შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მზის აღმოსავლეთით (თავი 1)


17-06-2022, 17:09
ავტორი K. I.
ნანახია 1 636

…და მაინც, არავინ იცის რამდენჯერ მივუსწრებთ ლაქაჩამორეცხილ მზეში

დაბადებულ გაზაფხულს...
ნაია მთვარის შუქისგან განათებულ ჭერს და კედლებს უაზროდ მიშტერებოდა. სამუდამოდ წყვეტდა არსებობას და ახალ ადამიანად იბადებოდა. გრძნობდა, სული როგორ ამოსდიოდა და სხეულიდან გასულს სადღაც, შორეულ სავანისკენ მიაცილებდა. სინამდვილეში ყველაფერი ასე დაიწყო. ერთ დღეს, სულის ლპობამ სუნისგან ძალიან რომ შეაწუხა, საკუთარ თავთან დიალოგმა იმ გადაწყვეტილებამდე მიიყვანა, რომ ყველაფერი შეეცვალა და ძველისგან გათავისუფლებულიყო. სამაგიეროდ, განწმენდილ სულს ლაქები აღარ ექნებოდა, ნათელი ფერებით გამთბარი იქნებოდა და როგორც კი სხეულში დაბრუნდებოდა, ახალ სიცოცხლეს სხვა ენერგიით დაიწყებდა. მართალია, ურთულეს პროცესს გადიოდა, მაგრამ ჩანაფიქრი აუცილებლად უნდა მიეყვანა სისრულეში. თუ ასე არ მოხდებოდა, მერე ფიზიკურად სიკვდილის პირას მისულს აღარაფერი ეშველებოდა. ხანგრძლივი მზადებისა და პროცესის შემდეგ როგორც იქნა, ძველი სულის მარწუხებისგან თავი დაიხსნა, განწმენდილს სამაშველო რგოლივით ჩაებღაუჭა და საკუთარ საწოლში უძრავად მყოფ სხეულში ნელ-ნელა დაიწყო განფენილობა. ჯერ ხელების თითები აამოძრავა, შემდეგ ფეხების, სუნთქვა იგრძნო, სისხლის მიმოქცევაც და ბოლოს, თვალები ააფახულა. თავი ქმრისკენ ფრთხილად მიაბრუნა, არ უნდოდა გაეღვიძებინა. დიდი ხანია, მის წინაშე გაუცხოვება დასწყებოდა, თითქოს არც არასოდეს იცნობდა, არც არასოდეს ჰქონდა მასთან საერთო და არც არასოდეს ერქვა მისი მეორე ნახევარი. როცა დარწმუნდა, ღრმად ეძინა, საწოლიდან წამოდგა, ტანსაცმელი ჩაიცვა და ბინიდან ფეხაკრეფით გაიპარა.
სწრაფად ჩამოიტოვა ერთმანეთთან მჭიდროდ მიჯრილი საცხოვრებელი კორპუსები და უკან ერთხელაც არ გაუხედავს, გული არაფერზე სწყდებოდა. თავისუფლება ბევრად მეტი უღირდა, ვიდრე სხვის დასანახად სააშკარაოზე გამოტანილი მოჩვენებითი ბედნიერება. ღელავდა. გასაკვირი იქნებოდა, ასე არ ყოფილიყო. ტაქსი გააჩერა, მანქანაში სწრაფად ჩაჯდა და მძღოლს მისამართი უთხრა.
ტაქსის მძღოლმა რამდენჯერმე სცადა მგზავრთან დიალოგის გაბმა, მაგრამ ნაია მოკლე პასუხებით გაურბოდა მასთან საუბარს. ფანჯრიდან უყურებდა დაცარიელებულ ქუჩებს და აქა-იქ გამოჩენილ მანქანებს დაძაბული ათვალიერებდა, თითქოს ვინმეს დადევნებას ელოდებოდა...
-არავის დაუნახიხარ? - ტაქსიდან გადმოსულ ნაიას ნუცა შეეგება და სადარბაზოში შეიყვანა.
-ვიცი, არ გინდა, ჩემმა შეშლილმა ქმარმა მოგვაგნოს, მაგრამ დამიჯერე, შენზე და შენს ძმაზე ეჭვსაც ვერ მიიტანს.
-გაბედოს და მოვიდეს! მაშინვე პოლიციას დავურეკავ. ტელეფონი და ნომერი გამოცვალე?
-კი, სხვის სახელზეა.
-ყოჩაღ!
-შიო სახლშია? იცის, რომ დროებით თქვენთან უნდა ვიცხოვრო?- თვალებით დაუწყო ძებნა.
-ბათუმშია, ბაიკერებს მოტოკლუბების პრეზიდენტებთან აქვთ შეხვედრა და მეგობრები ერთად წავიდნენ. ხომ იცნობ? ცოტა დარტყმული კია, მაგრამ მეგობრები უყვარს, შენზე არაფერს იტყვის.
- როგორც გითხარი, სამსახურს დავიწყებ და ქირის ფულის გადახდაში მეც დაგეხმარებით.
-რა დროს მაგაზე ლაპარაკია? მთავარია, ახალი ცხოვრების დასაწყებად ძალა მოიკრიბო და შენს გეგმებს მიჰყვე, -ნუცამ კარი გააღო და ბინაში შეუძღვა.
ნაიას უხერხულობის შეგრძნება არ ასვენებდა, მაგრამ თავისივე უსაფრთხოებისთვის ბავშვობის მეგობრებთან დროებით ცხოვრების გარდა, გამოსავალს ვერ ხედავდა, როგორმე თავს უნდა მორეოდა.

***
შუადღე ახლოვდებოდა, როდესაც წინა ღამით გვიან ჩაძინებულს გაეღვიძა. სახლში არავინ იყო. აივანზე გავიდა და ეზოს გადახედა. ქვევით ჩასვლა მოისურვა. ფიჭვებით გარშემორტყმულ სკვერში ხის გრძელ სკამზე ჩამოჯდა და ჯიბეში ჩარჩენილ მზესუმზირის მარცვლებს დაუწყო კვნეტა. შორიახლოს მყოფი მტრედები გოგმანით მიუახლოვდნენ და მის წინ მოგროვდნენ. ჯიბეში კიდევ რამდენიმე მზესუმზირის მარცვალი იპოვა, ირგვლივ მიმოუბნია და თვალს ადევნებდა როგორ კენკავდნენ.
სადარბაზოდან ახალგაზრდა მამაკაცი გამოჩნდა. გატენილი ზურგჩანთა მოიხსნა და თავისთვის რაღაც ჩაიბურტყუნა, შემდეგ იქაურობას თვალი შეავლო და როგორც კი ნაიას თვალი მოჰკრა, უცხოური აქცენტის ქართულით მიმართა:
-უკაცრავად, შეიძლება რაღაც გთხოვოთ?
-ჰო, რავი,- მხრები აიჩეჩა.
-ეს ზურგჩანთა აქ რომ დავტოვო და ბინაში ავიდე, ყურადღებას მიაქცევთ?
-მალე ჩამოხვალ?
-შევამოწმებ კარი დავკეტე თუ არა და ჩამოვალ.
-მეც მაქვს ეგ ჩვევა, სუ მგონია, რო ღია დამრჩა,- გაეღიმა ნაიას, -კარგი, ადი, მივხედავ შენს ჩანთას.
უცხოელი სადარბაზოში რამდენიმე წუთით გაუჩინარდა და მალევე ჩამოვიდა, - დამიკეტავსო, საკუთარ თავს დასცინოდა. ნაიას მადლობა გადაუხადა და მაჯის საათს დააცქერდა.
-ჯონათან, ჰაი! - ქუჩიდან ეზოში შემოსული ნუცა მეზობელს მიესალმა.
-ჰაი!-ისიც მიესალმა და მძიმე ზურგჩანთა მხარზე გადაიკიდა.
-სად იყავი? - ნაია ნუცასკენ წავიდა.
-სამსახურში დამიბარეს. რაღაც გაურკვევლობა იყო ხელფასთან დაკავშირებით და ბუღალტერთან ვიკამათე.
-რა გაურკვევლობა?
-არ არსებობს ხელფასი სწორად ჩამირიცხოს. სუ მაკლებს. გეგონება, თავის ჯიბიდან მიხდიდეს. მეკუთვნის? მომეცი რა! ნაგლი ქალი. მეწიკვინებოდა კიდევ აქ. ხოდა მეც ამომასხა და ყველაფერი თავზე დავაფარე. ჯერ ის ვერ მომინელებია, წინა კვირას რედაქტორმა დიკო ქალდანთან ჩაწერილი ჩემი ინტერვიუ თავისად რო გაასაღა. ყველა ერთმანეთზე დიდი ღლე იქ როგორ შეიკრიბა?
-მოიცა, რას ნიშნავს თავისად გაასაღა?
-ვინ აღარ შევაწუხე, რომ ასეთი დონის მუსიკოსს ჩვენი დაბალრეიტინგიანი ჟურნალი ეკადრა და იმან ძლივს მოპოვებული ინტერვიუ ისე ამახია, არც კი გამაფრთხილა, რომ ამის გაკეთებას აპირებდა. როცა დაიბეჭდა და ავტორი სხვა იყო მითითებული, მაშინ გავიგე.
-მერე ეგრე შეარჩინე? არაფერი უთხარი?
-ავიდეთ სახლში და მოგიყვები. გასაღები ამოიღე რა.
-გასაღები? - სახე შეეცვალა ნაიას,- აუ, რა სულელი ვარ.
-რა მოხდა?
- არ წამომიღია.
-ხუმრობ ხო?
-არა.
-აბა, სახლში შესვლას როგორ აპირებდი?
-დამავიწყდა წამოღება. არც შენ არ გაქვს?
-შენ დაგიტოვე, ვიფიქრე, ქვევით ჩასვლა რომ მოუნდეს, ჰქონდეს-მეთქი.
-აუფ! - ქვედა ტუჩზე იკბინა ნაიამ.
ჯონათანმა გოგოების საუბარი გაიგონა და ურჩია, სადმე, შესაბამის სამსახურში დაერეკათ. ნუცამ იუარა, ადრე შიოს დაეკეტა კარი და ისე დააზიანეს, ბინის პატრონმა ლამის სახლიდან გაგვყარაო, მაგრამ შენ თუ დაგვეხმარები, იდეა მაქვს როგორც უნდა შევიდეთო. მე რა შემიძლიაო? მხრები აიჩეჩა ჯონათანმა, ტაქსი მყავს გამოძახებული, სასწავლო ცენტრში მაგვიანდება, გაკვეთილი უნდა ჩავატარო, მერე მეგობართან მივდივარ და ასე წუთი წუთზე გათვლილ მთელი დღის გეგმებს რა ვუყოო? ნუცა აღარ მოეშვა, თუ გინდა, გარეთ არ დავრჩეთ და მაწანწალა ბავშვებივით სადარბაზოში არ დავიძინოთ, შენი აივნიდან უნდა გადაგვიყვანოო. ეგ როგორ? აივნები ერთმანეთისგან საკმაოდ დაშორებულია, შანსი არ არის, ვერ გადახვალთო. ეგ მე მომანდეო, ტაქსის გამოძახება გააუქმებინა, სადღაც ფიცარი იპოვა და ცოტა ხანში ჯონათანის ბინის აივნიდან თავის აივანზე გადებულ ფიცარზე აკრობატივით გადადიოდა. ეს კამიკაძეა, არ არის ნორმალური, შეხედე რას აკეთებს. გაფითრებული ჯონათანი განუწყვეტლივ იმეორებდა და კეფაზე ხელებდაწყობილი შიშით თვალებს ხუჭავდა. ნაიას ყელში ამოუვიდა ჯონათანის ბურტყუნი და უსაყვედურა, იქნებ მორჩე ბურდღუნს და ეს ფიცარი რომ არ ამოტრიალდეს, ხელი შენც მომაშველო, ერთი მხარე მაინც გავამაგროთო. მიხვდა, მათთან საუბარს აზრი არ ჰქონდა და მეტი რა გზა ჰქონდა? დაეხმარა. ცოტა ხანში ნუცა თავის აივანზე იყო და ღია კარიდან ნაიას და ჯონათანს ხელს უქნევდა. ნაიამ შვებით ამოისუნთქა და სადარბაზოში გავიდა.
-ტადააამ! - გაღიმებული ნუცა უკვე იქ უცდიდა.
-გიჟი ხარ დედას ვფიცავარ. რა ნაგიჟარიც ბავშვობაში იყავი, იგივე დარჩენილხარ.
-გიჟი არა, კამიკაძე, კამიკაძე,- ისევ ატყდა ჯონათანი.
-შენ სამსახურში გაგვიანდებოდა, ხო? - შეახსენა ნუცამ.
-ჰო, იმედი მაქვს მესამედ აღარ მოვბრუნდები, -თქვა და მხრებზე ზურგჩანთამოკიდებული კიბეებზე დაეშვა.
-გოგო, რანაირად ელაპარაკები? ბიჭმა შენი გულისთვის სამსახურში დააგვიანა.
-რაც საქართველოში ჩამოვიდა, ნამეტანი გაოცებული დადის. დროა, მიხვდეს, რომ ქართველები ჩვენი წესებით ვცხოვრობთ, თუმცა მაგას უკვე მიხვდებოდა, შეგუებაზე კი რა გითხრა?
-მაინც ტეხავს, ხათრიანი ტიპი ჩანს.
-რა იყო? ძაან გულზე მოგხვდა ჩემი ხუმრობა ჯონათანთან.
-ხუმრობა არ იყო, მოაკეტინე.
-ნუ დარდობ, უკვე მიცნობს ვინც ვარ, არ ეწყინებოდა. ისე, ხო, მგონი მართლა კაი ტიპია. შენ ის ამბავი არ იცი, წინა კვირას რა შემემთხვა. ეგ რომ არ ყოფილიყო, ალბათ, ვერ გადავრჩებოდი.
-რა მოხდა?
-ვზივარ ჩემთვის, ვკითხულობ ფოლკნერს, მოვიდგი ფინჯანი ჩაი გვერდით, ცოტა თავსაც ვეტრიპაჩები, ლიმონის თხელი ნაჭერიც ჩავაგდე, მეტი სისვეცკისთვის ბელგიური შოკოლადიც დავუდე გვერდზე, ფეისბუქზე პოსტი გამოვდე, თავი ძაან გოგო მგონია, ველოდები ლაიქებს რომ დავითვალო და იმ დროს არ შემომივარდა წრუწუნა ოთახში? დათარეშობს თავის ნებაზე და სულ არ ანაღვლებს ჩემი იქ ყოფნა. ვაი-მეეეე... რო ავხტი სკამზე კივილით და ცალი ხელით ჭაღს დავეკიდე, რა ჩაი? რა ფოლკნერი? რა ლიმონი? რა ლაიქი? ერთ წამში ყველაფერმა აზრი დაკარგა. მივიხედე, მოვიხედე და რაც ხელთ მომხვდა, ყველაფერი იმ თაგვს დავუშინე. გამოიქცა გულგახეთქილი კარადის უკნიდან, იყურება დაბნეული და თვითონ ჩემზე მეტად შეშინებული, ვეღარ გაუგია სად წავიდეს. შემომხედა, შევხედე, შემომხედა, ისევ შევხედე. მერე ისეთი წივილი ავტეხე, ის უბედური ჯერ კედელს შეასკდა, მერე თავქუდმოგლეჯილმა მოხია სხვა ოთახში. ვდგავარ ასე სკამზე და ცალი ხელით ისევ ჭაღს ვებღაუჭები, თან ცალ თვალს სადაც გაიქცა, იქით ვაპარებ, თუ გადაიფიქრა და უკან მობრუნდა, რა მეშველება-მეთქი, მაგრამ ყველა ვარიანტში დარხეული მაქვს. ის თაგვი ვიღაცამ ხო უნდა გააგდოს სახლიდან? ჩემს მეტი არავინაა. ჩემი ძმაც სადღაც ნაშებშია გამძვრალი. მე რო რამეში მჭირდება, ეგ ხო არასოდეს არაა. მოკლედ, რა ვქნა? ჩამოვდგი ჯერ ერთი ფეხი ფრთხილად, მერე როგორც იქნა მეორე, ვეცი ტელეფონს და ჯონათანს ვურეკავ. არ მპასუხობს. რა ვქნა? როდემდე ვიყო ასე სკამზე აჩაჩხული? გავიხედე, ჯერ ერთი თვალით დავზვერე მისაღები, მერე მეორე თვალით და რომ დავრწმუნდი, იქ არ იყო, ახლა აბაზანას ვეკვეთე და ცოცხი გამოვიტანე.
-ცოცხი რად გინდოდა?
-დამაცადე, ყველაფერს მოგიყვები.
-მოკლედ, დისნეის ტომი ვარ რა. სადაც დავიჭერ, იქ გავათავებ ამ ფიქრებში ვარ, თან ისე მეშინია, ლამის ჩავიფსა და დავიწყე ცოცხის ტარით ავეჯზე კაკუნი.
-მერე?
-დივანი გამოვწიე და გამოვარდა. ვკივი ბოლო ხმაზე და ეს დამფრთხალი თაგვი ვეღარც გარბის, მასტიკიან პარკეტზე ფეხები უცურავს. წრეებს ურტყავს ერთ ადგილს და ბოლოს აბაზანაში შევარდა. თან ვყვირი შიშისგან, თან უკან მივდევ, გავბედე, მივუახლოვდი აბაზანას და კარი დავუხურე. ახლა ის მაინც ვიცი სად გდია და ოდნავ დავმშვიდდი, მაგრამ ტუალეტი რო მომინდეს, რა ვქნა? მოკლედ, სპეცოპერაცია დროებით დასრულებულად გამოვაცხადე და დაზაფრული სახით მაღაზიისკენ დავეშვი. რავი, რაღაც პლასტმასის პატარა სატყუარა მომცა გამყიდველმა, იმ ადგილებზე დადე, სადაც თაგვებს ხშირად ხედავო და შეძვრება, შეჭამს შიგ რა საწამლავიც არის და ჩათვალე, მკვდარიაო. ამოვედი სახლში, წავიკითხე ინსტრუქცია, შევუგდე თაგვს ის საწამლავიანი სატყუარა და ველოდები როდის დალევს სულს. ამ დროს რეკავს ტელეფონი. დავხედე, ის უცხოელი მეზობელია. მოვუყევი ჩემი გასაჭირი და ახლავე მოვდივარო. ვაჰ, ვიფიქრე მეშველა. ირგვლივ სხვანაირად ტრიალებს ყველაფერი, აღარც ჰაერი მხუთავს, რაის შიში? სადა ხარ ფოლკნერი? ჩემი ლიმონიანი ჩაიც მოვიკითხე და მესმის კარზე ზარია. არ გაეძრო ეს უცხოელი თეთრი გამჭვირვალე ყუთით და სქელი ხელთათმანით? ეგ ყუთი რად გინდა-მეთქი? თაგვი უნდა დავიჭიროო? ყუთით როგორ უნდა დაიჭირო-მეთქი? დავიჭერ და სადმე პარკში გავუშვებო. აუ,მე აქ ლამის ლიმონკა შევუგდო და ეს ხო არ უბერავს-მეთქი? ნუ კაი, შედი -ვუთხარი და ესეც შევიდა. იბრძოლეს, არ მკითხო რა ხმები გამოდიოდა, დალეწეს ყველაფერი და ბოლოს იღება კარი, ჯონათანი გამოდის ყუთით ხელში და დატუსაღებული თაგვი იქიდან ისეთი თვალებით მიყურებს, აშკარად ყველა ბრუნვაში დედას მაგინებს. არ უნდა მოვკლათ-მეთქი? - გავიბრძოლე. რატომ უნდა მოვკლათ, ამას სიცოცხლე არ უნდაო? გზა აებნა, შემთხვევით შენთან მოხვდა და იმის ნაცვლად, დაეხმარო და ისევ ბუნებაში გაუშვა, შენ აქ სიკვდილით სჯიო. არ გამომიყვანა ველური და უჯიშო ქალი? ისე შემრცხვა, იმის მერე იმ ბიჭს რო ვხედავ, იმ თაგვივით გავრბივარ.
-ჰო, ძაან გარბიხარ, დღეს რომ დაინახე, ისე გაიქეცი, ვეღარ გეწეოდი.
-ვაჰ, შენ რა, სიტყვებზე მეკიდები? გამარჯობას კი ვეუბნები.
-რედაქტორზე რაღაცას მიყვებოდი და ვერ დაასრულე.
-ჰო, იდიოტკა. ჩემს სახელს თუ არ აწერ, ანაზღაურება მაინც მომეცი-მეთქი. რაღაცებს მიედ-მოედო, ძაან აბსურდულად და ასეთი დონის ინტერვიუებს რაც უფრო სახელიანი ჟურნალისტი დაწერს, მით უფრო გაეზრდება ჩვენს ჟურნალს რეიტინგიო, ამიტომ ნუ მიწყენო, რაც შეეხება ანაზღაურებას, ბუღალტერს დაველაპარაკები და ვნახავ რისი გაკეთება შეიძლებაო. ველოდები, თუ იმ ინტერვიუს ფული არ დამერიცხება, მაგასაც დავახურავ ყველაფერს თავზე და წამოვალ. გამომივიდა ეგეც სახელიანი ჟურნალისტი.
-ყველგან სრული განუკითხაობაა,- ჩაილაპარაკა ნაიამ.
-ვაჰ, ნაი? შენ აქ საიდან? - მოულოდნელად შიო დაადგათ თავზე და მონატრებული მეგობარი გადაკოცნა,- როგორ ხარ?
-არამიშავს, შენ როგორ ხარ?
-რავი, ვტოკავ.
-თუ დღეს ჩამოდიოდი, არ შეიძლებოდა, ცოტა ადრე მოსულიყავი? აღარ მომიწევდა სფაიდერმენივით აივნიდან აივანზე ფრენა. გეთქვა მაინც, რომ გზაში იყავი და მალე მოხვიდოდი, ან მესიჯი მაინც მოგეწერა, - შესჩივლა ძმას ნუცამ.
-რა ფრითენზიები დამაყარე აქ? ამოისუნთქე ცოტა.
-ყველაფერი ჩემი ბრალია, დაბლა ჩავედი, გასაღები კი სახლში დამრჩა და კარს ვერ ვაღებდით, - აუხსნა ნაიამ.
-ჰო, მართლა, მერე რომ არ გაგიკვირდეს, ნაია დროებით ჩვენთან იცხოვრებს.
-ეგ როგორ? მერე ქმარი?- დაბნეულმა შეხედა ნაიას.
-სახლიდან გამოვიქეცი, არ იცის სად ვარ.
-მდა!
-დიდი ხნის წინაც უნდა წამოვსულიყავი, მაგრამ...
-არა, ბაზარი არ არის, რამდენ ხანსაც გინდა, იყავი, მაგრამ რა პონტში გამოიქეცი? ისე ვერ მოუგვარე?
-მინდოდა ცივილურად წამოვსულიყავი, მაგრამ ავადმყოფია, არ გამომიშვებდა. რამდენჯერაც ვცადე, იმდენჯერ დამემუქრა,- მოიღუშა ნაია.
-ისე ეგ სი’რი რამ მოგაწონა? თავიდანვე ეტყობოდა რა კომპლექსიანიც იყო.
ნაიას პასუხი არ დაუბრუნებია.
-კარგი, მე შევალ ჩემს ოთახში, ცოტას დავისვენებ, საღამოს სამსახურში უნდა გავსქურო.
-საღამოს რატომ?
-მანამდე რეჟისორს არ სცალია. ახალ როლს მაძლევენ.
-ეე, რა მაგარია,- გაუხარდა ნუცას.
-ჰო, რაღაც ძაან მაგარი ამბავი იხოდება.
-რას დგამთ?
-ართურ მილერის პიესას, „კომივოიაჟორის სიკვდილი“.
-მე ფილმი მაქვს ნანახი და ძალიან მომეწონა,-აღნიშნა ნაიამ.
-ჰოდა, მალე სპექტაკლსაც მოვცხებთ.
-კარგია, წარმატებები!
შიომ მადლობაო - ჩაილაპარაკა და გოგოებს გაეცალა. აღარც მათ უსაუბრიათ ბევრი. ნაია უხასიათობას ვერ მალავდა, ხოლო ნუცას ინტერვიუ ჰქონდა დასამუშავებელი და ლეპტოპი ჩართო.
მოულოდნელად, ნაია ტელეფონის ეკრანს გაფართოებული თვალებით მიაშტერდა და სახე გაუფითრდა:
-ჯანდაბა!- წამოიძახა და ტელეფონი მოისროლა.
-რამე მოხდა?- ნუცამ გაკვირვებულმა შეხედა.
-დედაჩემმა მეილზე მომწერა, რომ ჩემი ქმარი ყველგან მეძებს, მასთანაც ყოფილა, მაგრამ დედამ თავი მოაჩვენა, რომ არაფერი იცის, არ გაუმხილა სადაც ვარ.
-დაშოშმინდი. რომც მოგაგნოს, ძალით ვერ წაგიყვანს. არ მითხრა, რომ გეშინია.
-ჰო, ცოტა.
-არ შეგეშინდეს. შენთან ვარ,- ნუცამ აღელვებულ ნაიას წყალი მიაწოდა,-ერთი რამ კარგად დაიმახსოვრე, გუშინდელი დღიდან თავისუფალი ადამიანი ხარ და არავის აქვს უფლება იმის გაკეთება მოგთხოვოს, რაც შენ არ გინდა. გასაგებია?
ნაია თავს უქნევდა, თუმცა სხეულში დავლილ შიშს მაინც ვერ მორეოდა, ყველაფერს უყინავდა და აზროვნების უნარს ართმევდა. მერე დაწყნარდა, ნელ-ნელა დაუბრუნდა მშვიდ გონებას და თავში აბურდული ფიქრები ერთმანეთისგან გამოაცალკევა.

***
-ჰაიტ, გოგჩოებო! - ისე ომახიანად შესძახა წყნარად მყოფ ნუცას და ნაიას ახლადგაღვიძებულმა შიომ, თითქოს დანაშაულზე წაასწრო.
-გული გამისკდა, არანორმალურების ბელადია ეს ბიჭი!- ადგილზე შეხტა ლეპტოპში შემძვრალი ნუცა.
-ადე, ყავა გააკეთე.
-სად არის „გთხოვ“?
-ბრაზერი გთხოვს სისთა.
ნაიას და-ძმის საუბარზე ღიმილი მოადგა.
-აი, რა დღეში ვარ, ნაი. ერთ ფინჯან ყავას მამადლის ეს ქოფაკი.
-არაფერი შეცვლილა თქვენს ურთიერთობაში. ისევ ისეთები ხართ.
-გახსოვს, მე და შენ ნუცას რომ დავაჯერეთ, წითელი პანდას ყურებით დაიბადეო?
-ჰო, რა პატარა იყო მაშინ, ადვილად დაგოიმდა. რამ გაგახსენა?
- რავი, ისე. ამ ჩურჩუტმა რანაირად დაიჯერა, რომ თავიდან მართლა ეგეთი დაიბადა და მერე კეთილმა ფერიებმა ადამიანის ყურები აჩუქეს? აზრი არ მომდის.
-როგორი გამორჩეული ვყოფილვარო, იხტიბარს რო არ იტეხდა, - სიცილი დაიწყო ნაიამ.
-ერთმანეთზე უნდა გადამებით და წყალში მომესროლეთ, - ეცინებოდა ნუცასაც.
-აუ, როგორ მეზარება გარეთ გასვლა, - საუბარი სხვა თემაზე გადაიტანა შიომ.
ნუცამ ყავის ფინჯანი წინ დაუდგა და იუმორნარევი ენით მწარედ უკბინა:
- წადი შე საწყალო, თორე შენი ფინანსები რახანია მშვიდად სხედან და რომანსებს მღერიან.
შიომ კეფა მოიქექა, რაღაცის თქმა დააპირა, მაგრამ გადაიფიქრა. ყავის ფინჯანი ოთახში გაიტანა და მომზადებას შეუდგა. ნუცა კვლავ ინტერვიუს ჩაკირკიტებდა, ხოლო ნაიამ დროის გასაყვანად ფეისბუქში ახალი პროფილით შევიდა და უინტერესოდ დაუწყო სხვების პოსტებს თვალიერება.

***
რამდენიმედღიანი ყოყმანის შემდეგ ნაიამ გამბედაობა მოიკრიბა, გარეთ გასვლის შიში გადალახა და სამსახურის ძებნას შეუდგა. კარგად ესმოდა, რომ მისი დიპლომი ფართო არეალში დასაქმების საშუალებას არ აძლევდა და ამბიციები არც ჰქონია, შესაძლებლობების ფარგლებში ფიზიკურ შრომაზეც თანახმა იყო. ერთ-ერთი გასაუბრების შემდეგ სახლში სამარშრუტო ტაქსით ბრუნდებოდა, როდესაც უკან ნაცნობმა ხმამ მიახედა:
-გამარჯობა. ნუცას სტუმარი არ ხარ?
-ჯონათან,- აღტაცებით შესძახა ნაიამ.
-როგორ ხარ?
-კარგად, შენ?
-დღეს ორ ადგილას მომიწია მუშაობა და ძალიან დავიღალე.
-ყოჩაღ შენ, მე ერთიც ვერ მიშოვია და ეს ნახე რა, ორი სამსახურიო.
-სამსახურს ეძებ?
-ჰო, ახლაც გასაუბრებიდან მოვდივარ.
-რომელ პოზიციაზე ეძებ?
-რა ვიცი, რაც უფრო პრესტიჟული და მაღალანაზღაურებადი, მით უკეთესი,- ჩაეცინა ნაიას.
-ახლა საიდან მოდიხარ?
-რაღაც კომპანიაა. მიმღებში სჭირდებათ თანამშრომელი და...
-მერე? რა შეატყვე, აგიყვანენ?
-არა მგონია. მათი პასუხი ზრდილობიან უარს უფრო ჰგავდა, ვიდრე კის, თუმცა ვნახოთ,- მხრები აიჩეჩა ნაიამ.
-იცი რა? ჩემი მეგობარი ცნობილი მოქანდაკეა. შეიძლება მისი სახელი გაგონილიც გქონდეს, გიორგი გაბოძე. ვიღაცას ეძებდა, რომელიც კვირაში ხუთი დღით მივა და რაღაცებში დაეხმარება ხოლმე. ხომ არ გინდა, უფრო დაწვრილებით გამოვკითხო?
-კი, ვიცი ეგ ტიპი. მერე მე რა უნდა გავუკეთო? რომელი მიქელანჯელო მნახე?
-სკულპტურებს ძალიანაც რომ გინდოდეს, არ გაგაკარებს.
-აბა, რასაც გამოაქანდაკებს, ტაში უნდა დავუკრა?
-ხშირად სჭირდება ოთახის მოწესრიგება, მასალის მოტანა, კლიენტებთან ურთიერთობაში დახმარება.
-აზრზე არა ვარ ამ ხელოვნების, მოიცა რა, კლიენტები არ გავუქციო.
-ნუ, კარგი, როგორც გინდა,- თითქოს ეწყინა, ისეთი სახე მიიღო და აღარაფერი უთქვამს.
ნაია დაფიქრდა და მცირეხნიანი პაუზის შემდეგ საუბარი სხვაგვარად შეაბრუნა:
-ისადა, აბა, კარგად გამირკვიე ზუსტად რა უნდა და რამდენი მექნება ანაზღაურება.
-შენ და ნუცა სულ ასე უხეშობთ?
-სად დამინახე უხეშობა? ცოტა ვიხუმრე. ნუ, კარგი, მაპატიე, პირადი პრობლემები მაქვს და შეიძლება ვერ მოვზომე. სიმართლე გითხრა, უკვე მესამე გასაუბრებაა, რაც ზრდილობიანი უარით მიშვებენ. უკვე ყელშია ნაცნობ-მეგობრობით ფეხის კოჭებამდე სხვის ერთ ადგილში შეტენვის ყურება.
-კარგი, ხვალ უნდა ვნახო და პირადად დაველაპარაკები.
-შევთანხმდით. აუ, არ გეწყინოს რა, მართლა ვერ გამიგე.
-უცნაური ხალხი ხართ ეს ქართველები.
-რა?
-არაფერი,- თავი გაიქნია, მოვედითო, ანიშნა და მძღოლს სთხოვა, გაეჩერებინა.

***
მეორე დღეს ჯონათანმა ნაიას სამსახურის შესახებ ყველაფერი დაწვრილებით უამბო. ბევრი არც უყოყმანია, მაშინვე თანხმობა გამოხატა და სამუშაო ადგილის ნახვა იმ საღამოსვე მოისურვა.
მეტრო ავლაბართან ახლოს, ერთ პატარა ეზოში სახელოსნოდ გადაკეთებული ქოხივით სახლი იდგა. ეზოში რამდენიმე ძირი ხეხილი იყო, მაგიდა სკამებით და ხეებს შორის გაბმული ჰამაკი. ნაიამ სახელოსნომდე მისასვლელი ბილიკი გაიარა, ეზოში უსწორმასწოროდ დაყრილ რკინეულს ფეხი აუქცია და ხის ძველ კარზე დააკაკუნა. კარი ახალგაზრდა მამაკაცმა გაუღო. არც უკითხავს ვინ იყო, შიგნით შეიპატიჟა. ნაიამ ოთახს სწრაფად შეავლო თვალი და კითხვით მიმართა:
-თქვენ ალბათ, გიორგი გაბოძე ხართ, არა?
-კი, მე ვარ,- თავი დაუქნია და სიგარეტს მოუკიდა.
-ჯონათანმა მითხრა, რომ ჩემს მოვალეობებს გამაცნობდით,- ნაიამ პირდაპირ საქმეზე დაიწყო საუბარი.
-იქნებ ჯერ კარგად დაგეთვალიერებინა აქაურობა. შეძლებ, რომ იმუშავო? რავი... - რუხი კვამლი ფილტვებიდან ამოისუნთქა და ღია ფანჯრისკენ გაუშვა.
ნაიამ დამტვერილ ოთახს შეხედა, რამდენიმე ნივთს შეეხო და შეფიქრიანდა. შემდეგ კითხვაზე პასუხი დაუბრუნა:
-იცი რა? მოდი, ალალად გეტყვი. ახლა ისეთ მდგომარეობაში ვარ, სამუშაო და ფული ძალიან მჭირდება. ასე, რომ უნდა ვცადო. თუ არ გამომივა, წავალ. და, საერთოდ, რა შემატყვე, რომ ვერ შევძლებ?
მამაკაცმა მხრები აიჩეჩა.
-დალაგებით დავალაგებ, რა მასალასაც გინდა, მოვიტან ხოლმე. იმედია, ქვებს და რკინას არც შენ ეზიდები ზურგით და არც მე დამავალებ ეგ გავაკეთო. კლიენტებთან საუბარსაც შევძლებ.
-არა, ზურგით ნაღდად არ ვეზიდები. მაგას სატელეფონო ზარით ვაგვარებ. ვრეკავ და ადგილზე მოაქვთ.
-მაშინ დანარჩენი როგორმე მოგვარდება.
-როგორმე არ მაწყობს.
-მოგვარდება,- მტკიცედ თქვა ნაიამ და პასუხის მოლოდინე სახით მიაჩერდა.
გიორგიმ ნახევრად ჩამწვარი სიგარეტი საფერფლეში ჩააქრო. ცოტა ჭოჭმანის შემდეგ ნაიას გამოუტყდა, ჯონათანი რომ არა, შენს თანამშრომლად აყვანაზე თავს შევიკავებდი, შანსს გაძლევ საკუთარი შესაძლებლობები დამანახოო. მიზეზი არ უთქვამს, რატომ უყურებდა იჭვნეულად. ხელფასზე შეუთანხმდა და მეორე დღისთვის დაიბარა, თან გააფრთხილა, ელიავას ბაზრობაზე ხელსაწყოების მაღაზიის მენეჯერთან მისულიყო და მისთვის გადადებული ორი სხვადასხვა ზომის საჭრეთელი წამოეღო.
სახელოსნოდან გამოსულ ნაიას სიბრაზისგან მთელი სახე გასწითლებოდა. ლამის მიბრუნდა და პირში მიახალა, რომ ასეთი დაყვედრებული სამსახური არ უნდოდა და როგორმე თავადაც მოძებნიდა სხვა რამეს, მაგრამ რამდენიმე იმედგაცრუების შემდეგ უაზრო ოპტიმიზმის იმედად ყოფნაც არ შეიძლებოდა. სიბრაზისგან დაგროვილი უარყოფითი ენერგია სადმე რომ გამოეშვა, ტრანსპორტს აღარ დაელოდა და ფეხით გააგრძელა სიარული. სწრაფად მიდიოდა, საკუთარი სურვილების წინააღმდეგ წასვლა თავს აზიზღებდა, კარგად აცნობიერებდა, რომ ისევ არასწორ რელსებზე იდგა და ცხოვრებას „ლამაზი“ სიტყვების კორიანტელით ამკობდა.

***

ახალ სამსახურზე ფიქრმა და მღელვარებამ სახლში გვიან დაბრუნებულ ნაიას ძილი დაუფრთხო. საწოლში წრიალმაც რომ დაღალა, საძინებლიდან გავიდა. შიო მისაღებ ოთახში იჯდა და საყვარელი კინოკოლექციიდან კვენტინ ტარანტინოს „უსახელო ნაბიჭვრებს“ უყურებდა.
-ვააჰ, ნაი, - მიაძახა სამზარეულოში მიმავალს.
-ვერ ვიძინებ.
-რატომ?
-რა ვიცი. ხვალ სამსახურს ვიწყებ და...
-ე, რა მაგარია. სად, ტო?
-ჯონათანმა გაჩითა რაღაც თავის მეგობართან. მოქანდაკეა, გიორგი გაბოძე.
-გამიგია, მაგრამ არ ვიცნობ. და შენ რა უნდა გააკეთო?
-ძირითადად მისი დამხმარე ვიქნები. კლიენტებთან ურთიერთობა, ოთახის მოწესრიგება და ეგეთები.
-საქმეები უნდა მოუგვარო?
-ჰო.
-შენ რომ ვინმეს საქმეს მოუგვარებ. არ გამოგაგდოს, გოგო. ფრთხილად იყავი... - ჩაეცინა, მერე შუბლისკენ წაიღო ხელი და თითებით მოისრისა.
-ამას უყურე, რა. როგორ მიყურებ?
-კაი, გეხუმრები. რას აპილპილდი გოიმივით?
-გაეთრიე, რა, - გაწბილებული სამზარეულოში შევიდა, რომ მღელვარებისგან გამშრალი ყელი წყლით გაესველებინა.
ცოტა ხანში შიო ფანჯარასთან მდგომ ნაიას გვერდით ამოუდგა.
-გახსოვს, შენ და ნუცას ჭიაკოკონობის ღამეს რომ მოგატყუეთ ამაღამ კუდიანებს გადაფრენა აქვთ , ეგენი ძაან მეძმაკაცებიან და თავიანთ ცოცხებზე ამხედრებულები ხელს დამიქნევენ-მეთქი?
-აუ, დამპალო. მთელი ღამე არ გვეძინა მაშინ. შენ ფერად სიზმრებს ხედავდი, ჩვენ გვაფხიზლებდი. ნამუსმა როგორ არ შეგაწუხა?
-არა, ყველაზე კაი ის იყო, მეორე დღეს რო მომადექით, რატომ მოგვატყუეო და ისევ რომ გაჯერებდით, თქვენ ჩაგეძინათ, თორე კიდეც გადაიფრინეს და კიდეც ხელი დამიქნიეს-მეთქი.
-ახლაც ასეთი საძაგელი ხარ.
-რათა, ტო?
-იმის ნაცვლად, რომ დამამშვიდო, ფრთხილად იყავი, სამსახურიდან არ გამოგაგდონო.
-კაი, რა.
-რა კაი, რა? კიდევ ეგ მინდოდა?
-ნუ ხარ აფთარ ფორიაქა.
-რაო?
-ეგეთი ხარ და რა ვქნა, რით გიშველო? მითხარი და ბაზარი არაა.
ნაიამ გულიანად გადაიკისკისა:
-ვაიმე, შიო. ვინ, თუ არა შენ?
-ანუ?
-სხვა ვინ გამაცინებდა?
-კაი სიცილი კაია, ნაი, -თვალი აარიდა, მერე ლამბაქზე დაწყობილ ხილს ერთი ვაშლი მოაკლო და სამზარეულოდან გავიდა.

***
-სად ჯანდაბაში ხართ? გააღეთ ეს წყეული კარი ბოლოს და ბოლოს! - გაკაპასებული ნაია გამეტებით უბრახუნებდა მაღაზიის კარს. -მაინცდამაინც დღეს მოუნდათ გვიან გაღება, როცა ჩემი პირველი სამუშაო დღე დაიწყო და უფროსი მელოდება.
-ბოდიში, რომ საცობში მოვყევი და დამაგვიანდა. როგორ ვერ ვიფიქრე, რომ შეიძლებოდა დღეს რომელიმე მყიდველის პირველი სამუშაო დღე ყოფილიყო. როგორმე უნდა გადმოვფრენილიყავი,- ირონიით უთხრა ხნიერმა ქალმა და კარის გასაღებად ჯიბიდან გასაღების ასხმა ამოიღო.
ნაიამ გვერდზე გაიხედა და წარმოთქმული სიტყვების ოდნავ შერცხვა, თუმცა ახსნაც მიაყოლა, მერე შეკვეთა გამოართვა და სწრაფად გაეცალა ბაზრობის ტერიტორიას.
-ეს მოქანდაკე რატომ არ მპასუხობს ვითომ? ყველას ჩემთან რატომ მოუნდება ხოლმე თავის დაფასება? - კვლავ ანჩხლობდა ნაია და უკვე მესამედ კრეფდა გიორგი გაბოძის ნომერს.
სამსახურში მისულს გიორგი ეზოში დაუხვდა. ხელში რკინის შემდუღებელი აპარატი ეჭირა და მუშაობდა. ვერც კი შეამჩნია მისი მისვლა, საქმეში იყო ჩაბმული. ნაია სახელოსნოში შევიდა და საჭრეთელები მაგიდაზე დააწყო.
-საიდან დავიწყო? აქ ვერც თავს იპოვი და ვერც ბოლოს. ყირაზეა ყველაფერი,- ამოიქშინა და ეზოში მომუშავე გიორგის ფანჯრიდან ჩუმად გახედა, - აუ, შენ კიდე სადამდე გელოდო? ღმერთო, ბოლო დროს, რა წუწუნა გავხდი, ალბათ, როგორი მომაბეზრებელი ვიქნებოდი სხვისთვის. კაი, ჰო, აღარაფერს ვიტყვი, დავჯდები და დაველოდები როდის შემოვა და მეტყვის, რა უფრო ეჩქარება, რომ გაკეთდეს, მაგრამ რომ შემოვა და ფეხი ფეხზე გადადებულს დამინახავს, იფიქრებს უსაქმურიაო. მოდი, ცოცხს და აქანდაზს მაინც მოვიდგამ გვერდით, საქმიანი ქალის იმიჯი მექნება,- საქმიანი ქალის იმიჯის ხსენებამ ღიმილი მოჰგვარა და ტოჟე მნე ბიზნესვუმენიო, საკუთარ თავს ხმამაღლა დასცინა.
-ვაჰ, როდის მოხვედი? - სიგარეტისთვის სახელოსნოში შესულმა გიორგიმ ნაიას ჰკითხა და მაგიდაზე დადებულ კოლოფს დასწვდა.
-საჭრეთელები წამოვიღე. მაღაზია ცოტა გვიან გააღეს, თორემ უფრო ადრეც მოვიდოდი. გირეკავდით, მაგრამ არ მიპასუხეთ.
-არ მესმოდა, ვმუშაობდი. მოდი, რა, რასაც კედელთან მიწყობილს ხედავ, გარეთ გაიტანე და გადაყარე, მოსაშორებელია, - ხელით ანიშნა უსარგებლო ნივთებითა და ნაგვით გატენილ ყუთებსა და ტომრებზე.
-მძიმეა?
-არა მგონია. თუ იქნება, გადაანაწილე და ისე გაზიდე. მთავარია, ის ადგილი დაცარიელდეს. გულისამრევად ჩანს.
-მაგას გავიტან. კიდევ რა გავაკეთო დღეს? მითხარი და...
-ჯერ ეგ გააკეთე და მერე რამდენიმე კლიენტთან მომიგვარე საქმე. გეტყვი, რა, ვისთან, რატომ და რა ნომერზე უნდა დარეკო, ახლა არ მცალია,- სიგარეტს მოუკიდა და გარეთ გავიდა.
-აღმა-დაღმა სიარულით თუ თავბრუს არ დამახვევ ხოლმე, კარგი იქნება. ისე, ცოტა ნერვიულიც იქნები შენ, ხუთი წუთი არ შემოსულხარ, ცხრა წრე დაარტყი მთელ ოთახს. და საერთოდ, ჩემი მოოქროვილი ენა რო გახმა. დადექი და გააკეთე საქმე, რაში გაინტერესებს ვის ნევროზი აქვს და ვის არა, ჰა? არა, მამენტ რატო არ უნდა მაინტერესებდეს? ამასთან მიწევს მუშაობა და ხომ უნდა ვიცოდე, ვინც ბრძანდება? ვაიმე, დამღალე, რა, ნაია, რამდენს ლაპარაკობ? საქმე დავიწყოთ, ჯობს. ნახე, რამდენი ნაგავია გასაზიდი. ღამეებს იმიტომ ათენებდი სწავლაში, რომ გიორგი გაბოძის ნაგავი გეზიდა, მაშ... არა, ისე რა პრეტენზიები გაქვს, ადამიანო? შენ არ იყავი, ეს სამსახურიც რომ სანატრელი გქონდა?
ნაგვის გატანას რომ მორჩა, მერე კლიენტებთან გადარეკა, ზოგისგან შეკვეთა მიიღო, ზოგი გამზადებული ნივთის წასაღებად დაიბარა. მერე ოთახის მოწესრიგებას შეუდგა და დღის ბოლომ რომ მოატანა, დაქანცული და მღელვარებისგან დაწრეტილი სახლისკენ მიმავალ გზაზე ფეხებს ძლივს მიათრევდა.
- ჭამით მაინც გეჭამა, შე საცოდავო. მომინდომა გოგომ მორცხვობა. არადა გიორგის მოტანილ სოკოს ღვეზელებს ისეთი სურნელი მოჰქონდა, ნერწყვმა ლამის დამახრჩო. არ მინდა-მეთქი, ისე ვუთხარი, გეგონება მზის ენერგიით ვიკვებებოდე. ეჰ, წადი, ნაია, რაღა აზრი აქვს შენთვის წუწუნს? თავს ძალა დაატანე და მიდი სახლამდე, მეგობრები გიშველიან, ორ ლუკმას გაგინაწილებენ. ან რატომ? გაყიდული ოქროულიდან კიდევ მომრჩა საარსებო ფული, ვიყიდი სოკოს ღვეზელებს და დღეს მე ვუწილადებ, ხვალ ისევ ისინი და ასე, გავათრევ ცხოვრების ამ ეტაპს, მაგრამ მერე რა იქნება? არაფერი ვიცი.
ავტობუსის გაჩერება ხალხით იყო გადაძეძგილი. სამსახურებიდან მომავლები ერთმანეთს ასწრებდნენ სამარშრუტო ტაქსებსა და ავტობუსებში. კარგად თუ არ იყოჩაღებდი, გარეთ დარჩებოდი. ან როგორ იტევდა ამდენ ხალხს ერთსართულიანი სატრანსპორტო საშუალებები? განსაკუთრებით დილის საათებში და საღამოს საათებში იყო პიკი, ლამის თავზე ასხდნენ ერთმანეთს.
ნაიამ როგორც იქნა მოახერხა ავტობუსში ასვლა. გაუმართლა კიდეც, ახლადჩასულის ადგილზე დაჯდა და შიოს ტექსტური შეტყობინება გაუგზავნა:
-იმ დღეს ვიღაცის საცხობს აქებდი და თუ იცი, სოკოს ღვეზელები აქვთ?
-ჰო, ბოჟენა დეიდას საცხობზე ვბაზრობდი, მაგას ყველაფერი აქვს,- მაშინვე მიიღო პასუხი.
-ჩვენი კორპუსიდან ძალიან შორს თუ არ არის, ვერ მიმასწავლი?
-კი, ტო. 34 ნომერში რომ შვანცკი სილამაზის სალონი ჩითავს, გეცოდინება და ზუსტად იმის გვერდზეა.
ნაიამ ტელეფონი ჯიბეში ჩაიბრუნა და ვიდრე ნაძალადევის მეტროსთან მოხვდებოდა, მეორე დღეს სამსახურში გასაკეთებელ საქმეებზე ფიქრიც მოასწრო, დედამისისგან მიღებულ წერილზეც, რომელიც მის მონატრებას, მასთან მალე შეხვედრაზე ოცნებას ეხებოდა და ყოფილი ქმრისგან ტრავმად დაკერებულ წარსულზეც. მერე წართმეული თავი იმაზე მეტად შესძულდა, ვიდრე ახლანდელი - თავგზააბნეული და სწორი გზის საძიებლად ლაბირინთში გახლართული. სასწრაფოდ შეეშვა გონების მიერ აკრეფილი კადრებით ტანჯვას და ჩასასვლელად მოემზადა.

***
-შენ ხო ადამიანი არა ხარ! - ნაია საყვედურით მივარდა შიოს.
-რათა? რა გინდა?
-რატომ შემარცხვინე იმ ქალთან?
-ვინ ქალთან?
-გამარჯობა, ბოჟენა დეიდა თქვენ ხართ? - დავდექი იქ სულელივით და ვიღიმოდი.
-ეგრე უთხარი? ჩემი კაი. მერე რა გითხრა?
-კაი, რა. მართლა ეგრე უთხარი?- გადაბჟირდა ნუცა.
-არა, გოგონა, მედიკო მქვია. ისეთი გაოცებული მიყურებდა, ამას ცოტა რამსები აქვს არეულიო, სახეზე ეწერა.
-გოგო, ეს ჩემი ძმაა. არ იცი, რომ ამის ნდობა აკრძალულია?
-ჰოი, ცხოვრებავ. უსამართლობა უნდა გერქვას შენ! -შიომ სერიოზული სახე მიიღო და ისეთი ინტონაციით წარმოთქვა, თითქოს თეატრის სცენაზე იდგა.
-არა, რა პონტში დაარქვი ბოჟენა, გაფიცებ.
-რავი, სულ ბოჟე მოის იძახის და ჩემ პონტში დავარქვი რა.
-დებილი ხარ შეეენ! მე მაგ საცხობში შემსვლელი აღარ ვარ.
-არაუშავს, გაგივლის.
-სამსახურში რა ხდება, ნაი? -ნუცამ სხვა თემაზე გადაიტანა საუბარი.
-ჰო, გიშვებენ თუ გტოვებენ ბოლოს და ბოლოს?
-მტოვებენ, შიო, დაწყნარდი.
-ძაან კაი, ტო, მაგას რა ჯობია? ასწორებს.
ნაიამ სოკოს ღვეზელები ამოაწყო პარკიდან და და-ძმას მიაწოდა. უარი უთხრეს, ახლახან ვივახშმეთო.
-სამსახური არც ისეთი რთული აღმოჩნდა, როგორც მეგონა, მაგრამ ის მოქანდაკე ცოტა უცნაური ტიპია.
-ვისთვის ის მოქანდაკე და ვისთვის ცნობილი მოქანდაკე, გიორგი გაბოძე, -აღნიშნა ნუცამ.
-ერთი თავმომწონე და ნერვიული ტიპია. პირველ დასკვნაში შეიძლება ვცდები, დავაკვირდები კიდევ, მაგრამ მეორეში ნამდვილად არა.
-ხელოვანები, ოჰ ეს ხელოვანები... -ჩაილაპარაკა შიომ.
-დღეს მშვიდი ნერვებით მხოლოდ ელემენტიანი თოჯინები და რობოტები მოძრაობენ.
-მართალია, ნუცა, მაგრამ... ნუ, კარგი სხვა რამეზე ვილაპარაკოთ.
-ისე, რამე რომ იყოს, მასთან ინტერვიუს ვერ გამიჩალიჩებ?
- აბა, რას ვიზამ? ცოტაც მაცალე და ვთხოვ.
-მე გავგორდი ოთახში, თქვენ ილაპარაკეთ, -შიომ გოგოები მარტო დატოვა და ახალი სპექტაკლისთვის მოსამზადებლად ოთახში შეიკეტა.
-არც ჩემი ხელოვანი ძმაა დალაგებული, კი იცი, მაგრამ ესეც ნიჭიერაა და ვუძლებ.
-ჰო, ნიჭიერები კი არიან ესეც და ისიც.
-ბოლო დროს გადაღლილი ბრუნდება თეატრიდან. აღარც ბუნებაში საწანწალოდ სცალია. ხომ წარმოგიდგენია, შიო რომ ტყე-ღრეებში სალაშქროდ და მეგობრებთან ერთად სალოთაოდ ვეღარ წავა? გეფიცები, ასე მგონია, ძმა შემიცვალეს. ლამის მივიდე და იმ რეჟისორს მეტანიებით გადავუხადო მადლობა.
-ერთი სული მაქვს ახალ სპექტაკლს დავესწრო.
-მოვა ეგ დროც. ტყუილად ხომ არ მიკიდია კარადაში ბოლო ხელფასზე ნაყიდი ახალი კაბა, სადმე ხომ უნდა ჩავიცვა?
ნაიას აღარაფერი უთქვამს, ლიმონიან ჩაის სოკოს ღვეზელს ატანდა და ტელეფონის ეკრანზე გიორგისგან მიღებულ მესიჯს დასცქეროდა. მეორე დღისთვის რამდენიმე კლიენტისთვის პატარა ქანდაკებების ფოსტით გაგზავნას ავალებდა.
-ისეთი სახე გაქვს, თითქოს მეცნიერულ კვლევას ეცნობი.
-სამსახურის საქმეა. რაღაცებს მავალებს ხვალისთვის.
-კარგი, გავჩუმდები, იაღლიში არ მოგივიდეს, მერე მე დამაბრალებ,- ნუცა სავარძელში ჩაჯდა, ფეხები შემოიკეცა, „ხმაური და მძვინვარება“ გადაშალა და მონიშნული ადგილიდან კითხვა განაგრძო.
ნაიამ ფინჯანი და თეფში გარეცხა, ნუცას ღამე მშვიდობისა უსურვა და დასასვენებლად ოთახში შევიდა. საწოლზე გაირთხა და თვალები დახუჭა. როგორ ეზარებოდა მეორე დღის გათენება. მისი ნება რომ ყოფილიყო, ღამეს გაახანგრძლივებდა, უაზრო ცხოვრებას ძილით გაექცეოდა და მეორე დღისთვის უინტერესო საქმეებით ნაკლებად დაიტვირთებოდა.
სიზმარი ნახა. უდაბნოში იყო, თაკარა მზის ქვეშ ცხელ ქვიშაზე უგზო-უკვლოდ დაიარებოდა და ვინმე სულიერს ეძებდა, რომ იქიდან გაყვანაში დახმარებოდა. დიდხანს იარა ამაოდ, ვერავინ ნახა. წყალი მოსწყურდა, მაგრამ დაგროვილი მარაგი აღარ ჰქონდა. სასწრაფოდ მცენარეებთან ან კლდესთან მისვლა მჭირდება, არ არსებობს სულის მოსათქმელად რამდენიმე წვეთი მაინც ვერ ვიშოვოო,- გაიფიქრა და ხეტიალი გააგრძელა. მოულოდნელად, მოწითალო შეფერილობის გამოქვაბულთან აღმოჩნდა, წინ კაქტუსები და ჯოშუას ხეები იზრდებოდნენ. სიხარულმა ოდნავ ღიმილი მოჰგვარა. ქვის ნატეხი მოძებნა და მცენარეების ქვეშ დაიწყო ქვიშის ამოთხრა, ნოტიო ადგილს ეძებდა. დიდხნიანი მცდელობის შემდეგ ვერაფერი იპოვა და გამოქვაბულს მიაშურა. შემოუარა, კლდის ნაპრალებში დაგროვილი წყლ’ის იმედად იყო. ქვემოთ რომ ვერაფერი ნახა, გადაწყვიტა, ზევით ასულიყო და უკეთესად დაეთვალიერებინა. ცხელ ქვებს ეჭიდებოდა, კანს სწვავდნენ, მაგრამ არ ეპუებოდა და ჯიუტად მიიწევდა წინ. საიდანღაც ქვების ქვეშ დამალული ჩხრიალა გველი შეირხა. ნაია იმდენად შეშინდა, ადგილზევე გაიყინა და ხელები ჰაერში გაუშეშდა. არ იცოდა, რა უნდა გაეკეთებინა. უკან დაიხია, მაგრამ ამან გველის ყურადღება ისევ მიიქცია. უმოძრაოდ მყოფი დაიღალა, გარისკა და ფეხი გაამოძრავა, მაგრამ დაუსხლტა და ქვას ჩაეჭიდა. გველმა მისგან საფრთხე იგრძნო, ხელში სწვდა, უკბინა და ადგილი იცვალა. ნაიამ ძლიერი ტკივილი და წვა დაეწყო.
-ჯანდაბა, აქედან როგორმე უნდა გავაღწიო!- გახშირებული სუნთქვით ძლივს აღმოხდა, მაგრამ კლდიდან დაშვებისას, კუნთებიდან ძალა წაერთვა და დადამბლავებული პირქვე დაეცა. უნდოდა წამომდგარიყო და გაქცეულიყო, მაგრამ ვერ მოახერხა. მწვავე ტკივილმა მუცლის არეშიც შეაწუხა. გაუნძრევლად მყოფს თვალები აუჭრიალდა და გონებას კარგავდა, როცა ვიღაცის სილუეტს მოჰკრა თვალი. კარგად ვერ არჩევდა ვინ იყო. მერე ხარხარი მოესმა და ხმით იცნო. ყოფილი ქმარი იყო.
კოშმარული სიზმარი შეწყდა და ნაიას გაეღვიძა. შიში იმდენად გამოჰყოლოდა, საბანი თავზე დაიფარა და თვალები ძლიერ დახუჭა. ცოტა ხანს იწვა გაშეშებული, ძილი ვერ შეიბრუნა, ფიქრებმა სხვაგან წაიღო, ვეღარ გაძლო, წამოდგა, ჩაიცვა და შურდულივით გავარდა გარეთ.



№1 სტუმარი ელო ელისო

მორჩა,წინ საინტერესო ზაფხული მელის ???? გამახარე ????

 


№2  offline ახალბედა მწერალი K. I.

ელო ელისო
მორჩა,წინ საინტერესო ზაფხული მელის ???? გამახარე ????

ელისო❤️
--------------------
When nothing goes right, go left!

 


№3 სტუმარი სტუმარი ნინო

გილოცავ დაბრუნებას საიტზე. ვიცი რომ რაღაც განსხვავებული და შენებურით დაბრუნდი. წარმატებები ქეთო

 


№4  offline ახალბედა მწერალი K. I.

სტუმარი ნინო
გილოცავ დაბრუნებას საიტზე. ვიცი რომ რაღაც განსხვავებული და შენებურით დაბრუნდი. წარმატებები ქეთო

მადლობა, ნინო❤️
--------------------
When nothing goes right, go left!

 


№5  offline წევრი სიბილა

კაით რაა ყველაფერი თქვეს მე რაღა დავწეროოო ქეეთ როგორ გამიხარდააა

 


№6 სტუმარი თმთ

სუპერ გოგო ხარ. გამახარე. ოღონდ აქაც ვივიენივით არავინ მომიკლა,ვერ გაპატიებ ????????????❤

 


№7  offline ახალბედა მწერალი K. I.

სიბილა
კაით რაა ყველაფერი თქვეს მე რაღა დავწეროოო ქეეთ როგორ გამიხარდააა

❤️❤️❤️❤️

თმთ
სუპერ გოგო ხარ. გამახარე. ოღონდ აქაც ვივიენივით არავინ მომიკლა,ვერ გაპატიებ ????????????❤

მადლობა❤️ არა მგონია, ვინმე შემომაკვდეს:))
--------------------
When nothing goes right, go left!

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent