შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

საბედისწერო ივენთი //4//


25-06-2022, 01:27
ავტორი ენქეი
ნანახია 11 040

-აქ რა ჯანდაბა ხდება ვერ ამიხსნით?- დაიღრინა ვაჩემ და მაისური სწრაფად გადაიცვა.
-ნუცა დარჩა.- მშვიდად მიუგო გეგიმ
-მაგას მეც ვხედავ, იდიოტი კი არ ვარ. მიზეზი?
-მიზეზები შენთან რატომ უნდა განვიხილო?-თვალები დააკვესა ნუცამ.
-ვერ გავიგე?
-მე დარჩენა მინდა და დავრჩი, შენ უნდა გკითხო?
-შენ რამდენს ლაპარაკობ? გზაში რამე ხომ არ მოგხვდა თავში? -წინ აესვეტა ნუცას ვაჩე.
-ჩემი მეგობარი თუ რჩება მეც ვრჩები. სულ რომ ჯოჯოხეთი იყოს.-მტკიცედ განაცხადა და ფეხსაცმელი სხეულიდან მოიშორა.
-აქამდე ასე არ ფიქრობდი.
-სიტუაცია სწორად შევაფასე, შოკში ვიყავი.
-გადაგიარა შოკის მდგომარეობამ?
-კი.-ცალყბად მიუგდო და ტელეფონის შემოწმებას მოჰყვა.
-ძალიან კარგი, შენი მეგობარიც დაითანხმე და აქედან სასწრაფოდ წადით სანამ რამე ცუდი არ მომხდარა.
-ხომ არ გაგიფრენია?
-გოგო, ნორმალურად მელაპარაკე! -ტონს აუწია ვაჩემ
-თორემ?
-თორემ მეც ვიცი ცუდად საუბარი და ცუდად მოქცევა. დამიჯერე არ მოგეწონება.
-ჯერ კარგად არ მომქცევიხარ და ამაზე ცუდად მოქცევაც იცი?
-მე შენ…-რამდენიმე ნაბიჯით წინ წაიწია ვაჩემ მაგრამ გეგი მათ შორის ჩადგა და სიტუაციის განმუხტვას შეეცადა.
-ნუცა იქნებ ქვემოთ ჩავიდეთ? ყავა დავლიოთ, ან წყალი სულ ერთია.-მხრები აიჩეჩა და ნუცას მომლოდინე სახით მიაჩერდა.
-ოღონდ მისგან შორს ვიყო და შხამსაც კი დავლევ. -თვალები მობეზრებულად აატრიალა და კიბეებზე სირბილით ჩავიდა.
-წაიყვანე!
-ვაჩე წასვლა არ მოინდომა და ხომ არ გავაგდებ?
-, წაიყვანე თორემ შემომაკვდება.
-რას გიშლის? ცუდი გოგო არ ჩანს.
-თავხედია, მე კიდევ თავხედ ხალხს ვერ ვიტან. კიდევ იცი ვის ვერ ვიტან?- მის პასუხს მშვიდად ელოდა ვაჩე.
-არვიცი.-მხრები აიჩეჩა გეგიმ
-მამამისს!- კბილებში გამოსცრა და გეგის ოთახის კარი ცხვირწინ დაუხურა…
***
იქამდე სანამ ელენე და ანდრეა მაღაზიებიდან დანრუნდებოდნენ ვაჩეს ხმა აღარ გაუცია ნუცასთვის, მათი საუბრიდან 15წუთში სახლიდან გავიდა და აღარ დაბრუნებულა. მანამდე გეგიმ და ნუცამ საერთო ენის გამონახვა მოახერხეს, ათას თემაზე ისაუბრეს და დრო შეუმჩნევლად გაიყვანეს.
-კარგ ყავას აკეთებ- უკვე მესამე ჭიქა ყავას სვამდა ნუცა, თან ისე გემრიელად შეექცეოდა თითქოს შოკოლადის ტორტს ჭამსო.
-ისევე როგორც საჭმელს. -თავი შეიქო გეგიმ.
-იმედი მაქვს ამ 1 კვირაში მაგასაც დავაგემოვნებ.
-რათქმაუნდა აბა მშიერს ხომ არ მოგკლავ.
-კიდევკარგი შენ ხარ აქ თორემ ჩემსდაქალს უკვე აღარ ვახსოვარ და ვეჭვობ ვაჩე თავად გამომიყენებდა მე საჭმელად. - ბაგე ღიმილმა გაუპო და ფინჯანი პირთან მიიტანა რომ საოცრად გემრიელი ყავა ისევ დაეგემოვნებინა.
-ასე ცუდად რატომ ხარ ვაჩეს მიმართ განწყობილი?
-ცუდად?- გაკვირვებული სახით შეხედა მის წინ მჯდომ ბიჭს.
-ხოო, ეუხეშები და სულ ტყუილად უყვირი.
-მამისზე ვეჭვობ ბევრი რამ იცი.- მშვიდად აუხსნა ნუცამ
-ვაჩეს მამამისთან საერთო არაფერი აქვს დამიჯერე, ვაჩე კარგი ადამიანია.
-ხო და მე ხოხობივარ მდუღარე წყლიდან. -ხმაში ცინიზმი გაურია თუარა მაშინვე ინანა. -ბოდიში უხეშად გამომივიდა.
-დაივიწყე, უბრალოდ ერთს გეტყვი და მინდა როგორც არხლო მეგობრის რჩევა ისე მიიღო.
-გისმენ.
-ვაჩესთან მასე ნუ მოიქცევი, მეგობრად თუ მიგიღებს მთელს სამყაროს გადაატრიალებს და გადადგამს შენთვის. დამიჯერე მისნაირი მეგობრის ყოლაზე დიდი ბედნიერება არ არსებობს.
-მეგობრების რაოდენობას არ ვუჩივი, თუმცა მაინც მადლობა.- ნაძალადევი ღიმილი აჩუქა და ოთახიდან სწრაფი ნაბიჯით გავიდა.
მეორე სართულზე ასვლისთანავე ერთ-ერთ ოთახში შევიდა და ტელეფონი მოიარჯვა რომ მამამისისთვის დარეკა. წარმოდგენა არ ქოდა რა უნდა ეთქვა, “უი მამა იციი მომიტაცეს და კარგ ხალხთა მოვხვდი ამტომ დაბრუნებას არ ვჩქარობ”.-თვალები მობეზრებულად აატრიალა და ტელეფონი საწოლზე მიაგდო, “უნდა დაურეკო”-შეუძახა საკუთარ თავს და ტელეფონი მოარჯვა. რამდენიმე ზარის შემდეგ ტელეფონში ნაცნობი ბოხი ბარიტონი გაისმა.
-ხოო ნუც-თბილი ხმით მიუგო კაცმა.
-მაა, დილამშვიდობის როგორ ხარ?
-კარგად ნუცა შენ?
-მეცც.-ხმაზე ნერვიულობა ეტყობოდა.
-რამე მოხდა შვილო? დახმარება ხომ არ გჭირდება? - ისევ ისეთ მშვიდი ხმა ქონდა როგორც საუბრის დასაწყისში.
-დახმარება არა მა, უბრალოდ შენს უკითხავად წავედი სადღაც. -იმდენად ნერვიულობდა ახლა მისი მისამართი არ გაერკვია,თავსე არ დადგომოდა და ვაჩე არ ენახა ალბათ მიწა რომ გასკდომოდა ბედნიერი იქნებოდა.
-წახვედი? სად წახვედი? -სიგარეტს ნერვიულად მოუკოდა კაცმა.
-მისმინე მა, ელენეს ჩემი დახმარება ჭირდებოდა და სვანეთში წამოვედით. ვიცი რომ უნდა მეკითხა და ასე არ უნდა წამოვსულიყავი ბოდიში რა. -უკვე თითქმის ცრემლებადე იყო მისული.
-ცუდი ხომ არაფერი შეგემთხვათ? არ დამიმალო ნუცა- სიტყვა ცუდის გაგონებისას ტანში უნებურად გასცრა მაგრამ არ დაიბნა და მალევე უპასუხა მის კითხვას.
-არა მა, გეფიცები. უბრალოდ ასე გამოვიდა. ძალიან ძალიან გთხოვ არ გამიბრაზდე რა.
-არ გიბრაზდები- მშვიდად მიუგო კაცმა და ოდნავ შესამჩნევად გაიღიმა თითქოს ვინმე დაინახავდა კაბინეტში მარტო მყოფ კაცს.
-რაა? -თვალები თითქმის შუბლზე აუვიდა გაოცებისგან.
-მეც ვიყავი შენი ასაკის, ვიცი ეგ რა გრნობაცაა. უბრალოდ დამპირდი რომ ფრთხილად იქნები,.
-გპირდები მა, ელენეს ბიძაშვილებიც აქ არიან ყურადღებას გვაქცევენ. -უნებურად ტყუილს ზემოდან ახალი ტყუილი დაამატა.
-თავს მიხედე და კარგად გაერთე. რამე თუ დაგჭირდეს გამაგებინე.
-მსოფლიოში საუკეთესო მამახარ.
-აღარ ვიქნები თუ რამეს დამიმალავ და არ მეტყვი.
-მსგავსი არაფერი იქნება.
-მპირდები?
-გპირდები. -ამოისლუკუნა ემოციებში მყოფმა, მამამისს დაემშვიდობა და ყურმილი დაკიდა. წამიც არ იყო გასული კარისკენ რომ მიტრიალდა, იქ კი უემოციოდ მდგარი ვაჩე დახვდა რომელიც ოთახში ისე შემოსულიყო წარმოდგენაც არ ჰქონდა.
-შენ აქ რა გინდა? -ფეხზე წამოვარდა ნუცა.
-კარგი მატყუარა ხარ, ელენეს ბიძაშვილები? სადმე ბებიაც ხომ არ ზის თავისი საქსოვი ჩხირებით? -ხმამაღლა გადაიხარხარა ვაჩემ.
-იუმორის გრძნობა გქონია ეგ უკვე კარგია, ხეს ნაკლებად გავხარ.
-შენ რა ჩემს სახელს ვერ იმახსოვრებ?
-ვერა საკმაოდ რთული სახელი გაქვს. თან არც გიხდება.
-მართლა ნუციკო?
-მასე აღარ დამიძახო არასდროს- თითი გამაფრთხილებლად დაუქნია და გვერდი ისე სწრაფად აუარა თითქოს დენმა დაარტყაო.
-თორემ? -კიბეებზე მიმავალს დააწია კითხვა.
-თორემ ცუდად დაამთავრებ- თავისთვის ჩაიბურტყუნა და სირბილით ჩაიარა ბოლო რამდენიმე საფეხური…

***
უკვე 4საათი ხდებოდა ეზოში მანქანა რომ შემოვიდა, ნუცა მაშინვე მიხვდა რომ ელენე მოვიდა და ეზოში სირბილით გავიდა, ხრეშიან გზაზე ფეხშიშველმა დამანჭული სახით გაიარა და მანქანიდან ახლად გადმოსულ ელენეს მთელი ძალით ზედ მიეკრო.
-როგორ მომენატრეე- ბურტყუნებდა თავისთვის და ელენეს წურბელასავით ეკრობოდა.
-როგორ მიხარია რომ არ წახვედი- ამოიკრსუნა ელენემ და ხელები მჭიდროდ მოხვია მეგობარს.
-ბოდიში რა, არ უნდა წავსულიყავი, შენთან უნდა ვყოფილიყავი სულ რომ თებით წავეთრიე ყველას.
-მთავარია ახლა აქ ხარ. -აბურდულ თმაზე ხელი ჩამოუსვა და ღიმილით განაგრძო- ტანსაცმელი ვიყიდე, ჩვენთვის. თორემ არ მგონია მთელი 1კვირა ამ კაბოთ კომფორტულად იყო.
-ვაიმე ვგიჟდები შენზე.
-აფერისტო-სიცილით მიუგო და სახლში მასთან ერთად შევიდა.
-მოკლედ ახლა როგორ მოვიქცეთ. -საუბარი წამოიეყო ანდრეამ- ძალიან გამიხარდა რომ შენც დარჩი ნუცა, იმედიმაქვს კარგ დროს გაატარებთ.
-იმედია-თავისთვის ჩაიბურტყუნა და ელენეს ხელზე მოქაჩა.
- საკმარისი საძინებლების არარსებობის გამო მოგვიწევს ცოტა უცნარად გადავნაწილდეთ. გოგოებს შეგიძლიათ ერთი საძინებელი დაიკავოთ, ორო ბიჭი ერთ საძინებელს გავიყობთ.
-იდეალური ვარიანტი.- კვერი დაუკრა ნუცამ
-თუმცაა, რადგანაც ელენე ჩემი საცოლეა უცნაური იქნება დედაჩემის თვალში ჩვენ რომ სხვადასხვა ოთახში გვეძინოს, ასერმ ჯობს მე და ელენემ ერთ ოთახში დავიძინოთ, ვაჩემ და ნუცამ ერთ ოთახში, ჩემიდა როცა ჩამოვა გეგისთან ერთად დაიძინებს.- სწრაფად განმარტა ანდრეამ.
-რაა? შენ რა გინდა ამასთანერთად ერთ ოთახში დავიძინო?
-არ ვიკბინები არ იდარდო. -ცალყბად მიუგდო ვაჩემ და სავარძელზე კომფორტულად მოთავსდა.
-შანსი არ არის. -თავი გააქნია ნუცამ.
-1 კვიროთ დათმობაზე წასვლა მოგიწევს. ვწუხვარ. -თავი დანანებით გააქნია ანდრეამ და სამზარეულოსკენ გაეშურა.

***
-უსამართლობაა- ბუზღუნოთ შევარდა ნუცა ელენს ოთახში.
-რას გულისხმობ?
-ვაჩესთანერთად ერთ ოთახში ყოფნას.
-ნუცც, მგონი აჭარბებ.
-რას ვაჭარბებ? ავადმყოფია გეფიცები. -ხელები ჰაერში გაასავსავა მეტი დამაჯერებლოვისთვის.
-იცი რომ სტრესი გაქვს?
-სტრესი? საიდან მოიტანე?
-სულ დაძაბული ხარ, ყველაფერს ძალიან მძაფრად იღებ. მაგრამ შემიძლია დაგეხმარო.
-როგორ ზურგის მასაჟით? - გულიანად გაიცინა ნუცამ.
-კარგი აზრია მაგრამ არა, ანდრეამ თქვა რომ თავლაში რამდენიმე ცხენი ყავთ, არ გინდა გავისეირნოთ?
-რაა? - თვალები ჭყიტა ნუცამ
-ისე როგორ ადრე პატარები რომ ვიყავით, უშგულში რამდენს ვსეირნობდით გახსოვს?
-მახსოვს- ამოიკრუსუნა საცოდავად
-მენატრება ის დრო, იქნებ ბავშვობა გაგვეხსენებინა?
-საუკეთესო აზრია. -არიმილით მიუგო ნუცამ და ქვემოთ ელენესთანერთად ჩავიდა.
-კარგია რომ ჩამოხვედით, ზუსტად ახლა ვაპირებდი დაძახებას.
-რამე ხდება ანდრეა?
-არა, უბრალოდ რამოდენიმე საათით გასვლა მომიწევს, ჩემი და უნდა ჩამოვიყვანო თბილისიდან და თან საქმეები მაქვს, გეგიც მიდის კომპანიაში რაღაც საქმე აქვს, მხოლოდ თქვენ სამნი რჩებით აქ, მე ალბათ გამთენიისას ჩამოვალ, გეგიც.
-ბედნიერებისთვის ზუსტად ეს მჭირდებოდა- მძიმედ ამოთქვა ნუცამ და სავარძელში მოწყვეტით დაეცა.
-იმედია არ მოიწყენთ.
-სინამდვილეშიი ჩვენც გვქონდა რაღაც გეგმები, სახლში რომ არ ვისხდეთ სულ.
-რა გეგმები?
-შენ ხომ თქვი ცხენები გვყავსო? ვაჟა ძია უვლის ჭკვიანი ცხენები არიანო.
-კი, რამოხდა?-ჩაეძია ანდრეა.
-მე და ნუცას ჰაერზე გასვლა გვინდა. პრობლემა ხომ არ იქნება პრო მათგანი რომ ვითხოვოთ?
-ჯირითი იცით?
-კიი, მთელი ბავშვობა ცხენზე გავატარეთ ორივემ.
-მაშინ რა უფლება მაქვს დაგიშალოთ, ვაჟას ვეტყვი და გამოიყვანს, უბრალოდ ხეობასთან ფრთხილად კარგი? უბედურო შემთხვევები არ გვჭირდება. –მშვიდად მიუგო ანდრეამ და სახლი უკანმოუხედავად დატოვა, მას გეგიც რამდენიმე წამში მიყვა უკან.
-მგონი ჩვენი წასვლის დროცაა- მხიარულად მიუგო ნუცას ელენემ.
-მისმინეთ, გინდათ გამოგყვეთ?- როგორც შეეძლო ზრდილობიანად იკითხა ვაჩემ.
-შენღა გვაკლდი რა. -ხელი ჩაიქნია ნუცამ
-არა ვაჩე, მადლობა- ღიმილით მიუგო ელენემ.
-კარგი მაგრამ, ხეობასთან ფრთხილად იყავით, ძალიან ახლოსაც ნუ მიხვალთ ხმა ცხენებს აფრთხობს და ეცადეთ სანამ დაბინდდება დაბრუნდეთ.
-გმადლობ მამიკო კიდევ რამე? - მობეზრებულად აატრიალა თვალები ნუცამ.
-ტყეშიც ნუ შეხვალთ ღრმად თორემ დაიკარგებით. აი რაც შეგეხება შენ- ნუცას წინ აესვეტა. - როგორც არ უნდა გჭირდებოდეს არ დაგეხმარები, ცხენიდან გადმოვარდები და დელს მოიტეხ თუ ფეხს მოგიწევს შენს თავს თავად უშველო. ნახავ როგორია სვანეთში გადარჩენა. -კბილებო გაახრჭიალა და უკან დაიხია, გოგოებმაც არ დააყოვნეს, სახლიდან სწრაფი ნაბიჯით გავიდნენ და სვანეთის დალაშქრვა დაიწყეს…
***
ირგვლივ ყველაფერი ჯერ ისევ ზაფხულის იერს იტოვებდა, მიუხედავად ოდნავ შეფერილი ფოთლებისა და ჰაერში შემოპარული სიცივისა ულამაზესი იყო სვანეთი, მთელი ბავშვობა ამას აკეთებდენ, ცხენებს ირჩევდნენ და მათი ზურგიდან ლაშქრავდნენ არემარეს. უზომოდ ბედნიერი იყო ორივე რადგან წარსულის მორევში გადაეშვა. 1 საათზე მეტი იარეს და ათასი რაღაც გაიხსენეს, გაიხსენეს როგორ საქმიანად დაჰყვებოდნენ მამები თავიაანთ პატარა გოგონებს უკან და როგორ ამზადებდნენ დედები პიკნიკისთვის საჭირო საჭმელს, როგორი უდარდელი ცხოვრება ქონდათ და როგორი აქვთ ახლა, სააინელებათა ფილმის სცენარს გავს, რამდენჯერმე იხუმრა კიდეც ელენემ. უკან დაბრუნებისას ხეობიდან მომავალმა წყლის ჩხარუნმა ნუცას ყურადღება უფრო მეტად მიიქცია, მდინარის ნაპირზე ხავსი სქლად იყო მოდებული, კლდეებზე ამოსული ყვავილები ულამაზეს იერს სძენდა იქაურობას.
-ნუცა რას აკეთებ? - როგორც კი შეამჩნია ელენემ რომ ნუცა მდინარისკენ მიდიოდა სასწრაფოდ მოახდინა რეაგირება.
-იქქ, ნახე რა ლამაზია, თან წყალს შევისხამ სახეზე კარგი იქნება.
-ვაჩემ გაგვაფრთხილა რომ იქ არ ჩავსულიყავით, ცხენები დაფრთხებიან.
-კარგი რა, მართლა დაიჯერე რაც გითხრა? ცხენები ასეთ ბუნებაში იზრდებიან, მართლა გგონია რომ მდინარის ხმა შეაშინებთ?
-ნუცა სახლიდან 20 მეტრში ვართ, მოდი დავბრუნდეთ, მალე დაბინდდება.
-გთხოვ მხოლოდ 2 წუთით, მეტი არა. -საბრალო სახით გახედა ნუცამ.
-ჯანდაბას, მხოლოდ 2 წუთი და მერე მივდივართ.
-გპირდები- ღიმილიანო სახით გახედა და ხეობისკენ გაეშურა.
წყალი შედარებით ამღვრეული და ადიდებული იყო წვიმისგან, ირგვლივ საშინელი ხმაური სუფევდა, წყალი კლდის ნაპირებს ხმაურით ეხეთქებოდა და საშინელ ქაოსს ქმნიდა.
-ნახე რა სილამაზეა.- ცხენიდან სწრაფად ჩამოხტა ნუცა და წყალში არსებულ პატარა ლოდზე სირბილით ავიდა.
-ნუცა ხომ სრ გაგიჟდი? ახლავე ჩამოდი.-შიშნარევი მზერა მიაპყრო ელენემ
-ნუ პანიკიორობ. -დაამშვიდა მეგობარი, ზურგი შეაქცია და ხელები ისე გაშალა თითქოს ვინმეს ჩახუტებას ელისო, ბოლოს თვალებიც დახუჭა…
წამიც არ იყო გასული ცხენმა სააშინელი ხმაური და ადგილზე ბორგვა ატეხა, 2 ფეხზე დგებოდა და გააფთრებული მხეცის ხმას უშვებდა.
შეშინებულმა ნუცამ მხოლოდ წამით შეძლო ამ სიუჟეტოს დანახვა, შემდეგ კი ყველაფერი ბნელ წყვდადში ჩაიძირა.
-ნუცაა- სმეას მისწვდა ელენეს დამაყრუებელი კივილი მაგრამ ამაოდ, ნუცა უკვე მდინარის შუაგულში ამაოდ ცდილობდა გადარჩენას. -ნუცა გეხვეწები გამაგრდი, ნუცა გემუდარები ნაპირზე გამოდი- ევედრებდა ელენე, თუმცა ნუცამ ცურვა არ იცოდა და მდინარის კალაპოტს ასე მარტივსდ ვერ დაუსხლტებოდა ხელიდან. -ვაჩეს დავუძახებ- განწირულმა დაიკივლა და სახლისკენ გიჟივით გაიქცა.
-არ დამტოვო- თავისთვის ჩაიბუტბუტა ნუცამ და ბნელ წყვდიადს მიეცა…
-ვაჩეე, ვაჩეე - ყვირილით შევარდა ეზოში ელენე.- ვაჩე გეხვეწები დამეხმარე- ცრელმორეული შევარდა სახლში და პირდაპირ ვაჩეს შეასკდა რომელიც ელენეს კივილსე შეშინებული გამოიქცა ქვემოთ.
-რა ხდება ელენე? ნუცა სადაა?
-ნუცა, ნუცა მდინარეში გადავარდა, ცურვა არ იცის უშველე გთხოვ. - სიტყვის დამთავრება არ აცადა ხელზე ხელი რომ ჩაავლო და სირბილით უკან გაიყოლა, წამებში მოახდინა რეაგირება და იმ ადგილსაც მიაგნო სადაც ორივე ცხენი გაჩერებულიყპ და უემოციოდ მავარდობდა.
-სად? სად არის? -იკითხა შეშფოთებულმა.
-აქ იყო, ამ კლდიდან გადავარდა- შეშინებულმა ამოთქვა და ცხარე ცრემლით დაიეყო ტირილი - სიტყვა არ ქონდა ელენეს დამთარებული რომ ვაჩე პირდაპირ მკვლელ მდინარეში გადაშვა და წამის მეათასედში ისიც მდინარემ შთანთქა…


ვიცი რომ გალოდინეთ მაგრამ ხვალ ღამით 12 ის მერე კიდევ ერთი თავი დაიდება, გამოცდის გამო ვერ მოვახერხე დაწერა. ველი შეფასებას



№1 სტუმარი სტუმარი ანი

აუუუ ძააან კაიააა

 


№2 სტუმარი სტუმარი nancho

წარმატებები გამოცდაზე‼ისტორია მშვენიერია ,ძალიან მომწონს,

 


№3 სტუმარი Gvanca

წარმატებები საგამოცდაზე...რაც შეეხება თავს გადასარევია უბრალოდ პატარააა.ჩემო კარგოოო

 


№4  offline წევრი kesane1700

სიგიჟე თავი იყო???? ვაიმეეეე
აი არვიცი რაგითხრა, უმაგრესი გოგოხარ. დაველოდები ამაღამ შემდეგსსს❤️ ვაჩეე მიხედე ნუცას და მოარჯულე თორემ ხოხედავ გადაეშვა უკვე კლდიდაან❤️❤️❤️❤️

 


№5 სტუმარი ემა

ოქროო ხარრრ???????????????? მალე დადე შემდეგი ❤️

 


№6 მოდერი ენქეი

სტუმარი ანი
აუუუ ძააან კაიააა

მადლობაა❤️

 


№7 სტუმარი სტუმარი ნესტანი

ძალიან მომეწონა საინტერესო და სახალისო წასაკითხია ამათი ჩხუბი მგონი კარგად დამთავდება მაგრამ ეს გოგო რატომაა ჯიუტი რომ არავის უჯერებს ძალუან დაძაბული ვარ იმედია გადაარჩენს ვაჩე, წარმატებები მადლობა,????????????????

 


№8 სტუმარი სტუმარი ანანო

დღეს დადებ?

 


№9 მოდერი ენქეი

სტუმარი ანანო
დღეს დადებ?


ნახევარ საათში დავდებ❤️

 


№10 სტუმარი სტუმარი ანანო

კაი მაშინ ველი, არ დავიძინებ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent