შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

საზღაური ( 10 )


25-01-2022, 00:24
ავტორი ლილა ნესი
ნანახია 1 072

- აქ ცივა არ შემოხვალ? -საბას ხმამ გამოარკვია.
- ჰო, შემოვალ და შემდეგ გასასვლელი ვარ, ორი საათით უნდა გავიდე.
- შემომხედე ევა, თვალებში შემომხედე, არ გეკითხები ვინ იყო, არ გეკითხები რა უნდოდა, უბრალოდ მინდა იცოდე რომ ყოველთვის შენს გვერდით ვარ, ერთად ყველაფერს გავუმკლავდებით.
- არსებობს ისეთი რაღაცეები რასთან გამკლავებისთვის ბრძოლასაც აზრი არ აქვს, უბრალოდ უაზრობაა.
- რა ხდება ევა? არ მომწონს როგორც იქვცევი და როგორც მიყურებ, ასე მგონია რომ... არაა, ამაზე ფიქრიც კი არ მინდა, არ მინდა ვიფიქრო რომ ოდესმე შეძლებ მიმატოვო, ეს აზრადაც კი არ გაივლო.
არ იცოდა რა ეთქვა, უბრალოდ ჩაეხუტა და მის მკლავებში გაყუჩდა, ხვდებოდა რომ მისი გრძნობები და საქციელი მის კონტროლს აღარ ექვემდებარებოდა და ეს აშინებდა, მის გამო რომ საბას რამე მოსვლოდა ან მის მეგობრებს... თავიდანვე უნდა ეფიქრა იმაზე რომ ბედნიერება მისთვის ართუ ისე მარტივი იქნებოდა, თავი უკან გადაწია და აწყლიანებული თვალებით შეხედა.
- დღის შემდეგ რაც არ უნდა მოხდეს იცოდე რომ შენთან ერთად გატარებული დრო უბედნიერესი იყო ჩემთვის და ყოველთვის მემახსოვრება, მიყვარხარ... -იგრძნო როგორ დაიძაბა ბიჭი და გული აუჩქარდა, თუმცა არაფერი უთქვამს, უფრო მაგრად მიიკრა მკერდზე ევა და სახე მის თმებში ჩარგო, ღრმად შეისუნთქა საყვარელი ქალის სურნელი თითქოს ცდილობს სამუდამოდ დაიმახსოვროსო.
- - - - - - - -
- მიხარია რომ შეხვედრაზე უარი არ მითხარი და მოხვედი, -თემურმა ღიმილით მიუწია ევას მისთვის შეკვეთილი ყავა და ნამცხვარი, ევამ ყურადღებით შეათვალიერა პატარა, მყუდრო კაფე.
- რა მოხდა, აქაურობა არ მოგწონს?
- მომწონს უბრალოდ რატომღაც წარმოვიდგინე რომ სადღაც ძველ შენობაში, დაკითხვის ოთახის მსგავს ოთახში გვექნებოდა შეხვედრა, -საკუთარ სიტყვებზე თვითონვე გაეცინა და ყავა მოსვა.
- ასეთი რამ იფიქრე და მაინც მოხვედი?
- შენ საბას მამა ხარ და თანაც ბევრად უარეს ადგილებშიც ვყოფილვარ, ასე რომ... მითხარი რა საქმე გაქვს ჩემთან, გისმენ.
უყურებდა თემური მის წინ მჯდარ, მომღიმარ, შესახედავად თექვსმეტი-ჩვიდმეტი წლის ცეცხლისფერთმიან გოგონას, უყურებდა უზღვავი სევდით და დარდით სავსე თვალებში და ფიქრობდა რომ ცხოვრება ხანდახან მართლაც ძალიან უსამართლოა...
- ვწუხვარ იმის გამო რაც ახლა უნდა გითხრა ევა, მაგრამ მე პირველ რიგში მამა ვარ, მშობელი ვარ რომელსაც ერთადერთი შვილის მომავალი აინტერესებს, მინდა რომ ბედნიერი იყოს, მინდა რომ ოჯახი ჰყავდეს, ცოლი, შვილი...
- მისთვის ამ ყველაფრის მიცემა კი მე არ შემიძლია... -მის წინ მჯდარ კაცს თვალი აარიდა და კბილი კბილს დააჭირა რომ როგორმე თვალზე მომდგარი ცრემლი შეეკავებინა.
- ამ ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, შენთან ერთად ყოფნა მის და მისი ახლობლების და მეგობრების სიცოცხლესაც საფრთხეს შეუქმნის, შეიძლება შენს შესახებ ყველაფერი არ ვიცი მაგრამ იმაში დარწმუნებული ვარ რომ ასე ადვილად ვერ მოახერხებ ნორმალური ადამიანივით იცხოვრო...
- არასდროს არავის მიმართ მიგრძვნია ის რასაც საბას მიმართ ვგრძნობ, ადრე უბრალოდ ვარსებობდი, მერე კი... მერე ის გავიცანი და მივხვდი რომ თურმე ცხოვრება შეიძლება მშვენიერი იყოს, საბა იმდენად კარგია, იმდენად სასურველი, იმდენად მაცდური იყო ის ყველაფერი რასაც ის მთავაზობდა... სიყვარული, სითბო, სიმშვიდე, ოჯახური გარემო, რამდენიმე კვირაში მომცა ის რაც წლების განმავლობაში მაკლდა, ეს ყველაფერი იმდენად არარეალურად კარგი იყო, გადავწყვიტე თავი მომეტყუებინა და მერე თითქმის დავიჯერე რომ ამ ზღაპარს კარგი დასასრული ექნებოდა...
მაგრად შეკრული მუჭით მოიწმინდა ერთადერთი ცრემლი და თემურის თვალი გაუსწორა, არ გაჰკვირვებია როდესაც მის თვალებშიც დაინახა სისველე.
- არაფერზე იფიქროთ, ყველაფერს მოვაგვარებ, საბას ჩემს გამო არაფერი დაუშავდება.
- მიხარია რომ ერთმანეთს გავუგეთ ევა.
- ჰო ასეა, მე ყოველთვის ყველასი მესმის, ახლა კი იმ ერთადერთი მამაკაცის მიტოვება მიწევს, რომელმაც გამიგო და ისეთი მიმიღო როგორიც ვარ, თუმცა იქნებ ღირდეს კიდეც ამად, თუკი ჩემგან შორს ბედნიერი იქნება და თავს კარგად იგრძნობს... -ჩანთას ხელი დაავლო და წამოდგა, წამოდგომისას უცნაური სისუსტე იგრძნო ფეხებში და უხერხულად დაეყრდნო მაგიდას.
- კარგად ხარ? გინდა სახლამდე მიგიყვანო? -თემურიმ ხელი შეაშველა და გულწრფელად შეწუხებული ჩააჩერდა თვალებში.
- იყოს, მირჩევნია ფეხით გავიარო, ბევრ რამეზე უნდა ვიფიქრო, -ხელი ჩამოართვა, დაემშვიდობა და ნელი, არეული ნაბიჯით დატოვა იქაურობა.
- - - - - - - - -
დილით დაჟინებულმა მზერამ და სახეზე მსუბუქმა შეხებამ გააღვიძა, თვალები გაახილა და საბა დაინახა, იდაყვზე დაყრდნობილი, ზემოდან დასცქეროდა და ფრთხილად დაასრიალებდა თითებს მის სახეზე და მოშიშვლებულ გულმკერდზე, ერთი წამითაც კი არ აშორებდა თვალს.
- დილა მშვიდობის, -ევამ გაუღიმა და გაჩეჩილ თმაში შეუცურა თითები, -რა გჭირს? თვალები ჩაწითლებული გაქვს, ცუდად გეძინა?
- საერთოდ არ მძინებია.
- რატომ?
- ვერ დავიძინე, თვალი ვერ მოგაშორე, გიყურებდი როგორ გეძინა და ვფიქრობდი, ეს ბოლო რამდენიმე დღეა ისე იქცევი თითქოს მემშვიდობები, მე კი არაფრის გაკეთება არ შემიძლია...
გულში რაღაც ჩასწყდა ევას როცა საბას თვალებში დაბუდებული უზომო ტკივილი დაინახა, უნდოდა ეთქვა რომ ყველაფერი კარგად იქნებოდა, რომ არსად წავიდოდა და დიდხანს ბედნიერად იცხოვრებდნენ, ვერ თქვა... უნდოდა მაგრამ... ერთადერთი რაც გააკეთა ის იყო რომ ორივე ხელით მოეხვია კისერზე და ტუჩებზე დაეწაფა, მთელი გრძნობა, სურვილი, სიყვარული, ტკივილი და სასოწარკვეთა ჩადო ამ ერთ კოცნაში, ზედ მის ტუჩებთან დაიგმინა საბამ და მისი მაგრად დახუჭული თვალებიდან გამოღწეული ერთადერთი ცრემლი ნიკაპზე ჩამოეღვენთა ევას...
საძინებლის კარზე ბრახუნმა და შეძახილებმა ცოტათი განმუხტა ოთახში გამეფებული დაძაბული ატმოსფერო და წყვილი ერთმანეთს მოაშორა.
- ამდენხანს რას აკეთებთ მანდ, იცით რომელი საათია? -ნიკუშა ყვიროდა და თან კარზე აბრახუნებდა.
- გამოდით რა გეყოთ, დღეს ბევრი საქმე გვაქვს, -გიგის ხმა იცნო ევამ.
- ესენი ხომ არაფერს დაგაცლიან კაცს, -გაცოფებული წამოხტა საბა საწოლიდან.
- კარგი რა ნუ უბრაზდები, შეხედე რა დრო გასულა, უკვე პირველი საათია, -საათზე მიუთითა ევამ.
- მიდი გადაიცვი ეს და გავაღებ, - მაისური გადაუგდო საბამ და კარის გასაღებად წავიდა, ქარბორბალასავით შემოიჭრნენ ოთახში ბიჭები, უკან დარცხვენილი ნინიც მოყვებოდათ.
- ამდენ ხანს რას აკეთებდით ოთახში შეკეტილები? -გიგი ევას გვერდით წამოგორდა საწოლზე და საყვარლად აუხამხამა გრძელი წამწამები.
- შენი აზრით? -ევამ წარბი აზიდა და საგულდაგულოდ დალაგებული თმები აუჩეჩა.
- მაგას ყურადღებას ნუ მიაქცევ, -მეორე მხრიდან ნიკუშა მიუწვა და მხარზე თავი ჩამოადო, -იმაზე იფიქრე ამ საღამოს როგორ გავერთობით.
- რას გეგმავთ?
- ხვალ დილით ხომ მიფრინავ, ჰოდა დღეს საღამოს ყველა კლუბში მივდივართ, ისეთი გამომშვიდობება უნდა მოგიწყოთ რომ რაც შეიძლება მალე მოგინდეს უკან დაბრუნება.
- მიყვარხართ ბიჭებო, ვგიჟდები თქვენზე, -ევამ ხელები გაშალა რომ გიგი და ნიკუშა გულში ჩაეკრა, -თქვენ რაღას ელოდებით, არ ჩამეხუტებით? -უძრავად მდგარ მომღიმარ კაკის და ნინის მიმართა, ისინიც თითქოს ამას ელოდნენო პატარა ბავშვებივით ყიჟინით დაახტნენ ზედ დანარჩენებს და ნამდვილი ზედახორა გამართეს, საბა უხმოდ, ყურებამდე გაღიმებული უყურებდა ევას ბედნიერ სახეს და თვითონაც ბედნიერი იყო.
- გეყოფათ გადით ახლა, ჩავიცვამთ და ჩამოვალთ ჩვენც, -თითქმის ძალით გაყარა საბამ ბიჭები და ნინი საძინებლიდან, ევა მაშინვე წამოხტა და ჩაეხუტა.
- მადლობა, -ჩასჩურჩულა ათრთოლებული ხმით.
- მადლობას რისთვის მიხდი?
- იმისთვის რომ თუნდაც ცოტა ხნით თავი სრულფასოვან ადამიანად მაგრძნობინე, იმისთვის რომ ასეთი კარგი ხარ, იმისთვის რომ ასეთი კარგი მეგობრები გყავს, იმისთვის რომ მასწავლე რა არის ამ ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი, იმისთვის რომ შემიყვარდი...
- - - - - - - - -
- თავს უხერხულად ვგრძნობ, ისედაც უამრავი პრობლემა შეგიქმენით, სახლში შემიფარე, ახლა კი ჩემთვის ფულსაც ხარჯავ, რა საჭიროა ეს ყველაფერი, -უზარმაზარი სავაჭო ცენტრის წინ მხრებაწურული იდგა ნინი და აფორაჯებული ლოყებით შეჰყურებდა ევას.
- ჯობია თუ არ შემეწინააღმდეგები, მაინც ვერაფერს გახდები, -ევამ მუქარით დაუქნია თითი და რომ დაინახა როგორ შეკრთა, გულიანად გადაიკისკისა,
- კარგი რა ნუ ხარ ასეთი მშიშარა, ფულზე ნუ იფიქრებ, მხოლოდ იმაზე იფიქრე რომ საღამოს თვალისმომჭრელად უნდა გამოიყურებოდე, იცოდე კაკი უნდა გააგიჟო.
- ევა როგორ ფიქრობ, შეიძლება რომ მე და მას როდისმე... ხომ გესმის რისი თქმა მინდა... -ენა დაება და ისედაც აწითლებული ლოყები უარესად აუხურდა.
- მოგწონს არა?
- მომწონს, ძალიან მომწონს, მაგრამ ის მხოლოდ იმიტომ მირთავს ცოლად რომ დამეხმაროს.
- ვფიქრობ რომ მასაც მოსწონხარ, თანაც ძალიან.
- მართლა? -ევამ შეატყო რომ ნინი სადაცაა სიხარულისგან ხტუნვას დაიწყებდა, ხელი ჩაჰკიდა და თითქმის ძალით შეიყვანა სავაჭრო ცენტრში, დაახლოებით სამი საათის განმავლობაში დადიოდნენ მაღაზიებში, ნინისთვის უამრავი რამ იყიდა, თავისთვის კი მხოლოდ ერთი ფირუზისფერი კაბა და მისივე შესაფერისი ფეხსაცმელი.
- დავიღალე, სახლში ხომ არ წავიდეთ, თანაც ძალიან მომშივდა, -ბოლოს და ბოლოს ნინიმ ვეღარ გაუძლო და წუწუნი დაიწყო.
- მოდი აქვე ვჭამოთ და მერე სანამ სახლში მივალთ ერთ ადგილზე უნდა შევიაროთ.
- სად?
- იქ რომ მივალთ გაიგებ, ოღონდ შემპირდი რომ სანამ ამერიკაში არ გავემგზავრები მანამდე ბიჭებს არაფერს ეტყვი იმის შესახებ რასაც გავაკეთებთ.
- კარგი, გპირდები, -მაშინვე დაეთანხმა ნინი.
- ასე უბრალოდ დამთანხმდი?
- ჰო დარწმუნებული ვარ ცუდს არაფერს გააკეთებ, ასე რომ... აუ მოდი რა ეს ქათამი შევუკვეთოთ, -შემწვარ ფრთებზე მიუთითა და მსუნაგი ბავშვივით მოილოკა ტუჩები.
- - - - - - - - - -
აღფრთოვანებული უყურებდა საბა როგორ ჩამოდიოდა კიბეზე მოკლე ზურმუხტისფერ კაბაში გამოწყობილი ევა, მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი ეცვა, თმები თავისუფლად ჰქონდა ჩამოყრილი მოშიშვლებულ ზურგზე, მოკრძალებული დეკოლტე და შიშველი მკლავები ძალიან უხდებოდა, საერთოდ არ ჰქონდა მაკიაჟი მაგრამ უამისოდაც ქალღმერთს ჰგავდა, უმალ მიეახლა საბა ხელი გაუწოდა, მხარზე ჩამოყრილი თმა გადაუწია და მოშიშვლებულ ყელზე მიაკრო ცხელი ტუჩები, ევას სიამოვნებისგან გააჟრჟოლა... -ოჰო, -კაკის წამოძახილმა გამოიყვანა ეიფორიიდან, ენა ჩავარდნილი შესცქეროდა შავ, ტანზე მომდგარ კაბაში გამოწყობილ ნინის, ლამაზად დავარცხნილი თმა და მსუბუქი მაკიაჟი უხდებოდა და მართლაც ძალიან ლამაზი იყო.
- გამოფხიზლდი ძმაო, -იდაყვი წაკრა ნიკუშამ ერთ ადგილზე გაშეშებულ კაკის, კაკი გამოერკვა, ნინის ხელი გაუწოდა და ქურთუკის ჩაცმაში დაეხმარა.
- ძალიან ლამაზი ხარ, -უჩურჩულა სახლიდან გასვლისას და მისი აწითლებული ლოყების დანახვისას მხიარულად ჩაიღიმა.
- კარგი წყვილია არა? -მათ უკან მიმავალმა ევამ საბას გადაულაპარაკა.
- ჰო, შენი წყალობით, -საბამ ავტომობილის კარი გაუღო და ჩაჯდომაში დაეხმარა, ყველაფერი ძალიან კარგად იყო, ისე კარგად როგორც უნდა ყოფილიყო, თუმცა არც ევას და არც საბას უჩვეულო დაძაბულობა არ სტოვებდათ.
- მეჩვენება თუ ბართან სიმონი ზის, საბამ ევას ბართან ჩამომჯდარ მამაკაცზე მიუთითა, ევამ გაკვირვებულმა ასწია წარბები, მართლაც სიმონი იჯდა ბართან და საერთოდ არ აქცევდა ევას ყურადღებას, ისე იქცეოდა თითქოს იქ უბრალოდ გასართობად იყო მისული.
- მე წავალ, ვნახავ და დაველაპარაკები, -ევა წამოდგა.
- იქნებ დაუძახო და ჩვენთან ერთად გაერთოს
- ჯობია თუ ცალკე ვისაუბრებთ, მალე დავბრუნდები, -ლოყაზე ხმაურით აკოცა საბას და გრაციოზული მოძრაობით წავიდა ბარისკენ.
- აბა მეგობარო, არ მითხრა რომ აქ შემთხვევით ხარ, -მის გვერდით დაეყრდნო ბარს და მისი სასმლის ჭიქა ერთი ყლუპით გამოცალა.
- ბავშვივით ნუ იქცევი ევა, გეთქვა და შენთვისაც შევუკვეთავდი.
- არ მეტყვი აქ რატომ ხარ?
- უნდა დაგემშვიდობო.
- აქამდეც წავსულვარ ხოლმე, ხანდახან რამდენიმე კვირითაც მაგრამ ჩემთვის გაცილება არასდროს მოგიწყვია.
- ჰოო, თუ ასეა არ მეტყვი შენს თავს რატომ უწყობ გაცილებას? -მისკენ შებრუნდა, მისი ხელი ხელში მოიქცია და ნაძალადევი ღიმილით შეხედა თვალებში.
- მე უბრალოდ... მე უბრალოდ ვიფიქრე რომ...
- რომ შესაძლოა ამერიკიდან უკან ვეღარ დაბრუნებულიყავი.
- ასეა სიმონ, მე აღარ მინდა უკან დაბრუნება და კიდეც რომ მინდოდეს ვფიქრობ რომ ამის უფლებას უკვე აღარ მომცემენ.
- მის გამო არა? საბას გამო, იმის გამო რომ ის მშვიდად და უსაფრთხოდ იყოს, ბედნიერებისთვის ბრძოლაზე უარს ამბობ...
- ვინ ვინ და შენ ნამდვილად იცი სიმონ რომ ასეთ უთანასწორო ბრძოლას აზრი არ აქვს, ჩემი თავი არ მაინტერესებს, მათ რომ რამე დაუშავონ... -მაგიდისკენ გაიხედა, სვავდნენ, იცინოდნენ, ბედნიერებას ასხივებდნენ,
- ხედავ როგორი ბედნიერები არიან? მე რომ რომელიმეს თვალებში ამ ბედნიერების გაქრობის მიზეზი გავხდე საკუთარ თავს ვერასოდეს ვაპატიებ.
- საბაზე არ ფიქრობ? უშენოდ ბედნიერი იქნება?
- მან იცის სიმონ, ყველაფერი იცის, იცის რომ სამუდამოდ ერთად ვერ ვიქნებით, დრო გავა და დამივიწყებს აუცილებლად დამივიწყებს.
- თვითონ თუ გჯერა იმის რასაც ამბობ?
- მინდა რომ მჯეროდეს, -კიდევ ერთხელ წაეტანა სიმონის ჭიქას და ისევ ბოლომდე დაცალა.
- მართალი იყავი ევა.
- რა? რას გულისხმობ?
- ამერიკიდან უკან ვეღარ დაბრუნდები, ყველაფერი გავარკვიე და მინდა საბოლოო დახმარება გაგიწიო.
ცუდად ენიშნა ევას ‘’საბოლოო დახმარება’’ ყურადღებით დააკვირდა სიმონს, დაღლილი სახე ჰქონდა, ყველასგან და ყველაფრისგან დაღლილი და ჩამქრალი თვალებიც მხოლოდ მაშინ უკიაფებდა როცა ევას უყურებდა.
- რისი თქმა გინდა? -უნებურად აკანკალებული ხმით ჰკითხა.
- სხვაგან გადავყავარ, შენგან რაც შეიძლება შორს, ჩემი გავლენა შენზე, უარყოფითად შეაფასეს, შენ კი ახალ პროგრამაში გიპირებენ ჩართვას, შენი მეხსიერების გასუფთავებას მოახდენენ, რათა ისევ ისეთი სრულყოფილი მებრძოლი გახდე მანამდე რომ იყავი სანამ...
- სანამ შემიყვარდებოდა, -ევამ თვითონ დაასრულა სიმონის სიტყვები და საბას გახედა, მის საპასუხო მზერას შეეფეთა და გული დაეფლითა იმის წარმოდგენაზეც რომ აღარ ემახსოვრებოდა, მისი ღიმილი, სითბო, ის ყველაფერი რაც ასეთი ღირებული გახდა მისთვის.
- მისი დავიწყება არ მინდა სიმონ, -დაიჩურჩულა და ცრემლი აცახცახებული თითებით მოიწმინდა.
- ვიცი და ყველაფერს გავაკეთებ იმისთვის რომ ეს არ მოხდეს, უკვე კარგა ხანია ამას ვგეგმავ, ახლა მითითებებს მოგცემ, რომელთაც ზუსტად შეასრულებ, აქედან ჩვეულებრივად წახვალ, მშვიდად, წყნარად ჩახვალ ამერიკაში, აეროპორტში დაგხვდებიან და სასტუმრომდე მიგაცილებენ, იმ ღამით იქ დარჩები, დილით მოგაკითხავენ რომ ხელმძღვანელობასთან შესახვედრად წაგიყვანონ...
- ჩარლისთან შესახვედრად წამიყვანენ? -უნებურად გაეღიმა.
- ჩარლი ვინ არის?
- არავინ უბრალოდ ვიხუმრე, გააგრძელე.
- ხუმრობის დრო არ გვაქვს ევა, ყველაფერი კარგად დაიმახსოვრე რასაც გეტყვი, სასტუმროში დაგხვდება ადამიანი ვინც დაგეხმარება და სანამ დილით შენს წასაყვანად მოვლენ, შენ უკვე იქ აღარ იქნები.
- იქ ვინ დამხვდება?
- ეგ რომ გითხრა არამგონია ჩემს გეგმას დათანხმდე ასე რომ ჯობია თუ არ გეტყვი, მთავარია რომ მენდო, მითხარი ხომ მენდობი?
- გენდობი, მაგრამ დარწმუნებული ხარ რომ ყველაფერი გამოვა?
- დარწმუნებული ვარ, ისე გაქრები რომ ვერავინ შეძლებს შენს პოვნას თუ რათქმაუნდა თვითონ არ გენდომება.
- და შენ?
- რა მე?
- რომ გაიგონ რომ ეს ყველაფერი შენ დაგეგმე სიცოცხლის ფასად დაგიჯდება.
- უშენოდ ჩემს სიცოცხლეს ფასი არ აქვს ევა, ამის შემდეგ რაც არ უნდა მოხდეს არ მაინტერესებს.
- რატომ არასდროს არ გითქვამს ჩემთვის შენი გრძნობების შესახებ?
- იმიტომ რომ არ ვიცი რას გრძნობ შენს მიმართ, არ გჯერა? -ევას გაკვირვებული სახის დანახვისას ხელები გაშალა და მხრები აიჩეჩა.
- სადღაც შუაში ვარ გაჩხირული და ეს მკლავს ევა, ახლა ისეთი ლამაზი ხარ... წეღან როცა ბარს მოუახლოვდი თავი ძლივს შევიკავე რომ შენთვის არ მეკოცნა, კინაღამ გავგიჟდი ისე მომინდა შენი ჩახუტება, მოფერება, კოცნა, შენი სხეულის შეგრძნება, მაგრამ შემდეგ თვალწინ ის პატარა ბავშვი დამიდგა, შიშისგან აცახცახებულს და აუტანელი წვრთნებისგან სხეულდალურჯებულს მთელი ღამეები ჩემზე მოკრულს რომ ეძინა ხოლმე და ჩემი თავი შემზიზღდა, ხანდახან როცა ასეთ რამეებზე ვფიქრობ მგონია რომ ვგიჟდები...
ევამ ვეღარ გაუძლო, ჩაეხუტა და თავი მხარზე დაადო, მთელი მისი ცხოვრება იყო სიმონი.
- ჩემი საოცრება ხარ სიმონ, ყველაფერს შენ უნდა გიმადლოდე რაც მაქვს, მადლობა რომ ყოველთვის ჩემს გვერდით იყავი, მიცავდი და გიყვარდი, მადლობა.
თმაზე მსუბუქი შეხება იგრძნო ევამ, თავზე ხელი გადაუსვა, მოშორდა, ერთხანს ღიმილით შესცქეროდა თვალებში, მერე შებრუნდა და წელშიგამართული, ფართო ნაბიჯებით, უკანმოუხედავად გავიდა კლუბიდან, არ ახსოვს ევას რამდენი ხანი იდგა გაშეშებული და ერთ წერტილს უყურებდა, ნაცნობი თბილი ხელები იგრძნო წელზე, შებრუნდა, ჩაეხუტა, სახე მის მკერში ჩარგო და პატარა ბავშვივით ატირდა.
- წავიდა საბა, სიმონი წავიდა, დამტოვა გესმის? ვეღარასოდეს ვნახავ, -საბას არაფერი უთქვამს, უხმოდ ამშვიდებდა, ეფერებოდა და მასთან ერთად ირწეოდა ერთ ადგილზე, გვიან ღამით დაბრუნდნენ სახლში, ევა ყველას შეუთანხმდა რომ აეროპორტში არ გააცილებდნენ, სათითაოდ დაემშვიდობა ბიჭებს და ნინის სანამ საძინებლებში განაწილდებოდნენ, მერე უხმოდ შეუდგა ბარგის ჩალაგებას, ერთი პატარა ზურგჩანთა ძლივს გაავსო და დაღლილი გულაღმა გადავარდა საწოლზე,
- მხოლოდ ეს არის? -საბა გაკვირვებული უყურებდა ზურგჩანთას.
- იმ გოგონებს არ ვგავარ რომლებიც რამდენიმე სავსე ჩემოდნით მიდიან ხოლმე დასასვენებლად.
- შენ არავის არ გავხარ ევა, -საბა წამებში მოექცა ზემოდან საყვარელ გოგონას და ათრთოლებულ ვარდისფერ ბაგეებს დაეწაფა.
- - - - - - - -
- უნდა მოვიფიქროთ როგორ მოვიქცეთ, -ყველა ევას სახლის მისაღებში იყო შეკრებილი და ერთ საკითხს განიხილავდნენ.
- ჰოდა იმის თქმა მინდოდა რომ მართალია ევას შენს აქ დარჩენაზე პრობლემა არ აქვს, მაგრამ ხომ არ ჯობია რომ ჩემს ბინაში გადმოხვიდე საცხოვრებლად, ისედაც მალე ვქორწინდებით, რას იტყვი? -კაკი მოლოდინით სავსე თვალებით შეაჩერდა ნინის.
- რაღაც უნდა გითხრათ ბიჭებო, უფრო სწორად უნდა გაჩვენოთ, -ნინი წამოდგა, იქვე ტელევიზორის წინ დაყრილი საბუთები აიღო და ბიჭებს დაუდო წინ.
- ეს რა საბუთებია? -საბამ თვალი გადაავლო და გაოცებულმა შეხედა ნინის, -ევამ სახლი შენ გადმოგიფორმა?
- წასვლის წინა დღეს გააკეთა, პირობა ჩამომართვა რომ არ გეტყოდით მანამ სანამ ამერიკაში არ გაფრინდებოდა.
- ერთი წუთით გავალ, უნდა ვუპასუხო, -გიგიმ ტელეფონზე ანიშნა ბიჭებს და მისაღებიდან გავიდა, ორი წუთიც არ გასულა რომ გახარებული, ყვირილით შემოვარდა უკან.
- ვიღაცამ ჩვენი კომპანიის მთელი ვალი გადაიხადა, წარმოგიდგენიათ? გადავრჩით, ახლა ჩვეულებრივად გავაგრძელებთ მუშაობას.
არაფერი უთქვამს საბას, გაეღიმა, ქურთუკს ხელი დაავლო და გარეთ გავარდა, გული საოცარი სისწრაფით უცემდა, მთელი სხეული ეწვოდა, არ ახსოვდა როგორ ჩაჯდა ავტომობილში, როგორ მართავდა დანისლული თვალებით და როგორ აღმოჩნდა იმ ფერდობზე სადაც სულ რაღაც ორიოდე დღის წინ მან და ევამ არაჩვეულებრივი ღამე გაატარეს, გადმოვიდა, ერთხანს უხმოდ უყურებდა მის ფერხთით გართხმულ თბილისს, მერე მუხლებზე დაეცა და ცხოვრებაში პირველად ხმამაღლა ატირდა...



№1 სტუმარი one

kargi raa))) ras gviketeb)))
mavne bavshvi khar ❤️
rogor dagvichagre chveni bichi)) shemebbrala))
imedi maqvs eva tavs daaghwevs sirtuleebs))
moutmenlad veli shemdeg tavs, kargi khar)

 


არადა მეგონა თემური არ ჩაერეოდა შვილის საქმეში :( პრინციპში ვერც გაამტყუნებ ერთადერთი შვილია და ბუნებრივია, რომ ზრუნავს, თან იცის ევას საქმიანობის შესახებ და ცდილობს შვილი დაიცვას, მაგრამ მაინც ვერ შევეგუე. ისე დადებითად გამოჩნდა წინა თავებში თემური არ მეგონა თუ ჩაერეოდა საბას საქმეში :(
ევა შემეცოდა, ამდენი ტანჯვის შემდეგ ძლივს ბედნიერებას ეღირსა და არ შეარგეს :( ზუსტად ვიცი ბიჭებიც ძალიან მოიწყენენ ევას გარეშე :(

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent