ????❤️❤️

 


№5 სტუმარი სტუმარი ნესტანი

საინტერესოა ძალიან ასე მშვიდად არ დამთავრდება ეს ამბავი არ ადვილად არდათმობსნ ევას ????

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent