შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

საბედისწერო ივენთი //10//


2-07-2022, 20:46
ავტორი ენქეი
ნანახია 2 421

-შენ აქ რას აკეთებ? -დაბნეული მიაჩერდა ნუცა მის წინ მდგომ ვაჩეს.
-მხოლოდ ეს გაქვს სათქმელი? -გაიკვირვა ვაჩემ. -უფრო მეტის მოლოდინი მქონდა.
-მიხარია რომ აქ ხარ. -უხერხულად შეიშმუშნა ნუცა
-ვიცი. -მშვიდად მიუგო ვაჩემ და ქარისგან აწეწილ თმაზე ხელი ფრთხილად ჩამოუსვა.
-მაგრამ, არ გელოდი. მეგონა აღარადროს დაბრუნდებოდი.
-მაგაზე მოგვიანებით ვისაუბროთ,სადმე წყნარ ადგილას დავსხდეთ, სადაც საუბარში იმ იდიოტის გამომეტყველება ხელს არ შეგვიშლის. -მათგან რამდენიმე მეტრში მდგომ საბაზე ანიშნა.
-დღეს ვესაუბრე. -განმარტა ნუცამ. -მშვიდად მესაუბრა და ბოდიშიც მომიხადა, ვფიქრობ პრობლემებს არ შექმნის.
-ვიცი რომ ესაუბრე.
-საიდან?
-რა დიდი საიდუმლო ეგაა?
-არა, საიდუმლო არარის, უბრალოდ ვერ მივხვდი შენ საიდან გაიგე.-დაბნეული შეჰყურებდა მის წინ მდგომ სილუეტს.
-წამოდი -თავით მანქანაზე ანიშნა და მანქანის კარი ფართოდ გაუღო.
-სად?
-არვიცი, სადმე დავსხდეთ და ვისაუბროთ.
-კარგი -ნუცას აღარ გაუჭიანურებია, საბა ზურგიდან ისეთი მწველი მზერით უყურებდა თავი უხერხულად იგრძნო და ერთი სული ქონდა როდის გაუჩინარდებოდა სკოლის მიმდებარე ტერიტორიიდან. სკოლასთან ახლო მდებარე კაფეში შეიარეს, ირგვლივ ძალიან მშვიდი აურა სუფევდა, მცენარეებით სავსე ოთახი და წყნარი მუსიკა უზომოდ ამშვიდებდა ნუცას. ფანჯარასთან ადგილი დაიკავეს და მხოლოდ თითო ფინჯანი ყავა შეუკვეთეს, როგორც კი ახალგაზრდა გოგონამ ყავა მიიტანა საუბარი მაშინვე დაიწყეს.
-როგორ ხარ? -მომლოდინე მზერით მიჩერდა ვაჩე.
-მეე… რავიცი კარგად -ამ კითხვას ნამდვილად არ ელოდა და მოულოდნელობისგან ენა ჩაუვარდა.
-რას აკეთებდი ამ ერთი კვირის განმავლობაში?
-მე, არაფერს. სახლიდან არ გავსულვარ. -მხრები აიჩეჩა და ყავის ფინჯანზე ხელების გათბობა სცადა.
-ვიცი და მაგიტომ გეკითხები, სახლში რას აკეთებდი მთელი ერთი კვირა?
-შენ… საიდან იცი?
-რა კითხვებია ნუცა? რათქმაუნდა ვიცი.
-შენ რა მითვალთვალებდი?
-მოიცა, მოიცა. -შეაჩერა ვაჩემ- ეგ ძალიან ცუდი ნათქვამია, მე დაგპირდი რომ ყურადღებას მოგაქცევდი და ასეც ვიქცეოდი. მაგრამ სახლში არაავინ შემოგვარდნია. -მხრები აიჩეჩა იმედგაცრუების ნიშნად.
-არ მეგონა რომ…
-რა? -სათქმელს ვერ მიუხვდა და ნუცა იძულებული იყო დაემთავრებინა.
-არ მეგონა რომ მართლა მომაქცევდი ყურადღებას.
-ახლა მართლა ნერვები მომეშლება. -ხმა დაუმძიმდა ყოფიანს- გოგო სვანეთში რა გელაპარაკე დაგავიწყდა? თუ ეს ის მომენტია რაც სვანეთში ხდება სვანეთში რჩებაო?
-არა, ეგ რა შუაშია. უბრალოდ შენ არც დაგირეკავს, არც მესიჯი მოგიწერია. ნახვაზე ხომ ლაპარაკი ზედმეტია, მეგონა დაი*იდე ყველაფერი და შენი ცხოვრება გააგრძელე.
-მასეთ რაღაცას როგორ დავიკიდებდი ხუმრობ? მითუმეტეს დაგპირდი რომ დაგიცავდი.
-ვიცი მაგრამ…
-მაგრამ არ დამირეკავს, არ მომიწერია და გადაწყვიტე რომ დაგი*იდე. -სახე მოექუფრა ვაჩეს- მთელი ერთი კვირის განმავლობაში ველოდებოდი საკუთარ თავში ძალას როდის იპოვნიდი რომ გარეთ გამოსულიყავი, არა ჩემს იმედად, არამედ საკუთარი თავის. უნდა იცოდე რომ სუსტი არ ხარ, ძლიერი ხარ და ყველაფერი შეგიძლია. საბას უჩემოდაც გაუმკლავდი, თუმცა სწორად ვერ გავთვალე ის რომ შვილებს მშობლების წარსული ყოველთვის უკან დაყვებათ. ამიტომაც იფიქრე რომ არ მადარდებდა რა დაგემართებოდა.
-არა ვაჩე, ეგ მართლა არაფერ შუაშია, უბრალოდ მეგონა რომ ერთხელ მაინც მომწერდი ან დამირეკავდი.
-რითვის?
-ჩემი ამბის გასაგებად. -უხერხულად შეიშმუშნა ნუცა
-გინდოდა რომ დამერეკა? -ეშმაკურად ჩაიცინა და ყავის ფინჯანი ტუჩებთან მიიტანა.
-ეგ საერთოდ რა შუაშია- ხელები გაასავსავა ნუცამ. - მე არ ვიცოდი რომ ყურადღებას მაქცევდი.
-მე დაგპირდი და რათქმაუნდა მოგაქცევდი.
-დაპირებას ნაგვის ფასი აქვსო ხომ გაგიგია.- მოულოდნელად წამოსცდა ნუცას და მისი სახის დანახვისას ინატრა რომ იქვე მიწა გასკდომოდა.
-ჩემსას არა! -კბილები გაახრჭიალა ვაჩემ- მისმინე ნუცა,ადამიანს იმას არასდროს არ დავპირდები რასაც არ ან ვერ გავაკეთებ! გითხარი რომ დაგიცავდი და ასეც იქნება, იქამდე სანამ ეს დაგჭირდება! მაგრამ თუ ფიქრობ რომ ჩემს დაპირებას ნაგვის ფასი აქვს და ფეხებზე მ*იდიხარ მაშინ აქ საერთოდ რას ვაკეთებთ? სახლში მიგიყვან და დავამთავროთ სამუდამოდ სვანური თავგადასავალი რომელიც სვან ბიჭზე და უზომოდ ჯიუტ გოგოზეა. ეგ გინდა? -ტონის გაკონტროლება იმდენად უჭირდა ნახევარი ფინჯანი ცხელი ყავა ეგრევე გადაუშვა ორგანიზმში და დამწვარი ყელით განაგრძო საუბარი.
-მე ეგ არ მიგულისხმია.- თავი იმართლა ნუცამ
-აბა რა იგულისხმე მითხარი, მაინტერესებს.
-უბრალოდ ვფიქრობდი რომ ჩემი პრობლემები შენ არ გეხებოდა და მაგ ფიქრით წახვედი ბოლომდე.
-გთხოვ ჩემს მაგივრად ნუ ფიქრობ. დაგპირდი და გავაკეთებ. მაგრამ თუ არ გინდა და ჩემში ეჭვი გეპარება მითხარი და წავალ.
-არა. -მოულოდნელობისგან შეჰკივლა ნუცამ. -ვაჩე თავიდან იყო რაღაც ეჭვები მაგრამ ახლა აღარ, როცა საბას ვესაუბრე მივხვდი რომ შენი მოსაგვარებელი უკვე მოაგვარე და მარტო არ დაგიტოვებივარ.
-მოიცა, მოიცა. საბასთან საუბარი რა შუაშია?
-ისე მშვიდად მესაუბრა,, თან ბოდიშიც რომ მომიხადა ვიფიქრე რომ შენ დაელაპარაკე და მაგიტომ… მოიცადე შენ საბას არ დალაპარაკებიხარ?
-მე არა, მამაშენი ელაპარაკა.
-მამაჩემი? რაზე? -გაფიქრებაც კი არ უნდოდა რაზე შეიძლებოდა ესაუბრა მამამისს საბასთან.
-არვიცი, გზაში შეხვდა, მგონი შემთხვევით და მერე საკმაოდ ვრცელი საუბარი ქონდათ, არცერთთან არ ვმეგობრობ თორემ ვკითხავდი.- ხმაში ირონია გაურია ვაჩემ.
-ღმერთო- სახე ხელებში ჩამალა ნუცამ -იმედიმაქვს სისულელეები არ უთხრა.
-ალბათ ის უთხრა რასაც ყველა მამა ამბობს ხოლმე, მიხედე და ზედმეტი არაფერი გაბედო, ჩემი შვილის თვალზე ცრემლი რომ დავინახო მოგკლავ. ვფიქრობ საკმარისად უტრა**ა იმისთვის რომ ამ სიტყვებს შეეშინებინა და კარგად მოგქცეოდა.
-დროა საიდანმე გადავხტე, ყოველთვის ასე იქცევა, ნებისმიერი ურთიერთობის დროს.
-მშვენიერია, ისიც გავიგე რომ ბევრი ურთიერთობა გქონია, მაინტერესებს შენი ყველა ყოფილი ასეთი სი*ია თუ ეს განსაკუთრებული შემთხვევაა?
-საბა ჩემი პირველი შეყვარებული იყო. -მის მზერას თვალი აარიდა ნუცამ.- ჯერ ჩახუტებას არ იყო გაცდენილი მაშინვე ჩემი საწოლში შეთრევა უნდოდა.
-ეგ როგორ გავიგო? -ნათქვამს ვერ მიუხვდა ვაჩე.
-დაივიწყე, სხვა რამეზე ვისაუბროთ. -საუბრის სხვა თემაზე გადატანა ს ადა ძტუმცა ამაოდ.
-თუ დაიწყე დაამთავრე, მაინტერესებს რა იგულისხმე. -არ მოეშვა ვაჩე.
-უბრალოდ არ მივეკუთვნები იმ გოგოებს ყოველ კვირას ახალი შეყვარებული რომ ყავთ, საბასთან ვერ ვგრძნობდი თავს კომფორტულად, მარტო თითქმის არასდროს ვხვდებოდი, რაღაცნაირად ცუდად ვგრძნობდი მასთან თავს და მინდოდა დისტანციაზე ყოფილიყო.
-შენი მონაყოლიდან დასკვნა გამოვიტანე და მის სისწორეში რომ დავრწმუნდე უნდა გკითხო, არ უკოცნია?
-არა. -მის ღიმილნარევ სახეს თვალი აარიდა ნუცამ და ყავის ფინჯანს უაზროდ დააშტერდა.
-რადგან ეგ შენი პირველი ურთიერთობა იყო ის დასკვნაც გამომაქვს რომ საერთოდ არავისთვის გიკოცნია. -ცერად გახედა ვაჩემ.
-ჰო. -ყრუდ ჩაილაპარაკა ისე რომ მისთვის არც შეუხედავს.
-ესეიგი როცა არ სუნთქავდი პირველი კოცნა მოგპარე. -გაეხუმრა ვაჩე თუმცა ნუცას საერთოდ არ მოსწონდა ხუმრობა ამ საკითხზე.
-ეს შენთვის ამდენად მნიშვნელოვანია?
-არა უბრალოდ ვიხუმრე, ეგ არც ითვლება. -მიხვდა რომ დისკომფორტს უქმნიდა ამ თემაზე საუბრით ამიტომ თემა სასწრაფოდ დახურა…



***
-არ მეგონა რომ ისევ გნახავდი. -ანდრეას გვერდით მიმავალმა თქვა ელენემ და ირგვლივ მიმოიხედა.
-რატომ?
-არა ზარი, არა შეტყობინება, მარტივი ლოგიკა.
-ქალური ლოგიკა. -შეუსწორა ანდრეამ.
-როგორც გინდა ისე დაარქვი. -მხრები აიჩეჩა და გზა უფრო ნელი ნაბიჯით განაგრძო.
-თუ მოგენატრე შეგეძლო შენ დაგერეკა. -გზა მოუჭრა და მის პირდაპირ სერიოზული გამომეტყველებით დადგა. წამით შეყოვნდა ელენე, ვერ ხვდებოდა რა შეიძლებოდა ეპასუხა მაგრამ მერე იფიქრა გახუმრება აჯობებსო და მშვენიერი პასუხი გასცა ანდრეას.
-ანგარიშზე თანხა არ მქონდა. -მანაც სრული სერიოზულობით მიუგო და თავი ოდნავ გვერდით გადახარა ღრუბლის მიღმა მყოფი მზის სხივებისგან თავი რომ დაეღწია.
-ზარი გამოგეშვა. -ხმამაღლა გადაიხარხარა ანდრეამ. -თუ მოგერიდა?
-არა ეგ რატომ უნდა მომრიდებოდა, ნუცას მესენჯერში არასდროს არ ვურეკავ სულ ზარებს ვუშვებ ხოლმე.
-რაა? -სიცილს უმატა ანდრეამ - ხუმრობ ხო?
-არაა, ზოგადად მე არასოდეს არავისთან ვრეკავ.
-ესეიგი მაინცდა მაინც მე უნდა დაგირეკოხოლმე?
-საუბარი თუ მოგინდება კი.
-ზარის გამოშვება ხომ შეგეძლო, რატომ არ გამოუშვი? -მაინც თავისას აწვებოდა ანდრეა.
-შენ ხომ თქვი თუ მოგენატრე შეგეძლო დაგერეკაო?
-კი, ვთქვი. -კვერი დაუკრა ანდრეამ
-ხოდა მე არ მომენატრე, ამიტომ არ დავრეკე. -უემოციოდ მიუგო და გზა განაგრძო.
-ანუ შენთვის მნიშვნელობა არ ჰქონდა გნახავდი თუ არა?
-არა.
-ანუ ფეხებზე გ*იდივარ, მაგის თქმა გინდა? -ნაწყენმა ამოთქვა და თავისკენ შეაბრუნა.
-ვაიმე ანდრეა ეგ რა შუაშია. -გაბრაზდა ელენე - უბრალოდ ნაწყენი ვარ შენზე.
-რატომ?
-ჩემი არდადეგები ძალიან მალე დაამთავრე და არც ჩემი დაპირებული ტური არ მიმიღია სვანეთში. -ტუჩები დაბრიცა და ნაწყენმა შეხედა ანდრეას.
-გინდა გავიმეოროთ?
-რაა? -გაიკვირვა და სიარულისგან დაღლილი კიბეზე ჩამოჯდა.
-სვანეთის ამბები, ოღონდ დედაჩემის და ვადებულებების გარეშე.
-მოტაცება დაგავიწყდა. -თვალები დააკვესა.
-ხო ეგეც, თუ გინდა მე შემიძლია წაგიყვანო.
-ასე დაძალებული არაფერი არ მინდა, უბრალოდ ავღნიშნე რომ დაპირება დაგავიწყდა და არ შეგისრულებია.
-დაძალება რა შუაშია ელენე? მასე რატომ ლაპარაკობ? არ მეგონა იქ დარჩენა თუ მოგინდებოდა თორემ ვაჩეს შენს წამოყვანას არ ვთხოვდი.
-ხო, როგორც არის რა აზრი აქვს.
-მე ვაპირებ წასვლას უახლოეს რამდენიმე დღეში, წამოხვალ ჩემთანერთად?
-რა?
-ვიცი რომ გაიგე რაც ვთქვი, წამოხვალ თუ არა?
-სერიოზულად მეკითხები?
-ხო სერიოზულად ელენე, ჩემი დაპირება უნდა ავასრულო უფლებას თუ მომცემ.
-მე… არ მინდა თავი ვალდებულად იგრძნო იმის გამო რაც ვთქვი.
-ეგ არაფერ შუაშია ელენე, მე მინდა შენი წაყვანა. საერთოდ არ მინდოდა რომ ასე მალე დამთავრებულიყო ყველაფერი, მაგრამ ხომ ხედავ არ ვამთავრებ, აქ ვდგავარ შენს წინ და სვანეთში ჩემთან ერთად წამოსვლას გთხოვ. ასერომ პასუხს ველოდები.
-კი, წამოვალ. -ბაგე წრფელმა ღიმილმა გაუპო ელენეს და სიხარულისგან ანდრეას სხეულზე მთელი ძალიათ მიეკრო…

***
-მადლობა რომ მომიყვანე- მანქანის გაჩერებისთანავე თქვა ნუცამ- დამელოდე, შენს ჰუდს ჩამოგიტან.
-არ მინდა, დაიტოვე. -ცერად გახედა ნუცას რომელიც მომლოდინე სახით მისჩერებოდა როდის გასცემდა პასუხს რომ მანქანიდან გადასულიყო.
-არა, რა საჭიროა, შენს ნივთს ხომ არ მივისაკუთრებ. -უხერხულად შეიშმუშნა ნუცა.
-თბილად ჩაცმის მომხრე მაინც არ ვარ, იქნებ შენ გამოგადგეს და მასეთ საშინელ ამინდში გამოიყენოხოლმე.
-მე…
-ნუ აზვიადებ ნუცა, უბრალოდ ჰუდია. თან ნახე, ისევ წვიმს, არ შეგცივდება მაინც.
-მადლობა ვაჩე. -თბილად გაუღიმა და მანქანიდან გადავიდა.
-ნუცა. -სასწრაფოდ უკან მიჰყვა ვაჩე
-ხო, გისმენ.
-დღეს სადმე აპირებ გასვლას? მეგობრებთან ან მასწავლებლებთან.
-არა, წვიმს და ვეჭვობ მალე უარესი ამინდი იქნება, რატომ მეკითხები?
-უბრალოდ საქმე მაქვს და მაინტერესებდა ვინმე გამომეშვა თუ არა სახლთან ყურადღების მოსაქცევად.
-ღმერთო ვაჩე, საჭირო არ არის მართლა, არსად მივდივარ. -იუარა ნუცამ.
-კარგი მაშინ, კარგ დღეს გისურვებ და რამე თუ მოხდება ან თუ დაგჭირდი დამირეკე. -მშვიდად მიუგო ვაჩემ.
-აუცილებლად.
-ახლა შედი, არ გაცივდე. -მისი სიტყვებისთანავე უკანმოუხედავად შეირბინა ნუცამ ეზოში, ვაჩე კიდევ რამდენიმე წამს უყურებდა მის წინ მიმავალ სილუეტს, შემდეგ მანქანაში ჩაჯდა და იქაურობას სასწრაფოდ გაეცალა.


***
ნახევარი საათიც არ იყო გასული რაც სახლში მივიდა ელენემ რომ დაურეკა.
-გისმენ ელე. -მშვიდად უპასუხა და საწოლზე მოწყვეტით დაეშვა ამბის მოსასმენად, იცოდა რომ ანდრეაზე დაიწყებდა ლაპარაკს.
-აუ, უმაგრესი ამბები მააქვს. -მისი უზომოდ მხიარული ხმის გაგონებისას სახეზე ღიმილმა გადაურბინა ნუცას.
-რა მოხდა?
-აუ როცა ჩემთან მოხვალ მაშინ მოგიყვები თორემ ასე არ მინდა ამის მოყოლა.
-როცა შენთან მოვალ?
-ხოო, ახლა ჩაბარგდი და გამობარგდი ნუციკო.
-მოიცა, მოიცა სად უნდა ჩავბარგდე, სიცხე ხომ არ გაქვს?
-ჩემები ქალაქგარეთ გავიდნენ, სახლში მარტო ვერ დავრჩები, ასერომ აწიე შენი ლამაზი უკა**ლი და ჩემთან გამობრძანდი.
-ხუმრობ? ამ ამინდში? -ბუზღუნო დაიწყო ნუცამ.
-ამაზე უარეს ამინდებში ფეხით გამოვსულვარ ტრანსპორტი რომ არ იყო ღამის 2-3 საათზე.
-რა ჩემი ბრალია შენ თუ ტაქსისთვის ხელის გაქნევა გერიდება?
-შემეშვი ნუცა და ჩემთან გამოდი.
-ხო, კარგი კარგი. ფეხზე ჩავიცვამ და გამოვალ. -თავისთვის ჩაიფრუტუნა და მობილური გათიშა. -რა დავაშავე. - ბუზღუნს მოჰყვა და ფეხსაცმელი ჩაიცვა, ჩანთაში დამტენი, ყურსასმენი და ფული ჩატენა და აპლიკაციით ტაქსი გამოიძახა. -ესეც რა სწრაფად მოვიდა. -6 წუთში მოსული ტაქსის მძღოლიც გალანძღა და სახლიდან უკანმოუხედავად გავარდა, წამით ჭიშკართან შეჩერდა, გაახსენდა ვაჩეს რომ უთხრა არსად გასვლას არ ვაპირებო მაგრამ მერე გაიფიქრა მაინც მოვგვარდით მე და საბა და პრობლემა რატომ უნდა იყოსო, ჭიშკრიდან გასვლისთანავე მანქანაში ჩაჯდა და ელენესთან მიმოწერას მოჰყვა. -5წუთში მანდ ვარ, ჩაი გამიკეთე. -როგორ კი მანქანარუსთაველზე გავიდა მაშინვე გაგზავნა მესიჯი და ტელეფონი ჩანთაში ჩატენა მანქანიდან გადასვლისას რომ არ დასველებოდა.
-ეს არის? -ორ სართულიან, ლამაზ ბინაზე ანიშნა კაცმა.
-დიახ, აქ გააჩერეთ. მაღაზიაშიც მინდა შესვლა. -ოდნავ მოშორებით გააჩერებინა, ფული გადაუხადა და მანქანიდან სწრაფად გადახტა. ასევე სირბილით მივიდა მაღაზიამდე, ტკბილეული იყოდა და იქიდან ტკბილეულით სავსე პარკით გამოვიდა. კორპუსებს გვერდი მშვიდი ნაბიჯით აუარა და პატარა გვირაბში გაიარა რომ სახლამდე მიეღწია.
-ხომ შეიძლება მოკვდავებისთვის შესასვლელი კარი გზის მხარესაც ქონდეთ.- წუწუნი დაიწყო და მანქანებისთვის ეზოში შესასვლელი კარის არსებობა გააპროტესტა. სახლამდე დაახლოებით 30 ნაბიჯი აშორებდა ნაცნობი ბარიტონი რომ გაისმა და ტანში უსიამოვნოდ რომ გააჟრჟოლა.
-ნუცა. -საკმაოდ ახლოდან გაისმა მისი ხმა და ნუცაც იძულებული იყო მიტრიალებულიყო მიუხედავად იმისა რომ ფეხებს ძლივს იმორჩილებდა
-საბა? აქ რას აკეთებ? -ხმის დამორჩილება სცადა და სიტყვები ერთმანეთზე ძლივს გადააბა.
-შენ გამოგყევი.
-მეე? რატომ?
-ნუცა, თამაშის გარეშე! -მკაცრი ტონით წამოიწყო საუბარი საბამ და ნუცასთვის უკვე ნათელი გახდა რომ ეს საუბარი კარგად არ დამთავრდებოდა.- ვინ იყო ის ბიჭი?
-ვინ ბიჭი? -უნებურად წამოსცდა და ამით მისი გაღიზიანებაც გამოიწვია.
-თამაშის გარეშეთქო გითხარი მგონი. -ტონს აუწია საბამ. -ვინ ჩემი *ლეა ეგ ბიჭი?
-უბრალოდ მეგობარია საბა, რა გჭირს?
-უბრალოდ მეგობრები თმაზე ასე ვნებიანად გეფერებიან და 2 საათს კაფეში შენთან ერთად ატარებენ? უი ხო მერე სახლამდეც გაცილებენ? - თვალები ეშმაკივით უელავდა და ნუცას იმდენად აშინებდა მზად იყო ნებისმიერი რამ შეეწირა მსხვერპლად ოღონდ სახლიდან არ გამოსულიყო.
-უბრალოდ თავაზიანობა გამოიჩინა. -დაბნეულმა ამოილუღლუღა და საბას რეაქციისას სასწრაფოდ უკან დაიხია.
-ხომ არ გაგიფრენია გოგო? მაგ თავში ტვინის ნა**მალი არ გიგდია? - საფეთქელზე თითები უხეშად მიარტყა და საუბარი ყვირილით განაგრძო -ვინ მიგდია ეგ გამო**ევებული რომ ხელები გიფათუროს თან ჩემს თვალწინ?
-რას ნიშნავს ხელები მიფათუროს? რა ლაპარაკი გაქვს საბა?
-ნუცა ჭკუიდან არ გადამიყვანო, მე ზედმეტი სიახლოვის გამო დამა*ვევინე და მაგ ტიპს ლამის საწოლში შენი ნებით ჩაუგორდი.
-წესიერად მელაპარაკე საბა, შენი საკუთრება ხომ არ გგონივარ?
-შენ რა მართლა ვერ იაზრებ? -სახეზე ხელი უხეშად მოკიდა და კედელზე ააყუდა -ჩემი საკუთრება ხარ, მე მეკუთვნი თავიდან ბოლომდე! -ბოლო ხმაზე დაიყვირა და ხელი ისეთი ძალით მოუჭირა სახეზე ლამის ყბა მოტეხა.
-ხელი გამიშვი. - ძლივს ამოილუღლუღა და მკერდზე მთელი ძალით უბიძგა. -რა ჯანდაბა გჭირს? ნივთი ხომ არ გგონივარ? -როგორც კი სახიდან მისი ხელი მოიშორა იმხელა ამბიციებით შეუტია თითქოს კარატეში შავი ქამარი აქვს და აქამდე არ ახსოვდა.
-ნუ მეთამაშები ნუცა, მაგ ტიპს აღარ შეხვდები ხო გაიგე?
-რას ნიშნავს აღარ შევხვდები? შენ ვინ ხარ რაღაცეებს რომ მიკრძალავ?
-თუ ვერ შენიშნე შენი შეყვარებული ვარ.
-თუ ვერ შენიშნე დაშორდით საბა.
-**ეზე მ*იდია დავშორდით თუ არა. ჩემს იქით გზა არ გაქვს. -ხელზე ხელი ჩაავლო საბამ.
-ფსიქოპატივით ნუ იქცევი და ხელი გამიშვი საბა. -პარკს ხელი გაუშვა და შიშველი ხელებით უღონოდ გაიბრძოლა მის წინააღმდეგ. -საბა მეტკინა. -ცრემლიანი თვალები მიანათა და კიდევ ერთხელ გაიბრძოლა მაგრამ უშედეგოდ, ტკივილისგან დამძიმებულს ლოყები ცრემლებმა დაუნამა თუმცა ეს საბას სულაც არ ადარდებდა.
-მაგ ბიჭს აღარ შეხვდები თორემ ორივეს შუბლში ტყვიას დაგახლით გაიგე? -ღვარძლით ამოთქვა საბამ
-ჯერ გაიგე ეგ ბიჭი ვინ არის და მერე ილაპარაკე.
-**ეზე მ*იდია ვინ არის, ჩემგან ეგ ვერ დაგიხსნის და ეგ ამ წამს დავამტკიცე. ასერომ ჭკუა გამოიყენე და მე დამიჯერე.
-სამაგიეროდ შენნაირი ნაბი**არი მაინც არ არის. -ამოისლუკუნა ნუცამ.
-რა თქვი?
-რა ვთქვი და ის რომ გამოუსწორებელი ნაბი**არი ხარ. - სიტყვის დამთავრება ძლივს მოასწრო საბამ სილა რომ გააწნა და კედელზე მიანარცხა. ტკივილისგან გაბრუებული და გონება დაბინდული შეჰყურებდა მის წინ მდგომ სილუეტს და უკვე მართლა ეგონა რომ ვეღარაფერი უშველიდა.
-დედას მო*****ავთ ორივეს, ცხოვრება ჯოჯხეთად თუ არ გიქციო ბო*იშვილი ვიყო, შე კა*პა მე ნაბი**არი ვარ და შენ უფრთო ანგელოზი არა? ისეთ დღეში ჩაგაგდებ სიკვდილს შემევედრები. -ერთხელ კიდევ შეიკურთხა და სიფრიფანა სხეულს ხელი გაუშვა რომელიც მაშინვე უღონოდ დაეცა მიწაზე, მერე კი იქაურობას უკანმოუხედავად გაეცალა.
რამდენიმე წუთის განმავლობაში ერთ ადგილას გაშეშებული იჯდა და აზროვნების უნარიც კი არ ჰქონდა, თუმცა გონების მოკრება მაინც შეძლო და ფეხზე კედლის საშუალებით ადგა, პირში სისხლის გემოს გრძნობდა, დარტყმის შემდეგ გაუჩერებლად მოსდიოდა ტუჩიდან სისხლი და მთელი ყბაც საშინლად სტკიოდა. მაისურზეც დატყობოდა სისხლის ლაქები, საშინლად ინანა გადაწყვეტილება რომ ვაჩეს არავინ დაატოვებინა სახლთან მაგრამ ახლა აზრი აღარ ჰქონდა, მოსახდენი მაინც მოხდებოდა. კიდევ კარგი ეზოდან, სახლის კარამდე გზა შორი არ იყო, ფეხების კანკალით გაიარა ვიწრო ბილიკი რომელსაც ორივე მხრიდან ულამაზესი ყვავილები გასდევდა და კარზე ბრახუნი ატეხა.
-მოვდივარ ხო. -უკვე ახლოდან გაისმა ელენეს ხმა და რამდენიმე წამიც არ იყო გასული კარი ჩხაკუნით რომ გაიღო, სისხლში ამოსვრილი ნუცას დანახვისას ადგილზე გაშეშდა და გაფართოებული თვალებით მიაჩერდა მის წინ მდგომ სილუეტს. -ღმერთო ჩემო რა დაგემართა? -შეშინებულმა ამოთქვა და სასწრაფოდ სახლში შემოიყვანა.
-საბა. -მოკლედ მოუჭრა და ტკბილეულით სავსე პარკი ხელებში შეაჩეჩა. როგორც კი ელენემ ჩაი გაუკეთა, მოწესრიგდა და ცოტა დამშვიდდა ყველაფერი დეტალურად მოუყვა. უამრავი თხოვნის მიუხედავად ნუცამ იმის უფლება არ მისცა რომ ანდრეასთვის ან ვაჩესთვის დაერეკა.
-ა-რ-ა -დამარცვლით უთხრა და სახეზე ყინულის მთელი შეკვრა მიიდო.
-კარგი. -თავი დანანებით გააქნია ელენემ და სამზარეულოში გავიდა. მიუხედავად ნუცას უარისა იცოდა რომ შეიძლებოდა ყველაფერი უარესად დამთავრებულიყო ასერომ ტელეფონი მოიმარჯვა და ვაჩეს ნომერი აკრიფა. შეტყობინება სწრაფად აკრიფა და წამის მეათასედში დაამთავრა ყველაფერი.
-ვაჩე, ელენე ვარ. ხვალ სკოლის შემდეგ შემხვდი, უნდა დაგელაპარაკო. ნუცას ეხება… - ვაი იმ ხვალინდელ დღეს- მძიმედ ამოთქვა ელენემ, მისაღებში დაბრუნდა და თავისი ცხოვრების ყველაზე ძვირფასი ადამიანი დასამშვიდებლად გულზე მიიხუტა…





ვიცი რომ დიდ თავებს არ ვდებ მაგრამ ისტორიის კითხვა ყოველდღე გსიამოვნებთ და რთულია 24 საათში სწავლა, მუშაობა, ძილი და 10 ან 20 ათას სიტყვიანი თავის დაწერა მოასწრო. გთხოვთ გამიგეთ.
ველი თქვენს კომენტარებს heart_eyes



№1  offline წევრი OKI ME

ოჰოო, ახალი თავიც დაიდოოო ❤️❤️ წავედი წავიკითხო აბა ❤️❤️

ეს საბა რა შეუგნებელი არსებაა, რა უბედურებაა. ასე ცდილობს სიყვარულის დამტკიცებას? ნუცამაც უთხრას მამამის უმჯობესი იქნება. ან მის მშობლებს როდემდე უნდა ეგონოთ ნეტა საბა კარგი ბიჭი?

ნუ, ელენე სწორად მოიქცა რომ მიწერა ვაჩეს. ანდრეას და ელენეს წყვილი ხომ საოცრად მომწონს ❤️❤️❤️

ოოო, აი ისე არც ერთი პერსონაჟის სიყვარულის ისტორიის განვითარებას ველი როგორც ვაჩესა და ნუცასას. :დდდ ნუ იმედი მაქვს რომ შეუყვარდებათ ერთმანეთი. პრინციპში ეგ მხოლოდ შენ იცი, შეაყვარებ თუ არა :დდდ

მოკლედ, გამიხარდა ახალი თავის დანახვა ❤️❤️ არ ველოდი ნამდვილად ❤️ წარმატებებიიიი ❤️❤️

 


№2  offline მოდერი ენქეი

OKI ME
ოჰოო, ახალი თავიც დაიდოოო ❤️❤️ წავედი წავიკითხო აბა ❤️❤️

ეს საბა რა შეუგნებელი არსებაა, რა უბედურებაა. ასე ცდილობს სიყვარულის დამტკიცებას? ნუცამაც უთხრას მამამის უმჯობესი იქნება. ან მის მშობლებს როდემდე უნდა ეგონოთ ნეტა საბა კარგი ბიჭი?

ნუ, ელენე სწორად მოიქცა რომ მიწერა ვაჩეს. ანდრეას და ელენეს წყვილი ხომ საოცრად მომწონს ❤️❤️❤️

ოოო, აი ისე არც ერთი პერსონაჟის სიყვარულის ისტორიის განვითარებას ველი როგორც ვაჩესა და ნუცასას. :დდდ ნუ იმედი მაქვს რომ შეუყვარდებათ ერთმანეთი. პრინციპში ეგ მხოლოდ შენ იცი, შეაყვარებ თუ არა :დდდ

მოკლედ, გამიხარდა ახალი თავის დანახვა ❤️❤️ არ ველოდი ნამდვილად ❤️ წარმატებებიიიი ❤️❤️




ძალიან დიდი მადლობა, უზომოდ მახარებს ასეთი თბილი კომენატრები❤️❤️❤️❤️

 


№3 სტუმარი ნი

რა დამაძინებს ახლაა, ახალი თავის მოლოდინში :დდ ძაალიან კარგი იყო <3

 


№4 სტუმარი ნი-კე

კარგი თავი იყო მართლა..ოღონდ ძალიან არ გაწელო რაა

 


№5  offline მოდერი ენქეი

ნი
რა დამაძინებს ახლაა, ახალი თავის მოლოდინში :დდ ძაალიან კარგი იყო <3



მადლობაა heart_eyes

ნი-კე
კარგი თავი იყო მართლა..ოღონდ ძალიან არ გაწელო რაა



გაწელვაში რას გულისხმობ მართლა ვერ მივხვდი მაგრამ მადლობა რომ კითხულობ heart_eyes

 


№6  offline წევრი kesane1700

ძალიან კარგი სტილი გაქვს და ძალიან კარგად მიდიხარ, ყველაზე მეტად ის მომწონს ყველა გრძნობას და ემოციას როგორც გადმოსცემ. ძალიან ნიჭიერი ხარ და ვფიქრობ დიდი მომავალი გაქვს, ძალიან საინტერესო ისტორიაა, რომ ვერ მოწყდები ისეთი heart_eyes . მოუთმენლად გელოდებიხოლმე და თვაელბგაფართოებული ვკითხულობხოლმე ყოველ თავს, ყოველ მომენტში ყველა ემოციას ვგრძნობ და ვფიქრობ ძალიან კარგია. ზუსტად ის არის რასაც ვეძებდი, არ მინდა რომ დასრულდეს joy heart_eyes დაახლოებით 30-40 თავი მაინც მინდა რომ მეყოს joy წარმატებები kissing_heart

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent