შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

შავ-თეთრი გრძნობების ომი (თავი 12)


7-06-2022, 01:00
ავტორი თამარი აჩბა
ნანახია 13 485

ბარე ათი წუთი იდგა კართან. ვერა და ვერ ბედავდა შიგ შესვლას. ეგონა არ იმსახურებდა იმ ზღურბლზე გადაბიჯებას. თითქოს ისეთი ცოდვა ჩაედინა, რომელიც დაამძიმებდა იმ სახლის აურას. არ ეჯერა, მთელი არსებით არ ეჯერა, რაც ხდებოდა მის თავს. თუმცა ფაქტი იყო უტყუარი.რა უნდა ექნა? როგორ მოქცეულიყო? ან სულაც, დედასთვის ეს როგორ ეთქვა? როგორ აუხსნიდა შენი სანაქებო შვილი ასე წინდაუხედავად, ასე უჭკუო ქალივით მოიქცაო... ვერ ეტყოდა. შეშინდა დადუნას ამის გამო არ ენერვიულა...
ღმერთს მალობა ეს უგვანი კარი ახლა მაინც გიაღო ჯახირის გარეშე. უხმაუროდ მიხურა, ნივთები იქვე მიყარა და ფეხაკრეფით გაიარა დერეფანი. თან ყურს უგდებდა ხმა საიდან გამოვიდოდ. თუმცა სახლში სიჩუმე სუფევდა. მთელი სხეული ტეხდა დედასთან შეხვედრის მოლოდინში. მისაღების კარი შეაღო და... აშკარად მას ელოდნენ. გრძელ დივანზე პირველი დადუნა იჯდა, ერთი შეხედვითაც კი ეტყობოდა, რომ ცხარობდა. მეორე ლენა, შედარებით ლმობიერი გამომეტყველებით, ბოლოს კი ელენე. გოგონას ღიმილმა გადაურბინა როგორც კი არიდა დაინახა, მე რა მეთქმის მხოლოდ ის მიხარია რომ მშვიდობიდ დაბრუნდიო, აგრძნობინა. სხვა გზა რა ჰქონდა? წართმეული ნაბიჯებითა და ბეწვით დაჭერილი გამბედაობით მიღოღდა მათ წინ, სავარძელში ჩაჯდა და იატას დააშტერდა.

- დილამშვიდობის ! - თავადაც ვერ გაიგონა თავისი მისალმება.

- დღის თორმეტი საათია, დილამ უკვე გაიარა. - უკმეხად შეუსწორა დადუნამ, - ეს პირველი იყო და უკანასკნელი იქნება ! - მკაცრად განაგრძო მას შემდეგ, რაც მიხვდა, არიდა სიტყვის თქმას ვერ მოახერხებდა. - მე არ გამიზრდიხარ ისე, რომ შენს სადმე დარჩენას მამაკაცი მატყობინებდეს. თან იმის გამო რომ შენ ახსნის უნარი გაქვს წართმეული.

- დედა, - ნიკაპი აუკანკალდა გოგონას, - ბოდიში !

- მე რისთვის მიხდი ბოდიშს ? ადამიანის დაუფიქრებელი საქციელი პირველ რიგში თავად მას აზარალებს. თუ რაიმე სწორად ვერ გააკეთე ბოდიშიც საკუთარ თავთან გაქვს მოსახდელი.

- არაფერი დამიშავებია... - გაჭირვებით მოახერხა ეპასუხა, დედისთვის სიმართლის დამალვა მუდამ ესიკვდილებოდა.

- კარგი რა დადუნა... - ვედრებით შეხედა ლენამ ქალს, გული არ აძლევდა ასეთი არიდას ყურებას.

- ლენა, ახლა არა !

ლენამაც დანებების ნიშნად თავი დაუქნია.

- მან, - შვილს მიუბრუნდა, - რომ დამირეკა ისეთი სიტყვა მითხრა, ეჭვიც არ შემპარვია რომ უვნებელს დაგაბრუნებდა შინ. მხოლოდ და მხოლოდ ამიტომ არ დაგიწყე კარდაკარ ძებნა. ეს აღარ განმეორდეს არიანდა ! თუ სადმე დარჩენას გადაწყვეტ კეთილი ინებე და თავად გამაფრთხილე ამის შესახებ. მეტი არც კითხვა მაქვს და არც სათქმელი. - სიტყვა დაასრულა ქამლა და ოთხიდან გავიდა.

როგორც კი კარი გაიხურა დადუნამ, ელენე წამოხტა და აცრემლებულ არიდას მოეხვია.

- არ გეწყინოს რა, მთელი ღამე ნერვიულობით არ ეძინა.

- არ მწყინს... მართალია.... ლენა, შენ არაფერს მეტყვი ? - ნაღვლიანად გახედა მდუმარე ქალს.

- ის ბიჭი გიყვარს ხო ? - იყო ქალის მოულოდნელი კითხვა, მტკიცებით ფორმასა და ტონში. - ხომ იცი, ამის კითხვის მიზეზი მაქვს.

- ახლა რომ არ გიპასუხო შეიძლება?

- თუ გინდა სულ ნუ მიპასუხებ. გუშინდელმა შენმა საქციელმა ყველაფერს თავად გასცა პასუხი. - ღიმილით უთხრა, წამოდგა, თავზე აკოცა და მეგობრის გზას გაჰყვა.

- შენ როგორ ხარ ელენე ?

- კარგად. ახლა შენ თვალები უნდა გიბრწყინავდეს წესით, - მორიდებლი ღიმილიც შეურია სიტყვებს,- ასე ამბობენ ხოლმე, როცა უყვართ.

- შენ იცი სიყვარული როგორია ?

- არა, წარმოდგენაც არ მაქვ, მაგრამ ჩემზე უფროსი გოგონები რომ საუბრობდნენ ჩუმად ვუსმენდი.

- მე არ მიბრწყინავს?

- უფრო დაღლა გეტყობა. ასე მგონია რაღაც გაწუხებს.

- კარგად ვარ ელენე. ცოტას დავისვენებ და უკეთ გავხდები. - წამოდგა და ვიდრე წავიდოდა ისევ ელენეს მიუბრუნდა. - ელენე, ამ ბოლო დღეებში კიდევ ვინმეს გაბრწყინებული თავლები ხომ არ შეგიჩნევია? - მის სახეზე გამომკრთალი შეუმჩნეველი ღიმილი მხოლოდ თვალებმა აირეკლა.

- არა... რავიციი ... არა - დაიბნა გოგონა.

ახლა დაუფარავად გაეღიმა. არაფერი უპასუხა და ანაზდად გაუყვა თავის საძინებლისაკენ . გზად სამზარეულოს კარი უნდა გაევლო, სადაც დადუნა იყო ლენასთან ერთად. შეჩერდა და კარის ჩარჩოზე მიყრდნობილი მანამ იცდიდა სანამ დედამ არ შეხედა. ერთხანს უყურა ქალმა შეკრული შუბლით, მერე ჩვეული დედის გულით გაუღიმა. მიხვდა თუ როგრო სჭირდებოდა ახლა ეს მის შვილს. უსიტყვოდ ესმოდა მისი და ამით აგრძნობინა, რომ წარსულში დარჩა ის რაც მოხდა. რა იცოდა ქალმა, იმასა რასაც წარშულში ტოვებდა ყველაზე დიდი გავლებნა თუ ჰქონდა აწმყოსა და მომავალზე...

მხოლოდ ერთი საათი თუ დაჰყო საძინებელში. რათქმაუნდა წამითაც ვერ წადო თავლი. ან რა დააძინებდა ? ფიქრებს ისე დაეღალათ, ფიქრის თავიც კი აღარ ჰქონდა.
იქ ჯდომას უშედეგო იყო. აზრების თავის მოსაყრელად შესულს, დროის უქმად ხარჯვა უფრო გამოსდიოდა- ვერა გაერკვია რა და მთელი დღეც რომ იქ დაეყო მაინც ვერ იპოვებდა გვირაბის ბოლოს სინათლეს. მისი გოება შეთქმულივით არ ანებებდა გააზრებულად ფიქრის საშუალებას. უილაჯოდ წამოიმართა საწოლიდან, წინა დღიდან გამოყოლილი წვეულების კაბა მოიშორა, თავი მოიწესრიგა და სამზარეულოში მოფუსფუსეებს მორიდებით შეუერთდა. ცოტა ისაუბრეს. კრინტი აღარავის დაუძრავს მომხდარზე. ასეთი იყო დადუნა, ერთ-ორ ღირებულ სიტყვას ეტყოდა ხოლმე შვილს და მერე ისე ივიწყებდა თითქოს არც მომხდარა. არასოდეს უკიზინებდა დანაშაულის შეგრძნებაზე. ოჯახის წევრები ასადილა დადუნამ. სამსახურში წავალ ისედაც დავაგვიანეო, არიდამ რომ უთხრა დაეთანხმა, შუბლზე აკოცა, გააცილა და უკან შემობრუნებულმა ელენეც დაასაჩუქრა კოცნით, არ გეგონოს შენ დამავიწყდიო, თბილად გადაულაპარაკა. მერე ლენამ გააჟღერებულ რეპლიკაზე, ყველას ელოლიავება ჩემს გარდა ახლა სულ აღარ მომაქცევს ყურადღებასო, გემრიელად გაიცინეს. რას იზამ ცოტა ეგოისტობა და ეჭვიანობა სჩვევია მარტოხელა ქალს. თუმცა მეტი ხუმრობა იყო მის სიტყვებში, რადგან პირიქით თავად ელოლიავებოდა ხოლმე თავის დიდი ხნის, ათასი განსაცდელით დაღალულ მეგობარს.

ჩქარი ნაბიჯებით მიდიოდა არიდა და სექტრმბრის ნესტიან, სუსხიან ქარს მიაპობდა. კიდევ ერთხელ დაიზუზუნა ჯიბეში მობილურმა. ქეთი იყო. მოვდივარ და აგიხსნიო, მშვიდად უპასუხა ქალის შეშფოთებულ მოკითხვას, ტელეფონი ისევ ჯიბეში ჩაიტტენა და გაჩერებაზე თავის ავტობუსს დაელოდა. ალბათ დღეს აღარ მოიფიქრებდა სამსახურში მისვლას, მაგრამ ქეთის, ვალერისა და თქვენ წარმოიდგინეთ ასანიძის გაუჩერებელმა მოკითხვებმა შეუძლებელი გახადა სახლში მისი დარჩენა. თანაც ესეც რომ არა, სამსახური იყო.სამსახურში უპასუხისმგებლობა კი არასოდეს სჩვეოდა.

შუადღის ორი საათისთვის უკვე სამზარეულოს კართან იდგა და გულით წუხდა, რომ დღეს ლადო ბიძიას ვერ შეხვდა. არადა როგორ შველოდა მასთან საუბარი... შესაძლოა სიმართლეც კი ეთქვა და მისი აზრი მოესმინა ამ ყოველივეზე.
დაღლილი სახით გამოეცხადა ვალერის. უღერღილოდ უპასუხა, სად ხარ ხო მშვიდობა გაქვსო, კითხვებზე და მცირეხნიანი უხალისო საუბრის შემდეგ შეფ-მზარეულმა დაითხოვა, წადი ქეთისთან გაიარე კონსულტაცია თორემ შენ ხასიათს კერძებსაც გადასდებო. დიდად არ უუარაია გოგონას, ახლა სწორედაც რომ საუბარი სჭირდებოდა და ლადოს შემდეგ ქეთი ნამდვილად საუკეთესო იყო.
კიბეებზე მიმავალს ასანიძეც შეეჩეხა. როგორც სჩანს დიდ დროს ატარებდა რესტორანის სათვალთვალო კამერების ოთახში. ბიჭმა ერთადერთი მზრუნვლი კითხვა თბილი ხმით დაუსვა - დედა ხომ არ გახდა ცუდადო. არიდამაც ზედმეტი ახსნა- განმარტებების გარაეშე უპასუხა ყველაფერი კარგად მაქვსო და გზა განაგრძო. აღარც ასანიძე ჩასციებია. სევდიანი სახით უკმაყოფილოდ ამოისუნთქა და კიბეებს ჩაუყვა, ბარემ ჩავალ და სიტუაციას გადავამოწმებო.

დაუკაკუნებლად შეაბიჯა ქეთის კაბინეტში, ერთი შეავლო მისავათებული მზერა და უსიტყვოდ ყავის მოსამზადებელ კუთხეს მიაშურა. მინი ელექტროქურაზე ყავის მადუღარა შემოდგა და მზერა ქურას ჩამრთველზე გაუშეშდა. შიგადაშიგ მძიმედ ამოიოხრებდა ხოლმე. ჩვეულად გემრიელი ყავა მოხარშა. პატარა მაგიდაზე სავარძლების წინ დაალაგა და იქვე ჩამოჯდა. ქეთი ერთხანს ინტერესით აკვირდებოდა, მის ქმედებებს. მისმა გონებამ დასკვა, თუ რა სჭირდა რომ ვერ გამოიტანა, ადგა და მის წინ გადაჯდა.
- დაველოდო თავად როდის დაიწყებ თუ გკითხო, რა მოხდა გუშინ ?

კიდევ ათი წუთიანი მომაბეზრებელი სიჩუმითა და არიდას გადაფითრებული სახის მზერით მეტ გაურკვევლობაში ჩავარდნილმა ქეთიმ წამოიწყო დიალოგი.

- ის, რაც მეც არ მჯერა და შენ როგორ მოგიყვე ?! - ხელში დაჭერილი ფინჯნის სიღრმეში ყავას მიშტერებული თვალებითა და გატეხილი ხმით უპასუხა.

- დასაჯერებელი და დაუჯერებელი, ორივე მომიყევი.

- მგონი მართლა სჯობს მაგ მიმდევრობით მოგიყვე. იქნებ შენ დაინახო ის, რაც გამამართლებს ან გამამტყუნებს. ყოველშეთხვევაში რაღაცას მაინც ხომ მეტყვი...

- ისე საუბრობ, მგონი უნდა მეშინოდეს.

- ღმერთო ! ქეთო არც კი იცი რა ხდება ახლა ჩემს გონებაში...

- მოყევი არიდა, დამელია სული.

მანაც მოყოლა დაიწყო. ყველაფერი დაწვრილებით უამბო, სახლიდან გასვლიდან სახლში შემოსვლამდე. ისეთი წვრილმანებიც კი, რაც გუშინდელთან შედარებით დღეს უკეთ შეემჩნია მხედველობით მეხსიერებას. როდესაც საქმე ყველაზე მნიშვნელოვანის მოყოლაზე მიდგა, სიტყვებს შორის ნერვიული პაუზები შეერია გოგოს. ძლივს მოუყარა აზრებსა და წინადადებებს თავი და ძლივს მიიყვანა ამბავი ბოლომდე. არამც და არამც, იმ წუთასაც კი ვერ იჯერებდა, რომ იმას რასაც ჰყვებოდა ნამდვილად მის თავს ხდებოდა. ორგანულად ვერ აღექვა მომხდარი. რა გასაკვირია?! არიდას, რომელსაც ერთი უბრალო ნაცნობის გაჩენაც კი უჭირდა, ვერ ცვლიდა საკუთარ ცხოვრებას სიახლეების შიშის მოლოდინით, ახლა ამ ჩვევებიდან უზარმაზარი ნახტომი გაეკეთებინა. ის გათხოვდა, სიახლეც იყო და სიახლეც... გათხოვდა- ისე დაიკივლა მისმა გონებამ და დააფრთხო, როგორც სარკინიგზო ლერსებზე ჩაფიქრებულად მიმავალ ადამიანს აფრთხობს ზურგს მოულოდნელად მომდგარი მატარებლის გამაყრუებელი სიგნალი. ზუსტად ისე გადახტა საკუთარი სხეულიდან, როგორც ის ადამიანი იკუპებს ხოლმე შიშისაგან საპირისპირო მხარე...

- ქეთი ნუ მიყურებ ასე, რაიმე მითხარი თორემ მე... რა გავაკეთო არ ვიცი...

- ეს კიდევ იცის ვინმემ ? - წყალი მოსვა ქალმა. გაოგნებისაგან ყელი გაშრობოდა.

- ჩვენ სამმა და კიდევ იმ ქორწინების დამკანონებელმა.

- ორმა იცის ყველამ იცისო, ნათქვამია და ოთხზე რაღა ვთქვა ?!

- მე მაგას გეკითხები ახლა ?

- ისტერიკა მაქვს არიდა, ისტერიკა და მაცადე ჩემებურად გამოვხატო... ისე, ახლა მე რაც არ უნდა ვთქვა აზრი აქვს? იმ ფურცელზე ორივეს ხელმოწერა და ოფიციალური ბეჭედია, ჩემს ყველა სათქმელს ეს ფაქტი უდევს საპირწონედ... მხოლოდ ერთი კიტხვა მაქვს- რა დაგემართა?

- არ ვიცი... არ ვიციი... არ ვიციი... - ხმადაბლა, ნერვიულად უპასუხა. - აქამდე არასოდეს დამილევია ამდენი.

- რაღა გუშინ მოგინდა მერე ?

- ვიფიქრე დაძაბულობასა და მღელვარებას მომიხსნისთქო... სულ რამდენიმე ჭიქა დავლიე ამ მიზეზით. მერე კი როგორც ეტყობა ბოთლი გამოვცალე.

- ხო, ნამდვილად კარგად მოგიხსნა მღელვარება. - ისე თავგზა არეული იყო ქეთიც, არ იცოდა რა ეთქვა, რა ექნა, რა გაეკეთებინა. გულში სიმძიმეს, დანაშაულის გრძნობას განიცდიდა მისი დაცვა რომ ვერ შეძლო. - პირველად ვარ ასეთ მდგომარეობაში, არ ვიცი რა უნდა გითხრა. წარმოდგენა არ მაქვს როგორ დაგეხმარო გამოსავლის პოვნაში. მაგრამ დავმშვიდდები და აუცილებლად მოვიფიქრებთ რაიმეს...

- იმედია...

- დარწმუნებული ხარ, რომ მასთან დაქორწინებას ნანობ? არა, მესმის რომ ახლა გაურკვეველ მდგომარეობაში ხარ, არც კი გახსოვს ამას ისე დათანხმდი, მაგრამ მაინც მინდა დაფიქრდე და ისე მიპასუხო.

- არ ვიცი. შესაძლოა არც ვნანობ, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს რომ ახლა მისი ცოლობა მინდა... არა ... არა ... ვერ წარმომიდგენია. - ფეხზე წამოდგა და წინ და უკან ბორიალს მოჰყვა. - სულ სამი თვეა რაც ვიცნობ. ღმერთო, რა ქორწინება. თანაც როგორ... არ მჯერა ასეთი შეცდომა როგორ დავუშვი... დედას როგორ ავუხსნა ? საერთოდ არ ვგავარ ჩემ თავს, მე ამას ვერ გავაკეთებდი, რა ჯანდაბა გადამიბრუნდა ტვინში ....

- კარგი, დამშვიდდი. რაიმეს მოვიფიქრებთ. - მასთან მივიდა და ანერვიულებულს დაჯდომა აიძულა. - უნდა დაელაპარაკო და აუხსნა რომ შეცდომა დაუშვი, ვერც კი მიხვდი რას აკეთებდი.

- ავუხსენი უკვე დ ისე გაცხარდა, ლამის თავლებით დამახრჩო. შენს გამო ჩემს პრინციპებს არ გადავაბიჯებო.

- ხო, მისნაირ კაცთან ნამდვილად რთული იქნება... - დარწუმებით, უფრო საკურთარი თავისთვის დაასკვნა ქეთიმ. - არა, ასეთ რაიმეს სიზმარშიც კი ვერ ვნახავდი. ვისგან, ვისგან და შენგან მითუმეტეს ვერასოდეს.... არვიცი ან შენს საქციელს რა დავარქვა, ან მისას... ფაქტია ადვილად არ გადაიფიქრებს. საერთოდაც თუ გადაიფიქრა. პირველივე შეხვედრიდან იჩენს შენს მიმართ ინტერესს და შენც ისე ადვილად ჩაუვარდი ხელში... რა გაკლია? არც არაფერი ... ხოდა რატომ დაგთმობს?

- ასე მგონია სხვის ცხოვრებაში მოვხვდი... სამი დღე მომცა დასაფიქრებლად და იმასთან შესაგუებლად რაც მოხდა... გავგიჟდები....

კიდევ ცოტახანი დაჰყვეს ერთმანეთთან საუბარში. მერე ორივე თავიანთ საქმეს დაუბრუნდა.როგორც ხდება ხოლმე... რა გასაჭირიც არ უნდა შეგხვდეს ადამიანს რუტინა არ იცვლება. ითავცემებ, ივიშვიშებ, იტირებ და მერე ძალით თუ ნებით ისევ ჩვეული რიტმით აგრძელებ...

***


- სასწრაფოდ უნდა შევხვდეთ ! - არიდას გასვლის შემდეგ მობილურს ესცა და სადღაც დარეკა. პირველადვე, უპასუხა თუ არა კაცმა ქეთის ზარს ეს სიტყვები უტხრა:


- ხომ შვიდობაა ქეთი ? - ღელვა დაეტყო წამსვე ხმაში კაცს.

- არ ვიცი , არ ვიცი და იქნებ ერთად გავარკვიოთ.


- მითხარი რა ხდება.

- ჯობია პირადად მოგიყვე. რომელ მონასტერში ხარ? დღესვე წამოვალ.

- ჩემთან ამოდი, მეც ახლავე გამოვალ. - ხმა აუკანკალდა კაცს და ისეთი შთაბეჭდილება დარჩა ქეთის თითქოს სხეულიც ასევე უკანკალებდა.


***

უკვე კარგად შებინდებულიყო, არიდა თავის უბანს მიუახლოვდა. დარდიან ფიქრთა ჯარს ,რომელიც მუშაობის დროს სკივრში გამოკეტა, როგორც კი რესტორანი დატოვა, გასაღები ეპოვნათ და გარეთ სათითაოდ გამომძვრალიყვნენ. მით უფრო გახელდნენ, სამარშუტო ტაქსიდან სახლამდე, ფეხით ნახევარი საათის სავალზე რომ ჩამოვიდა. ნელ-ნელა მიუყვებოდა შემოდგომის სურნელშეპარულ ქუჩებს და დროდადრო ნისლგადაკრულ ცასაც მოავლებდა ხოლმე დაღლილ მზერას. მრავალი განსჯა-ბჭობის შემდეგ ერთადერთი ცხადი პასუხი ჰქონდა- არაბულთან შეხვედრა გარდაუვალი იყო. მერე კი ... მერე ალბათ გამოჩნდებოდა სინათლე...

- ლიკა ?! - დაუძახა რამდენმე კორპუსის მოშორებით მცხოვრებ მეზობელს, რომელიც ახლა მისი ბინის წინ იჯდა. სუსხიანი ღამის ბარობით, გოგონა დიდ თბილ შარფიში გახვეულიყო და რკინის მაგიდაზე თითებს აბაკუნებდა. გვერდით კი პატარა ჩანთა ედო. - ხომ ყველაფერი კარგად გაქვს? - გაუკვირდა მისი იქ დანახვა. ბოლო რამდენიმე თვე თავალიც კი არ მოეკრა მისთვის. მითუმეტეს მის კორპუსთან არასდროს მჯდარა, თანაც ასეთ სიცივეში ღამით მარტო.

- არიდა, - სევდიანი ხმით მიეგება, - შენ გელოდებოდი.

- ამ სიცივეში ? სახლში ასულიყავი ლიკა.

- ვერ ავიდოდი, დადუნა დეიდაა და ვერ შევძლებდით დალაპარაკებას.

- რა მოხდა ? მან დაგირეკა თუ რაშია საქმე ? - სწრაფად მიაყარა კითხვები და მის წინ დაჯდა. ყურადღება აღარ მიუქცევია რკინის სკამი ძალიან ცივი რომ იყო.

- რაღაც უნდა გითხრა, ძალინ მნიშვნელოვანი. შეიძლება შენთვის სულ ერთი იყოს, მაგრამ მე მიმაჩნია რომ უნდა გითხრა.

- გისმენ ! - წამოიძახა დაზაფრულმა. თავისი საფიქრალი სულ გადაავიწყდა და ღამის განათებაზე კიდევ ერთხელ შეათვალიერა სარფში საგულგადყლოდ გახვეული ფერმიხდილი ლიკა.

- ფეხმძიმედ ვარ. - თქვა ქალმა და ფეხზე წამოიმართა, რათა უფრო თვალსაჩინო გამხდარიყო მისი სიტყვები. შარფი ოდნავ შემოიხსნა და კარგად წამოზრდილი მუცელი გამოაჩინა.

- ლიკა, ეს... - ხმა ჩაუვარდა არიდას, ნიკაპი აუკანკალდა, უმალ ცრემლები წამოუვიდა. - ეს... - ტუჩებზე მიიფარა ხელი ემოციის შეაასკავებლად. - მან იცის ?

- არა. . - ტირილი მოერია ლიკას. დაჯდა და ისევ თბილად გაეხვა შარფში.

- ანუ, ძმისშვილი მეყოლება ? - ათრთოლებულ ნოტებს სიხარულიც შეერია. - ღმერთო ჩემო, ასეთი კარგი ამბავი ბოლოს როდის გავიგე არც მახსოვს. - სახე გაებადრა.

- არ მეგონა ასე თუ გაგეხარდებოდა, თორემ აქამდე გეტყოდი.- მისი განწყობა გადაედო ლიკას.

- რას ამბობა, რათქმაუნდა გამიხარდებოდა. ძლივს ერთი კარგი რამ გააკეთა და ... - უცებ გაწყვიტა სიტყვა არიდამ. ასე დაუფიქრებელი საუბარი არ სჩვეოდა, მაგრამ ისე იყო გახარებული ამჯერადაც ვერ დამალა გულრწფელი ფიქრი.

- ნუ გერიდება დაასრულე. შენი ძმაა და ვის აქვს უფლება მასზე რაიმეს თქმის, თუ არა შენ. მე ყველაფერი კარგად ვიცი და ხო, ეს ერთადერთი კარგი რამ არის ჩვენი ურთიერთობიდან, თუ საერთოდ ამას ერქვა ურთიერთობა. ცრემლისა და ტკივილის მეტი არაფერი მიმიღია, მხოლოდ ჩემი პატარა მახარარებს და არ მაძლევს უფლებას მასზე ცუდი ვთქვა.

- მას უყვარდი ლიკა ! და მჯერა ახლაც ასეა. მართალია ამაზე არაფერს საუბრობდა, მითუმეტეს ჩემთან, მაგრამ ისედაც ყველა ამჩნევდა და ყველამ იცოდა. რამდენიმეს მოხვდა კიდეც შენს გამო... იცი, არ მეგონა ასე ახლო ურთირთობა თუ გქონდათ... ცუდად ნუ გამიგებ, უბრალოდ მამაშენის პოზიცია ვიცი და ამიტომ არ მეგონა.

- არ გაგიგებ, თუმცა არც არაფერი გვქონია, თითქმის არაფერი. მამა სულ მემუქრებოდა თუ მას გაეკარები დავივიწყებ რომ ჩემი ერთადერთი შვილი ხარო, მაგრამ არ დავუჯერე, მეც მიყვარდა უგონოდ. ვიდრე დაიჭერდენ ორი კვირით ადრე მომაკითხა სახლში მამაშენს უნდა ველაპარაკოვო. სრულიად ფხიზელი იყო. კიდევ კარგი მარტო ვიყავი, თორემ რა მოხდებოდა ღმერთმა უწყის. არცერთი არ დათმობნენ... მოკლედ შემოვუშვი და მერე მის სიყვარულს ვეღარ მოვერი. ვერც ის მოერია. ძალიან კი ეცადა მაგრამ ვერც ის აღმოჩნდა ჩემზე ძლიერი და შედეგიც სახეზეა, - მუცელზე ღიმილითა და სიყვარულით გადაისვა ხელი. - მას არაფერში ვადანაშაულებ, არასდროს არაფერს დამპირებია. ბევრს არასდროს საუბრობს ხომ იცი. მხოლოდ მოქმედებდა... უბრალოდ მიუხედავად ყველაფრისა მაინც მტკენდა, მაინც მატირებდა. ყველაზე მეტად იმით რომ ჩემგან სულ გარბოდა. თავიდანვე ვიცოდი რასაც მომიტანდა მისი სიყვარული. არაფერს ვნანობ, ვაჩენ შვილს იმ ადამიანისგან ვინც მთელი ცხოვრებაა მიყვარს.

- მე მითუმეტეს რა მეთქმის გარდა იმისა, რომ ცამდე ბედნიერი ვარ. თუმცა ეს იმას არ ნიშნავს რომ მის საქციელს ვამართლებ.

- ყველაფერს ვაპატიებდი, ოღონდ იმას ვერა რის გამოც დამტოვა მარტო. იმის წარმოდგენაც კი მზარავს, რომ შეიძლება ერთ დღეს ვირაცამ მკვლელის შვილი უწოდოს... ყველაზე დიდი უბედურება კი ისაა,მე ის ისევე სიგიჟემდე მიყვარს და ყველა მის გარაეშე გატარებული დღე უსაშველოდ მტკივა.

ვერცერთი სანუგეშო სიტყვა ვერ იპოვა არიდამ. გაუგო მის თითეულ დარდს და თავადაც სული აეწვა. ძმის გამო თავის სულის წვას, ახლა ლიკასიც დაემატა...

- შენმა მშობელბმა როგორ მიიღეს?

- მამამ ძალიან ცუდად. სანამ მუცელი ძალიან დამეტყობოდა ვუმალეთ მე და დედამ. ბოლო ორი თვეა არ მელაპარაკება და მამიდასთან გადავედი.

- რატომ აქამდე არ მითხარი? შეგეძლო ჩემთან გეცხოვრა.

- არა არიდა. ეს შენი პრობლემა არ არის და ნამდვილად ვეღარ დაგემატებოდი ტვირთად.

- ის ჩემი ძმიშვილია, ჩემი ნაწილი. როგორ შეიძლება თქვენ ტვირთი იყოთ ? ახლავე შეგძლია ჩემთან გადმოხვიდე.

- მადლობა ! - თბილაფ გაეღიმა გოგოს. - მაგრამ მამიდა მარტო ცხოვრობს და ახლა რომ ვუთხრა გადავდივართქო, გადაირევა. მზრუნველობას არ მაკლებს. თანაც მართალია მამა ძალიან ბრაზობს, მაგრამ დიდხანს ვერ გაძლებს უჩემოდ. შორიდან ჩუმად კითხულობს ჩემს ამბებს და რომ დაიბადება გული არ მოუთმენს.

- სიამრთლე გითხრა, მესმის ბესო ბიძიას სიბრაზის. ანდროსნაირი სიძე არავის ენდომებოდა, მაგრამ მამიდასთან ცხოვრებას რომ გაიძულებს მაგ ნაწილში ვერ ვამართლებ. იმედია დაბადებას არ დაელოდება...

- იმედი მაქვს.

- ლიკა, არ აპირებ მისთვის თქმას?

- არვიცი, მე ვერ ვეტყვი.

- გინდა მე ვუთხრა? ამას იმიტომ არ გეუბნები რომ ჩემი ძმაა. უბრალოდ მგონია რომ ყველა მამაა ღირსია შვილის შესახებ იცოდეს.

- მეც მიფიქრია მაგაზე, მაგრამ მას ვერ ვნახავ არდა. იქ ვერ დავინახავ არ შემიძლია... ახლა მხოლოდ ჩემს პატარაზე ვფიქრობ.

- თუ შენი პრობლემა არ გექნება შემიძლია მე ვუთხრა. თან ს ერთი-ორი სალანძღი სიტყვაც მექნება დასამატებელი.

- არვიცი.

- მისთვის ეს მეორედ დაბადება იქნება ლიკა, ძალიან გაეხარდება. ამის ისე მჯერა როგორც საკუტარი თავის.

- შენ მართლა შეგიძლია უთხრა ? ვიცი რომ მის სანახავად არ დადიხარ.

- ასეთი კარგი ამბის თქმის უფლებას თუ დამრთავ, მზად ვარ ათასჯერ ვნახო. იქნებ სფინქსის ეფექტი მოახდინოს და ფერფლიდან აღადგინოს. ახლა ყველაზე მეტად მას სჭირდება მიზანი და რა იქნება უკეთესი, თუ არა მისი შექმნილი ახალი სიცოცხლე? იქნებ მაგ პატარასთან ერთად მეორედ დაიბადოს... - სიტყვა დაასრულა თუ არა, ისეთი სუსხიანი ქარი ამოვარდა ძვალსა და რბილში გასტანა გოგონებს. - ღმერთო სულ გამოვითიშე- წამოიყვირა არიდამ და წამოდგა, - წამო ჩემთან ავიდეთ, აქ გაცივდები.

- არა იყოს წავალ, ტაქსი აქვე მელოდება, - ეზოს გარეთ, მანქანისაკენ ანიშნა. - თანაც დედაშენთან შეხვედრის მერიდება.

- არავითარ შემთხვევაში, - გაჯიუტდა ამირეჯიბი, - შენ წარმოდგენაც კი არ გაქვს, როგორ გაახარებს ეს ამბავი. უარს არ ვიღებ, ცოტახანს კიდევ დაგელოდება ტაქსი. - ხელი ნაზად მოხვია მხრებზე, მისი ჩანთაც აიღო და სადარბაზოში შეუძღვა.

ალაბათ ის არ საჭიროებს ჩემს ღრმად აჭწერას თუ რა ბედნიერება ეწვეოდა დადუნას ამ ამბის გაგების შემდეგ. იმის გაგებამ, რომ შვილს, რომელის მომავალზეც იმედი საბოლოოდ ჰქონდა გადაწურული, შვილი ეყოლებოდა. მის გულში უზარმაზარი იმედი გაჩნდა, ბედნიერების ცრემლებით აატირა ქალი. გულში იხუტებდა ლიკას და ღვარა-ღვარა სდიოდა ცრემლი. ეს ერთადერთი შემთხვევა იყო, როდესად არიანდა დედას ტირილს არ უშლიდა.
***

ვიდრე ლიკა არიანდას სასიხარულო სიახლეს ამცნობდა, ამ ამბის ერთ-ერთ მთავარ გმირს, ზურაბ დვალი პრივატული შეხვედრების ოთახში ელოდა. გახევებული იჯდა სტუმარი და წინ დადებულ კონვერტს კმაყოფილ-გავეშებული მზერით დასჩერებოდა.

- დიდი პატივია ბატონო ზურაბ !
-
გაიგონა ხმა და თან კარში გამოჩნდა ის ვისაც ელოდა. ცივად აათვალიერა დამცინავად მოსაუბრე. ბოლო შეხვედრის შემდეგ კიდევ უფრო გამხდარიყო და წელში მოხრილიყო ამირეჯიბი.

- მუქარებიდან ირონიაზე გადახვედი ანდრო ? - არც მან დააკლო ქილიკა.

- მე არ ვიმუქრები ზურაბ, ვაფრთხილებ !

- მაგით რისი თქმა გინდა ?

- იმის რაც გითხარი. - უდარდელად ჩაილაპარაკა და წრბთან დამჩნეულ სილურჯესა და ნახეთქზე ხელი ფრთხილად გადაისვა.

- ვინ გაგალამაზა ?

- პირადი ვიზაჟისტი დამინიშნეს.

- საინტერესოა... - ცალყბად ჩაიცინა დვალმა, - იმის გოშია გცემს ვისაც შეეკარი.

- და ვის შევეკარი, იქნებ ეგეც მითხრა ?

- მორჩი ამ ლაზრანდარაობას და პირდპირ მითხარი, რა საქმეებს ხლართავ შენ მტერთან ერთად?

- ზურაბ, შენ ღამით კარგად გძინავს ? - აშკარად გამხიარულდა ამირეჯიბი.

- არა, საერთოდ არ მძინავს, რადგან ვიღაც-ვირაცეების კუდში დევნა მიწევს.

- ისედაც სულ კუდში ხარ. - დამცინავად ჩაუკრა თვალი.

- საწყენია, ერთად კარგად ვმუშაობდით. - თითქოს დიდი სინანულით შენიშნა, - აქაც კი შეგრჩენია ის მედიდური ხასითი.

- მე შენთან არასდროს მიმუშავია ზურაბ ! უბრალოდ იმას ვაკთებდი, რასაც საჭიროდ ვთვლიდი.

- იქნებ ახლა ისიც მითხრა უფრთო ანგელოზი ვარო.

- ეგ რომ ვთქვა, ჩემზე მოპოვებულ კომპრომატებს გამოგატანს შენი წინამძღოლი მომდევნო შეხვედრაზე.

- ხოდა მეც ეგ მიკვირს, იმ კომპრომატების შემდეგ, რაც ჩვენს ხელთაა, როგორ რისკავ არაბულთან თანამშრომლობას. ან საერთოდ, მან როგორ იკადრა ნათლიის მკვლელთან თანამშრომლობა.

- ღმერთო, - ამოიგმინა ანდრომ, - ზურაბ შენ მართლა ყველაფერი კარგად გაქვს ?

- გადასარევად.

- შენ გგონია, არაბულთან ვთანამშრომლობ, მერე კი მის ამფსონთან ჩხუბით ვერთობი ?

- მე არაფერი მგონია, დარწმუნებული ვარ.

- რა გაძლევს ამის საფუძველს ?- აუღელვებლად საუბრობდა ანდრო, რადგან მართლა ფიქრობდა რომ დვალს ფსიქიკური პრობელემები ჰქონდა.

- შენი და...

სიტყვა აღარ დაასრულებინა დვალს, საზურგეს უდარდელად მიყრდნობილი წამსვე გაიწია მისკენ და გააფთრებული სახით დაუღრიალა :

- მისი სახელის ხსენებას შეეშვითთქო იმდენჯერ გაგაფრთხილეთ საკმარისზე მეტიც კია.მას არანაირი შეხება არ აქვს ამ საქმეებთან.

- ისე ნუ იქევი თითქოს არაფერი იცოდე, ან არაფერ შუაში იყოს. ჯონის კლუბიდან შენი და მან რომ გაიყვანა, ახალი ამბავია შენთვის ?

- ჯონის კლუბიდან ჩემი და ლაშა ბაკურაძემ გაიყვანა, მისმა დაცვამ, რომელიც იქ შემთვევით აღმოჩნდა. რა საქმეზე, თქვენ უკეთ გეცოდინებათ.

- დამცინი ამირეჯიბო ? და ვინ გითხრა ეგ ამბავი?

- დგებუაძის კაცმა და ნამდვილად არ მქონდა საბაბი არ დამეჯერებინა, მიუხედავად იმისა რომ მაგ კაცს არ ვენდობი. თქვენ რა, კონტაქტი დაკარგეთ?

- არაფერი დამიკარგავს... მაგრამ შენ ნამდვილად დაგიკარგავს კონტაქტები ანდრო. შემიძლია მაგის ამსახველი კადრებიც კი მოგიტანო, მაგრამ ჯერ ამას დაჯერდი, - კონვერტი გახსნა და იქიდან ფოტოები რიგ-რიგობით გადმოალაგა. ფოტოებში არიდა იყო აღბეჭდილი წინა საღამოდან. რამდენიმე ფოტოზე მხოლოდ მისი გადაადგილბის მარშრუტი გადაეღოთ, ბოლო ფოტოზე კი კიბეზე მდგარი არიდა და ზემოდან მომზირალი არაბული ერთად აღებეჭდათ. როგორც სჩანს მხოლოდ გარე, შორი პერიმეტრიდან უთვალთავლებდათ მდევარი. - აბა ახლა რას იტყვი ანდრო ?

ანდრო გაოგნებული უყურებდა ფოტოებს. ვერ მიმხვდარიყო რა ხდებოდა, რას ნიშნავდა ეს ყოველივე და რას აკეთებდა იმ ადგილას ასე გამოწყობილი არიდა არაბულთან ერთად.

- ამის დედას შე... - დაიგრგვინა ანდრომ და ერთი ხელის კვრით ფოტოები ძირს მიმოფანტა. - ეს რა ჯანდაბაა ?

- მეც მაგას გეკითხები.

- ფეხებზე მკ,იდია შენ არს მეკითხები. ახლავე ამისხენი ეს ფოტოები საიდან გაქვს და რას აეკეთებდა ჩემი და მასთან ერთად.

- დაყრუვდი ანდრო? - ხმას აუწია დვალმა. - მაგ კითხვას მე რომ ვსავმ ვერ ხვდები ? რას ხლართავთ შენ და შენი და მაგ კაცთან ?

- თქვენ ში,გ ხოარა გაქვთ ჰა ? კაცთან, რომელიც ჩემს მოკვლას ნატრობს რა საერთო უნდა მქონდეს დვალო?

- ანდრო ნუ თვალთმაქცობ. იცოდე, თუ შენ პირობას დაარღვევ, ჩევნც დავარღვევთ და თავზე დაგამხობთ ისედაც აწეწილ ცხოვრებას.

- ხმა ჩაიგდე შენ დედას შევ... - საყელოში ჩააფრინდა - შენ ხოარ გავიწყდება ვის ელაპარაკები ? რამის გაკეთება რომ მდომოდა ამ დამპალ სოროში ერთ დღესაც არ გავათევდი. ყველამ თქვენ-თქვენ ცოდვებს მიხედეთ და მაკამრეთ აქ რის გამოც ვზივარ.

- ესეიგი შენი და მასთან შენ არ დაგიკავშირებია? - ორივე ხელით ჩაეჭიდა და საყელო გაითავისუფლა.

- შენ რა სკლეროზი გაქ ? მთელი ცხოვრებაა ჩემს დას თქვენისთანა ნაბიჭ,ვრებისაგან ვიცავ და ახლა არაბულის კლანჭებში გავგზავნიდი ? იცოდეთ, მას რომ რომელიმე შეეხოთ, პირდაპირ აქედან მოგაკითხავთ და საკუთარი ხელით გამოგიღებთ გულს.

- დამშვიდდი, ტყუილად არავის ვერჩით, მითუმეტეს ქალებს, მაგრამ შენ მოგიწევს იმის დამტკიცება, რომ შენი და ჩვენს საქმეში არ იქექება. ანდრო, შენ თავად მოინდომე ყველაფრის ისე დატოვება როგორც არის.

- მე მოვინდომე ? - სიმწრით ჩაეცინა ანდროს. - დვალი, უკანასკნელად გაფრთხილებ, ჩემს ოჯახს ჩამოცილდით, ისედაც მაგათ გამო ვთმობ ყველაფერს და თუ რომელიმე მათგანს რაიმე შეემთხვევა მართლა დაგამხობთ თავზე სამყაროს.

- მაშინ შენს დას მიხედე. ის ბიჭი საეჭვოდ იცავს.

- რას ქვია იცავს ?

- დგებუაძეს ომი გამოუცხადა მის გამო.

- და ჯონის რა უნდა არიდასგან ?

- მე ჩემი გითხარი. ჯონის ძიძა არ ვარ.

- დგებუაძე ყველაზე ბინძური ღორია თქვენს შორის, არანაირი წესი, ზღვარი და პრინციპი არ გააჩნია. მშვენივრად ვიცი, რა ცაა და ღმერთმა ნუ ქნას ერთი მაინც ირიბად გახედოს ჩემს დას. - ცასისხლიანებული თვალებიდან იმოდენა სიბრაზეს აფრქვევდა ანდრო, კედლებიც კი შეაცბუნა.

- ჩვენ მხოლოდ ის გვაინტერესებს, ჩვენი საქმეები გაგრძელდეს შეუფერხებლად. ჯონი ერთი უბრალო პაიკია ჭადრაკის დიდ დაფაზე, მისი გაჩერება არ გამიჭირდება. მთავრია შენ გაარკვიაო რა საერთო აქვს შენს დას და იმ ბიჭს. ანდრო, არაბული უბრალო კაცი არაა, ეს შენც მშვენივრად იცი და მისი გადამტერება არავის გვაწყობს.

- მე იმაზე მეტად ვეღარ გადავიმტერებ ვიდრე ახლაა. თქვენ გეშინოდეთ. ჩემთან არარსებული დამნაშავის ძებნას სჯობს ტვინი გაარყიოთ... არ მოდუნდეთ დვალო, თორემ ერთ დღეს ეგ კაცი თქვენ კვალშიც ჩადგება.

ესღა თქვა და ოთახიდან უკანმოუხედავად გავარდა ამირეჯიბი. ახლა მხოლოდ ის უნდოდა როგორღაც არიდას დაკავშირებოდა. მობილური გამორთული ჰქონდა. სად არ დარეკა, ვინ არ შეაწუხა, მაგრამ ვერაფერს გახდა. სახლში ვერავის მიაგზავნიდა ასე გვიან დადუნას გამო. მოკლედ დილამდე ვერავინ შეზლებდა არიდას ნახვას და ანდროს დანაბარების გადაცემას, ჩემს სანახავად მოდი თორემ ჩემი ფეხით მოვალო. კატეგორიულად გააფრთხილა მეგობარი სიტყვა სიტყვით გადაეცა. მთელი ღამე არ სძინებია ანდროს ათსი ფიქრის, აზრისა და ვერსიის ძიებაში...


***

უკვე კარგახანი ევლო ქეთის და კიდევ დაახლობით ორმოცდაათი კილომეტრის გავლა მოუწევდა დანიშნულების ადგილმდე მისასვლელად. ბოლო ათი წლის განმავლობაში სულ ხუთჯერ იყო ნამყოფი აქ და ვინაიდან იცოდა რა გზები ჰქონდა სავალი, ვახოსაგან მაღალი გამოვლობის ჯიპი ითხოვა, რადგან თავის ნაზი ავტომობილით აქ ამოსვლა ნამდვილად ვერ შეძლებდა და სადმე შუაგულ ტყეში გზაზე მიატოვებდა. თბილისიდან ორასი კილომეტრის სავალზე, ცოდვილი სამყაროსგან შორს იყო ის მონასტერი სადაც ახლა მიჩქაროდა. დასავლეთის გზიდან მარჯვენა მხარეს გადაუხვია თუ არა, თითქმის სულ დაუსახლებელი და უკაცრიელი გზის გავლა მოუხდა. განსაკუთრებით კი ბოლო ოცი კილომეტრი იყო ცუდი, ოღრო-ჩოღრო გზა სულ ტყესა და დაუსახლებელ ველებზე გადიოდა. ამ მონასტერთან, შედარებით ახლოს მხოლოდ ერთი სოფელი იყო და ამ სოფლის მოსახლეობა ეხმარებოდა გაჭირვების ჟამს იქ მცხოვრებ ბერებს. თუმცაღა სხვა მრავალი შემომწირველნიც ჰყვანდნენ. უკანასკნელი ციცაბო აღმართი აიარა და გაშლილ ველზე გაიმართა ქეთის ავტომობილი. შავად შექუფრულ არე-მარეში ადვილი შესამჩნევი იყო ავტომობილის მკვეთრი განათება, მით უმეტეს თუ ელი კიდეც მის გამოჩენას. როგორც კი რამდენიმე ასეული მეტრის დაშორებით მყუდროება ავტომობილის ხმამ დაარღვია და მას თან მოჰყვა კაშკაშა შუქი, მონასტრის ეზოში მოლოდინად ქცეული ერთ-ერთი მაღალი, თეთრ თმა-წვერიანი ბერი, სწრაფად დაეძგერა ჭიშკარს, გამოაღო და გარეთ გაიჭრა. მალე მიუახლოვდა ღამის სტუმარიც. ავტომობილი გააჩერა, საჩქაროდ გადახტა და მონატრებულად ჩაეხუტა გარდაცვლილი ძმის ბავშვობის მეგობარს, რომლის თავლწინაც გაიზარდა.

- როგორ ხარ მამაო ? - თბილად მოიკითხა ანაფორიანი და მის მოხვეულ მკლავს თავით მიეყრდნო.

- შენთვის ისევ მიშო ჩემო ქეთუშა, - ასევე თბილად უპასუხა ბერმა, - გამოგიტყდები და შენი ბოლო ზარის შემდეგ მოუსვენრობამ შემიპყრო. - უპასუხა და ჭიშკარში შეატარა.

- ვიცოდი რომ გაგანერვიულებდი მაგრამ... ისე მგონი ძალინ გვიან მომიხდა სტუმრობა. - უხერხული ტონით შენიშნა ქალმა.

- ქალებს, რომლებიც დებად და შვილებად გვეკუთვნის აქ ამოსვლის უფლებას ნებისმიერ დროს ვრთავთ ქეთი, - დაამშვიდა მიხეილმა და წამსვე თემას მიუბრუნდა.- აბა რაშია საქმე ?

- გეტყვი მიშო, გეტყვი. მანამ კი ცოტა მაცადე ეს წმინდა სურნელი სრულად შევიგრძნო, - კელიების შუაგულში მდგარმა ეზოს მოავლო თვალი, სიბნელეში ძლივს გაარჩია სხვა და სხვა ხისა და ქვისაგან გამოთლლილი ნივთები და გამეტებით შეისუნთქა ღვთის მადლით გაჯერებული ჰაერი. - ღმერთო ძლერო, - ამოიჩურჩულა ქეთიმ, - სამოთხეა... აქ რა დაგამძიმებს ადამიანს.

- თუ გინდა სალოცავში შევიდეთ. - შესთავაზა მეგობარმა. იგრძნო რომ ეს სჭირდებოდა.

- მინდა, როგორ არ მინდა... - უპასუხა მან და კუდში აედევნა. - მიშო, შარვალი მაცვია. გამოცვლა ვეღარ მოვასწარი, უფრო სწორად ვერც მოვიფიქრე, - შეიცხადა ქეთიმ და კართან შეჩერდა.

- უფალს პირველ რიგში ჩვენი სული ედარდება ქეთი. ღვთის სახლის კარი უკლებლივ ყვალასთვის ღიაა.- დაამშვიდა, იქვე კართან დადებული ყუთიდან შავი ფერის მოსახვევი ამოიღო და გაუწოდა, - მოიხურე, - მერე კი, ზურგზე ხელის მიდებით ანიშნა შესულიყო. - ნაკურთხ წყალს დაგალევინებ და მერე სატრაპეზო ოთხში გავიდეთ. - დაბალ ხმაზე უთხრა მიხეილმა მას შემდეგ, რაც ქეთიმ სანთლებიც აანთო და ჩუმად ილოცა.

- ასე მგონია ახლა ვერაფერი შეძლებს ჩემს წაქცევას, - მშვიდი სახით გაანდო მიხეილს განცდები, - აქ მოსვლის შემდეგ ადამიანი იმედითა და ძალით ივსება. თანაც, შენც ხარ ის ძალა ვინც მთელი ცხოვრებაა ზურგს მიმაგრებს ჩემო მიშო. - სითბო ჩაეღვარა ქეთის გულში და თავისი ნაზი ხელებით, მაგიდაზე დალაგებულ შრომით გაუხეშებულ მეგობრის ხელს შეეხო.

- ამ ყველაფრის შემოქმედი უფალია ქეთი. ჩვენს გულებში ღრმად შემოშვებულ უფალს შეუძლია ვინმეს დახმარების ძალა მოგვცეს და ადამიანებს იმედი გაუჩინოს. ის თავად არის იმედი, რომელიც არასდროს ტოვებს გზაში თავის შვილს.

- როგორი ღრმაა შენი რწმენა მამაო. მშურს კიდეც ასეთი დარწმუნებით რომ შეგიძლია საუბარი.

- ყველა ადმიანშია რწმენა, აბსოლუტურად ყველაში...

- იცი, ახლა როგორ მეშინია, როგორ ვდარდობ რომ შენს იმედებს გავაცრუებ ?! - დანაშაულის გრძნობით ამოილაპარაკა ქეთიმ.

- იმედებს ადამიანებში აღარ ვეძებ ქეთი. მე მათში სულსა და გულს ვენდობი. იმას, რაც წესით უფალს ეკუთვნის და თუ რაიმე ისე ვერ მოხდა იმედიც აღარ მიცრუვდება, რადგან ვხვდები, რომ მათ სულში უფალი არ სახლობს, ასეთი ადამიანისაგან კი არაფერი მაკვირვებს. შენს სულში უფლის არსებობაზე ისე ვარ დარწმუნებული, როგორც საკუთარში ჩემო ქეთო. ასე რომ, რაც არ უნდა მითხრა მჯერა შემთხვევით დაგემართებოდა.

- როგორ შეგიძლია სულ ასე დამამშვიდო. - ღიმილმა გაუპო სევდიანი სახე ქალს და წამით დადუმდა, მერე კი თვალებში მიაჩერდა და განაგრძო, - მიხეილ, არიანდა გუშინ დაქორწინდა.

- დაქორწინდა ? - აუღელებელ კითხავაში აშკარად იკითხებოდა ჩუმი მღელვარება, რაცა რ უნდა იყოს და ვინც არ უნდა იყოს, ის ხომ პირველ რიგში მამა იყო. - ვისზე ქეთი ? მის ცხოვრებაში ხომ არავინ იყო.

- მეც ასე მეგონა, მაგრამ... უფრო სწორად დიდ მნიშვნელობას არ ვანიჭებდი იმ ადამინს და მას, რაც ხდებოდა. ამიტომ არ გითხარი. თუმცა სულაც არ არის უმნიშვნელო ადამიანი...

- მე მეგონა ვახოს ბიჭი მიპირებდა სიძეობას, - ქეთის დასამშვიდებლად ინარჩუნებდა მშვიდ საუბარს მიხეილი თორემ ახალმა ამბავმა მეტად ააფორიაქა.

- გიპირებდა კიდეც, მაგრამ ხომ იცი, არიდა ახლოს არ იკარებდა... მოკლედ არ ვიცი მიხეილ რამ შემბორკა, რატომ დავიგუბე ამ საკითხზე შენთან პირში წყალი...

- ახლა მომიყევი... - დაყვავებული ტონით უპასუხა.


ქეთიმ, ღრმად ამოისუნთქა, ერთმანეტზე გადაჭდობილი ხელები მაგიდაზე დადო და მოყოლა იქიდან დიწყო საიდანაც იცოდა. ყველა ინფორმაცია მოუყვა რასაც ფლობდა, თავისი გზებით და არიდასგანაც. მათი შეხვედრები და ასე შემდეგ... ისიც, ვახოს რომ ცოტაოდენი ინფორმაცია სთხოვა მასზე, ვინაიდან მათ კომპანიასთან ასანიძეს მეტ-ნაკლები ურთიერთობა ჰქონდა ( ასანიძის რესტორნებს ხშირად იყენებდნენ ხოლმე კორპორატიული და სხვადასხვა საღამოების მოსაწყობად. ძირითადად ვანო ურთიერთობდა მათთან) . ვახომ მწირი ინფორმაცია მიაწოდა. თუმცა, გამკრავად ახსენა ვაჟა აფქიაური, რაც წესით საკმაოდ წონად ინფორმაციას წარმოადგენდა. ზემოთ აღვნიშნე, საქართველოში ნათლია-ნათლულის კავშირზე არც თუ ბევრი იცოდნენთქო, ვაჟა არასოდეს ჩანდა ქართულ ბიზნეს საქმეებში. წილიც კი არ იყო მის სახელზე აქაურ აქტივებში, ამიტომ ვახოსაც არაფერში სჭირდებოდა დიდი ცნობები მასზე, მხოლოდ ვანოსთან ურთიერთობით შემოიფარგლებოდა. მართალია მათში არანაირი ინტერესი გაუღვივებია ამ სახელსა და გვარს, მაგრამ როგორც კი მიხეილის ყურს მოხვდა, სახე წვერივით თეთრი გაუხდა, დაელოდა ქეთის მონოლოგის დასრულებას და კითხავა მოსალოდნელი პასუხის მოსმენით ჩაწყევტილი ხმით დაუსვა.

- რა გვარია ის ბიჭი ?

მხოლოდ სახელს ახსენებდა ქეთი. რატომღაც ჩათვალა რომ გვარს დიდი მნიშვნელობა არ ჰქონდა.

- არაბული .

გახევდა მიხეილი. მის სახეზე აღარაფერი იკითხებოდა. თითქოს სადღაც გამქრალიყო მისი თანმდევი სიმშვიდე, თბილი თავლები და სათნო მზერა. ქეთი ვერ მიხვდა რამ გამოიწვია მასში ასეთი რეაქცია, რადგან მთელი მონოლოგის მანძილზე ისე მშვიდად უსმენდა, ფიქრობდა მგონი სულ ტყუილად ვიდარდე ამდენიო.

- ვეფხვია, მეგონა შენი შვილი შენ დაგემგვანებოდა. - იმოდენა სევდა იგრძნობოდა მის ხმაში, ეკლებად დააყარა ქეთის.

- მიხეილ რა ხდება ? იცნობ ? - ვეღარ მოითმინა ქალმა.

- ვიცნობ...- ჩუმად უპასუხა და თავი ჩაქინდრა, ცოტახნიანი დუმილის შემდეგ ისევ დაბალი ხმით ჰკითხა:- იცი ის ბიჭი ვინ არის ?

სმენად იქცა ქეთი. მიხვდა, კი არ ეკიხებოდა პირდაპირ პასუხს სცემდა.

- შენ რომ ახსენე ვაჟა აფციაური, მისი ნათლულია. სწორედ ვაჟას მკვლელობის გამო ზის ანდრო ციხეში.

- რაა? - შიშით წამოიკივლა. - მიხეილ რას მეუბნები. ანუ დათამ ...

- რათქმაუნდა იცოდა. - მძიმედ თქვა და მოზრდილ წვერზე ხელები ჩამოისვა.

- ღმერთო ჩემო, ასე როგორ დავიგვიანე ...აქამდე როგორ არ გითხარი... ღემრთო ეს რა გავაკეთე... დავღუპე ბავშვი... - ქვითინი აუვარდა ქალს. - მიშო იქნებ ცუდი გნაზრახვა არც აქვს, - თირილს შორის ივარაუდა ქალმა და თითქოს იმედიც გაერია ხმაში.

- მხოლოდ ანდროს დანაშაული რომ იყოს... მეც მინდა ასე იყოს ქეთი მაგაგრამ... - ვეღარ დაასრულა სიტყვა ბერმა.

- მართლა ვერ ვიფიქრებდი ასეთ რამეს. ახლაგაზრდები არიან, ერთმანეთი მოსწონთ, ასეც უნდა იყოსთქო ვფიქრობდი... მაპატიე მიშო !

- შენ არაფერ შუაში ხარ. - შეწუხებული წამოვარდა ფეზხე ბერი, გვერდით მიუჯდა და მხარზე მიიხუტა. - ალბათ ასე უნდა მომხდარიყო... ხომ გითხარი უფლის განგების გარეშე არაფერი ხდებათქო, - როგორც შეეძლო ისე მშვიდად უთხარ, თუმცა უნდა ითქვას სულ არ განიცდიდა იმ წუთას სიმშვიდეს. ანდა როგორ ? მან ხომ მშვენივრად მიხვდა თუ რა მიზანი ექნებოდა დათას.

- არ ვიცი, არ ვიცი... უნდა ვუთხრათ, არიდამ უნდა გაიგოს და ეს ქორწინება სასწრაფოდ უნდა გაუქმდეს.

- შენ არაფერი უთხრა ქეთი, თორემ ბევრ კითხავს დასვამს და შესაძლოა მიხვდეს, რომ მიცნობ. მე კი შენს მეტი სანდო არავინ მყავს ვისაც მას ჩავაბარებ.

- მერე და როგორ ვუპარტონე !

- შენ არ ხარ დამნაშავე. შენ არაფერ შუაში ხარ... წარსული არასოდეს ტოვებს, მუდამ თავს ახსენებს ადამიანს...

- რა წარსული მიხეილ ?

- არის რაღაც, რისი ცოდნაც შენთვის არ შეიძლება ჩემო ძვირფასო.

- მოიცა, გარდა იმისა რომ ვაჟას ნათლულია კიდევ რაიმე აკავშირებს თქვენთან ?

- ძველი და რთული ამბავია, ამის ცოდნა არ გარგებს.

- მან თუ ეს ყოველივე გამიზნულად გააკეთა რა გამოდის მიხეილ ? - რიტირიკულად ჟღერდა, რადგან თავადაც იცოდა პასუხი, - ჩვენი გოგონა მას მხოლოდ... ღმერთო არა...

- მერე და როგორ ამახინჯებს შურიძიების წადილი ადამიანის სულს...

- მიხეილ არიდას ის უყვარს... ის ბიჭი უყვარს... ახლა გული გამისკდება. რაღაც უნდა ვიღონოთ. იქნებ დროა გამოჩნდე მიხეილ ? დაბრუნდე...- შემცბარი სახით კითხა მეგობარს.

- მე უფალი ავირჩიე და მის გზას არასოდეს გადავუხვევ.

- ეგ არ მიგულისხმია, - შეუსწორა

- ვიცი რაც იგულისხმე. ვერ გამოვჩნდები ქეთი, თუმცა ეგ არ ნიშნავს რომ უქმად დავჯდები. წამოდი, შენს კელიაში შეგიყვან, საკმარისზე მეტად იდარდე და დაისვენე. დილის ლოცვამდე გაგაღვიძებ. - კარამდე მიაციალ ქალი, - სანთელი საწოლის თავთან დევს თუ გადჭირდა. - გამობრუნებას აპირებდა, შეჩერდა და მიუბრუნდა. - არასოდეს, არასოდეს გაგიცრუებია შენ ჩემთვის იმედი. შენ არაფერში ხარ დამნაშავე... ამ საქმეში ერთადერთი ცოდვილი მე ვარ ქეთი. მხოლოდ და მხოლოდ მე...

***
განსხვავებული შემართებით დაიწყო დილა არიდასთვის. ახალმა ამბავმა ისე გაახარა ვერადავერ იშორებდა ღიმილს სახიდან. წარმოიდგინა კიდეც როგორ იქნებოდა ანდროს მომავალი შვილი, როგორ ეყვარებოდა, როგორ ითამაშებდა მასთან. ძმის გახსენებაზე სევდამ დაუარა. ეტკინა ის რომ ვერ დაესწრებოდა მის დაბადებას, პირველ ნაბიჯებს, პირველ სიტყვას... თუმცა გულს იმით იმაგრებდა,რომ ჯერ კიდევ გუშინ მის ცხოვრებაზე სულ გადაწურული ჰქონდა იმედი. დღეს კი მომავალს ხედავდს ძმისშვილის სახით... ბედნიერებამ მთლიანდ მოიცვა და საზარეულოში თითქმის ყველას გადასდო. ვალერი ეხუმრებოდა, რა მეწელიწე (ხე, რომელიც წლის გამოტოვებით ისხამს ნაყოფს) ხესავით ხარ, დღეგამოშვებით ხან ბედნიერი ხარ, ხანაც სევდინი და რახან დღეს ბრწყინავ ყველა კერძში გაურიე ხელი უდაოდ გემოზე იმოქმედებსო. ცრუმორწმუნე არ იყო ეს კაცი, მაგრამ განწყობის თეორიის ღრმად სჯეროდა. ასე ხუმრობა ხუმრობაში მოაბიჯა დღის თორმეტმა საათმა და ქეთიც გამოჩნდა სამზარეულოში. ქალს უჩვეულოდ დაღლილი და სევდიანი სახე ჰქონდა. მის წინ გაჩნდა არიდა და ვალერი ათასი კითხვით დარაზმულნი, რადგან ქეთის მსგავსი განწყობა სამსახურში არ სჩვეოდა. რაც არ უნდა მომხდარიყო მის ცხოვრებაში, ვერასოდეს შეატყობდა ადამიანი. რა აღარ მოიმიზეზა ქალმა დარდის ასახსნელად. აბა, სიმართეს ხომ ვერ იტყოდა? მიხეილმაც გააფრთხილა ისე მოიქეცი არაფერი შეგამჩნიოს, თორემ თუ სიმართლე გაიგო შენს მიმართაც დაკარგავს ნდობასო. ქეთის კი ესმოდა მისი წუხილის, მაგრამ მაიც შესთავაზა, იქნებ ისე ვუთხრა თითქოს ვახოსგან გავიგეო. მაინც იუარა კაცმა, ჩემს გამო მორიგ ტყუილს ვერ გათქმევინებ, ისიც საკმარისია ჩემზე სიმრთლეს რომ უმალავ, თანაც თუ დარწმუნებული ხარ რომ უყვარს ასე უცებ სიმართლის გაგება მტკივნეული იქნება მისთვის, იქნებ სხვა გზით მოვაგვარო ყოველივეო. იმ სხვა გზებზე არ უსაუბრია. შეძლებისდაგვარად შეეცადა სახეზე ნაღველის განქარვებას, ძალით გაუღიმა კიდეც არიდას და შესვენებაზე ჩემტან ამოდი ვისაუბროთო, ტრადიციულად შესათავაზა. ამასობაში რესტორნის მიმღებში მომუშავე ერთ-ერთმა თანამშრომელმა შემოჰყო კარში თავი და არიდას დაუძახა, გარეთ ვიღაც გელოდება, მითხრა მისი ძმის მეგობარი ვარო. ჩქარი ნაბიჯებით გაჰყვა გოგო ამბის მომტანს და ჰოლში მართლაც შენიშნა ანდროს მეგობარი. დიდი ხანი არ ენახა თუმცა მაინც ახსოვდა. მიესალმა თუ არა, ბიჭმა გადასცა ძმის დანაბარები სიტყვა-სიტყვით. შეშინდა არიდა და ჩაეკითხა, ხომ არაფერი უჭირსო.ბიჭმა დაამშვიდა. მაინც ფორიაქმა აიტანა, რა უნდა მომხდარიყო ისეთი ანდროს თავის ნებით რომ დაებარებინა იქ. კარგად ახსოვდა წინა ვიზიტზე როგორ გააფრთხილა აქ აღარ დაგინახოვო. ლიკას გამო, გაფრთხილებისდა მიუხედავად მაინც გეგმავდა მის მონახუელბას, ფიქრობდა ისეთი კარგი რამ მაქვს სათქმელი სულ დაავიწყდება მუქარაო. ახლა კი თავად იბარებდა და მითუმეტეს უნდა მისულიყო. რა მოასვენებდა მის უნახახავად, რაც არ უნდა ეძახა მასზე ნაწყენი ვარო, მაინც ძმა იყო და მაინც ძალიან უყვარდა. ფაცხა-ფუცხით მოილია რესტორანში საქმეები და ქეთისთან გაიქცა შესვენების სათხოვნელად. თან დაურთო, ვიცი ბოლო დროს ზედმეტად ვსარგებლობ თქვენი კეთილგანწყობით, მაგრამ ახლა მართლა ძალიან მჭირდება ეს დროვო. ქეთიც უყოყმანოდ დათანხმადა მიზეზის გაგების შემდეგ.
სექტემბრის თვის მიწურული დღეების შეუსაბამოდ ცხელოდა. სათადარიგოდ წამოღებული მოსაცმელი ისევ გაიხადა არიდამ და ჩანთაში ჩაკეცა. ავტობუსის ლოდინის დრო არ იყო. საფულე გასხსნა თანხას გადახედა და ვინაიდან საკმარისად მიიჩნია ტაქსით წასვლა გადაწყვიტა. მისდა ბედად ტაქსმაც ჩამოიარა. იქვე კუთხეში მგზავრი ჩამოსვა და არიდამაც ისარგებლა შემთხვევით. ჩქარი ნაბიჯებით მივიდა მასთან და ვიდრე მგზავრი საბოლოოდ გაეცლებოდა ტაქსს, თავდ დაიკავა მისი ადგილი. მთელი გზა ფიქრობდა მოსალდნელ შეხვედარზე და საუბარზე. იმ აზრმაც გაიელვა, ვაითუ ჩემი ამბავი გაიგოვო და ცეცხლად დაუარა სხეულში. მოკლედ საბოლოოდ მოიფიქრა, რაც არ უნდა ჰქონდეს სათქმელი უნდა დავასწრო და პირველმა მე ვუთხრა ახალი ამბავიო. ნაცნობი ალაყაფის წინ გაჩერდა ტაქსი. პირვანდელივით უსიამოდ დაურა დიდი რკინის ჭიშარის დანახვამ, ესოდენ ხმაურიანად რომ იღება. ჩვეული ფორმალობების გავლის შემდეგ შეხვედრების ოთახში აღმოჩნდა. მისდა მოულოდნელად ისევ ის, კეთილი გარეგნობის ბადრაგი იდგა კართან, რამაც ინსტიქტური ღიმილი მოჰგვარა. თქვენ წარმოიდგინეთ, იმ ბადრაგსაც გაეღიმა მის დანახვაზე. უთუოა ახსოვდა ეს ლამაზი გოგონა. სკამზე დაჯდა, მაგიდაზე ხელები დაალაგა და პატიმართა შემოსასვლელ კარს უფრო მეტი გულისფანცქვალით მიაშტერდა. ისევ ისეთმა ფოორიაქმა შეიპყრო. გუმანით თითქოს რაღაც ცუდს ელოდა, რაღაც ისეთ რაც ძალიან ატკენდა. ვერა და ვერ იმორჩილებდა ამ შეგრძნებას. მეტად აიტანა შინაგანმა ძრწოლვამ ძმის მოლოდინში... უკვე ვეღარც ითვლიდა მერამდენე პაატიმარმა გამოიარა ის კარი, ვეღარც არჩევდა სილუეტს, უგონოდ მისჩერებოდა ერთ ადგილს... ასე გახევებულად მიშტერებულის მხედველობამ ნაცნობი სხეული აღიქვა და ცნობიერებას დააბრუნა. კარში ანდრო გამოჩნდა და როგორც კი სტუმარში არიდა ამოიცნო სიბრაზემ თვალებიდან გამოანათა. ნელა მიუახლოვდა დას, რომელიც მთელი ძალით ცდილობდა ცივი და უდრეკი გამომეტყველებით მღელვარება დაეფარა, არადა სინამდვილეში სიცივესა და წვიმაში გარეთ დარჩენილ კნუტს გავდა. ორი წყვილი ერთნაირი თვალი მოუშორებლად უმზერდნენ ერთურთს. პირველი ანდროს ჩამოერეცხა სახიდან სიბრაზე ის კნუტი რომ ამოიცნო არიდაში, ნელ-ნელა დაუმშვიდდა საზე, იფიქრა რომ ახლა ჩხუბითა და სიმკაცრით ვერაფერს გახდებოდა. პირიქით შესაძლო იყო საერთოდ გაეწყვიტა მასთან კინტაქტი დას, ეს კი ყველაზე ნაკლებად სურდა. მის წინ ჩამომჯდარი ძმის სახეზე სიმშვიდე და თბილი მზერა ამოიკითხა არიდამ. თავადაც მოეხსნა დაძაბულობა და მეტი მონდომებით შეათვალიერა ის. თვალები გაუფართოვდა სახეზე რაამდენიმე ჭრილობასა და სილურჯეებზ რომ წააწყდა.

- ანდრო, სახეზე რა გჭირს ? - შეშფოთებულმა ჰკითხა..

- არაფერი. - ცივად უპასუხა ბიჭმა.

- არაფრის გამო ხარ ცხვირ-პირ დალურჯებული ?

- არიდა, აქ ჩემს სილურჯეებზე სასაუბროდ არ დამიბარებიხარ. არამგონია პირველად გენახე ასეთ მდგომარეობაში.

- მეგონა აქ მაინც იქნებოდი მშვიდად. - გულისწყვეტით უპასუხა.

- ნეტავ მანახა კაცი, ვინც ციხეში მშვიდაა.

- შენისთანა ავყია და აყალმაყალის მოყვარული მშვიდად ნამდვილად ვერ იქნება. მეც რა მადარდებს, როდის იყო ნორმალურად გეპასუხა ჩემს კითხავზე. რაც გინდა ის გიქნია. - სწრაფად და ვითომ უდარდელად მიაყარა სიტყვები ძმას. არადა კიდევ რამდენი რამის კითხავ უნდოდა. მაგალითად, რატომ იყო ასეთი გამხდარი და ფერმიხდილი, რატომ ჰქონდა გუგები შეშუპებული და ჩაშავებული, რატომ უკანკალებდა ხელები და ასე შემდეგ... მაგრამ რათქმაუდნდა არ უპასუხებდა. მთელს სხეულსა და გულში გრძნობდა ტკივილს მისი შემყურე.

- აქეთ მეჩხუბება. - ჩაიცინა და თავი გადააქნია ანდრომ. - ჯერ ის არ დამვიწყებია ჩემი გაფრთხილების მიუხედავად იმ კლუბში რომ წაბრძანდი და კინაღამ შარს გადაეკიდე.

- და ახლა იმიტომ დამიბარე დანაპირების ასრულება გინდა და უნდა მიმახრჩო ? - ცოტა იმედი მიეცა გოგოს, ამ თემის განხილვას ჯანდაბას კიდევ გავუძლებო. - დაგთანხმდებოდი, მაგრამ სასჯელს დაგიმატებენ და მე კი არ მინდა ის შენს გარეშე გაიზარდოს.

- შენ რაღაც ბევრი საუბარი გისწავლია. არადა როგორც მახსოვს მარტო და ჩუმად ყოფნას ამჯობინებდი ხოლმე.

- მარტო ყოფნას მე არ ვამჯობინებდი, უბრალოდ არავინ მყავდა და როდესაც არავინ გყავს ჩუმად ყოფნაც გიწევს. თუმცა დროდადრო ყველაფერი იცვლება. ისეთი რაღაცეები ხდება საუბარს კი არა პირდაპირ ყვირილს გასწავლის.

- არიდა, რაიმეს თქმა გინდა ? იქნება არის ისეთი რამ, რაც მე უნდა ვიცოდე. - ის საკითხი იგულისხმა რისთვისაც დაიბარა, იფიქრა იქნებ თავად გადაწყვიტოს მოყოლაო.

- არის. თუმცა საერთოდ არ ხარ ღირსი იცოდე, მაგრამ როგორც ჩცან უფალს არ სურდა შენი საბოლოოდ გაწირვა. . ამას მხოლოდ და მხოლოდ მის გამო ვაკეთებ, უფრო სწორად მათ გამო.

- უფალს ნუ გარევ, რადგან ჩემი ცოდვების მქონე კაცს უფალთან ხელი არ აქვს.

- როგორ მწარედ ცდები ანდრო. არ გაგიგია, მშობელს ყველაზე მეტად ავადმყოფი შვილი უყვარს და ედარდებაო? უფალსაც ყველაზე მეტად უყვარს თავისი ცოდვილი შვილი.

- თუ არ ვეყვარები არ მეწყინება.

- ისეთი აუტანელი ხარ, მართალ მიკვირ ასეთი წყალობა როგორ მოიღო შენზე. - ცხვირაბზუებულმა უთხრა, - თან იმ არაკაცობის შემდეგ რაც გააკეთე.

- რომელ არაკაცობას გულისხმობ დაიკო ?

- საჭირო არაა იმის შეხსენება რომ დიდი არჩევანი მაქვს, მაგრამ იქნებ თავად დაფიქრდე და მიხვდე, ამ ბოლო დროს ყველაზე დიდი რა ჩაგიდენია. იმას არ ვგულისხმო რის გამოც აქ ზიხარ, - ჩუმად და ფრთხილად დაამატა.

- მე ჩამონათავლი შორს წამიყვანს და იქნებ პირდაპირ მითხრა რა გინდა არიდა ! - მკაცრად შენიშნა ანდრომ. - აქ გამოცანებით საუბრისთვის არ დამიბარებიხარ. საქმე მაქვს და ვნახოთ იმის მოსმენის მერე როგორ აჭიკჭიკდები.

- რა საქმე ?

- სჯობს ჯერ შენ მითხრა რა გინდა.

- მე არაფერი მინდა მაგრამ ლიკას კი...

- რა ლიკას... - სიტყვა გაუწყდა ანდროს და უღონოდ მიესვენა სკამზე.- ლიკა რა შუაშია ? - ძლივს მოახერხა ეკიტხა.

- თავშია. არაფერი გახსენდება რაც მასთან მიქარე ?

- მე მასთან ბევრი რამ მივქარე.

- სხვა დანარჩენი არ ვიცი, მაგრამ იმ გოგოს შეცდენისთვის სიამოვნებით დაგიმატებდი სილურჯეებს მაგ სახეზე. - მისკენ გადაიწია და შეჭმუხნული მიმიკით გაცეცხელბულმა მიახალა.

- ლიაკამ გითხრა ? - რიხი დაეკარგა ამირეჯიბის ვაჟს ხმაში.

- არა შენ მომიყევი და აღარ გახსოვს.

- არიდა, ამის შენტან განხილვას არ ვაპირებ.

- განხილვას და დეტალებს არ ვითხოვ, უბრალოდ შეგახსენე რა უნამუსოდაც მოიქეცი. მისი სიყვარულით როგორ ისარგებლე ანდრო ?

- არ მინდა ამაზე საუბარი-მეთქი ! - ხმას აუწია, - გარკვვეით ვთქვი მგონი.

- იცი რას გეტყვი ? ხმას დაუწიე და ნუ იფოფრები სანამ მართლა შემოგცხე. - ისეთი ტონით უთხრა, ღიმილი მოჰგვარა ძმად. - არც მე მსიამოვნებს და მეტი ვაჟკაცობა რომ გამოგეჩინა არც მოგვიწევდა, მაგრამ რადგან აქ ვარ და ვსაუბრობთ ესეიგი საჭიროა.

- საშინლად მიშლი ნერვებს.

- მთელი ცხოვრებაა შენ მიშლი ნერვებს.

- ამ ბოლოს ისეთებს აკეთებ, ჩემი გააბათილე არიდა.

- იცი საინტერესო რა არის ამ ყველაფერში ? - მის სიტყვებს ყური არ ართხოვა და განაგრძო, - ლიკას წამითაც არ დასცდენია საყვედური, პირიით გამართლებს და მადლიერიც კია შენი. შენ წარმოიდგინე და სიბრაზის მიუხედავად მეც.

- მადლიერია ? - გაოცებული სახით იკითხა ანდრომ.

- ხო, ასე მითხრა სასაყვედურო რა მაქვს, როდესაც იმ კაცისგან ვინც მთელი ცხოვრებაა მიყვარს შვილს ველოდებიო. - მკვეთრად და ვერ შეკავებული სიხარულით წარმოთქვა ყველა სიტყვა.

- მთელი ცხოვრება მიყვარ... - როგორც იქნა აღიქვა გონებამ დის სიტყვები და ქვასავით გაშეშდა, - რა თქვი ? - თავლს არ აშორებდა არიდას და ღმერთამ უწყის რისი მოსმენა სურდა მისგან. - არიდა..

- გილოცავ საძაგელო, ორ თვეში მამა გახდები. - ღიმილით სახე გაებადრა არიდას.

ანდრო არ განძრეულა. არც გამომეტყველება შეცვლია. თითქოს კიდე ვერ გაიაზრა დის სიტყვები, ვერ მიხვდა რა ბედნიერება ხდებოდა მის თავს. სულ დაეკარგა ემოცია, ყველა შეგრძნება გაქრა იმ წამს და მხოლოდ ცივ ჟრუანტელსა და დაბუჟებას გრძნობდა. განუსაზღვრელი სიხარულისაგან, სრულიად უგრძნობი გახდა ბიჭი.

- ანდრო, - დაუძახა გადაფითრებულ ძმას და ხელზე მოუჭირა. - ვერ გაიგე რა გითხარი? არ გაგეხარდა ? - ლამის ტირილი დაიწყო ძმის უემოციობის შემყურემ.

- მამა გავხდები... - გაიმეორა ჩუმად. - სიმართლეს მეუბნები ? - ხავსჩაჭიდებულივით დასვა კითხვა.

- ჭეშმარიტად სიმართლეს. ჩემი თავლით ვნახე, როგორ ლამაზია ორსული ლიკა.

- ამის დედაც ... - წამოიყვირა ანდრომ, - მამა გავხდები... შვილი მეყოლება... - ფეხზე წამოჭრა, სიფრიფანა არიდა ხეში აიტაცა, მოეხვია და დაატრიალა. - მამა გავხდები, ღემერთო მადლობა... - ყურადღებას არ აქცევდა გარშემომყოფთა გაოცებას და ხმამაღლა ყვიროდა, რასაც არიდას ბედნიერების სიცილი ერთვოდა თან. მთელი სახე დაუკოცნა დას. მათი სიხარულისთვის ხელის შეშლა ვერავინ გაბედა. ყველას ცალ-ცალკე უხაროდა, მათი მიზეზით. - როგორ მიყვარხარ ! - უკვე ძირს დასმულ და გულში მაგრად ჩახუტებულ დას ჩუმად უჩურჩულა. ეს სიტყვები იმდენი წელი არ მოესმინა არიდას, მოულოდნელობისაგან მუხლები მოეკვეთა და გაფართოებული თავლებით ახედა. - რა იყო, არ გჯერა ? - ბიჭის დიდრონ შავ თავალებს რკალად შემორტყმოდა სიხარულისა და სევდდის გუბე. გაცისკროვნებულმა არიდამ თანხმობის ნისნად თავი დაუქნია და უფრო მიეხუტა.

- კიდევ იტყვი ღმერთს არ ვუყვარვარო ? - დაეხსნა მის მკალვებს, მიუხედავად იმისა რომ საერთოდ არ უნდოდა. მაგრამ სულა ასეც ვერ დარჩებოდა და ადგილს დაუბრუნდა. ანდრომაც მას მიბაძა.

- არასოდეს. წარმოდგენა არ მაქვს რით დავიმსახურე ეს.

- გამოგიტყდები და მეც არ ვიცი. - ღიმილით დაეთანხმა. - ანდრო, - უცებ მზერა ისევ ბრაზიანი გაუხდა, - თუ ბავშვს შენი ნარკოდამოკიდებულების გამო... - აღარ განაგრძო, იცოდა რომ ადნრო ისედაც მიხვდებოდა რირი თქმაც სურდა. ეს კითხვა ამ ამბის გაგების წამიდან აწუხებდა.

- ორი თვე არ მქონდა მიღებული, გადაჩვევას ვცდილობდი. - მყისვე და მორიდებით უპასუხა დის შიშს. - ხომ არაფერი სჭირდებათ ?

- არამგონია. კარგად გამოიყურებოდა. მამა ცოტა კი გაბრაზებულა მაგრამ ყურადღებას ჩუმად მაქცევსო და მალე შემირიგდებაო.

- მესმის მამამისის, არც მე მენდომებოდა ჩემისთანა კაცი ჩემი შვილის გვერდით.

- მაგრამ შენ ხომ ის გიყვარს, მასაც უყვარხარ და მესამე პირი აქ ზედმეტია.

- შენ რა იცი სიყვარულის არიდა ? - ღიმილით ჰკიტხა ძმამ და უმალ შეეცვალა სახე, დამ მზერა რომ მოაცილა და უხერხულად აწრიალდა. - არიდა, რა ხდება ? - მაგიდას იდაყვებით დაეყრდნო, მისკენ გადაიხარა და ეჭვისთავლით აათვალიერა ლოყებაწითლებული. ის ფოტოები ამოუტივტივდა თავში დვალმა რომ აჩვენა და ცივად დაუარა ტანში.

- არაფერი, რა უნდა ხებოდეს. -იუარა გოგონამ.სულაც არ ჟღერდა დამაჯერებლად. შეასძლოა და-ძმას ახლო ურთიერთობა დიდი ხანია აღარ ჰქონდათ, თუმცა ერთამანეთს მშვენივრად იცნობდნენ. - ანდრო ახლა რა იქნება? - მიუბრუნდა თემას, - არ მინდა ის შენს გარეშე გაიზარდოს.

- სამწუხაროდ ეგ უკვე გადაწყვეტილია. - სინანულით უპასუხა, - მოვახერხებ აქედანა ვიზრუნო მათზე.

- მათზე ზრუნვა მეც შემიძლია, მაგრამ მათ არც მე ვჭირდები და არც სხვა... ლიკას საყვარელი ადამიანი უნდა გვერდით, ბავშს კი მამა... ასე რომ კეთილი ინებე ანდრო და რამე გააკეთე.

ხმა არ გაუღია ბიჭს.

- ვიცი, სასამართლო გადაწყვეტილების გასაჩივრებაზე უარი რომ განაცხადე და იქნებ ახლა ღირდეს, ახლა დიდი მოტივი გაქვს და გთხოვ, გააკეთე რამე.

- აქ კაცის მკვლელობისთვის ვზივრა.

- მშვენივრად ვიცი რისთვისაც ზიხარ, ისიც ვიცი რომ იმსახურებ ამ სასჯელს და როდესაც ადვოკატმა მითხრა ხელსაც არ ანძრევს სასჯელის შესამსაუბუქებლად, არც მე მანებებს რაიმე გავაკეთო, არც სამხილების ანულირებას, საპირისპიროს მტკიცებას არ მაცდის და საერთოდ ის მიკვირს რატომ ვარ მისი ადვოკატიო, არ გამიპროტესტებია, მაგრამა ხლა ვაპროტესტებ... შენს გამო კიარა შენი შვილის და ლიკას გამო... მესმის დანაშაულზე იღებ პასუხისმგებლობას, მაგრამ ახლა მათ წინაშეც ხარ პასუხისმგებელი. იმ ახალი სიცოხლის წინასე რომელიც შენ შექმენი.... ისინი არ იმსახურებენ შენს გამო ამ სასჯელს. . არ ვიცი მაშინ რატომ ჩაიქნიე შენს თავისუფლებაზე ასე ხელი, მაგრამ ახლა აღარ გაქვს ამის უფლება. მარტო შენ აღარ ხარ, შვილი გეყოლება და ქალი რომელსაც უყვარხარ. ნუ აიძულებ ლიკას შენს გარეშე ცხოვრებას, ნუ აიძულებ ყოველი ღამე შენს მონატრებასა და ტირილში გაატაროს. ნუ აიძულებ დაიტანჯოს...

- შენ საიდან იცი ამდენი რამ სიყვარულზე ?

მისი ყველა სიტყვა გაიგო, მთელი მისი მონოლოგის პათოსი გაიზიარა და დაეთანხმა კიდეც, მაგრამ პასუხის გაცემის დროს ეჭვიანი ძმის პოზიციამ გადაძალა. აზრი, რომელიც წინა დღიდან აწუხებდა ახლა უფრო და უფრო გახელდა მასში, რაგდან მის წინ ისეთი არიდა იჯდა აქამდე რომ არ ენახა. თითქოს შეცვლილიყო რაღაც მასში. იმ სიხარულისა და ეიფორიის მიუხედავად რაც მის შიგნით ტრიალებდა ამ ცვლილებას მაინც ხედავდა და ღრღნიდა მის გულსა და გონებას.

- არიდა, ხომ არაფერი გაქვს ჩემთვის მოსაყოლი? არის ისეთი რამ რაც უნდა ვიცოდე ? - მისი ტონი კიტხვსას კი არა უკვე ბრძანებას ჰგავდა.

- რას ჩამაცივდი ანდრო ?! - ყელი გაუშრა და ნერწყვი ძლივს გადაყლაპა. - რა უნდა ხდებოდეს.

- საიდან იცნობ დათა არაბულს ? - ბიჭმა არც აცია არც აცხელა და პირდაპირ ჰკითხა.

ელდა ეცა , ხმა ჩაუვარდა და ცივმა ოფლმა დაასხა.

-მიპასუხე !

- რატომ მეკითხები ? - სცადა უსფეთველი მდგომარეობა შეენარჩუნებინა..

- საჭირო რომ არ იყოს ხომ არ გკითხავიდი ? საიდან იცნობ და რა უთიერთობა გაქვს მასთან და საერთოდ იცი ვინ არის ?

- იმ რესტორნის კლიენტია, სადაც მე ვმუშაობ.

- არიდა, - ცივად დაიგრგვინვა ანდრომ, - მთელი ეს დრო თავს ვიკავებ რომ არ ავფეთქდე, არ მინდა შეგაშინო და გაწყენინო, მაგრამ ახლა მგონი მაიძულებ. ახლა მომიწვეს გვედით გადავდო ის მაგარი ამბავი, რაც მითხარი და მივუბრუნედე იმას, რასთვისაც აქ დაგიბარე. - ნელ-ნელა უმატა ცახცახს გოგონამ. - კეთილი ინებე და სიტყვა სიტყვით მომიყევი საიდან იცნობ იმ კაცს.

- ვერ ვხვდები შენ რატომ გაღელვებს ეს საკითხი, ან საიდან გაიგე.

- აქ რომ ვარ იმას არ ნიშნავს არ ვიცი რა ხდება ჩემს ირგვლივ... ჯერ ჩემი გაფრთხილების მიუხედავად კლუბში გარბიხარ, იქ ისეთი ადამიანების ინტერესის სფეროში ხვები ვისაც მთელი ცხოვრებაა გარიდებ, მერე თურმე მაგ კაცს გამოყავხარ იქინდან, მერე კი მასთან ერთად გხედავ რომელიღაც რესტორანში. რა ამბებს ხლართავ ჩემს ზურგს უკან ?

- ანდრო, დათა შენთან რა შუაშია ? ან რა ხლართვაზე მესაუბრები, ვერაფერი გავიგე.

- შენ არ იცი ხო, ეგ კაცი ვინ არის ? - გოგონამ ვერაფერი უპასუხა. - ფუ ამის დედას შე..... ასეც ვიფიქრე, რათქმაუნდა არ იცი. მოვკლავ მაგ ნაბი**** ! შენ როდის გახდი ასეთი უტვინო გოგო ჰა ? ერთადერთი რაც არ მანერვიულებდა შენში ის იყო, რომ არავის იკარებდი, მითუმეტეს იდიოტებს და ვფიქრობდი აქ არ შეგეშლებოდა...

- საერთოდ ვერაფერს ვხვდები. - იმას კი ნამდვილად ხვდებოდა, ეს „ვერაფერი“ ძალიან ცუდს რომ უმზადებდა... ანდროს რეაქცია უდასტურებდა, დილიდან სხეულში შემძვრალი ცუდი მოლოდინის გამართლებას.

- საერთოდ დაივიწყებ მაგ კაცის არსებობას, დანარჩენს მე მოვაგვარებ. იცოდე, შენს გვერდით რომ კიდევ დავინახო არც კი დავფიქრდები ისე მოვკლავ.

- წესიერად ამიხსენი რა ხდება !

- მითხარი რა გითხრა, რით მოგატყუა.

- არაფერი უთქვამს. ან რა უნდა ეთქვა, რა უნდა მოეტყუებია?

- რამე ხომ არ დაგიშავა ?

- გამაგებინე ბოლოს და ბოლოს რა ხდება, ნუ გამაგიჟე !

- შენთან რა უნდა იმ ნაბი****, შენტან რა ესაქმება... - სახე ხელებში ჩარგო და ნერვიულად ამოუშვა ჰაერი.

- ანდრო... - აკანკალებული, ატირებული ხმით ჩუმად დაუძახა . - მითხარი რა...

- დათა არაბული იმ კაცის ნათლულია, უფრო სწორად შვილობილია, ვისი მკვლელობისთვისაც ვზივარ. - ისე უპასუხა თავი არ აუწევია ხელებიდან.

ირგვლივ ყველაფერი დაბნელდა. უკუნმა მოიცვა სამყარო. ყველა ძალა ერთდროულად წაერთვა და უსულო სხეულივით მიენდო სკამს. ანდროს ერთმა ფრაზამ სრულად ცხადყო ყველფერი მისთვის. უმალ დალაგდა მის გონებაში არაბულთან გატარებული ყველა წამი, ნათქვამი ყველა სიტყვა. ყველაფერს მიხვდა და უზარმაზარი სიცარიელე გამეფდა სულში. ხელ-ფეხი წაერთვა თითქოს. შუაზე გაიხლიჩა, ფერები გაქრა, სამყარო იმაზე საძულველი და სასტიკი მოეჩვენა, აქამდე რომ არასოდეს უფიქრია... ახლა მხოლოდ ღრიალს თხოვდა ემოციები... შინაგანად ნაწილებად დაიშალა, მაგრამ გარეგნულად თითქოს არც არაფერი შეცვლილა, ქვასავით გაშეშებული იჯდა. მხოლოდ ლამაზი თვალები ვერ მორეოდა სატანადოდ, ცუნამივით მოხეთქილ ცრემლებს და პატარა რუდ მორაკრაკებდა თეთრ ღაწვებზე. თვალებს იქით, სიღრმეში წარმოუდგენლად დიდმა ტკივილმა, სევდამ, მორიგი ღალატის განცდამ, საბოლოოდ დაკარგულმა ნდობამ და წართმეულმა იმედმა დაიდო ბინა.
ანდრო ხელებიდან თავის ამორგვას ვერ ბედავდა. მის შეხედვას ვერ ბედავდა.

- ანდრო, მამამ რატომ დაგვტოვა ? რა იყო მიზეზი რის გამოც წავიდა ? - ცრემლები შეიმშრალა და ეჭვით ჰკითხა.

ანდრომ წამოწია თავი, შეცბუნებულმა შეხედა სახეგაყინულ დას და ნირწამხდარი მიეყუდა საკამს.

- მან გითხრა ? - მიხვდა რომ არიდამ წლების ნამალ საიდუმლოს მიაგნო.

- არაფერი. კონკრეტულად არაფერი...

- დაივიწყე რაც გითხრა და მოკარების უფლება აღარ მისცე. გპირდები, მეც ყველაფერს გავაკეთებ ამისთვის. - დის ორივე ხელი თავისაში მოიქცია ანდრომ. ძალიან ცივი რომ დაუხვდა ერთად შეუკრა და თავისი ტორები შემოაჭდო გასათბობად.

- უკვე ძალინ გვიანია... მან საწადელს მიაღწია.

- რა საწადელს, დაგიშავა რამე ? შეგეხო ? - ჩუმი ღრიალით იკითხა,

- არა... ესეიგი მე ვარ ის პატარა გოგო, მამის ნაცვლად კარი რომ გაუღო. - სიმწრით გაეღიმა, - სულ ვფიქრობდი, სადღაც მყავდა ნანახი... მიხეილმა მისი მამა მოკლა და მერე ტაძარში გაიქცა. მე შურისძიების იარაღი ვარ . მან მე ყველაფერი მითხრა, მხოლოდ სახელები არ უხსენებია. - ძმას უყურებდა, მაგრამ აშკარად თავს ესაუბრებოდა. ანდრომაც შეამჩნია ეს სასოწარკვეთა მასში.

- არიდა, გთხოვ მითხარი, რომ ის კაცი არ გიყვარს ! - არიდამ პასუხის ნაცვლად ცრემლი დაუგორდა ჩამქრალი თავლებიდან და ეს იმაზე მტკივნეული და ბევრის მთქმელი აღმოჩნდა ანდროსთვის ვიდრე მისი პასუხი იქნებოდა. - ამის დედას შევ*** ფუ ამის, მე რა კაცი ვარ?! მე რა ძმა ვარ ?! ვერ დაგიცავი .. დედას შე*** .

- იცი, ამ ყველაფერს დადებითიც აქვს. ახლა ის მაინც ვიცი მიხეილმა რატომ მიგვატოვა. მიზეზი ჰქონია, ერთ დროს ჩემი სათაყავნებელი მამა მკვლელია... ისიც მკვლელია ... მე მკვლელის შვილიც ვარ ...

- ცუდად ხარ ? - ხელებით შეეხო დას გაფითრებულ სახეზე...

- არა, კარგად ვარ ძალიან კარგად. მიჩვეული ვარ მუდმივად მოტყუებულის, მიტოვებულის პოზიციაში ყოფნას. მიჩვეული ვარ ამ ყველაფერს... რატომ უნდა ვედარდებოდე ვინმეს? რატომ უნდა წუხდენ ჩენზე ? რტომ უნდა აინტერესებდეთ რას ვგრძნობ ? რა ბედნიერების ღირსი კი მე ვარ ? არაუშავს ანდრო კარგად ვარ...


ანდრო უსმენდა და ხმის ამოღებას ვეღარ ბედავდა. ან რაღა ქჰონდა სათქმელი ? არად რა შემართებით დიბარა თავისთან. ისეთი გაბრაზებული იყო ფიქრობდა ერთს კარგად დავტუქსავ, იმ ბიჭთან საქმის დაჭერა როგორ იფიქრაო. ახლა კი ვეღარაფერს ახერხებდა... ვერცეთი სიტყვა ვერ გამუშვა პირიდან, თუნდაც სანუგეშო. მხოლოდ დის ტკივილისა და გასუსაძლის სინდისის ქეჯნას განიცდიდა. თვლიდა, მისი ამ მდგომარეობამდე მიყვანის მიზეზი თავად იყო. სწორედ ის გახდა საბაბი მისი შურისძიების იარაღად ქცევისა და მან ეს ვერ აარიდა თავის პატარა დას. საკუთარი ხელით ჩააგდო მგლის ხახაში. მგლის კბილებიდან მის გამოგლეჯას კი შეძლებდა, თუნდაც სიცოცხლის ფასად დაჯდომოდა, მაგრამ რას მოუხერხებდა იმას, რასაც ახლა გოგონა გრძნობდა? რით დაავიწყებდა იმას, რისი გადატანაც ახლა მას უხდებოდა? ამ ფიქრებში მაგიდის ნაპირებს მთელი ძალით ჩაჭიდებოდა ანდრო, ცოტაც და სიმწრით ჩამოამტვრევდა.
- ლიკაზე ნუ იდარდებ, როგორც შემეძლება მივხედავ. თუ მოვახერხებ ხშირად მოვალ და ამბებსაც მოგიყვები ხოლმე. შენ კი იბრძოლე ანდრო, მათ გამო იბრძოლე აქედან მალე გამოხვიდე . - მაგიდაზე ჩაბღუჯულ განადგურებულ ძმის ხელებს თავისი დაადო, მოეფერა და წამოდგა.

- ცოტახანს კიდევ დარჩი, ჯერ კიდევ გვაქვს სასაუბრო.

- აღარაფრის თქმა არ არის საჭირო, არც დარიგება, არც დატუქსვა, არც გაფრთხილება... საერთოდ არაფერი... აზრი არ აქვს ანდრო.

- კარგი. შენ უბრალოდ კარგად იყავი დანარჩენს მე მივხედავ.

- აღარფერი იქნება კარგად.
***

- დათა არაბულს უნდა შევხვდე. - გაისმა დვალის მობილურში მტკიცე და ცივი ხმა.

- რა ხდება ამირეჯიბი, მტრებს როდის აქეთ იწვევ შეხვედრებზე ?

- შენ ხომ გხვდები !

- ხომ მითხარი მასთან არაფერი მაკავშირებსო ?

- ზურაბ, რასაც გეუბნები ის გააკთე თორემ ისედაც არ მაქვს მოთმინება.

- გავაკეთებ თუ დამიმტკიცებ, რომ ჩვენთვის უსაფრთხო იქნება ეს ყველაფერი.

- შენს ბოსებს გადაეცი რომ არაფრის მტკიცებას არ ვაპირებ. - უხეში ტონით გააფრთხილა ანდრომ, - ეს საქმე თქვენ არ გეხებათ და მოგიწევთ სიტყავზე მენდოთ.

- ხომ იცი, ჩვენ ვერ გამოვჩნდებით.

- დარწმუნებული ვარ გამოჩენის გარეშეც მიაწვდნეთ ხმას, ან უბრალოდ ნომერი გამიგეთ.

- კარგი, მოვახერხებ რამეს.

- რაც შეიძლება სწრაფად ზურაბ !

***

- ბატონო დათა, ქალბატონი ახლახანს გამოვიდა და ტაქსში ჩაჯდა.

- თავლი არ მოაშორო და შემატყობინე სად წავა.

- გასაგებია.

- რაღაც ვერ გცნობ ეს დღეებია. ლამისაა სახლშიც შეუგზვნო დაცვა და თან წამდაუწუმ თხოვ ინფორმაციას. - დაეჭვებულად გახედა გიგაურმა ბიძაშვილს.

- აქამდეც მაგას არ ვაკეთებდი?!

- ასე ისტერიკულად არა.

- საინტერესოა რა საქმე ჰქონდა, ციხეში რატომ მივიდა... მის ვიზიტს კი დვალის ვიზიტი უძღოდა წინ.

- რა საქმე უნდა ჰქონოდა, მისი ძმაა და მოინახულა. იქნებ იმ გოგოზე ჰქონდა სასაუბრო წუხელ რომ შეხვდა.

- ის გოგო ლამისაა იმშობიარებს და ახლა რა უნდა მოეყოლა მასზე. ნამდვილად რაღაცაშია საქმე მაინც და მაინც ახლა რომ მოუნდა მისი მონახულება. - ინტუიცია ნამდვილად არ ღალატობდა არაბულს.

- ეს „ახლა“ რაიმე გამსაკუთრებული დროა ?

- ხო, განსაკუთრებული დროა.

- ასე მგონია რაღაცას არ ამბობ.

- ლაშამ რამდენ ხანში მოვალო? - თემა სასწრაფოდ შეცვალა დათამ.

- ერთი, ორი, სამი... მოვიდა. - თქვა და შემოღებული კარისკენ გაიხედა. - აბა, რა ამბებია ბაკურაძე?

- ისევ შენს კარზე იყო მიკრული და ისევ წარმოგდენა არ გავაქვს ვინ და როგორ მიიტანა. - კონვერტი გაუწოდა დათას.

- კი მაგრამ გამაგებინეთ იქ დაცვა რას აკეთებს ? - კონვერტი ხელიდან გამოგლიჯა.

- არ გეგონოს ბიჭებს ვამართლებ, მაგრამ ზედმეტად პროფესიონალია, არცერთ კამერაში არ ჩანს მისი სახე. შუაღამისას მიიტანეს, ოთხიი საათისთვის. დათა, იცოდი, რომ ქეთი მიხეილის გარდაცვლილი მეგობრის და იყო ?

- ქეთი ვაშაძე ? - დაზუსტებისთვის იკითხა ვანომ.

- არა. არც მიფიქრია მაგ ქალით დავინტერესებულიყავი.

- ასეა. დღეს დილით შეამჩნიეს მონასტრიდან მომავალი და როგორც კი შეამტყობინეს ყველა ინფორმაცია გადავამოწმე. მიხელი და მისი ძმა, გელა ვაშაძე ერთად მუშაობდენ ძალოვან სტრუქტურებში. თხუთმეტი წლის წინ გარდაიცვალა, სამსახურეობრივი მოვალეობის შესრულების დროს. მას შემდეგ მიხელი ზუნავდა ქმარგაშორებულ ქეთიზე.

- მის სანახავად იყო? - იკითხა და პასუხს არც დალოდებია ისე გადახია კონვერტის კუთხე. „ თუ დამნაშავის დასჯა და შურისძიება გსურს, უფლის გზას გამოყევი“ სწრაფად წაიკითხა და უმალ მიხვდა ვინ იყო ამ წერილების ავტორი. - გაიგო !

- ვინ ? რა ?

- მიხეილმა. ყველაფერი იცის, მაგრამ დაიგვიანა. - წერილი გაუწოდა ვანოს წასაკითხად.

- დიდი ალბათობით არიანდაც გაიგებს. - დაამატა ლაშამ.

- თუ უკვე არ იცის. - უპასუხა და სკამით ვიტრაჟიანი კედლისკენ შებრუნდა.

- ყველაფერი მეტად აირია. - დანანებით გააქნია თავი ვანომ. - მეცოდება ის გოგო, რადგან ერთდროულად ბევრი ცუდის გაგება მოუხდება. ახლა ნამდვილად რთული იქნება მისი დამორჩილება დათა.

- მის დასამორჩილებლად მე და კანონი ვარსებობთ. - სამუშაო მაგიდის მარცხენა მხრის უჯრა გამოაღო, იქიდან ქორწინების მოწმობის ასლი გამოიღო, წამოდგა და მათ წინ პატარა მაგიდაზე გაშლილად დადო.მერე კი როგორც ჩვეოდა ვიტრაჟიდან ქალაქს გადახედა.

- ეს რა არის ბიჭო ? როგორ ? რანაირად ? რა გააკეთე ?

- დეტალბეზე საუბარს არ ვაპირებ.

- რა გააკეთე დათა ? - კითხვა გაუმეორა და მიუახლოვდა.

- დავიკანონე.

- ღმერთო ჩემო, რა სიტყვებია... - გაღიზიანებულმა შენიშნა - როგორ დაითანხმე, მოატყუე ?

- არა. პრიქით, თავად სურდა და მეც უარი არ მეთქმოდა.

- ვერაფერი გავიგე საერთოდ... - ბიზაშვილის სიტყვაძუნწობით განაწყენებულმა, გასუსულ ბაკურაძეს გახედა. - მოიცა, შენ რატომ არ გაგიკვირდა ან ჩუმად და კმაყოფილი სახით რატომ ზიხარ ?

- მაგის დახმარების გარეშე ღამის ოთხ საათზე ქორწინების დამკანონებელს ვერ მოვიძევდი გიგაურო. - ლაშას ნაცვლად დათამ უპასუხა.

- საერთოდ რა საჭირო იყო ? მაგის გარეშეც ხომ შეგეძლო...

- ასე მსურდა, როგორც აღმოჩნდა მასაც ... - თვალი ტავლში გაუყარა მამიდაშვილს.

ვანომ როგორც კი მის თვალებს შეხედა ყველა სათქმელი სიტყვა უკან დააბრუნა და ...

- გასაგებია. - ღიმილი ვერ დამალა. - გილოცავ გაბედნიერებას ძმაო.- ბეჭებზე დასცხო ხელი. - ოკეანის შუაგულში მოინდომე ცურვა და წარმატეტბების სურვების მეტი რა მეთქმის?! - გაამამხნევა და ბაკურაძეს მიუბრუნდა. - დღეს მე და შენ ვსვავთ.

- ასე რამ გაგახარა ვანო ? - ჰკითხა დათამ.

- მიზეზი მომეცა.

- რა ?

- ეგ ერთადერთი გადაწყვეტილებაა რაშიც ასი პროცენტით მხარს გიჭერ . ამ ეტაპზე ყველაზე სწორად მიმაჩნია და იმაშიც დარწმუნებული ვარ, ყველ ამის შემდგომ ეტაპებზეც ეგ ნაბიჯი გახდება პასუხისმგებელი.

- შენ და შენი ფილოსოფიური დასკვნები. - მიუგო და კვლავ მინიდან გაიხედა. გულის სიღრმეში მიხვდა, რომ ვანო მართალს ამბობდა.

- ხო მართლა, მიწვევას არ მიიღებ ? - მაგიდაზე დადებული კონვერტისკენ მიანიშნა.

- რისთვის ?

- იქნებ მასაც უნდა მოგილოცოს.

- მაგის დროც დადგება. ოღონდ ჯერ ლოდინი მოუწევს.

- ლაშა ადექი, გავდივართ. ცოტა გავერთოთ, აღვნიშნოთ. - სწრაფად მიიჭრა ბაკურაძესთან და პიჯაკზე მხარში მოქაჩა.

- მარტო ჩვენ ?

- ხო აბა, ახალდაქორწინებულს ცდუნებაში ვერ შევიყვანთ, ცოდვები ისედაც მეყოფა.

- რა ცდუნება კაცო, ერთად წავიდეთ. - წამოდგა და დათას გახედა ლაშამ.

- რომ გეუბნები გამოდი. - თვალი ჩაუკრა ვანომ.- ამან განაწყენებულ ცოლს უნდა სდიოს, ჩვენთვის არ სცალია. - დაცინა ბიძაშვილს და კარისაკენ გაეშურა.

- ლაშა, იქ რა ხდება ? - გასვლამდე მიაძახა არაბულმა.

- რაღაც მნიშვნელოვანს მიაგნო და ჯერ კიდევ დაზუსტების პროცესშია... მალე ჩვენც გვეცოდინება. - ნაწილ-ნაწილ დაუბრუნა სიტყვა. თან კისრიდან სასაცილოდ მოხვეული ვანოს ხელის მოცილებას ცდილობდა.

- მასხარა ! - თავისთვის ჩაილაპარაკა დათამ და გაეღიმა.

***
-
- ჩემო მშვენიერო, დიდხანს აპირებ ჩუმად ყოფნას ? - უკვე მესამე წრეს ურტყამდა ქალაქს სამარშუტო ტაქსი. კიდევ დიდხნას უმზერდა ასე დუმარედ მყოფს, ამის მოთმინება ჰქონდა ლადოს მაგრამ გოგონას სევდიან მზერასა და მძიმე ამოკვნესვას ვეღარ გაუძლო. მიუხვდა რომ ახლა საუბარი სჭირდებოდა, მაგრამ თავდ ვერ ბედავდა ან ვერ გაგეგო როგორ დაეწყო.

- მამშვიდებს შენთან ერთად ჩემს უბედურ ცხოვრების წრეზე სიარული. თუნდაც უსიტყვოდ... ვიცი რომ ჩემი ასეც გესმის. - ცხოვრებისს შესახებ მისეული ხედვა გაახსენა კაცს.

- ვიაროთ. თუმცა შეგისწორებ, შენი ცხოვრება უბედური არ არის.

- დღეს ყველაფრის მიუხედავად სამსახურში დავბრუნდი, ჩემი საქმე პირნათლად შევასრულე, გავიღიმე კიდეც იმდროს, როცა ბოლო ხმაზე ტირილი მინდოდა, ახლა კი სახლში მივდივარ და ასჯერ მეტად მომიწევს უდარდელის როლის მორგება დედამ რომ არ ინერვიულოს... იგივეს გავაკეთებ ხვალაც, ზეგაც... გავაგრძელებ იმ მოვალეობების შესრულებას რაც ამ ცხოვრებამ დამაკისრა... ვერ გამოვხატავ იმას რასაც განვიციდი, ვერავის ვთხოვ დახმარებას რადგან უბრალოდ ვერავინ მიშველის... - ცოტახნით დადუმდა , მძიმედ ამოიოხრა და ამღვრეული ხმით განაგრძო. - ახლა ვბრუნდები სახლში, არადა სამყაროს დასალიეეში გაქცევა მინდა, მაგრამ არ შემიძლია, უფლება არ მაქვს... არ მაქვს უფლება საკუთარ დარდზე, საკუთარ ტკივილებზე ვიფიქრო... ამის შემდეგ კიდე მეტყვი რომ ჩემი ცხოვრება უბედური არ არის ?

- შვილო, - იმართა ლადომ და ავტობუსი გააჩერა. - ჩამოდი, აქვე პარკია დავსხდეთ. თანაც თბილი ამინდია.

- ლადო ბიძია, მგზავრები ? - ახლაღა გაიხედა უკან და სრულიად ცარიელი სკამები რომ დაინახა კითხვის თავლებით კვლავ კაცს შეხედა.

- სამუშაო დღე კარგა ხანია დასრულდა. - ღიმილით უპასუხა ლადომ.

- ღმერთო ჩემო, ვერც კი შევამჩნიე... მთელი ეს დრო ჩემს გამო დადიოდი ?

- სამყაროს დასალიერშიც წამოგყვები ჩემო მშვენიერო... წამოდი. - მხარზე ხელი დაადო და გადადიო ანიშნა.

ბინებით შემოჯარული ჩიხი გაიარეს და პატარა პარკთან მივიდნენ. არიანდამ პირველივე სკამს მიაშურა, მაგრამ ლადომ არ დაანება, საქანელა უკეთესიაო დაიჟინა და იქით წაიყვანა. დიდი წინააღმდეგობა არ გაუწევია, ბოლოს ძალიან დიდი ხნის წინ იჯდა საქანელაზე. ლურჯ ბოძებზე ჯაჭვის თოკებით დაკიდული სტაფილოსფერი სკამი დაუჭირა ლადომ და დაჯდომაში დაეხმარა. მერე კი თავადაც გვერდითა საქანელაზე რის ვაი-ვაგლახით ჩაეკვეხა. ლადოს შემყურეს დანაღვლიანებულ გულზე სიცილმა გადაურა, იმდენად სახალისო სანახავი იყო გულიანად გადაიკისკისა.

- ხედავ ? - როგორც იქნა დაჯდა კაცი, შვებით ამოიქოშინა და არიდას მიუბრუნდა. - გაგეციან. ადამიანს რაც არ უნდა დიდი განსაცდელი ედგას ცხოვრებაში, მაინც გამოჩნდება ხოლმე მომენტი, რაც გაცინებას გახარებას გაიძულებს და ბედნიერება მოაქვს თუნდაც წუთით. ვიდრე ეს მომენტები იქნება ჩვენს ცხოვრებაში ჩვენ არ გვაქვს უფლება დანებების, რადგან ამ წუთიერი ბედნიერებისთვისაც კი ღირს სიცოცხლე. დაფიქრდი ჩემო მშვენიერო, არ გაქვს, ან არ გექნება ასეთი მომენტები ?

- მექნება. ანდროს შვილი რომ დაიბადება. - ღიმილით უპასუხა, ორივე ხელით ჯაჭვს ჩაეჭიდა და თავი მიაყრდნო.

- ანდროს შვილი ეყოლება ?! ვაჰ, ეს რა კარგი ამბავი მითხარი. აქ რომ ძლივს არ ცავკვეხებულიყავი- საქანელას შემოსცხო ხელი - უთუოდ წამოვხტებდი და ფერხულსაც დავუვლიდი სიხარულით. - ეჭვგარეშე იყო, რომ არა მეორედ ძლივს ჩაკვეხების უსიამოვნება, ნამდვილად იცეკვებდა კაცი. - მოსალოცი ამბავია.

- მეც ძალიან გამიხარდა.

- აი ხედავ რამოდენა მიზეზი მოგეცა ბედნიერებისთვის. ასე, ცალსახად უბედური ცხოვრება არ არსებობს არიანდა !

- ხო მაგრამ... ახლა რომ ძალიან მტკივა ? იმაზე მეტადაც კი, ვიდრე მაშინ, მამა რომ წავიდა. ასე მგონია ვერასოდეს ავკრეფ ჩემი სულის იმ ნაწილებს, რაც მიწაზე მთელი ძალით დაენარცხა...

- მე კი მგონია უკვე აკრიფე... შენ თვითონ თქვი გაქცევა მინდა მაგრამ არ გავრბივარ, უფლება არ მაქვსო. ეს უფლების არ ქონა კი არა, შენი სულის სიმტკიცეა. თუ ადამიანს რაიმეს გასაძლებად ძალა აღარ ყოფნის, ის აღარაფერზე და არავისზე აღარ ფიქრობს საკუთარი დარდის, დანებების გრადა. შენ ძლიერი გოგო ხარ ! იმდენად ძლიერი, გასაჭირში მყოფს მაინც სხვაზე ფიქრი რომ შეგიძლია.

- არ ვიცი ლადო ბიძია... აღაფრის იმედი აღარ მაქვს, აღარავის ნდობა აღარ მაქვს... მგონი გულიც აღარ მაქვს, დღეს ამომგლიჯეს ... ისედაც უფერული ცხოვრება დღეს სულ დამიბნელდა...

- გული აღარ გაქვს, მაგრამ მაინც ასე ძალიან გტკივა ? - ფეხების აამოძრავა კაცმა, საქანელა გოგონასკენ მიატრიალა და თბილად გახედა.

- რატომ არ მეკითხები რა მოხდა ?

- თუ გინდა თავად მომიყვები. თუმცა იმას ვხვდები ვინ არის ამ ყოველივეს შემოქმედი. კაცი რომლის გამოც ნდობა ხელახლა ისწავლე, მაგრამ...

- მაგრამ მან ყველაზე მეტად გამიცრუა იმედი... მომატყუა, გამომიყენა და ყველაზე მტკივნეული იცი რა არის ? ამის მიზეზი ჰქონდა.

- ვერცერთი მიზეზი ვერ გაამართლებს ადამიანთან ასეთ მოპყრობას.

- ვერც შურისძიების ხო ? ვერც სიძულვილი ?

- იმ წამს პასუხი ვერ დაუბრუნა კაცმა გააკვირვა მისმა სიტყვებმა და სახეზეც აღებეჭდა ეს .

- - ხო, მას მე ვძულვარ, რადგან მისი მამის მკვლელის ქალიშვილი და ნათლიის მკვლელის და ვარ.

- რას მეუბნები შვილო ? - უცებ წამოიყვირა კაცმა.

- დღეს ორი დიდი საიდუმლო გავიგე- რატომ მიმატოვა მამა და სინამდვილეში რას სურდა ჩემგან დათას. თქვენ რომ იცოდეთ რამოდენა სიძულვის აფრქვევდა მისი თავლები როდესაც მისი ცხოვრების ამ ამბავს მიყვებოდა... თქვენ რომ იცოდეთ რამხელა ზიზღი და მრისხანება იგრძნობოდა მასში... - მთელი დღის ნაკავებ ტირილის სურვილს ვეღარ მოერია არიდა და ჩუმად აქვითინდა.

- მოდი შვილო, მოდი . - სასწრაფოდ წამოდგა კაცი საქანელადან გაჭირვებით რომ ჩაჯდა, არიდაც წამოაყენა და მთელი ძალით მიიხუტა გულზე. - არც კი ვიცი რა უნდა გითხრა,- გულში ჩაკრულს თმებზე მზრუნველად ეფერებოდა, ხან ზურგზე უსვამდა სანუგეშოდ ხელებს.- მაგრამ შემიძლია სულ შენს გვერდით დავდგე და დაგეხმარო.

- ამ ომში შენ ვერ გაგხვევ ლადო ბიძია.

- უკვე გავერიე და შენს მარტო დატოვებას არ ვაპირებ.

- არავითარ შემთხვევაში ! აქამდე კიდევ შეიძლებოდა მიმეღო ეს შემოთავაზება, მაგრამ ახლა აღარ, აწი ჩემს გარდა ვერავინ ვერაფერს შეცვლის.

- როგორ არა... ძალა ერთობაშიაო ხომ გაგიგია. - არ დანებდა კაცი.

- იმ ბინძურ ფულთან და იმ ძალა-უფლებასთან რასაც ის ფლობს, ჩვენი ძალა სპილოსთან ჭიანჭველას შებრძოლებას გავს. არადა როგორ მეგონა ის სხვებს არ გავდა. როგორ მეგონა, რომ მისი ერთადერთი „ღირსება“ ფული არ იყო. ამიტომ არასდროს არ ვამახვილებდი ყურადღებას მის ცხოვრებაზე, მასში არაფერი მიძებნია ადამიანობის გარდა, მჯეროდა მისი ნათქვამის. არ ვიცი რატომ, მაგრამ ყველა მისი სიტყვა მჯეროდა... მე ხომ ასეთი არ ვარ... ასე როგორ შემოვუშვი ჩემს ცხოვრებაში...

- ზოგჯერ ბედისწერა ჩვენს გადაწყვეტილებებზე ძლიერია ...

- ნეტავ რა უნდა ჩემგან ბედისწერას ? ასეთი რა დავუშავე.

- ალბათ არც არაფერი, მაგრამ მაინც აქვს თავისი მიზეზი... მგონია ამ ქვეყნად შემთხვევით არაფერი ხდება.

- ჩემს ცხოვრებაში შენი არსებოდა უზარმაზარი შევებაა ლადო ბიძია. შენთან შემიძლია ვიყო ყველაზე გულრწფელი. არაფერს ეცადო. უბრალოდ დარჩი ისე როგორც ხარ ძალინ გთხოვ.

კაცმა თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია და უკან გაყვა ავტობუსისაკენ მიმავალს. უხმოდ მიიყვანა სახლამდე და ვიდრე ჩავიდოდა შეაჩერა:

- აუცილებლად აგიხდება ის, რისიც მთელი გულით გჯერა. ყველაფერი კარგად იქნება ჩემო მშვენიერო, მთავარია ამის თავად გჯეროდეს. - თავზე მზრუნველად აკოცა და მანამ არ განაგრძო გზა ვიდრე არიდა თვალს არ მიეფარა.

- დედიკო მოვედი. - სახლში შესულმა მხიარული ხმით გასძახა დედას. ქალიც წამსვე გამოეგება შვილს და ჩაეხუტა. თან უსაყვედურა, ცოტა ვინერვიულე რომ დაგაგვიანდაო. არიდამაც დაამშვიდა, დღეს უამრავი კლიენტი იყო და საქმეც ბევრი გვქონდა, თანაც ორ საიმედო ადამიანთან მყავხარ დატოვებული და თავს ვაძლევ უფლებას ცოტა დავაგვიანოვო. ამ საუბარ-საუბარში მისაღებში ლენასა და ელენეს შეუერთდენენ. არიდას ისეთი უდარდელის ნიღაბი მოერგო თითქოს მის გულს არასოდეს, წამითაც კი არ გაჰკარებოდა ნაღველი. ხუმრობაშიც აყვა მოსაუბრეებს, გაიცნა კიდეც. დღის დასასრულს კი საძინებელს მიაშურა. ადგილს, სადაც მოურიდებლად შეეძლო გრძნობებისა და ტკივილის გაშიშვლება. ბალიშს დაემხო და გარიჟრაჟამდის სისხლის ცრემლებით ქვითინებდა. თუმცა არცერთ წვეთ ცრემლს არ მოუტანია მისთვის ტკივილის შემსუბუქების განცდა. პირიქით მის გულსა და გონებაში გაუსაძლისმა ფიქრებმა დაიდო ბინა - მკვლელის ქალიშვილი, მოტყუებული, გამოყენებული, იმედგაცრუებული, უყვარდა კაცი ვისაც სძულდა და ყველაზე მთავარი, ის ამ კაცს საკუთარი სურვილით ჩაუვარდა ხელებში. არ იცოდა როგორი დილა გათენდებოდა. არაფერი იცოდა გარდა იმისა, რომ ის დილა ისევ სულის სიმწარეს უქადდა...

***
- სად არის ? მობილური გამორთული რატომ აქვს ? ... კი მაგრამ რისთვის დაყვებით უკან ? - ღრიალებდა ყურმილში გაცეცხლებული არაბული.

- ბოდიშს გიხდით ბატონო.

- არ მჭირდება შენი ბოდიში. სასწრაფოდ გაარკვიე სად არის, თორემ მერე სჯობს არსად გიპოვო.

- დიახ ბატონო. - ძლივს უპასუხა ოცდახუთ წლამდე გადაფითრებულმა ბიჭმა.

- ხუთ წუთს გაძლევ. მთელი შენობის გადაატრიალებაც რომ დაგჭირდეს პასუხი უნდა გქონდეს.

- რას ღრიალებ ბიჭო ? - კაბინეტში შეუვარდა გიგაური და არანაკლებ უყვირა. - საერთოდ აღარ გადარდებს შენი რეპუტაცია? ლამისაა თავალები დასცვივდეთ თანამშრომლებს.

- ფეხებზე მკ,იდია.

- მე არ დათა. ამ კომპანიის შენებას იმდენი შრომა შევწირეთ ახლა შენს არეულ ცხოვრებას ნუ გადააყოლებ. მესმის რა საზრუნავიც გაქვს, მაგრამ ცოტა დრო საქმესაც დაუთმე.

- ვერსად პოულობენ. მემალება თავისი ჭკუით. არადა მშვენივრად იცოდა, დღეს რომ უნდა მენახა.

- რას აპირებ? სამსახურში მიუხტები და დალაპარაკებას აიძულებ, თუ სახლში ?

- სადაც საჭირო გახდება. ისიც საკმარისია ტვინი რომ გამოირეცხა და არფერი ახსოვს.

- შეიშალე იცი ? რაც კი გიცნობ, ასეთ არაპროგნოზირებადს პირველად გხედავ. საერთოდ აღარ ვიცი შენგან რას უნდა ველოდოთ. უკვე იმდენი შეხვედრა გადავდე ლამისაა პარტნიორები გაიქცნენ.

- სახლში რომ დავიჯენ მერე მივხედავ საქმესაც.

- ახლა წავალ თორემ სურვილი მახრჩობს ძვალ-რბილი გაგიერთიანო. ნერვები დაიწყნარე და ხმა გააკონტროლე მთელს შენობას რომ ასმენინებ შენს ღრიალს.

- შემეშვი.

- ამის დედას შე.... - ტყავის სავარძელს მიკრა ფეხი გაღიზიანებულმა. - სარკეში ჩაიხედე თუ ძმა ხარ. იქნებ დაინახო როგორ შეიცვალე. იქნებ მიხვდე რას მართებ იმ გოგოსთან ერთად საკუთარ თავს და შეწყვიტო...

- გადი ვანო.

- ჯადაბამდის გზა გქონია... ასათიანში რომ დაწვები, ჩემი მონახულების იმედი არ გქონდეს. - ტრადიციულად წაკბინა და ჯახუნით გაიხურა კარი.

- რა ხდება ? - დაცვას არ დააცადა და ზუსტად ხუთ წუთში თავად დაურეკა არაბულმა.

- გავიგეთ ბატონო. მისამართს მოგწერთ. - აშკარად ეტყობოდა ბიჭს მღელვარება ხმაზე.

- თუ გაიგეთ ჩემ დარეკვას რას უცდიდით ?

- დამასწარით ბატონო.

- მეორედ მსგავსი რამ რომ განმეორდეს... - სიტყვა აღარ დაასრულა თუმცა ისედაც ნათელი იყო ქება დიდებას არ მოაყოლებდა.

- გასაგებია ბა...

გაუთიშა, მნქანის გასაღებს და პიჯაკს ხელი დაავლო და სასწრაფოდ დატოვა კაბინეტი.

როგორც კი კარში გავიდა, ყველა თანამშრომელი დაფაცურდა და დაფეთებული სახეებით ზოგი საქეს დაუბრუნდა, ზოგიც კედელს აეკრა შიშით. არაბულმა ერთი მტრულად გადახედა ყველას. თქვეს საქმეებს მიხედეთ, თვის ბოლოს ხარვეზი არ ვნახოვო, მკვახედ გააფრთხილა და ასე გულგადაქანებულები მიატოვა. კაბინეტის კარში გახიდულ გიგაურს გვერდი ისე ჩაუარა არც კი შეუხედავს. მისი წასვლის შემდეგ ვანომ მოუბოდიშა თანამშრომლებს, ხომ იცით ისედაც მძიმე ხასითი აქვს, ახლა კი რთული პერიოდი უდგას და დიდად მადლობელი დაგრჩებით თუ გაუგებთ და ყურადღებას არ მიაქცევთ, მალე ყველაფერი დალაგდებაო. მათაც სხვა რა გზა ჰქონდათ, ან რა ეთქმოდათ. არაბული უმიზეზოდ არც არსდროს არავის ერჩოდა თუ ცივ ტონსა და მკაცრ მითითებებს არ ჩავთვლით.

***

ვანოს თქმისა არ იყოს შეშლილივით მიაქროლებდა ავტომობილს თანაც ნავიგაციას დასჩერებოდა. საღამო ხანი იყო. კლიენტისთვის სახლის დალაგების შემდეგ, განმარტოებისთვის ქალაქისგან ოდნავ მოშორებით ერთი უკაცრიელი , რომ იტყვიან მიყრუებული ადგილი აერჩია არიდას. ცენტრალური მაგისტრალიდან ფეხით ერთი კილომეტრის სავალზე. გაშლილ მინდორზე რამდენიმე ხე და ერთი მიტოვებული შენობა იყო. თავად ერთ-ერთი ხის ძირში იჯდა და სატკივარს უზიარებდა ბუნებას, ხანაც ჩუმი, ხანაც ხამამაღალი ქვითინით. დაყვირების უფლებასაც აძლევდა თავს ირგვლივ ხომ არავინ იყო და ვერ გაიგონებდნენ. ვიდრე არაბული მიაგნებდა, ბევრი ფიქრი და ტირილი მოესწრო. ყველა ძალა დალეოდა. მის, ემოციებისაგან დაცლილ სახეზე მხოლოდ მწარე ტირილის კვალი იყო . შავი ბრიალა თვალების თეთრი გარსი სიწითლეს ჩაენაცვლებინა. დღის სინათლეშერეულ ცაზე შემორჩენილი, სიკაშკაშე დაკარგული ვარსკვლავებს გავდა მისი თვალები. ნიაღვრებად დადენილ ცრემლს კვალი დაეტოვებინა ლოყებიდან გულის ფიცრამდის. ტუჩები ჯერ კიდევ უთრთოდა და დაღლილი ხეს ზურგით მიყრდნობოდა. ლადოს მიერ ნაჩუქარი პანდა ხელში მაგრად ჩაებღუჯა. ღრუბლებიც საავდროდ შეყრილიყვნენ. ბუნებასაც გადასდებოდა მისი მელანქოლია. ირგვლივ მძრწოლვარე სიცივე ტრიალებდა. ნელი ნაბიჯებით მიუახლოვდა ბიჭი და უსიტყვოდ მიუჯდა. მისთვის ნათელი გამხდარიყო ყველაფერი.
- აქაც მომაგენი და მე სულაც აღარ მიკვირს ... - გამქრალი ხმით დაიჩურჩულა არიდამ.

წამით შეხედა სახეზე დათამ, მერე კი უკვე გახდილი პიჯაკი მხრებზე მოახურა.

- გათოვდა. მე კი ქურქი შემომეცალა... - პიჯაკი უკან დაუბრუნა, მაგრამ დათამ ისევ შემაოცვა. - საჭირო აღარ არის თამაში... კარგად ვიცით საძულველ ადამიანებს მზრუნველად არ ექცევიან. - გაიხადა და ძირს მოისროლა.

- აქ რას აკეთებ ? - ჰკითხა და თან თავის მტვერში ამოსვრილ პიჯაკს გახედა.

- გავრბივარ.

- ვისგან ?

- ყველაფრისგან.

- დაგაგვინდა.

- ვიცი, მაგრამ ვცდილობ, მერე რომ არ ვთქვა არაფერი გამიკეთებიათქო.

- ტყუილ მცდელობებს არ აქვს აზრი.

- ცდილობ ბოლომდე დამანახო შენს წინაშე ჩემი უძლურება...

- არა, უბრალოდ უშედეგო მცდელობის საკითხს განვიხილავ.

- აი ასე... აი ასე დაგიჯერე... არა მეგონა- არა. კი მეგონა-კი.

- ადექი წავიდეთ.

- შენთან ერთად არ მოვსულვარ.

- მაგრამ წამოხვალ.

- არასოდეს ! არასოდეს ! - წართმეული ხმით რამდენადაც შეიძლებოდა იმდენად მტკიცედ თქვა. - რაც არ უნდა გააკეთო შენს გვერდით ერთი წამიც არ გავჩერდები... მოვკვდები მაგრამ შენ მიზანს არ მიგაღწევინებ.

- მაგის მჯერა... მაგრამ არ მოკვდები, დედას არ დატოვებ.

- მძულხარ !

- სიყვარულს არც გთხოვ.

- მეზიზღები და შენთან ერთად თავიც მეზიზღება. ასე როგორ შევცდი, ასე როგორ დავბრმავდი ?

- არადა იძახდი, ისე ბრმად არავის შევიყვარებ თავლების გახელის შემდეგ სიბნელეში აღმოვჩნდეო. დაბნელდა არიანდა ? - ამოუცნობი გამომეტყველებით შეხედა გოგოს თვალებში. ეს არც დაცინვა იყო, მაგრამ არც ნუგეშისა ემჩნეოდა. - ჩემთან დიდი ხნის წინ დაბნელდა.

- არ მიყვარხარ... არ მიყვარხარ - გამწარებულმა დაუყვირა.

- არც გთხოვ-მეთქი. - მშვიდად მიუგო ბიჭმა.

- არ მთხოვ ? - სიმწრით ჩაეცინა - შენ თხოვნაზეა რაიმე დამოკიდებული ? ეს რა თვხედობა, ეს რა ამპარტავნება... ესეიგი რახან არ ითხოვ პრობლემაც არაა ხო? აბა რას ითხოვ ჩემგან ბატონო დათა ?

- არაფერს. თხოვნები არ მაქვს.

- ძალინ კარგი. მაშინ უბრალოდ გაქრი ჩემი ცხოვრებიდან.

- რახან თხოვნები არ მაქვს, არ ნიშნავს რომ სადმე წასვლას ვაპირებ, ან შენ წახვალ სადმე. არ გთხოვ, მაგრამ მოვითხოვ... ან უბრალოდ თავად ვიღებ იმას, რაც მსურს.

- ჩემთან ვერა... ჩემგან ვერააა... - ხმა აუკანკალდა.

- შენთვის არც დასაწყისში მიკითხავს და არც ახლა გკითხავ რაიმეს... ნუ მაიძულებ ძალა გამოვიყენო.

- მე რა დავაშავე ?

- ბევრი არაფერი, უბრალოდ არასწორ ოჯახში დაიბადე.

- ესეიგი ჩემი ცოდვა მკვლელის შვილად და დად ყოფნაა ?

- ცოტაა? - შუბლშეკრულმა გახედა ქალს. - ჩემთვის არა.

- შენი არ მეშინია.

- მართლა ? გუდიანი კაცების ასაკიდან როდის გამოხვედი ?

- სუსტი ხარ ! იმდენად სუსტი, რომ შენი ადამიანური გრძნობები შურისძიების სურვილმა დაჯაბნა. ყველაზე ლაჩარი ადამინი ხარ ჩემს თვალში და შენ გგონია ასეთი ადამიანი შემაშინებს ? არა, რაც არ უნდა გააკეთო შენს საწადელს ვერ მიაღწევ.

- ვერავინ ვერ აღუდგება ჩემს სურვილს წინ. - უეცარმა რისხვამ წამოუარა ბიჭს, - იმას მივიღებ რაც მინდა, ეს კარგად დაიმახსოვრე ამირეჯიბის ქალიშვილო !- ფეხზე წამოიჭრა, არიდას მხრებში ჩააფრინდა და ისიც წამოაყენა. შეშინებულმა და ძალაგამოცლიმა გახედა უცებ გამხეცებულ არაბულს, რომლის თითოეული სიტყვა შემზარავ ზიზღს იტევდა. - აქამდეც უნდა მიმხვდარიყავი, ის კაცი არ ვარ დაწყებულს შუა გზაში რომ ტოვებს. ტყუილ ილუზიებს ნუ იქმნი, შენ ჩემი ხარ და იმას გაგიკეთებ რაც მომესურვება. მანამ არ გავჩერდები სანამ შენს ოჯახს მიწასთან გასწორებულს არ ვნახავ. ზუსტად ისე როგორც ჩემს ოჯახს გაუკეთეთ. სისუსტე როცა გამოვიჩინე ისიც ძვირად დამიჯდა.

- მაშინ, ათი წლის წინ მამაშენის მკვლელი რომ არ მოკალი ხო ? - ძლივს მოაბა სიტყვებს თავი. - ნეტავ მოგეკლა, ნეტავ მოგეკლა და ახლა მე ეს ყოველივე არ გამეგო. - სიმწრით წამოიყვირა. ბოლომდე ვერც გაიაზრა რას ამბობდა. - ჰაერში გამომკიდეთ, ასე მგონია ჩემს ირგვლივ აღარფერია რასაც დავეყრდნობი და ყოველწამს ამის გააზრება მიწაზე ისე მწარედ მანარცხებს ადგომა აღარ შემიძლია. იმდენად დავიღალე, სულ არ მანაღვლებს ახლა შენ წინ სრულიად განადგურებული რომ ვჩანვარ...

დათამ ხელი შეუშვა და ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია.

- შენც ხომ ეს გინდოდა ? ხომ გინდოდა ყველა ამირეჯიბი მიწასთან გაგესწორებია... ჩემთან ნუღარ შეწუხდები... იმაზე მეტი წამართვი, იმაზე მეტი დამიშავე ვიდრე წარმოგიდგენია...

- ჯერ არ დამისრულებია...

- მე შენი ტკივილის გაგება არ შემიძლია... ვიცი გითხარი ყველას ტკივილის მემისთქო, მაგრამ შენსას ვერ გავუგე... მთელი დღეა ვცდილობ მივხვდე ასე რამ გაგამწარა, რომ ასეთი ბოროტება დაგიტოვა სულში, მაგრამ ვერ ვიგებ... რადგან მე ასე არ დამემართებოდა, მე ასე არაფერი გამაბოროტებდა...

- გაიგებ, როდესაც ყველა იმ ტკივილს გამოგაცდევინებ, რაც მე გამოვიარე... მერე გამიგებ... მერე მეც ისე შეგძულდები ...

- მაპატიე, - ჩუმად დაიჩურჩულა გოგონამ და არაბულსაც სმენა დაეძაბა, არ ელოდა ამ სიტყვას. - მაპატიე შენს წინაშე ჩადენილი ჩემი წილი ცოდვა...

- ის ადამინი იპოვნე ვისაც შენმა ძმამ, მამამაც ახლობელი ადამინი წართვა და ახლა მუხლებში ჩავრდნას აპირებ ტვრთის შესამსუბუქებლად. - შეახსენა მისი სიტყვები ბიჭმა.

- მე პატიების თხოვნა დამცირებად არ მიმაჩნია... ხო მუხლებშიც ჩაგივარდები თუ ეს შენს დარდს შეამსუბუქებს და იმ სიბოროტეს ცოტათი მაინც შეამცირებს, რაც გულში გაქვს. არა იმიტომ, რომ მე გადავრჩე, არამედ იმიტომ, რომ შენ გადარჩე როგორც ადამიანი ... მე თუ რამეს დამიშავე იმაზე მეტს ვიდრე ახლა, ოდესმე ალბათ გადავიტან, მაგრამ შენ ვერ გადაიტან თუ ოდესმე შენში სინდისი გაიღვიძებს.

- ჩემზე ნუ დარდობ... - ცივად მიუგო.გულში კი გაიფიქრა, როგორ შეუძლია ახლა ჩემს ან ვინმეს ადამინობაზე იფიქროსო. იმდენად უკმეხი იყო პასუხი, არიდამ ინსტიქტურად ახედა . მათი თვალები ისევ შეერთდა და არცერთს უცდია მზერის მოშორება. არაბულის თვალები ზედაპირულად ბრაზს, მრისხანებას ანათებდა, მაგრამ არიდას ხომ მის სიღრმეებში შეეძლო შეღწევა, აი იქ კი არ იყო ზემოთ ჩამოთვლილთაგან არცერთი, ყოველშემთხვევაში გოგონას მიმართ. მაგრამ იქ რა იყო, ამის გარკვევა ვერ შეძლო. რაც უფრო დიდხანს უმზერდა მით მეტად იძირებოდა მათში და მით ნაკლებად კითხულობდა მისადმი მტრობას. კიდევ რამდენიმე სხივიც გაკიაფდა ირისებში, მაგრამ ვერ მიხვდა, ვერ წაიკითხა ან ვერ დაიჯერა...

- მეგონა რომ ეგ თვალები არასოდეს მომატყუებდნენ... განა შეიძლება ადამიანის ნდობას ასე უაღალატო ? - გუბეები ჩაუგდა თვალში. - არავითარი მიზეზი არ არსებობს ამის გასასამართლებლად. ხომ შეგეძლო მოსულიყავი და გეთქვა ვინც იყავი. რათქმაუნდა შეგძლო, შენი ძალის მეპატრონეს ვერც მაგ შემთხვევაში გაგიწევდი ალბათ წინააღმდეგობას, ვერსად გავიქცეოდი, ვერსად დავიმალებოდი... რათქმაუნდა შეგეძლო სხვანაირად ყოფილიყო ყველაფერი, შენი შურისძიება სხვაგვარად აღგესრულებია, მაგრამ არა, სწორედ ასე გინდოდა... გინდოდა ასე გამწარებული და განადგურებული გენახე... გინდოდა ჩემი ნებით გამეკეთებია ის, რაც გავაკეთე. მერე ჩემი ოჯახისთვის რომ გეჩვენებინა თუ რა მაგარად შეგიძლია მათთვის სამაგიეროს გადახდა, განადგურება... - ცოტახნით გაჩუმდა, თავი ძირს დახარა და მიწას დააშტერდა... მერე უცებ ამოიკვნესა, გულზე ხელი მიიჭირა და ისევ ბიჭს შეხედა არაბუნებრივად ტკივილიანი სახით, - გინდოდა შენს ბოზად გექციე ? ასე გინდოდა ჩემი ღირსების გათელვა?

- ეგ სიტყვა აღარ გაიმეორო. - ცივად დაუღრინა ბიჭმა.

- გავიმეორებ, რადგან დარწმუნებული ვარ ეს იყო შენი მიზანი.

- შენ ჩემი ცოლი ხარ...

- ეგ მხოლოდ შენ გაძლევს უფლებას როცა გინდა, როგორც გინდა ისე მომექცე... ჩემთვის არაფერს ცვლის...

- ცვლის..

- არ ცვლის... არა ... არა... არა.... - სასოწარკვეთილმა დაუყვირა და მუშტები დაუშინა ერთ ადგილას გაშეშებულ არაბულს. - ეს გინდოდა ? ასე გმწარებული გინდოდა გენახე ? რისთვის ? რატომ? მითხარი მე რა დაგიშავე ? ასეთი რა დავაშავე, არავის არსდროს რომ არ ვადარდებ ? ღმერთო მითხარი რა შეგცოდე ასეთი ? ყველას უგრძნობი რატომ ვგონივარ ? რატომ გონიათ რომ მე არ მტკივა ... - სულ წართმეოდა ხმა სიმწრით მომჩხივანს. ბუნებამ ბოლომდე თანაუგრძნო, საავდროდ შეყრილმა ღრუბლებმა პირი დააღო და ცივი წვიმის წვეთები მის მდუღარე ცრემს შეურია. - რატომ ? მე რა დაგიშავე დათა ? - ბოლოჯერ ამოიკნავლა და ხელებსა და მუხლებში ძალა გამოცლილი ნელ-ნელა დაეშვა წვიმისაგან დასველებულ მიწაზე. გაშლილი ხელებით მიწას დაეყრდნო, თავი ცახარა და იქ განაგრძო გულსაკლავი მოთქმა. მის მხრებზე დაყრილ დალალებს წვიმის წვეთები ფაქიზად ეხებოდა.თითქოს ამ ჟესტით აამებდა მის დარდს. გაყინულ ზურგზე რაღაცის შეხება იგრძნო, ოდნავ შეაბრუნა თავი და არაბულის პიჯაკი შენიშნა. უფრო ამოუჯდა გული - საძულველ ადამინებზე არ ზრუნავენ... არ ძრუნავენ... არ ზრუნავენ ... - ჩურჩულით უმეორებდა თავს.

- ადექი, წავიდეთ. - სადღაც შორიდან ჩაესმა უცხო ხმა. მხრებში გასწორდა და აიხედა კიდევ ხომ არავინ მოვიდაო. მისგან ორი ნაბიჯით შორს არაბული იდგა თავისი დიდიდებულებით, უდრეკად, მაგრამ მისი ნაკვთები აღარ გავდა წინანდელს, არც მზერა. ეს ხმაც მისი იყო, ოღონ მისას არ გავდა. - წავიდეთ. -გაუმეორა.

- შენთან ერთად არ წამოვალდ.

- არიანდა წავიდეთ-მეთქი !

- თავი დამანებე, გამიშვი...

- არა !

- მუხლებში გინდა ჩაგივარდე და ისე გთხოვო ? - არაფერი უპასუხა. - არასოდეს, - დაამატა და ფეხზე წამოდგა. - არასოდეს...

- ძალით წაგიყვან.

- შენ ჩემთვის მკვდარი ხარ და შენც აქედან მხოლოდ მკვდარს თუ წამიყვან.

- სულ სველი ხარ. - ნათქვამის აზრის მეტი თვალსაჩინიოებისთვის ზეცს ახედა, საიდანაც ვიღაც ვედროთი ასხმადა წყალს.

- მომშორდი ! - დაუყვირა, პიჯაკი შემოიხსნა და ესროლა. - წადი და ჩემს ცხოვრებაში აღარსოდეს გამოჩნდე. არ დაგანებებ ჩემთან მიზნის მიღწევას. არ გავხდბი შენი ბო...

- არ დაასრულო, - უღრიალა ცხოველივით და მასთან მიიჭრა, - ეგ სიტყვა არ გაიმეოროთქო ხომ გაგაფრთხილე არა ?!- რომ არა წვიმა, კილომეტრების მოშორებიტაც კი გაიგონებდნენ მის ხმა. - ეგ სიტყვა არასოდეს თქვა.


- ბოდიში, საყვარელი უნდა მეთქვა.- სიცივით აცახცახებული ტუჩებიდან ძლივს ამოუშვა ბგერები. სულ გალურჯებოდა მარწყვისფერი ბაგეები.

- ესეიგი საყვარელი. იცი საყვარელს, როგორ ექცევიან ? - ჯერ ტუჩებზე დახედა მერე თვალებში. - აი ასე... - გაყინულ ბაგეებზე დაეკონა. გაცეცხლებული აფართხალდა ქალი, მაგრამ როგორც ყოველთვის ახლაც შებოჭა. მანამ კოცნიდა ვიდრე მისი ტუჩები არ გაათბო.

- არაკაცი ხარ ! - მიახალა და სახეში მწარედ გაარტყა. - მძულხარ. იცი როგორ ვერ გიტან ?!

- ტყუილები არ გამოგდის არიანდა, - კმაყოფილით შენიშნა ბიჭმა. - საპირისპირო რამდენიც არ უნდა იძახო, ბუდიდან ამოვარდნილი შენი გული ყოველთვის იმას ამტკიცებს, რომ შენ მე გიყვარვარ. არ მითხოვია, მაგრამ გიყვარვარ და სწორედ ეს იყო ჩემი მიზანი. ახლა ჩაჯექი მანქანაში ვიდრე ...

- არა - მეთქი !

დანებდა. სადღაც დარეკა. მერე წვიმიანი ციქს ქვეშ არიდასთან ერთად უსიტყვოდ სველდებოდა ვიდრე ავტომობილი არ მიუხლოვდათ.
- სახლში წაიყვანე. - გააფთილა მძღოლი,

- არ წავყვები ! შენგან არაფერი მჭირდება ! - კვლავ უარზე იდგა გოგონა.

- მომისმინე, - მკლავში მოქაჩა და სახეში მიაშტერდა, - ახლა ან მას წაყვები სახლში, ან ჩემთან წაგიყვან, შენი გაკოჭვაც რომ დამჭირდეს. - ეჭვგარეშე იყო, სიტყვას შეასრულებდა. სხვა გზა აღარ დარცა არიდას. მანქანის კარ გამოაღო და ცაჯდა. - ცოტა სწრაფად იარე, ოღონდ ზომიერად, წვიმიანი გზაა. - გალუმპულ გოგონას რომ შეხედა მძღოლმა მიხვდა, რისთვის თხოვდა სწრაფად სიარულს.

გზაში ალაგებდა აზრებს თუ რა უნდა ეთქვა დედისთვის და თან დათას უხეში კოცნა არ ამოდიოდა ფიქრებიდან.კართან ცოტა შეყოყმანდა, კიდევ ერთხელ ჩამოისვა სახეზე ხელი და გაუბედავად შეაბიჯა სახლში. დადუნა შესასვლელშივე შეეჩეხა, მისი საძინებლიდან გამოდიოდა და ასეთ მდგომარეობაში რომ დაინახა ერთი შეჰყვირა. არიდამ თავისი შეთხზული ამბავი მოუყვა, ფეხით სეირნობა მოვინდომე და გზად დავსველდიო. წაშლილ სახეზე, ჩაწითლებულ თავლებსა და წართმეულ ხამზე კი- დილიდან ყელი მტკიოდა ალბათ ისედაც ვცივდებოდი ამ წვიმა კი დამიმატაო, ჩამოურაკრაკა დედას მიზეზები.
იმ საღამოს დადუნამ, ლენამ და ელენემ თეთრად გამოათენეს. არიდას სხხეულის ტემპერატურა ორმოც გრადუსს გადასცდა და მთელი ღამე ბორგავდა, გაურკვეველ სიტყვებსაც იზახდა და წამოიტირებდა ხოლმე კიდეც. მაღალი ტემპერატურას ბრალიაო, ამშვიდებდა დანარჩენებს ლენა.
ვერა და ვერ მოაკეთეს გოგონა. არც სიცხე უწევდა, არ ჭამდა არ სავმდა, აღარც იღიმოდა, ვეღარც ძალით და ვიანაიდან ავად იყო, მას აწერდა უხასიათობას. ქეთის როგორც კი დაურეკა ავადმყოფობის გამო დასვენებას ვითხოვო, გულგადაქანებული ესტუმრა ქალი, წამლებითა და სურსათ-სანოვაგით. სამსახურის მერე ყოველდღე სტუმრობდა და რომ არ დაადგა მის გამოკეთებას საშველი ექიმთანაც წაიყვანა. ექიმმა, ფიზიკურად ყველაფერი რიგზე აქვს, ჩვეულებრივი ვირუსია ცოტაც მოვითმინოთ და უკეთ გახდება მალეო. რამდენიმე ვიტამინიც დაუმატა რეცეპტში. ერთი კვირა გსტანა მისმა მდგომარეობამ. მაღალი ტემეპერატურა ყოველდღე აღარ ჰქონდა, მაგრამ ფიზიკურად იმდენად სუსტად იყო დამოუკიდებლად ჭამაც არ შეეძლო. ვერ გაეგოთ რას ჭირდა მუდამ ენერგიით სავსე არიდას ასეთი, რომ ვერ მოერია. თითქოს ქეთი ხვდებოდა, მაგრამ კითხვის დასმას ვერ უბედავდა.
ისევ დადუნას დადარდიანებულმა თავლებმა და თეთრად გათენებულმა ღამეებმა აიძულა არიდა გამოჯანმრთლება დაეძალებინა სულისთვის, მას ხომ სული სტკიოდა. გაიღიმა, თავისი ხელით შეჭამა, ფეხზე წამოდგა, ხუმრობებში, საუბარში აყვა და ასე ნელ-ნელა დაუბრუნდა სააქაოს. უკვე მეორე კვირა სრულდებოდა რაც სახლიდან ფეხი არ გაედგა. როგორც კი იგრძნო რომ საკმარისი ენერგია ჰქონდა ლიკას მონახულება გადაწყვიტა. ახლა მხოლოდ ძმისშვილის მოლოდინი ანიჭებდა სხარულს. დიდხანს ისაუბრა ლიკასთან, ანდროს განცდები უკლებლივ გადასცა. იქიდან წამუსლმა კი ძმის მონახულება გადაწყვიტა, რათა მისთისაც მოეყოლა თუ როგორ გრძნობდა თავს მისი ცოლ-შვილი და ექოსკოპიის ფოტოებიც წაეღო. ახლა ეს გაეხადა მისი ყოველდღიურობის ერთადერთ მიზნად.

ტრადიციულად ითვლიდა შემომსველ პატიმრებს. ამჯერად კარის მერვე გაღებაზე გამოჩნდა ანდრო. დის დანახვამ ღიმილად გადაურა მთელს სახეზე. ნაბიჯებს აუჩქარა და ჩახუტებულს თავზე აკოცა.

- რა დაგემართა ? - შეცბუნებულმა ჰკითხა, რაც დაკვირვებით შეათვალიერა.

- რა დამემართა ?

- უფრო გამხდარი ხარ, ფერდაკარგული, თავლებიც ჩაგქრობია. ვიცი რომ სამსახურში არ დადიოდი.

- ა, ხო ... წვიმაში მოვყევი, გავცივდი და მერე ძალიან გამირთულდა. ახლახანს გამოვკეთდი.

- რამდენი ხანი იყავი ცუდად ?

- ასე ორი კვირა.

- ორი კვირა ? - სიმწრით გაეცინა ბიჭს. - ბოლოს ცუდად ხუთი წლის წინ იყავი, ისიც იმიტომ, რომ ვიღაც ნაგავმა ჩემი დასჯა შენით გადაწყვიტა და დაჭრილიც კი ერთ კვირაში წამოხტი ფეხზე. ახლა გინდა დამაჯერო რომ უბრალო გაციებამ ორი კვვირა გასტანა ?

- უბრალომ არა ძალიან გავცივდი.

- გეყოფა ! ახსნას არ გთხოვ, უბრალოდ ჩემს მოტყუებას ნუ ცდილობ. მე ხომ მაინც ვიცი რატომ ხარ ცუდად.

- ანდრო არ მინდა ამზე საუბარი. უკეთესი სასაუბროთი ვარ მოსული, - ექოსკოპიის სურათები დაულაგა წინ, - ნახე, შენი გოგონა აქაც რა ლამაზია.

- გოგოა ? - აღტაცებულმა წამოიძახა ანდრომ. - ღმერთო ჩემო შარი არ მელევა. - სიცილით დაამატა და უფრო ახლოდან გაცისკროვნებულმა დახედა ფოტოებს.

- შარი ?

- გოგოს მამობა შარია აბა რაა. თან მამიდას თუ დაემგვანა...

- მთავარია შენ არ დაგემგვანოს. - გაგულისებულმა ენა გამოუყო, რამაც ანდრო ძალზედ გაამხიარულა.

ბევრი ისაუბრეს სხვადასვა საკითხებზე. ანდრომ დედაც გულდასმით მოიკითხა, ლენაც. ელენეზეც მოუყვა არიდა. ლიკაზე რამდენიმე რჩევა მისცა დას, თუ რა უყვარდა და რა არა. ყოველწუთას უმეორებდა ანდროს, რომ ყველაფერი გაეკეთებია რათა
იქიდან მალე გამოსულიყო და ცოლ-შვილთან ყოფილიყო. ანდროც მხოლოდ ღიმილით შემოიფარგლებოდა. თან სულ ჩრდილოეთ კედელზე დაკიდებულ საათს გაჰყურებდა.

- რა უცნაური რამ არის არა, დრო ? - მოულოდნელად კითხა არიდამ კვლავ საათზე მიშტერებულ ანდროს.

- რა ? - დას მიაჩერდა ბიჭი.

- დრო ანდრო, დრო . ყველაფერს ცვლის. აი მაგალითად, ჩვენი ურთიერთობა როგორ შეცვალა. თუ აქამდე ხუთ წუთსაც არ მითმობდი, ან მაგდებდი, ან თავად გარბოდი ახლა წამებს ითვლი ოღონდ ჩვენი შეხვედრა არ დასრულდეს.

- როდის გაიზარდე ასე ჩემო პატარა ? - თბილად მიმართა დას და ხელზე აკოცა.

- ეგ დრო შენ გამოგეპარა.

- ეგ დრო მაპატიე და ამის შემდეგ აღარ გამომაპარო კარგი ?

- კეთილი ინებე და თავად იზრუნე მაგაზე. - შეუჯუჯღუნა ცოტა.

- მწარე ენა გენეტიკურად მოგვსდევს. - გაეცინა ბიჭს.

- ანდრო, - მიართა და მერე ისევ შეჩერდა.

- ჰო, რისი კიტხავ გინდა ? - მიუხვდა ძმა.

- ის, მის შედეგ ნახე ?

- „ის“ ანუ მამა ? - წარბებაწეულმა ჩაეკითხა, მაგრამ არაფერი რომ არ უპასუხა განაგრძო. - არა. თუმცა ის ვიცი, მან ჩვენზე ყველეფრი იცის. რადენჯერმე დამირეკა.

- ინფორმატორი ყავს ?

- არ გაუჭირდებოდა არიდა.

- ხო, მახსოვს რა დიდი კაციც იყო.

- რაც არ უნდა იყოს ის ჩვენი მამაა.

- შენი მამა იყოს, არავინ გიშლის.

- ახლა ხომ იცი რატომაც წავიდა.

- მე მხოლოდ ის ვიცი, რომ კაცი მოკლა, ის არა-რატომ წავიდა. წესით შენსავით სასჯელს უნდა იხდიდეს. ხო კიდევ, ის იცი, ვიდრე მოკლავდა, ის ადამიანი მის გამო ციხეში რომ იჯდა ? თურმე მოღალატეც ყოფილა. აი რა ვიცი- კაცი რომლის ხატსაც ათ წლამდე ვქმნიდი, თურმე არ ასებობს.

- ყველაფერი ასე მარტივად არ არის. - ახსნა სცადა ანდრომ.

- მაშინ მომიყევი როგორც არის.

- დეტალები არ ვიცი, მგარამ...

- ესეიგი არაფერი იცი... სხვაგვარად რომ ყოფილიყო ახლა მე და შენ ამ მდგომარეობაში არ ვიქნებოდით. ახლა კიდევ ერთ კითხვაზე მიპსუხე.

- გააჩნია რას მკითხავ.- უჩვეულოდ დაიძაბა ანდრო.

- რა კავშირი აქვს მიხეილისა და შენს დანაშაულს ერთმანეთთან, გარდა იმისა, რომ ორივე მსხვერპლი მიხეილს იცნობდა და ერთმანეთის ნათესავები იყვნენ.

- ეს არ არის ის თემა, რასაც შენთან განვიხილავ არიდა. შენ არ გეხება.

- მე არ მეხება ? მე არ მეხება ანდრო ?

- ხო არიდა, ეს თემა შენ არ გეხება. უკეთესობისკენ არაფერს ცვლის... შენ ერთადერთი რამ გევალება, იმ კაცს ახლოს არ გაეკარო. ის რომ არ გაგეკაროს მაგ საკითხს აქედან მივხედავ. მხოლოდ სახლი და სამსახური, სხვაგან არსად წახვიდე ასე უფრო გამიადვილდება.

- როდემდე ? რამდეხანს შეძლებ მის შეჩერებას ? ან როგორ აპირებ ? თავად მითხარი რომ სახიფათო მტერია, რომ ბევრი რამ შეუძლია.

- მოვახერხებ რამეს.

- დღეს თუ გულახდილობის დღე გვაქვს ბარემ ისიც მითხრი, იმ კლუბში რა ადამინები გავანაწყენე.

- ისინი არ შეგეხებიან.

- ესეიგი დიდი კავშირი გაქვს მათ სამყაროსთან.

- არ გინდა რა ბევრი ფიქრი არიდა, როგორც გითხარი ისე მოიქეცი.

- ანდრო მე შენ სულელი ხომ არ გგონივარ ? რახან არ ვამბობ იმას არ ნიშნავს, რაიმე არ ვიცი. ამ წლების მანილზე კარგად ვისწავლე ჩუმად ყოფნა. რახან ტყუილის თქმა არ გამომდის სიჩუმე საუკეთესო გამოსავალია. მშვენივრად ვხვდები რა ჭაობშიც შევგი ფეხი, მაგრამ იმას ვერ ვხვდები რატომ გადამეკიდნენ, რა არის ამის მიზეზი. თუმცა ვიცი შენ აუცილებლაგ გეცოდინება.

- ახლა რატომ გადაწყვიტე ალაპარაკება ?

- მივხვდი რომ ჩუმად ყოფნით ვერაფერი მოვიგე. მივხვდი რომ საკუთარ თავში გამოკეტვით, რარაცეების არ მიღებით, ფაქტების სათანადოდ არ შეფასებით ყველაზე დიდი შეცდომას ვუშვებ. ამ ორ კვირიანმა ავადმყოფობამ ბევრ რამეზე დამაფიქრა ანდრო. ყველა ინფორმაცია რაც ამ ხნის მანძილზე გონებაში ღრმად დავმარხე სააშკარაოზე გამოიყვანა და თავისთავად დაალაგა. მივხვდი, რაც არუნდა ეცადო, ცხოვრებაში იმედგაცრუებას ვერ აცდები. ერათერთი რაც გრჩება ამის საწინააღმდეგოდ არის- არავის იმედი არ უნდა გქონდეს და მეც აღარ მაქვს. არ ვითხოვ შენგან დახმარებას, არ ვითხოვ დაცვას, საერთოდ არაფერს ვითხოვს გარდა იმისა რომ საკუთარ თავს და ახლა ოჯახს მიხედო. დამიჯერე ეს იმაზე დიდი დახმარება იქნება ჩემთვის ვიდრე წარმოიდგენ.

- აბა რას მთხოვს ვიჯდე და შორიდან გიყურო ?

- ხო მაგას გთხოვ. ზუსტად ეგ უნდა გააკეთო, თუ გინდა რომ აქედან ცოცხალმა გამოაღწიო. ეს მეორე წარბი როდის გაიხეთქე ანდრო ? - ჭრილობაზე მტკივნეულად დააჭირა ხელი და ბიჭიც შეიშმუშნა. ამით მიანიშნა, რასაც გულისხმობდა, ეს გახეთქილი მეორე წარბიც ადასტურებდა. - მშვენივრად ვხვდები ეს საიდანაც გაქვს. ამიტომ არაფერი გააკეთო, არ მაიძულო აქედან შენი გვამი გავიტანო. მე მკვდარი ძმა არ მჭირდება. - ხმა აუკანკალდა და ცრემლიც დაუგორდა ლოყაზე.

- არაფერი არ დამემართება, გპირდები.

- დაგემართება თუ არ გაჩერდები. აქ ვერ შეძლებ თავის დაცვას, არც ფული და არც ძალაუფლება არ გაქვს საამისოდ.

- შევძლებ.

- ანდრო, არასოდეს გაპატიებ შენი თავიც რომ წამართვა. - ხელის მტევნები ამოუტრიალა ერთად შეატყუპა და შიგ თავი ჩარგო. - ცოცხალი მჭირდები. მჭირდება ვიცოდე რომ სუნთქავ.

- რა სულელი გოგო ხარ. - თავის ხელებზე დამხობილ დას თავი დაადო, ჯერ ღრმად შეისუნთა მისი სურნელი მერე კი საფეთქელთან აკოცა.



***

- დიდი ხანია რაც შევიდა ?

- დიახ ბატონო, წესით უნდა გამოვიდეს უკვე.

- როგორ გამოიყურებოდა ? -თოთქოს სასხვათაშორის ტონით იკითხა.

- ცოტა გამხდარი და ფერდაკარგული მეჩვენა ბატონო.

- ზედმეტ თვალიერებასაც ნუ დაუწყებ.

- რას ბრზანებთ, უბრალოდ ცუდად რომ გამოიყურებოდა ამიტომ ...

- გასაგებია. რომ გამოვა შემატყობინ სად წავა.

- დიახ.
მობილური გათიშა და სამუშაო მაგიდას ჩამოეყრდნო. ოთახში სრული მდუმარება იდგა. სიმყუდროვეს მისი ღრმა სუნთქვის ხამ და ვიტრაჟზე ანცად მოწკაპუნე წვიმის წვეთის ხამური არღვევდა. ” იმ ხნის მანძილზე ვიდრე არიდა ცუდა იყო, შორიდან მაგრამ დეტალურად იღებდა ინფორმაციას. სახლში შესვლაც რომ გახდეს საჭირო ეგეც გააკეთეთ ოღონდ უნდა ვიცოდე რა სჭირსო, მკაცრად გააფრთხილა დაცვა და ისინიც რა გზებით აღარ ცდილობდნენ ინფორმაციის მოძიებას. განსაკუთრებით მაშინ მიხვდა არიდა ძალინ ცუდად რომ იყო, დადუნა ლენამ და ელენემ რომ წაიყვანა გეგმიურ გამოკვლევაზე და ის არ წაყვა. როგორც კი ეს შეატყობინეს სასწრაფოდ გაჩნდა მის ბინასთან, კიბეები აირბინა და დასაკაკუნებლად წაღებული ხელი უკანვე დასწია. ვერც თბილად გაუბამდა საუბარს, ვერ აუხსნიდა იქ რატომ იყო და არც უხეშობა სურდა. ვაითუ ჩემმა მოპყრობამ უფრო ცუდად გახადოსო, ჩუმად ეჩურჩულებოდა ქვეცნობიერი. უკან მაინც ვერ გაბრუნდა, ფრთხილად ჩამოსწია სახელური. ბედად კარი ღია დახვდა და ჯახირის გარეშე გაიღო. სახლში ჩამი-ჩუმი არ ისმოდა. მშვიდი მოძრაობით შეაბიჯა, თუმცა არა ჩუმით. ჩვეულად დინჯად ჩაუყვა ჰოლს და ოდნავ შეღებულ კარში მძინარე არიდა დალანდა. აი აქ კი ჩუმი გახდა ნაბიჯები, ფრთხილად შეაღო კარი, ერთხნს იქიდან უყურა, მერე საწოლს მიუახლოვდა. სიცხისაგან სახე აწითლებოდა გოგოს. საბანი კისრამდის აეწია და რკალივით მოხვეულიყო. უსიამოდ გაკენწლა ნერვიულობამ გულში. საწოლის გვერდით მდგარ ტუმბოს გახედა, ზედ ნახევრად დაცლილი წყლის ჭიქა და წამლის ფირფიტა იდო. მიხვდა რომ ტემპერატურის დამწევი დალეული ჰქონდა. ხუთი წუთი უყურა ასე მძინარს. რამდენჯერმე გვერდი იცვალა გოგონამ, საბანს ხელი აჰკრა და მხრები მოიშიშვლა. უფრო ახოს მივიდა და ზემოდან დააკვირდა. ასეთიც კი საორად ლამაზი იყო, ნაავადმყოფარი სახეც მომნუსხველად იზიდავდა ბიჭს, სიცხისაგან სისხლისფრად ქცეულიყო მისი ტუჩები, პირი ოდნავ გაეღო და ღრმად სუნთქავდა. მკედი უთრთოდა, გული მეტად უცემდა. მარჯვენა ლავიწზე ხალების სამუთხედას დააცქერდა. ყოველ ჯერზე აღტაცებაში რომ მოჰქავდა ისე უხდებოდა გოგოს მხრებს. – რატომ შენ ? მაინცდამაინც შენ ?! ნეტავ შენ არა... მაგრამ შენ რომ არა, იქნებ ვერც შეგხვდებოდი ? იქნებ უნდა ყოფილიყავი ?! - ისევ არაცნობიერი ხმა, რომელსაც ვერ გადაეწყვიტა რა სჯობდა, მაგრამ იცოდა რომ ის, ის იყო, ვიც უნდა ყოდილიყო და ის იყო, ვინც არ უნდა ყოფილიყო. რთულია, გაურკვეველია... ოდნავ გადაიხარა, ხელის ზურგით ლოყაზე მიეფერა და საბანით დაუფარა მხრები. მანამ იცადა სანამ ტემპერატურამ არ დაუწია. ხელით მოუსინჯა შუბლი. რომ მიხვდა წამალს ემოქმედა, ოდნავ შეანჯღია რათა გაეღვიძა და ოფლიანი ტანსაცმელი გამოეცვალა. ვიდრე ბოლომდე გამოფხიზლდებოდა იქაურობას გაეცალა. გამოღვიძებულ არიდას კი ეს ყოველივე სიზმარი ეგონა და დიდხანს სჯიდა საკუთარ თავს ზმანებად ქცეული არაბულის გამო.”
- გცალია ? - კარში ჯერ თავი შემოყო ბაკურაძემ, მერე კი მთელი ტანით შემოალაჯა.

ტანად იყო ბაკურაძე, მამაკაცური სიარულის მანერით. რათქმაუნდა, მას ხომ სამხედრო წრთვან ჰონდა გავლილი. სხვათაშორის გიგაური, არაბული და ბაკურაძე ერთად გადიოდა ამ წვრთნას უკრაინის სამხედრო აკადემიაში. ერთი წლის განმავლობაში მოხალისედ ჩაირიცხა დათა და ვანო, ვაჟამ ადვილად მოაგვარა ეს საკითხი. ეს იმ წელს მოხდა ვეფხვია რომ დაკარგეს. დათას ყურადღების გადატანა სჭირდებოდა და სამხედრო რეჟიმი ნამდვილად არ იყო ცუდი არჩევანი. სწორედ აქ გაიცვნეს ლაშა და მას შემდეგ არც გაუწყვეტიათ ურთიერთობა. როდესაც ბაკურაძემ ვარჯიშისას ტრავმა მიიღო, თანაც საკმაოდ სერიოზული, გიგაური შეუჩნდა შეეშვი მაგ საქმეს, ნუ წახვალ ავღანეთში და ჩემთან წამოდი, შენი დახარება მჭირდებაო. ექვსი თვე გადიოდა რეაბილიტაციის კურს ლაშა და ყოველდღე იტანდა გიგაურის შემოტევებს. როდესაც მისი ჯგუფი მის გარეშე გაემგზავრა სამხედრო მისსიით ავღანეთში და მომდევნო გაწვევამდე ერთი წელი უნდა ეცადა, ისედაც გაორებულმა საბოლოოდ გადაწყვიტა გიგაურ-არაბულის შემოთავაზებას დათანხმებულიყო. ბილეთი აიღო და სამშობლოში ჩამოსვლის წამიდან კომპანიის დაცვის უფროსად დაინიშნა. ორივეზე ასაკითა და მსახურებით უფროს ბაკურაძეს, ამ თანამდებობისთვის გამოცდილება საკმარისზე დიდი ჰქონდა და წარმატებითაც უძღვებოდა ამ დრომდე.

- რას მეკითები.- შეუღრინა დათამ.

- რავიცი, ხან რა ხასიათზრ ხარ და ხანაც რაზე.

- ნერვებს ნუ მიშლი.

- ბიჭებს ესუბრე? მე ველაპარაკე ცოტა ხნის წინ.

- კი. ვიცი სადაც არის.

- შენი აზრით მიხვდება მის ძმას ვინც ალამაზებს ?

- რათქმაუნდა.

- შენთან შეხვედრას ითხოვს.

- ამ ბოლოს ყველა ამირეჯიბს ჩემი ნახვის სურვილი უჩნდება. მათთან სასაუბრო ჯერ-ჯერობით არაფერი მაქვს. როდესაც მექნება თავად მივაკითხავ.

- იქნება გენახა, არ გაინტერესებს რას გეტყვიან ? - ჩაეციან ბაკურაძეს. რათმაუნდა თავადა იცოდა რისთვისაც იბარებდა.

- შენც ხომ იცი. თუმცა ჯერ მუხლებში არ ჩამივარდებიან.

- ანდრო ნამდვილად გაუტეხელი აღმოჩნდა, მაგრამ მიხეილზე არ ვარ დარწმუნებული. ღვთის მსახურია, ბოლო-ბოლო მამაა .

- ღვთის მსახურს ჩემს მუხლებთან არაფერი ესაქმება. აი, მამას კი სიამოვნებით ვიხილავ.

- ვფიქრობ მალე მოგიწევს მისი ნახვა. რაღაც დეტალები ამოტივტივდა წარსულიდან. იმ დროიდან კი ერტადერთი ცოცხალი მოწმე ეგ კაცია. - მოახსენა ბაკურაძემ და დათას ლეპტოპი აიღო. - ყვეალფერი ემაილზე გადმოგიგზავნე.

- რა გაარკვიე ?

- არჩილის ინფორმაციაც დავიხმარე და მერაბ კვარაცხელიას ამბებს გადავხედე. იმ კაცის მოძებნა გადავწყვიტე ვისი დახმარებითაც ცდილობდა ვაჟა მისი შვილის პოვნას, მაგრამ ის კაცი საქართველოში არ დამხვდა. ვაჟას გარდაცვალების შემდეგ გაემგზავრა, მაგრა არავინ იცის სად. ოჯახმა სასწრაფოდ გამომისტუმრა და ეს ამბავი ცუდად მენიშნა დათა. მის შვილს არ მოვეშვი თუმცა არაფერი იცოდა, მხოლოდ ის მითხრა, მამამ ფული დაგვიტოვა და სადღაც გაემგზავრა, თან დაიბარა ვიდრე თავად არ გამოვჩნდები არ მომძებნოთო. სკოლის მოსწავლეა, ამიტომ ვეღარ მივაწექი ისედაც დამფრთხალი მიყურებდა.

- რაში დასჭირდა იმ კაცს გაქცევა ? - ერთდროულად საკუთარ თავსაც ჰკითხა და ლაშასაც.

- არვიცი, ჯერ-ჯერობით. თუმცა მეტად საეჭვოს მივაგენეი- მერაბ კვარაცხელიას საფლავი არ აქვს. კიდევ არ მივაქცევდი ყურადღებას შუა ომში რომ დაღუპულიყო მაგრამ ის სამშვიდობოს გადმოყვანილი გარდაიცვალა და უსათუოდ უნდა ჰქონდეს საფლავი. გარდაცვლილად არის გატარებული, დრო, ადგილი მიზეზი ყველაფერია მითითებული თუმცა კაცს საფლავი არ აქვს. ყველა სავარაუდო სასაფალო გადავამოწმე, ჩანაწერებიც, რამდენიმე, სოფლის მკვიდრთანაც მივაგზავნე ხალხი, სასაფლაოებიც ფეხდაფეხ მოვატარე მაგრამ არსად არ არის.

- თუ საფლავი არ არსებობს ესეიგი არც მომკვდარა. ამის დედას შევ... , ეს რა ჯანდაბაა? ვაჟას რაში აინტერესებდა ეს ამბები მერე. მასთან რა კავშირი უნდა ჰქონოდა... - ფეხზე წამოდგა და მაგიდას დაეყრდნო ხელებით. - რა სიტყვაძუნწი იყო ეს კაცი. ცოცხალი თავით არ გაგრევდა პირად საქმეებში.

- მე კი მოვძებნი იმ უგზო-უკვლოდ გადაკარგულ კაცს, მაგრამ იქნებ მანამდე მიხეილი გენახა. რატომღაც მგონია, რომ მაგასაც ეცოდინება ბევრი რამ. დათა, მამაშენის მკვლელობის შემდეგ ეგ ტყუილად არ წავიდოდა ტაძარში. გასაგებია დანაშაული მიჩქმალეს, მაქსიმუმ სამსახური დაეტოვებინა, მაგრამ ოჯახის დატოვება და ტაძარში წასვლა ... არ ვიცი, არ ვიცი ...

- რახან არ მომკვდარა, მაგრამ მკვდრად გააფორმეს გამოდის ახალი სახელით და გვარით უნდა გაეცოცხლებიათ. - თავის ფიქრებს ხმმაღლა აცხადებდა არაბული, თითქოს ლაშას ნათქვამი არ გაეგონოს. - ლაშა, - უცებ მისკენ შებრუნდა, - გურამ გაგუაზე არის რამე ?

- ჯერ-ჯერობით არაფერი. მოიცა, შენ გგონია ?

- არ ვიცი რა მგონია, არ ვიცი... ყველაფერი ზედმეტად აირია, მეც მიჭირს უკვე ფიქრი. აქეთ ეს, იქით ის გოგო, - გოგოს ხსენებაზე ჩუმად გაეღიმა ლაშას, - ფაქტი ერთია- ორი მკვლელი მყავს, იმასა არაფერი ცვლის რომ სახლეტს მათ გამოკრეს ხელი. ეს გაგუაც რა გაურკვეველი გახდა...

- საუკეთესო პროგრამით მუშაობს ჩვენი კაცი, ანალოგი ალბათ რამდენიმე თუ ექნება მაგრამ რამდენიმე ბაზაში ვერ შევაღწიეთ. ხუთშრიანი თავდაცვის სისტემა იცავს. ლამის სახლმწიფო საიდუმლოებას უტოლდება. მოკლედ ან პერსონა ნონგრადაა, ან კიდევ მთავრობისთვის საჭირო კაცია.

- იქნებ არის კიდეც. ხომ არ გავიწყდება ნარკო სამყაროს რომ ვუვლით წრეს ?

- ვითომ ესკობარის მსგავსი ყავს სათავეში ?

- ესკობარი გაშიფრეს, აქ კი ისიც არ ვიცით, ვინ დგას ამ მაფიის უკან. არ მინდა ვინმე ზედმეტად ჩავრიო, ამ სამყაროში ვერავის ვერ ვენდობი, როდესაც ნარკო-მაფიას ეხება საქმე.

- წარმოგიდგენია, რა ამბები ტრიალებს ამ პატარა საქართველოში ?!

- პატარა და ადვილად მოცვადია. კარგი მასალაა სამუშაოდ.

- მოკლედ უკვე ვიცი ძაღლის თავი სად უნდა ვეძებო. მანამ კი, - ცოტახანს შეყოვნდა ბაკურაძე, - აქამდე არასოდეს მითქვამს, მაგრამ ახლა უნდა გითხრა, ვიდრე ყველაფერი გაირკვევა შენი შუისძიება გადადე.

- მაქსიმუმ ის გარემოებები გავარკვიო, რასაც ჩემთვის მნიშვნელოვანი ორი ადამინი შეეწირა და საკადრისად დავსაჯო ყველა, ვინც ამ საქმეში იყო გარეული. თუმცა ეს იმ ადამინების სახელებს ვერ შეცვლის, ვინაც მათ დამიზნებით გულში ესროლა.

- ცოტახანს დაანებე იმ გოგოს. - ჯიუტად გაუმეორა ლაშამ.

- იმ გოგომ თავად მოაწერა ხელი... შენ კიდევ, ბევრ დროს ნუ ატარებ ვანოსთან აშკარად დაგეტყო მისი გავლენა.

- ეს ბრძანებააა ? - ფეხზე წამოდგა ლაშა და სიცილით ჩაეკიტხა.

- რჩევა.

- კარგი, წავედი საქმე მაქვს.

- ზედმეტად დიდხანს იწელება ეს ძიება.

- არ არის ადვილი დათა, მტვერში ჩაკარგულ, გახუნებულ წარსულში ვიქექებით. და ამ სიძველის მიუხედავად ზედმეტად მაღალი დაცვით არის აღჭურვილი ყველაფერი.

- ვიცი რომ ყველაფერს აკეთებ, უბრალოდ მოთმინება აღარ მყოფნის.

- არადა ვატყობ იმ გოგოსთან დაგჭირდება. - კარში გასვლამდე დაცინვით მიაძახა. არა, ნამდვილა გიგაურის გავლენა იყო.

***

- ბევრად კარგად გამოიყურები ჩემო გოგო. - მის კაბინეტში შესაულ არიდას მიეგება ქეთი და მოეხვია. - და როგორ მიხარი არომ იცოდე.

- გაძლიერებულ კვებაზე ვყავარ დადუნას. - სევდიანად გაუღიმა ქალს.

- იქნებ ცოტა კიდევ დაგესვენა. კიდევ შემიძლია ერთო კვირა მოგცე.

- არა, პირიქით, ახლა აქტიურად ყოფნა მჭირდება. ეს უფრო დამეხმარება ყურადღების გადატანაში და უკეთ გახდომაში.

- ნახე, მას სემდეგ გამოჩნდა ? - ფრთხილად ჩაეკიტხა ქალი.

- არა. - ერთი სიტყვით მოუჭრა და ქეთიც დანებდა მიხვდა რომ ამ თემაზე საუბარი მეტად ცუდ ხასიათზე დააყენებდა. თან იმასაც ეჭვობდა, რომ არიდამ სიმართლეც იცოდა . თავად ვერ ბედავდა რაიმეს კითხვას, ან როგორ კითხავდა ? გოგონა კი არაფრის თქმას არ ჩქარობდა. რა იცოდა, რომ არიდა ამ საქციელით მის ამ საქმეში გარევას თავს არიდებდა, მისივე მშვიდად ყოფნის გამო.

- კარგი რახან მუშაობა და ყურდღების გადატანა გინდა შენტან ერთი შემოთავაზება მაქვს, - სცადა მხიარულად წარემართა საუბარი, - უფრო სწორად გვაქვს. როგორც ზურამ მითხრა, ამაზე მწირი საუბარი ჰქონია შენთან. მოკლედ მე ქსელის მთავარ მენეჯერად გადავდივარ, ასე მოისურვა ბატონმა ვახომ, მეც დიდი წინააღმდეგობა არ გამოწევია. დაქორწინების შემდეგ თუ დამნიშნავს მერე ნეპოტიზმში დაგვდებენ ბრალს. - ისეთი ტონით თქვა ორივეს გაეცინა.

- ესეიგი უკვე გითხრეს ?

- ვათქმევინე. შემთხვევით შევუსწარი საუბრის დროს. მოკლედ, ვიდრე აქედან წავალ მინდა მანამ ყველა დეტალში გაგარკვიო, მერე კი ჩემი საქმე განაგრძო.

- ქეთი ეს არასწორია. აქ ბევრი თანამშრომელი ვინც ამას შეძლებს.

- ამ რესტორანს ჰყავს მფლოებელები არიდა, მათ კი ამ თანამდებობაზე შენი კანდიდატურა სურთ და მეც ვეთანხმები. მეხუთე წელი დაიწო ამისთვის გამზადებ.

- ღმერთო ჩემო, სამზარეულოდან მენეჯერის სკამზე ახტომა მეტისმეტია...

- მაგ სამზარეულოშიც ძირითადად იმ მიზნით გაგიშვი, ყველა წვრილმანი ზედმიწევნით რომ გცოდნოდა. საუკეთესო მართველი მაშინ ხარ, როდესაც შენი სამსახურის ყველა შემადგენელი კომპონენტის სპეციფიკას ფლობ. ამ შენობაში არ არსებობს საქმე, რასაც შენ ვერ გააკეთებ, ან ვერ მოაგავრებ.

- ზურასთან მეტი კონტაქტი მომიწევს, მე კი ეს არ მინდა.

- ეს უკანასკნელია რაზეც უნდა დარდობდე. ის ზედმეტად არც კი შემოგხედავს და ნუ იგონებ ახლა მიზეზებს, მაინც არ დაგავიფიქრებ. ჩათვალე შენი თანხმობა ჩემთვის მოძღვნილი წინასაქორწილო საჩუქარია.

- ეს ახლა პირდაპირ ძალადობაა.

- თუნდაც.

- ქეთი მეშინია. რომ ვერ შევძლო ?

- მერე მე ქვეყნიდან კიარ მივდივარ. - თითქოს იწყინა ქალმა, - ყველაფერში დაგეხმარები. აი ნახავ რა მალე ისწავლი ყველაფერს.

- რატომ არ მეშვები ?

- მინდა, ფეხზე მყარად დადგომაში დაგეხმარო. მინდა, მეტად დამოუკიდებელი და ძლიერი ქალი გახდე. სწავლის გაგრძელებასაც შეძლებ და აღარც სხვისი სახლების ლაგება მოგიწევს. ხელფასიც შესაბამისი გექნება, არც დაზღვევის გადახდა გაგიჭირდება და არც სესხის.

- დავფიქრდები.

- არა. უკვე გადავწყვიტე.

- შესაფერისი სამოსიც კი არ მაქვს.

- უკვე მოვაგავარე.

- ღმერთო ჩემო... - ამოიხვნეშა არიდამ და დანებებული გამომეტყველება მიიღო.

***
ერთ კვირაზე მეტი გავიდა ახალი თანამდებობის დაკავებიდან. ასანიძე პირობას ასრულებდა და სათოფეზე არ ეკარებოდა არიდას გარდაუალი საჭიროების გარდა. არაბულიც არ ჩანდა და ვერ გაეგო ეს კარგის მომასწავებელი იყო თუ ცუდის. ყოველ საღამოს, ვიდრე სახლში დაბრუნდებოდა ლიკას ნახულობდა ხოლმე. ერთხელ ანდროსაც შეუარა. ქეთი სულ მასთან ერთად იყო და ყოველ წვრილმანს ზედმიწევნით უხსნიდა. იმ დღეს პირველად ხდებოდა, რომ ქეთი მასთან არ იყო. ლუკასთან ერთად ქალაქის დატოვება მოუხდა. არადა რესტორანი სტუმრების რაოდენობას ვეღარ აუდიოდა. მარტო ყოფნის მღელვარებას, უჩვეულოდ ხალხმრავლობისაც დაემატა. ვაითუ რაიმე ისე ვერ გავაკეთოო, ბოლთას სცემდა არიდა და წინდა უკაან დარბოდა. თუმცა სულ ტყუილად დღე მშვიდად და წარმატებულად ჩაიარა. რამდენიმე კლიენტმა მადლობის სათქმელადაც კი დაიბარა და ახალ მენეჯერში ნაცნობი მიმტანი რომ ამოიცნეს, გულწრფელი მილოცვაც დაიმსახურა. თან ისეთ კოხტად, ისე ლამაზად გამოწყობილიყო ზედმტადაც კი უხდებოდა მის თანამდებობას. დახვეწილად შეკრული თმა, ლურჯი პერანგი, ყავისფერი მუხლამდე კაბა და მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი, საქმინი ქალის იმიჯს ქმნიდა. აღფრთოვანება გამოიწვია მისმა სილამაზემ სტუმართა შორის. ყველაზე პიკურმა ტალღამ რომ გადაირა და რესტორანში ერთგული კლიენტები დარჩნენ, თავის კაბინეტს მიაშურა გოგომ. დაუსვენარი სიარულის გამო ფეხებში ძალა გამოცლოდა. შევიდა თუ არა, ფეხზე გაიხადა, სავარძელში ჩაჯდა და ფიქრებს მისცა თავი. ბოლო დროს ბევრი რამ შეიცვალა მასში, ცოტაოდენი ტყუილის თქმას ისწავლა. გარდაუალი, სასარგებლო ტყუილისა რათქაუნდა და ყველაზე მთავარი- აღარფერს გაურბოდა, პირიქით, იოტისოედენას არ ტოვებდა მისი გონება რომ არ განეხილა, არ გაეზომა არ შეეფასებინა.დრომ მიახვედრა- სჯობს ყოვლაფერს გააზრებულად შეხვდე, თუნდაც ყველაზე არასასურველს. თხუთმეტიოდე წუთში, მის კაბინეტში დაკაკუნების ხმა გაისმა და ასეთ ოფიციალურობას ჯერ კიდევ ვერ შეჩვეულმა მხიარული წყრომით გასძახა შემოსულიყო. ერთ-ერთი მიმტანი აღმოჩნდა, რომელიც გადაფითრებული, აცრემებული თავლებით თხოვდა გათავისუფლებას, ჩემს შვილ სიცხემ აუწია, ვერაფრით უწევენ თანაც ტირის და მე მკითხულობსო. მარტოხელა დედა იყო ეს გოგონა, მცირეწლოვანი შვილის გაზრდაში მოხუცი მშობლები ეხმარებოდა. არც უყოყმანი არიდას, გაუსვა და გადაწყვიტა თავდ ჩაენაცვლებინა. დიდად კი იუარა გოგომ იქნე სხვას ვთხოვოთ, ან სულ არ წავალო, მაგრამ ძალით გაუშვა. წინსაფარი მოირგო და სხვა თანამშრომლებს შეუერთდა. კვლავ მარჯვენა ფლანგი იყო მისი. ძალიან შესჩვეოდა იმ მხარეს. იქ მუდამ ზედმიწევნით ზრდილი, საქმიანი საზოგადოება ჯავშნიდა მაგიდებს. მონატრებოდა კიდეც თავისი ძველი საქმე. უკვე კარგახანი იყო კლიენტებთან უშუალო ურთიერთობა აღარ ჰქონდა, რაც სამზარეულოში გაამწესეს და ახლაც მენეჯერობა სხვა საქმეებით აკავებდა. ერთ-ერთი მაგიდის შეკვეთა აიღო და დარბაზისაკენ გაემართა. ვიდრე მაგიდას მიუახლოვდებოდა იქ მჯდომ ლამაზ მანდილოსან მოჰკრა თვალი, აქამდე არასოდეს ენახა, მერე კი ქალის პირდაპირ მისგან ზურგით მჯდომ მამაკაცს დააკვირდა.თითქოს მიწა გამოეცალა ფეხებიდან, უკან ვეღარ დაბრუნდებოდა, მას ხომ პირადისა და სამსახურეობრივი ურთიერთობების არევა ყველაზე მეტად ეჯავრებოდა. როგორღაც მოახერხა ლანგარი უვნებლად მიეტანა მაგიდამდე. მოწიწებით მიესალმა, ფრთხილად აიღო თეფშები ლანგრიდან და მათ წინ დაალგა. ხელები სულ გაეყინა. ასე რამ აანერვიულა ? პირველად ხომ არ ხედავდა არაბულს ? - არა, მაგრამ ის მშვენიერი გოგონა ? პირველად ნახა, იქ ქალთან ერთად მოსული დათა.

- ჩვენ წითელი ღვინოც შევუკვეთეთ. - წასავლელად შებრუნებული, მისმა ხმამ გააჩერა, არა უფრო გააშეშა.

- დიახ, ახლავე მოგართმევთ. - უპასუხა მაგრამ არ შებრუნებულა.

- ეტიკეტი გავიწყდებათ. - კვლავ მისი ხმა.

- დიახ, ახლავე მოგართმევთ. - ამჯერად შებრუნდა. - კიდევ ხომ არაფერს ინებებთ? - ისე გაეღიმა თითქოს მის წინ ჩვეულებრივი კლიენტი იჯდა, მაგრამ ნახევარ სიცოცხლედ დაუჯდა ეს უდარდელი სახე.

- ხომ არაფერს ინებებ ? - ვნებიანდ ჩაეკიტხა არაბული თანმხლებს.

- არა, გმადლობთ. - გაეკეკლუცა ქალიც.

- მაშინ მე მნებავს, - პირდაპი სახეზე მიაჩერდა არიდას, - მენეჯერს დაუძახეთ. - ირონია ამოიკითხა არიდამ მის სიტყვებში.

- მე ვერ დაგეხმარებით ? - ნელ-ნელა ილეოდა მისი თავშეკავება, იქვე არ წაქცეულიყო.

- ვერა, მასთან მინდა გავარკვიო რატომ აერიათ შეკვეთა.

- თქვენი მაგიდიდან შეკვეთად ეს კერძი იყო მითითებული. - მშვიდად უპასუხა გოგომ.

- გინდა თქვათ, რომ მე ვცდები და არ ვიცი რა შევუკვეთე ?

- ეგ არ იყო ჩემი მიზანი.

- მენეჯერს დაუზახე ! - მტკიცედ გაიმეორა დათამ და მისი სტუმარი ცოტათი დაიბნა. გაცხარებით ათვალიერებდა ერთმანეთზე მტრულად მიმზირალ წყვილს.

- საჭირო არ არის დაძახება, გისმენთ.

- მხოლოდ მასთან განვიხილავ.

- ბატონო დათა, დაძახება საჭირო არ არისთქო გითხარით, მენეჯერი თქვენს წინ დგას და გისმენს. - ამ დროს ცოტაოდენი მედიდურობა მაინც გაერევა ხმაში ადამინს, მაგრამ მას პირიქით, აშკარად ეტყობოდა რომ იქიდან გაქცევას ლამობდა.

- თვით მენეჯერი გვემსახურება, - სტუმარს გადახედა და ოდნავ ჩაიცინა, - დიდი პატივია. მაშინ თქვენ მიპასუხეთ, ქალბატონო არიანდა, რატომ დევს ახლა ჩემს წინ სხვა კერძი?

- იმ თანამშრომელს, რომლმაც თქვენი შეკვეთა მიიღო ოჯახური პრობლემა შეექმნა, მეტად აღელვებული იყო და შესაძლო აერია. რესტორნის სახელით ბოდიშს გიხდით, ახლავე გამოვასწორებთ ამ შეცდომას, - უმალ დაიხარა და თეფშები ლანგარზე დააბრუნდა. - ამ საღამოს პირადად მე გეპატიჟრბით თქვენ და თქვენს სტუმარს, დანაშაულის გამოსყიდვის მიზნით. მალე მოგართმევენ თქვენს კერძს. სასიამოვნო საღამოს გისურვებთ. - დაასრულა თუ არა შეტრიალდა და წავიდა. სიტყვის თქმა აღარ დააცადა არაბულს.

როგორც კი დარბაზი დატოვა, თანმშრომლებს სთხოვა ეს პრობლემა გამოესწორებინათ, თავად კი აკანკალებული შევარდა საპირფარეშოში. და ნიჟარას ორივე ხელებით დარყრდნო.მუხლებში ძალა აღარ ჰქონდა. იკავა, იკავა მაგრა ვერ შეძლო, მაინც უღალატა ცრემლევბმა, მაინ ამოუხტა გული და მთელი შიგნეული აეწვა. ვერ იყო იმდენად ძლიერი დათას შეხვედრებისთვის გაეძლო, მით უფრო ასეთი სარკასტული, ირონიული სვლებისთვის... მშვენივრად მიუხვდა რა მიზანიც ჰქონდა ბიჭს. იყო ბრაზი, წყენა, ტკივილი, ცოტაოდენი სიძულვილიც და კიდევ რაღაც, რაც ყელში ყველაზე ძლიერად უჭერდა. ნუთუ ეჭვიანობა ? -ოღონდ ეს არაო, გაიფიქრა და ხელებში ჩარგო თავი. ზურგს უკან კარის გადაკეთვის ხმა მოესმა. ნელ-ნელა ჩამოსწია ხელები და გაუბედავად შეხედა სარკეს.

- სულ გარბიხარ. ვერა და ვერ ისწავლე, საკუთარი თავისგან გაქცევა არ შეუძლია ადამიანს.

- აქედან გაეთრიე.

- დროა ისიც ისწავლო, ქმარს როგორ უნდა ელაპარაკო.

- შენ ვერასოდეს გახდები ჩემი ქმარი.

- უკვე ვარ და სხვათაშორის ვიდრე რაიმე თანამდებობას დათანხმდები, სჯობს შემითნხმო.

- შენ არავინ ხარ, რაიმე რომ შეგითანხმო.

- არიანდა, დაფიქრდი რას მეუბნები, თორემ შესაძლოა ერთ მშვენიერ დღეს ამ რესტორანს ფინანსური პოლიცია ეწვიოს. ხომ ხვდები რასაც ვგულისხმობ. - თვალი დამცინავად ჩაუკრა ბიჭმა.

- მძულხარ.

- ჩემმა სიძულვილმა გაიძულა აქ გამოკეტვა ? ჩემი სიძულვილის გამო დაგეკარგა ფერი და კანკალებ ? - უფრო ახლოს მივიდა მასთან.

- გაიწიე, არ მომეკარო... - დამფრთხალმა დაუყვირა და დასხლტომა სცადა, მაგრამ დათამ უმალ დაიჭირა, ორივე ხელი ნიჟარას შემოაწყო და შუაში მოიმწყვდია.

- არ მადარდებს აქ რისთვის გამოიქეცი. თუმცა ეს იმას არ ნიშნავს ვერ ვხვდები, შესაძლოა მართლა გძულვარ, მაგრამ ეს პარალელურად ჩემდამი სიყვარულს არ გამორიცხავს. თრთიხარ არიანდა, - ზურგზე აკრული ყურთანა ახლოს მშვიდად ესაუბრებოდა, ცახცახ-კანკალ ავარდნილ გოგოს. - თავს ეჭვიანობით რატომ იტანჯავ ? შეგიძლია უბრალოდ ჩემთან წამოხვიდე. ბოლო-ბოლო ჩემი ცოლი ხარ, მე კი შენი ქმარი. როდესაც ცოლი თავის მოვალეობას არ ასრულებს, არც ეჭვიანობის უფლება აქვს... უბრალოდ ჩემტან წამოდი არია. - სულ ოდნავ შეახო ტუჩებ არიდას მას. დაჭინებით უყურებდა სარკეში თავლებდახუჭულს.

- არია, აღარასოდეს დამიძახო ! - ამოილუღლუღა და მისი სიახლოვით სულ წაერთვა ძალა. - მე შენი ცოლი არ ვარ... არც ვეჭვიანობ და მითუმეტეს შენთან არასოდეს წამოვალ...

- წამოხვალ, წამოხვალ ... უფრო მეტიც შენი ფეხით მოხვალ.

- არასოდეს...

- გაიძულებ არიანდა. ყველაზე ძვირფასის სიცოცხლით გაიძულებ.

- არ შეეხო, ანდროს არ შეეხო... - გულგადაციებულმა დაიყვირა და მისკენ შებრუნდა.

- ხო, სამწუხარო იქნება, თურმე მალე მამიკოც გახდება.

- მათ არ მიეკარო, მათ არაფერი დაუშაო თორემ საკუთარი ხელებით მოგკლავ !

- ამ ლამაზი ხელებით ? - ხელები ააწევინა და აკოცა, თან ირომიულად ჩაეღიმა. - გაგიჩნდა შურისძიების სურვილი არიანდა ? აბა არ გავბოროტდებიო ?

- სატანა ხარ...

- ხო, ვარ და ახლა ხომ ხვდები რისი გაკეთება შემიძლია იმის მისაღებად, რაც მსურს! - ჯიქურ მიაჩერდა აცრემლებულ ტავლებში გოგოს. - შენზეა ყველაფერი დამოკიდებული. ისედაც მოთმინებას მივსებს შენი ძმა, ბევრს ფართხალებს.

- მათ არაფერი დაუშაო.- დაპროგრამებულივით გაიმეორა და მძიმედ ამოივნეშა. - არ წამართვა.

- მაშინ ის გააკთე, რასაც გეუბნები. და კიდევ, ჭკვიანად იყავი, ასანიძის ცოდვაშიც ნუ ჩაიდგამ ფეხს. იცოდე ტავლ-ყურს გადევნებ, ერთი მცდარი ნაბიჯიც და ...

- ნუ მემუქრები !

- გაფრთხილებ ! დაველოდები იმ დღეს, როდესაც შენი ფეხით მოხვალ ჩემთან, არსად მეჩქარება. - ცოტახანს გაჩუმდა. მისი შეკრული თმებისაკენ გაექცა მზერა, მოუნდა გაეშალა და ხრებზე დაეყარა, მოუნდა მის ხვეულებში თითებით ესეირნა. უკან დაიხია, კარისაკენ შებრუნდა, - ჩემს სტუმარს დესერტი სურს, დიდხანს ნუ გვალოდინებ. - კარებში გასვლამდე მიაძახა და მერე ხამურით გაიხურა. სულ რამდენიმე წამით მიეყრდნო მიხურულ კარს, თავლები მჭიდროს შეკრა და იმდენად მძიმედ ამოისუნთქა თითქოს მხრებზე ტონიანი ლოდი დაეკიდებინათ. თუ გულზე... მერე კარისაკენ შეაბრუნა თავი, იფიქრებდი იმის დანახვა სურდა, თუ რახდებოდა მის მიღამა. გაშლილი ხელი მოზომილად მიარტყა კედელს, მერე გასწორდა, მხრებში გაიმართა და ჩვეული მედიდური, დინჯი ნაბიჯებიტა და ცივი სახით დატოვა იქაურობა.

კარს მიღმა კი არიდა მყესების დაწყდომამდე დაჭიმული სხეულით იდგა, მთელი ძალით უწევდა თავს წინააღმდეგობას ბოლო ხმაზე არ ეღრიალა. მერე არაბულის სტუმარს დესერტი მიართვა. ბიჭი ყოველ მის გამოჩენაზე ქურდ მაყურებლად გადაიქცეოდა ხოლმე, ამას ისე ოსტატურად აკეთებდა ვერავინ ამჩნევდა ირგვლიივ. არიდამ სამუშაო დღის დასრულებამდე პირნათლად შეასრულა თავისი მოვალეობა, მხოლოდ შინ დაბრუნებული და თავის ოტახში გამოკეტილი დანებდა გულს.

***

- ამ ბოლოს ხშირად გენატრები ხოლმე, - სარკასტულად დაიწყო ანდრომ, - თუმცა კარგია რომ მოხვედი, საქმე მქონდა ზურაბ.

- შეხვდი არაბულს?

- ვითომ არ იცის.

- ხო, როგორც სჩანს მტრებთან დიალოგს არ აბამს.

- რავიცი, მე კი მაბრალებდით მასთან შეთქმულებას.

- ყველა ეჭვს აქვს არსებობის უფლება ანდრო, მითუმეტეს ჩვენს სამყაროში და მგონი ეს შენც არ გესწავლება.

- მე ყოველთვის საფუძვლიანი ეჭვები მაწუხებდა და მაწუხებს, დვალო. ახლა რაც შეეხება საქმეს, მინდა კარგი ადვოკატი მიპოვნო რომ ჩემს საქმეს გადახედოს.

- მოიცა, ვიბწკინო სიზმარში ხომ არ ვარ. - მარტლაც იჩქმიტა მაჯაზე, - ახლა რამ გაგახსენა ეგ ანდრო ? თავის დროზე უარი თქვი. არის რამე ? - საეჭვოდ დააწვრილა თვალები დვალმა.

- სულ მიკვირს რითი შეინარჩუნე ადგილი იქ და იმათ გვერდით, სადაც ხარ. საერთოდ არ გჩვევია მასშტაბური აზროვნება. რა უნდა იყოს ზურაბ ? - დამცინავად ჰკითხა, ხელები მაგიდას დააყრდნო და მისკენ გადაიწია. - რამე ისეთი რომ იყოს შენ გთხოვდი დახმარებას ? პრინციპში დახმარება ზედმეტი ნათქვამია, იმის გაკეთებას რაც გევალება. - ამაყად გადაწვა ისევ საზურგეზე.

- მე იცი რა მიკვირს, რატომ გაძლევდა და გაძლევს ამდენი თავხედობის უფლებას. არასოდეს გენდობოდა, არც ახლა , მაგრამ სულ პატივს გცემს.

- არ მენდობოდა იმიტომ კი არა რომ ვურალატებდი, არამედ იმიტომ რომ იმას გავაკეთებდი რაც მე მიმაჩნდა სწორად. თუმცა ამას ხელი არ შეუშლია ჩემთან ბინძური თამაში წამოგეწყოთ. ახლა კი ის გააკეთე რასაც გეუბნები. ადვოკატი მიშოვე და იზრუნეთ სასჯელი შემიმსუბუქდეს.

- თუ სასჯელის შემსუბუქება გინდოდა აქამდე არ უნდა გეთქვა უარი, ახლა დიდ მითქმა-მოთქმას გამოიწვევს.

- როგორმე მოაგვარებთ და პასუხსაც მოიფიქრებთ.

- ღმერთო ჩემო, ოჯახით შენ გემუქრებიან თუ ჩვენ გვემუქრები, ვეღარ გამირკვევია.

- მომისმინე დვალო, ჩემი ოჯახის ხსენებას თავი დაანებეთ. მიკარება არც კი გაბედოთ თორემ სასჯელის შემსუბუქებას კი აღარ მოვითხოვ, მშვენივრად იცი რასაც გავაკეთებ. რახან ახლა ვითხოვ ესეიგი მიზეზიც მაქვს. რაიმე იპოვიეთ რაც სასჯელს მინიმუმამდე შემიმცირებს.

- შვილის სიყვარული გამოძრავებს ?

- არ არის საკმარისი ? რასაც ვითხოვ არანაირ პრობლემას არ წარმოაგდენს თქვენთვის, გამამათლეთთქო ის ხო არ მითქვამს, უბრალოდ აქედან დროზე ადრე გამიყვანეთ. აღარ ვაპირებ აქ დაბერებას.

- სახიფათო თამაში წამოიწყე ამირეჯიბო. არაბულთანაც გაართულებს.

- თქვენ იმას გააკეთბთ რაც მსურს, ჩემს ოჯახსაც არ მიეკარებით , სხვა დანარჩენი ისე დარჩება როგორც არის. რას ხედავ ამაში სახიფათოს ?

- არ მოეწონება.

- ხოდა მოაწონე, შენი ფუნქცია ხომ ეგაა. ან თავად მოვიდეს ჩემთან შესახვედრად.

- არ ვიცი.

- ზურაბ, შესაძლოა თქვენ მეტი კოზირი გეჭიროთ, მაგრამ ნუ გავიწყდება, არც მე ვარ ხელცარიელი. ასე რომ მტრობას თანამშრომლობა სჯობს.

- ჩემი ნება რომ იყოს დიდი ხნის წინ გაგისტუმრებდი იმ ქვეყნად.

- მაგას უფალი წყვეტს დვალი. - მხიარულად დაკრა მხარზე ხელი და ოთახში მარტო დატოვა.


***

- ბატონო დათა, - მოესმა ყურმილში დაცვის დამფრთხალი ხმა და აპარტამენტიდან ღამის განათებით გაჩახცახებული ქალაქის თავლიერებაში გართულ არაბულს უნებურად დაეძაბა ყველა ნერვი.


- რა ხდება ? - უცებ ჩაყვირა.

- ბოდიშს გიხდთ...

- ღმერთმა ნუ ქნას საბოდიშოდ გქოდნეთ საქმე. - მრისხანედ ჩასძაზა ყურმილში და ავის მომასავლებლად იკითხა. - რა დაემართა ?

- გაიტაცეს. ვერაფერი გავაკეთეთ, ბევრნი იყვნენ.

- დაგხოცავთ თქვე ნაბიჭვ,რებო, დაგხოცავთ ... - გავეშებულმა დაიღრიალა და აპარტამენტიდან შეშლილივით გავარდა.

გზიდან დაურეკა ლაშას, რომლესაც იმ წამის გაგებული ჰქონდა ახალი ამბავი. ბაკურაძემ თავის ნაცნობი ჰაკერის მისამათი უთხრა, რათა ერთად გადაემოწმებიათ ყველა სთვალთვალო კამერა. ქალაქის განაპირად, მიყრუებულ შენობამდე, სადაც თითქმის აღარვინ ცხოვრობდა, მისასვლელი ერთი საათის სავალი გზა თხუთმეტ წუთში გაიარეს და უკვე შენობაში შერბოდნენ გიგაურიც რომ შეუერთდათ.

ერთ-ერთ კამერაში გარკვევით ჩანდა, როგორ სწრაფად და შეუმჩნევლად ტენიან შავი ფერის ავტომობილში ფეხით მოსიარულე არიდას, მის მობილურს კი ფანჯრიდან იქვე აგდებენ . გაფთრებული თვალებით უყურებდა დათა ჩანაწერს და გული თანდათან უმძიმდებოდა არიდას შიშის წარმოდგენაზე. იქ ასევე ჩანდა, მეორე მანქანა როგორ ეჯახება არიდას დაცვის მნქანას, რათა დაზიანდეს და დაწევნება ვერ შეძლონ. ვიდერ ეს აურზაური ტრიალებდა, ფურგუნი, რომლეშიც არიდა ჩატენეს, იმ ადგილიდან წამში გაქრა და მას შემდეგ სულ რამდენიმე კამერის არეალში მოხვდა.

- ამის იქით აღარ ჩასნს, - უკვე მერამდენედ გადამოწმებული კამერებიდან ამოჰყო თავი ჰაკერმა და იმედგაცრუებულმა თქვა. - ფიზიკურად მეტი კამერა არ არის ქალაქში.

- ქალაქგარეთ ყველა მაღაზიის და საერთოდ, რაც კი არსებობს ყველა უნდა გატეხო.

- ამას დიდი დროს დასჭირდება, ისეთი ტრაექტორია აქვთ არჩეული ადვილად შეუძლიათ შემოვლითი გზით ნებისმეირ მხარეს შეუმჩნევლად წავიდნენ. - თან პასუხს სცემდა ჰაკერი და პარალელურად თხოვნის შესრულებას იწყებდა.


- ლაშა, მიპოვნეთ... - როგორც იქნა ხმა ამოიღო არაბულმა, - ყველაფერი გააკეთე და დღესვე დამიბრუნეთ თორემ არ ვიცი რას ჩავიდენ... რაიმე რომ დაუშაონ, თმის ღერიც რომ ჩამოუვარდეს ... - მისი მშვიდად ნათქვამი სიტყვები იმაზე შემზარავად მოსასმენი იყო, ვიდრე დაყვირებულს შეეძლო.

- მთავარია ფურგუნის ნომერი ვიცით. ვიპოვნით ძმაო, დამშვიდდი, - ბეჭზე სანუგეშოდ დაკრა ხელი, - ჩვენ წავალთ, - ჰაკერს მიუბრუნდა ისევ ბაკურაძე, - თუ რამე, იმ წუთს მირეკავ.

- შეგიძლია არიანდას ნომრით დედამისთან შეტყობინება გაგზავნო? - ახლა არაბული ჩაერთო საუბარში.

- კი, ნომერი მითხარი.

- მიწერე, რომ სასწრაფო საქმე გამოუჩნდა, შეასძლოა სამსახურში დარჩენა მოუხდეს და არ ინერვიულოს. მისი ნომერი აკონტროლე და იზრუნე ეჭვი არავინ აიღოს.

- კარგი.



შენობიდან გამოსულებმა იმ ადგილისაკენ აიღეს გეზი, სადაც ბოლო კამერამ დააფიქსირა ფურგუნი. ყველა სავარაუდო ადგილი, სახლი, დანგრეული შენობა და ტყეც კი გადაამოწმეს. ბაკურაძემ დრონებიც ჩართო ძებნაში. ვანოც და ლაშაც მთელი ეს დრო ცალი თავლით უყურებდნენ ჩუმად მყოფ არაბულს იმის შიშით, რა წამს უმტყუნებდა ნერვები და ბომბივით აფეთქდებდოდა. ეს წამიც დადგა, ნახევარი ღამის უშედეგო სამძებრო სამუშაოების შემდეგ, ერთ-ერთ უსახური შენობიდან გამოსულმა არაბულმა ისე გამეტებით დაჰკრა ხელი ნახევრად ჩაშლილ კედელს სულ ჩამოანგრია.

- ფუ ამის დედაშ შე.... სად არის ? სად არის ? - დაჭრილი ცხოველივით დაიღრიალა. - ერთი გოგოს დაცვა ვერ შევძელი.. დედას შე... რამდენჯერ ვუტხარი ფეხით ნუ დადიხართქო ...


- დათა დაწყნარდი. - ვანო მიუახლოვდა და გადაყვლეფილ ხელზე დახედა, საიდანაც სისხლი შადრევანივით ასხმადა.

- ვერ დავწყნარდები ვანო, ვიდრე არიას არ ვიპოვი და იმ ნაბიჭვარს ცოცხლად არ ჩამოვტყავებ, ვერ დავწყნარდები. რომ შეეხონ... ალბათ რა შეშინებულია... თითიც რომ დააკარანო ცოცხლად დავწვავ ყველას... - მუშტები რომ ვერ იკმარა, ახლა წიხლებით მიადგა ისედაც გასაწ....ბულ კედელს. ვანო ვეღარ ახერხებდა მის შეჩერებას.

- გაჩერდი- მეთქი, - გაცოფებულმა დაუყვირა და ხელისკვრით მოაშორა კედელს. - იმათ საცემად ეგ ც~ხელ-ფეხი დაგჭირდება და გონს მოდი თუ ძმა ხარ.

- დგებუაძე შენ სისხლს დადვლევ , სადაც გიპოვი. ომი მონაგონი იქნება იმათან, რასაც დაგმართებ შე ახვარო. - თავის სტიქიაში ცოფების ყრას განაგრძობდა არაბული.
ვიდრე არიდას კარდაკარ ძებნას დაიწყებდნენ, მანამ დგებუაძის ყველა ბუნაგი გადაატრიალეს, მაგრამ მის კვალს ვერსად მიაგნეს. დვალის მონახულებაც არ დავიწყნიათ რათქმაუნდა. მძინარეს სახლში შეუვარდენ და შუბლზე იარაღის მიბჯენით დაკითხა არაბულმა. ისეთი სახით იდგა დათა მის წინ, ეჭვგარეშე იყო ტყვიას უყოყმანოდ გაისვრიდა და ტყუილის თქმა გამორიცხული იყო. ან რა ჰქონდა მოსატყუებელი დვალს, მართლაც არაფერი იცოდა. როგორც სჩანს დგებუაძემ დამოუკიდებლად მოქმედება გადაწყვიტა. არაბულისგან შეურაცხყოფილმა, მისი დასჯა გადაწყვიტა და ის მოპარა, რასაც ასე გამოდებით იცავდა. ნამდვილად ვერ გათავლა რამდენად შოს შეეძლო წასვლა არიდას გამო დათას. რაც შეეხება გურამ გაგუას ის ამ დროისათვის საქართველოში არ იმყოფებოდა.
როგორც კი დვალის სახლი დატოვეს და მანაც სრულად შეძლო გონზე მოსვლა, გამწარებული ეცა ტელეფონს და მთელს თავის დამქაშებს ჯერ არიდას, მერე კი ჯონის პოვნა დაავალა. გაგიჟებული ყვიროდა, იმ გოგოს არაფერი არ უნდა დაემართოსო. რათქმაუნდა სასიცოცხლოდ ნმიშვნელოვანი იყო არიდა უვნებელი ეპოვათ, რადგან საპირისპირო შემთხვევაში არაბულის რისხვა გარდაუვალი იყო და არანაკლები რევანში ელოდათ ანდროსგანაც. მერე ვერაფრით დააჯერებდა ანდროს სიმართლეს, რომ ამ საქმეში დგებუაძე მარტო იყო და ამდენიხნის ნაშენებ ბიზნესსა და ცხოვრებას მტვრად აქცევდა ამირეჯიბი. თუმცა არც ამ შემთხვევაში ელოდა კარგი დღე, ხომ დამპირდა ანდროს, დიდი ჭადრაკის დაფაზე უბრალო პაიკის შეჩერება არ გამიჭირდებაო. ამრიგად, ორი ჯგუფი გაშმაგებით ეძებდა არიდას.

- ანდრო უნდა ვნახო. - უცებ წამოიყვირა დათამ და ორივემ გაკვირვებულმა გახედა.

- შუაღამეა . - შეახსენა ლაშამ.

- ფეხებზე მკ,იდია... ვიღაცაზე ჯავრი უნდა ვიყარო, თანაც შეასაძლოა რაიმე იცოდეს.

- ამ სემთხვევაში ის რა შუაშია ? - გულუბრყვილოდ იკითხა სულ დაბენეულმა გიგაურმა.

- აბა, ჯონი მე ავკიდე მის დას ? - ცივად უპასუხა დათამ და ადგილს მოსწყდა.


გზად, შეხვედრისთვის ყველა საკიტხი მოაგვარა ლაშამ.
შეხვედრების ოთახში ბოლთას სცემდა გაგიჟების ზღვარზე მისული ანდრო. ვერ გაიეგო რა ხდებოდა ასეთი შუაღამის ხუთ საათზე, ვინ უნდა ენახა და რა უნდა ეთქვათ, რადგან ბადრაგმა მხოლოდ ორი სიტყვა მიუგდო- შენტან მოდიანო.
თმენის უნარი თითქმის აღარ შერჩენიდა ბიჭს, ის იყო ყვირილით უნდა გამოეღო კარი, გამაგებინეთ ვინ მოდის და სად არის ამდენხანსო, კარი თავად გაიღო და არაბულმა შეაბიჯა თანმხლებებთან ერთად. წამით შეცბა, სისხლში ამოსვრილ დათას რომ შეხედა, რა აღარ გაიფიქრა.

- არ მელოდი ? - ცივად და მტრული გამომეტყველებით ჰკითხა არაბულმა. - ხომ დამიბარე.

- რა ხდება ? ახლა პირადად გადაწყვიტე ჩემი ცემა თუ უარესი, ალიონზე გინდა გამისტუმრო იმ ქვეყნად.

- ირონის მორჩი ამირეჯიბო, თორემ მართლა არ დაგმადლი აიონზე სიკვდილს.

- აქ სალაპარაკოდ დამიბარე და...

- რა გაქვს მიქარული დგებუაძესან ასეთი, შენს დას რომ გადაეკიდა ? - მისი ირონიაზე გამოყოლის თავი სულ არ ჰონდა ახლა დათას, ერთადერთ რამეზე ფიქრობდა, გეგო რამ, რაც არიდას აპოვნინებდა.

- შენ არავინ გკითხავს და საერთოდ, ჩემს დას შენი ბინძური პირით ნუ ახსენებ.

- ანდრო, - უხეშად მიმართა და ყელში წვდა . - ახლა შენი და იმ ნაბიჭვარს ყავს და დაფრქვი რაც იცი, თუ გინდა უვნებელი გამოვაცალო ხელიდან.

- რა ჩემი და ? ვის ყავს ? სად ყავს ? - სახე აფთარივით გაუხდა ანდროს. - ფუ ამის, - ხელები ს~შეაშვებია არბულს და ისეთი გამტებით ჩასცხო წიხლი მაგიდას შუაზე გადატეხა. ხმაურზე ბადრაგი შემოვარდა, მაგრამ ლაშამ ხელით ანიშნა უკან გასულიყო, ისიც უსიტყვოდ დაემორჩილა. - ჩემი არიდა...

- მორჩი ახლა გლოვას და გაიხსენე რაც იცი.

- შენ დაეხმარები ? - ეჭვით იკითხა ანდრომ.

- სხვა არჩევანი გაქვს ? ახლა არ მითხრა თავად მოვაგავარებო. ისედაც ვხედავ როგორ იცავ.

პირი რაღაცის სათქმელად გააღო, მაგრამ არაფერი უთქვამს. რათქმაუნდა სიმართლეს ამბობდა არაბული და ეს მშვენივრად, მაგრამ მტკივნეულად გაიაზრა. ახლა იმ მდგომარეობაში არ იყო დის გადარჩენის გარდა სხვა რამეზე ეფიქრა, ახლა ეშმაკსაც კი მიყიდდა სულს მის გამო. თანაც ამ ცხოვრება ერთი გამოცდილება მისცა, მეტნაკლებად ხვდებოდა ადამიანიების განზრახვებს.

- ტელეფონი მომეცით, - დაიყვირა და ხელი გაუწოდა.

ვანომ მიაწოდა. ვისთან დარეკავდა ამირეჯიბი თუ არა...

- თქვენი წუთები დათვლილია ზურაბ, - მეხის გავარდნასავით მოესმა უძილარ დვალს მისი ხმა.

- ანდორ, ჩვენ არაფერი გაგვიკეთებია.

- ფეხებზე მკ.იდია, ჯერ ჩემს დას ვიპოვნი და მერე მოგხედავთ.

- სიმართლეს გეუბნები ანდრო.

- ყველა ადგილის მისამართი სწრაფად.

- ხომ იცი, იმათ ვერ გეტყვი.

- ზუარბ... - ავად ჩაყვირა.

- იქ არ წაიყვანდა.

- დვალი მითხარი-მეთქი, ჭკუიდან ნუ გადამიყვან !

- ანდრო, ყველა დავიღუპებით..

- თუ არიდას ვერ ვიპოვი, ისედაც დაღუპულები ხართ.

- მეც ვეძებ.

- ვხედავ, როგორც ეძებ.

- იქ წაყვანას ვერ გაბედავდა... ხომ იცი რა სახიფათოცაა.- ბოლოჯერ გაიბრძოლა დვალმა, მაგრამ შეგინებისა და მტვრევის ხმა რომ მოესმა ყურმილს იქით სხვა გზა აღარ დარჩა. - ჯანდბა, კარგი.

- თქვენი საქმე წასულია....

უკანასკნელი სიტყვა უთხრა, გათიშა და რამდენიმე წამში ორად-ორი ადგილის მისამართი მიიღო.

- იმედი მაქვს სიტყვას შეასრულებ და უვნებელს დააბრუნებ... იცოდე თუ სხვა მიზნები გაქვს არაბულო...

- სხვა მიზნებს სხვა დროს მივხედავ... - მკვახედ შეუსწორა.

- ჩათვალე დანაღმულ ველზე მიდიხარ... - ამის თქმა და გაფრთხილება საჭიროდ მიიჩნია ამირეჯიბმა, რადგან მართლაც სარისკო ადგილას აგზავნიდა დის მოსაძებნად. - არავინ იცის როდის აფთქდება.

- შენ თუ არ დაადგი ნაღმს ფეხი იქ სიარულისას, მე მითუმეტეს არ ... - დამცინავად უპასუხა.

- მე არასოდეს ვყოფილვარ იქ.

- ახლა ნუ ცდილობა ვაჟკაცობა გამოიჩინო.

- დღეს უკანასკნელად ნახავ ჩემს დას!

- შეასძლოა შენი დის ნახვა ამიკრძალო, მაგრამ ჩემი ცოლისას ვერა...

- რა ცოლის ? რას ბოდავ ? - მოსმენლით გაოგნებულმა ადგილზე გახევებულმა ანდრომ ამსი კითხვაღა მოახერხა.

- ამის შემდეგ კეთილი ინებე და შენი და დაარწმუნე, ქმარს გვერდიდან რომ არ უნდა მომშორდეს. სხვა თუ არაფერი მისი მოკვლა მაინც არ მინდა. - დაუბარა და კარში გაუჩინარდა.

- რას ბოდავ შე ... - დაიბღავლა გონზე მოსულმა ანდრომ და მისკენ გაექანა, მაგრამ სამი ბადრაგი წინ გადაეღობა და გააკავა. იატაკზე დასაკლავი ცხოველივით გაკოჭილი ხეთაოდენი ანდრო, გამძვინვარებული ფართხალებდა და უშვერი სიტყვებით იმუქრებოდა.



***


სანავიგაციო სისტემამაც კი ვერ მოძებნა მითითებული მისამართები. არაბულმა და მისმა თანხმლება რამდენიმე დაცვის ავტომობილმა, ალღოთი სიარული გადაწყვიტეს და აქამდე უცნობ ადგილებს მიაკვლიეს.წარმოდგენაც არ ჰქონდა თუ ეს ლოკაცია საერთოდ არსებობდა. მეტად გრძელი და თვალსაწიერის ნებისმიერი ფორმისაგან დაცული იყო ეს გზა. ჯადოსნობის წყალობით თუ მიაგნებდი უცოდინარი ადამიანი ამ მართლაც რომ ცხრა მთას იქით გადაკარგულ ადგილს. დიდი ბჭობა არ დასჭირდა არცეთის გონებას, თუ რა დახვდებოდათ იქ. რაც უფრო მეტ გზას გადიოდნენ მით მეტად იაზრებდნენ ანდროს სიტყვების მნიშვნელობას - აბსოლუტური ალბათობით, ეს იყო ადგილი, რასაც შავი სამყარო თავისი ბინძური საქმეებისთვის იყენბდა. ამიტომ იძახდა დვალი, იქ არ წაიყვანდა ასე არ გარისკავდაო, მაგრამ რას წარმოიდგენდა თუ სწორედ აქ ყავდა გონზე გადასულ დგებუაძეს არიდა. ამ უკანასკნელმაც იცოდა, ამ ადგილის მიგნების მცდელობა ერთიანი სტრუქტურის მქონე კედელზე საიდუმლო კარის ძებნას რომ ჰგავდა და დარწმუნებული იყო, ამ კარს ვერავინ მიაგნებდა. მაგრამ ის ვერ გათავლა, თუ ვინ დაუწყებდა ამ კარს ძებნას, თავის დამღუპველად არასათანადოდ შეაფასა არაბულის შესაძლებლობები. არადა სულაც არ იყო ხელწამოსაკრავი დგებუაძის გამოცდილება. აქედან გამომდინარე შეგვიძლია დავასკვნათ რომ - ასე ემართება რევანშის აღების სურვილით გონებაგაცხელებულ, ცნობიერებადაკარგულ ადამიანს. განდიდების მანიითაა და არიდას ხელში ჩაგდების სურვილით შეპყრობილმა ჯონიმ, სასიკვდილო განაჩენს თავად მოაწერა ხელი. თუ სასწაულის ძალით დათას გადაურჩებოდა, ვერსად გაექცეოდა იმ ადამიანებს, ვისი ბნელ საქმეთა ქვაკუთხედიც ასე თხასავით გაყიდა. მართალია, არაბულისთვის ის ფაქტი, რომ ქვეყანაში მრავალი კანონდამრღვევი ადამინი იყო და მრავალი არაკანონიერი საქმეც კეთდებოდა, სულაც არ იყო ახალი აღმოჩენა, მეტიც, რამდენიმეს პირადადაც კი იცნობდა, თუმცა ამ ფაქტან პირისპირ შეჯახება მაინც არასახარბიელო მდგომარეობას შექმნიდა. ვინაიდან, სადაც ახლა ის მიდიოდა მხოლოდ დგებუაძე-დვალი-გაგუას, სამფლობელოს არ წარმოადგენდა. ერთადერთი კოზირი, რაც შემდგომ ამ მდგომარეობის განსამუხტად გამოდგებოდა იყო ის, რომ დათას არასდროს უცდია მათ საქმეებში ჩარევა მიუხედავად იმისა, რომ მრავალ კომპრომატს ფლობდა ინფორმაციის სახით, ეს იცოდა ყველამ და ახლაც ამ ერთი დამატებითი კომპრომატის გაგება სულაც არ ყოფილიყო წყ,ლის ამღვრევის მიზეზი. მით უფრო, რომ პირველმა „მათიანმა გაისროლა”... კაცმა, რომელიც არასდროს არავის მოსწონდა უპრინციპობის, უპროგნოზობის და განსაკუთებულად ბინძური ზრახვების გამო, მაგრამ თავისი საქმის ნამდვილი პროფესიონალი იყო. ეს კი უპირველესი იყო მათი ბიზნესისთვის. ამიტომ უპრობლემოდ შეაღწია დგებუაძის მძევალმა იმ შენობში, რომელიც ტყეში ჩაკარგულ ნანგრევებს უფრო ჰგავდა ვიდრე შენობას და მიწის ქვეშ დიდ საიდუმლოს მალავდა. აშკარად საბჭოთა პერიოდის გადმონაშთი უნდა ყოფილიყო. დაცვაც კი არ ჰყავდა, ვინაიდან, უმაღლესი დაცვის სისტემით აღეჭურვათ და უნებართვოდ ბუზიც კი ვერ შეფრინდებოდა. თუმცა დგებუძემ შენობის „აქილევსის ქუსლი“ იცოდა, ნანგრევებში მოყოლილი პატარა ოთახი, რომელიც არც გარე და არც შიგა კამერებით არ კონტროლდებოდა. საერთოდ უფუნქციო და გამოუსადეგარი იყო.

გარიჟრაჟზე მიუხლოვდნენ ადგილს. მოშორებით გააჩერეს მანქანები და ფეხით მისვლა გადაწყვიტეს, რათა არვის შეემჩნია და არ გაქცეულიყვნენ. უჩინრად შეამოარტყეს ალყა შენობას და პირველი მხვერპლიც ამოიღეს მიზანში. თუმცა დათამ მკაცრად გააფრთხილა, მხოლოდ უკიდურეს შემთხვევაში ესროლათ. მიზანში ამოღებულს კი სპეციალური, სწრაფმოქმედი საძილე ტყვია მოხვდა კისრის არეში. წამიც არ დასჭირვებია მის გათიშვას. მეორეც, მესამეც, მეოთხეც. ვინაიდან პერიმეტრი უსაფრთხო გახდა და გადაადგილება დაუბრკოლებლად შეიძლებოდა, სირბილით გაექანა არაბული და ოთახი კარი შეგლიჯა. დანარჩენებიც ფეხდაფეხ შეყვნენ. უცებ დაფხაკურდა იქ მყოფი ორი ნიღბიანი და წინააღმდეგობის გაწევა სცადა, მაგრამ იარღის დამიზნებაც კი ვერ მოასწრეს ისე სწრაფად გააუნებელყო გიგაურ-ბაკუაძის ტანდემმა. კუთხეში საცოდავად მიყუჟული, გაკოჭილი ტანსაცმელშემოხეული და თვალებახვეული არიდა, რომელსაც ვერც შემომსვლელი დაენახა და ვერც ხამურის მიზეზს მიმხვდარიყო, თუ ვინ და რატომ იგონებოდა ასე უწმაწურად, ვერც ხმებს არჩევდა, მეტად დამფრთხალი აიწურა, შიშისაგან სხეული დაეკრუნჩხა. დათამ ერთ შეხედვაზე მოასწრო მისი დათვალიერება, რომ დარწმუნდა გონზე იყო, ცოტათი შელანძღულ სამოს თუ არ ჩავთვლით, მერე ვანოს მიერ გაკავებულ ნიღბიანს მივარდა, ხელიდან გამოგლიჯა და გამეტებით დაუწყო ცემა. ბაკურაძემ თავის მსხვერპლს იარაღის კონდახი ჩასცხო კეფაში, გათიშული გვერდზე მიაგდო და ვანოს მიეხმარა დათას გაკავებაში, ის უდღეური ცემით რომ არ მოეკლა. ძლივს ააგლიჯეს გამხეცებული არაბული გონებადაკარგულ, დასისხლიანებულ კაცს. იმოდენა მრისხანება გაღვიძებულიყო მასში, სულ გადაავიწყდა ვის გამოც ეს გზა გამოიარა და თავი საფრთხეში ჩაიგდო, კუთხეში გულამომჯდარი რომ სლუკუნებდა. ერთადერთი რაც სურდა იყო -სათითოდ ეცემა ყველა, ვინც მის არიას ოდნავ მაინც შეეხო. ახლა მეორესკენ გაიწია და მხოლოდ წიხლის ჩარტყმა მოასწო ისედაც უგონოდ ძირს გართხმულისთვის. მხოლოდ მაშინ შეძლო სულ ცოტათი გონს მოსვლა და დაცხრომა, ბაკურაძის ბრძანებით ნაცემი გამტაცებლები გარეთ რომ გაათრიეს. მაშინ გადაეწმინდა ბური თავალებზე და აკანკალებული არიდას დანახვაც შეძლო. გულში ტკივილის შეგრძნებით თვალები დახუჭა, მერე უცებ მივარდა მასთან და ძლიერად ჩაიხუტა. რა წამს იგრძნო მისი სურნელი, იცნო არიდამ. - ვიცოდი, ისევ გადამარჩენდი. გელოდი, შენ ხომ თანამებრძოლობას დამპირი... - დაიძახა გონებამ. ამასობაში ბაკურაძემ გოგონას ხელები და დაფარული თვალები გაუთავისუფლა. თავი უკან გასწია, შეხედა არაბულს, უნებურად გაღიმებული ინტიქტურად მოეხვია და ხმამაღლა აქვითინდა. ხელში აიტაცა მისავათებული სხეული და გულზე აკრული გაიყვანა გარეთ. - ვეღარავინ შეგეხება ჩემო პატარა. - ტირილისაგან დაგუბებულ ყურებში ბუნდოვნად ჩაესმა, ჩურჩულით ნათქვამი.

დგებუაძე ადგილზე არ დახვდათ. როგორც ერთ-ერთ მის დამქაშს ათქმევინეს, იმ დილით აპირებდა ასვლას. ერთი დღე დავიცდი, დაველოდები არაბულის გაგიჟებას რომ ვერ იპოვის, წამოსვლამდე კი შევატყობინებ მისი გოგო მე რომ მყავს და რაც მომინდება იმას გვუკეთებ, მაგ ლაწირაკს თავისი ადგილი უნდა ვასწავლოვო“ - გადასცა ბიჭმა. ამ სიტყვების გამო ერთი გვარიანადაც მოხვდა „ფოსტალიონ“ კბილებში.

- წავიყვან. - ლაშას და ვანოს უთხრა დათამ.

- ჩვენ დავრჩებით და იმ ვირთხას მახეში გავაბამთ.

- მადლობა. - ბიჭების მისამართით ამოიბუტბუტა, დათას გულზე მიკრულმა არიდამ.

- ყოჩაღი გოგო ხარ ! - თბილად გაუღიმა ვანომ, ხელები გასალა და ანიშნა მოდი ცაგეხუტოვო. არიდასაც არ უუარია. ისე შემოეხვია, როგორც ანდროსათნ აკეთებდა ხოლმე. ლაშამ ისე ააცალა ვანოს ზურგიდან არიდას ხელი და აკოცა, იფიქრებდი იეჭვიანაო. ამ გამწარებულ გულზე ძლივს გაეღიმა დათას.

- იქ რომ მიიყვანთ, გამაგებინე. უჩემოდ თითი არ დააკაროთ.- დაუბარა მეგობრებს და არიდას ანიშნა ისევ თავის ადგილას, მის გულთან მოკალათებულიყო.

ავტომობილიც მოუყვანეს. ნახევარ გზაზე მეტი გაიარეს, ხმას არცერთი იღებდა. არიდას ზურგი შეექცია, კარის მხარეს გადახრილიყო და გულამმჯდარი ტირილს შემდეგ დატოვებული ამოსლუკუნებით შემოიფარგებოდა.

- ცუდად ხარ ?

არაფერი უპასუხა.
-
- ზედმეტად ხომ არ შეგეხნენ ? - ვეღარ მოითმინა დათამ და დიდი მორიდებით ჰკითხა. თან საჭეს მოუჭირა ხელი. სიბრაზე ყელში მოასკდა ისევ. მისი დაცვა რომ ვერ შეძლო და ახლა ამის კითხვი საჭიროება რომ იდგა.

- არა. - უცებ უპასუხა არიდამ. მიუხვდა რა მდგომარეობასიც იყო ბიჭი. - მადლობა ! - ცოტახნის შემდეგ დაამატა.

- ნუ მიხდი მადლობას!

- როგორ გაიგე ? როგორ მომაგენი ?

- მეგონა აღარ გიკვირდა შენს ამბებს როგორ ვიგებ. მოგნებაში კი ანდროც დამეხმარა.

- ანდრო ? - გაკვირვებულმა წამოიძახა და მისკენ შებრუნდა.

- ხო. ის საქმე გამოსწორა, რაც მის გამო მოხდა.

- რა უთხარი ?

- სიმართლე.

- იცის ?

- მაინც გაიგებდა.

- და შენ მოგანდო ჩემი პოვნა ?

- სხვა არჩევანი არ ჰქონდა.

- ღმერთო ჩემო... - ამოიოხრა და გულზე ხელი მიიჭირა.

- ცუდად ხარ ?

- კარგად ვარ.

- დარწმუნებული ხარ ?

- კი.

- არიანდა, უბრალოდ თქვი, რომ შეგეშინდა და ახლა ეს უაზრო საუბარი უფრო მეტად განერვიულებს. არაფერია იმაში სასირცხვილო რომ ამ დროს ადამიანს შეეშინდეს.

- არ მრცხვენია. უბრალოდ ჩემს განცდებზე იმ ადამინთან ვერ ვილაპარაკებ, ვისაც ეს საერთოდ არა აღელვებს და პირიქით... - უნდა ითქვას რომ უსამართლო იყო იმ მომენტში გოგონა, თუმცა მაინც არ გაემტყუენება, ვერ ივიწყებდა დათას მიერ მიყენებულ დარტყმას, - არ ვიცი რის გამო გეეკეთე ეს, თუმცა მაიც მადლობა, რომ ისევ გადამარჩინე.

პასუხის ნაცვლად მძიმედ ამოისუნთქა არაბულმა და გაზს უმატა.

- უახლოეს პოლიციის შენობასთან გამიჩერე. - ისევ არიდამ განაგრძო.

- მად რა გინდა ?

- როგორ თუ რა მინდა ? უნდა მოვუყვე რაც დამემართა.

- ნუთუ ვერ ხვდები, სისულელეს რომ ამბობ ?!

- არ ვამბობ სისულელეს. ამ ქვეყანაში პოლიცია არსებობს.

- უფლებას არ მოგცემ.

- არც ვითხოვ.

- არიანდა, - მანქანა დაამხრუჭა და გოგოს შეხედა. - იქ ფეხის მიდგმა არ გაბედო, თორემ შენი და შენი ოჯახის დაცვას ამ ქვეყნად ვერავინ მოახერხებს. ვეღარც მე. როგორც კი პოლიციაში საჩივარი შევა და გამოძიება დაიწყება, იმ წამიდან გაგაქრობენ. გესმის ? გესმის-მეთქი? - არაფრის დიდებით არ ეტყოდა ამ სიტყვებს, მაგრამ სხვა გზა აღარ დაუტოვა ჯიუტმა. დათა მიხვდა, თუ ახლა სიტუაციაში არ გაარკვევდა, მართაც წავიდოდა პოლიციაში. ეს კი გარდაუვალ დაპირისპირებას გამოიწვევდა.

- არაფერი არ მესმის.

- რა ჯიუტი ხარ... რა ჯიუტი ხარ , - თითქოს სიბრაზით თქვა, - პოლიციაში არ მიხვალ, თუ არ გინდა, ყველა შენი ახლობელი ადამიანი სათითაოდ ამოგიხოცონ. ეს ამბავი მხოლოდ დგებუაძით არ შემოიფარგლება, იმ ნაგავმა შენს გადასამალად ყველაზე არასწორი ადგილი აარჩია.

- თუ ასეა, პოლიციაში მისვლის გარეშეც იმაზე მეტ საფრთხეში ვარ ვიდრე აქამდე.

- მთავრია საჩივარი არ შევიდეს. სხვა ჩემი საქმეა.

- შენ ბოლო-ბოლო გამაგებინე, ჩემზე შურისძიებას გეგმავ თუ ჩემს გადარჩენას ! - სცადა ირონიული მნიშვნელობით გამოსვლოდა შეკითხვა, გულის სიღრმეში კი ამ კითხვის გულრწფელი პასუხი აინეტერესებდა.

- შენს გადარჩენას იმისთვის, რომ შურისძიების გეგმა განვახორციელო.- უპასუხა და მანქანც დაზრა.

- შეშლილი ხარ... სახლში წამიყვანე.

- დღეიდან ჩემთან იცხოვრებ !

- მოიცა, - დაეწვებით შეხედა დათას - შენ ახლა ეს ყველაფერი იმიტომ მოიგონე, რომ შემშინებოდა და შენთან გამოვქცეულიყავი ?

- ეს გოგო ჭკუიდან გადამიყვანს... - გაცოფებულმა საჭეს დასცხო ხელი.- შემშლის. - როგორც წესი ასეთი საუბრები და შინაგანი მდგომარეობის გამოხატვა არ სჩვეოდა ბიჭს, მაგრამ არიდა პირდაპირ პროვოკაციულად მოქმედებდა ყველა მის დამალულ განცდებზე. - ჩემთან მოდიხარ და შენი ხმა აღარ გავიგონო !

- დედა უნდა ვნახო.

- მან არაფერი იცის. ჰგონია რომ სამსახურში დარჩი. თანაც ასეთ ფორმაში სახლში ვერ დაბრუნდები.

- არ მინდა შენი ზრუნვა დათა, არ მინდა... მე თვითონ მივხედავ ჩემს თავს. რომელიმე ტანსაცმლის მაღაზიასთან გამიჩერე, რაიმეს ვიყიდი და სახლსი ჩემით წავალ.

- ვიდრე ამ პრობლემას არ მოვაგვარებ, შენს ჭკუაზე ვერ ივლი. ჩემი თუ არ გჯერა, წადი და შენს ძმას კითხე.

- ჩემს სახლში მინდა... დედას ნახვა მინდა... მშვიდად ცხოვრება მინდა...- აცრემლებული აბუტბუტდა, ცოტახან კიდევ იტირა მერე კი უძილარს და ძალაგამოცლილს ჩეძინა.

როგორც იქნა ინება თვალის გახელა. თითქმის შუადღე მოუსლიყო. დათას გზიდან მოშორეით ტყისპირას გაეჩერებია მანქანა და მის გაღვიძებას უცდიდა. უხერხული წოლისაგან ატკიებული სხეულის გასწორება სცადა არიდამ, გვერდი იბრუნა და დათას თვალეებს შეეფეთ. ერთი ამოიხვნეშა, თვალები ისევ დახუჭა და დამარცვლით გაუმეორა:

- სახლში მინდა. ან წამიყვანე, ან გამიშვი.

- გამოიცვალე. - ხელი სკამებს შორის გადაყო, უკანა სავარძლიდან მუყაოს პარკი აიღო და მუხლებზე დაუდო.

- ეს რა არის ?

- შენი ტანსაცმელი.

- არ მინდა. - პარკი აიღო და ისევ უკან დადება სცად, მაგრა დათამ დაუჭირა ხელი. გაცეცხლებული თვალებით შეხედა ქალმა, იმის მიმანიშნებლად რომ უკვე ვეღარ მოითმენდა მის წინააღმდეგობას. მტრულად შეათვალიერა უკვე დამშვიდებული არაბული, რომელსაც სისხლისაგან დასვრილი ტანსაცმელი გამოეცვალა. - ხელი გამიშვი, არ მინდა-მეთქი ! - თვალების დაკვესებაც დაიხმარა.

- გამოიცვალე.

- არა.

- ნუ გავიწყდება შენს წინ ვინ ზის. - ბრძანებლურად დაიწყო დათამ. მიხვდა, ახლა მხოლოდ ასეთი ტონი თუ გაჭრიდა აპილპილებულ არიდასთან, - ვერ ვიტან როდესაც ჩემს სიტყვას არ ასრულებენ. აქამდე იმაზე მეტი მოგითმინე ვიდრე საჭირო იყო და ნუ გამოცდი. ახლა არ ვარ იმ მდგომარეობაში ჩემში სიმშვიდე ვეძებო. ამ დახეული ტანსაცმლით ვერსად ვერ წაგიყვან. ან გმოიცვლი, ან მე გავაკეთებ ამას. - დაასრულა სათქმელი, გარეთ გადავიდა და ისეთი ძალით მიხურა კარები, საეჭვო იყო თუღა გაიღებოდა.

არიდას მხრიდან წინააღმდეგობის გაწევას აზრი აღარ ჰქონდა, ჯიუტი კი იყო, მაგრამ დანებებაც იცოდა. დათა ზურგით მიყრდნობოდა კარს. დარწმუნდა, მას არ უყურებდა, დახეული სამოსი გაიძრო და სწრაფად გადაიცვა ახალი. საკვირველია, როგორ უყიდა ზუსტან მისი ზომა სამოსი. ერთხანს იცადა მოწესრიგებულმა და რომ მიხვდა დათა შემობრუნებას არ აპირებდა, ფრთხილად მიუკაკუნა მინაზე.

- სახლში წამიყვან ? - ჰკითხა შერბილებული ტონით.

პასახუხი არ გაუცია. მხოლოდ შეათვალიერა, ავტომობილი დაძრა და მაღალი სიჩქარით გაუყვა გზას. ცოტახანში არიდას ბინისთან ახლოს გააჩერა მანქანა. ძრავა გამორთო და სკამს მიეყრდნო მდუმარედ. გოგონამ ადგილი რომ იცნო გახარებულმა კარის სახელური გამოსწია, მაგრამ მან ჩაკეტვა დაასწრო. ნაწყენმა გახედა ბიჭს.
- წამოდი ჩემთან, უფრო უსაფრთხოდ იქნები. - ამჯერად მშვიდად სცადა მასთან დალაპარაკება.


- ისე საუბრობს თითქოს აღარ ძინავს ჩემზე დარდით. - ისე ჩაიბუტბუტა მას რომ არ გაეგო.

- რა თქვი ?

- შენგან ვინ დამიცავსთქო, გკითხე ? - სამართლიანი კითხვა კი დაუსვა.

- ვერავინ.

- არც კი მალავ. - ამიიხვნეშა გულნაწყვეტმა - მირჩევნია მოვკვდე, ვიდრე შენს იმედად დავტოვი ჩემი სიცოცხლე.

- ვერ მოახერხებ ოჯახისთვის იმის ახსნას, თუ რატომ გამოიყურები ასე ცუდად. ახლა მათთან ვერ წახვალ. - მიზეზები და არგუმენტები არ ელეოდა დათას.

- მოვახერხებ. ბოლოსდაბოლოს ვიტყვი რომ მთელი ღამე არ მეძინა და ძალიან გთხოვ შეწყვიტე ეს ფარსი. თავს ისე ნუ მაჩვენებ თითქოს ჩემზე დარდის გარდა საქმე არ გქონდეს. გავიარეთ ეგ ზღაპრების ეტაპი. - ყელში მოწოლილი გაღიზიანება ვეღარ დამალა.

- ნერვებზეც გეტყობა უძილობა. - დაცინა თითქოს ? თუ თავადაც გააღიზიან გოგოს სიტყვებმა. მთელი ღამის წვალებას, თითო გოჯ მიწაზე გაცხარებით რომ ეძებდა ვერ უფასებდა ქალი. - შენს ნაცვლად ჩემი კაცი წერდა დედაშენს... - მშვიდად განაგრძო ახსნა, - იქნებ როგორღაც მინაწერები ნახო, პასუხები რომ არ აგერიოს.

- ვერაფრით ვიგებ რას ნიშნავს შენი საქციელი. -

მართლაც ვერ აეხსნა არიდას დათას ქმედებები. ცალსახად ვერც კარგს ფიქრობდა და ვერც ცუდს, იმდენად გულრწფელი ეჩვენებოდა ბიჭი ყველა სიტყვასა და ქცევაში.

- ის რაც მოხდა, არავინ არ უნდა გაიგოს და რაც არუნდა რთული იყოს შენც მოგიწევს ამის დავიწყება.

- ასე საგანგაშოდ თუა საქმე არამგონია ამის დავიწყების საშუალება მომცენ. - სხვა პასუხს ელოდა და რადგან ვერ გაიგონა, სულერთია ტონით უპასუხა.

- მოგცემენ. შენ კი ისე მოიქეცი თითქოს არაფერი მომხდარა.

- მოხდა.

- მე მატყუებ თუ მართლა არ გეშინია ?

- გამოხატვით და პანიკაში ჩავარდნით არაფერი შეიცვლება. თანაც უცხო ადამიანებთან ჩემს განცდებზე არ ვსაუბრობ- თქო, გითხარი უკვე.

- კარგი.

- გამიღე.

- ხვალიდან მძღოლი მოგაკითხავს. იცოდე, დამოუკიდებლად ფეხი არსად გაადგა. დამაცადე ეს საქმე გართულებების გარეშე მოვაგვარო.

- ეს პრობლემა შენ არ მოგიტანია ჩემთვის. არ მინდა შენი დახმარება... მირჩევნია მოვკვდე, ვიდრე ვოცოდე რომ ჩემს უსაფრთხოებას შენ იცავ.

ერთი გადახედა დათამ არიდას, „ მე შენ გაჩვენებო“- თავი ნიშნისმოგებით დააქნია და მოთმინება დაკარგულმა მანქანა ელვისისწრაფით მოწყვიტა ადგილიდან.

- რას აკეთებ ? გააჩერე... გამიჩერე ... არ მინდა შენთან... - გაჰკიოდა შეშინებული გოგო.

- შენი ხმა არ გავიგონო. - იმხელა ხმა ამოუშვა პირიდან, მთელი ტანით შეხტა არიდა.- გგონია ამდენი იმისთვის ვიშრომე, რომ ახლა ვიღაცას ჩავუგდო შენი თავი ხელში ? შენ ჩემი ხარ, ეს ერთხელ და სამუდამოდ დაიმახსოვერ. ვერ დააფასე ის, რასაც გითმობდი, ხოდა ახლა არაფრის დათმობას აღარ ვაპირებ... ყელშია უკვე შენი სიჯიუტე. ვინ ხარ ასეთი ? რაც გამოჩნდი პირდაპირ უროთი ანგრევ ჩემს მოთმინებასა და სიმშვიდეს.

- მე გამოვჩნდი, მე მოვედი შენთან ? არ გრცვენია მაინც ამას რომ ამბობ ? კაცს ჩემით შურისძიება სურს და თურმე იმის უფება არ მაქვს წინააღდეგობა გავიუწიო ... ნორმალური ხარ შენ ? ანდა რას გეგკითხები...

- ახლა ჩემს გეგმებზე ვსაუბრობდით ჩვენ ? ახლა იმის გაკეთებას გაძალებ რაც მე მაწყობს ?

- ძალინ კარგად ვიცი რაზეც ვსაუბრობდით, მაგრამ არ მინდათქო გიმეორებ შენი სამადლო დაცვა, მერე სულ რომ მაძახო, არ მჭირდება.

- აღარც გეკითხები. თავად გადავწყვეტ და საერთოდ კარგა ხნის წინ უნდა გამეკეთებია ეს.

- საერთოდ ვინ ხარ, ჩემს ბედს რომ წყვეტ? –

- ის ვის ხელშიცაა შენი ბედი.

- ღმერთი გგონია შენი თავი ?

- არა, შენი ქმარი.

- ნუ იმეორებ მაგ სიტყვასთქო ! არ ხარ შენ ჩემი ქმარი.

- საყვარლობა გირჩევნია ? - მანქანას შეშლილივით მოაქროლებდა და გზის ნაცვლად არიდას უყურებდა. - არჩევანის უფლებას გაძლევ, მითხარი რომლი გირჩევნია ?

- ვერ გიტან ! - კიდევ ერთხელ დაიჩხავლა ქალმა. ემოციებისაგან ისე დაღლილიყო ძლივს სუნთქვდა.

- გადასარევია... არაფერში მჭირდევბა შენი სიყვარული. - ამ პატარა ქალმა ყველა ნერვს ერთდროულად წაუკიდა ცეცხლი. ცოფებს ყრიდა ბიჭი.

- სიყვარულს დაჭირვება გაუგია ვინმეს ? სიყვარულს უნდა იმსახურებდეს ადამიანი. შენ კი უკანასკნელი ხარ, ვინც ამას იმსახურებ... ეგოსიტი და ურჩხული ხარ... სადისტი, რომლესაც ჰგონია ყველაფრის უფლება აქვს... ზუსტად იმ ფულიან გაბღენძილ ადამიანებს გავხარ, ვისაც ჰგონია, მაგ ფულით ყველაფრის ყიდვა შეიძლება, ვისი ღირსებაც მხოლოდ მილიონობით დოლარია საბანკო ანგარიშზე. ერთი ცარიელი ადამინი ხარ, მხოლოდ სუნთქავ... - ღმერთო, როგორ მოეშვა. როგორც იქნა შეძლო ამ სიტყვების თქმა. თითქოს სიმძიმის რაღაც ნაწილი შემსუბუქდა მასში თუმცა შინაგანმა დაღლამ ისე იმატა სუნთქვებს შორის პაუზას ვეღა ასწრებდა.

ჭკუიდან საბოლოოდ გადამდგარმა არაბულმა ერთი სწრაფად გადაიქნია საჭე, გზიდან გადაუხვია და ძლიერი მუხრუჭით გააჩერა. დამუხრუჭება იმდენად ძლიერი იყო, არიდა, რომელიც უსაფრთხოების ღვედის გარეშე იჯდა საქარე მინისაკენ გაისროლა, მაგრამ ვიდრე თავით შეასკდებოდა ბიჭმა სწრაფად დაიჭირა და მიიხუტა. საკვირველია როგორ მოახერხა ასე სწრაფად შემჩნება დარეაგირება დათამ .

- ღვედი რატომ მოიხსენი, რომ ვერ მომესწრო მინიდა გაგოსვრიდი. - დატუქსა შეშინებულმა.

- დიდი ამბავი, იმაზე ადრე დაასრულებდი შენს საქმეს ვიდრე გეგმავ. უკეთესიც კი იქნებოდა ჩემთვის. - არანაკლებ შეშინებული იყო თავადაც. მისი გული დათას მკერდზე ხტოდა.

- არ გეყო რაც გამოიარე ? ნუ ცდილობ მეც რამე დაგიშავო.

- მე არაფერს არ ვცდილობ, მაგის სურვილი თავად გაქვს. მე უბრალოდ წინააღმეგობის გაწევას ვცდილობ. - მკლავეზე სუსტად დასცხო ხელები და ტავი გაითავისუფლა.

- ნელ-ნელა ავლენ შენს ნამდვილ სახეს ამირეჯიბის ქალიშვილო. არადა როგორი სუსტი და მშვიდი ჩანდი. თუმცა საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს, პირიქით მადას მიორმაგებს შენი წინააღმდეგობა.

მან პასუხის დაბრუნება ვეღარ მოახერხა, იმ წამს ვერ მოიფირა რა უნდა ეპასუხა. ისე განცგაწყევეტილი იყო ძალა აღარ შესწევდა.


- დამაბრუნე სახლში. - სახე გვერდზე იბრუნა მას რომ არ შეემჩნია ლყაზე დაგორებული ცრემლი.

- არა. მიგიყვანე სახამდე მაგრამ, მერე ასე მოინდომე...

- არ წამიყვანო შენტან,- ხმა აუთრთოლდა, - ასე არ მომექცე ... ნუ მაიძულბ შეთან ერთ ჭერქვეშ ცხოვრებას, ვერ შევძლებ, ვერ გაუძლებ...

ვერ გავუძლებო, მწარედ მოხვდა ბიჭს გულზე.

- არავის არაფერს ეტყვი, - ცოტახნიანი მდუმარების შემდეგ ამოიღო ხმა მან, - შენს ძმას არ ნახავ, მძღოლის გარეშე ფეხს არსად გადადგამ. ან ამ მითითებებს შეასრულებ, ან მოვალ და წაგიყვან. - მკაცრად ჩამოუთვალა ყველა პირობა. დანებდა მის შეშინებულ გულს, არადა წამის წინ უძახდა აღარაფერს დაგითმობო. - ხვალ ტელეფონს და შენს ნომერს დაგახვედრებს მძღოლი.

- არ მინდა.

- აჰა, ამ წამს უკე არღვევ პირობას. მე მინდა. ყველა ჩემს ზარს უპასუხებ... არცერთი წამით არ დააგვიანო ყურმილის აღება.

- როდემდე გაგრძელდება ეს ?

- თუ საჭირო გახდა, მთელი ცხოვრება.

- და მაინც, - ვერ დაკმაყოფილდა პასუხით ჯიუტი.

- მანამ სანამ არ მეცოდინება, რომ კვალში არავინ გიდგას ჩემს გარდა. - ამომწურავად უპასუხა ჯიუტის ინტერესს.

- კარგი.

არაბულმა ავტომობილი მოაბრუნა და პირდაპირ ბინის წინ გაუჩერა.

- არ გამომცადო არიანდა. - კიდევ ერთხელ გააფრთხილა ვიდრე კარს მიხურავდა გოგონა.

- რატომ შენ ? - რიტორიკული, მარავლი მნიშვნელობის კითხვა დაუსვა გოგონამ და კარი მიუხურა.

- მეც სულ მაგას ვეკითხები თავს...


***

- ჯონი, ჯონი... - სარკასტულად წარმოთქვა მისი სახელი, ერთი-ორჯერ თითები დააბაკუნა დაფიანი სკამის საზურგეზე და წინ ჩამოუჯდა მიკარგულ სარდაფში, რკინის სკამზე მიბულ დგებუაძეს. - საინტერესოა რაზე ფიქრობდი ?

- წადი შენი... - უხეშად დაიღრინა კაცმა და სახეში გვარიანი მუშტიც დაიმსახურა. ერთი დაიზმვლა დგებუაძემ და სისხლი გადმოაფურხა პირიდან.

- არ გირჩევ მიზეზები დამიმატო, ისედაც არ მაკლია.

- ნუ მაშინებ არაბულო. ისეთი დასჯის მეთოდები მაქვს ნანახი, არ გეგონოს გამაკვირვო.- რა უმწეო ტრაბახი იყო.

- საკუთარ თავზე რომ გამოცდი, მერე გკითხავ, გიკვირს თუ არა. - ირონია და ზიზღი ერთდროულათ მიაფრვია ბიჭმა.

- შესაძლოა ძლიერი მტერი იყო, მაგრამ მკვლელი ნამდვილად არ ხარ ყმაწვილო.

- შენც მაგის იმედი გქონდა ?

- არა. უფრო მეტის.

- იმდენად მაღალია შენი ბინძური ეგო, ვერ აჯობე და საკუთარი სურვილით ჩადგი ფეხი ხაფანგში.

- ერთი ადგილი შენც დაგიტოვე.- ცინიკურად უპასუხა დგებუაძემ. - ვაღიარებ არ მეგონა თუ მომაგნებდი, თუმცა მომაგენი და არც ამ შემთხვევაში ვიყავი მოუმზადებელი. საინტერესოა, რას გრძნობ იმ გოგოს მიმართ ასეთს, იქ მოსვლაც რომ გაგაბედინა.

- გასაგებია.- ისე წარმოთქვა თითქოს აღხლარა მიუხვდა ჩანაფიქრს. - იმდენად გსურდა ჩემთვის სამაგიეროს გადახდა საკუთრი სიცოცხლეც გაწირედ და თან იფიქრე, მე თუ წავალ მასაც გავიყოლებო არა ? - დამცინავად ჩაიქინდილა არაბულმა. - ჭკვიანური გეგმაა. თქვენ რას იტყვით ? - კუთხეში, კედელზე მიყრდნობილ ბაკურაძესა და გიგაურს მიუბრუნდა.

- უდაოდ, თუმცა რაღაც-რაღაცეები მაინც ვერ გათვალა. - ხელები ერთმანეთს შემოკრა ვანომ და ახლოს მივიდა მათთან.

- მაგალითად, - საუბარში ჩაერთო ბაკურაძეც, - ის რომ შენ მისნაირი უბადრუკის გამო სიმშვიდეს არ დაირღვევ. - გაკვირვებული ჯონი რიგ-რიგობით უყურებდა მოსაუბრეებს. - ცოტას წაგიტყაპუნებთ და ვიდრე სული ამოგძვრება განტევების ვაცად გამოგიყენეთ.

- აბა ჯონი, რას იტყვი, როგორი გეგმაა ? - სახეზე ეჭვებ გადავლილ დგებუაძეს მიუბრუნდა. - თუ რამე არ მოგწონ გვითხარი.

- წადი თქვენი...

- ახლა მრავლობითში მოგხვდება, - გააფრთხილა ლაშამ და შემოსცო. შემდეგი ვანო იყო.

- მირჩევნია შენ მომკლა ვიდრე იმათ გადამცე.

- მოიცა ბიჭებო, - ხელით ანიშნა დათამ, - მოლაპარაკებაზე მოდის. აბა გისმენ რა შემოტავაზება გაქვს.

- ჩემს ბიზნესში ჩაგრთავ. - სიტყვა დასრულებული არ ჰქონდა დათა რომ ახარხარდა.

- დაბერებულხარ ჯონი. შენ რა გგონია, ეგ რომ მდომოდა აქამდე ვერ მოახერხებდი ?

- არ მგონია. მშვენივრად ვიცი სადამდეც გადის შენი ძალაუფლების და საჭირო სანაცნობოს ზღვარი, მაგრამ მე უფრო დიდს და გაჩარხულ საქმეს გთავაზობ. იმათ, ვისთვისაც ჩემ გადაცემას აპირებ ამაზე წარმოდგენაც კი არ აქვთ.

- იმაზე დიდი ვირთხა ყოფილხარ ვიდრე მეგონა. შენი ბინძური ფული არ მჭირდება, მყოფნის რაც მაქვს. ჩემი საქმე სუფთაა და ხელშეუხებელია დგებუაძე. შენსავით ღორი არ ვარ, ყველაფერი ვიკადრო.

- მაშინ მომკალი.

- მხოლოდ ინფორმაციის სანაცვლოდ შეიძლება წამოვიდე დათმობაზე.

- რა ინმფორმაციის?

- მითხარი, რა კავშირი გაქვთ ანდრო ამირეჯიბთან !

- აჰა, ახლა გასაგებია.

- თუ გასაგებია მოყევი რაც იცი. ვინ არის გურამ გაგუა სინამდვილეში და ასე შემდეგ...

- გურამ გაგუა გურამ გაგუაა სხვა ვინ უნდა იყოს ?

- ჯონი, დიდი მოთმინებით არ გამოვირჩევი... ან ხმას ამოიღებ ან ჩემს პირვანდელ გეგმას მივყვებით. რა აკავშირებს ანდროსთან ?

- მე მათ ურთიერთობაში არ ვერევი, მხოლოდ ჩემი საქმე მაინტერესებდა. ერთიც და მეორეც ჩემი საქმისთვის მჭირდებოდა.

- თუ შენ სჭირდებოდით ?

- ხო დაახლოებით.

- მხოლოდ ამიტომ ამოიჩემე ანდროს და ?

- არ მოსულიყო იქ და არაფერი მოხდებოდა.

- ხო მაგრამ მოვიდა, მოხდა და მე მაინტერესებს რატომ. რა აქვს თქვენზე ანდროს ასეთი, რომ ასე აგაღელვათ ?

- ჩვენზე კომპრომატებს ეძებ თუ რაშია საქმე ? არამგონია კომპრომატები გაკლდეს და არამგონია ანდროს ხელში მყოფი ინფორმაცია რაიმე ახალს გამცნობდეს.

- როგორც სჩანს მის ხელში მყოფი ინფორმაცია თქვენ ზედმეტად განერვიულებთ.

- ჩემზე ისეთი არაფერი აქვს, რაც შენ არ გეცოდინება, თუმცა სხვებზე რა აქვს ეგ ნამდვილად არ ვიცი. უბრალოდ იმ დღეს ჩემთან იყვნენ საქმეზე სასაუბროდ მოსულები და ერთად შევნიშნეთ ანდროს და ბარში. თუ ანდრო ჩვენს ჩაშვებას მინდომებდა სამივე ერთად გავფუჭდებოდით სულ ეს იყო.

- არ მჯერა.

- მეტი არაფერი მაქვს სათქმელი.

- ფეხებით ცამოკიდეთ და გაროზგეთ, - ბრაძანება მისცა არაბულმა დაცვას. - ხო ფრჩხილებიც დააცალეთ, - დაუმატა.

- იმ წამსვე ესცნენ გაფითრებულ დგებუაძეს ბრძანების შესასრულებლად.

- მოიცა გაჩერდი, გაჩერდით.. - ყვიროდა შეშინებული კაცი, - რაც ვიცი გეტყვი, ოღონდ შემპირდი რომ იმათ არ გადასცდემ ჩემს თავს.

- ვნახოთ.

- სიტყვა მომეცი.

- ვნახოთ-მეთქი უკვე გითხარი. ცოტახანს შეეშვით. - კვლავ გასცა ბრზანება.

- ანდროს რაღაც ფაილები აქვს, რაც გაგუას დიდ საფრთხეს შეუქნის, სეასბამისად მთელს მის ბიზნეს მის პარტნიორებსა და მეც. თუმცა მე არ ვიცი რა არის იმ ფაილებში ასეთი. გაგუას მისი ეშინია და დვალი ყავს მიჩენილი მეთვალყურედ.

- მერე და რატომ არ გამოაჩინა ანდრომ ეს ფაილები ?

- ოჯახის გამო. თუ ეს ამბავი გახმაურდება ათი წუთიც არ დასჭირდება მისი ოჯახის ამოხოცვას. მთელი ეს დრო მხოლოდ იმიტომ იყო მათგან შორს რომ ისინი დაეცვა. ანდრომ ბევრი რამ იცის ჩვენს შესახებ მამამისის ძველი თანამდებობის გამო. ადვილად შეეძლო საჭირო ადამიანების პოვნა ჩვენს წინააღმდეგ საბრძოლველად. ამიტომ გაგუამ ისე მოახერხა აიძულა ჩვენს საქმეებში გარევა. ამასობაში მასზეც დავაგროვეთ კომპრომატები, თუმცა ყველაზე მთავარი იარაღი მის წინააღმდეგ მისი ოჯახია.

- იცნობთ მის მამას ?

- მე არა, მაგრამ გაგუა იცნობს.

- რამდენი წელია რაც გურამს იცნობ ?

- ოცი წელი იქნება დაახლოებით. სომხეთში ვიყავი, პარტნიორს უნდა შევხვედროდი და ის დამიხვდა.

- რატომ აქვს ასეთი სუფთა დოისიე, რატომ არ ირიცხება მის სახელზე არალეგალური ბიზნესი და საქმეები ?

- არ ვიცი. მე მაგ ამბების გარკვევა არ მევალება და არც მადარდებს მთავარია ჩემი საქმე კეთდება.

- არის ვინმე ვინც გაგუას შენზე ადრე იცნობდა ? მაგალითად ოცდაათი წლის წინ.

- არ ვიცი. ის სომხეთსი ცხოვრობდა. ჩვენი პარტნიორობიდან ხუთი წლის შემდეგ გადმოვიდა საქართველოში. სულ ესაა რაც ვიცი.

- ჩამოკიდეთ. - კვლავ გასცა ბრძანება.

- არა... არა.... - აყვირდა ჯონი. - გეფიცებით მეტი არაფერი ვიცი. -ღრიალებდა საცოდავად.

- შეეშვით და გადასაცემად მოაწესრიგეთ.

- შენ... შენ ხომ სიტყვა მომეცი...

- შენნაირ ვირთხებთან სიტყვის დადება არ მჩვევია.

- იცოდე მაინც ვერ შეაჩერებ მათ. არ გარისკავენ.

- სწორია არ გარისკავენ. როდესაც გაარკვევენ რა შემიძლია არ გარისკავენ.

- დაუნდობლები არიან.

- საჩუქარი ყველას ახარებს ჯონი. ჯერ შენს თავს ვუფეშქაშებ, დარწმუნებული ვარ ეამებათ გამყიდველის ჩუქება. არჩევნები მოდის, არეულ-დარეულობა ახლა არავის აწყობს. თუ გინდა სიტყვა-სიტყვით გადაეცი ჩემი ნათქვამი.

- შენ დამპირდი ...

- სიაოვნებით ამოგაძრობდი სულს ჩემი ცოლისთვის ხელის დაკარება რომ გაბედე, - ცოლის ხსენებაზე ლამის ყბა ჩამოუვარდა დგებუაძეს, - მაგრამ შენი უბადრუკი სიცოცხლის გამო სიმშვიდეს არ დავირღვევ. უბრალოდ სისულელე იქნება და მეტი არაფერი, მეკი სისულელეების კეთება არ მჩვევია. თანაც ჩეზე არანაკლებად გაგისწორდებიან. გიღირდა კი შენი საქციელი ამად ?

- არ ვიცოდი თუ დაქორწინდით, არ მეგონა ამდენი თუ შეგეძლო...

- კარგი გაკვეთილი იქნება, თუმცა აღარაფერში დაგჭირდება...

ყველაფერი სწორედ ისე წარიმართა როგორც დათამ თქვა. საჩუქრი მშვიდობის დროშად ჩათვალეს, საჭირო ხალხთან ერთად საჭირო მოლაპარაკებაც წარიმართა და შეთანხმებაც მიღწეულ იქნა. იცოდნენ რომ დათა არაბული სიტყვას არ დაარღვევდა. თანაც საქმე მათიანმა გაამწვავა და ეს უფრო აიძულებდათ დათმობაზე წასვლას. ყველასთვის ცნობილი გახდა, რომ მეუღლეს იცავდა არაბული.
ამ საქმეებმა ისე ჩაიარა დათა პირისპირ არავის შეხვედრია. ქალაქი არ დაუტოვებია. არიდას თვალყურის დევნებაში გართულს, ამბები შორიდან მოსდიოდა. ასევე გააფრთხილეს ანდროც, რომ ყველაფერი ისე დაეტოვებინა როგორც იყო. მისმა დვალთან შეხვედრამ მშფოთვარედ კი ჩაიარა, მაგრამ ისევ ძველ შეთანხმებას მიყვნენ. ყველაფერი ისევ ძველ კალაპოტს დაუბრუნდა, ერთის გამოკლებით- დგებუაძე დედამიწას აღარ ამძიმებდა. არიდას უსაფრთხოდ გადაადგილებას ხელს აღარფერი უშლიდა. თუმცა ამის თქმის სურვილი არ გასჩენია დათას. გოგოც თანმხლებთან ერთად გადადგილდებოდა დაპირებისამებრ სახლსა და სამსახურში.

არიანდა ბანკში იყო მისული სესხის გადასახდელა. ოპერატორის წინ დაჯდა და თანხა გაუწოდა. მანაც გამოართვა და რამდენიმე წუთი თვალმოუშორებლად ჩაჰკირკიტებდა მონიტორს. არიდა გაკვირვებით აკვირდებოდა გოგონას, რადგან ეს მარტივი პროცედურა საეჭვოდ გაიწელა. როგორც იქნა თავი ამოჰყო ოპერატორმა და ჰკითხა, ხომ არაფერი გეშლებათ ამ ანგარიშზე გადასახდელი არ ირიცხებაო. იუარა არიდამ, ვინაიდან კიდევ ერთი წელი სჭირდებოდა ვალდებულების დასრულებას. შეწუხებული ოპერატორი კვლავ მიუბრუნდა მონიტორს, მაგრამ მაინც ვერაფერი გაარკვია. კლიენტიც დაჟინებით ამტიკებდა ვალდებულების არსებობას. ანდროს მიერ გაფორმებული მინდობილობაც კი წარუდგინა, სესხის განკარგვის უფლების შესახებ. ვერა და ვერ გაირკვა თუ რაში იყო საქმე და არიდა ფილიალის მართვლეთან გადაამისამართეს. გარკვევით აუხსნა საქმის ვითრება არიდამ და როგორც კი მართველმა მონაცემები გადაამოწმა სახეშეცვლილმა გახედა გოგონას, მინდობილობა გამოართვა და კარგად გადაიკითხა. ცოტათი იყოყმანა, ხან რა პასუხი გასცა ხან რა. ხანაც მონიტორზე ინტერესეთ ამოწმებდა რაღაცას, არიდა კი მოთმინებით ელოდა ამ გაურკვეველ სიტუაციაზე პასუს. როგორც იქნა ხმა ამოიდგა მართველმა და განუმარტა რომ ვიტარება იყო შემდეგი - პირი რომლის სახელზეც სესხი ფიქსირდებოდა მსჯავრდებულია და ამ პირმა მინდობილობა იმ კომპანიას გადასცა, რომლემაც ეს ვალდებულება სრულად დაფარა და უზრუნველყოფის სახით ჩადებული უზრავი ქონება მისივე განკარგულებაში გადავიდაო. მე მეტი ინფორმაციის გაცემის უფლება არ მაქვს, ესეც მხოლოდ იმიტომ გითხარით რომ მინდობილობა თქვენც გაქვთო. თუმცა რაც შემიზლია ისაა, ის თანხა დაგიბრუნოთ რაც ბოლო ორი თვის მანძილზე გადაიხადეთო. როგორც კი მოსმენილი გაიაზრა გონებამ შოკი მიიღო საწყალმა გოგომ. ბინა რომლის გამოც წელებზე ფეხს იდგამდა და ვალს იხდიდა რომ არ დაეკარგათ, ღია ცის ქვეშ არ ეცხოვრათ ისე დაკარგა არც კი გაუფრთხილებია არავის. ერთხანს შეშლილი სახით უყურებდა ბანკის თანაშრომელს და ისიც კი გაიფიქრა რომ სახეს დაუკაწრავდა, მაგრამ მიხვდა ის არაფერ შუაში იყო, ყველაფერი წესით დაცვით შესრულდა თუმცა მანამდე ვინ მიიტანა და რამდენად წესის დაცვით ეს დოკუმენტები ეს ცალკე საკითხი იყო. წამოდგა შეწუხებული მმართველი და ბეჭზე ხელის შეხებით შეაფხიზლა გაფითრებული ქალი, ხომ კარგად ხართ, წყალი ხომ არ გნებავთო. გონს მოეგო არიდა. ის თანხა დაიბრუნა რაც ეკუთვნოდა მუჭში ჩაბღუჯა და გარეთ გავარდა. ისე იყო გაცეცხლებული აუცილებლად მთელი ცხოვრების ჯავრი უნდა ეყარა ანდროზე, მანქანაში ჩაჯდა და მძღოლ უკარნახა მისამართი. მან შეწუხებულმა გახედა სარკიდან და მოუბოდიშა, მად ვერ წაგიყვანთო, მაგრამ ისე შეუყვირა არიდამ, ან წამიყვანთ ან ჩემით წავალო, მანქანა დაძრა მძღოლმა და გვერდით მჯდომს თვალით რაღაც ანიშნა. მანაც მობილური ამოიღო და ვიღაცას მისწერა. სხეული უცახცახებდა ნერვიულობისაგან გოგოს, სულ ბანკის მმართველის სიტყვები უტრიალებდა გონებაში... ფიქრობდა, აზრებს ალაგებდა... ფიქრობდა ... ფიქრობდაა... - მოაბრუნეთ, - უცებ წამოიყვირა მან და ახლა უფრო გაკვირვებული თავალებით მოუბრუნდა წინ მსხდომი ორი ბიჭი. - თქვენ უფროსთან წამიყვანეთ. - შედარებით მშვიდად უთხრა და საქმის ვითრებაში თითქმის დარწმუნებული სახით მიეყრდნო საზურგეს. 99 % სჯეროდა რომ დათას ხელი ერია. იმ ერთ პოცენტს კი ადგილზე გაარკვევდა. უკვე ახრჩობდა უსუსურ მდგომარეოაბში ყოფნა და ახლა რომ ის არ ენახა, პირში არ მიეხალა სათქმელი ალბათ გული გაუსკდებოდა. ბიჭმა, რომელიც მძღოლოს გვერდით იჯდა, ამჯერად ყურზე, მიკროფონზე მიიჭირა ხელი და ამცნო, - მოვდივართო. ერთ საათში ავტომობილი მაღალი სასტუმროს წინ გაჩერდა. არაერთხელ ჩაევლო ამ შენობისთვი არიდას გვერდი, გაჩერდებოდა და სიამოვნებით ათვალიერებდა ხოლმე თანამედროვე, მეტად დახვეწილი კონსტრუქციით ნაგებ სასტუმროს. ვერასდროს წარმოიდგენდა თუ ერთ მშვენიერ დღეს ამ შენობის მფლობელის მეუღლე გახდებოდა. მეუღლე ? - დამცინავად ჰკითხა თავს. მძღოლს მისი კარისაკენ გასაღებად წაღებული ხელი ლამის მიატეხა ისე სწრაფად გააღო თავდა და გადავიდა. არც არასდროს ელოდა ხოლმე, მის გაღებას ვერ იტანდა ასეთ ოფიციალურობას. მათთან უმალ გაჩნდა წითელ ფორმაში გამოწყობილი პორტიე და მოწიწებით მიესალამა. აშკარა იყო ეს მოწიწება უბრალოდ სტუმრისთვის არ უნდა ყოფილიყო, უთუოდ საქმის კურსში იყვნენ ყველანი და ისე შესციცინებდნენ გოგოს, როგორც დედოფალს. ნაცვლად იმისა არსებული მდგომარეობით კმაყოფილება ეგრძნო, მთელი სიტუაცია ირონიულ ჭრილში აღიქვა ქალმა. ლიფტამდე მოაცილეს,მან კი იუარა და როგორც შეეძლო ისე თავზიანად აუხსნა რომ დახურული სივრცის შიში ჰქონდა. წუხილით მოახსენა თანამშრომელმა, იქ, სადაც თქვენ მიბრძანდებით ბოლო სართულზეა და კიბეებით სარგებლობა ძალინ დაგღლითო. სხვა გზა რა ჰქონდა, ახლა მის უნახავი უკან ვერ დაბრუნდებოდა. ამხელა გზა იმისათვის არ გამოუვლია,რომ კიბეებზე სიარულს დაებრკოლებინა. ახლა რომ ის დაგროვილი ბრაზი არ ამოენთხია, რაც ამ ხნის მანძილზე წვეთ-წვეთად ავსებდა ფიალას, ბალიშზე თავის დადების საშუალებას არ მისცემდა. ისედაც ერთ კვირაზე მეტი მისი ბრძანებეს ასრულებდა, თითქმის ყოველდღე ურეკავდა დათა და ჩვეული უკმეხი ტონით ხან რას უკონტროლებდა და ხან რას. ისიც მრავალი მიზეზის გამო წინააღმდეგობას ვერ უწევდა, პირველ რიგში იმიტომ რომ დედის ყურამდე არაფერი მისულიყო. მის სიმშვიდედ და ჯანმრთელობად საკუთარი უბედურებაც კი უღირდა. კიბებეს აუყვა, წინ სასტუმროს თანამშრომელი მიუძღვოდა. უკან აედევნა დაცვაც. მრავლაწუთიანი სიარულის შემდეგ როგორც იქნა მიაღწიეს ბოლო სართულამდე. სულს ვეღარ იდგამდა საწყალი არიდა თანხმხლებებიანდა ისე დაღლილიყო. მუხლებში ძალა სულ წართმეოდა. ცოტახნით კედელს მიეყრდნო და სულ ორიოდ წუთით შეისვენა მერე კი სიარული განაგრძო. სასტუმროს პერსონალიც უმალ გაუძღვა წინ რათა ოთახამდე მიეცილებია. გრძელი კორიდორი ჩაიარეს და მარცხნივ შეუხვიეს. თავჩახრილი მიდიოდა გოგონა და ათასი ფიქრი მოსდიოდა თავში. უცებ ვიღაც გადაუდგა წინ. .

- გამარჯობა, - ომახიანად მიესალმა გიგაური. - როგორ ხარ ?
ნელ-ნელა წამოსწია ფიქრებით დამძიმებული თავი არიდამ და ახედა. ჯერ სიმწრით ჩაეცინა მერე კი მშვიდად უპასუხა :

- ძალინ გთხოვს არ არის სჭირო ეს მეგობრული ტონი. ორივე მხარემ ვიცით სიმართლე. - მონაცვლეობით, მტრულად შეხედა წინ მდგომთ.

- ვიცით, თუმცა ეს იმას არ ნიშნავს ჩვენ შენი მტრები ვართ.

- აბა მეგობრები ხართ?

- ალბათ არ დაიჯერებ, მაგრამ სიამოვნებით ვიქნებოდი შენი მეგობარი. - გულრწფელად მიუგო ვანომ.

- მაშინ შენი ბიზაშვილის მტერი უნდა გახდე. ჩემი მტრის მტერი ჩემი მეგობარიოა, - ხომ გაგიგიათ ?

წამით შეყოვნდა ვანო, მერე უცებ ბაკურაძისკენ მიტრიალდა, წელზე ხელი შეუცურა . შორიდან ისე ჩანდა თითქოს ის იყო თავისკენ მიიზიდავდა და მიიხუტებდა ბიჭს. არიდას დაცვა, სასტუმროს თანამშრომელი და არიდაც კი გაკვირვებული თავლებით შესქცეროდნენ მის ქმედებას. მან კი მოლოდინი გაუცრუა მომზირალთ, ჩახუტების ნაცვლად ლაშას საქამრიდან იარაღი აართვა შეაბრუნა და არიდას ტარით გაუწოდა. უხერხულად შეიშმუშნა ყველა ფიქრების გამო და აქეთ-იქით დაიწყეს თავლების ცეცება.

- გამომართვი... - უთხრა ვანომ არიდას.

- რას აკეთებს ? - მოულოდნელად იარაღის დანახვაზე გული გადაუცივდა.

- მტრები ერთმანეთს ხოცავენ არიანდა. უმრავლეს შემთხვევაში ასეა. - მტკიცედ და სერიოზულად მიუგო გიგაურმა, - აიღე და მეც უკან გამოგყვები. თუ შეძლებ ესროლე და ამ ქვეყნად ყველაზე ძვირფასს გეფიცები მე დავიბრალებ. მე ავიღებ თავზე შენს დანაშაულს. - ისეთი სახით უყურებდა გიგაური ეჭვს ვერ შეიატანდი მის ნათქვამში. უხერხულად ატუზულები ახლა ყბაჩამოვარდნილები შესქცეროდნენ სანახაობას. მხოლოდ ლაშას დასტამაშებდა სახეზე მშვიდი ღიმილი.

- გიჟი ხარ ? - შეიცხადა გოგომ.

- კი.

- ღმერთო ასეთი რა დავაშავე... - ამოიკნავლა საწყლად და უკან დაიხია. - გაწიე !

- შეგიძლია ესროლო ?

- რათქმაუნდა არა... - უყოყმანოდ გასცა არიდამ პასუხი.

- აბა, მე ვესროლო ?

- რას მეკითხები ?

- მაშინ მტრობაზე და მტერთა ალიანსზე საუბარს თავი დავანებოთ... - ღმილით უთხრა ვანომ და იარაღი თავის ადგილას დააბრუნა.

- არ ვიცი რას აკთებ მაგრამ არ წამოვეგები, აღარ წამოვეგები... - გვერდი აუარა ბიჭებს.

- შენ რას გადაეკიდე ჩემს იარაღას ? - მხარზე მიკრა ხელი ბაკუარზემ ვანოს.

- გაგვიჭირდება ამ გოგოს კეთილგანწყობის კვლავ მოპოვება, - სინანულით დაასკვნა ვანომ.

- ცხვირწინ უტრიალებ იარაღას და ახლა კეთილგანწყობის დაბრუნებაზე ნუღა საუბრობ.

- ვფიქრობ გაიგო, რატომაც გავაკეთე ეს.- წამით უკან მიიხედა, არიდას გახედა - კარგი გოგოა, რომ ვუყურებ ასე მგონია ნიას ვხედავ, - კვლავ გზას გახედა. - იმედია ერთმანეთს არ დახოცავენ.

- ვატყობ არიანდას ფსიქოლოგობაც გაქვს გადაწყვეტილი, მოახვევ შენს სიბრძნეებს, - დაცინა ლაშამ.

- ეჰ, რა მეფსიქოლოგება ჩემი გამჭირვებია. - ამოიოხრა ბიჭმა.

- ხოდა მიტო უნდა უმკურნალო ორივეს, რომ შენც დაგადგეს საშველი იმ გოგოსთან. თორე რაც დრო გადის მით უფრო ასაკიანი ჩანხარ მასთან. - ვანო უცებ ვერ მიხვდა რას გულისხმობდა. ცოტახანს შედგა და დაფიქრდა.

- მოიცა მე თუ მემატება, ისიც ხომ იზრდება... ანუ ეს ჩვენ შორის წლებთა სხვაობას არ ზრდის... ანუ მარტო მე კიარ მემტაება... - ღმერთმა უწყის რას ბოდილობდა გიგაური.

- ფუ ეს ახლა რაებს ბოდილობს და ყურებამდე შეყვარებული რა დარხეული იქნები- თავში წამოადო ბაკურაძემ. - ხო იძახდი თავ-ბედი უნდა მაწყევლინოსო სიყვარულმა, ხოდა დაიწყე უკვე, დროა.... გამოაგდი ერთი ფეხი... სხვასთან კი აფრქვეს ბრძნულ აზრებ. იდიოტი. - ხელი მიკრა ვანოს და ღია ლიფტის კარში შეაგდო.

- სანამ ესენი არ დალაგდებიან არაფერი მეღირსება იმ ბაშვთან. - ისეთი გულისწყვეტით თქვა, ცოტაც და გული ჩაეთთქებოდა ბაკურაზეს.

- არ მინდა სიყვარული... - თავს შეაგონა ლაშამ.

- არად მაგარია ძმაო... თუნდაც ცალმხრივი იყოს. რას გიხსნი შენ მაინც ვერ გაგებ.

- ვინ იცის... - ორაზროვნად და დაყმენდილად თქვა ბაკურაძემ და თან უცნაურად აარიდა მზერა მეგობარს.

- აუ ხო მავიწყდებოდა, ნიამ მოგიკითხა.

- რაო ? - თითქოს სახე ეცვალა ბიჭს მისი სახელი გაგონებაზე.

- სად დაიკარგა, არ მნახულობს და აღარც მკითხულობსო.

- მართალია. არაფერი დასჭირვნიათ და მეც ბევრი საქმეები მქონდა... ხომ იცი რა.... - თავისმართლება გამოუვიდა ბაკურაძეს.

- მოკლედ ავიდეთ ერთ დრეს თორემ შემაწუხებს წუწუნით.

- კარგი ავიდეთ.

- ვახ ჩემი, - სასაცილოდ წამოიძახა ვანომ. რაღაც გაახსენდა. - რა აფერისტკა გოგოა. უეჭველად იმ მოლბერტების სათრევად სჭირდები. მე იმ სამხატვრო ოთახის აშენებაში ისე გამაძრო სული ეტყობა ვეღარ გამიბედა თხოვნა და ახლა შენ მოგადგა, - აუხსნა და ახარხარდა გიგაური. - წურბელა ბავშვი...

- დაცვის ბიჭები ხომ არიან ? - თითქოს თავის არიდება სურდა ლაშას ისე პასუხობდა.

- ოჰ, ეგ მაგათ გააწამებს ? ისე ექევა და უფრთხილდება მათ როგორც ძმებს. ჩვენ კი გვექცევა დაქირავებულივით.

- ანუ ახლობლების წამება მოსწონს... - თავითვის ჩალაპარაკებულს უფრო გავდა ვიდრე ვანოსთვის გაცემულ პასუხს.

- არ იცი რა პრეტენზიული და გადაუწყვეტელია?! იმდენჯერ შეგაცვლევიებს მაგ მოლბერტების დასალაგებელ ადგილს, სისხლს და მოთმინებას გამოგწოვს. მზად ხარ გაუძლო ?

- მთელი ცხოვრება...

- ეგ არ გააგონო თორე წურბელასავით დააჯდება შენს ცხოვრებას იცოდე. ისე, ყველაზე მეტად შენ გაატუტუცე ეგ..

პასუხის ნაცვლად მძიმედ ამოიხვნეშა ლაშამ და ისეთი შთაბეჭდილება დატოვა, თითქოს უხერხულობისაგან გაქცევა სურდა. ჯერ ვანო გავიდა მხიარულად ლიფტიდან, ლაშა კი მძიმე ნაბიჯებით თავჩაღუნული გაყვა...

უსაშველოდ გაიწელა დერეფანი. ვანოს ეს შოუ უნდოდა კიდევ ? . მშვენივრად მიუხვდა რისი თქმას სურდა ბიჭს, თუმცა მისი ამ ფორმით შემოთავაზებული მეგობრობა მაინც მეტად ეუცნაურებოდა. რაც არ უნდა ყოფილიყო მისი მიზანი, ის მაინც დათას მამიდაშვილი და მისი გეგემების მოზიარე იყო. აქ სებრზანდით ქალბატონოვო, გამოარკვია მომსახურემ და ნომრის კარი შეუღო. როგორც კი კარი გაიღო, ცხადი გახდა თუ სად იმყოფებოდა, სად მიაკითხა. აქ რამ ომიყვანა დაუცაცხანა თავს და ერთ ადგილას აიწურა. დაგელოდები თავად როდის მომაკითხავო, ხომ დაიბარა ბიჭმა და ახლა წუხდა არ იფიქროს მივაკითხე, არასწორად არ გაიგოსო. ის კი გადაავიწყდა საჩხუბრად რომ იყო მოსული. აბობოქრებული მრისხანება რაღაც გაურკვეველმა გრძნობამ შეცვალა. სახელი ვერ დაარქვა, მაგრამ უფრო შიშს გავდა. ის იყო უკან გაბრუნებას და გაქცევას აპირება დატაც გამოჩნდა კარში ჩვეული მედიდურობით. აღნაგობას ვერაფრით დაუწუნებდი ამ ყმაწვილს. მუდამ მოხიბლულს დაგტოვებდა მადამიანს.

- თავისუფალი ხართ ! - მიმართა მომსახურეს და ისიც უმალ გაქრა. - გამარჯობა არიანდა. - ჯიბეებში ხელბჩაწყობილი მიუახლოვდა გოგოს და გულმოდგინედ აათვალიერა. მარცხენა ხელში ფული მჭიდროდ ჩაებღუჯა არიდას, ფერი დაჰკარგვოდა.

- მეც წავალ...

- ამხელა გზა იმისთვის გამოიარე რომ წახვიდე ? ალბათ რაღაც გაქვს სათქმელი, შემოდი. - რათქმაუნდა იცოდა რისთვისაც მიდიოდა ქალი და მოემზადა კიდეც მისი გაანჩხლების გასაძლებად. ეგ კიარა და ერთი სული ჰქონდა ასეთი არიდა ეხილა, როგორ დაუბრიალებდა შავ თავლებს. ამის ნაცვლად კი ფერდაკარგულსა იდგა.

- არაფერი მაქვს ... უნდა წავიდე...

- არიანდა, რახან მოხვედი გაბედე და შემოდი ! - კიდევ ერთხლ სცადა მშვიდად დაეთანხმებია და თან მისი თავლების ტრაექტორიას გააყოლა მზერა. გოგო მის ზურგს უკან ოთახს უყურებდა.



დათამაც მიიხედა უკან, მერე ცოტახანს ჩაფირდა... არიდა გონზე რომ მოვიდა უკვე ოთახში იყო, მასპინძელი კი კარს ხურავდა. დამფრთხალმა შეხედა ბიჭს, რომელმაც ანიშნა წინ წასულიყო. რაღას იზამდა ? რაც არ უნდა ექნა ახლა იქიდან არ გაუშვებდა და კი გადაგდა ნაბიჯები წინ. თან აქეთ-იქით აცეცედბდა თავალებს. შუა დღის ხანს, თანაც იმ დღეს მზეც უხვადა ანათებდა, ოთახში ერთი სხივიც კი არა ატანდა. დღის სინათლეს ბალოტისფერი ფარდები ებრძოდა, მზის ნაცვლად კი ოთახს მოზრდილი ჭაღი ანათებდა. ირგვლივ ავეჯიც და კედლებიც მუქი იყო. ის ბნელი ოთახიც გაასხენდა, შავი კარით, დათას სახლში რომ შენიშნა. ეს რა ადამიანია, აქ როგორ ცხოვრობს, როგორ სუნთქავსო - გაიფიქრა გულში და უმალ მისკენ შეტრიალდა. ბიჭიც ფეხდაფეხ მიყვებოდა, ამიტომ მოტრიალებული პირადპირ მის მკერდს შეასკდა. ჩაყუჩებული გული ისევ ამოხტა.

- გამიშვი... - ითხოვა და უკან გაწევა სცადა.

მხრებით დაიჭირა მიხუტებული გოგო და გაწევის უფლება არ მისცა. ჭრჭოლა-კანკალი აუტყდა ქალს. ისე თრთოდა ორივე ხელებითა და მთელი სხეულით გრძნობდა ბიჭი. არა ერთხელ აღმინიშნავს , როგორ განსაკუთრებულა სიამოვნებდა, როდესაც მის შეხებაზე ასეთი რეაქცია ჰქონდა ხოლმე არიდას.


- რატომ მოხვედი ?

- იმიტომ არა შენ რაც გგონია. - ცოცხლად დაუბრუნა პასუხი და კიდევ ერთხელ შეირხა იქნებ გამიშვასო.

- მე რომ არაფერი არ მგონია, იმიტომ გკითხე.

- გამიშვი...

- რაც მალე მეტყვი, მით მალე წახვალ. - თიტქოს გააჯავრა ხმაში.

- ჩემი ბინა შენი კომპანიის სახელზეა ? - უცებ დაიწყო, დრო არ დავკარგოვო. - ხო ასეა ?

- მერე ? - არც უარყოფა უცდია, თუმცა არც დათანხმებია.

- ჩემი საკუთრებაში გაფორმება არ გეყო და ახლა ჩემი ოჯახის ქონებასაც ითვისებ, რომ უფრო ადვილად მმართო ?

- მერე ?

- ცდილობ რაც შეიძლება მეტო ბერკეტი გქონდეს ჩემს წინააღმდეგ, გინდა რაც შეიძლება მჭიდროდ მომიჭირო ყელში, რომ შენი ნებართვის გარეშე სუნთქვაც ვეღარ შევძლო ? - თანდათან უქრებოდა ხმაც და გამბედაობაც.

- ეს რა დასკვნებია ?

- ისედაც ვეღარ ვსუნთქავ ამ ყოფის გამო... უბრალოდ თავი დამანებე.

- ამ წამს გულისხმობ თუ საერთოდ დაგანებო თავი?

- ახლაც და საერთოდაც.

- მიზანმიმართულად არ ვცდილობ შენთვის სუნთქვის გაძნელებას. - არც სიტყვებით აძლევდა სუნთქვის საშუალებას და არც მკერდიდან იშორებდა.

- ცდილობ, მაგრამ დამიჯერე, შენი ჩარევის, შენი სიძულვილის გარეშეც ვიხრჩობი... რატომ მართმევ ერთადერთ საცხოვრებელს ?

- უბრალოდ მინდოდა ვალის გადაუხდელობის შემთხვევაში არ დაგეკარგა. ხომ იცი როგორც ხდება... შენ კი თურმე რა ცუდად ფიქრობ. - სინამდვილეში მართლაც ეს სურდა, თუმცა ისე ცინიკურად გამოუვიდა ვერაფრით დაიჯერებდა კაცი მის სიტყვებს.

- მაინც არ გავაკეთებ იმას, რაც გინდა. თუნდაც იმ სახლიდან გამაგდო.

- იქ ცხოვრებაას არავინ გიშლის. თანაც ჩემი კიარა, კომპანიის საკუთრება.

- რომლის მფლობელიც შენ ხარ. ნუ დამცინი მაინც... - ძალიან ეწყინა, თვალები ცრემლებით აევსო და გული ათასგზის დაუმძიმდა.

- გადმოდი ჩემთან. - მულოდნელად შესთავაზა. ნაზად გადაუსვა გუგებზე ხელი და ცრემლები შეუმშრალა. უფრო ახლოს მისწია თავისკენ, რომ მისი თმების სურნელი უკეთ შეეგრძნო. ხელიდან დასხლტომის მცდელობა ამაო იქნებოდა, იცოდა, ბიჭს თუ არ სურდა არც გაუშვება. დათამ კიდე ერთხელ ჩაისუნთაქა მისი თმებიდან მაისის ვარდის სურნელი და დაუკმაყოფილებლობის შეგრძნებამ, საკმარისი არ იყო, ხელი ისტიქტურად წააღებინა და თმიდან სამაგრი მოხსნა. ნელ-ნელა დაუშალა უკან შეკრული თმა. რაც უფრო მეტი თავისუფლება ეძლეოდა თამს, მით მეტად მატულობდა ოთახში მისი სურნელი და სულში უძვრებოდა დათას.
ეს არაფრით გავდა შურის მაძიებელი კაცის ქცევას, მის ამ ნაზ შეხებას არანაირი საერთო არ ჰქონდა ტკივილის მიყენების მცდელობასთან და ამ არიდაც ხვდებოდა. - გადმოდი ჩემთან, - გაუმეორა.

- არა. - მიხვდა, რომ პასუხი დაუგვინდა, ის გაიტაცა ემოციებმა და ცივად იუარა, აქაოდა დუმილი თანხმობად არ ჩამითვალოსო.

- ახლა რომ არ გაგიშვა ?! - მისი არომატით აღვსილმა და ხელი შეუშვა , ერთი ნაბიჯით უკან გადგა მისითვის უკეთ რომ შეეხედა. სასურველმა რეაქციამაც არ დააყოვნა, შეშინებული თვალები დააკვესა მან. - შენი ნებით მოხვედი, ასე რომ მე ვერ დამაბრალებ.

- მაგაზე არ მიფიქრია... გავბბრაზდი და ... მე მეგონა უბრალოდ... - საურისას უკან-უკან მიიწევდა. ერთი ნაბიჯიც და კედელს შეასკდა ზურგით.

- უბრალოდ ? - უბრალოდ ახლა აქ ხარ... ჩემს წინ დგახარ... - სიტყვებს შორის გამაღიზიანებელი შესვენებებით ეპასუხებოდა და ნელ-ნელა უახლოვდებოდა კედელზე სუროსავით აკრულს. ხედავდა თუ როგორ სურდა იქიდან გაქცევა. გრძნობდა იმასაც, თავად როგორ არ უნდოდა ის მოცახცახე ქალი ახლა იქიდან გაეშვა. მისადმი წარმოუდგენელი სურვილი ექაჩებოდა. ისეთი არასდროს არავის მიმართ რომ არ განუცდია. ამ ბოლო ხანს კი არცერთი ქალი აღარ იწვევდა ინტერესს მასში, აღარ იზიდავდა. არამც და არამც აღარ სურდა არავინ გარდა ერთისა და ის ერთიც მხოლოდ იმ გრძნობების დასაცხრობად სჭირდებოდა ქარიშხალივით რომ დაძრწოდა მასში. მის ცხვირწინ მიღწეული უცებ გაშეშდა და ახლა ისეთი მზერით შეხედა თითქოს საყვედურობდა და ტუქსავდა არიდას ამის გამო, ეს რა დამმართეო.

- დათა გთხოვ...


- რას მთხოვ ?

- გამიშვი.

- თუ არ შემიძლია ?

- შეგიძლია...

- და თუ არ მინდა ?

გოგომ ისე შეაბრუნა თავი ლამის ლოყით კედელს აეკრო. ვერ აიტანა არაბულმა მისი მზერის უფლება რომ წაართვა, ნიკაპზე მოკიდა თითები და სახე მოაბუნებინა. დაბრიალებული თავლებით დაეჯაჯგურა მაჯაზე, ნუ მეხებიო.ის ხელი ჩამოწია, მაგრამ მეორე მოკიდა, რადგან უნდოდა რაც შეიძლება დიდხანს ეფახურებია მას დიდრონი შავი თავლები.


- შენს წინააღმდეგ მხოლოდ სიტყვების თქმა შემიძლია, მხოლოდ თხოვნა შემიძლია და ამ თხოვნითაც დავიღალე...

- დარჩები ?

მარჯვენა ხელით არიდას მტევანს ჩაავლო , რომელშიც ცოტა ხნის წინ ფული ეჭირა, ახლა ძირს დაეყარა და კედელს ფხოკნიდა ფრჩხილებით. ნელი მოძრაობით მხრისკენ აუყვა. სისხლში ვენების შხამმა დაურა, გოგოს ტანზე დაფენილმა მღელვარების ტაომ, რეაქციამ მის მიმართ. არადა რომ გეკითხათ ამ დამოკიდებულების ჩაკვლა და სიძულვილის დანერგვა სურდა მასში. განა შეეძლო ეს დაეთმო? არიდას თავლებში საკუთარი თავის მიმართ სიძულვილის დანახვა შეეძლო? ახლა ხომ იმ ქალის წინ იდგა, რომლისგანაც თითქოსდა ეს სურდა, სად გაექცეოდა? არსად. მაშ ნაცვლად იმისა, რომ საძულველი ჩაედინა, ყველა ქმედებას რატომ უწევდა კონტროლს ? რატომ შიშობდა გული მეტად არ ვატკინოვო ? ...

- გინდა ჩემი ნებით დაგთანხმდე ?

- კი.

- მაშინ არა.

- ხვალ გაიშვებ. - მის მხართან მიტანი ხელი შეაყოვნა, რამდენიმე წამის შემდეგ ყელისაკენ გაასრიალა, ფიცარზე მოხტუნვე გულამდე რომ მიაღწია ხელის გული გაშალა და იქვე მიაბჯინა. იმოდენა მტევანი ჰონდა, მარცეხა მხარე სულ დაუფარა. არიდას გული, დათას ხელის გულზე ცემდა. გულმა, იმ სხეულის სიახოვე რომ იგრძნო რომლის გამოც ქარცეცხლში გახვეულიყო, სულ გახელდა და გალიაში მოფართხალე ჩიტივით გახდა, რითმებს შორის აღარ ისვენებდა და არაბულმაც კი იფიქრა, ვაითუ ფიცარი გამოანგრიოსო. - ასე რატომ გიცემს ?

- დღეს რატომ მტოვებ ?

- ასე რატომ გიცემს-მეთქი ?

- რომ აგიხსნა ვერ გაიგებ.

- რატომ ?

- გული არ გაქვს და იმიტომ.

- მიდი, თუ გინდა შაემოწმე. - ჯერ თავის გულ დახედა მერე არიდას ხელს, ნიშნად იმისა დამადე და გაიგებო.

- ის, რომ ფეთქვას, არ ნიშნავს გაქვს. ეგ მხოლოდ იმის მაუწყებელია, უბრალოდ ცოცხალი ხარ.

- აბა როგორ უნდა გაიგო ?

- გული მაშინ გაქვს, როდესაც სხვისთვის ცემს... სხვებისთვის ცემს...

- ისე, როგორც შენი? როგორც ახლა ეს გული ცემს სხვისთვის ?

- გაიწიე.

- როდესაც ვინმეს გული ასე ცემ, ეს იმის მანიშნებელია რომ უყვარს. სიყვარული კი სუსტს გხდის არიანდა. განსაკუთრებით კი იმ ადამიანის მიმართებით ვინც გიყვარს. ისე, როგორც შენ ხარ ახლა სუსტი და უძლური ჩემს წინაშე...

ვერაფერი უპასუხა. კი ჰქონდა პასუხი, მაგრამ ვერ უპასუხა.

- დღეს დაჩი.

- და დღეს რატომ მტობვებთქო, გკითხე ?

- იმის უარყოფას არ ვაპირებ, რომ ჩემსი სურვილებს აღძრავ. მინდიხარ ... - ცოტახნიანი დუმილის შედეგ წარმოთქმული ეს სიტყვები, ავხორცულ ვნებეს აყოლილი კაცისას ჰგავდა. თუმცა დამეფიცება ეს არ იყო იმ წამს მისი შიანაგანი მდგომარეობა. მას არ სურდა არიდა ასე .

- მომშორდი. - წყენად და გამოსაფხიზებელ განცდებად დაუარა არიდას მისმა ნათქვამმა. ხელი მიჰკრა მკედზე და დაუსხლტა.- შენი სურვილებს ჩემთან ვერ დაიკმაყოფილებ... - გაცხარებულმა მიახალ და კარებს მივარდა.

მისი შეჩერება არც უცდია დათას.

- ნუთუ ვერ ხედავ, რომ მაგისთვის ვერ გიმეტებ. - ოთახში მარტოდ დარჩენილი კედლის იმ ადგილს მიეყრდნო, სადაც წუთის წინ არიდა იდგა...



№1  offline წევრი დარინა

ასე როგორ უნდა იყო ბოღმისგან, შუროსძიებისგან და სიძულვილისგან დაბრმავებული რომ სულ რომ არ გაფორიაქებდეს უბრალოდ ქალს ის გაუკეთო რასაც დათა უკეთებს არიას, ვერანაირად ვერ მომილბება დათას მიმართ გულიი, იმდენ შეცდომებს იშვებს არიასთან და გამოსასწორებლად არაფერს აკეთებს, მინდა არია სულ ასეთი დარჩეს აი დათასავით არ გაბოროტდეს და დაანახოს ბოღმისგან და სიძულვილისგან დამპალ დათას რაც არ ინდა ტკივილებიი გადაიტანო ცხოვრებაშიი თუ ძლიერი ხარ არ გაბოროტდები როგორც ეს დათას მოუვიდაა, არაფრით განსხვავდება იმ დგებუაძისგან ისიც ქალზე აპირებდაა ძალადობას, მართალია სხვანაირად მაგრამ დათა ფიზიკურად თუ არა სულიერად ძალადობს და იმხელა ტკივილი მიაყენა ეს როგორ უნდა აპატიო ადამიანს არ ვიციი. პორველად არ ვარ ისტორიაის კაცის მხარეს და სრული იმედ გაცრუებაა დათა არაბული ჩემთვის მეგონა სხვანაირად მოიქცევოდა, მინდა რომ სისხლის ცრემლებით იტიროს და დაჩოქილმა ევედროს არიას პატიებაა, არიამ აპატიოს მაგრამ მის ცხოვრებაში ყოფნის უფლება არ მისცეს ეს იქნწბა დათა არაბულია ყველაზე დიდი სასჯელიი, ცხოვრება ბუმერანგივითაა და იქნებ დათასაც შემოუბრუნდეს.

 


№2 სტუმარი სტუმარი ნათია

ძალიან მსუყე თავი იყო მადლობა....გადასარევად წერ ესე გააგრძელე...გმირებით აღფთოვანებული ვარ..ისტორიაც ხო საერთოდ ბომბაა...იმხელა შუალედებში დებ თავებს უბრალოდ თავუდან გადაკითხვა მიწევს ისტორიის ეგაა ცოტა ცუდი...მალ მალე გაგვანებივრე ხოლმე...მადლობა...

 


№3 სტუმარი სტუმარი სოფო

თამარ, როგორ გამიხარდით!ხომ კარგად ხართ? მეფიქრებით, მინდა კარგად იყოთ!ისტორიაზე, არ ვიცი რა ვთქვა, მართლა არ ვიცი!! უმაგრესი ისტორიაა !
შაზრები, წერის მანერა, არ ვიცი, სუპერ გოგო ხართ! ეს უდაოდ ნიჭია, ღვთისგან ბოძებული, გულწრფელად მინდა კარგად იყოთ და წეროთ! ისეთი აფორიაქებული ვარ, ჩემს სულს, გულს, სხეულს შეეხო ეს ისტორია, ამავსეს და დამიმორჩილეს!!!ჩემი ვანო, ვგიჟდები ვანოზე! კიდევ ერთხე დავრწმუნდი სიძულვილის და სიყვარულის ერთად არსებობაში. დათას არია ,სავსე ვარ მათით. უძლიერესი პერონაჟები გყავთ თავის ყველაფრით! მიხარია რომ თანდათან ირკვევა ყველაფერი დიდი იმესი მაქვს, რომ დადგინდება უდანაშაულობა და დათა ინანებს, ოხ როგორ ინანებს! ამ ისტორიის შემდეგ, რას წავიკითხავ არ ვიცი ასეთი ემოცია და მიზუდულოვა გამოიწვიოს, ამ საიტზე თქვენთვი შემოვდივარ!! ბედნიერ, მშვიდ და მზუთ სავსე ცხოვრებას გისურვებთ!!!გყვარობთ????❤️????❤️❤️????

 


№4 სტუმარი სტუმარი ელენე

ასე დიდი ხანია არ მისიამოვნია კითხით, მხოლოდ იმაზე მწყდება გული, რომ კიდევ დიდ ხანს უნდა ველოდო :((

 


№5  offline მოდერი თამარი აჩბა

დარინა
ასე როგორ უნდა იყო ბოღმისგან, შუროსძიებისგან და სიძულვილისგან დაბრმავებული რომ სულ რომ არ გაფორიაქებდეს უბრალოდ ქალს ის გაუკეთო რასაც დათა უკეთებს არიას, ვერანაირად ვერ მომილბება დათას მიმართ გულიი, იმდენ შეცდომებს იშვებს არიასთან და გამოსასწორებლად არაფერს აკეთებს, მინდა არია სულ ასეთი დარჩეს აი დათასავით არ გაბოროტდეს და დაანახოს ბოღმისგან და სიძულვილისგან დამპალ დათას რაც არ ინდა ტკივილებიი გადაიტანო ცხოვრებაშიი თუ ძლიერი ხარ არ გაბოროტდები როგორც ეს დათას მოუვიდაა, არაფრით განსხვავდება იმ დგებუაძისგან ისიც ქალზე აპირებდაა ძალადობას, მართალია სხვანაირად მაგრამ დათა ფიზიკურად თუ არა სულიერად ძალადობს და იმხელა ტკივილი მიაყენა ეს როგორ უნდა აპატიო ადამიანს არ ვიციი. პორველად არ ვარ ისტორიაის კაცის მხარეს და სრული იმედ გაცრუებაა დათა არაბული ჩემთვის მეგონა სხვანაირად მოიქცევოდა, მინდა რომ სისხლის ცრემლებით იტიროს და დაჩოქილმა ევედროს არიას პატიებაა, არიამ აპატიოს მაგრამ მის ცხოვრებაში ყოფნის უფლება არ მისცეს ეს იქნწბა დათა არაბულია ყველაზე დიდი სასჯელიი, ცხოვრება ბუმერანგივითაა და იქნებ დათასაც შემოუბრუნდეს.

მადლობა ! ♥️♥️

სტუმარი სოფო
თამარ, როგორ გამიხარდით!ხომ კარგად ხართ? მეფიქრებით, მინდა კარგად იყოთ!ისტორიაზე, არ ვიცი რა ვთქვა, მართლა არ ვიცი!! უმაგრესი ისტორიაა !
შაზრები, წერის მანერა, არ ვიცი, სუპერ გოგო ხართ! ეს უდაოდ ნიჭია, ღვთისგან ბოძებული, გულწრფელად მინდა კარგად იყოთ და წეროთ! ისეთი აფორიაქებული ვარ, ჩემს სულს, გულს, სხეულს შეეხო ეს ისტორია, ამავსეს და დამიმორჩილეს!!!ჩემი ვანო, ვგიჟდები ვანოზე! კიდევ ერთხე დავრწმუნდი სიძულვილის და სიყვარულის ერთად არსებობაში. დათას არია ,სავსე ვარ მათით. უძლიერესი პერონაჟები გყავთ თავის ყველაფრით! მიხარია რომ თანდათან ირკვევა ყველაფერი დიდი იმესი მაქვს, რომ დადგინდება უდანაშაულობა და დათა ინანებს, ოხ როგორ ინანებს! ამ ისტორიის შემდეგ, რას წავიკითხავ არ ვიცი ასეთი ემოცია და მიზუდულოვა გამოიწვიოს, ამ საიტზე თქვენთვი შემოვდივარ!! ბედნიერ, მშვიდ და მზუთ სავსე ცხოვრებას გისურვებთ!!!გყვარობთ????❤️????❤️❤️????

სოფო, უდიდესი მადლობა !
კარგად ვარ ♥️♥️

სტუმარი ელენე
ასე დიდი ხანია არ მისიამოვნია კითხით, მხოლოდ იმაზე მწყდება გული, რომ კიდევ დიდ ხანს უნდა ველოდო :((

♥️♥️♥️♥️

 


№6 სტუმარი სტუმარი სტუმარი ელისო

გამიხარდი ???? გელოდებოდი და დაგელოდები???? ასე მგონია შემდეგი თავი გარდამტეხი იქნება და ბევრი რამე გასკდება. არიას ყოჩაღ,კიდე კარგად დადგა.ეჰ დათა,როგორ სულს უბერვას მასზე წაკიდებულ ცეცხლს.მიუხედავად ყველაფრისა,მაინც ვერ და არ ვამართლებ დათას.

 


№7 სტუმარი ნეს

სალამი, კარგია რომ არ წყვეტ წერას. ძალიან ვგულშემატკივრობ ამ ნაწარმოებს და მინდა გითხრა ერთადერთი ისტორიაა, საიტზე რისთვისაც შემოვდივარ... გუშინწინ გადავამოწმე, ხომ არ გამომეპარა ახალი თავითქო და დღეს კი დამხვდა ცხელცხელი.... მთავარია ეხლა ძირითადი ამბავი გასკდეს, ასე შორიდან რომ უვლი და დაგვაინტრიგე ყველა. მერე ამათაც ეშველებათ და ამათ რომ ეშველებათ, მერე ვანიკოსაც ეშველება))) დათას გასამტყუნებლად მინდა რამე დავწერო, მაგრამ მისი საქციელი არიას მიმართ არ მაძლევს ამის საშუალებას.. კაი ბიჭია დათა, ცოტა რთული წარსულით და უფრო რთული ხასიათით. შეცდომა ყველას მოსდის, მთავარია როგორ მოვინანიებთ და ვეცდებით მის გამოსწორებას, ასე არაა

 


№8  offline მოდერი თამარი აჩბა

სტუმარი სტუმარი ელისო
გამიხარდი ???? გელოდებოდი და დაგელოდები???? ასე მგონია შემდეგი თავი გარდამტეხი იქნება და ბევრი რამე გასკდება. არიას ყოჩაღ,კიდე კარგად დადგა.ეჰ დათა,როგორ სულს უბერვას მასზე წაკიდებულ ცეცხლს.მიუხედავად ყველაფრისა,მაინც ვერ და არ ვამართლებ დათას.

ელისო, ჩემო საყვარელო ♥️

ნეს
სალამი, კარგია რომ არ წყვეტ წერას. ძალიან ვგულშემატკივრობ ამ ნაწარმოებს და მინდა გითხრა ერთადერთი ისტორიაა, საიტზე რისთვისაც შემოვდივარ... გუშინწინ გადავამოწმე, ხომ არ გამომეპარა ახალი თავითქო და დღეს კი დამხვდა ცხელცხელი.... მთავარია ეხლა ძირითადი ამბავი გასკდეს, ასე შორიდან რომ უვლი და დაგვაინტრიგე ყველა. მერე ამათაც ეშველებათ და ამათ რომ ეშველებათ, მერე ვანიკოსაც ეშველება))) დათას გასამტყუნებლად მინდა რამე დავწერო, მაგრამ მისი საქციელი არიას მიმართ არ მაძლევს ამის საშუალებას.. კაი ბიჭია დათა, ცოტა რთული წარსულით და უფრო რთული ხასიათით. შეცდომა ყველას მოსდის, მთავარია როგორ მოვინანიებთ და ვეცდებით მის გამოსწორებას, ასე არაა

მადლობა ერთგულებისთვის.
სწოროა, შეცდომა ყველას მოსდის, მეტ-ნაკლები სიმძიმის, მთავარია გამოასწორო. ♥️♥️

 


№9  offline წევრი დეაკო

ვაიჰ გამონათება ხარ შენ. ????????❤️ მიღირს ლოდინად დაჟე თვეებიც. ????????

[quote=დეაკო]ვაიჰ გამონათება ხარ შენ.❤️ მიღირს ლოდინად დაჟე თვეებიც.

 


№10 სტუმარი სტუმარი ნინო

აი ძალიან კარგად წერთ, ძალიან კარგად ზუსტად აღწერთ ემოციებს და ასევე მოდის მკითხველამდე და კიდევ ასე დააგვიანებთ მომდევნო თავს?

 


№11  offline წევრი likuu_s

გამიხარდი!
დათაა…
დათა!
რა ვუყოთ ამ ბიჭს? გამაგებინე, რა ვუყოთ?
აი, შურისძიების უაზრო გეგმა რომ არ ჰქონდეს, რა კარგი ტიპია, როგორი კარგიააა
აი, უზომოდ კარგია, მაგრამ ის ფიქრები აფუჭებს ყველაფერს.
ვკითხულობ და ჩემში მართლა ორი ლიკაა. ერთი, რომელსაც დათა სიგიჟემდე უყვარს, მეორეს კი ძაან ეზიზღება. მართლა, გაგლეჯვა მინდა გეფიცები. მაგრამ მომენტებში ისეთი საყვარელიაააა
რა გავაკეთოოო? რა მოვიმოქმედოო? :დდდ
არ შემიძლია!
ვანო აი ტიპი სისაყვარლე, აი, ადამიანი!
ძალიან მინდა დათას, როგორც სუფთა ადამიანს ისე ვხედავდე, თავისი ვნებით, ცოტა სიმკაცრით, ღიმილით, ხუმრობებით…
არინდას ყოჩაღ! აი, მართლა ყოჩაღ. რასაც ეგ უძლებს, არ ვიციი

ანდრო რა საყვარელი და კარგი ძმაა. ნეტავ რა ხდება მაგასთან, ძალიან საინტერესოა.

მოკლედ, ველი შემდეგს!
გამიხარდება, თუ მალე დადებ მომდევნოს. მესმის შენიც რა თქმა უნდა. ეტყობა ნაწერსაც შენი რთული პერიოდი.

ყველაფერი კარგადაა იმედია.

წარმატებები!❤️

 


№12  offline წევრი ეკატო

უმაგრესია,ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე ❤️

 


№13  offline მოდერი თამარი აჩბა

[quote=დეაკო]ვაიჰ გამონათება ხარ შენ. ????????❤️ მიღირს ლოდინად დაჟე თვეებიც. ????????

[quote=დეაკო]ვაიჰ გამონათება ხარ შენ.❤️ მიღირს ლოდინად დაჟე თვეებიც.[/quote]
[quote=დეაკო]ვაიჰ გამონათება ხარ შენ. ????????❤️ მიღირს ლოდინად დაჟე თვეებიც. ????????

[quote=დეაკო]ვაიჰ გამონათება ხარ შენ.❤️ მიღირს ლოდინად დაჟე თვეებიც.[/quote]
♥️♥️♥️♥️

ეკატო
უმაგრესია,ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე ❤️

♥️♥️♥️♥️

სტუმარი ნინო
აი ძალიან კარგად წერთ, ძალიან კარგად ზუსტად აღწერთ ემოციებს და ასევე მოდის მკითხველამდე და კიდევ ასე დააგვიანებთ მომდევნო თავს?

♥️♥️♥️♥️♥️

 


№14  offline წევრი linda turmanidze

♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡

 


№15  offline მოდერი თამარი აჩბა

likuu_s
გამიხარდი!
დათაა…
დათა!
რა ვუყოთ ამ ბიჭს? გამაგებინე, რა ვუყოთ?
აი, შურისძიების უაზრო გეგმა რომ არ ჰქონდეს, რა კარგი ტიპია, როგორი კარგიააა
აი, უზომოდ კარგია, მაგრამ ის ფიქრები აფუჭებს ყველაფერს.
ვკითხულობ და ჩემში მართლა ორი ლიკაა. ერთი, რომელსაც დათა სიგიჟემდე უყვარს, მეორეს კი ძაან ეზიზღება. მართლა, გაგლეჯვა მინდა გეფიცები. მაგრამ მომენტებში ისეთი საყვარელიაააა
რა გავაკეთოოო? რა მოვიმოქმედოო? :დდდ
არ შემიძლია!
ვანო აი ტიპი სისაყვარლე, აი, ადამიანი!
ძალიან მინდა დათას, როგორც სუფთა ადამიანს ისე ვხედავდე, თავისი ვნებით, ცოტა სიმკაცრით, ღიმილით, ხუმრობებით…
არინდას ყოჩაღ! აი, მართლა ყოჩაღ. რასაც ეგ უძლებს, არ ვიციი

ანდრო რა საყვარელი და კარგი ძმაა. ნეტავ რა ხდება მაგასთან, ძალიან საინტერესოა.

მოკლედ, ველი შემდეგს!
გამიხარდება, თუ მალე დადებ მომდევნოს. მესმის შენიც რა თქმა უნდა. ეტყობა ნაწერსაც შენი რთული პერიოდი.

ყველაფერი კარგადაა იმედია.

წარმატებები!❤️

მომენატრა შენი მსუყე შეფასება.
მახარებს.
მადლობა ! ♥️♥️♥️♥️

Immarados
უბრალოდ ვგიჟდები მე ამ წყვილზე heart_eyes

♥️♥️♥️♥️♥️

linda turmanidze
♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡

♥️♥️♥️♥️

 


№16 სტუმარი სტუმარი ანი

ძააან კარგი თავი იყო????????
დღეს ველოდოთ ახალს?

 


№17 სტუმარი სტუმარი ნესტანი

არვიცი ვინხარ ასეთი ნიჭიერი ასეთი გრძნობით გადმოსცემ ყველა სიტყვას და ყველა ადამიანისგნობად ემოციას,ემოციებით ვარ სავსე ისეთი საინტერესო თავი თან დიდი მოცულობით ვით ცოტახანი მეყიფავანი და ლაშა ძალიან მომეწონა,დათასაც უყვარს არიადნა ედი მაქვს სანამ ძაან შეტოპავს მიხვდება ბევ რამეს და ტკივილს არმიაყენებს,ისე ისეა ჩახლართული წარსულის ამბები ღმერთმა იცის რა ხდება,იმედია მალე გაირკვევა ყველაფერი, ველოდები ახალ თავს მადლობა წარტებები ♥️♥️♥️????????????

 


№18  offline წევრი აბლაბუდა

მომკლავს ეს ისტორია სანამ დამთავრდება რა. ახალ-ახალი საიდუმლოებები იხსნება და უფრო საინტერესოდ ვითარდება, დიდი და მსუყე თავი კი იყო. დაგვიანების მიზეზი ვიცით, მაგრამ ისე ველოდები ხოლმე ყოველ დღე ახალი თავის დადებას. მაინტერესებს როგორ განვითარდება მოვლენები.მიუხედავად იმისა რომ დათა ძალიან ცდება, მაინც მიყვარს და ვბალეშჩიკობ :))

 


№19 სტუმარი სტუმარი maco maco

სანამ მომდევნო თავი იქნება სულსაც განუტევებ ალბათ, შენც კარგი დაუნდოებლი ხარ :) ხოო ჩემი აზრით არც მამამ და ძმამ დააკლეს განადგურება არიანდას პირველ რიგში მათ, აი დათა ნუ მიიეწევს უპატიებლობისკენ, არ აიძულონ ჯანდაბაში გაუშვას ყველა :) (თან მეცინება ისე ვფიქრობ და ვმსჯელობ ხოლმე რეალური ადამიანები მგონია)

 


№20  offline მოდერი თამარი აჩბა

სტუმარი maco maco
სანამ მომდევნო თავი იქნება სულსაც განუტევებ ალბათ, შენც კარგი დაუნდოებლი ხარ :) ხოო ჩემი აზრით არც მამამ და ძმამ დააკლეს განადგურება არიანდას პირველ რიგში მათ, აი დათა ნუ მიიეწევს უპატიებლობისკენ, არ აიძულონ ჯანდაბაში გაუშვას ყველა :) (თან მეცინება ისე ვფიქრობ და ვმსჯელობ ხოლმე რეალური ადამიანები მგონია)

♥️♥️♥️♥️

აბლაბუდა
მომკლავს ეს ისტორია სანამ დამთავრდება რა. ახალ-ახალი საიდუმლოებები იხსნება და უფრო საინტერესოდ ვითარდება, დიდი და მსუყე თავი კი იყო. დაგვიანების მიზეზი ვიცით, მაგრამ ისე ველოდები ხოლმე ყოველ დღე ახალი თავის დადებას. მაინტერესებს როგორ განვითარდება მოვლენები.მიუხედავად იმისა რომ დათა ძალიან ცდება, მაინც მიყვარს და ვბალეშჩიკობ :))

♥️♥️♥️♥️♥️

სტუმარი ნესტანი
არვიცი ვინხარ ასეთი ნიჭიერი ასეთი გრძნობით გადმოსცემ ყველა სიტყვას და ყველა ადამიანისგნობად ემოციას,ემოციებით ვარ სავსე ისეთი საინტერესო თავი თან დიდი მოცულობით ვით ცოტახანი მეყიფავანი და ლაშა ძალიან მომეწონა,დათასაც უყვარს არიადნა ედი მაქვს სანამ ძაან შეტოპავს მიხვდება ბევ რამეს და ტკივილს არმიაყენებს,ისე ისეა ჩახლართული წარსულის ამბები ღმერთმა იცის რა ხდება,იმედია მალე გაირკვევა ყველაფერი, ველოდები ახალ თავს მადლობა წარტებები ♥️♥️♥️????????????

♥️♥️♥️♥️♥️

სტუმარი ანი
ძააან კარგი თავი იყო????????
დღეს ველოდოთ ახალს?

♥️♥️♥️♥️

 


№21 სტუმარი სტუმარი ნანა

შესანიშნავია❤️❤️❤️

 


№22  offline მოდერი თამარი აჩბა

სტუმარი ნანა
შესანიშნავია❤️❤️❤️

♥️♥️♥️

 


№23 სტუმარი სტუმარი იაკო

გამახარე თამარ ასეთი მსუყე თავით, მადლობა და ველით შემდეგ თავს.

 


№24 სტუმარი ლ.მ

ორჯერ წავიკითხე.სასწაულია მართლა. წარმატებები თამარ. დაახლოებით გვითხარი როდის გელოდოთ.

 


№25 სტუმარი სტუმარი ანი

ახალი თავი მინდა!!!!

 


№26 სტუმარი მთვარის სონატა

რა კარგი იყო.დაუსრულებლად მინდა ვიკითხო. შემდეგი თავი ,გთხოოვთ

 


№27  offline მოდერი თამარი აჩბა

თითოეულს მადლობა !
ძალიან მათბობთ და მოტივს მაძლევთ. ♥️♥️♥️
ძალიან ვეცდები მომდევნო თავი რაც შეიძლება ნაკლებ დროში დავდო. ♥️♥️

 


№28  offline წევრი დელირიუმი

მოუთმენლად გელი❤❤❤

 


№29  offline მოდერი თამარი აჩბა

დელირიუმი
მოუთმენლად გელი❤❤❤

♥️♥️♥️

 


№30 სტუმარი ნია

ძალიან გთხოვ დროულად დადე ახალი თავი , იმდენი ხნის წინ მქონდა წაკითხული კარგად აღარც მახსოვდა, თავიდან ბოლომდე წავიკითხე, ბოლო თავთან რომ მოვედი აღარ მინდოდა დამთავრებულიყო . უსაზღვრო ემოციები მოდის ,კითხვის დროს , მაგრამ დათას უკონტროლობა და ყოველთვის იმის მიღწევა რაც იყო ცოტას მაბრაზებს. არია მინდა უფრო გაძლიერდეს და დათას სათამაშო არ გახდეს .... იმედია არ მიწყენ. გელი მოუთმენლად ... დათას თუ ცოტას მოარჯულებ კარგი იქნება... გელოდები მოუთმენლად შენ და შენ გმირებს ❤❤❤❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent