შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

საბედისწერო ივენთი //7//


28-06-2022, 20:48
ავტორი ენქეი
ნანახია 2 371

-შეგიძლია ამიხსნა რა მოხდა? -სირბილით შევიდა ანდრეა ოთახში.
-არაფერი არ მომხდარა, შენი მეგობარი იდიოტია, ვეზიზღები და მეც მეზიზღება.- საწოლზე მოწყვეტით დაეშვა ნუცა და ნაჭერს ხელი უფრო მაგრად მოუჭირა.
-ნუცა, კონკრეტულად რამოხდა ის მაინტერესებს, ფაქტებით.
-შიშველს გამეღვიძა, ბუნებრივია მგონი რომ კითხვა დამებადა ტანსაცმელი რატომ არ მეცვა, მერე ჩხუბი დავიწყეთ. თავიდანვე რომ ეთქვა ტანსაცმელი რატომ არ მეცვა ასე არ მოხდებოდა. მერე ცოტა ოჯახს შევეხე.
-მითხარი რომ მამამისზე არაფერი არ გითქვამს.
-ვუთხარი! -მკაცრად განაცხადა ნუცამ.
-რა უთხარი?
- ვუთხარი რომ მამამისს გავს და ზუსტად მისნაირი გამოხედვა აქვს, ისიც ვუთხარი რომ თავს ვერ აკონტროლებს და მალე მასზე უარესი იქნება.
-შენ რა გაგიჟდი? -ტონს აუწია ანდრეამ- ჯანდაბა ნუცა, ადამიანი შენს დახმარებას ცდილობდა და მადლობას ასე უხდი?
-ისევ მევარ დამნაშავე?
-დამნაშავე არაფერშუაშია ნუცა, უბრალოდ ვაჩე ოჯახთან სხვანაირ დამოკიდებულებაშია.
-მამამისს მახსენებს, ამას ვერ შეცვლის.
-ამის წამოძახება ყოველ წამს აუცილებელია?მამამისს რომ გავდეს შენ არ დაგეხმარებოდა გესმის?შენს გამო იმ მდინარეშიც კი გადახტა სადაც მისი ბავშვობის მეგობარი დაიხრჩო, ზუსტად ისე ამოიყვანა იმ წყლიდან როგორც შენ და ზუსტად ისე ცდილობდა მის დახმარებას როგორც შენსას, თუმცა წინა ჯერზე ეს არ გამოუვიდა და ლიკა ხელებში ჩააკვდა, მიუხედავად იმისა რომ საერთოდ არ გიცნობს წარმოგიდგენია მაინც რა ნერვების ფასად დაუჯდა შენი გადარჩენა? არ დანებებულა მიუხედავად იმისა რომ იმედი არ ქონდა, ყოველ წამს იმის დამტკიცებას ცდილობს რომ მამამისზე უკეთესია და ზუსტად 2 დღის გაცნობილმა ადამიანმა მისი ღირსება და თვითშეფასება ნულის ტოლზე ჩამოიყვანე. რაც არ უნდა დაგმართნოდა მამამისთან ვაჩე არ იმსახურებს შენს სიძულვილს. წყობიდან მეც შეიძლება გამოვიდე და ვიყვირო, ანუ რა მომავალი სერიული მკვლელი ვარ? ამის თქმა გინდა?- ერთი ამოსუნთქვით მიახალა ანდრეამ და სავარძელში მოწყვეტით დაეშვა.
-მეე… მე არ… არ ვიცოდი. -თვალები ცრემლებით აევსო და წამის მეათასედში ლოყები მარილიანმა სითხემ დაუსველა
-აუცილებელი არარის ადამიანზე ყველაფერი იცოდე, ისიც საკმარისია რომ მისი ოჯახის გამო არ შეიძულო.
-ვწუხვარ. -აკანკალებული ხმით თქვა და მის გვერდით მჯდომ ელენეს მთელი სხეულით ზედ მიეკრო.
-შენი ბრალი არ არის, დამშვიდდი. -ხელები მჭიდროდ მოხვია და მის დამშვიდებას შეეცადა.
-მართალი იყო, არ უნდა დამეტოვებინეთ. ორივე სახლში უნდა წამეყვანეთ ისე როგორც ვაჩემ თქვა.
-ეგ არ არის სწორი გადაწყვეტილება ანდრეა. -შეეპასუხა ელენე.
-შენ არ იცი როგორი რთული გზის გავლა მოგვიწია მე და გეგის ვაჩესთან ერთად, ჩემს გამო იმ ფსკერზე რომ დაბრუნდეს საკუთარ თავს არასდროს ვაპატიებ. -ჩამწყდარი ხმით თქვა და ოთახიდან მშვიდი ნაბიჯით გავიდა…
-მე მართლა არ ვიცოდი ელენე- ტირილს უმატა ნუცამ- არ მინდოდა ასე გაბრაზებულიყო.
-ვიცი ნუცა, შენ არ გადანაშაულებ.
-ის რაც მამამისთან შემემთხვა… -ხანგრძლივი პაუზა გააკეთა და როგორ კი ხმის დამორჩილება შეძლო გააგრძელა- უბრალოდ არ მავიწყდება, მამამისის მთელი ჩემი ცხოვრება მეშინოდა, იმ ინციდენტის მერე 2 წელზე მეტი კოშმარები მესიზმრებოდა, ახლა კი მის შვილთან ერთად, ერთ ჭერქვეშ ყოფნა რთულია, მისიც მეშინია და თან მამამისზე არა ნაკლებ, მაგრამ ვხვდები რომ ზედმეტი მომივიდა, ის რაც ვუთხარი. -სლუკუნით ამოთქვა და ელენეს პატარა ბავშვივით მიეწება.
-როდესაც დაბრუნდება ბოდიში მოუხადე, შენც უკეთ იგრძნობ თავს და ისიც. -მშვიდად მიუგო ელენემ.
-ისევ რომ გაბრაზდეს? -აწყლიანებული თვალები მიანათა ელენეს.
-ბოდიშს თუ მოუხდი და გამოხვალ ოთახიდან რატომ გაბრაზდება? მთავარია ზედმეტი არაფერი უთხრა.
-ღმერთო, რა შარში გავყავი თავი. - სიტყვებს საშინლად მძიმე გრძნობები ამოაყოლა და ფიქრებში ჩაიძირა…

***
-რამე ხომ არ გაგიგია? -ტელეფონში გეგის აღელვებული ხმა გაისმა.
-არა, არაფერი. შენ?
-არც მე, სადაც შემეძლო ყველგან ვიკითხე, იპოდრომზეც ვიყავი, თვეებია იქ არ გამოჩენილა.
-ჯანდაბა, ყველაზე უარესი ფიქრები მაწუხებს და საშინლად არ მინდა რომ რამე მსგავსი მოხდეს.
-ჯერ მოიცადე, იქნებ დაბრუნდეს, ხვალამდე თუ ვერაფერი გავიგეთ მერე ბიჭები ჩავრიოთ.
-მეშინია ხვალ უკვე გვიანი არ იყოს. -თავი დანანებით გააქნია ანდრეამ და ყურმილი დაკიდა.
-ახალი ხომ არაფერია? -კიბეებზე ნელი ნაბიჯით ჩამოვიდა ელენე.
-არა, საერთოდ არაფერი. -სიგარეტს ნერვიულად მოუკიდა და ოთახში ბოლთის ცემას მოჰყვა.
-ცოტა მეუხერხულება ამის კითხვა მაგრამმ. -ყოყმანით წამოიწყო თუმცა მიხვდა რომ ახლა მორიდების დრო არ იყო და წინადადება დაამთავრა -ვინმე ისეთი არ ჰყავს ვისთანაც მიდის ხოლმე? სისტემატიურად.
-ვის გულისხმობ?
-ქალს.
-ნა*ას? -გაეცინა ანდრეას.
-ხო, მაგას.
-მგონი მასეთი ყველა კაცს ყავს.
-მგონი შენი გადმოსახედიდან მსჯელობ ახლა. -შეწუხებულმა ამოთქვა ელენემ.
-მეც მყავს მსგავი ადამიანი, მაგრამ ახლა აღარ ვაკითხავ და დიდი ალბათობით აღარც მომავალში მივაკითხავ.
-რატომ?
-საცოლე მყავს. -მზერა გაუსწორა ანდრეამ.
-მეგონა რამე სერიოზული მიზეზი გქონდა. - ხელი ჩაიქნია ელენემ.
-ყველაზე კარგი მიზეზი რის გამოც ნებისმიერი ქალი უნდა დათმო ეგაა. -განუმარტა ანდრეამ - სანამ ჩემი საცოლის როლი გაქვს მორგებული პატივს გცემ ოღონდ მართლა, არავითან მივდივარ ხომ ხედავ.
-ახლა სულ მე გამაგებინებდი თბილისში რომ იყავი წასული ვინმესთან შეიარე თუ არა.
-სახლში შევიარე, კომპანიაში, გეგის გავყევი საქმეზე, კომპანიის პიარ მენეჯერს შევხვდი და ჩამოვედი. იმენა არავისთან არ ვყოფილვარ.
-ვხუმრობდი ანდრეა. -ბაგე ღიმილმა გაუპო ელენეს.
-მე არა. ისეე ვინმესთან რომ ვყოფილიყავი შენთვის აზრი ექნებოდა?
- 1 კვირის მერე ისე დამი*იდებ თითქოს არც ვარსებობდი. ასერომ არა.
-ეგ საიდან მოიტანე?
-მასე არ იქნება?
-არა!
-არა?
-არა! მე მინდა შენთან ურთიერთობის გაგრძელება. თუ რათქმაუნდა შენც გინდა.
-მაგაზე უნდა ვიფიქრო.
-რაზე უნდა იფიქრო? - კიბეებზე ნელა დაეშვა ნუცა.
-არაფერზე ისე უბრალოდ ვსაუბრობდით.
-ვიცი მე თქვენი ისე უბრალოდ საუბარი- თვალები მოჭუტა და ეჭვნარევი მზერით გახედა ორივეს.
-გეყოფა. -გაეცინა ელენეს და ნუცაც მალე აყვა სიცილში.
-რატომ ჩამოხვედი რამე ხომ არ გინდა? -ჰკითხა ანდრეამ - თუ გშია რამეს მოგიმზადებ.
-არა, ყინული მინდა უბრალოდ.
-ამ სიცივეში ყინული რისთვის გინდა?- გაიკვირვა ორივემ.
-ამისთვის. -მხრებიდან ჟაკეტი გადაწია თუ არა ელენემ მაშინვე შეჰკივლა.
-ღმერთო, ეს რა არის?
-ვაჩემ გააკეთა?
-ძალით არ უნდოდა, უბრალოდ წყობიდან გამოვიყვანე და ძალიან მომიჭირა ხელი.
-მკლავებზე მისი ხელები გეტყობა ნუცა. - თვალებგაფართოებული მიაჩერდა მის ხელებს ელენე.
- ეს არ მომკლავს. ყინულს დავიდებ და გამივლის. -მშვიდად მიუგო, მაცივრიდან ყინული გამოიღო და მხრებზე ნელი მოძრაობით აასრიალა.
-რაიმე წამალი ან მაზი ხომ არ გინდა? აფთიაქში წავალ და მოვიტან. -თავი დამნაშავედ იგრძო ანდრეამ უფრო ადრე რომ არ შევიდა ოთახში.
-არა მადლობა, სერიოზული არაფერია, რამდენიმე დღეში გამივლის. - მხიარულად ამოთქვა და კიბეები თვალის დახამხამებაში აიარა.

***
ანდრეა ვერ ისვენებდა ყველასთან დარეკა ვისთანაც შეიძლებოდა ვაჩე ყოფილიყო მაგრამ ყველამ უარით გამოისტუმრა და ეს კიდევ უფრო ანერვიულებდა. ელენე და ნუცაც მასთან ერთად იყვნენ მისაღებში როდესაც მოულოდნელად მანქანის ხმა გაისმა.
-მოვიდა. -შვებით ამოისუნთქა ანდრეამ და კარს მომლოდინე სახით მიაჩერდა, საკმაოდ მშვიდი სახე ჰქონდა თითქოს არაფერი მომხდარა მაგრამ ვაჩეს დანახვისთანავე სახე აერია და მშვიდი გამომეტყველება შეეცვალა. -რა მოგივიდა? -მაშინვე ცხვირწინ დაუდგა და სისხლიან სხეულზე თვალი კიდევ ერთხელ აატარა.
-არაფერი.
-იჩხუბე?
-ჰო.
-ვისთან? ან რამოხდა?
-გამატარე, სერიოზული არაფერია. -ანდრეა ერთი ხელის მოსმით გადაწია გვერდით და კიბეებზე სწრაფი ნაბიჯით ავიდა.
-ვაჩე, მოიცადე ერთი წუთით. -მაშინვე უკან მიჰყვა და ოთახში მასთან ერთად შევიდა.
-რაგინდა ანდრეა?
-ვისთან იჩხუბე? ისევ ვინმე იპოვე ქუჩაში?
-ლექსოს დავურეკე, ჩხუბის ხასიათზე ვიყავი და ისიც დამთანხმდა.
-ის სი*ი ლექსო?
-ჰო.
-მითხარი რომ კარგად დალეწე.
-საკამოდ თან. -ბაგე უჩვეულო ღიმილმა გაუპო ვაჩეს.
-მისმინე ვაჩე, თავს ამის გამო ყველაზე საშინელ ადამიანად ვგრძნობ მაგრამ ეს მაინც უნდა გთხოვო. -მძიმედ ამოთქვა ანდრეამ.
-რა მოხდა?
-მაისურის სახელოები აიწიე.
-რა?- თვალები გაუფართოვდა ვაჩეს.
-უბრალოდ აიწიე და დავამთავროთ.
-არაფერი გამიკეთებია ანდრეა, უბრალოდ რამდენიმეჭიქა არაყი დავლიე.
-გთხოვ ვაჩე, ამის ძალით გაკეთება არ მინდა. -ვაჩემ იცოდა რომ ანდრეა გამკეთებელი იყო ამიტომ სისხლიანი მაისური საერთოდ მოიშორა სხეულიდან და ხელები წინ გაუწია.
-ნახე, არაფერი მიმიქარავს. -როგორც კი ანდრეამ ორივე ხელზე დახედა მაშინვე დაამატა. -ახლა დამშვიდდი?
-იცი რომ ეს სიტუაცია არც მე მომწონს მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა.
-ვიცი. მაგრამ თავის კონტროლს ვცდილობ.
-ვიცი ვაჩე, შენ მართალი იყავი, ორივე უნდა დამებრუნებინა. ხვალ დილით ორივეს სახლში წავიყვან.
-რაა? არა ანდრეა. ეგ არ არის აუცილებელი, დედაშენს გულს ნუ ატკენ.
-დედაჩემი ჩემს საცოლეს აუცილებლად მოესწრება, მაგრამ ახლა არა.
-მათ სახლში რომ დააბრუნებ მერე? ისე მოიქცევი თითქოს ორი სკოლის მოსწავლე სვანეთში არ წამოიყვანე? -აივნიდან ისეთი სიცივე შემოდიოდა ვაჩეს უნებურად გააჟრჟოლა, კარადაში სუფთა მაისური მოძებნა და სასწრაფოდ გადაიცვა.
-ეგ არ მითქვამს, უბრალოდ აქ მათი დატოვება და შენი გაღიზიანების ყურება სწორი არ არის.
-გგონია ნუცა იმ ზომამდე მიმიყვანს რომ ისევ წამალზე შევჯდები?
-ეგ არ არის გამორიცხული ვაჩე და შენც იცი.
-ეგ არ მოხდება, დედაშენი გაახარე. 1 კვირის მერე მე ვეღარასდროს ვნახავ ნუცას და ყველაფერი დამთარდება.
-დარწმუნებული ხარ?
-სრულებით, მოვახერხებ მის გაძლებას და თავსაც გავაკონტროლებ, თუ ამას ვერ მოვახერხებ შენ ყოველთვის ახლოს იქნები.
-მადლობა ძმაო. -მეგობარს გადაეხვია ანდრეა -ყოველთვის გვერდით ვარ, ეგ ხომ იცი.
-ვიცი ანდრეა. -ღიმილით მიუგო ვაჩემ.
-მე ქვემოთ ჩავალ, ყავის დალევას ვაპირებ, თურამე ჩამოდი.
-ჯობს დავრჩე, ცოტა გამოვფხიზლდე.
-როგორც გინდა.- მხრები აიჩეჩა ამდრეამ და ოთახიდან ტვირთჩამოხსნილო გამოვიდა, კობეებთან მისულს გზად ნუცა გადაეყარა რომელიც ოთახიდან მის გამოსვლას ელოდებოდა.
-შხაპს ხომ არ იღებს?
-არა, რამოხდა?
-მასთან საუბარი მინდა, უბრალოდ ბოდიშს მოვიხდი და გამოვალ.
-მამამისს აღარ შეადარო გთხოვ, თორემ მერე მართლა ვეღარ გავაჩერებ.
-ზედმეტს არაფერს ვიტყვი. გპირდები. -ღიმილით მიუგო ანდრეას და გვერდი სწრაფად აუარა, ოთახის კართან რამდენიმე წამით შედგა, ღრმად ჩაისუნთქა, ძალა მოიკრობა და კარზე რამდენჯერმე დააკაკუნა. -შეიძლება შემოვიდე? -კარი სულ დონავ გააღო და ვაჩეს დაუძახა.
-შემოდი. -ოთახში შესვლისთანავე დაინახა აივანზე მდგომი ვაჩე რომელიც როგორც ყოველთვის სიგარეტს ნერვიულად ეწეოდა.
-მხოლოდ 2 წუთს წაგართმევ.
-თუ გინდა 20 წამართვი, დრო ბევრი მაქვს.
-ვაჩე, შენ ხომ იცი რომ მამაშენთან ჩემს ოჯახს კარგი არაფერი აკავშირებს?
-ვიცი. -დაეთანხმა ვაჩე.
-მამაშენს ერთხელ ჩემი მოკვლაც კი უნდოდა მხოლოდ იმიტომ რომ მამაჩემის შვილი ვარ, ვიცი ვერ წარმოგიდგენია მაგრამ ჩემთვის უზომოდ რთულია შენთან ერთად ერთ სახლში ყოფნა. მამაშენის წლების განმავლობაში მეშინოდა, მეშინოდა ჩემთვის ან ჩემი ოჯახისთვის რაიმე არ დაეშავებინა. გარეთ გასვლის და საერთოდ ცხოვრების მეშინოდა, მას შემდეგ კი რაც მამაშენის ამბები დავიწყებას მიეცა შენ შემოხვედი ჩემს ცხოვრებაში და მე… მე -სიტყვა ვეღარ დაასრულა იმდენად ნერვიულობდა.
-ჩემი გეშინია. - მისი სათქმელი თქვა ვაჩემ.
-მისმინე, მე არ მინდა რომ ასე იყოს და იმაშიც ძალიან ვცდებოდი რომ მამაშენს გავხარ, მართლა.
-ანდრეამ დაგარიგა?
-რა?
-ანდრეამ გთხოვა რომ დამლაპარაკებოდი? -სიგარეტის ნამწვი ხელში ჩააქრო, აივნიდან ისროლა და მათ შორის მანძილი სწრაფად გადაკვეთა.
-არა, გეფიცები არა.- შეშინებულმა ნაბიჯით უკან დაიხია და კარს მთელი არსებით აეკრო.
-აბა რატომ გადაწყვიტე ჩემთან საუბარი?
-მივხვდი რომ ისეთი ადამიანი არ ხარ როგორიც… როგორიც მამაშენი.
-მაგრამ ჩემი მაინც გეშინია. -ცალი ხელით კარს მიეყრდნო და მასთან უფრო ახლოს მივიდა.
- ამას ვერაფერს ვუხერხებ, შენ არ ხარ ცუდი ადამიანი, პირიქით, ჩემს გამო მდინარეში გადახტი და გულის მასაჟს მიკეთებდი რომ ამ სამყაროში დაგებრუნებინე.
-ხელოვნური სუნთქვა არ დაგავიწყდეს. -ღიმილით მიუგო ვაჩემ
-ჯანდაბა, ეს რატომ არავინ მითხრა? -ლოყები აუწითლდა ნუცას.
-სადაც შენთვის ტანსაცმლის გახდა გავბედე მაგაში ხელს ვინ შემიშლიდა?
-გეყოფა! -გააფრთხილა ნუცამ
-თორემ?
-კიდევ ერთხელ მოგხვდება სახეში!
-მგონი უკვე ჩვევად გექცა, თუ მასე ძალიან გინდა დამარტყი.
-რაა?
-დამარტყი თუ ეგ დაგამშვიდებს, იქამდე მირტყი სანამ ჩემი შიში არ გადაგივლის.
-უმიზეზოდ ვერ დაგარტყამ, მაშინ უბრალოდ გაბრაზებული ვიყავი.
-თუ გეტყვი რომ გუშინ ღამით ტანსაცმელი დიდი სიამოვნებით მოგაშორე სხეულიდან? -თვალებში მომლოდინედ ჩააცქერდა და მაშინვე შეამჩნია როგორ დაიბნა ამ სიტყვების მოსმენისას - იმაზეც მეფიქრებოდა რომ ისიც არ დამეტოვებინა რაც დაგიტოვე.
-გაჩერდი, გთხოვ. -მუდარის ტონით უთხრა ვაჩემ.
-რატომ?
-უბრალოდ გაჩერდი.
-მხოლოდ იმას ავღნიშნავ რომ ლამაზი სხეული გაქვს. -თავიდან ბოლომდე აათვალიერა მის წინ მდგომი გოგო და ისევ თვალებში ჩააცქერდა.
-გაიწიე, უნდა გავიდე. -ხელი მკერდზე მიარტყა რომ უკან გაწეულიყო თუმცა ამაოდ.
-კარგი, კარგი. ნუ ბრაზდები ვიხუმრე. -მშვიდად მიუგო და რამდენიმე ნაბიჯით უკან დაიხია. - სულ ეგ იყო რისი თქმაც გინდოდა? - კოლოფიდან კიდევ ერთი ღერი ამოიღო და კვამლი ფილტვებში სიამოვნებით ჩაუშვა.
-ბევრს ეწევი.
-ნარკოდამოკიდებულების ბრალია, ნარკოტიკებს ეს ჯობს.
-ეგეც ნარკოტიკია.
-ისეთი არა რომ 25წლამდეც ვერ მივაღწიო.
-ცუდად ყოფილა შენი საქმე.
-ნამდვილად. - კიდევ უფრო ღრმა ნაპასი დაარტყა და ისევ კითხვას მიუბრუნდა. - მეტი არაფრის თქმა არ გინდა?
-უბრალოდ ვწუხვარ. -მძიმდ ამოთქვა და მის წინ მდგომ ბიჭს თვალი შეავლო.
-რის გამო?
-იმის გამო რომ მამაშენს გადარებდი. მამაშენი მე არასდროს დამეხმარებოდა.
- ვინ იცის. -არაფრისმთქმელად ჩაიბურტყუნა.
-მე წავალ, ღამემშვიდობის. -ერთი სული ქონდა ოთახიდან როდის გავიდოდა, მოულოდნელად მხარზე ჩამოვარდნილი ჟაკეტი ისევ ბოლომდე აიწია და ხელით მაგრად ჩაბღუჯა რომ განხილვის თემა არ გამხდარიყო თუმცა ყიფიანის თვალებს ეს არ გამოპარვია.
-მოიცადე. -მისი ხმა იმდენად მტკიცედ ჟღერდა ნუცა ადგილზე გაიყინა.
-რრა? რა მოხდა? - შეშფოთებულმა იკითხა და პასუხს დაელოდა თუმცა ამაოდ. სიგარეტი ჭურჭელში ჩააგდო და მათ შორის მანძილი სასწრაფოდ დაფარა. ხელები სახეზე ფრთხილად მოკიდა და წამით თვალებში ჩააცქერდა, თვალებს იმდენად დაბნეულად აცეცებდა მზერასაც კი ვერ უსწორებდა ვაჩე, სახიდან ხელები ყელისკენ ფეთხილად ჩაასრიალა და წამით შეჩერდა ნუცას სიტყვების გამო.
-გთხოვ არგინდა რა, გამიშვი. - სიტყვები ისე მძიმედ თქვა თითქოს სულიც ამოაყოლა, იგრძნო როგრო მოემატა გულისცემა თუმცა ვაჩე არ გაჩერებულა, მხრებამდე ჩავიდა და თხელი ნაჭერი ფრთხილად მოაშორა სხეულიდან.
-ჯანდაბა. -მისი მკლავების დანახვისას ტვინში სისხლი ჩაექცა ვაჩეს.
-არაფერია ვაჩე მართლა, გავალ რა, გთხოვ.
-მისმინე ნუცა, მე მართლა… მართლა არ მინდოდა შენთვის რაიმეს დაშავება, ძალიან ვუწვარ ამის გამო მართლა. - დალურჯებულ ადგილებზე ხელი ფრთხილად ჩამოუსვა და მის გამხდარ მკლავებს კიდევ ერთხელ დააკვირდა, იმდენად მაგრად უჭერდა ხელს რომ მისი ხუთივე თითის ანაბეჭდი ქონდა კანზე.
- შენ არ გადანაშაულებ კარგიი, ყველაფერი რიგზზეა. -თვალებგაფართოებული მისჩერებოდა მის წინ მდგომ სილუეტს რომელიც ისე სწრაფად გარდაისახა სხვა ადამიანად რომ თვითონაც ვერ გაანალიზა.
-მართლა როგორი ცხოველი ვარ, ლამის ძვლები დაგიმტვრიე მხოლოდ იმიტომ რომ წყობიდან გამოვედი და თავი დავკარგე. მაპატიე ნუცა, მე არც კი მიფიქრია შენთვის რაიმეს დაშავება, აზრზე ვერ მოვედი ეს როგორ მოხდა. -თავისთვის დაიწყო საუბარი, ჟაკეტი ისევ მხრებზე მოახურა და რამდენიმე ნაბიჯით უკან დაიხია.- ყველანაირი მიზეზი გაქვს იმისთვის რომ გძულდე, არც კი შეგეწინააღმდეგები აქ და ამწამსვე რომ მითხრა მძულხარო. - კედელს მთელი ძალით დაარტყა მუშტი და თავი მძიმედ მიაყრდნო ზედ. -ჯანდაბა, მგონი მართალი ხარ და მამაჩემს ვემსგავსები. ახლა გასაგებია შენი სიძულვილის მიზეზი.
- მე არ მძულხარ ვაჩე. - ვერც კი წარმოიდგენდა რომ ოდესმე ამ ადამიანს დანაშაულის გრძნობა შეაწუხებდა, მაგრამ იმ რეაქციის შემდეგ რომელიც ნუცას ოთახში შემოსვლის წამიდან ჰქონდა ვაჩეს, ამტკიცებდა იმას რომ ვაჩე არ იყო მამამისი და ნუცასაც არ ჰქონდა მისი სიძულვილის მიზეზი…




თქვენი არვიიცი მაგრამ მეც მაინტერესებს როგორ განვითარდება სიტუაცია???? ამიტომ წავალ წერას გავაგრძელებ



№1 სტუმარი ნი-კე

მიდი, მართლა დავინტერესდი წარმატებებიი

 


№2  offline მოდერი ენქეი

ნი-კე
მიდი, მართლა დავინტერესდი წარმატებებიი



მადლობაა❤️

 


№3  offline წევრი Marikagogolqdze

ჩენც მასე ვართ
მაჩეს მამა ნეტა ვინააა

 


№4 სტუმარი სტუმარი ნინი

ვაიმეე ვეღარ ვითმენ....ძალიან კარგად და საინტერესოდ წერთ

 


№5 სტუმარი Tata

ვგიჟდებიიიიიი, ვაჩესნაირი ბიჭი მინდა რომ მყავდეს❤️ ისტორიას რომ დაასრულებ მიმყავს joy

 


№6 სტუმარი სტუმარი ნიაკო

ძაან კარგია, თან დღეს ცოტა დიდი თავი იყო და სიამოვნებით ჩავიკითხე :დ ♥️

 


№7  offline წევრი anano88

ვაჩე მიყვარსს, შეპყრობილი ვარრრრრ bowtie ძალიან ძალიან მომწონსს, მალე დადე heart_eyes

 


№8  offline წევრი kesane1700

შოკი მაქვს scream გთხოვ მალე დადე ახალი თავი

 


№9 სტუმარი სტუმარი ბუბუ

აუუ დღეს დადე რაა გთხოვ ძალიან ველოდები ვინ იცის რამდენჯერ შემოვდივარ იქნება უკვე ატვირთულიათქო ძაან ემოციებში ვარ ????♥️

 


№10  offline მოდერი ენქეი

სტუმარი ბუბუ
აუუ დღეს დადე რაა გთხოვ ძალიან ველოდები ვინ იცის რამდენჯერ შემოვდივარ იქნება უკვე ატვირთულიათქო ძაან ემოციებში ვარ ????♥️



ვეცდები 3საათში დავდო❤️❤️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent