შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

საზღაური ( 8 )


19-01-2022, 21:15
ავტორი ლილა ნესი
ნანახია 1 070

ქალაქიდან გასასვლელამდე შეუმჩნევლად მიყვებოდა უკან, სიმწრისგან დაკბენილი ტუჩი კბილებსშორის ჰქონდა მოქცეული, საჭეზე ჩაფრენილი თითები გათეთრებოდა, თვალებს არც კი ახამხამებდა, ეშინოდა წინ მიმავალი ავტომობილი არ დაეკარგა, აღმაშენებლის ხეივანზე გავიდნენ თუ არა, გამტაცებელს შეეტყო რომ თავი უსაფრთხოდ და თავისუფლად იგრძნო და სვლა შეანელა, თბილისი მოლთან მოუჭრა გზა კაკიმ, აზროვნების საშუალება არ მისცა, კარი მთელი ძალით გამოგლიჯა, სახეზე ჯერ კიდევ გაოცებაშეყინულ ბიჭს ქურთუკის საყელოში ხელი ჩაავლო ძირს გადმოათრია და მთელი ძალით დაარტყა სახეში, ბიჭი ავტომობილის ღია კარს მიენარცხა და უღონოდ ჩაცურდა ძირს.
- შენ ვინღა ჩემი --- ხარ, შენი... -ჩაიბურტყუნა და წამოდგომას შეეცადა მაგრამ გვარიანი წიხლი მიიღო გვერდში და მოიკუნტა, კაკი დაიხარა, მისი სახე ხელებში მოიქცია და გამოცარიელებულ თაფლისფერ თვალებში ჩააცქერდა.
- ესე იგი ლაშა შენ ხარ არა? ხმა ამოიღე ნაბჭვარო.
- ვინ ხარ, რა გინდა? -ძლივს ამოიხრიალა ბიჭმა.
- იცი ის გოგო ვინ არის რომელსაც შენი მანქანის უკანა სავარძელზე ძინავს, იცი რომ ჩემი საცოლე მოიტაცე?
- შენი საცოლე? რა? როგორ? -კაკიმ დაინახა როგორ შეეცვალა სახე ლაშას და ეჭვის ტალღამ როგორ გადაუარა.
- ახლა ნინის წავიყვან, შენ კი წახვალ და ნაძირალა მამაშენს ეტყვი რომ ნინი შეყვარებულია, ბედნიერია და თხოვდება, ილოცე რომ შენს გამო და იმის გამო რომ ასე ანერვიულე, მას და ბავშვს არაფერი მოუვიდეთ თორემ იცოდე ჩემი ხელით მოგკლავ, ვერ გადამირჩები.
- მაგრამ, ის ჩემი შვილია... მე...
- შენთვისვე ჯობია აღარაფერი თქვა, -კაკის ხმაში გაჟღერებულმა სიცივემ და მისმა გამოხედვამ ლაშა აიძულა გაჩუმებულიყო, არ შეწინააღმდეგებია როცა დაინახა როგორ გადმოიყვანა ჯერ კიდევ გონდაკარგული გოგონა და თავის ავტომობილში წინა სავარძელზე დასვა, მზრუნველად გაუსწორა ტანსაცმელი, ღვედი გადაუჭირა, თვითონაც გვერდით მიუჯდა და ნელი სვლით დატოვა იქაურობა.
უცნაურად დამშვიდებული და გახალისებული მართავდა კაკი ავტომობილს, საჭეზე თითებს ათამაშებდა და დროდადრო ნინის გადახედავდა ხოლმე, შეამჩნია როგორ გაახილა თვალები და მიმოიხედა, დაბინდული მზერით შეხედა და როგორც კი იცნო გაეღიმა.
- ეს შენ ხარ, კი მაგრამ როგორ? მე ეზოში ვიყავი, ევამ მითხრა რომ კარი არ გამეღო და გარეთ არ გავსულიყავი მაგრამ არ დავუჯერე, უბრალოდ სუფთა ჰაერზე მინდოდა გასეირნება, მერე ეზოში ის ცხოველი შემოვიდა... -ხმა აუთრთოლდა და თვალები ცრემლით აევსო.
- ნუ გეშინია, მთავარია რომ ახლა ჩემთან ერთად ხარ, -კაკიმ გაუღიმა და ხელით მსუბუქად შეეხო ხელზე, გულში თითქოს რაღაც ჩასწყდა როცა იგრძნო როგორ შეკრთა ნინი და ხელი გაწია, ფარულად შეავლო თვალი მის ავარვარებულ ლოყებს და ჩაეღიმა, იმ წუთას საკუთარ თავს პირობა მისცა რომ ყველაფერს გააკეთებდა მისი ნდობის მოსაპოვებლად.
- - - - - - -
ევა გვიან დაბრუნდა სახლში, სიმონს შეთავაზებაზე რომ სახლამდე მიიყვანდა უარი უთხრა და თითქმის ერთი საათი იარა ფეხით სახლამდე, როცა ჭიშკარი შეაღო და განათებულ ფანჯრებს შეხედა გული სითბოთი აევსო, უკვე აღარ იყო მარტო, უკვე მასაც ელოდა ვიღაც, ნელ-ნელა გაუყვა ქვაფენილს სახლამდე სანამ კიბეებზე ააბიჯებდა კიდევ ერთხელ შეხედა ფანჯრებიდან გამომავალ თბილ სინათლეს და რატომღაც შეეშინდა, შეცბა,
- მემგონი ძალიან ღრმად შეტოპე ევა, -ჩაილაპარაკა, იქვე ჩამოჯდა, იდაყვები მუხლებზე დააყრდნო და სახე ხელებში ჩარგო, პირველად გრძნობდა თავს სუსტად და უმწეოდ და ეს აშინებდა, სიყვარული, ოჯახი, ახლობლები, აი თურმე რა ასუსტებს ადამიანს, სხვისთვის ოჯახი და მეგობრები შესაძლოა სიძლიერე ყოფილიყო მაგრამ ევასთვის ეს შიშთან და სისუსტესთან ასოცირდებოდა, ახლა უკვე ჰქონდა რაღაც, რაღაც რისი დაკარგვისაც ეშინოდა, რაღაც, რაზეც დამოკიდებული ხდებოდა...
- ამას ვერ დავუშვებ, ასე არ შეიძლება, -ბუტბუტებდა და თვალდახუჭული ირწეოდა წინ და უკან.
- - - - - - - -
- აბა როგორ მიდის შენი საქმეები? -აივანზე მდგარ საბას თემური მიუახლოვდა და ხელი გადახვია, ძველებურად ცუდი რეაქცია არ ჰქონია საბას, მისკენ შემობრუნდა და თბილად გაუღიმა, დაინახა როგორ აუციმციმდა კაცს თვალებში სიხარული მისი ღიმილის დანახვისას
- მიხარია რომ შენ და დედა შერიგდით, -თვითონაც რომ გაუკვირდა ისე გულწრფელად უთხრა.
- მართლა? -ეჭვი გაუკრთა თვალებში კაცს.
- მართლა, როცა გაშორდით მე ვიყავი ნათიას გვერდით ყოველდღე და ვხედავდი როგორ იტანჯებოდა, როგორ ენატრებოდი, როგორ ტანჯავდა უშენობა და მისი ასეთ მდგომარეობაში ჩაგდებისთვის ვერ გიტანდი, მაგრამ ახლა როცა მან გაპატია, როცა ვხედავ როგორი ბედნიერია შენს გვერდით, უფლება არ მაქვს ხელი შეგიშალოთ და თქვენს ბედნიერებას ჩრდილი მივაყენო, უბრალოდ იცოდე კიდევ ერთხელ რომ ატკინო გული...
- ამას არასოდეს გავაკეთებ, მასთან მიმართებაში შეცდომას აღარასოდეს დავუშვებ.
- იმედი მაქვს.
- შენ როგორ ხარ? შენ და ევა... ისევ...
- კარგი რა, ხომ იცი რომ ამ თემაზე საუბარი არ მსიამოვნებს, -უხეშად გამოგლიჯა საბამ აიმნის კარი და მისაღებში შევიდა, თემურიც უკან მიყვა,
- უბრალოდ ვიკითხე.
- არ გინდა მამა, ვიცი ამ კითხვას რაც მოყვება.
- მოიცადე, უბრალოდ მინდა რომ დაგელაპარაკო, ევას საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს, უბრალოდ შენ ჩემი შვილი ხარ და მინდა რომ ნორმალური ცხოვრება გქონდეს, მასთან ერთად კი ასეთი ცხოვრება ვერ გექნება, არის რაღაცეები რაც მასთან დაკავშირებით არ იცი და რომ იცოდე...
- რომც ვიცოდე ეს ჩემს მის მიმართ გრძნობებს არ შეცვლიდა, გეყოფა, აღარ გააგრძელო, მე თქვენს ცხოვრებაში არ ვერევი და თქვენც ნუ ჩაერევით ჩემს ცხოვრებაში, ვიცი რასაც ვაკეთებ, -ქურთუკს ხელი დასტაცა არც ნათიასთვის მიუქცევია ყურადღება რომელიც ნამცხვრით სავსე თეფშით გამოვიდა სამზარეულოდან და გაოცებული შესცქეროდა.
- უკვე მიდიხარ?
- ჰო მეჩქარება, ახლა უნდა წავიდე მაგრამ სანამ გაემგზავრებით მანამდე კიდევ გნახავთ.
დაძაბული მართავდა ავტომობილს, ტვინში გამუდმებით მამამისის სიტყვები უტრიალებდა, იქნებ მართლაც დროა რომ ევას დაელაპარაკოს, მაგრამ... რა უნდა უთხრას, ან ის რას ეტყვის, შეძლებს კი გაიგოს ყველაფერი?
- ჯანდაბა, მინდა კი იმის მოსმენა რასაც მეტყვის? -ჩაილაპარაკა და ნერვიულად აათამაშა თითები, ტელეფონის ზარმა მოსწყვიტა აბურდულ ფიქრებს.
- გისმენ კაკი.
- სად ხარ?
- ახლახანს გამოვედი და ევასთან მივდივარ.
- ჩვენც აქ ვართ, გელოდებით.
- რამე მოხდა? -კაკის დაძაბული ტონი ეუცნაურა.
- ისეთი არაფერი რომ მოხვალ გეტყვი.
- კარგი ვეცდები მალე მოვიდე, -ტელეფონი გათიშა და გაზს დააჭირა, თხუთმეტ წუთში უკვე ადგილზე იყო, ბიჭები მისაღებში დახვდნენ, აცრემლებული ნინი დივანზე იჯდა მოფუზული და კაკი აწყნარებდა, ხოლო ევა არსად ჩანდა.
- რა მოხდა, ნინის რა სჭირს? -იკითხა და კაკის მზერა დაიჭირა გარეთ გავიდეთო რომ ანიშნებდა.
- მალე მოვალ შენ არ შეგეშინდეს, გიგი და ნიკუშა შენთან ერთად იქნებიან, -უჩურჩულა აღელვებულ გოგოს რომელიც ხელს არ უშვებდა.
- - - - - - -
- კი მაგრამ ასე უცბად როგორ გაარკვიეს სად იყო ნინი? -საბა აშკარად გაოცებული იყო.
- თამაზი სირაძეს არ გაუჭირდებოდა ეგ.
- მოიცა, ეგ ის თამაზი სირაძეა? ის მაგის შვილია?
- ჰო ეგ არის, -ჩაიღრინა კაკიმ.
- ახლა აღარ მიკვირს, რატომ აქვს დიდი გული, მამამისის ფულს და ძალაუფლებას არის ამოფარებული, ევა რომ დაბრუნდება დავხდეთ და დავილაპარაკოთ რისი გაკეთება შეიძლება.
- ევა? ნინი მარტო რომ არ დაეტოვებინა იქნებ...
- ახლა არ მითხრა რომ ევას რამეში ადანაშაულებთ, შემომხედე კაკი, სერიოზულად გეკითხები, შენ ფიქრობ რომ ნინის რაც დაემართა ევას ბრალია? ევა ისედაც იმაზე მეტს აკეთებს ჩემთვისაც და ნინისთვისაც რაც მის ძალებს აღემატება, შენგან ამას არ ველოდი, -გულდაწყვეტილმა გაუღიმა ცალყბად, მხარზე ხელი დაკრა და სახლში შებრუნდა.
- კარგი რა პატარა ბავშვივით ნუ იბუტები, როგორ იქცევი, ცუდი არაფერი მითქვამს, რა გჭირს, -კაკი ბურტყუნით გაეკიდა უკან.
ცდილობდა საბა არ შეემჩნია რომ ღელავდა, მაგრამ ვერ ისვენებდა, ფანჯარასთან იდგა, წამდაუწუმ ჭიშკარს გაყურებდა და ხელში ტელეფონს ათამაშებდა, თუმცა არ დაურეკავს, სახე გუბრწყინდა როცა დაინახა როგორ შემოაღო ევამ კარი და ეზოში შემოვიდა, ნელი ნაბიჯით მოდიოდა მხრებში მოხრილი, კიბესთან შეჩერდა თავი ასწია ერთხანს განათებულ ფანჯრებს შესცქეროდა და უცნაურად იღიმოდა, მერე კიბეზე ჩამოჯდა და თავი ხელებში ჩარგო.
- - - - - - - -
- ასე გაცივდები, -ჯერ საბას ხმა მოესმა, მერე კი თბილი პლედი იგრძნო მხრებზე, გვერდით მიუჯდა ბიჭი, ხელები მოხვია და მკერდზე მიიხუტა.
- მომენატრე, -საბას ხმაში იმდენი სითბო და სევდა იგრძნო ევამ რომ თავი ვერ შეიკავა, მის ტუჩებს მისწვდა და მოწყურებულივით დაეწაფა, ისეთი გრძნობით კოცნიდა თითქოს უკანასკნელი იყო და ვეღარასოდეს ნახავდა, უნებურად ლოყაზე ჩამოცურებული ცრემლი მოსწმინდა საბამ და თვალებში გამომცდელად ჩააჩერდა.
- რა ხდება ევა, კარგად ხარ?
- კარგად ვარ უბრალოდ ვფიქრობდი და ეს ყველაფერი... ეს სახლი, ბიჭები, ახლა უკვე ნინი, შენ და წყნარი, მშვიდი ცხოვრება... დაუჯერებლად მეჩვენება და მეშინია რომ ერთხელაც გავიღვიძებ და ეს ყველაფერი სიზმარი აღმოჩნდება, ვიცი რომ ასეც მოხდება, უბრალოდ ისე შევეჩვიე...
- დამშვიდდი პატარავ, -საბამ თითები თმებში შეუცურა და ისე ნაზად დაუწყო ფერება რომ უნებურად მილულა თვალები ევამ, -ჯობია თუ ამ ყველაფერზე წინასწარ არ ვიფიქრებთ, თანაც არც ისე წყნარია ჩვენი ცხოვრება როგორც შენ ამბობ.
- რატომ რა მოხდა?
- შენ რომ სახლიდან გახვედი, ლაშა მოსულა და ნინი წაუყვანია.
- რაა, როგორ თუ წაიყვანა? სად წაიყვანა? თუ წაიყვანა ასე მშვიდად რატომ ვსხედვართ აქ? -საბამ ძლივს მოახერხა აღელვებული ევას დაწყნარება.
- ბედად კაკიმ დაინახა, უკან გაყვა, დაეწია და გოგო წამოიყვანა, ახლა სახლშია და კარგადაა ნუ გეშინია.
- მარტო არ უნდა დამეტოვებინა, ალბათ ბიჭებსაც და შენც როგორი უპასუხისმგებლო გგონივართ.
- კარგი რა, შენ რა შუაში ხარ? ბიჭებსაც ავუხსენი რომ შენი ბრალი არაფერია.
- აჰა, ესე იგი მაინც ასე იფიქრეს?
- სულელები არიან და იმიტომ, შენ მაგაზე ნუ იფიქრებ, სხვა საფიქრალიც ბევრი გვაქვს, მაგალითად თამაზი.
- როგორც ვხედავ ბატონი თამაზი ვერ ისვენებს, -ევამ მუშტები შეკრა და სიბრაზისგან ტუჩზე იკბინა.
- დამშვიდდი, ერთად მოვიფიქრებთ როგორ უნდა მოვაგვაროთ ეს საქმე.
- მე უკვე მოვიფიქრე, ასეთ არსებებს ადამიანური არ ესმით, სხვა ენაზე უნდა დაელაპარაკო, სიმონთან შეხვედრის ერთ-ერთი მიზეზი ისიც იყო რომ თამაზი სირაძის შესახებ რაღაც ინფორმაცია მჭირდებოდა, ახლა კი მე მივხედავ.
- ესე იგი ანგელოზო, სიმონი შენი ჩარლია? -გაეღიმა საბას.
- ჩარლი არა, უფრო ბოსლი.
- სიმონი თუ ბოსლია ჩარლი ვინ არის? -თითქოს ისე სასხვათაშორისოდ იკითხა.
- ჩარლის არ ვიცნობ მაგრამ ამ კვირის ბოლოს მექნება მისი გაცნობის ბედნიერება.
- ეს როგორ? რისი თქმა გინდა?
- ასე არ მინდოდა მეთქვა მაგრამ რაკი საუბარი დავიწყეთ გეტყვი, ამ კვირის ბოლოს ამერიკაში მივფრინავ, გამომიძახეს, მთლად ბოსის ბოსის ბოსს უნდა ჩემთან შეხვედრა, -საჩვენებელი თითი მაღლა შემართა ევამ და ნაძალადევად გაიღიმა, ქვემოდან შეჰყურებდა საბას და ცდილობდა მის სახეზე ამოეკითხა გრძნობები, დაჭიმული ყბები, მკაცრად მოკუმული ტუჩები და ჩამუქებული თვალები კარგს არაფერს ეუბნებოდა, ხედავდა როგორ ებრძოდა ბიჭი საკუთარ თავს და უკვირდა როგორ შეეძლო თავის შეკავება.
- იმედია სერიოზული არაფერია, როდის დაბრუნდები? -ძლივს ამოღერღა.
- არ ვიცი, როცა ამერიკაში მივდივარ, არასდროს არ ვიცი როდის დავბრუნდები? კარგი რა ნუ გაქვს ასეთი სახე ეს ყველაფერი არც მე არ მომწონს.
- მე ვცდილობ გავიგო ევა, ყველაფრის გაგებას ვცდილობ, უბრალოდ არ ვიცი სადამდე შევძლებ ისე მოვიქცე თითქოს არაფერი არ ხდება.
- მესმის, უბრალოდ ეს ყველაფერი ჩემთვისაც ახალია და მეც მიჭირს იმის გააზრება რაც ხდება, ამ ოთხ წელიწადში რაც აქ ვცხოვრობ რამდენჯერმე ვიყავი ამერიკაში და არასდროს მინატრია უკან დაბრუნება, არც აქედან წასვლისას დამწყვეტია გული, ახლა კი არ მინდა რომ წავიდე.
- მაშინ ნუ წახვალ, -დაუფიქრებლად წამოიძახა და უსიამოვნოდ შეჭმუხნა შუბლი როცა მიხვდა რომ ზედმეტი წამოსცდა, წამოდგა ევაც წამოაყენა და კიდევ ერთხელ, მაგრად ძალიან მაგრად ჩაიკრა გულში.
- შენ რა ჩემს გაჭ....ტას აპირებ? -ძლივს ამოილუღლუღა ევამ და ძლივს დააღწია თავი მის მკლავებს.
- წამოდი, შიგნით შევიდეთ თორემ გავიყინებით.
მისაღებში ელოდნენ ბიჭები, ევა შევიდა თუ არა მაშინვე ყველამ რაღაც საქმე იპოვა, თითქოს ცოტა ხნის წინ კარზე ყურმიდებულები არ ყოფილიყვნენ, ევამ დოინჯი შემოირტყა და მოჩვენებითი სერიოზულობით გადახედა იქაურობას.
- ნინი სად არის?
- თავის ოთახშია ძინავს, -რაღაცნაირად საცოდავად ამოიკნავლა კაკიმ და თავი დახარა.
- რაკი ნინისაც სძინავს და თქვენც ყველა აქ ხართ ბარემ ერთი საქმეც მოვაგვაროთ, -ძლივს შეიკავა ღიმილი როცა დაინახა როგორ წამოდგა კაკი და თავდახრილი მიუახლოვდა.
- ვიცი რაც უნდა თქვა და მაპატიე კარგი? მე...
- არავითარი პატიება, ეს გამორიცხულია.
- კარგი რა ევა, -ახლა გიგი წამოხტა, საბამ საკმარისად დაგვცოფა, შენც ნუღარ დაგვიმატებ რა, ბოლოსდაბოლოს მეგობრები ვართ.
- ყველაფერს თავისი საფასური აქვს, -გამოაცხადა და მხიარულად მომღიმარ საბას გაუსწორა თვალი.
- გვითხარი რა გინდა და ყველაფერს გავაკეთებთ, -სამივე ჯარისკაცივით გაეჭიმა წინ, ამჯერად სიცილი ვეღარ შეიკავა ევამ.
- მიდი კარადა გამოაღე და ის ორი ბოთლი ვისკი გამოიღე, მეორე თაროზე რომ დევს, მიუთითა ნიკუშას, შენ კარტოფილს შეწვავ, ახლა კაკის მისცა დავალება, შენ კი აგიდას გაშლი ახლა გიგის მიუბრუნდა,
- სულ ეს არის? -თვალებგაფართოებულები შესცქეროდნენ.
- ჰო, ეს არის თქვენი სასჯელი, ბევრს ვსვავთ და მერე ყველა აქ რჩებით, -ჯერ დამთავრებული არ ჰქონდა რომ სამივე ერთად ჩაეხუტა და ლამის დაახრჩვეს, საბა ბედნიერი შესცქეროდა ამ სცენას და ყველანაირად ცდილობდა მოსალოდნელ განშორებაზე არ ეფიქრა.
- მაგარი ვისკია ევა, -ნიკუშა აღფრთოვანებული შესცქეროდა მუცელგამობერილ ბოთლებს.
- ჰო, წესით კარგი უნდა იყოს სიმონმა მაჩუქა.
- რატომ გაჩუქა? -ყურთან ცხელი სუნთქვა იგრძნო და შემდეგ საბას მკლავები შემოეჭდო წელზე.
- ალბათ უბრალოდ უნდოდა ეჩუქებინა და იმიტომ.
- სერიოზულად, მართლა მაინტერესებს, რა ურთიერთობა გაქვთ?
- ჩემი მეგობარია, არა, მეგობარზე მეტია, როგორ გითხრა, სიმონი მთელი ჩემი ცხოვრებაა, ძალიან დიდი ხანია ვიცნობ.
- რამდენი წლისაა?
- ორმოცდარვის, თუმცა გაცილებით ახალგაზრდულად გამოიყურება.
- მიუხედავად ასაკში ამხელა სხვაობისა, მაინც მეგობრობთ?
- ჰო, აქ ცოტა რთულადაა საქმე...
- დარწმუნებული ვარ იცი რომ უყვარხარ.
- ვიცი, დიდი ხანია ვიცი... თუმცა მე ახლა შენთან ვარ და ეს ყველაფერზე მეტყველებს, ასე რომ მგონი ამ თემაზე სალაპარაკო აღარაფერი გვაქვს, რას იტყვი?
- მართალი ხარ, -საბა ევას ამჯერად წინიდან მოექცა, სახე ორივე ხელით დაუჭირა და ტუჩებზე დაეწაფა.
გვიანობამდე სვავდნენ, საუბრობდნენ, ხუმრობდნენ, ერთმანეთს სიყვარულს უხსნიდნენ, უყურებდა ევა ბიჭებს, სვავდა, საბას სიახლოვით ტკბებოდა და ამ იდილიის მიუხედავად მის ტვინში ახალი, არც თუ ისე სასიამოვნო მაგრამ აუცილებლად გასაკეთებელი გეგმა იწყებდა მომწიფებას.
- - - - - - - - - -
ღამის ოთხ საათზე წამოდგა საწოლიდან და ფეხაკრეფით მიუახლოვდა კარადას, საბას არც კი გაუგია ევას ადგომა, ღრმად ეძინა, საწოლს მიუახლოვდა ევა, დაიხარა და მთვარის შუქით განათებულ ნაკვთებს დააკვირდა, ღიმილი მოჰგვარა ბავშვურად გაბუშტულმა ტუჩებმა და გრძელმა წამწამებმა.
სწრაფად ჩაიცვა, შავი, ელასტიური, ვიწრო შარვალი, შავი მაღალყელიანი ზედა და ამავე ფერის ქურთუკი კაპიუშონით, დაბალძირიანი ბოტები ამოიცვა, პატარა ზურგჩანთა მოიგდო ზურგზე ად ფრთხილად გამოვიდა ოთახიდან, უხმაუროდ გავიდა ეზოში, ავტოსადგომიდან ავტომობილი გამოიყვანა და სწრაფად მოწყვიტა ადგილს, ყურადღება არ მიუქცევია უკან ადევნებული მანქანისთვის, ჩაიღიმა და გაზსს დააჭირა, ოციოდე წუთში მიაღწია ლოტკინისგან საკმაოდ მოშორებით მდებარე დასახლებამდე, უზარმაზარ ორსართულიან ვილას თვალი შეავლო და მოშორებით გაჩერდა.
- ჰმ, ესე იგი აქ ცხოვრობ ბატონო თამაზ? -ჩაილაპარაკა და ღიმილით გაუხახუნა ხელები ერთმანეთს,
-ჯანდაბა როგორ მომენატრა ეს ყველაფერი, ეს ადრენალინი... გართობის დროა ევა, -ზურგჩანთიდან იარაღი ამოიღო, ქამარში ჩაიდო, ზემოდან ქურთუკი ჩამოიფარა და ავტომობილიდან გადმოვიდა, საგულდაგულოდ ჩამოიფხატა კაპიუშონი, წინასწარ გათიშულ კამერებს ალმაცერად შეავლო თვალი, ფრთხილი ნაბიჯებით მიუახლოვდა ორმეტრიან, ქვისგან ნაშენებ ღობეს და მარტივად, ორიოდე მსუბუქი მოძრაობით გადახტა ნახევრად ჩაბნელებულ ბაღში...



№1 სტუმარი რეიესი

ესე უცაბედი შეწყვეტებით ინფაქტს დამმართებ. ვიტყვი რომ დაამთავრებს მერე წავიკითხავ თქო მარა ნერვები ვერ "მოვარჯულე". ყველა ისტორია ძალიან კარგია ????????????

 


№2 სტუმარი one

o la laa)))
raiyo exa es? mavne bavshvo❤️
dzalian kargia martla, veli shemdegs didj interesit))

 


№3 სტუმარი სტუმარი ნესტანი

მე ლოდინი ა მიყვარს ერთიანად წავიკითხე სუ ყველა თავი მაგრამ ეხლა რომ გამომელია რა ვქნა თან საინტერესო ადგილას დამთავრე რა გაძლებს ეხლა ამდენს მალე დადე საინტერესო და საოცარია ეს ნაწარმოები ველოდები ახალ თავს მადლობა წარმტებები????????????????????????????????♥️

 


ანუ ევა 36 წლის არის და 18-19 წლის გოგოს შეხედულება აქვს? 30 წელია ამ გოგოს ასე თავის ნებაზე დაათამაშებენ და ახლა დროა დაისვენოს. ვატყობ, ამერიკაში კარგი არაფერი მოხდება.
რატომ დაიბარეს ევა ამერიკაში? ან ეს თამაზი სირაძე ვინღაა? (ისე გვარი კი შეესაბამება :დ ) იმდენი კითხვა გამიჩინა ამ პატარა თავმა :) ველოდები შემდეგს❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent