შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მზის აღმოსავლეთით (თავი 2)


22-06-2022, 06:49
ავტორი K. I.
ნანახია 3 119

***
სასაფლაოზე სიმშვიდე იდგა. ნაია ღამის სიბნელეში ძლივს არჩევდა ბილიკებს. ძმის საფლავისკენ მიიჩქაროდა. რაც აწუხებდა, ყველაფერი უნდა ეთქვა, ვეღარ ინახავდა დაგროვილ დარდს. პატარა ეკლესიას მიადგა. იქიდან ადვილად გაიკვლია გზა და მალე მიაგნო. შავ მარმარილოს ქვასთან ჩამოჯდა. სახელს, გვარს, დაბადების და გარდაცვალების წელს მიაშტერდა და თვალებში ცრემლი ჩაუდგა.
-მოვედი... იმიტომ მოვედი, რომ ყველაფერი გითხრა. ვიცი აქ ხარ და გესმის. გარდაცვლილებს ყველაფერი ესმით და ხედავენ. შენმა წასვლამ ცხოვრება ჯოჯოხეთად მიქცია. ზოგჯერ ისიც მინატრია, რომ მე ვწოლილიყავი მანდ, შენს ადგილას და ეს დამპალი ცხოვრება ბოლოს აღარ მიღებდეს. მამა შენმა სიკვდილმა გაალოთა, დედაც განადგურდა და ჯანმრთელობა აღარ უვარგა. ჩემი არსებობა დაივიწყეს, თითქოს ნაია არც არასოდეს ჰყოლიათ. ნიკას ასე უყვარდა, ნიკა ამას იტყოდა, ნიკა რომ ცოცხალი იყოს, ნიკა, ნიკა... ყველგან შენ ხარ. ჩემი ადგილი აღარსად დარჩა. სულ დაავიწყდათ, რომ მეორე შვილიც გააჩინეს. აი, ასე, სულ დაავიწყდათ, -ღრმად ამოისუნთქა და თავი ჩაქინდრა, - ჩვენთვის ლხინი, სიცილი და ბედნიერება წარსულს ჩაბარდა. მთვრალი მამაჩემის და დანერვოზებული დედის ყურებას გათხოვებით გავექეცი. მეგონა, ვიღაცას მაინც ვუყვარდი და იზრუნებდა ჩემს ბედნიერებაზე. შევცდი. თავი უარეს დღეში ჩავიგდე. ჩემი ქმარი ის ადამიანი არ აღმოჩნდა, რომელსაც გათხოვებამდე ჩემს ფიქრებში და ოცნებებში ვაცხოვრებდი. ჩვენ, ორმა რომ ვიცით, იმას ოდნავადაც არ ჰგავს. კარგად უნდა გამეცნო, ჩემი ბრალია, მაგრამ... შენ რომ ცოცხალი დარჩენილიყავი, იქნებ სახლიდან გასაქცევად არც მქონოდა საქმე, იქნებ დღეს ჩემი საყვარელი საქმე მეკეთებინა და ასე არეულს არ მევლო. გახსოვს, როგორ დამცინოდნენ თვითმფრინავის პილოტობა რომ მოვინდომე? შენს გარდა არავის სჯეროდა, რომ ჩემგან პილოტი დადგებოდა. ქმარმა ყველაფერი გააკეთა, რომ სწავლა აღარ გამეგძელებინა. მიზეზი ის იყო, ქალი ვარ და რაც არ შემეფერება, ის არ უნდა ვაკეთო. ავიაცია რა ქალის საქმეა? სხვა რამე ისწავლეო. ხეხე, რეცხე, საჭმელი გააკეთე, შვილები გააჩინე, კაცურ საქმეებს კაცები მიხედავენ, აბა, რა!- სიტყვა კაცურზე ირონიით ჩაეცინა, - ჩემი თავი დავკარგე, გესმის? ამაზე საშინელი რაღა უნდა დაემართოს ადამიანს? უკვე ისე ვარ, ყველას მიმართ ნდობა გამიქრა. ლამის ყველა და ყველაფერი შევიძულო. ამ ყალბ გარემოში ყოფნა მომბეზრდა, ამის დედაც! - თვალის უპეებზე ხელი ამოისვა და გაჩუმდა. მიწაზე დაჯდა, ფეხები მუხლებში მოკეცა და ზეცას ახედა.
-ნაი,- ვიღაცის ხმამ შეაკრთო.
ნაიამ უკან მიიხედა და შიო დალანდა.
-შენ აქ საიდან?
-დაგინახე, რომ გარეთ გახვედი და... უკან გამოგყევი.
-ყველაფერი გაიგონე?
შიომ თავი დაუქნია და გვერდით მიუჯდა:
-მთლად ყველაფერი არ მესმოდა, მაგრამ თავს კარგად რომ ვერ გრძნობ, ამას ვხედავ. ნუ ღელავ, რაც მოვისმინე, არავის ვეტყვი, მეგობრები არ ვართ?
-მგონი, ფიქრობ, რა ცუდი გოგო ვარ, რომ გარდაცვლილ ძმას ვეჩხუბები.
-არა.
-აბა?
-ამოთქმა გჭირდებოდა და აქ დაიცალე, რა. იცოდი, რომ გაგიგებდა და ამ საყვედურებსაც გაპატიებდა.
-ძალიან მიყვარდა.
-ვიცი.
-მასაც ვუყვარდი და ყველაზე მეტად ესმოდა ჩემი.
-ეგეც ვიცი.
-არ მინდა, ვინმეს სუსტად მოვაჩვენო თავი, მაგრამ დედას ვფიცავარ, რაც ახლა ჩემს თავს ხდება, არც ისე ადვილია.
-ნუ მიხსნი, ნაი. ყველას გვაქვს ასეთი პერიოდები. მე თუ რამეში დახმარება შემიძლია, ხო იცი, ნებისმიერ დროს შეგიძლია გქონდეს ჩემი იმედი.
-შენ და ნუცა ისედაც გვერდში მიდგახართ.
-ეტყობა, კარგად არ გიდგავართ.
-რატო? საიდან მოიტანე?
-რაღა რატო, ტო. შუა ღამე სახლიდან გაგვექეცი.
ნაიას ჩაეცინა. შიომ მხარზე ხელი გადაჰხვია და მისკენ მიიზიდა:
-ყველაფერი კარგად იქნება.
-ასე ფიქრობ?
-აი, ნახავ. ადექი, წავიდეთ.
ნაია ფეხზე წამოდგა და წინ წასულ შიოს უკან გაჰყვა. სასაფლაოზე კვლავ სიმშვიდე იდგა. მხოლოდ ისინი არღვევდნენ ბილიკებზე სიარულით გარდაცვლილების განსასვენებლებზე მკაცრად ჩამოწოლილ სიჩუმეს და იდუმალებას.
-ისე, თუ გინდა, აქედან ბარში წავიდეთ.
-რა ბარში? მოიცა, რა.
-ცოტას მოწრუპავ, მუსიკას მოისმენ, თუ რამე, მოსაწევსაც გავჩითავ და ქე გავალთ დედამიწის აივანზე.
-ძაან კი დამეხმარება, მაგრამ ხვალ სამსახური მაქვს.
-შაბათ-კვირას წავიდეთ. არ მუშაობ, ხო?
-არა.
-ჰოდა, ნუცასაც ვუთხრათ და გავქროლოთ.
-შაბათს მაშინ.
-ოკი, მოსულა.
სასაფლაოდან კარგად მოშორებით, გზაზე გასულები გამოძახებულ ტაქსიში ჩასხდნენ და სახლისკენ აიღეს გეზი. ნაიას შიოსთან ყოფნა და ლაპარაკი დაეხმარა. ყოფით პრობლემებს დროებით გაექცა და თავი შედარებით კარგად იგრძნო.

***
-სად იყავით? - განერვიულებული ნუცა კარის ხმაურზე სახლში დაბრუნებულ ძმას და მეგობარს მივარდა.
-რატო არ გძინავს? - კითხვითვე შეუბრუნა პასუხი შიომ.
-აბა, თუ მიხვდები რატომ.
-არაფერი, ჰაერზე გასეირნება უნდოდა და მარტო ხო არ გავუშვებდი?
-თქვენ მე შემთხვევით ისევ იმ ასაკში ხო არ გგონივართ, წითელი პანდის ყურებით დაბადებას რო ვიჯერებდი?
-ტყუილად ნუ წევ პანიკებს ჰაერში. ყველაფერი რიგზეა.
-არაფერია სანერვიულო, მართლა. ცოტა ხანს გავისეირნეთ, ვილაპარაკეთ,- შიოს აჰყვა ნაია.
-აქ ვერ ილაპარაკებდით? თუ მე მიმალავთ რამეს?
-არა, შენ რა უნდა დაგიმალო? უბრალოდ გარეთ გასვლა მჭირდებოდა, სულ ეს იყო.
-რაკი, ასეა, კარგი... - ნუცა მიხვდა, არცერთი აპირებდა ზედმეტის თქმას და უკმაყოფილო სახით საძინებელში დაბრუნდა.
ნაია უკან შეჰყვა:
-ნუ გწყინს, ნუცა. მართლა მჭირდებოდა გარეთ გასვლა და ასე რომ არ გამეკეთებინა, გავგიჟდებოდი.
-ხვალ ვილაპარაკოთ.
-არაფერია სალაპარაკო.
-გათენებამდე არაფერი დარჩა, ცოტას მაინც დავიძინებ. ახლა არაფერზე კამათის ნერვი არ შემრჩა.
-კარგი, - ჩუმად უპასუხა და საწოლზე ჩამოჯდა.
ცას იისფერი შეჰპარვოდა. გათენებას იწყებდა. დილის რიჟრაჟს თანდათან მანქანების ხმა და ეზოებიდან ხეებზე მოფრთხიალე, ახლადგაღვიძებული ჩიტების ჭიკჭიკი ერეოდა. ნაიას ძილისთვის ყველაზე ნაკლებად ეცალა. წარსული ისევ არ აპირებდა მისთვის თავის დანებებას.

2015 წლის 3 მარტი
-ეს ყვავილები ყველაზე ლამაზ და მზრუნველ დედას მსოფლიოში,- სახეგაბადრული ნაია კარის ზღურბლთან იდგა და იის კონებისგან შეკრულ თაიგულს აწვდიდა დედამისს.
ქალმა სევდიანი თვალებით შეხედა შვილს, შემოდიო, მხოლოდ ეს უთხრა.
-არ გამომართმევ? - გაკვირვებული და ნაწყენი ხმით უთხრა ნაიამ.
-რა მედედისდღევება, თუ ღმერთი გწამს? ჩადე ლარნაკში, თავი ისე მაქვს გაბრუებული, ძლივს დავლასლასებ.
-წამალი დალიე?
დავლიეო, პასუხი გასცა და მისუსტებული მიესვენა ტახტზე.
ხასიათწამხდარმა ნაიამ ყვავილები ლარნაკში ჩააწყო და დიდი ხნის ფიქრის შემდეგ დედამისს ოთახში მიაკითხა:
-მადლობა მაინც გეთქვა. არ მოგკლავდა.
ქალმა ძლივს გაახილა თვალები, ბრაზმორეულ შვილს ახედა და ისევ დახუჭა.
-ბოლოს და ბოლოს, რა გინდათ? გამაგებინეთ.
-ნაია, ვერ მიყურებ, რა დღეში ვარ? შემეშვი.
-შვილად არ მთვლით? თუ ნაგავსაყრელზე მიპოვეთ და სამადლოდ მიფარებთ? როდემდე უნდა გაგრძელდეს ასე?
-როგორ ასე?!
-როგორც იქცევით! ამოვიდა ყელში!
-როგორ ვიქცევით?
-ფეხზე გკიდივართ.
-მორჩი უაზრობებს.
-რომელია უაზრობა? როგორ ვარ და რას ვგრძნობ, ფეხებზე რომ გკიდიათ? იქნებ რაში მჭირდება თქვენი დახმარება და გვერდში დგომა? აღარ გაინტერესებთ რას ვიზამ, სად წავალ, რა დამემართება. ესაა სიმართლე. მეც მენატრება ნიკა, განვიცდი, ცუდად ვარ, მაგრამ თავს არ ვიმარხავ. არც სხვებს ვმარხავ. აი, თქვენ თქვენთან ერთად მეც მმარხავთ.
-ნუ ბოდიალობ რაღაცეებს.
-რას ვბოდიალობ? ტყუილს გეუბნები რამეს? ვიგონებ?
-ხმას დაუწიე და გადი აქედან! უკვე ზედმეტები მოგდის.
-ჰო, მე უნდა გაგიგოთ ყველას, თქვენ არ შეწუხდეთ.
-რას მეუბნები, გოგო, ჩემი შვილი არ ვიგლოვო?!
-იგლოვე დედა, არავინ გეუბნება, რომ ეგ არ გააკეთო, მამამაც იგლოვოს, არც იმას უშლის ვინმე, მაგრამ მეც გამაჩინეთ სხვათაშორის და ხანდახან ცოცხალი შვილისკენაც უნდა გამოიხედოთ.
-ხედავ შენ, რა გველი მყოლია და არ ვიცოდი. ამოხეთქე, ხო? მკვდარზე ეჭვიანობ. რა უნდა გელაპარაკო?
-ისევ მე გამოვდივარ უვარგისი და გაუგებარი. შენთან ლაპარაკს აზრი არა აქვს, - ამოიოხრა ნაიამ, თითქოს გული ამოაყოლა და ცოტა ხნის შემდეგ ჩაილაპარაკა წავედიო.
-სად წახვედი? მამაშენი მაინც მოგეკითხა, სად არის და რას აკეთებს.
-სად იქნება? ალბათ, სვამს.
ნაიამ ქურთუკის ჩაცმა დაიწყო.
-სად მიდიხარ?
-მოვალ.
-სად მიდიხარ-მეთქი?
-ფეხზე არ გკიდიათ?!
-როგორ მელაპარაკები?
ნაიას აღარაფერი უთქვამს, კარი გაიხურა, კიბეებზე სწრაფად დაეშვა და გეზი ვერის ბაღისკენ აიღო.
უამრავ რამეზე ფიქრობდა. ბავშვობაში ყველაფერი სხვანაირად იყო. არასოდეს უგრძვნია დედ-მამისგან უყურადღებობა და სიცივე. მერეც ასე ხდებოდა, ვიდრე ნიკას უბედურმა შემთხვევამ ორივე ძირფესვიანად შეცვალა. ისინი აღარ იყვნენ ისინი, ოჯახი ნელ-ნელა უფერულდებოდა, ცოტავდებოდა და ქრებოდა. სახლის კედლებს შორის დაგროვილი ჰაერიც კი სუნთქვას უკრავდა. არსებულ მდგომარეობას ვერაფრით ეგუებოდა. მასში ჩაბუდებული წყრომა აგრესიაში გადასდიოდა და ხანდახან საკუთარი თავისთვის რაღაცის დაშავების სურვილი ისე ეძალებოდა, ძლივს აოკებდა თავს და არსებული ტკივილით აგრძელებდა ცხოვრებას. იოლი არ იყო აწეწილი გონებით სიარული, გამუდმებით სიმშვიდეს ეძებდა. სიმშვიდეს, რომელსაც მასთან ახლოს ყოფნით და ნუგეშით ვერანაირი მეგობარი, ნათესავი ან ოჯახის ახლო მეგობარი ვერ მოუტანდა.
ვერის ბაღი თითქმის ცარიელი იყო. აქა იქ, კანტიკუნტად შემორჩენილიყო ხალხი. ნაიას არავისთვის შეუხედავს, არავისი ესმოდა. მყუდრო ადგილი იპოვა და იქ ჩამოჯდა. განათებულ მტკვრის მარცხენა სანაპიროს უაზროდ მოავლო თვალი და ერთ წერტილს გაუშტერა. მერე სიგარეტის კოლოფიდან ერთი ღერი მოაკლო, მოუკიდა და ღრმა ნაფაზი დაარტყა.
-როგორ დავიღალე,- თავისთვის ჩურჩულებდა.
ნერვებს ვერ იმორჩილებდა და სიგარეტს სიგარეტზე უკიდებდა. ყელის წვა და გულისრევა რომ იგრძნო, სახე დაემანჭა და ანთებული ღერი მოისროლა. იქ დიდხანს აღარ გაჩერებულა, ჩქარი ნაბიჯებით ლურჯი მონასტრისკენ გადავიდა და ლეო ქიაჩელის ქუჩას გაუყვა. ლუდი იყიდა და ბარის კიბეებთან ჩამოჯდა.
არც ლუდმა მოუხსნა სტრესი, რაღაცას ეძებდა, უფრო ძლიერს, რომ ადუღებული სხეული ჩაეცხრო, გათიშულიყო და რეალობას ცოტა ხნით გარიდებოდა. ლუდის ქილა კიბის საფეხურზე დადგა და ღრმად ამოიქშინა.
ბარიდან ახალგაზრდა მამაკაცი გამოვიდა და კიბეებთან ჩამოდგა. სიგარეტს გაუკიდა და ნაიასკენ თვალი გააპარა. ნაიას ყურადღება არ მიუქცევია. მამაკაცმა სიცივისგან ქურთუკის საყელო ზევით აქაჩა, ქუდი შეისწორა და აქეთ-იქით დაიწყო სიარული. მერე ნაიას მიუბრუნდა და გამოლაპარაკება სცადა:
-ჩვენთან ხარ?
-თქვენთან?
-მინდოდა მეთქვა, ბარის სტუმრებიდან ხარ?
-არა.
-იმიტომ არ მახსოვხარ. მარტო ხარ?
ნაიამ უცნობს თვალი გაუსწორა და თავი დაუქნია, მერე ლუდის ქილას დასწვდა და ხელში ცარიელი რომ შერჩა, უკმაყოფილო სახე მიიღო.
მამაკაცს ეს არ გამორჩენია. შეატყო, კიდევ დალევდა და ბარში შეიპატიჟა. ნაიამ თავიდან ბოლომდე შეათვალიერა და პასუხისგან თავი შეიკავა.
-არა, ცუდი არაფერი იფიქრო, ისე გეპატიჟები.
-ცუდი არაფერი ვიფიქრო? ამ საღამოს მინდა საერთოდ არაფერზე ვიფიქრო.
-რამე პრობლემა გაქვს?
-არა, არაფერი, მაგრამ ცოტა ხნით შემოვალ და ცუდზე არაფერზე ვიფიქრებ,- ხუმრობაში გაუტარა.
უცნობმა ბარის კარი შეაღო და ნაიას შეხედა. ქალი წამოდგა და მისთვის არც შეუხედავს, ალკოჰოლის სუნით გაჟღენთილ ბარში შევიდა. ბარი ხალხით იყო სავსე. ცოცხალ მუსიკას უსმენდნენ, ლაპარაკობდნენ, იცინოდნენ, ცეკვავდნენ, ყველა კუთხეში ხმაურობდნენ.
ნაია ბართან ჩამოჯდა და უცნობ მამაკაცს მიმართა:
-მაგიდასთან არ მინდა, აქ მირჩევნია.
-ოკ, -მხრები აიჩეჩა უცნობმა.
-რა გქვია?
-ილია. ილოს მეძახიან.
-მე ნაია ვარ.
-ძალიან კარგი. რას დალევ?
-ყველაზე მაგარი რა აქვთ?
-გააჩნია, შენ რა გიყვარს. ვისკი? არაყი?
-არაყი იყოს.
-არაყი „ბელუგა“ დაგვისხი,- ბარმენს სთხოვა ილიამ.
-აქ მარტო ხარ? - ხალხს გადახედა ნაიამ.
-მარტო რატომ? წინ მშვენიერი გოგო მიზის.
-ესე იგი, მარტო ხარ.
-თუ შენს თავს მარტოობას ეძახი, მაშინ მარტო ვყოფილვარ.
ნაიას გაეცინა: -ვინ არის ილო?
-ვინ ვარ? ამ ბარის არც თუ ისე იშვიათი სტუმარი.
-და ნაია ვინ არის?
-არ ვიცი... უკვე არაფერი ვიცი ჩემს თავზე. ადრე ვიცოდი.
-არ მოგერიდოს, რა, თუ რამის თქმა გინდა, შემიძლია მოგისმინო.
-მადლობა, მაგრამ არ მინდა.
-როგორც იტყვი. გაგვიმარჯოს?
-გაგვიმარჯოს,- ჭიქა მიურტყა ნაიამ.
-შეჭამ რამეს?
-არა.
-ალკოჰოლი მალე მოგეკიდება.
-მომეკიდოს, - ნაიამ ჭიქა გამოცალა და მუსიკოსს გახედა. ბარში ისევ გამაყრუებელი ხმა იყო. მოცეკვავეების რიგებს წყვილები შემატებოდნენ.
-გინდა ვიცეკვოთ?
-მინდა,- თავი დაუქნია.
ილიამ ხელი გაუწოდა და საცეკვაოდ გაიწვია. ნაიამ სიარულის დროს თავს შეატყო, რომ სასმელი მორეოდა. თავი უფრო თავისუფლად იგრძნო, ახლად გაცნობილს ხელები უკომპლექსოდ დაადო მხრებზე და ცეკვაში აჰყვა.
-შენნაირ ქალს პირველად შევხვდი,- დაიწყო მამაკაცმა.
-ჩემნაირს? თუ გარეგნობას გულისხმობ და სილამაზეს გინდა ხაზი გაუსვა, ძალიან ბანალური ხარ, ხოლო თუ ჩემს პიროვნებაზე საუბრობ, მაშინ ყალბი.
-ყალბი რატომ?
-იმიტომ, რომ რაღაც ნახევარი საათია ვხედავთ ერთმანეთს და მხოლოდ ის ვიცით, ამ ორიდან ერთს ილო ჰქვია, მეორეს - ნაია.
-უცნაური ხარ, თავისუფალი, რისკიანი და მიმზიდველიც. თითქოს რაღაცას მალავ.
-და ამით მიგიზიდე?
-გიკვირს?
-ალბათ, არა. შენს ადგილას, შეიძლება მეც გამჩენოდა ასეთი გოგოს მიმართ ინტერესი.
ილიამ ნაია ახლოს მიიკრა და ცხვირის წვერი ყურთან მიუტანა. ნაიას წინააღმდეგობა არ გაუწევია.

***
იმ საღამოს ნაია ძალიან დათვრა. ილიამ შეატყო, თუ სმას გააგრძელებდა, მალე ალკოჰოლისგან ინტოქსიკაციას მიიღებდა და სანამ გაითიშებოდა, ბარიდან გაყვანა სცადა. თავდაპირველად ნაიამ წინააღმდეგობა გაუწია, მაგრამ მოდუნებულმა სხეულმა საშუალება არ მისცა იქ დარჩენილიყო და ყველაფერი ისე გაეგრძელებინა, თითქოს არაფერი ხდებოდა. გარეთ გავიდნენ. ტაქსი უკვე ბარის წინ იდგა და მგზავრებს ელოდებოდა.
-სად მივდივართ? -იკითხა ნაიამ.
-სადაც იტყვი.
-მოდი, შენთან წავიდეთ.
-ჩემთან? დარწმუნებული ხარ?
-აჰა.
-სად ცხოვრობ? იქნებ შენ უფრო ახლოს ხარ სახლთან.
-არსადაც არ ვცხოვრობ.
-არ გინდა სახლში წასვლა?
-სახლში წასვლა როგორ არ მინდა? -სუსტად გაეღიმა ნაიას, - მაგრამ უმისამართო ვარ.
-კარგი, ამაღამ ჩემთან წავიდეთ, -ილია ტაქსიში ჩაჯდომაში დაეხმარა და მძღოლს მისამართი უთხრა.
ბინაში შესვლისთანავე ნაია ილიას მიუბრუნდა და მოკლედ მიახალა, როგორც კი დაგინახე, მევასე. იმდენად კაი ტიპი მეჩვენები, ხომ ხედავ, შენთან სმა და ღამის გატარებაც კი მოვინდომეო. ილო არწმუნებდა, ნასვამი ხარ და ფხიზელ გონებაზე ვილაპარაკოთ, ხვალ-ზეგ კარგ ტიპად შეიძლება აღარ მოგეჩვენოო. არც ახლა მაკლია გონიერება და რომ მომწონხარ, სახლშიც იმიტომ გამოგყევი, რა იყო, არ გიდგ*ბა და თავს იკავებ, არ შერცხვეო? თავს არ შევიკავებდი, ასეთ მდგომარეობაში რომ არ გხედავდე, არ მინდა, სიტუაციით ვისარგებლო, სულ ეს არისო. გამოვიდა პატიოსანი ბიჭი, ჩემგან შექებას და შუბლზე კოცნასაც ხომ არ ელოდებიო? იქამდე არ მოასვენა, სანამ არ აიყოლია. ილია მგზნებარებით ანთებული დაეტაკა ნაიას. ქალს მისი შეხება სიამოვნებდა. სხეულში რაღაც აუხსნელი ძალა იგრძნო, რომელიც აქამდე არასოდეს განეცადა. არ იცოდა ეს სასმლის ბრალი იყო, თუ მისი პირველი სექსუალური გამოცდილების, მაგრამ პარტნიორის სხეულის სითბომ ჭკუიდან შეშალა და თავადაც აჰყვა. ილიამ ტანსაცმელი გახადა და საწოლზე გადააწვინა. ნაიამ ოდნავ დაიმორცხვა, პირველად იგრძნო, რომ სასურველი ქალი იყო. ათრთოლებულ სხეულზე მამაკაცის თითოეული შეხება ვნებას მატებდა. მამაკაცმა მის ფეხებს შუა თავი ჩარგო. ნაიას სუსტი კვნესა აღმოხდა და ხელი ბალიშს მოუჭირა.
-რა კარგი ხარ! -ცოტა ხანში მამაკაცმა მის სახესთან ამოიჩურჩულა.
ნაიამ იგრძნო, როგორ შეაღწია მის სხეულში. მსუბუქი ტკივილისგან უნებურად წამოსული ხმა ილიამ კოცნით ჩაუხშო. ქალი სხეულის რიტმს აჰყვა, სადღაც ჩაინთქა... რამდენიმე წუთში დაღლილი მამაკაცი გვერდით მიუწვა, ალერსიანი თვალებით შეხედა და დაბალი ხმით უთხრა:
-იმედი მაქვს, ხვალ არ ინანებ.
-არა, -ნაიამ სახეზე თითების ნაზი შეხებით უპასუხა.
ილიამ მკლავი მოჰხვია, მჭიდროდ მიიკრა და ლოყაზე აკოცა.
- რაც არ უნდა მოხდეს, ამ ღამეს არასოდეს ვინანებ, - ქალმა ამოილუღლუღა, თავი მკერდზე დაადო და თვალები მილულა.

2015 წლის 11 მარტი
ადრიანი დილა იყო. ნაიას უნივერსიტეტში აგვიანდებოდა და სამარშრუტო ტაქსს უცდიდა, როდესაც მის წინ შავი ფერის BMW-ს მარკის ავტომანქანა გაჩერდა. მძღოლმა კარის მინა ჩაწია და მიესალმა:
-დილა მშვიდობისა.
ნაიამ მძღოლი იცნო, მაგრამ დიდი აღფრთოვანება არ გამოუხატავს, უხალისოდ მიესალმა.
-რატომ ასე ცივად? დავიჯერო, აღარ გახსოვარ?
ქალმა მანქანის კარი გააღო, სწრაფად ჩაჯდა და სთხოვა, სადმე, სხვა ადგილას ესაუბრათ.
-სად წავიდეთ?
-ნებისმიერ ადგილას წადი და თან ვილაპარაკოთ. ბევრი დროც არ მაქვს.
-ვინმეს ემალები?
-ვის უნდა ვემალებოდე? არავის. ასეც რომ იყოს, ვალდებული არ ვარ, ანგარიში ჩაგაბარო.
-დიდი ამოუხსნელი ვინმე ხარ.
-ილია. სახელი ხომ სწორად მახსოვს?
მამაკაცმა თავი დაუქნია და მანქანა გააჩერა.
-ახლა კარგად მომისმინე. ის, რომ იმ ღამეს ერთად ვიყავით და სე’ქსი გვქონდა, იმას არ ნიშნავს, რომ ჩვენი ურთიერთობა უნდა გაგრძელდეს. ორივეს გვინდოდა, ჩვენი გავისწორეთ და დავიშალეთ. მე არაფერს შეგპირებულვარ.
-მოიცა, მოიცა,- დილით რატომ გაიპარე?
-იმ ღამეს ჩვენი ურთიერთობა მხოლოდ ალკოჰოლით და სე’ქსით შემოიფარგლა. სიტყვა ნახვამდის ვეტყოდით, თუ არა ერთმანეთს, სიმართლე გითხრა, პირადად ჩემთვის დიდი მნიშვნელობა არ ჰქონდა. რატომ ასერიოზულებ?
-ისე მელაპარაკები, ასე მგონია, მე ვიყავი ქალი და შენ მამაკაცი, რომელმაც ერთი ღამის ურთიერთობისთვის შემაბა და მეორე დღეს ისე ამეთესა, თითქოს მის ცხოვრებაში არც არასოდეს ვყოფილვარ.
-მოდი, ასე გკითხავ, ყველასთან აგრძელებ ურთიერთობას, ვისთანაც ოდესმე რამე კუთხით შეხება გქონია?
-არა, რა თქმა უნდა.
-ჰოდა, ესეც იგივეა, რა.
-და მე რომ არ ვთვლი, რომ ეს შემთხვევა უნდა დავივიწყო?
-და მე რომ ასე ვთვლი, ახლა რა ვქნათ?
-მომწონხარ. მეგონა, შენც მოგწონდი.
ნაიამ სახე მოარიდა და უინტერესოდ გახედა ქუჩას. აგრძნობინა, ამ თემაზე ლაპარაკის გაგრძელება არ უნდოდა.
-შეგიძლია, მითხრა, რა მოხდა იმ ღამეს? ვინმეზე იყავი გაბრაზებული?
ნაია დუმილს აგრძელებდა.
-გასაგებია. ისევ არ გსურს ამაზე ჩემთან საუბარი. ეს შენი მისამართია, არა? -ჯიბიდან ფურცელი ამოიღო და ნაიას მიაწოდა.
ნაიამ ფურცელს დახედა და გაკვირვებული სახე მიიღო. ილიამ გააგრძელა:
-მამა - დავით ბაშელეიშვილი, დედა- ნინო ბაშელეიშვილი. გყავდა ძმაც, რომელიც შვიდი თვის წინ გორი-ხაშურის გზაზე ავტოსაგზაო შემთხვევას ემსხვერპლა. სწავლობ საავიაციო უნივერსიტეტში...
-ამ ინფორმაციის მოპოვება რატომ დაგჭირდა? რას მეუბნები ამით?
-რომ არ მაინტერესებდე...
-ურთიერთობა რომ აეწყოს, ორმხრივი დაინტერესება უნდა იყოს.
-დამიტოვე საშუალება, რომ გაგცნობოდი?
-არ შეგიძლია, რომ დამივიწყო? დამიჯერე, ორივესთვის ასე აჯობებს.
-რატომ?
-ახლა ისეთი პერიოდი მაქვს, სწორად გამიგე, არანაირი კავშირისთვის მზად არ ვარ.
-იქნებ დაგეხმარო.
-ვერ დამეხმარები.
-ხელს რატომ მკრავ, მართლა ვერ ვხვდები. რამე შემეშალა და არ მახსოვს?
-არა, უბრალოდ, ეს არის ჩემი არჩევანი და ძალიან გთხოვ, გამიგო. სხვა ნუღარაფრის ახსნას მომთხოვ.
ილიამ სამუშაო ადგილის სავიზიტო ბარათი მისცა, თუ რამე დაგჭირდეს, დამიკავშირდიო. ნაიამ ბარათს დახედა და თანამდებობა გამოკვეთით წაიკითხა: უფროსი გამომძიებელი! ახლა ყველაფერი ცხადზე ცხადია ჩემზე მოძიებული ინფორმაცია საიდან მოდის.
-პროფესიული ჩვევაა,- მრავალმნიშვნელოვნად გაეღიმა მამაკაცს.
ნაიამ სავიზიტო ბარათი შეინახა და მანქანიდან დაუმშვიდობებლად გადავიდა.

2015 წლის 21 ნოემბერი
თვალები ცრემლებით ებინდებოდა. ბოლომდე ვერ აცნობიერებდა, რომ შეცდომას უშვებდა. მისთვის მთავარი იყო, რაც შეიძლება მალე დაშორებოდა იმ წყეულ სახლს, რომელიც მიწიერ ჯოჯოხეთად ექცა და იქ ცხოვრება სულიერ ტკივილს დღითი დღე უღრმავებდა. სამაგიეროდ, იცოდა, იგი ილია ყიფიანისთვის სულერთი არ იყო, უყვარდა და იმაზე მეტად აფასებდა, ვიდრე ოჯახის წევრები. ყოველ შემთხვევაში, ცხოვრების იმ ეტაპზე ნაიასთვის ასე ჩანდა. ასე, რომ უნდა გაერისკა, ნამდვილად ღირდა, ყველაფერი ახლიდან, განსხვავებულ გარემოში იმ ადამიანთან დაეწყო, რომელიც გაუგებდა, მასზე იზრუნებდა და თავს მარტო აღარ აგრძნობინებდა. შეგუებით უკვე შეგუებული იყო, რვა თვე ცოტად არ ეჩვენებოდა ადამიანის გასაცნობად. სიყვარული? აქ კი გაცილებით რთულად იყო საქმე, თავს არწმუნებდა, რომ სიყვარული მხოლოდ წყვილის ურთიერთპატივისცემაზე, სიმპათიებსა და ვნებებზე დაფუძნებული ურთიერთობა იყო, რომელიც სხვადასხვა დროს მომხდარი ამბებით, თავგადასავლებით, სითბოთი და სიკეთით საზრდოობდა და ნაიასაც სჯეროდა, მისი რჩეული შესაძლოა ბედის საჩუქარი არ ყოფილიყო, მაგრამ ყველაფერს გააკეთებდა, რომ მასთან ერთად თავი კომფორტულად ეგრძნო.
მშობლებს ახარებდა ნაიას გადაწყვეტილება. არჩევანს უწონებდნენ, აღნიშნავდნენ, რომ ილიას სახით ძალიან კარგი ადამიანი გაიცნეს და არაფრის დარდი არ ჰქონდათ, შვილს შესანიშნავ პატრონს აბარებდნენ. სიტყვა პატრონზე ნაიას მწარედ ეცინებოდა, მაგრამ არაფერს ამბობდა.
მეგობრები შეცვლილ ნაიას ვეღარ უგებდნენ. ბევრჯერ სცადეს, იგივე რელსებზე გადმოეწყოთ, როგორც წარსულში, მაგრამ მის სიჯიუტეს ვერაფერი მოუხერხეს. იძულებული გახდნენ, მისი გადაწყვეტილებისთვის პატივი ეცათ და ნაიას მეორე ნახევარი ისეთი მიეღოთ, როგორიც იყო. ნუცა მეჯვარედ აირჩია, სხვა ვერც წარმოედგინა, რომ ასეთ მნიშვნელოვან დღეს მის გვერდით მდგარიყო. ისიც დათანხმდა, ბავშვობის მეგობარს ხათრს ვერ გაუტეხდა.
საპატარძლო კაბა საკიდიდან ჩამოხსნა, სარკის წინ მოირგო და დიდი დღისთვის მოემზადა, რომელიც ისე დასრულდებოდა, როგორც დაგეგმილი იყო, მაგრამ არა ისე, როგორც მთელი ცხოვრება უნდოდა და წარმოედგინა. პომპეზურობა, ოფიციალურობა და ტრადიციები მის პიროვნულ თვისებებს და ცხოვრების წესს მუდამ ეწინააღმდეგებოდნენ. ქორწილს მთაში, პარკში პიკნიკის სახით ან ზღვის სანაპიროზე ვიწრო წრეში რომ ჩაევლო, იტყოდნენ, რომ ეს უფრო ჰგავდა ნაიას სურვილებს, თუმცა გასაკვირი არც იყო, ის ყოველ დღე შლიდა საკუთარ თავში რაღაცას, ზოგჯერ შეგნებულად, ზოგჯერ გაუთვიცნობიერებლად.
ქორწილი ეკლექტიკურ გარემოში აღინიშნა. ლამაზი და მრავალფეროვანი იყო, ვერაფერს დაუწუნებდი. ქორწილების დიზაინერმა ყველაფერი გააკეთა იმისთვის, რომ ნეფე-დედოფლის სურვილები მაქსიმალურად გაეთვალისწინებინა და სხვების გულებიც მოეგო. საგანგებოდ ჩაცმული სტუმრები კმაყოფილები ჩანდნენ. ახლად დაქორწინებულებს ბედნიერებას უსურვებდნენ, საჩუქრებს ჩუქნიდნენ, ახალ ნაცნობებს იძენდნენ და მხიარულობდნენ.
მხოლოდ შიო ჩანდა უხასიათოდ. იქ ყოფნა მალე მოიბეზრა, ნაიას ბოდიში მოუხადა, შეუძლოდ ვარო და ქორწილიდან წავიდა. არც ნუცა დარჩენილა დიდხანს, წვეულების დასრულებას არ დაელოდა, ძმის მდგომარეობა მოიმიზეზა და იქაურობა დატოვა.
ნაიას არაფერი ეტყობოდა, ახალი ცხოვრების დაწყების მღელვარებამ მასში ვერ შეაღწია. სახლში მისულმა კაბა გაიხადა, მაკიაჟი სახიდან მოიშორა და ქმარს დაღლილი თვალებით გახედა. ილიამ ცოლი მიიხუტა და ჩურჩულით ჰკითხა კმაყოფილი ხარო? ნაიამ თავი დაუქნია და შემოხვეულ მკლავებს ხელები დაადო. მამაკაცი ქალის სხეულს კისრიდან კოცნით ჩაუყვა, მკერდის კერტებს ცერა თითით შეეხო, შემდეგ ფეხებს შუა თითები შეუსრიალა და ტუჩებზე დააცხრა. ნაიამ სუსტად ამოიკვნესა და თანდათან აჰყვა. მდორე იყო, ილიას სიყვარულს და მონდომებას სათანადოდ ვერ პასუხობდა.

2017 წლის 28 იანვარი
-ილო, რაღაცაზე უნდა დაგელაპარაკო და წინასწარ გაფრთხილებ, ყვირილი არ დაიწყო.
-რა გინდა? თქვი.
-მე და ჩემმა მეგობრებმა ბარსელონაში გადავწყვიტეთ წასვლა.
-რამე ხდება ბარსელონაში?
-არაფერი, დასათვალიერებლად და განსატვირთად მივდივართ. ვალენტინობის დღესთან დაკავშირებით ძალიან კარგი ფასდაკლება აქვთ. ფული მაქვს, რაც ვიმუშავე, დანაზოგით ბილეთის ყიდვასაც შევძლებ და სასტუმროს ნომრის დაჯავშნასაც.
-მე ფეხებზე გკიდივარ, ხო?
-ეგ რა შუაშია?
-იქნებ მეც მინდა ჩემს ცოლთან ერთად ევროპაში დასვენება.
-მერე ჩვენც წავიდეთ, ვინმემ დაგვიშალა? სააღდგომოდაც იქნება კარგი ფასდაკლებები და რამე კარგი ტური შევარჩიოთ.
-საიდან მოიტანეთ, ვინ მოიფიქრა?
-საკონდიტროს ორმა თანამშრომელმა გოგომ და მე. სამნი ვიქნებით.
-ისინი დაოჯახებულები არიან?
-ეგ რა შუაშია?
-მაინტერესებს და მიპასუხე.
-ერთს ქმარი ჰყავს, მეორე გაშორებულია.
-გადახედე შენს გარშემო ოჯახებს და მითხარი, რომელი წყვილი იქცევა ასე, რომ გინდა ქმარი, გინდა ცოლი ერთმანეთისგან ცალ-ცალკე, თავის მეგობრებთან ერთად დასასვენებლად მიდის და მეორე სახლში რჩება, იმიტომ, რომ მეგობრებს თურმე ევროპაში სატყლაშუნოდ ეზედმეტათ და მარტო უფრო გაუსწორდებათ გრიალი.
-და მეგობრებთან ყოფნასა და დასვენებაში ჩემი ქორწინება ხელს რატომ უნდა მიშლიდეს?
-ძალიან დიდ უაზრობას რომ მეუბნები, ვერ ხვდები?
-რატოა უაზრობა?
-დაფიქრდი, აბა.
-აუ, ძალიან დავიღალე უკვე, რა, ყველაფერში მაკომპლექსებ.
-გოგო, მგონი, ნორმალური არ ხარ. სულ გაუყ’ლევე?
-წესიერად მელაპარაკე! ცდები!
-რაში? იმაში, რომ არ მინდა, ვიღაცების დასაცინი და სალაპარაკო გავხდე?
-სხვა რას იფიქრებს და იტყვის, რატომ გადარდებს?
-არ მინდა, რომ წახვიდე და მორჩა!
-ასე არ გინდოდა, რომ საავიაციო დამემთავრებინა, პილოტი ცოლი ოჯახისთვის არ გამოგადგებოდა. რაღაცას თუ ჩააჟინდი!..
-ხო დაამთავრე?
-დამთავრება არაა საკმარისი. თვითმფრინავების დასმა და კიდევ ორი წელი გაგრძელება სჭირდებოდა მაგ საქმეს, რომ სრულყოფილი პილოტი გავმხდარიყავი. დავთმე და საკონდიტრო კურსები გავიარე, ხალხი რას იტყოდა, პილოტი ცოლი რომ დაგაგდებდა და რამდენიმე დღით რეისში წავიდოდა. კარაქის თქვეფა, სიროფის დამზადება და ნამცხვრების ცხობა არ ჯობია? ღუმელთან ცომით ხელში რომ დგახარ, უკვე ქალი გქვია!
-აუ, ირონიას მორჩი, რა.
-დავიღალე! მართლა ძაან დავიღალე!- გაბრაზებულმა ტელეფონის დამტენი კედელს მიანარცხა.
-ნუ გიჟობ, სხვანაირად შეხედე სიტუაციას.
-რატომ გაქვს ჩემი სხვაგან წასვლაზე პანიკური შიში? სხვას შევხვდები და შენ მიგატოვებ?
-მორჩი ახლა, რა!
-არა, მართლა მაინტერესებს.
-ყველაფერს ახლიდან ნუ იწყებ.
-მე რომ ნერვები ყელში მაქვს და მთელი სხეული მიდუღს, ამას რატომ არ კითხულობ?
-ისევ აგრძელებ და მეც დავიღალე უკვე.
-შენ არ დაღლილხარ, არც არასოდეს დაიღლები, რომ ცხოვრება მომიშხამო, - ნაიას ქმრისთვის ზედაც არ შეუხედავს, ისე უთხრა და გაეცალა.

2017 წლის 5 აპრილი
-ძვირფასო,- სამსახურიდან ახლადდაბრუნებულმა ილიამ ცოლს დაუწყო ოთახებში ძებნა, კარგი ამბავი უნდა ეუწყებინა.
ნაია საძინებელში იყო, ოთახი ფარდით ჩაებნელებინა და საწოლზე მუხლებმოხრილი იჯდა. ილიამ შუქი აანთო. ქალს სინათლემ თვალი მოჭრა და მაშინვე ხელები აიფარა თვალებზე.
-რამე მოხდა? - ასეთ მდგომარეობაში მყოფი ცოლის დანახვაზე სახის გამომეტყველება შეეცვალა ილიას.
-კი, მოხდა.
ილია ნაიას მიუახლოვდა, საწოლის კიდეზე ჩამოჯდა და მის სიტყვას დაელოდა. ქალს ლაპარაკის დაწყება უჭირდა, სიტყვებს თავს ვერ უყრიდა.
-მითხარი.
-შენგან წასვლას ვაპირებ.
-ხუმრობ, ხო?
-არ ვხუმრობ. შეიძლება კარგი ადამიანიც ხარ, მაგრამ ვერ გიგებ.
-რა გჭირს? რაც იმ ტურზე უარი გითხარი, მას შემდეგ საერთოდ შეიცვალე.
-მარტო ეგ არ არის მიზეზი. ბევრი შეცდომა დავუშვი, ბევრ რამეზე დავხუჭე თვალები.
-რაზე დახუჭე თვალები, ან რას ეძახი შეცდომას?
-როგორც პიროვნება ვეღარ ვვითარდები და ეს ნერვებზე მარტყამს. ვიხრჩობი უკვე.
-რა გახრჩობს? უფრო წესიერად ვერ ამიხსნი?
-შენთან თავს თავისუფლად ვერ ვგრძნობ. ამდენმა შეზღუდვებმა დედა მიტირა. არც ის ვარ და არც ეს, საკუთარი თავისგან რაღაც არეული მასა შემრჩა ხელში. ასე თუ გაგრძელდება, ალბათ, მალე გავგიჟდები და სამკურნალო გავხდები.
-გამაგებინე, რა გინდა? ან რა შეზღუდვები დაგიწესე? უკვე ძალიან ხშირად მიხსენებ ამას.
-თუნდაც ის მკლავს, რომ რასაც ყოველდღიურად ვაკეთებ, სიამოვნებას არ მანიჭებს. კონდიტერობა არასოდეს ყოფილა ჩემი მოწოდება. თუნდაც კიდევ ის, რომ თავს აღარ ვეკუთვნი და ყველაფერი შენ უნდა შეგითანხმო.
-ვიღაცები ტვინს გირევენ და აჰყევი, არა?
-არავინ ტვინს არ მირევს. ეს ჩემი გადაწყვეტილებაა.
-აბა, ოჯახი რას ნიშნავს, ამიხსენი! სხვა რა არის, თუ არა ორი ზრდასრული ადამიანის ურთიერთობა და ერთობლივად მიღებული გადაწყვეტილებები. რა გითხრეს ჭკუის დამრიგებლებმა, დათმობა არაფერში მოსულაო?
-ნუ ხარ ეჭვიანი, კიდევ ერთხელ გიმეორებ, არავის არ ავყოლილვარ და რადგან ასე ფიქრობ, რომ ჩემით ფიქრი არ შემიძლია, ეს კიდევ უფრო შეურაცხმყოფელი და აუტანელია. ვერც კი ხვდები, რას ამბობ. შენ არაფრის დათმობა არ გინდა. ყოველთვის მე ვთმობ რაღაცას და დავინგრიე ნერვები. ოჯახი მხოლოდ ერთი ადამიანის დათმობებზე არ უნდა აეწყოს.
-მე არაფერი დამითმია, არა?
-არ მახსენდება.
-შვილის ყოლა რომ მინდა, შენ მზად არ ხარ და დღემდე ველოდები როდის დადგება ეს დღე, ეს არც გაგებაა და არც დათმობა, არა? დაგიჯდე ჭორიკანა, მოცლილი ქალივით და გადმოგილაგო სხვა ფაქტებიც? ხო, იცი, რომ გასახსენებელი მეც მექნება? მითხარი, რას ვაკეთებ ამისთანას, რომ ჩემთან ცხოვრება არ გინდა? ხელით გეხები, ნარკოტიკზე ვარ შემჯდარი და ცხოვრება ჯოჯოხეთად გიქციე, თუ რას, აი, რას ვაკეთებ, რომ ვეღარ მიტან?
- ეგღა მაკლდა სრული ბედნიერებისთვის! არა მგონია, ჩემი ცუდად ყოფნა გინდოდეს. უნდა გამიგო და უბრალოდ გამიშვა.
-შენ იმის მერე აიღრინე, რაც თანამშრომლებთან ერთად ბარსელონაში ვერ წახვედი. ოჯახი რომ გაქვს, ცოტა სხვანაირად უნდა შეხედო სიტუაციებს. მე არასოდეს დაგტოვებდი და არ გეტყოდი, რომ ძმაკაცებთან ერთად ვაპირებ ვალენტინობის გატარებას ევროპაში და ძვირფასო, შენ აქ, სახლში მოგიწევს მარტო ჯდომა-მეთქი.
-რატომ არ გინდა, რომ რასაც გიხსნი, გაიგო?
-ჩემი აზრით, დასვენება გჭირდება, გარემოს გამოცვლა და უკეთ გახდები.
-რას მთავაზობ? მონასტერს ხო არ შევაფარო თავი? სხვაგან შენ არსად გამიშვებ.
-ძაან აგრესიული ხარ. დღეს ტურისტულ სააგენტოში ვიყავი, სიურპრიზის გაკეთება მინდოდა, მაგრამ დააცდი ვინმეს რამეს?
-რა სიურპრიზის?
ილომ ქურთუკიდან პარიზის ბილეთები ამოიღო და საწოლზე დააწყო. ნაიამ ცალი თვალით დახედა, სიმწრისგან ჩაეცინა და თავი გააქნია. ქმარი ვერ მიხვდა ცოლის რეაქციას. ქალმა თვალები გაუსწორა და დაბალი ხმით მიმართა:
-შენი აზრით ამ დომხალს, რაც ჩვენს შორის ტრიალებს, პარიზი დაალაგებს?
-ჩემი კარგიც მოვტ’ყან! ეს ვინ ყოფილა?! - ილიას ნერვებმა უმტყუვნეს, ნაიასთან ლაპარაკი გაწყვიტა და ოთახიდან ტყვიანაკრავივით გავარდა.


***
ნაიამ წარსულს საშუალება არ მისცა, უფრო შორს შეეთრია, თვალები გაახილა და ტელეფონის ეკრანზე საათს დახედა. სამსახურში წასვლის დრო მოახლოვებულიყო. ზოზინით წამოდგა და ტანსაცმლის ჩაცმა დაიწყო. და-ძმა რომ არ გაეღვიძებინა, ფეხაკრეფით გავიდა სახლიდან და კარი ჩუმად დაკეტა.
გარეთ წვიმდა, მოჟამული ამინდი იყო. ნაია წვიმისგან გაკეთებულ გუბეებს ფეხს უქცევდა და უკმეხი სახით ბუტბუტებდა:
-წაიღეს უკვე ტვინი! სანამ ვინმე ორმოში არ ჩავარდება, ფეხს არ მოიტეხს, სახე არ აეხევა და დედის საგინებლად არ მიუვარდება, მანამდე არ ეღირსება ამ კომპანიას სამუშაოების დასრულება,- წყლის მილის შესაკეთებლად მისულ მუშებს გახედა, ტალახიანი ფეხსაცმელი სველი ხელსახოცით გაიწმინდა და ავტობუსის გაჩერებისკენ გაემართა.



№1 სტუმარი მარი ❤

როგორც ყოველთვის საინტერესო ისტორიით დაგვიბრუნდი❤ გამიხარდა შენი ისტორიის ნახვა, ვიფიქრე სრულად დადებას დაველოდებოდი, მაგრამ ვეღარ მოვითმინე უნდა წამეკითხა???????????????? საინტერესოდ ვითარდება მოქმედებები მოუთმენლად ველოდები შემდეგ თავს. ილიას პერსონაჟმა ცოტა არ იყოს გამაღიზიანა ძალიან ცუდად მოიქცა ნაიასთან მიმართებაში, ტოქსიკური ადამიანია ძალიან და ასეთივე ურთიერთობა ქონდათ. ძალიან შემეცოდა ნაია იმედია ყველაფერი მისთვის სასიკეთოდ შეიცვლება❤❤

 


№2  offline ახალბედა მწერალი K. I.

მარი ❤
როგორც ყოველთვის საინტერესო ისტორიით დაგვიბრუნდი❤ გამიხარდა შენი ისტორიის ნახვა, ვიფიქრე სრულად დადებას დაველოდებოდი, მაგრამ ვეღარ მოვითმინე უნდა წამეკითხა???????????????? საინტერესოდ ვითარდება მოქმედებები მოუთმენლად ველოდები შემდეგ თავს. ილიას პერსონაჟმა ცოტა არ იყოს გამაღიზიანა ძალიან ცუდად მოიქცა ნაიასთან მიმართებაში, ტოქსიკური ადამიანია ძალიან და ასეთივე ურთიერთობა ქონდათ. ძალიან შემეცოდა ნაია იმედია ყველაფერი მისთვის სასიკეთოდ შეიცვლება❤❤

გამიხარდა, რომ მოგეწონა❤️
მადლობა, რომ შენი აზრი დააფიქსირე. ყოველთვის ძალიან მაინტერესებს მკითხველის შთაბეჭდილებები❤️
--------------------
When nothing goes right, go left!

 


№3 სტუმარი სტუმარი მარი

შემდეგ თავს როდის დავდებთ?

სტუმარი მარი
შემდეგ თავს როდის დავდებთ?

დადებთ უნდა დამეწერა????????

 


№4  offline ახალბედა მწერალი K. I.

სტუმარი მარი
შემდეგ თავს როდის დავდებთ?

სტუმარი მარი
შემდეგ თავს როდის დავდებთ?

დადებთ უნდა დამეწერა????????

ყოველ კვირა დავდებ, მარი. საკმაოდ დიდი მოცულობის იქნება მესამე თავიც. ვინც მიცნობს, კი იცის, რომ მკითხველებს არასოდეს ვღალატობ. არცერთი ნაწარმოები არ დამიტოვებია დაუსრულებელი და ამ შემთხვევაშიც ასე მოხდება❤️
--------------------
When nothing goes right, go left!

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent