შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

საზღაური ( 6 )


15-01-2022, 22:37
ავტორი ლილა ნესი
ნანახია 1 199

ქაშვეთის წმინდა გიორგის ეკლესიის ეზოში ისხდნენ ერთმანეთზე მიკრულები, უკვე თებერვლის შუა რიცხვები იდგა, საკმაოდ წყნარი და მზიანი იყო მთელი დღე, თუმცა ახლა უკვე ბინდდებოდა და ბინდს ფეხდაფეხ მოყოლილი სუსხი არცთუ ისე თბილად ჩაცმულ ევას აიძულებდა საბას მკლავებში ეძებნა სითბო.
- მომეწონა ტაძარი, განსაკუთრებით ღვთისმშობლის ფრესკა, ცოტათი უცნაურია მაგრამ ძალიან ლამაზი,
-უფრო მოხერხებულად მოკალათდა საბას მკლავებში ევა და გათოშილი ხელები ქურთუკის ქვეშ შეუცურა რომ ცოტათი მაინც გაეთბო.
- გუდიაშვილის მოხატულია.
- არ ჰგავს ჩვეულებრივ ფრესკებს.
- იმიტომ რომ ეკლესია ხატმწერმა უნდა მოხატოს და არა მხატვარმა, თუმცა იმ დროისთვის ეს გასაკვირი არც იყო, ხალხი ეკლესიისკენ არც კი იყურებოდა, გუდიაშვილი ალბათ რისკსაც კი სწევდა ამ ეკლესიის მოხატვის გამო.
- ჰოო, ნამდვილად უცნაური დროება იყო.
- რატომ უცნაური?
- თუნდაც იმის გამო რომ მაშინდელი მთავრობა ‘’უღმერთო’’ იყო, ხალხი და სამღვდელოება კი ფარულად თუ ღიად ამ ყველაფერს ეწინააღმდეგებოდა, საქმე ისაა რომ ამ ყველაფრის მომხრეებსაც და მოწინააღმდეგებსაც თავთავიანთი საკმაოდ კომიკური საბაბი ჰქონდათ, ისინი ვინც თავს შედარებით ძლიერებად მიიჩნევდნენ, ამტკიცებდნენ რომ არ არსებობს არავითარი უხილავი ძალა და ადამიანი თვითონ ქმნის საკუთარ თავს და საკუთარ ბედს, ხოლო შედარებით სუსტები, იმის გამო რომ ეშინოდათ ღმერთს ვერ ელეოდნენ...
- ეშინოდათ? რისი ან ვისი?
- მარტო დარჩენის, იმედის დაკარგვის, განტევების ვაცის არარსებობის...
- როგორ თუ განტევების ვაცის?
- უბრალოდ წარმოიდგინე რომ სიტყვა ღმერთი, ცნება ღმერთი არ არსებობს, რა უნდა ქნას საკუთარ ცოდვებთან პირისპირ დარჩენილმა კაცობრიობამ? ვინ უნდა დაადანაშაულოს იმაში რაშიც მხოლოდ თვითონ არის დამნაშავე? ახლა მეორე მხრიდან შევხედოთ, წარმოიდგინე სასოწარკვეთილი ადამიანი, დედა რომლის ერთადერთი შვილი სულს ღაფავს, მაშინ როცა ადამიანების არანაირი იმედი აღარ აქვს, ვის უნდა სთხოვოს დახმარება, ვისი რწმენა და იმედი უნდა ჰქონდეს რომ ისედაც მომაკვდავ შვილზე ადრე არ მოისწრაფოს სიცოცხლე, წარმოიდგინე გვირაბის ნანგრევებში მოყოლილი მეშახტის მეუღლე ან სადღაც ზღვაში დაკარგული მეზღვაურის ოჯახი, როგორ ფიქრობ გაუძლებდნენ ადამიანები ამ ყველაფერს სადღაც გულის სიღრმეში თუნდაც მსუბუქად მბჟუტავი და თუნდაც ტყუილი იმედი რომ არ ჰქონდეთ? კაცი იმედით ცოცხლობსო ხომ გაგიგია.
- ჰო და არის კიდევ ერთი რამ, უბრალოდ წარმოიდგინე რომ არ არსებობს ღმერთი, ესე იგი არ არსებობს ეშმაკი, არ არსებობს სამოთხე ან ჯოჯოხეთი, წარმოგიდგენია როგორ ქაოსში ჩაიძირებოდა სამყარო? ყოველდღიურად უამრავ უბედურებას, მკვლელობას, ფიზიკურ ძალადობას, უამრავ სისასტიკეს ვირიდებთ თავიდან მხოლოდ იმიტომ რომ სუსტ და ფსიქიკურად გაუწონასწორებელ ადამიანებს ღმერთის და ჯოჯოხეთის შიში აქვთ, გარდა ამისა, ყოველდღიურად უამრავი უპოვარი ადამიანი იღებს საკვებს და წამალს იმიტომ რომ ვიღაც მორიგმა მდიდარმა ნაძირალამ სამოთხეში მოხვედრა გადაწყვიტა...
- ფიქრობ რომ ეს ცუდია?
- სულაც არა, ბოლოს და ბოლოს მთავარი ხომ შედეგია.
- ამ ყველაფრის შემდეგ კიდევ ფიქრობ რომ კომუნისტები მართლები იყვნენ?
- კი ასე ვფიქრობ, უბრალოდ სწორი გათვლები ვერ გააკეთეს, იჩქარეს, მათი იდეები თავიდანვე მარცხისთვის იყო განწირული, ვერ გათვალეს რომ ყველაფრის მიუხედავად ადამიანებს სჭირდებათ ღმერთი... ზოგს იმისთვის რომ იმედი ჰქონდეს, ზოგს იმისთვის რომ ეშინოდეს, ზოგს საკუთარი საქციელის გამართლებისთვის, ზოგს მართვისთვის, ზოგს ჯიბის გასქელებისთვის...
- მაგრამ შენ არ გჭირდება... ღმერთი არ გწამს ევა?
- ყოველ შემთხვევაში ის ღმერთი არა რომელიც შენ... იმ ადამიანების კატეგორიას არ მივეკუთვნები ვინც ყველაფერს კარგსაც და ცუდსაც უხილავ ძალას მიაწერს, არც ისეთ ადამიანებს ვგავარ გაუაზრებლად რომ მიყვება კაცმა არ იცის ვის დაწერილ წესებს და კანონებს და სხვა არაფერი აინტერესებს, მე მე ვარ და საკმარისი ძალა და გონება მაქვს იმისთვის რომ თვითონ მივიღო სწორი გადაწყვეტილებები და თუ არასწორს გავაკეთებ რამეს ვაღიარო და პასუხიც ვაგო, საერთოდაც ხომ არ ჯობია ამ ყველაფერზე აღარ ვისაუბროთ, სულაც არ მინდა პირველი კამათი რელიგიის გამო მოგვივიდეს.
- სულელო, -საბამ თავი ააწევინა და ფრთხილად აკოცა შუბლზე, -გგონია ამის გამო შენთან კამათს ვაპირებ? სულაც არა, ეს ყველაზე დიდი უაზრობა იქნებოდა, ისე მინდა გითხრა რომ ძალიან კარგი მოსაუბრე ხარ, ყველანაირ თემაზე შემიძლია შენთან საუბარი და ეს მომწონს, ძალიან მომწონს, ახლა კი მგონი უკვე ძალიან აცივდა, თანაც დაღამდა, წავიდეთ?
ხელი ჩაჰკიდა და წამოაყენა, ეზოდან გამოვიდნენ და ნელი ნაბიჯით დაუყვნენ დაღმართს, ცოტა ხანში, ევას ტელეფონი აწკრიალდა, ჯიბიდან ამოიღო და ნომერს დახედა, ეცადა რომ სახეზე არაფერი შემჩნეოდა მაგრამ საბამ შეატყო როგორ დაიძაბა, უპასუხა, ერთხანს უხმოდ უსმენდა, ბოლოს გათიშა, ჯიბეში დააბრუნა და საბას შეჰღიმა.
- გავაგრძელოთ გზა?
- ვიცი რომ არაფერი უნდა გკითხო მაგრამ... უბრალოდ...
- ძნელია არა ჩემთან ურთიერთობა? -ევამ ორი ნაბიჯით გაუსწრო წინ, მისკენ შებრუნდა და ქვემოდან შეხედა სახეში, თვალები აწყლიანებული და სევდით სავსე ჰქონდა, ნერვიულად კბენდა სიცივისგან გაფითრებულ და ათრთოლებულ ქვედა ტუჩს, გული მოეწურა საბას მისი ასეთ მდგომარეობაში დანახვისას, მიუახლოვდა და გულში ჩაიკრა.
- არ გინდა, მე არაფერს გაძალებ ევა, ნურაფერს მეტყვი, ვერ ვიტან როცა ვხედავ როგორ ნერვიულობ, მთავარია რომ ჩემთან ერთად ხარ, სხვას არაფერს არ აქვს მნიშვნელობა.
- როგორ შეგიძლია ასეთი კარგი იყო? -ამოისლუკუნა და გათოშილი ცხვირი მის მკერდში ჩარგო.
- ჰო, უიშვიათესი ეგზემპლარი ვარ, უნდა გამიფრთხილდე, -გულიანად გაეცინა საბას, უეცრად ქალის კივილმა შეძრა არემარე, მერე უშვერი გინების ხმაც მოჰყვა, უცბად მოშორდნენ ერთმანეთს და ირგვლივ მიმოიხედეს, ჩაბნელებულ მოსახვევში, საშუალო სიმაღლის, თმაგაშლილი გოგონა ორ მამაკაცს დაემარტოხელებინა და ცდილობდნენ ძალით მიეყვანათ იქვე გაჩერებულ ავტომობილამდე, გოგონა მთელი ძალით ცდილობდა წინააღმდეგობის გაწევას თუმცა არაფერი გამოსდიოდა, როცა კიდევ ერთხელ სცადა მათგან გაქცევა ერთ-ერთმა მამაკაცმა მარჯვენა მოიქნია და ყბაში მთელი ძალით დაარტყა, გოგონამ დაიკვნესა, შებარბაცდა და ტუჩიდან სისხლი წასკდა, ერთ-ერთმა სახეზე თეთრი, დოლბანდისმაგვარი ნაჭერი მიაფარა, მაშინვე მოეკვეთა მუხლები და უმწეოდ ჩამოეკიდა მკლავებზე მოძალადეს.
- შეჩერდი, რას აკეთებ? -ევა როგორც კი მიხვდა რომ გოგონას დახმარებას აპირებდა, საბას ხელი ხელში სტაცა და დაქაჩა.
- ვერ ხედავ რომ დახმარება სჭირდება? აქ ასე ვერ ვიდგები და ვერ ვუყურებ, -საბა სიბრაზისგან თრთოდა.
- ჩარევას არ გირჩევდი, -საბას გაუკვირდა ასეთ სიტუაციაში როგორ შეეძლო ევას ამდენად მშვიდი და ცივი ყოფილიყო, ხელი გამოგლიჯა და მიუბრუნდა.
- გგონია ამ ორ იდიოტს ვერ გავუმკლავდები?
- მარტო არ არიან.
- როგორ? შენ საიდან იცი?
- კუთხეში შავმინებიან ავტომობილს ხომ ხედავ, სამი კაცი იქ ელოდებათ, ერთი ამ თეთრ ავტომობილში ზის, თუმცა ის მხოლოდ სიტუაციას ადევნებს თვალს, საშიში არ არის, ერთიც ქუჩის ბოლოში ელოდებათ, თანაც იარაღი აქვთ, ჯობია თუკი მშვიდად და შეუმჩნევლად წავალთ აქედან.
საბას აშკარად შეეტყო სახეზე გაკვირვება, უნდოდა ეკითხა როგორ შეეძლო ყოფილიყო ასეთი ცივი და უგრძნობი, უნდოდა ეკითხა ამ რამდენიმე წამში საიდან და როგორ მოასწრო ამ ყველაფრის შემჩნევა, თუმცა აღარაფერი უთქვამს დრო არ ითმენდა.
- შენ აქ დამელოდე და ფეხი არ მოიცვალო, -გადაულაპარაკა ევას და თითქმის სირბილით წავიდა გოგონასკენ რომელსაც უკვე გათიშულს ავტომობილში სვავდნენ, მოულოდნელობისგან დაბნეულ ერთ-ერთ მამაკაცს კისერში წაავლო ხელი და ისე ბუმბულივით მსუბუქად მოისროლა გვერდზე რომ ევამ გაკვირვებისგან წარბი მაღლა ასწია, თუმცა ადგილიდან არ განძრეულა, არც მაშინ დაძრულა ადგილიდან როცა მოქნეული მუშტი ოსტატურად აიცილა და მეორეც პირველის გზას გაუყენა, მშვიდად, ოდნავ ღიმილ შეპარული, გვერდზე თავგადაგდებული, გულზე ხელებდაკრეფილი იდგა და საბას სწრაფ, დახვეწილ მოძრაობებს თვალს ვერ აშორებდა, თუმცა როცა შეამჩნია როგორ გადმოვიდა დაბურულ მინებიანი ავტომობილიდან სამი მაღალი, შეიარაღებული, შავებში გამოწყობილი მამაკაცი და საბასკენ დაიძრნენ, რომელიც უკვე გოგონას ხელში აყვანას ცდილობდა, ვეღარ მოითმინა...
- შარო საიდან მოდიხარო აშკარად ასეთ სიტუაციებზეა ნათქვამი, -ჩაიბურტყუნა და მშვიდი თუმცა სწრაფი ნაბიჯით დაიძრა შემთხვევის ადგილისკენ.
- - - - - - - -
- რა მოხდა ხმას აღარ მცემ? გამიბრაზდი? -ევამ ღიმით გადახედა საბას რომელიც საჭეს მთელი ძალით იყო ჩაფრენილი და სიბრაზისგან კბილს კბილზე აჭერდა.
- ნახე ხომ არ გაიღვიძა, -პირდაპირ პასუხს თავი აარიდა საბამ.
ევამ უკანა სავარძელზე უძრავად მწოლიარე გოგონას გადახედა.
- ალბათ კიდევ დიდხანს ვერ გამოფხიზლდება, მოდი ჩემთან წავიყვანოთ, ამაღამ მივხედავ და დილით როგორც კი გონს მოვა სახლში დავაბრუნებთ, -საბამ უხმოდ დაუქნია თავი და ხმა აღარ ამოუღია, რამდენიმე წუთში უკვე ლოტკინზე იყვნენ, გოგონა ხელში აყვანილი შეიყვანა სახლში, მეორე სართულზე აიყვანა და ერთ-ერთ საძინებელში მოათავსა, ევამ მაშინვე გახადა ფეხზე და საბანი გადააფარა.
- მე წავალ, წასასვლელად შებრუნდა მაშინათვე როგორც კი ნახა რომ გოგონას აღარაფერი უჭირდა.
- მოიცადე, გასასვლელთან დაეწია ევა, ასე ვერ გაგიშვებ უნდა ვილაპარაკოთ, უნდა მითხრა რა გეწყინა რომ ჩემზე ასეთი გაბრაზებული ხარ, რა გავაკეთე არასწორად?
- ჰმ, არასწორად, -საბას მწარედ ჩაეცინა, -შენ არასდროს არ იქცევი არასწორად ევა, უბრალოდ ძალიან შემაშინე, გითხარი რომ ახლოს არ მოსულიყავი, შენ კი... რამე რომ მოგსვლოდა, შენთვის რამე რომ დაეშავებინათ...
- ოჰჰ, -ევამ შვებით ამოისუნთქა და ეშმაკურად გაიღიმა, -მე კი ვიფიქრე რომ ამის შემდეგ რაკი სუსტი და ნაზი გოგოს როლის თამაშს ვეღარ შევძლებ, აღარ გეყვარებოდი და ცოტა არ იყოს შემეშინდა.
- სუსტი არც არასოდეს მგონებიხარ, პირიქით მომწონს რომ ასეთი ძლიერი ხარ, -საბამ მისი სახე ხელებში მოიქცია და თვალებში ჩახედა, ნელ-ნელა დააცურებდა თითებს მის ლოყებზე, ტუჩებზე... თვალები ჩაუმუქდა და სუნთქვა გაუხშირდა, გრძნობდა როგორ თრთოდა ევა მის ყოველ შეხებაზე, როგორ ყვებოდა მის ყოველ მოძრაობას და ეს საშინლად აღაგზნებდა...
- დღეს ჩემთან დარჩი, -მოესმა ძლივსგასაგონი ჩურჩული და როცა მის მიბნედილ თვალებში იგივე სურვილი ამოიკითხა რასაც თვითონ გრძნობდა აღარ უყოყმანია, ხელში აიტაცა და მეორე სართულზე ამავალ კიბეს აუყვა, ფრთხილად დააწვინა საწოლზე და ღამის მსუბუქი განათების ფონზე, მისი ბალიშზე გადაშლილი, ცეცხლისფრად აელვარებული თმის დანახვისას სუნთქვა შეეკრა...
- - - - - - - - -
ევა პირველად გრძნობდა ასეთ რამეს, ეს მისთვის პირველი სექსუალური კონტაქტი არ ყოფილა, თუმცა აქამდე იყო მხოლოდ საქმე გრძნობების გარეშე, სრულიად ჩვეულებრივად მიაჩნდა როცა მისი მორიგი დავალება ასეთი სახის კონტაქტსაც მოიაზრებდა, პირველად საბას დანახვისას იგრძნო სურვილი მამაკაცის მიმართ, იგრძნო და შეეშინდა, მას მერე იზრდებოდა მასში ეს სურვილი, ღვივდებოდა, გარშემო სხვადასხვა გრძნობებს იკრებდა და ახლა როცა მის წინ სრულიად შიშველი და ვნებისგან მთლად აცახცახებული იწვა, ეშინოდა რომ მისი გული ამდენს ვეღარ გაუძლებდა, ერთმანეთს ოდნავ დაშორებული ბაგეებით ცდილობდა ჰაერის ჩასუნთქვას, ვეღარ ითმენდა, თუმცა საბა არ ჩქარობდა, ნელ-ნელა დაასრიალებდა თითებს მის სხეულზე და კოცნებით უფარავდა, მკერდს, მუცელს... თითქოს ნანატრი სიამოვნების მაქსიმალურად გახანგრძლივებას ცდილობსო, მისკენ დაიხარა, ათრთოლებულ ტუჩებზე დაეწაფა და გრძელი თითები ფეხებსშორის შეუცურა, ბიჭის სხეულის ქვეშ სიამოვნებისგან დაიკლაკნა ევა და ზედ აეკრა, შემდეგ იყო მხოლოდ ენით აღუწერელი სიამოვნებისგან გამოწვეული ხმები და ორი ერთმანეთს შერწყმული სხეულის ვნებიანი ცეკვა...
- მიყვარხარ, -დილის ბინდ-ბუნდით განათებულ საძინებელ ოთახში გაისმა ბიჭის თბილი ხმა და ევამ მსუბუქი კოცნა იგრძნო თავზე, მერე მის მოშიშვლებულ მხრებზე ათამაშდნენ თითები და უნებურად გაეღიმა.
- იმედია არ ელოდები რომ გიპასუხებ.
- არ ველოდები, -ჩვეულებრივად თქვა და ზემოდან მოექცა, ღიმილით ჩახედა თვალებში და აწითლებული ლოყები დაუკოცნა.
- არ ველოდები, იმიტომ რომ ისედაც აშკარაა ჩემზე გიჟდები, ასე არ არის?
- ზედმეტად თავდაჯერებული ხომ არ ბრძანდებით ბატონო?
- სულაც არა, შენი თვალები და სხეული ყველაფერს მეუბნება, სიტყვები საჭირო არ არის, -ყურთან დაუჩურჩულა და კიდევ ერთხელ დაუყვა კოცნებით მის სხეულს, ისევ დაავიწყდა ევას ყველა და ყველაფერი, გრძნობებს გასაქანი მისცა და უსაზღვრო სიამოვნების მორევში ჩაიძირა.
- - - - - - - - -
- უკვე თერთმეტი საათია და ჯერ კიდევ სძინავს თქვენს სტუმარს? -კაკიმ ყავა მოსვა და სამზარეულოში მოფუსფუსე ნიკუშას გასძახა რომ ტოსტებიც გაემზადებინა, ისე იქცეოდნენ როგორც საკუთარ სახლში და ეს ძალიან მოსწონდა ევას, თუმცა საბაზე იგივეს ვერ ვიტყოდი, დაბღვერილი მისჩერებოდა ბიჭებს რომელთა გამოც დილაადრიან მოუწია საწოლიდან ადგომა.
- არ მეტყვით ამ დილაუთენია აქ რას აკეთებთ?
- ხელი ხომ არ შეგიშალეთ? -გაიკრიჭა გიგი და გულუბრყვილო ბავშვივით აახამხამა თვალები.
- ასეთი რა დავაშავე ღმერთო რომ ამათ ხელში ჩამაგდე, -საბამ თეატრალურად აღაპყრო ჭერისკენ თვალები და ამოიოხრა.
- ისევ ისეთი უჟმურია როგორიც გუშინ იყო, მგონი ცოტა კიდევ სჭირდება დამუშავება, -ნიკუშამ დივანზე მოკალათებულ ევას ტოსტი გაუწოდა და გვერდით მიუჯდა, ევამ მხიარულად გადაიკისკისა როცა საბას დაბღვერილ სახეს შეავლო თვალი.
- არ გვეტყვით ბოლოს და ბოლოს გუშინ რა მოხდა და ის გოგო ვინ არის ზემოთ რომ სძინავს? -კაკი როგორც ყველაზე მეტად ცნობისმოყვარე ვერ ისვენებდა.
ევამ რომ შეატყო საბა არაფრის თქმას არ აპირებდა, თვითონ დაიწყო მოყოლა, ბიჭებს მოუყვა როგორ გაიგონეს კივილი და როგორ გადაარჩინა საბამ გოგო მოტაცებას და კიდევ ვინ იცის რას.
- მოიცა იმას არ მოყვები თუ როგორ გათიშე სამი ორმეტრიანი კაცი? -საბამ ღიმილით გადახედა გაკვირვებულ ბიჭებს.
- სულ შვიდნი იყვნენ, ევა რომ არა მეც ალბათ იმ გოგოს გზას გამიყენებდნენ, იმას რა მიზნით იტაცებდნენ არ ვიცი მაგრამ მე რომ კარგი დღე არ დამადგებოდა ფაქტია, უნდა გენახათ რა საოცრად მოძრაობდა, ისეთი სწრაფი და ჰაეროვანი იყო... -საუბრობდა და თან ევას სიყვარული და აღფრთოვანებით სავსე მზერას არ აშორებდა.
- ნწ, ნწ, ნწ, -ნიკუშამ საფეთქელთან დაიტრიალა თითი, თავი დანანებით გადააქნია და ევას მიუბრუნდა.
- რა უქენი ამ ბიჭს ასეთი?
- ესე იგი საბრძოლო ხელოვნებებიც იცი? -მეორე გვერდიდან გიგი მიუჯდა ევას და ცნობისმოყვარეობით სავსე მზერა შეანათა.
- რაღაც-რაღაცეები გამეგება ამ საკითხში, -გაიღიმა ევამ.
- კითხვა საჭიროც კი აღარ არის, ჩხუბიც სამსახურის გამო ისწავლე ალბათ, -დაასკვნა კაკიმ.
- ასე გამოდის და საერთოდაც ნუ მიყურებთ ასე აღფრთოვანებულები, თავს უხერხულად ვგრძნობ, აქ არაფერია ჩემი დამსახურება, საბა რომ არა მე უბრალოდ გამოვბრუნდებოდი, ყურადღებასაც კი არ მივაქცევდი იმ სიტუაციას, უბრალოდ ზურგს შევაქცევდი და დავივიწყებდი.
- სერიოზულად? -კაკი შესამჩნევად მოიღუშა, -თუ ასეა რატომ ჩაერიე?
- იარაღი ჰქონდათ და ისეთი ტიპები იყვნენ, დაუფიქრებლად ესროდნენ საბას, ამას ვერ დავუშვებდი.
- ესე იგი საბა რომ არა არ ჩაერეოდი? მიუხედავად იმისა რომ მისი დახმარება შეგეძლო? ასე უბრალოდ გამობრუნდებოდი და გოგოს იმ მანიაკების ხელში დატოვებდი?
- გეყოფათ, თუ ხვდებით რომ უკვე ზედმეტი მოგდით, -ბიჭებს შეუღრინა საბამ, ევამ უგულოდ გაიღიმა და ბიჭებს თვალი მოავლო.
- ცოტა ხნის წინ აღფრთოვანებით მიყურებდით ახლა კი თქვენს თვალებში იმედგაცრუებას ვხედავ, მაგრამ მესმის თქვენი, ისე კარგად მესმის რომ არ დაიჯერებთ, როგორი ბავშვობა გქონდათ? არ გინდათ, არ მიპასუხოთ, მე გეტყვით, თბილ და ტკბილ ოჯახებში გაიზარდეთ არა? ორივე მშობელი თუ არა ერთ-ერთი ხომ მაინც გყავდათ რომელიც კაცობას და ადამიანობას გასწავლიდათ, გასწავლიდათ როგორები უნდა ყოფილიყავით, გასწავლიდათ უფროსების და ქალების პატივისცემას, გასწავლიდათ რომ გაჭირვებაში ჩავარდნილ ადამიანს ყოველთვის უნდა დაეხმარო და ამას კაცი თუ არა ღმერთი აუცილებლად დაინახავს, მე კი ყოველთვის იმას მასწავლიდნენ რომ სხვის საქმეში ცხვირი არ უნდა ჩავყო და მხოლოდ ის გავაკეთო რასაც მიბრძანებენ, ძალიან დიდხანს ვიცხოვრე ასე, იმდენ ხანს რომ...
- ჯანდაბა, მე მხოლოდ ახლა, თქვენთან ერთად ვსწავლობ თუ როგორი უნდა იყოს ადამიანი, თქვენთან ერთად, თქვენი წყალობით ვსწავლობ თანაგრძნობას, შეცოდებას, სიყვარულს, -ხელები წინ გამოწია, გაშალა და ცრემლიანი თვალებით დააშტერდა, -იცით ამ ხელებით რამდენი საშინელება მაქვს გაკეთებული? მხოლოდ იმიტომ რომ ბრძანება უნდა შემესრულებინა... ახლა რომ ვფიქრობ... ხანდახან რომ ვიხსენებ... საკუთარი თავი მეზიზღება და უბრალოდ მინდა რომ არ ვარსებობდე... ყველა გრძნობა რაც ამდენი წელია არ მიგრძვნია ერთბაშად დამატყდა თავს, ხანდახან ვფიქრობ რომ ვეღარ გავუძლებ...
- გეყოფა საკმარისია, -საბამ ვეღარ გაუძლო და მთელი ხმით იღრიალა, -შენ ვალდებული არ ხარ ვინმეს რამე აუხსნა, მოდი ჩემთან, -ხელი ჩასჭიდა, ფეხზე წამოაყენა და მაგრად ჩაიკრა მკერდში, ხელები მოხვია ევამ და ცხოვრებაში პირველად ატირდა გულამოსკვნილი...
- - - - - - - - -
საბას კალთაში პატარა ბავშვივით მჯდარ ევას გაუთავებლად უხდიდნენ ბოდიშს გიგი და ნიკუშა ხოლო კაკი თავჩაღუნული იჯდა და ხმას არ იღებდა.
- გეყოფათ, თქვენ რა შუაში ხართ, -ევამ უხერხულად გაიღიმა, -ჩემი ბრალია, ამ ბოლო დროს თავის შეკავება მიჭირს, უცნაურად სენტიმენტალური გავხდი.
- ჩემი პატარა სენტიმენტალური გოგო, -საბამ თავი ააწევინა და ფრთხილად შეეხო ტუჩებზე, შემოსასვლელი კარის ჭრიალმა დაარღვია რამდენიმე წამით ჩამოვარდნილი უხერხული სიჩუმე, კაკი ფეხზე წამოდგა და ფანჯარასთან მივიდა.
- მგონი თქვენი სტუმარი გაპარვას აპირებს.
- როგორ თუ გაპარვას აპირებს? -ევას წამში დაავიწყდა ყველაფერი, ფეხზე წამოხტა და კარისკენ გაიქცა.
- თქვენ არ გამომყვეთ, -მიაძახა ბიჭებს და სასწრაფოდ გავარდა ეზოში, გოგონა ის ის იყო ჭიშკრის გაღებას აპირებდა როცა ევამ დაუძახა და შემობრუნება აიძულა, სახეზე შეხედა თუ არა გული მოეწურა, მარცხენა ლოყა გაწითლებული ჰქონდა და თვალი ჩალურჯებული, საშუალო სიმაღლის იყო, გამხდარი, მხრებამდე წაბლისფერი თმით და ბავშვური, ლამაზი სახით, ჯინსის შარვალი, სპორტული ფეხსაცმელი და წითელი ფართო ჯემპრი ეცვა, შეშინებული, მხრებაწურული იდგა და მონადირის მიერ კუთხეში მიმწყვდეული დამფრთხალი შველივით შესცქეროდა ევას.
- აბა სად აპირებდი წასვლას? -ევა ღიმილით მიუახლოვდა და მისგან რამდენიმე ნაბიჯის დაშორებით შეჩერდა.
- ვინ ხართ და ჩემგან რა გინდათ? -გოგონას ხმა უკანკალებდა.
- შენგან რა უნდა გვინდოდეს, უბრალოდ მე და ჩემი ბიჭი შევესწარით როგორ აპირებდნენ შენს მოტაცებას, სიმართლე რომ გითხრა მე უკან ვაპირებდი გამობრუნებას, მაგრამ ჩემი საბა იმდენად გულჩვილია რომ იმ ცხოველების ხელში ვერ დაგტოვა, გათიშული იყავი და ამიტომ მოგიყვანეთ აქ, ეს ჩემი სახლია.
- ესე იგი თქვენ გადამარჩინეთ?
- ასე გამოდის, -ევამ ხელები გაშალა და რაც შეეძლო გულითადად გაუღიმა, -მე ევა მქვია.
- კარგი, მადლობა, ახლა წავალ.
- იცი მაინც სად ხარ? თან არც ტელეფონი გაქვს და არც ფული, სად და როგორ აპირებ წასვლას?
- როგორმე მივაღწევ სახლამდე, არ მინდა რომ მეტად შეგაწუხოთ.
- შეწუხება არაფერ შუაშია, უბრალოდ გეშინია არა? მესმის შენი, მაგრამ დაფიქრდი, შენთვის რამის დაშავება რომ გვდომებოდა ვერ მოვახერხებდით? საძინებლის კარიც კი ღია იყო, შემოსასვლელიც, შენი აქ გამოკეტვა რომ გვინდოდეს ასე მოვიქცეოდით? წამოდი სახლში შევიდეთ, რამე დალიე, ცოტა ჭამე, დაისვენე, მერე კი მე თვითონ მიგიყვან სადაც მეტყვი, -გაეღიმა როცა დაინახა როგორ გაუბედავად გადმოდგა გოგონამ ნაბიჯი მისკენ, მხარზე მოხვია ხელი და სახლისკენ წაუძღვა.
- დღეს დილით მეგობრები გვესტუმრნენ, მაგრამ შენ არავის მიაქციო ყურადღება და არ შეგეშინდეს კარგი? ყველანი ერთიმეორეზე უკეთესები არიან, არავინ არაფერს დაგიშავებს, თუ არ გენდომება ხმასაც არ გაგცემენ.
ერთიანად ათრთოლებული გოგონა მისაღებში შეიყვანა ევამ, ბიჭები დაინახა თუ არა მაშინვე შედგა და ნაბიჯი ვეღარ გადადგა წინ.
- ნუ გეშინია, წამოდი ჩემი გულჩვილი ბიჭი უნდა გაგაცნო, -ევამ ხელი ჩასჭიდა და ფანჯარასთან მდგომი საბასკენ წაიყვანა, -გაიცანი ეს საბაა.
- ნინი მქვია, -გოგონამ ათრთოლებული ხელი გაუწოდა საბას, -ევამ მითხრა რომ თქვენ გადამარჩინეთ, დიდი მადლობა, თქვენ რომ არა...
- სამადლობელი არაფერია, -საბამ მსუბუქად მოუჭირა ხელზე ხელი და გაუღიმა.
- ესენი კი ჩვენი მეგობრები გიგი, ნიკუშა და კაკი არიან, -ბიჭებისკენ ანიშნა ევამ რომლებმაც უხმოდ დაუკრეს თავი ნინის, -კაკის სახე შეეცვალა და ქვედა ტუჩზე გამეტებით იკბინა როცა მისი დალურჯებული სახე შეათვალიერა, თვალი აარიდა და სამზარეულოსკენ წავიდა.
- ჩაის და ტოსტს გაგიმზადებ, ხომ შეჭამ? -მოუბრუნდა გოგონას.
- მე... მე... მე არაფერი მინდა, ნუ შეწუხდებით.
- როგორ თუ არ გინდა, შენს მდგომარეობაში კარგი კვება გჭირდება, -გაეღიმა კაკის და მეტი აღარაფერი უთქვამს სამზარეულოში შევიდა.
- შენს მდგომარეობაში? რა იგულისხმა? -ევამ გაოცებულმა შეხედა ნინის.
- მე ფეხმძიმედ ვარ, -ჩაიჩურჩულა გოგონამ, -მაგრამ ის როგორ მიხვდა? მართალია უკვე სამი თვის ვარ მაგრამ ჯერ არ მეტყობა, საიდან მიხვდა ამას?
- უბრალოდ დაკვირვებული ადამიანია, -გაეღიმა საბას და გოგონას სავარძლისკენ მიუთითა, -დაჯექი და დაისვენე სანამ კაკი საჭმელს გაამზადებს.
ნინი ფრთხილად ჩაეშვა სავარძელში და მუცელზე შემოიხვია ხელები,
- შეიძლება რომ ტელეფონი მათხოვოთ? მეგობარს უნდა დავურეკო, -ძლივსგასაგონი ხმით მიმართა ევას, ევამაც მაშინვე გაუწოდა ტელეფონი, ნინიმ ნომერი აკრიფა და დაელოდა,
- მე ვარ ნინი, ტელეფონი დავკარგე და ამიტომ გირეკავ სხვისი ნომრიდან.
- - - - - - - - - ?
- კარგად ვარ, ნუ ნერვიულობ, არაფერი მიჭირს, ცოტა ხანში მოვალ და ყველაფერს დაწვრილებით მოგიყვები.
- - - - - - - - - ?
- როგორ თუ მანდ არის?
- - - - - - - - - ?
- ახლა რა უნდა ვქნა?
- - - - - - - - - ?
- კარგი მოვიფიქრებ რამეს, -ტელეფონი გათიშა და თავი ხელებში ჩარგო,
- კარგად ხარ? -ევა მიუახლოვდა და მის წინ ჩაიმუხლა.
- სახლში ვეღარ დავბრუნდები, ჩემს დაქალს ვესაუბრე და მითხრა რომ მის სახლთანაც და ჩემს ბინასთანაც იმ მანიაკს თავისი ხალხი ჰყოლია დაყენებული და ელოდება როდის გამოვჩნდები.
- იმას გულისხმობ ვინც შენს გატაცებას ცდილობდა?
- კი, -თავი დააქნია გოგონამ და ცრემლები გადმოსცვივდა.
- და ვინ არის ის მანიაკი?
- ჩემი შვილის მამა...



№1 სტუმარი სტუმარი nancho

ყველა თავი ერთად წავიკითხე,მომწონს სიუჟეტი და წერის სტილი.კარგად წერ.კითხვები გამიჩნდა შინაარსის ირგვლივ,იმედია შემდეგ თავებში ვიპოვი პასუხს.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent