შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

საბედისწერო ივენთი //11//


3-07-2022, 23:51
ავტორი ენქეი
ნანახია 2 770

გარეთ საშინლად წვიმდა, წვიმის გამო სახლშიც საშინელი ხმაური იყო, ახალ ამბებში გამოაცხადეს რომ რამდენიმე ქუჩა დაიტბორა, ამის გამო გზები გადაიკეტა. თბილისში სრული არეულობა სუფევდა ისევე როგორც ელენეს გონებაში. ნუცა დივანზე კომფორტულად მოწყობილიყო და ღრმა ძილს მისცემოდა, ელენე კი თავს ვერაფერს უხერხებდა. ზოგადად ჭექა-ქუხილის ძალიან ეშინოდა და სხვადროს ამ ნერვიულობასაც ამინდს დააბრალებდა მაგრამ ახლა ნუცას ბედი ანაღვლებდა. მის ბავშვობის მეგობარს ქუჩაში ყოფილი ხვდება და სცემს, ამას როგორ უნდა შეეგუოს, ახსოვს ნუცა შიშის გამო თვებიის განმავლობაში სახლიდან რომ ვერ გადიოდა, როგორ ჩაიკეტა საკუთარ თავში და როგორ მოწყდა გარე სამყაროს. ელენემ ზუსტად იცოდა რომ ამას აღარ დაუშვებდა.
-საღამომშვიდობის, გძინავს? -ტელეფონის ხმამ ფიქრებიდან გამოარკვია და სასწრაფოდ ხელში მოიმარჯვა. ანდრეა იყო, ცოტა დამშვიდდა და სახეზე ღიმილიც კი მოეფინა მისი სახელის დანახვისას.
-არა, ახლა ვაპირებდი დაძინებას, იმედია დამეძინება.
-მოხდა რამე? რატომ არ უნდა დაგეძინოს?
-ჩემები არ არიან სახლში და ჭექა-ქუხილის მეშინია, ნუცა კი აქაა მაგრამ სძინავს.
-გინდა მოვიდე? -სიცილის სმაილი მოაყოლა მონაწერს მაგრამ ელენემ ზუსტად იცოდა რომ არ ხუმრობდა, რომ ეთქვა მოდიო აუცილებლად მოვიდოდა.
-არა, არ შეგაწუხებ. დავიძინებ როგორმე. -სიცილისსმაილით მიწერა და მეორე მესიჯიც სწრაფად დაწერა -ღამემშვიდობის.
-ტკბილიძილი საცოლევ. -ირონია არ დააკლო ანდრეამ, წაკითხვისთანავე მობილური დადო, სავარძელში კომფორტულად მოკალათდა და ისიც ღრმა ძილს მიეცა.
დილით ტელეფონის ხმამ გააღვიძა, გაუჩერებლად რეკავდა და იქამდე არ შეწყდა სანამ ელენემ ნახევრად მძინარემ არ უპასუხა.
-გისმენთ.
-დილამშვიდობის. -ნაცნობი ხმის გაგებისას სასიამოვნოდ გასცრა ტანში -როგორ ხარ?
-რომ არ გაგეღვიძებინე უფრო კარგად ვიქნებოდი. -ჩურჩულით უპასუხა და ნუცას გადახედა რომელიც უდარდელად ფშვინავდა, დამამშვიდებელმა აშკარად იმოქმედა. მაშინვე ფეხზე წამოდგა ელენე და სახეზე დახედა, ლოყა მთლიანად დალურჯებული ჰქონდა- ასე როგორ უნდა წავიდეს სახლში- თავისთვის ჩაიბუტყუნა და სამზარეულოში გავიდა.
-ნუ წუწუნებ. კარგი ამბავი მაქვს.
-გისმენ, მითხარი.
-სკოლებში უქმე დღეები გამოცხადდა გუშინდელი ამინდის გამო.
-რაა? მართლაა?- თავი ძლივს შეიკავა სიხარულისგან ყვირილი რომ არ დაეწყო.
-ხოო, გზაში გავიგე, მინდოდა სკოლაში წამეყვანე, მაგრამ რადგან მაინც მოვდიოდი უკან აღარ წავედი და კარს თუ გამიღებ კარგი იქნება.
-მოიცა, შენ რა? აქ ხარ? -დაბნეულმა დაიწყო საუბარი.
-ხო, რატომ გაგიკვირდა? კარი გააღე საათზე მეტია აქ ვზივარ. -სიცილით უთხრა ანდრეამ
-მოიცადე, მოვდივარ. -ფეხზე თბილი ჩუსტები ჩაიცვა და კართან სირბილით მივიდა, ზღურბლზე გაღებული ანდრეას დანახვისას თავადაც გაეღიმა, დღე ყველაზე კარგად დაიწყო. -დილამშვიდობის.
-დილამშვიდობის. -ღიმილით მიუგო ანდრეამ. -სახლში არ შემომიშვებ? თუ ბიჭები არ დაიშვებიან? -სიცილით უთხრა ანდრეამ და ნამდვილად არ ელოდა რომ ელენე სახლში მართლა არ შეუშვებდა.
-იცოი, ჯობს აქ დავრჩეთ იქამდე სანამ რაღაცას მოგიყვები. -მძიმედ ამოთქვა ელენემ.
-მოხდა რამე? -მალევე დაიძაბა ანდრეაც.
-წამოდი, დავსხდეთ და მოგიყვები. -აივნის კუთხეში არსებულ სკამზე ანიშნა ელენემ და პირველი მოკალათდა კომფორტულად ბალიშებზე.
-გისმენ, ნუ მაშინებ გთხოვ, რამოხდა?
-ყველანაირი ყვირილის, ჩხუბის და “ბოიკების” გარეშე კარგი?
-ელენე, მოყევი რამოხდა.
-გუშინ ნუცას ჩემთან მოსვლა ვთხოვე რომ მარტო არ ვყოფილიყავი, თავიდან იწუწუნა მაგრამ მერე დამთანხმდა, თითქმის მოსულიიყო როცა მომწერა ჩაი გამეკეთებინა და უდარდელად ველოდებოდი ჩემთვის თბილ სახლში. ღმერთო ნეტავ სულ არ დამერეკა. -აკანკალებული ხმით თქვა და თავი ხელებში ჩარგო
-ელენე, რამოხდა მითხარი. -მის პირდაპირ ჩაიმუხლა ანდრეა.
-მე არ მეგონა რომ საბა ასე მოიქცეოდა, მართლა არ მეგონა. -ცრემლებს გასაქანი მისცა და თვალებში ჩააცქერდა, იმხელა სინანული იკითხებოდა ელენეს თვალებში ნებისმიერის გრძნობებს უმალ შეეხებოდა.
-ელენე, დაწყნარდი, გონება მოიკრიბე და მითხარი რა და როგორ მოხდა. -მისი სახე ხელებში მოიქცია ანდრეამ და დასამშვიდებლად რამდენჯერმე ფრთხილად ჩამოუსვა ხელო თმაზე.
-საბა, ის… ის ნუცას დახვდა, ეჩხუბა ვაჩესთან ერთად რომ დაინახა გაბრაზდა… მერე… მერე ნუცაც გაბრაზდა, იკამათეს საბა ძლიერია, ნუცა როგორ მოერეოდა, რამდენჯერმე კედელზე ააკრო, მთელი ზურგი სტკიოდა, ხელებზეც სულ სილურჯეები აქვს… ბოლოს… ბოლოს სახეშიც დაარტყა. მე… მე ვერაფრით დავეხმარე გეფიცები. რომ მცოდნოდა არ ვთხოვდი მოსვლას… -უკვე ხმით ტიროდა ელენე, ბრაზისგან ისეთ მდგომარეობაში იყო ანდრეა მზად იყო საბას სახეზე არსებული ყველა ძვალი სათითაოდ დაემტვრია.
-დამშვიდდი ელენე, შენი ბრალი არ არის. -სხეულზე მიიხუტა აკანკალებული ელენე და მის დამშვიდებას შეეცადა. -შენ არაფერ შუაშიხარ გესმის? ეგ შენი ბრალი არ არის. -გაუჩერებლად უმეორებდა თუმცა ელენეს ყრუდ ჩაესმოდა მისი სიტყვები.
-დღეს დილით რომ დავიანახე ლამის გავგიჟდი, სახე ისეთ მდგომარეობაში აქვს. -სლუკუნით ამოთქვა ელენემ და მთელი ძალით მიეკრო სხეულზე ანდრეას.
-აქამდე რატომ არ მითხარი ელენე? გუშინ რას აკეთებდი?
-მე… მე ვაჩეს მივწერე რომ დღეს სკოლის შემდეგ ვნახავდი, ვითხარი რომ სალაპარაკო მქონდა.
-შენ გგონია ვაჩე ამ საქმეს ჩხუბის გარეშე მოაგვარებს? ეგრე იცნობ ვაჩეს?
-უბრალოდ არ ვიცოდი რა გამეკეთებინა.
-მისმინე, ვაჩემ ეს რომ გაიგოს ნუცას გამო საბას მოკლავს, ასერომ ვაჩემ ამ ამბის შესახებ არაფერი არ უნდა გაიგოს. -გააფრთხილა ანდრეამ.
-რა არ უნდა გავიგო? -აივანზე მოულოდნელად გაჩნდა ვაჩე.
-ჯანდაბა ამ მაღალ მცენარეებს. -თავისთვის ჩაიბურტყუნა ელენემ, ყვავილები ისე იყო ერთმანეთში გადახლართული მის იქით არაფერი ჩანდა საერთოდ.
-კითხვაზე მიპასუხეთ, რა არ უნდა გავიგო?-ხმა გაუმკაცრდა ყიფიანს.
-ელენეე. -სახლიდან ნუცას ყვირილი გაისმა თუ არა ელენემ მაშინვე ინატრა რომ მიწა გასკდომოდა.
-ვაჩე, დამშვიდდი. -ფეხზე წამოდგა ანდრეა.
-მშვიდად ვარ ანდრეა, რატომ უნდა ვნერვიულობდე? -გაუკვირდა ვაჩეს და ორივეს დაბნეული მზერა მოავლო.
-ვის ელაპარაკები?- კარი ხმაურით გაიღო და ზღურბლზე სახედალურჯებული ნუცას დანახვისას ყველა ადგილზე გაშეშდა.
-შენ… რა გჭირს? -ძლივს მოუყარა სიტყვებს თავი ვაჩემ და ნუცას პირდაპირ დადგა.
-მე… მე… -დაბნეული შეჰყურებდა მის წინ მდგომ სილუეტს ნუცა.
-ვაჩე, მდგომარეობიდან ნუ გამოხვალ! -გააფრთხილა ანდრეამ.
-სახეზე რა გჭირს ნუცა?
-ისეთი არაფერია, უბრალოდ… უბრალოდ დავეცი. -ყველაზე სულელური ტყუილი მოიფიქრა რაც კი ოდესმე შეიძლებოდა.
-მეკაიფები? -თვალები წამოენთო ყიფიანს. -დაეცი და სახე და ორივე ხელის მაკა ერთდროულად დაგილურჯდა?
-ვაჩე, მომისმინე… -მისი შეჩერება სცადა ანდრეამ.
-ვინ გცემა? - კბილების ღრჭიალით ამოთქვა და ანდრეას ხელით უბიძგა რომ გაწეულიყო.
-არავინ…მე დავეცი მართლა. -მაისური მაჯებზე ჩამოიწია და დარცხვენილმა გაიმეორა ტყუილი.
-საკმარისად ბევრი ნაცემი ადამიანი მინახავს რომ მივხვდე ახლა ნაცემი ხარ თუ უბრალოდ დაეცი. სახლში შედი! -მძიმედ დაასრულა ნათქვამი და როგორც კი ნიცა ოთახში შევიდა ისიც მაშინვე უკან მიჰყვა. -არ შემოხვიდეთ! -მკაცრი ტონით უთხრა ორივეს და კარი ხმაურით დაკეტა. როგორც კი ნუცა სავარძელზე მოკალათდა მის პირდაპირ დადგა და საუბარი გააგრძელა. -ბოლოჯერ გეკითხები ვინ აწია შენზე ხელი? ბო*იშვილი ვიყო თუ არ მეტყვი ვისაც იცნობ ყველას ძვლებში დავამტვრევ.
-გთხოვ დამშვიდდი რა. -მუდარის ტონით უთხრა ნუცამ, ფეხზე წამოდგა და ხელზე ხელი მსუბუქად მოკიდა.
-გისმენ.
-საბა იყო. - ვაჩეს არაფერი უთქვამს თუმცა მაშინვე შენიშნა ნუცამ როგორ სწრაფად შეეცვალა სახეზე ფერი, შუბლზე ძარღვი დაეტყო და სუნთქვა გაუხშირდა. -შენზე იეჭვიანა, მითხრა რომ აღარ შეგხვედროდი. -აწყლიანებული თვალებით ახედა ვაჩეს რომელიც წუთი წუთზე აფეთქდებოდა.
-სიარული რატომ გიჭირს? - როგორც შეეძლო მშვიდად იკითხა და მისი ხელი ხელებში მოიქცია.
-მე… რამდენჯერმე კედელზე უხეშად მივეყუდე.
-შემთხვევით?
-მე…
-ზურგი მაჩვენე.
-რაა?
-ნუცა აღარ გამამეორებინო თორემ მაისურს ჩემი ხელი მოგაშორებ სხეულიდან. -მკაცრი ტონით უთხრა და მომლოდინე თვალებით მიაჩერდა. ნუცამ იცოდა რომ გამკეთებელი იყო და შეწინააღმდეგებას აზრი არ ჰქონდა ამიტომ მასთან ზურგით დადგა და მაისური ზემოთ აიწია.
-დედა****ცი- დაიგრგვინა გამწარებულმა და დაჟეჟილ ადგილებს დააკვირდა. ხერხემლის ორივე მხარეს სიგრძეზე საშინელი დალურჯებები და სისხლჩაქცევები ჩასდევდა, ვერც კი ხვდებოდა ვაჩე ამ პატარა და უსუსურმა არსებამ ამდენს როგორ გაუძლო. ხელი ფრთხილად ჩამოუსვა და მისი რეაქციისას მაშინვე უკან გაწია. -ძალიან გტკივა?
-არა, ისეთი არაფერია. -იუარა ნუცამ, იქნებ როგორმე დამშვიდდესო მაგრამ აზრი არ ჰქონდა.
-მოვკლავ. -ღვარძლით ამოთქვა და მაისური ფრთხილად დაუბრუნა საწყის პოზიციას.
-ვაჩე მომისმინე, ისეთი არაფერია კარგიი. გთხოვ დამშვიდდი. -მისი დამშვიდება სცადა თუმცა ვაჩეს მისი უწყინარო სიტყვები გადაწყვეტილებას ვერ შეაცვლევინებდა.
-ნუცა, შენი თმის ერთ ღერსაც კი არ ვაპატიებ არავის, ამაზე საერთოდ ლაპარაკი ზედმეტია, როგორ გაბედა და როგორ შეგეხო. ჩემი ბრალია, მარტო არ უნდა დამეტოვებინე. -საკუთარ თავზე გაბრაზდა და კედელს მუშტების რტყმა დაუწყო.
-გაჩერდი ვაჩე გეხვეწები. -მასსა და კედელს შორის ჩადგა ნუცა.- ეს არავისი ბრალი არ არის, მეგითხარი რომ არ ვაპირებდი არსად წასვლას და არც უნდა წავსულიყავი. შენ არ ხარ დამნაშავე.
-ვისაც ვერაფრით ვერ გაამართლებ ის ნამდვილად მიიღებს საკადრისს. -კბილები გაახრჭიალა და ნუცას სახე ხელებში მოიქცია. -პირველი და უკანასკნელი იყო, ვიღაცამ ის მოახერხა რომ შეგხებოდა. ნებისმიერს მოვკლავ ვინც ამას ერთხელ მაინც თუნდაც აზრად გაივვლებს. ვერავინ გადარჩება, მერე რაც უნდათ ის ილაპარაკონ იმაზე რომ მამაჩემის შვილი ვარ, მერე მართლა **ეზე დავიკიდებ ყველაფერს. -სახე ისე ახლოს მიუტანა წამოთ ნუცამ იფიქრა რომ კოცნას აპირებდა. მერე უცებ ოდნავ გვერდით გადაიხარა და ლოყაზე მსუბუქად აკოცა. -ვერავინ შეგეხება თუ ეს შენი სურვილი არ იქნება. -ყურთან უჩურჩულა და წასასვლელად შებრუნდა.
-ვაჩე, სად მიდიხარ? -ბარბაცით გაეკიდა ნუცა.
-არცერთმა არ გაბედოთ გამოყოლა. -თითი გამაფრთხილებლად დაუქნია სამივეს და წამის მეათასედში გაეცალა იქაურობას.
დიდი დრო არ დაჭირვებია მის საპოვნელად, მისი ნომერი მალევე გაიგო და ნუცას სახელით მესიჯი მიწერა ვითომ მისი უნდოდა, ისიც რათქმაუნდა მაშინვე გავარდა სახლიდან დათქმულ ადგილას და ნუცას მოლოდინით ადგილზე ცქმუტავდა.
-შენ რა მასეთი სი*ი ხარ რომ მართლა დაიჯერე იმის მერე რაც გუშინ ნუცას გაუკეთე მართლა შეგხვდებოდა? -ღვარძლით ამოთქვა ვაჩემ და ნელი ნაბიჯით მიუახლოვდა საბას.
-რომელი ხარ ჩემი ძმა? -გაუკვირდა საბას.
-ბიჭო, აღარ გაბედო და ძმა აღარ დამიძახო აღარასდროს.
-ვერ გავიგე ვინ ხარ და აქ რა გინდა?
-ვაჩევარ ვერმიცანი? ის ბიჭი ვარ ვის გამოც ნუცას ხელი დაარტყი შე ა*ვარო. -სიტყვა დამთავრებული არ ჰქონდა მთელი ძალით რომ დაარტყა სახეში, საბამ ტკივილისგან და დაბნეულობისგან რამდენიმე ნაბიჯი უკან გადადგა და გატეხილ ცხვირზე ხელი მთელი ძალით მოიჭირა. -შე ნაბი*ვარო, როგორ გაბედე ნუცაზე ხელის აწევა. -მეორედაც დაარტყა და ძირს მწოლიარე საბას ზემოდან მოექცა. -ის მაინც არ გცოდნოდა მამამისი ვინ არის. თუმცა მამამისი იმასთან შედარებით ვერაფერს გიზამს რასაც მე ვაჩე ყიფიანი გაგიკეთებ იმის გამო რომ ჩემთვის ძვირფას ადამიანს შეეხე.
-კოდევ ბევრჯერ შევეხები სანამ ძუ*ნასავით მოქცევას არ შეწყვეტს. -სიტყვა შეუბრუნა საბამ, სანამ ვაჩე საუბრობდა დრო იხელთა, ხელით ქვა მოძებნა და პირდაპირ საფეთქელში დაარტყა მთელი ძალით. ვაჩემ წონასწორობა ვერ შეინარჩუნა და უკან გადავარდა, წამით თვალთ დაუბნელდა და მთელი სხეული დაუბუჟდა, ამდროს საბამ დრო იხელთა და რამდენიმე მუშტი დაარტყა სახეში, მაგრამ ეს მხოლოდ იქამდე სანამ ვაჩე თვალებიდან ისევ გამოიხედებოდა და დაბინდულ მზერას გაასწორებდა.
-ნუცას სახელის ხსენებაც კი აღარ გაბედო შე *ლეო არასოდეს.- საპასუხო მუშტი დაარტყა სახეში და ისევ ზემოდან მოექცა საბას, რამდენჯერმე კიდევ დაარტყა და როცა მიხვდა წინააღმდეგობის გაწევას აღარ აპირებდა საუბარი გააგრძელა. -რომელი ხელი დაარტყი?
-რაა? -გაოცებულს აღმოხდა საბას.
-არასწორი პასუხია. - მარჯვენა ხელის ცერა თითი მოუგრიხა და მთელი ძალით დააწვა იქამდე სანამ ძვლის მტვრევის ხმა არ გაიგო რასაც საბას ცხოველურო ღმუილი მოჰყვა. -მოდი თავიდან გკითხავ, რომელი ხელი დაარტყი?
-მე… არ… არ მახსოვს. -შეშინებულმა დაიწყო ბურტყუნი- მისმინე ძმაო, რასაც გინდა იმას გავაკეთებ ოღონდ შემშვი.
-რათქმაუნდა გააკეთებ, მაგრამ ეგეც არსსწორი პასუხია. სათითაოდ რომ გიმტვრიო თითები დიდ დროს წაიღებს. -მშვიდად უპასუხა და გამომეტყველება მაშინაც არ შეუცვლია როცა მაჯის ძვალი შუაზე გადატეხა. ეგონა ამით მაინც დამშვიდდებოდა საბა მაგრამ ამაოდ. მარცხენა ხელით კიდევ ერთხელ გაიბრძოლა მის წინააღმდეგ და მთელი ძალით დაარტყა სახეში. ეს უკვე პიკი იყო ვაჩესთვის, ნება მისცა კოდევ რამდენჯერმე დაერტყა იქამდე სანამ საბოლოოდ გაანადგურებდა. ბოლოს ფეხზე რომ წამოდგა უღონოდ იწვა საბა მიწაზე და ტკივილისგან გველივით იკლაკნებოდა.
-ნუცას აღარასდროს გაეკარო თორემ შემდეგში ცოცხალს არ დაგტოვებ. -ღვარძლით შეიკურთხა და იქაურობას მშვიდად გაეცალა, საავადმყოფოშიც დარეკა და მისი ადგილსამყოფელიც შეატყობინა რომ არ მომკვდარიყო. დიაგნოზი არც ისე მარტივი იყო, 3 ნეკნის მოტეხილობა, ისევე როგორც ორივე ხელზე 5მდე სხვადასხვა ძვლის, თუმცა ვაჩეს რომ სცოდნოდა რა გააკეთა საბამ სანამ მასთან მოვიდოდა ალბათ არცერთ ძვალს მთელს არ დაუტოვებდა…
გეზი პირდაპირ ელენეს სახლისკენ აიღო, ტელეფონი რომ შეამოწმა 100მდე გამოტოვებულო ზარი იყო ანდრეასგან და ნუცასგან. აღარ გადაურეკა რადგან მაინც მათთან მიდიოდა. ეზოში შესვლისთანავე სამივე გარეთ გამოცვივდა და აივანზე შეშფოთებული სახეებით დახვდნენ.
-დაჭრილი ხარ? -თავიდან ფეხებდე აათვალიერა სისხლით დასვრილი ძმაკაცი ანდრეამ.
-არა, კარგად ვარ. -მშვიდად მიუგო და შეშინებულ ნუცას გახედა რომელიც სხეულს ვერ იმორჩილებდა და კედელზე უღონოდ იყო მიყრდნობილი-მარტო დაგვტოვეთ. -მშვიდად განაგრძო საუბარი ვაჩემ და როგორც კი ელენე და ანდრეა სახლში შევიდნენ საუბარი განაგრძო. -ხომ არ გცივა?
-მითხარი რომ არ მოგიკლავს. -ხმის დამორჩილება სცადა ნუცამ.
-რატომ აგიჩემებია ეს მკვლელობები? არ მომიკლავს ნუცა, არა.
-აბა ეს? -სისხლიან მაისურზე ანიშნა ნუცამ და წონასწორობის შესანარჩუნებლად კედელს დაეყრდნო.
-ვიჩხუბე, მაგრამ არ მომიკლავს. -მათ შორის მანძილი სწრაფად დაფარა და სახეზე ხელი ფრთხილად ჩამოუსვა.
-სისხლი მოგდის. -საფეთქელზე ოდნავ შეეხო ნუცა. -ჭრილობა გაქვს, რა დაგემართა?
-ქვა მომხვდა, აი მოხუცი დედაბრები რომ ისვრიანხოლმე ქვებს მასე მოვყევი ერთ-ერთის კლანჭებში.
-შენ… შეიძლებოდა რამე მოგსვლოდა. -აკანკალებული ხმით უთხრა ნუცამ.
-არ მადარდებს.
-ამას რატომ აკეთებ?
-რას ვაკეთებ? -გაიკვირვა ვაჩემ.
-რატომ მეხმარები? რატომ მიცავ?
-ჩემთვის ბევრს ნიშნავ ნუცა, არ მ*იდიხარ და არ მინდა რამე დაგემართოს. არც იმას ავიტან რომ ვინმე შეგეხოს შენი ნების საწინააღმდეგოდ, მითუმეტეს ასე. -მძიმედ ამოთქვავა ვაჩემ და ორივე ხელით კედელზე მიეყრდნო.
-გაიწიე.
-რატომ? გთხოვ არმითხრა რომ ისევ გეშინია ჩემი. -თავი დანანებით გააქნია ვაჩემ.
-არა, უბრალოდ პირველადი დახმარების ყუთს მოვიტან.
-არ მჭირდება, კარგად ვარ. -თბილი ხმით უთხრა და შუბლზე ცხელი ტუჩები მიაკრო.
-სისხლი მოგდის. -შუბლზე ხელი გადაუსვა და უცებ დენდარტყმულივით უკან გაწია.
-რამოხდა?
-შენი თვალები.
-არ მითხრა რომ წითლად ანაათებს ან რამე მსგავსი. -ღიმილით უთხრა ვაჩეს.
-ფერი ისე სწრაფად შეიცვალა, წამის წინ ლურჯი თვალები გქონდა. -დაბნეული ალაპარაკდა ნუცა.
-ჰო, როცა ვმშვიდდები მწვანე ფერის მაქვს. შენთან სიახლოვე ყოველთვის მამშვიდებს და რატომ არ ვიცი.
-ლამაზი თვალები გქონია. -ღიმილით უთხრა ნუცამ.
-შენსას ვერ შეედრება მაგრამ მადლობა.
-ახლა რას აპირებ?
-რას გულისხმობ?
-როგორც მივხვდი საბასთან საქმე მოაგვარე, ვფიქრობ აღარ შემაწუხებს, უბრალოდ მაინტერესებს ახლა წახვალ?
-ნეტავ იცოდე როგორ არ მინდა წასვლა. -ყურთან უჩურჩულა და მძიმედ ამოისუნთქა- მაგრამ ეგ ჩემზე არ არის დამოკიდებული. როგორც კი პოლიცია საბასთან მივა ის ყველაფერს იტყვის და უახლოესი 7წელი ჩამსვამენ ან მეტი. -ისე მშვიდად მიუგო ვაჩემ თითქოს მომდევნო 7 საათზე ლაპარაკობდესო.
-ხომ არ გაგიჟდი? -მაშინვე უკან გაწია ნუცამ.
-დამშვიდდი პატარავ, შენ არაფერი გემუქრება. ყურადღებას ყოველთვის მოგაქცევენ.
-მე რაშუაში ვარ? ხვდები მაინც რაზე საუბრობ? შენი ცხოვრების საუკეთესო წლები შეიძლება ციხეში გაატარო? -ყვირილზე გადავიდა ნუცა
-ჩშშ, დამშვიდდი. -ახლოს მიიზიდა და მთელი სხეული ზედ აიკრო პაწაწინა არსება- ჩემი ბოლო მაინც ეგ იყო, მამაჩემის შვილი სხვანაირად ვერ დავასრულებდი.
-გეხვეწები მაპატიე რა, მითხარი რა შეიძლება გავაკეთო რომ ეგ არ მოხდეს. -თავისთვის ბურტყუნებდა ნუცა თუმცა ამაოდ, ვაჩეს პასუხი არ გაუცია, თმაზე ხელს შეუჩერებლად უსვამდა და მის სურნელს ხარბად ისუნთქავდა. -იქნებ არაფერი თქვას. -ისევ გააგრძელა ბუტყუნი ნუცამ
-შენი ხელში ჩაგდების შანსს ხელიდან რატომ გაუშვებს ნუცა? - გაიკვირვა ვაჩემ და რამდენიმე ნაბიჯით უკან დაიხია, სიგარეტს მოუკიდა და ფილტვები მომწამვლელი კვამლით აივსო.
-მე… მე არვიცი. -დაბნეულმა დაიწყო საუბარი. -შერიგებას რომ შევპირდე? ვეტყვი რომ თუ არ გიჩივლებს მასთან ვიქნები ან …
-ეგ აზრადაც კი არ გაივლო არასოდეს თუ არ გინდა რომ მართლა მკვლელად ვიქცე. -კბილები გაახრჭიალა ვაჩემ და ისევ მის პირდაპირ დადგა- ვერასოდეს ვეღარ მოგეკარება და ეგ კარგად დაიმახსოვრე! ჩამსვამენ თუ არა ეგ შენი საზრუნავი არ არის! არაფერში ჩაერიო უბრალოდ მშვიდად იყავი და ცხოვრება განაგრძე.
-ხო მაგრამ…
-არანაირი მაგრამ, არც ცრემლები და საერთოდ არაფერი. შენ კარგად იქნები.
-თუ რამე შემეძლება აუცილებლად გავაკეთებ. -მათ შორის მანძილი დაფარა ნუცამ და კისერზე ხელები მჭიდროდ მოხვია, გრძნობდა ვაჩე გული როგორ სწრაფად უცემდა, ნერვიულობა, ბრაზი ყველაფერი ერთად ქონდა ახლა გულში მაგრამ იცოდა რომ მალე ეს ყველაფერი აღარ გაახსენდებოდა და იმ შემთხვევაში თუ ჩასვამდნენ ნუცა ძალიან მალე შეეჩვეოდა ცხოვრების ახალ რიტმს. მყუდროება ნუცას ტელეფონის ზარმა დაარღვია. დედამისი იყო.
-ხო დე. -როგორც შეეძლო მშვიდად უპასუხა.
-არ ვიცი ქალბატონო ნუცა რა გააკეთე მაგრამ მამაშენი გაცეცხლებულია და სახლში მოდის, გირჩევ მის მოსვლამდე მოხვიდე და მითხრა რა მოხდა თუ გინდა რომ გიშველო. - სწრაფად მიაყარა ქალმა და ტელეფონი გათიშა.






კომენტარებს ველოდებიი



№1  offline წევრი OKI ME

ეუფ, რა უთხრეს მამამის ამისთანა რომ გაცეცხლებულია? აუუუ რამხელა ინტრიგა ჩააგდე ახლა? (((((

ან ის რა იყო "თუმცა ვაჩეს რომ სცოდნოდა რა გააკეთა საბამ სანამ მასთან მოვიდოდა ალბათ არცერთ ძვალს მთელს არ დაუტოვებდა…" - რა წესია ამხელა ინტრიგის დატოვება? :DDD

ვაიი ნუცაა, ამან თუ ახლა ოჯახთან სისუტე გამოიჩინა და სიმართლე სრულად თუ არა ნაწილობრივ მაინც არ უთხრას ოჯახს, ისე გავლანძღავ შემდეგი თავი კომენტარებშიი, ჯერ რომ არავინ გამილანძღავ. :DDD

წავედი ახლა მე და აბა ველი მოუთმენლად ახალ თავს ❤️❤️ წარმატებებიი ❤️❤️

 


№2  offline მოდერი ენქეი

OKI ME
ეუფ, რა უთხრეს მამამის ამისთანა რომ გაცეცხლებულია? აუუუ რამხელა ინტრიგა ჩააგდე ახლა? (((((

ან ის რა იყო "თუმცა ვაჩეს რომ სცოდნოდა რა გააკეთა საბამ სანამ მასთან მოვიდოდა ალბათ არცერთ ძვალს მთელს არ დაუტოვებდა…" - რა წესია ამხელა ინტრიგის დატოვება? :DDD

ვაიი ნუცაა, ამან თუ ახლა ოჯახთან სისუტე გამოიჩინა და სიმართლე სრულად თუ არა ნაწილობრივ მაინც არ უთხრას ოჯახს, ისე გავლანძღავ შემდეგი თავი კომენტარებშიი, ჯერ რომ არავინ გამილანძღავ. :DDD

წავედი ახლა მე და აბა ველი მოუთმენლად ახალ თავს ❤️❤️ წარმატებებიი ❤️❤️





ძალიან დიდი მადლობაა❤️❤️ ძალიან მახარებსხოლმე შენი კომენტარები❤️❤️

 


№3 სტუმარი სტუმარი Daldoni Daldoni

ძალიან საინტერესო და კარგი ისტორია, განსაკუთრებული თვისებების მქონე პერსონაჟებით.. საინტერესოა როგორ განვითარდება მოვლენები წყვილის ცხოვრებაში და იქონიებს თუარა მათ მომავალზე მშობლების წარსული.. ძალიან ძალიან მაგარია

 


№4 სტუმარი ნი

ნუცას ურჩევნია, იმედები არ გამიცუროს და სიმართლე თქვას :დ

 


№5 სტუმარი ნი-კე

დამაინტერესე..კარგად მიდიხარ..ეს ინტრიგა სანამ შევიწირავსjoy ახალი თავი მოგვაშველე წარმატებები...და ძალიან ნუ გაწელავ რომ მოსაბეზრებელი არ გახდეს

 


№6 სტუმარი Gvanca

აი ძალიან მაგარი თავი იყო...ძალიან და ველოდები შემდეგს...არმინდ ვაჩე გისოსებს მიღმა ვიხილო...ვაიმე როდის იქნება შემდეგი

 


№7 სტუმარი სტუმარი თათია

დღეს დადებთ ახალ თავს?

 


№8 სტუმარი სტუმარი ნინი

როდის დადებ❣ველი მოუთმენლად

 


№9  offline მოდერი ენქეი

სტუმარი ნინი
როდის დადებ❣ველი მოუთმენლად

2-3 საათში დაიდება❤️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent