შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

საზღაური ( 11 ) დასასრული


26-01-2022, 00:25
ავტორი ლილა ნესი
ნანახია 10 395

დაპირებისამებრ დახვდა აეროპორტში შავი, დაბურულმინებიანი ავტომობილი, მკაცრსახიანმა, შარვალკოსტუმში გამოწყობილმა მამაკაცმა კარი გაუღო, თავი თავაზიანად დაუკრა და ევას კეთილგანწყობილი ღიმილი არც შეუმჩნევია, ნებივრად გაშალა გრძელი ფეხები ევამ, საზურგეს მიეყრდნო და თვალები დახუჭა, სანამ სასტუმრომდე მივიდოდნენ თვლემდა, ნომრამდე მიაცილეს და დაუბარეს რომ ხვალ დილის ცხრა საათზე მიაკითხავდნენ და მზად ყოფილიყო, ზურგსუკან კარი მიიხურა თუ არა ზუგჩანთა იქვე მიაგდო, ფეხზე გაიძრო და გულაღმა გადავარდა ფუმფულა საწოლზე.
- სიმონი მართალი იყო, შეცვლილხარ ევა, ადრე უფრო ფრთხილი იყავი ხოლმე, -ნაცნობი ხმის გაგონებისას საწოლიდან წამოხტა და გაოცებისგან გაფართოებული თვალებით მიაჩერდა ოთახის კუთხეში მდგარ ფუმფულა სავარძელში მშვიდად მჯდარ, თერთმიან სამოცდაათიოდე წლის ქალს.
- ექიმო რობერტს? -არ სჯეროდა რომ მისი ყველაზე საშინელი მოგონებების ავტორი, მისი პირადი ჯალათი, ახლა პირდაპირ მის წინ იჯდა.
- ჰო, ეს მე ვარ ევა, ექიმი რობერტსი, არ მელოდი?
- სიმართლე რომ გითხრათ არა, აქ რას აკეთებთ?
- რატომღაც ვიფიქრე რომ ჩემს დანახვაზე სხვანაირი რეაქცია გექნებოდა, მეგონა ჩემს მოკვლას ეცდებოდი, მაგრამ შენ ისე შემხვდი როგორც ძველ ნაცნობს, მაკვირვებ ევა.
- თქვენი მოკვლა რატომ უნდა მინდოდეს?
- იმ ყველაფრის გამო რასაც გიკეთებდი, ვიცი რომ ყველაფერს გრძნობდი, -ევას შეჭმუხნული წარბების დანახვისას უცნაურად გაეღიმა, -სიმონს არაფერი უთქვამს, თავიდანვე ყველაფერი ვიცოდი, ვიცოდი რომ იმ დროს როცა სხეული პარალიზებული გქონდა ტკივილს გრძნობდი...
- და მაინც აგრძელებდით იმ საშინელებების გაკეთებას? -ელვისსისწრაფით წამოიჭრა ფეხზე, ქალს ხელი ჩაავლო, ჰაერში აწია და მთელი ძალით მიანარცხა კედელზე, ერთხანს უყურებდა დანაოჭებულ სახეში და უცნაური ჟინით ანთებულ თვალებში რომლებშიც არანაირი სიბრალული ან სინანული არ ჩანდა, მერე მწარედ გაეღიმა, ხელი უშვა და ზურგი შეაქცია.
- ახლა რა აზრი აქვს ამ ყველაფერს?
- აზრი? მაგალითად შურისძიება, ახლა შენს წინ ვარ, შეგიძლია რაც გინდა ის მიქნა, შეგიძლია ისე მომექცე როგორც მე გექცეოდი...
- ჰმ, ასეც რომ მოვიქცე არამგონია ის იგრძნოთ რასაც მე მაშინ ვგრძნობდი, დაჯექით ექიმო, -სავარძელზე მიუთითა და თვითონაც მის პირდაპირ ჩამოჯდა.
- თქვენთვის არაფრის დაშავებას არ ვაპირებ, ჯობია მითხრათ აქ რისთვის ხართ.
ისევ ჩაეშვა სავარძელში ექიმი რობერტსი, მოჭმუჭნული პერანგი და პიჯაკი გაისწორა, შუბლზე ჩამოშლილი თეთრი თმა უკან გადაიყარა და სასაუბროდ მოემზადა.
- სიმონი ალბათ გეტყოდა რომ შეთანხმება გვაქვს.
- მითხრა რომ აქ ვიღაც დამხვდებოდა ვინც დამეხმარებოდა, მაგრამ თქვენ ნამდვილად არ გელოდით.
- თავიდანვე რომ ეთქვა შეიძლებოდა არ დათანხმებულიყავი.
- ჰო ნამდვილად ასე იქნებოდა, სიმონი კარგად მიცნობს, უბრალოდ ვერ ვხვდები თქვენ რატომ გადაწყვიტეთ ჩემი დახმარება?
- ყველაფერს თავიდან ბოლომდე მოგიყვები ევა, შენი და ჩემი ისტორია მაშინ დაიწყო როცა შენი შექმნა გადავწყვიტე.
- ვერ მივხვდი? რას ნიშნავს ჩემი შექმნა გადაწყვიტეთ?
- შენ ჩვეულებრივი ბავშვი არ ხარ ევა, მშობლები არასდროს გყოლია, ლაბორატორიაში დაიბადე.
- როგორ თუ მშობლები არ მყოლია? კი მაგრამ როგორ? მე მახსოვს ჩემი მშობლები, -გულზე ხელი მიიჭირა რომ აჩქარებული გულისცემა დაემშვიდებინა და თვალები დახუჭა, წამიერად გაიელვა მოგონებებმა, ნაყინით დასვრილი მამა და მომღიმარი დედა, სათამაშოებით სავსე საძინებელი ოთახი, საღამოობით პოპკორნი მულტფილმები და ორი თბილი საყვარელი სხეული...
- ისინი ჩვენი აგენტები იყვნენ, უბრალოდ თავიდანვე უცნაურად იღბლიანი იყავი, მაინცდამაინც იმ აგენტებს მიგაბარეს რომლებმაც საკუთარი შვილივით გაგზარდეს იმის მაგივრად რომ შენგან თავიდანვე ჩამოეყალიბებინათ ისეთი არსება რომელსაც გრძნობები არ ექნებოდა, როცა ისინი ერთ-ერთი ოპერაციის დროს დაიღუპნენ და სიმონს შეხვდი, მეორედ მაშინ გაგიმართლა, სიმონმა შეუძლებელი შეძლო, ყველაფერს აკეთებდა იმისთვის რომ ბოლომდე შენს გვერდით ყოფილიყო...
- ესე იგი მშობლები არ მყოლია, არავინ არ მყოლია, არც ნინო...
- არც ის იყო შენთან არაფერ კავშირში, და არასდროს გყოლია ევა, ყოველთვის მარტო იყავი.
- ხვდებით ახლა რა გააკეთეთ? ის პატარა ილუზიაც წამართვით რის გამოც მიმაჩნდა რომ მეც მაქვს შანსი ჩვეულებრივი ადამიანური ცხოვრებით ვიცხოვრო, -მის ხმაში იმხელა ტკივილი და სასოწარკვეთილება ისმოდა რომ წამით შეეცოდა ექიმ რობერტს თუმცა მაშინვე გაახსენდა საკუთარი მიზნები.
- არ აქვს მნიშვნელობა როგორ და სად დაიბადე, შენ ჩვეულებრივ ადამიანებზე უფრო მეტად ადამიანური ხარ და ამ ყველაფრის შემდეგ წყნარ და მშვიდ ცხოვრებას ნამდვილად იმსახურებ, მე შემიძლია ეს ყველაფერი მოგცე.
- რატომ აკეთებთ ამას?
- არ გეგონოს რომ სინანულის ან იმის გამო ვაკეთებ რომ უცაბედად სიკეთის გაკეთება მომინდა, მე ჩემი მიზეზები მაქვს, მათ მე ცხოვრება დამინგრიეს, ყველაზე ძვირფასი წამართვეს რაც გამაჩნდა, ახლა კი მე წავართმევ შენს თავს, ვერც კი წარმოიდგენ შენი გაუჩინარების შემდეგ რა მოხდება, წინასწარ მსიამოვნებს მათი გამწარებული სახეების წარმოდგენა, მიდი მაისური გაიხადე, თმა აიწიე და დავიწყოთ, -ევას გაოცებული სახის დანახვისას სახეზე სიმკაცრის ნიღაბი გადაიკრა.
- ახლა არ მითხრა რომ თანახმა არ ხარ და გირჩევნია მათ სამართავ თოჯინად დარჩე.
- თანახმა ვარ, უბრალოდ მითხარით რა უნდა კავაკეთო?
- რატომ მენდობი ევა?
- შენ არა, სიმონს ვენდობი, შენში დარწმუნებული რომ არ ყოფილიყო, არაფერს გააკეთებდა, მოდი დროს ნუღარ დავკარგავთ, მაისური გაიძრო და თმა კოსად შეიკრა.
- ბიუსტჰალტერიც გაიხადე, -უბრძანა ექიმმა და იქვე კედელთან მიდებული ჩანთა გახსნა, ჩანთიდან ლითონის ვერცხლისფერი ქეისი ამოიღო.
- აქ ყველაფერი მაქვს რაც შეიძლება დაგვჭირდეს, იმედია გაუძლებ, სამი გადამცემი უნდა ამოგიღო სხეულიდან.
- დაიწყეთ ექიმო, -ევას ბევრი არ უყოყმანია და როცა სკალპელის პირველი შეხება იგრძნო კისრის მიდამოებში, კბილი კბილს დააჭირა.
- ზუსტად ორი საათი გაქვს რომ აქედან გახვიდე და აქაურობას მოშორდე, -ექიმმა ჩანთა მიაწოდა, -აქ პასპორტი, საბანკო ბარათები და იმდენი ფულია რომ ძალიან დიდხანს უზრუნველად იცხოვრებ, შენს ანგარიშებზეც საკმაო თანხა დევს, უბრალოდ ისე მოიქეცი რომ ზედმეტად თვალში არავის შეეჩხირო და ყველაფერი კარგად იქნება.
ევამ ზურგჩანთა მხარზე მოიგდო და სარკეში დაკვირვებით შეათვალიერა საკუთარი თავი, უხდებოდა მოკლე შავი თმა და ლინზების მეშვეობით გაყავისფრებული თვალები, იქვე კედელზე მიყრდნობილ, გულზეხელებდაკრეფილ ექიმს თავი დაუკრა და უხმაუროდ გასხლტა ოთახიდან.

- - - - - - - -

დილიდანვე სასიამოვნოდ თბილოდა ბათუმში, მაისის ბოლო იდგა და უკვე დამსვენებლებით იყო სავსე ქალაქი, სანაპიროზე ჩარიგებულ კაფეებში ძნელად თუ იპოვიდი ადგილს, ნელი ნაბიჯით მიუყვებოდა ევა წითლად მოკირწყლულ გზას, წელამდე ჩამოშლილ ცეცხლისფერ თმას სუსტი ნიავი უფრიალებდა, ნახევრადგამჭვირვალე მოკლე თეთრი სარაფნიდან მადისაღმძვრელად მოუჩანდა გრძელი ფეხები, დილიდან უმიზნოდ დახეტიალობდა ქალაქში, ექვსზე გაეღვიძა, სასტუმროს ნომერში ვეღარ გაძლო, იმდენი იარა ფეხით რომ საშინლად დაიღალა, დაბალძირიანი სპორტული ფეხსაცმელი გაიძრო და ახლა ბულვარზე ფეხშიშველი აგრძელებდა სიარულს, დაჟინებული მზერა არ შეუმჩნევია, მხოლოდ მაშინ მოვიდა გონს როცა უზარმაზარი სხეული ჩაეხუტა, დიდმა ძლიერმა მკლავებმა მიწას მოსწყვიტა, ჰაერში აიტაცა და ადგილზე დააბზრიალა.
- ევა ნუთუ ეს შენ ხარ, არ მჯერა რომ გხედავ, ამდენი ხნის მერე...
ევა სუნთქვა შეკრული და ცრემლმორეული უხმოდ უყურებდა მომღიმარ ნიკუშას, თითქოს არაფერი შეცლილიყოს წლების მიუხედავად მაინც ისეთი იყო, ისევ ისეთი გულწრფელი ღიმილი ჰქონდა, უნებურად შეკრთა და უკან დაიხია.
- არც კი გაბედო, -ნიკუშამ ხელი სტაცა და მაგრად მოუჭირა მაჯაზე, -როგორ ფიქრობ ახლა უფლებას მოგცემ რომ გაიქცე და ისე მიგვატოვო როგორც მაშინ? უნდა წამომწყვე, ბიჭებიც აქ არიან და შენი ნახვა გაუხარდებათ.
- ისიც აქ არის? -ჩაწყვეტილი ხმით იკითხა ევამ.
- ბათუმშია მაგრამ ახლა ჩვენთან ერთად არ არის, წამოდი გთხოვ, -პასუხს აღარ დაუცადა წავიდა და ასე პატარა ბავშვივით ხელჩაკიდებული გაიყოლა ევა, ასიოდე მეტრის მოშორებით მდებარე კაფეში ისხდნენ გიგი და კაკი, მათ დანახვაზე ჯერ გაშრნენ, გაშეშდნენ, მერე ორივე ერთად წამოხტა და ევას ჩაეხუტნენ, რამდენიმე წამს სუნთქვაც კი ვერ შეძლო ევამ, ეხუტებოდნენ, ეფერებოდნენ, ჯერ კიდევ არ სჯეროდათ რომ ახლა მათ წინ ნამდვილად ევა იყო.
- დიდი დრო გავიდა არა? კაკიმ თავის შევერცხლილ თმაზე და ნიკუშას შემელოტებულ საფეთქლებზე ანიშნა ღიმილით, -თუმცა შენთვის აშკარად არაფერი შეცვლილა, ზუსტად ისეთი ხარ როგორიც ოცი წლის წინ იყავი.
- ნამდვილი სასწაულია, ყველაფერი ისე დამიდგა თვალწინ თითქოს გუშინ ყოფილიყოს, -გიგიმ ხმაურით მოსვა ლუდი და ღიმილით შეხედა ევას.
- არ გვკითხავ საბა როგორ არის? თუმცა ალბათ ისედაც იცი, ყოველთვის ვგრძნობდით შენს სიახლოვეს, არ გეგონოს რომ ვერ ვხვდებოდით ყოველთვის როგორ გვეხმარებოდი და გვიცავდი, -ნიკუშამ მხარზე მოხვია ხელი და მკერდზე მიიკრა, -იცი რომ საბა ყოველთვის გელოდა, შენი ნახვის იმედი არასოდეს დაუკარგავს... შვილი ჰყავს თუმცა არ დაქორწინებულა, ახლაც მარტოა, ყოველთვის მარტოა, ყოველთვის...
ნიკუშას მკლავებისგან თავი ძლივს გაინთავისუფლა და ცრემლები რომ დაემალა აქაფებულ ტალღებს გაუშტერა თვალი.
- სალამი ბიძებო, ბოდიში რომ ასე შემოგეჭერით მაგრამ გეგმები ჩამეშალა და დღეს მთელი დღე თქვენთან ერთად ვარ, -ამ საოცრად ნაცნობი ხმის პატრონმა ევას გვერდით ხმაურით გამოწია სკამი, დაჯდა და როცა მხოლოდ საბასთვის დამახასიათებელი სურნელიც იგრძნო ევამ, შეაჟრჟოლა და კბილს კბილი დააჭირა რომ ფეხზე არ წამომხტარიყო, ბიჭები აღელვებულები უყურებდნენ ევას...
- ამ გოგონას არ გამაცნობთ? -აშკარა ინტერესით იკითხა, ნელ-ნელა შებრუნდა ევა მისკენ და როცა ზუსტად საბასნაირ მწვანე თვალებს შეეჩეხა, ვეღარ გაუძლო, სახე ხელებში ჩარგო და ატირდა, გამხდარი მხრები უცახცახებდა, ცრემლები ნელ-ნელა წვეთ-წვეთობით იღვენთებოდა ძირს, გამშრალი, გაშეშებული, თვალცრემლიანი ბიჭები ვერ ხვდებოდნენ რა უნდა გაეკეთებინათ.
- რა ხდება, რა გჭირთ? კარგად ხართ? -მხარზე მსუბუქი შეხება იგრძნო ევამ, სახიდან ხელები მოიშორა, ღრმად ამოისუნთქა და კიდევ ერთხელ შეხედა ბიჭს, თვრამეტიოდე წლის ლამაზი მწვანეთვალება ბიჭი იყო და საოცრად გავდა საბას.
- ვერ ვხვდები რა მოხდა, სანამ მოვიდოდი ყველანი ჩვეულებრივად საუბრობდით, ჩემს გამო ხართ ასე?
- შენ არაფერ შუაში ხარ, -ევამ ფრთხილად გადაუსვა თმაზე ხელი, ლოყაზე მოეფერა და მისი გაოცებული თვალების დანახვისას გაეღიმა.
- ძალიან ჰგავხარ მამაშენს.
- ჰო, ყველა ამბობს რომ ძალიან მგავს, -ზურგს უკან მოესმა და ტუჩზე ისე ძლიერად იკბინა რომ პირში სისხლი გემო იგრძნო, ფრთხილად წამოდგა და შებრუნდა, ის იყო, მის წინ იდგა, ისეთი იყო როგორიც ახსოვდა, ახლა ოდნავ შეჭაღარავებული თმით, უფრო დაკაცებული და სიმპათიური, ისე უღიმოდა თითქოს მათ შორის განშორების ოცი წელი არ არსებულიყო, სიყვარულით და მონატრებით სავსე მწვანე თვალები უციმციმებდა, თვალს არ აშორებდა, თითქოს პირველ ნაბიჯს მისგან ელისო, მერე ვეღარ მოითმინა, მოეხვია, გულზე მიიკრა და მწყურვალივით დაეწაფა მონატრებულ ბაგეებზე...
იმ წუთას ყველა ტკივილი გაქრა რაც ევას ამ განშორებამ მიაყენა, იმ წუთას საბას გარდა არავინ და არაფერი არ არსებობდა მისთვის, აღარაფერი არსებობდა რაც მასთან ყოფნაში ხელს შეუშლიდა, აღარც დრო, აღარც მანძილი და არც ადამიანები, ის ოცი წელი, საზღაური რაც იმისთვის გაიღო რომ მისი საყვარელი ადამიანები უსაფრთხოდ ყოფილიყვნენ ნამდვილად ღირდა თუნდაც ამ ერთი შეხვედრისთვის.
თვალებგაფართოებული უყურებდა ბიჭი ერთმანეთზე მიკრულ წყვილს რომლებიც ნელი ნაბიჯით მისეირნობდნენ ბულვარში და ერთმანეთს სიყვარულით სავსე მზერას არ აცილებდნენ.
- აქ რა ჯანდაბა ხდება ვინმე ამიხსნის? ის გოგო... ის გოგო სულ რაღაც ჩვიდმეტი წლის თუ იქნება, დაინახეთ როგორ კოცნიდნენ ერთმანეთს? როდის აქეთია მამა პატარა გოგონებს დასდევს, ამოიღეთ ხმა ბოლოს და ბოლოს.
- დამშვიდდი ალექს და დაჯექი, ნიკუშამ ძალით დასვა მაგიდასთან გაცოფებული ბიჭი, -ყველაფერი ისე არ არის როგორც შენ გგონია, ევა და საბა დიდი ხნის წინ შეხვდნენ ერთმანეთს, მაშინ როცა შენ დაბადებულიც კი არ იყავი, შეხვდნენ და...
- ერთმანეთი შეუყვარდათ, -დააბოლოვა გიგიმ სევდიანი ღიმილით.
- ანუ რა გამოდის, რამდენი წლის არის?
- იმაზე ბევრად დიდია ვიდრე ერთი შეხედვით ჩანს.
- მის შესახებ აქამდე რატომ არაფერი მსმენია?
- ოცი წლის წინ იძულებული გახდა რომ წასულიყო და მამაშენი მიეტოვებინა, საოცარი წყვილი იყო, მართლაც ძალიან უყვარდათ ერთმანეთი, -კაკი გვერდზე მიბრუნდა რომ უჩუმრად მოეწმინდა ცრემლი.
- მაგას მივხვდი რომ მამა ძალიან უყვარს, როცა შემომხედა და ატირდა...
- ჰო, ალბათ იმიტომ ატირდა რომ შენში საბა დაინახა, შენ ხომ ასე ძალიან ჰგავხარ მამას.
- როგორ ფიქრობთ ამდენი ხნის შემდეგ რატომ დაბრუნდა, რამე შეიცვალა? თქვენი აზრით ისევ წავა?
- იმედია აღარ წავა, -გიგიმ კიდევ ერთხელ გაიხედა ბულვარისკენ სადაც უკვე აღარ ჩანდა წყვილი, -ხომ დაინახეთ როგორი სახე ჰქონდა საბას, როგორი ბედნიერი იყო როცა კოცნიდა, იმედია ევა აღარ წავა თორემ რა გაუძლებს შემდეგ საბას დეპრესიას.
- ჰო, მარტო დეპრესიით თუ გადავრჩით... თითქმის ორი წელი ევას წასვლის შემდეგ ადამიანს აღარ ჰგავდა მამაშენი, -დააბოლოვა კაკიმ როცა ალექსის ცნობისმოყვარეობით სავსე მზერას წააწყდა.
- მერე შენ გაჩნდი და მდგომარეობიდან გამოიყვანე, მას მერე დაგვიბრუნდა საბა რაც საავადმყოფოში პირველად აგიყვანა ხელში.
- თუმცა ოჯახი არასდროს ვყოფილვართ, არ გინდათ, ნურაფერს მეტყვით, ვიცი რომ დედაჩემი არ ყვარებია, დღეს როცა მათ ვუყურებდი მივხვდი როგორია ნამდვილი სიყვარული, რაც არ უნდა მოხდეს მინდა რომ ევა აღარ წავიდეს და მამა მასთან ბედნიერი იყოს.
წამოდგა და ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი, უცნაურად გახალისებული და ღიმილიანი წავიდა ზღვისკენ, ქვიშაზე ფეხმორთხმით დაჯდა და მეოცნებე, მწვანე თვალები მიაპყრო აზვირთებულ ტალღებს.

დ ა ს ა ს რ უ ლ ი



№1 სტუმარი სტუმარი ქეთა

ლილა ნეს ვინ ხარ ასეთი საოცრება?მაღვარღვარე ცხარე ცრემლებით. მართლაც განსაკუთრებული და გამორჩეული ხარ შენი ისტორიებით. ჩემი ფავორიტი ხარ ამ მომენტში♥️♥️♥️

 


№2  offline წევრი Impermeable

საოცარი და მღელვარებით სავსე ისტორია იყო. ვგიჟდები შენს ისტორიებზე heart_eyes

 


№3  offline წევრი ლილა ნესი

სტუმარი ქეთა
ლილა ნეს ვინ ხარ ასეთი საოცრება?მაღვარღვარე ცხარე ცრემლებით. მართლაც განსაკუთრებული და გამორჩეული ხარ შენი ისტორიებით. ჩემი ფავორიტი ხარ ამ მომენტში♥️♥️♥️


უღრმესი მადლობა heart_eyes

Impermeable
საოცარი და მღელვარებით სავსე ისტორია იყო. ვგიჟდები შენს ისტორიებზე heart_eyes


უღრმესი მადლობა heart_eyes მიხარია თუ მოგწონთ

 


№4 სტუმარი one

ganvmeordebi da getyvi room kaargi gogona khar❤️
momwkns sheni istoriebi))
xshir muzebs gisurveb))

 


№5  offline წევრი ლილა ნესი

one
ganvmeordebi da getyvi room kaargi gogona khar❤️
momwkns sheni istoriebi))
xshir muzebs gisurveb))


heart_eyes heart_eyes heart_eyes

 


№6  offline წევრი Koala°

Nu ravi ar vici ra vtqva❤️ shen tvela istoriashi imdeni emociaa da yvela iset emocias itevs me ar vici❤️❤️ ai axali istoria rom iwereba is ragaca gansxvavebuli chans da isic tu pantaziaa me ar vici shen vin xar❤️❤️ mokled es istoria xo saocreba iyo da yoveli axali ambavi winsvlaa shentvis amito warmatebebi❤️❤️❤️????

 


№7  offline წევრი ლილა ნესი

Koala°
Nu ravi ar vici ra vtqva❤️ shen tvela istoriashi imdeni emociaa da yvela iset emocias itevs me ar vici❤️❤️ ai axali istoria rom iwereba is ragaca gansxvavebuli chans da isic tu pantaziaa me ar vici shen vin xar❤️❤️ mokled es istoria xo saocreba iyo da yoveli axali ambavi winsvlaa shentvis amito warmatebebi❤️❤️❤️????


მადლობა ❤️
ახალი ისტორია სრულიად ჩვეულებრივია, მაგრამ ერთი კარგი იდეა მაქვს და ამას როგორც კი დავამთავრებ შემდეგი ისევ ფანტასტიკური ისტორია იქნება

 


მე მეგონა ამერიკაში წასული ევა სისხლის ზღვას თუ დააყენებდა, მაგრამ შენ ჰოპ! და უცებ დაამთავრე :) ასე მოულოდნელი დასასრულებით მომინელებ შენ :დ
ყველაფრის მიუხედავად საოცარი დასასრული იყო❤ შენ ხომ საოცრად წერ❤

 


№9  offline წევრი ლილა ნესი

რუსკიმარუსია
მე მეგონა ამერიკაში წასული ევა სისხლის ზღვას თუ დააყენებდა, მაგრამ შენ ჰოპ! და უცებ დაამთავრე :) ასე მოულოდნელი დასასრულებით მომინელებ შენ :დ
ყველაფრის მიუხედავად საოცარი დასასრული იყო❤ შენ ხომ საოცრად წერ❤


ყოველთვის მეშინია რომ არ გამეწელოს ისტორია და უინტერესო არ გახდეს, მგონი ამიტომ ვამთავრებ ხოლმე მალე

 


№10 სტუმარი სტუმარი გვანცა

საოცრება იყოო ისეთი როგორიც შენ შეგეფერება იმედია კიდე გვასიამოვნებ ახალი ისტორიიით

 


№11 სტუმარი სტუმარი ნონა

ვისიამოვნე და ვინერვიულე კიდეც ????ინტერესი მაქვს სხვა ისტორიებიც მოვიძიო და გავეცნო ????წარმატებები ნიჭიერო გოგონა

 


№12  offline წევრი ირო

ბოდიშს გიხდი რომ შენს ისტორიებს არ ვკითხულობდი,მადლობა რომ ისევ დამაბრუნე ამ საიტზე,ამ ბოლოს ისეთი ძალადობა და ბილწსიტყვაობა ისტორიები შემოვიდა" მოდაში"სურვილი არ მქონდა რომელიმე ისტორია წამეკითხა.მადლობა ამ ემოციისთვის,ახლა დავყვები და ყველა შენს ისტორიას წავიკითხავ.

 


№13  offline წევრი ლილა ნესი

ირო
ბოდიშს გიხდი რომ შენს ისტორიებს არ ვკითხულობდი,მადლობა რომ ისევ დამაბრუნე ამ საიტზე,ამ ბოლოს ისეთი ძალადობა და ბილწსიტყვაობა ისტორიები შემოვიდა" მოდაში"სურვილი არ მქონდა რომელიმე ისტორია წამეკითხა.მადლობა ამ ემოციისთვის,ახლა დავყვები და ყველა შენს ისტორიას წავიკითხავ.


heart_eyes heart_eyes heart_eyes

სტუმარი ნონა
ვისიამოვნე და ვინერვიულე კიდეც ????ინტერესი მაქვს სხვა ისტორიებიც მოვიძიო და გავეცნო ????წარმატებები ნიჭიერო გოგონა



მადლობა heart_eyes

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent