შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

საბედისწერო ივენთი //14//


10-07-2022, 23:41
ავტორი ენქეი
ნანახია 2 769

დრო საშინლად იწელებოდა, წამები წამებს მიჰყვებოდა, წუთები წუთებს, ექიმები ახალს არაფერს ამბობდნენ… გაყინული სხეულები უაზროდ მიმოდიოდნენ დერეფანში, ნუცას თავი ჯოჯოხეთში ეგონა.
ბოლო 14 საათის განმავლობაში არაფერი შეცვლილა, ისევ ისე უგონოდ იწვა ვაჩე როგორ მანამდე, ექიმები საათში ერთხელ ამოწმებდნენ მის მდგომარეობას მაგრამ ახალს არაფერს ამბობდნენ, საშინელება ხდებოდა მათ თავს.
-ამაზე საუბარი აუცილებლად მოგვიწევს. -საავადმყოფოს მოპირდაპირე კაფეში ყავის დასალევად გადასული სანდრო და ლიზა საკმაოდ დაძაბულ საუბარში იყვნენ ჩართულები.
-ნუცამ ეს არ უნდა იცოდეს, ჯობს ასე დარჩეს ყველაფერი. -იუარა სანდრომ
-სანდრო, იმ ფაქტს ვერავინ შეცვლის რომ ლადო ფსიქოპატია მაგრამ ისიც უნდა აღინიშნოს რომ ჩემზე ისევ შეყვარებულია. მან ნუცას არაფერი დაუშავა მხოლოდ იმიტომ რომ მე მგავს, თან ძალიან.
-ეს არ ვიცით ლიზა, ის არანორმალურია, შეიძლება უბრალოდ შვილის მოკვლა უნდოდა და ნუცა გამოიყენა, ამას ჩვენ ვერ გავიგებთ. -სწრაფად დაამატა სანდრომ და ყავის ფინჯანი მაგიდაზე ხმაურით დააბრუნა.
-სანდრო, მეშინია ისევ იგივე არ განმეორდეს. მე არ მინდა შენ ან ნუცას საფრთხე დაგემუქროთ. მან საკუთარი შვილი არ დაინდო და სხვას მითუმეტეს არავის დაინდობს.
-შენს გარდა. -მშვიდად მიუგო და მისი ხელი ხელებში მოიქცია. -მიუხედავად ყველაფრისა ჩვენ მოვახერხეთ ერთმანეთის გვერდით ყოფნა, 17 წელია ერთად ვცხოვრობთ და ლადოს გამოხტომები ყოველთვის თან გვდევს, თუმცა ეს არ გვაჩერებს, არც მომავალში შეგვაჩერებს. მას მალე დავიჭერ და სამუდამოდ ბნელ სოროში ამოვალპობ. -ისეთი თავდაჯერებული საუბრობდა სანდრო ლამის თვითონაც დაიჯერა იმ ყველაფრის რაც თქვა. თუმცა გულის სიღრმეში იცოდა რამდენად რთული იყო ლადოს კუთხეში მომწყვდევა…

***
-გამარჯობა ძმაო. - გვერდით მიუჯდა ანდრეა ვაჩეს- ვერასოდეს ვიფიქრებდი რომ ამ მდგომარეობაში გნახავდი, ან ამას რატომ ვიფიქრებდი, ყველაზე მეტად ხომ შენი, გეგის და ჩემი ოჯახის დაკარგვის მეშინია… თუმცა თქვენც ხომ ჩემი ოჯახი ხართ. ვერ ვეგუები იმას რომ ასეთ მდგომარეობაში გხედავ, ვერ ვეგუები რომ უმოძრაოდ წევხარ თითქმის ერთი დღეა და სიტყვასაც არ ამბობ, არ მეჩხუბები სისულელეებს რომ ვაკეთებ და იმპულსურად ვიქცევი. ამას ვერ ვეგუები და იმის გაფიქრებაც კი არ მინდა იმ შემთხვევაში თუ არ გაიღვიძებ როგორ უნდა ვცადო მთელი ცხოვრების ამაზე ფიქრით გატარება. - ხმა უკანკალებდა, მთელი სხეულით დაძაბული იყო, წამით იმაზეც კი დაფიქრდა რომ უკანასკნელი საუბარი იყო მის სიცოცხლეში და ცოცხალს ვეღარასდროს დაელაპარაკებოდა. -გიორგი ჩარკვიანი გახსოვს? ჩვენს უბანში ახლად გადმოსული რომ იყო და მჩაგრავდახოლმე, მაშინ პატარა და ტანით დაბალი ვიყავი, არც ძალა მქონდა, ის მანქანებიანი ბურთი როგორ მიყვარდა, სულ მაგით დავრბოდი და მაგით ვთამაშობდი. მაშინ არ გიცნობდი, საერთოდ არაფერი გვაკავშირებდა ერთმანეთთან, მაგრამ როდესაც დაინახე გიორგიმ ბურთი როგორ წამართვა და სახეში როგორ დამარტყა არ გიყოყმანია, მოხვედი და სახე დაულეწე. - გაეცინა, ცრემლიანი თვალებით სახეზე შეხედა მეგობარს, თითქოს მისგანაც იგივეს ელოდა თუმცა ამაოდ. - მაშინ ამხელა მნიშვნელობას არ ვანიჭებდი რომ დამიცავი, მაგრამ ახლა როცა ამ ამბავს ვიხსენებ სულ ვფიქრობ რომ გაცნობის დღიდან ჩემს ფარად და საყრდენად იყავი ქცეული, გვერდით თუ არა ჩემს უკან იდექი და ზურგს მიმაგრებდი, არასოდეს შემშინებია, ვინმე საჩხუბრად თუ მიბარებდა სიხარულით მივდიოდი, გეგი და ვაჩე მეყოლება რისი უნდა შემეშინდესთქო. ახლა ვაჩე? მე და გეგი პირველები სულ შენთან მოვდიოდით ახლა რამე რომ მოგივიდეს ვისთან უნდა მივიდეთ? დილაადრიან დასალევად ვისთან ერთად წავალთ მხოლოდ იმიტომ რომ ცუდ ხასიათზე გავიღვიძეთ? ეგ არ გაგვიკეთო ვაჩე. დედას ვფიცავარ ნაბი*ვარ მამაშენს ტყვიას ჩემი ხელით დავახლი შუბლში ფეხზე რომ არ ადგე. - თავი მის ხელზე ჩამოდო და უხმოდ ატირდა, შეიძლებოდა ვინმეს ეფიქრა რომ ხუმრობდა მაგრამ გულის სიღრმეში მისი ბრაზი იმდენად დიდი იყო ვაჩეს მამას ალბათ ნაკუწებად აქცევდა. - მთელი ჩემი ბავშვობა, ჩემი ცხოვრება არ წაიღო გთხოვ. დარჩი და გპირდები აღარავის ჩამოგიყვან სვანეთში, მოტაცებულს მითუმეტეს, თან მითუმეტეს ნუცასნაირ თავისტკივილს. ოღონდ შენ გაიღვიძე და მეც აღარ ჩამოვალ და მოგასვენებ, ვიცი ბუნება როგორ გიყვარს და თქვენს შორის აღარ ჩავდგები. - ისტერიკული სიცილი აუტყდა ანდრეას, ალბათ ეს იყო უკანასკნელი რისი გაკეთებაც ამ მომენტში შეეძლო…
-ბოდიშით რომ გაწუხებთ, პაციენტს ძალიან ნუ გადაღლით, მოგვიანებით ისევ შემოდით უბრალოდ ახლა ცოტა დასვენება სჭირდება. - სანდომიანმა ქალმა ოთახში მხოლოდ თავი შემოყო და სწრაფად მიაყარა, ეტყობოდა რომ ეჩქარებოდა.
-ახლა მივდივარ, მაგრამ ისევ დავბრუნდები, ცხოვრებას ნუ გაგვინდაგურებ ძმაო. -მძიმედ ამოთქვა ანდრეამ და მისკენ ოდნავ კიდევ დაიხარა ქალს მისი სიტყვები რომ არ გაეგო. - მკვლელად ნუ მაქცევ! - ბოლო წინადადება კბილების ხრჭიალით ამოთქვა და კარისკენ მშვიდი ნაბიჯით წავიდა.
-არ გაქცევ, გპირდები.- ზურგს უკან ვაჩეს დაღლილი და ამავდროულად საშინლად მშვიდი ხმა გაისმა.
-ვაჩე? - მისი ხმის გაგონებისას შეცბა ანდრეა, არ ელოდა მეგობრის უკან “დაბრუნებას”
-თუ შეიძლება გარეთ გადით, პაციენტი უნდა გავსინჯო. - მკვახედ მიახალა ქალმა, თუმცა ანდრეას ეს საერთოდ არ ადარდებდა, სირბილით გადაკვეთა მათ შორის მანძილი და საწოლში მწოლიარე მეგობარს როგორც შეეძლო ისე გადაეხვია.
-ფრთხილად ბიჭო. - დატუქსა ვაჩემ და როგორც კი ანდრეა სხეულიდან მოშორდა საუბარი განაგრძო -ნუცა სადაა?
-ძმაკაცი არ მოიკითხო. -თვალებმოჭუტულმა შემოიხედა პალატაში გეგიმ და ღიმილიანი სახით გადახედა მეგობარს.
-მოსაკოთხო აქეთ მევარ. - იწყინა ვაჩემ და ორივეს მომლოდინე სახოთ მიაჩერდა.
-კარგადაა, კაფეტერიაში ჩავიდა და ამოვა 5 წუთში.
-იქნებ მომდევნო 5 წუთი მე მომცეთ რათა პაციენტი გავსინჯო. - გაბრაზებულმა განაგრძო ქალმა და ბიჭებს გადახედა.
-მიდი დეიდა ვინ დაგიშალა. - მშვიდად მიუგო ანდრეამ და ქალს გზა გაუთავისუფლა, ქალმა დაბღვერილი სახით გახედა და ვაჩეს მიუახლოვდა მისი მდგომარეობა რომ შეეფასებინა.
-არ მჯერა რომ გაიღვიძე. - თვალებს ვერ უჯერებდა გეგი
- იქნებ გარეთ მოიცადოთ? - დაიღრინა ქალმა და კართან მდგომ ბიჭებს გადახედა რომლებიც გამალებით საუბრობდნენ.
-წავალთ ნუციკოს მოვიყვანთ. -მხიარულად მიუგო ანდრეამ ვაჩეს, გასვლამდე ქალს ბავშვივით დაეჯღანა და იქაურობას გაეცალა…

***
-ყავა თუ შეიძლება. -ღიმილით მიუგო ნუცამ დახლთან მდგომ ბიჭს და ჯიბიდან ტელეფონი ამოაძვრინა რომელიც გაუჩერებლად რეკავდა, უცხო ნომერი იყო თუმცა არ უყოყმანია, ბოლო რამდენიმე საათში უკვე იმდენი უცხო ნომრიდან დაურეკეს პოლიციის გამო რომ აღარც კი უკვირდა. -გისმენთ. -მშვიდად მიუგო, ბიჭს ფული დახლზე დაუტოვა და კაფეტეერიიდან ყავის ფინჯანთან ერთად გავიდა.
-გამარჯობა ქერავ, როგორ ხარ?
-ლადო? -ტელეფონში ნაცნობი ხმის გაგებისას ზიზღის გრძნობა დაეუფლა.
-ჭკვიანი გოგო ხარ, როგორ უკვე ავღნიშნე დედაშენს ძალიან გავხარ. - კმაყოფილი ხმა გაისმა ტელეფონში.
-რა გინდა?
-არაფერი, უბრალოდ მინდა მამაშენს პატარა შეტყობინება გადასცე.
-შეტყობინება?
-ხო, მინდა უთხრა რომ ის რაც ვაჩეს დაემართა მისთვის გაკვეთილი იყოს.
-შენ რა მამაჩემს ემუქრები შენი შვილით? ეს საერთოდ როგორაა შესაძლებელი?
-მისმინე, ვაჩეს იმიტომ ვესროლე რომ მამაშენი მიმხვდარიყო არავის არ დავინდობ იმ შემთხვევაში თუ გზაზე გადამეღობება, მათშორის არც საკუთარ შვილს, ასერომ იმედია მიხვდება რაც მოხდება ჭკუით თუ არ იქნება.
-შენ ლამის საკუთარი შვილი მოკალი. -ზიზღით ამოთქვა ნუცამ.
-მისი მოკვლა რომ მდომოდა მოვკლავდი კიდეც, ამიტომ არ მისწავლია ადამიანის ანატომია რომ საკუთარი სისხლი მომეკლა. თანაც რაღადროს სიკვდილზე საუბარია, ვაჩემ გაიღვიძა უკვე.
-რაა? -თვალები გაუფართოვდა ნუცას
-ხო, გეგი და ანდრეა კი ახლა კიბეებზე ჩამოდიან შენთვის ამ ამბის სათქმელად, იმხოარულეთ, მალე ისევ დაბრუნდები. -ღიმილით დაასრულა საუბარი ლადომ და ტელეფონი სასწრაფოდ გათიშა.
-ნუცაა. - მისი დანახვისას კიბეებზე სწრაფად დაეშვა ანდრეა რომ ახალი ამბავი ეხარებინა თუმცა ამაოდ.
-ვიცი. -ნაძალადევი ღიმილით თქვა და ბიჭებს გვერდი აუარა.
-რა? საიდან?
-ლადომ დამირეკა, მანაც იცის. -ძლივსგასაგონად ამოიბურტყუნა და გეზი პირდაპირ ვაჩეს პალატისკენ აიღო. -შეიძლება? - რამდენჯერმე ხმაურით დააკაკუნა კარზე და პასუხს არც დალოდებია ისე შევიდა ოთახში.
-გამარჯობა. -დიმილით მიესალმა ვაჩე და საწოლში გასწორდა.
-თავს როგორ გრძნობ? - ნელი ნაბიჯით მიუახლოვდა ნუცა და სავარძელზე ფრთხილად დაეშვა
-კარგად ვარ, შენ?
-მე… მე კარგად, ჩემი ამბავი რა საკითხავია.
-ცუდად გამოიყურები.
-უძილობის ბრალია. - მხრები აიჩეჩა და დახეზე მშვიდად დააცქერდა.
-ნუცა, არ დამიმალო, სანამ მეძინა კიდევ რამე მოხდა? - მძიმე ხმით ამოთქვა ვაჩემ
-ამაზე სხვა დროს ვისაუბროთ კარგი? ახლა მთავარი შენი ჯანმრთელობაა. - ხელზე ფრთხილად შეეხო და თითები ნაზად გადაუსვა ხელის ზურგზე.
-მითხარი რამოხდა. -ტონი გაიმკაცრა ყიფიანმა, მიუხედავად იმისა რომ ფეხზე ადგომაც კი უდიდეს პრობლემას წარმოადგენდა მისთვის ნუცას უსაფრთხოება მაინც პირველ ადგილზე იყო.
-მამაშენმა დამირეკა, მითხრა რომ მალე შევხვდებოდით, სანამ გავიგებდი რომ გაიღვიძე ეს მან მითხრა, ყველაფერი იცის, საერთოდ ყველაფერი. -აკანკალებული ხმით თქვა და ცრემლმორეული თვალები ვაჩეს მიანათა, ისეთი სახით იყურებოდა თითქოს ვაჩეს თვალებით დახმარებას სთხოვსო, რათქმაუნდა ეს ვაჩემაც შენიშნა.
-მისმინე ნუცა, ვერც გეტყვი რომ აღარ დაბრუნდება, მაგრამ გპირდები ყველაფერს გავაკეთებ იმისთვის რომ შენ არაფერი დაგემართოს.
-ისე როგორც იმ დღით? მამაშენმა ჩემსგამო ლამის მოგკლა.
-მას ჩემი მოკვლა არ უნდოდა ნუცა, თორემ ახლა მკვდარი ვიქნებოდი, ვიღაცის მისამართით ეს შეტყობინება იყო და ვფიქრობ მალე გავიგებთ ვის გამო მოხდა ეს ყველაფერი.
-ძალიან ვწუხვარ, მართლა.
-შენი ბრალი არ არის- ნუცამ ცრემლები მოიწმინდა და ფანჯრიდან ჰორიზონტს გახედა, თენდებოდა…
-გამარჯობათ ბატონო ვაჩე. - კარი ფართოდ გაიღო და ოთახში მისი მკურნალი ექიმი შემოვიდა- გავიგე წასვლა გსურდათ.
-მოიცა რაა? - თვალებგაფართოებულმა გადახედა ნუცამ
-დიახ, აქ ყოფნა არ მინდა.
-მე მაინც გირჩევთ რომ…
-გასაგებია, მადლობა მაგრამ სახლში წასვლა მირჩევნია, იქ უფრო მალე აღვიდგენ ძალებს.
-ხომ არ გაგიჟდი? - გაცეცხლებული თვალებით მიაჩერდა ნუცა.
-ძმაო თვალები ახლახანს გაახილე, თავი სტალონეს ფილმში ხომ არ გგონია? - ხმაურით შემოვარდა ოთახში ანდრეა რომელსაც უკან გაცეცხლებული გეგა მიჰყვებოდა.
-აქ ყოფნა არ მინდა. - მტკიცედ თქვა ვაჩემ და ექიმს საბუთების მომზადება სთხოვა.
-ეს თქვენი სურვილია და იმ შემთხვევაში თუ რაიმე დაგემართებათ საავადმყოფო ყველანაირ პასუხისმგებლობას იხსნის. გესმით ეს რასაც ნიშნავს? - ეჭვნარევი მზერა შეავლო ექიმმა.
-საბუთები მოამზადეთ. - როგორც შეეძლო მშვიდად მიუგო და ბიჭებს გადახედა. - რომელიმე ჩემთან სახლში მიდით და წყნეთის სახლის გასაღები წამომიღეთ, იქ ავდივარ.
-შენ ში**ომარგაქვს? -დაიღრინა გეგიმ -შენთან ბოდიში ნუცა.
-გითხარი გასაღები მომიტანეთთქო, რთული რა ვთქვი?
-ბიჭო თვალები 5 წუთის წინ გაახილე, სიკვდილი გინდა?
-დამიჯერე აქ უფრო მალე მოვკვდები ვიდრე გარეთ, თქვენი დახმარებოთ ამ თქვენს გარეშე აქედან აუცილებლად წავალ ასერომ ან აქ ისხედით ან ტ*აკი გაანძრიეთ ერთმა გასაღები და ტანსაცმელი მომიტანეთ, მეორემ იმ ექიმს საქმის დაჩქარება სთხოვეთ.
-ჯანდაბა შენს თავს ყიფიანო. - თავისთვის ჩაიბურტყუნა გეგიმ და ოთახი ანდრეასთან ერთად დატოვა.
-იქ სულ მარტო იქნები ვაჩე, რატომ მიდიხარ?
-მარტო რატომ? მშობლებთან დაბრუნება გადაწყვიტე?
- მე… არ… - დაიბნა ნუცა
-მისმინე, სახლში დაბრუნება თუ გინდა ეგ შენი უფლებაა, მე უბრალოდ ვიკითხე.
-არ მეგონა ჩემი თან წაყვანა თუ მოგინდებოდა. - მხრები აიჩეჩა ნუცამ
-ხუმრობ? ნებისმიერ დროს ნებისმიერი ვადოთ შეგიძლია დარჩე ჩემს ნებისმიერ სახლში.
-ძალიან დიდი მადლობა ვაჩე, შენს სიკეთეს ვერასდროს გადავიხდი.
-სიკეთეზე არ გვინდა საუბარი, შენ ციხეს გადამარჩინე.
-შენ სიკვდილს. ასერომ არ გვინდა ამაზე კამათი.
-კარგი, როგორც გინდა. -მშვიდად დაჰყვა მის ნებას ვაჩე.
ლოდინი თითქმის ორი საათი მოუწიათ, სანამ გეგიმ სახლიდან ნივთები მოიტანა და სანამ ექიმმა საბუთები გაამზადა, როგორც კი საბუთები შემოუტანეს არც კი დაიხედავს ხელი ისე მოაწერა და ანდრეას დახმარებით სასწრაფოდ ფეხზე წამოდგა.
-ჯობს ეტლით ჩახვიდეთ ქვემოთ. - მშვიდად მიუგო ექიმმა და კუთხეში არსებულ ეტლზე ანიშნა.
-მაგ ეტლით თქვენ ჩამოდით ქვემოთ, დღეს თუ არა ხვალ მაინც დაგჭირდებათ. - შეუღრინა ვაჩემ და ნელი ნაბიჯით გავიდა პალატიდან, ეტაპობრივად ჩერდებოდა, საკმაოდ უჭირდა სიარული თუმცა ამას არ იმჩნევდა, ერთი სული ქონდა მამამისის კლანჭებიდან თავს როდის დაიხსნიდა, სიარულს მაინც აგრძელებდა და ყოველ ნაბიჯზე არსებულ საშინელ ტკივილს ყურადღებას არ აქცევდა.
-რა მალე ადექი - მიმღებში ყურს მისწვდა ლიზას ხმა- ჭრილობა არ გაგეხსნას.
-სახლში ყოფნა მირჩევნია. - მშვიდად მიუგო ვაჩემ და გზა განაგრძო
-ჩემთან მაინც წამოდი, ყურადღებას მოგაქცევთ.
-არმინდა გეგი, წყნეთში ავალ და იქ დავრჩები.
-პოლიციას შენთან საუბარი მოუნდება. - საუბარში ჩაერთო სანდრო
- მისამართს დაგიტოვებთ, გეცოდინებათ სად შეიძლება ჩემი პოვნა.
-ცოტახანს რომ დაგესვენა უკეთესი იქნებოდა. ექიმების მეთვალყურეობის ქვეშ რამდენიმე დღის გატარება ცუდი არ არის.
-აქ უკვე სული მეხუთებოდა, მანდ ერთი საათიც კი ვეღარ გავჩერდებოდი. - მშვიდად მიუგო სანდროს და მანქანის კარი გააღო რომ დამჯდარიყო.
-ნუცა,ჩვენც წავიდეთ, რამდენიმე დღით სასტუმროში დავრჩებით. - მშვიდად მიუგო სანდრომ შვილს და ხელი მისკენ გაწია, ელოდა რომ ნუცა ხელს ჩაკიდებდა და სირბილით წავიდოდა მასთან ერთად თუმცა ამაოდ.
-გუშინ მომხდარი არ ცვლის იმას რაც შენ მე გამიკეთე, შენთანერთად არსად არ წამოვალ.
-რას ნიშნავს არ წამოხვალ? აბა სად წახვალ?
- ვაჩესთან ერთად ვიქნები წყნეთში.
-ხომ არ გაგიჟებულხარ, მამამისმა ლამის საკუთარი შვილი მოკლა და შენც ზედ მიგაყოლა, ახლა გაბუტვის დრო არ არის. - მისკენ გაიწია სანდრომ თუმცა ვაჩემ მიახლოების საშუალება არ მისცა, ნუცას ხელში წვდა და უკან დაახევინა თვითონ კი წინ აესვეტა და სანდროს გზა გადაუჭრა. ისეთი მტკიცე სახით დახვდა სანდროს თითქოს მისი სხეული ორ ადგილას გახვრეტილი არ ყოფილიყო.
- არჩევანი გააკეთა, ჩემთან ერთად მოდის. –მშვიდად მიუგო ვაჩემ და თვალებში ყურება გააგრძელა.
-შვილო აზრზე მოდი. - გაღიზიანებულმა მიუგო სანდრომ და კიდევ ერთი ნაბიჯი გადადგა მისკენ თუმცა ამჯერად საქმეში გეგი და ანდრეა ჩაერთვნენ, ვაჩეს წინ გადაუდგნენ და სანდროს მასთან მიახლოების საშუალება არ მისცეს.
-ფეხებზე მ*იდია ვინ ხარ, კიდევ ერთი ნაბიჯი რომ გადმოდგა ჩემი ხელით მოგკლავ- თვალები წამოენთო ანდრეას
- წამოდი სანდრო.- ქმრის დამშვიდება სცადა ლიზამ- ის კარგად იქნება. - ღიმილით გადახედა შვილს რომელიც მისი ასლი იყო და თავით ანიშნა რომ წასულიყვნენ.
-იმედია სანანებელი არ გაგიხდება. -თავი დანანებით გააქნია სანდრომ და მათ მანქანას იქამდე უყურა სანამ მოსახვევში არ გაუჩინარდა…
მთელი გზა ხმა არცერთს ამოუღია, წამიერად ვაჩე თვალს ნუცასკენ აპარებდა თუმცა ნუცა იმდენად იყო გათიშული ამას საერთოდ ვერ აღიქვამდა, თავი მინაზე ქონდა მიყრდნობილი და თვალები დაეხუჭა, იმდენად დაღლილი სახე ჰქონდა ყველაფერი მის სახეზე იკითხებოდა, უძილობა, ნერვიულობა, სტრესი ყველაფერი იკითხებოდა მის უემოციო გამომეტყველებაზე. მიუხედავად იმისა რომ ვაჩე თითქმის ერთი დღის განმავლობაში კომაში იყო და ეძინა საერთოდ არ გრძნობდა თავს დასვენებულად, პიროქით საშინლად დაღლილი იყო და ძილის მეტი არაფერი უნდოდა.
-ვაბშე ყველაფერი წამოვიღეთ რაც გაგვახსენდა, თუ რამე გინდოდეს დარეკე რა. ეგრევე მოვიტანთ. - უკანა საბარძელზე მყოფ ვაჩეს გადახედა გეგიმ. - ზედმეტი არაფერი გააკეთო რომ ნაკერები არ გაგეხსნას, ნურც ჩვენ და ნურც ნუცას ნუ ანერვიულებ ზედმეტად
-არაფრის გაკეთებას არ ვაპირებ. უბრალოდ მშვიდად მინდა ყოფნა.
-კარგი.- მშვიდად მიუგო გეგიმ და მთელი გზის განმავლობაში ხმა არცერთს აღარ ამოუღია,
სულ მალე მანქანა სახლის ეზოში გააჩერა ანდრეამ, გეგიმ ნივთების ამოლაგება დაიწყო, ანდრეა ვაჩეს ეხმარებოდა სახლამდე მისვლაში, ნუცა მთვრალი კაცივით დადიოდა, ნახევრად ეძინა და ისე მიიკვლევდა გზას სახლამდე. სახლში შესვლისას გვერდითაც კი არ გაუხედავს, ერთადერთი რაზეც ფიქრობდა რბილი, ღუნღულა საწოლი იყო. საბარძელზე კომფორტულად მოკალათდა და ვითომც არაფერი ძილის გაგრძელებას შეეცადა. როგორც კი ბიჭებმა სახლში ყველაფერი შეიტანეს, ვაჩეს დაემშვიდობნენ და სახლიდან უკანმოუხედავად გავიდნენ თუმცა სული და გული სახლში მათ დაჭრილ და დაუცველ მეგობართან დატოვეს.
-ნუცა. - ნელი ნაბიჯით მიუახლოვდა ვაჩე ნუცას და ძლივს დაიხარა რომ მხარზე ოდნავ შეხებოდა. - გაიღვიძე ნუცა, საწოლში დაწექი.
-რა? რამოხდა? რამე გტკივა? - შეშინებული გიჟივით წამოვარდა ფეხზე და წონასწორობა რომ არ შეენარჩუნებინა ვაჩეს პირდაპირ სხეულზე შეასკდებოდა.
-მე კარგად ვარ, უბრალოდ მეძინება, შენც გეძინება, წამოდი საწოლში დაწექი და ისე დაიძინე.
-აა ხო. -საწოლის ხსენებაზე ბაგე ყურებამდე ღიმილმა გაუპო.
-ოღონდ ჯერ მე დამეხმარე რომ უბრალოდ საწოლამდე მივიდე.
-ხო რათქმაუნდა. - მხარში ამოუდგა ნუცა და ნელი ნაბიჯით გაიკვლია გზა საძინებელ ოთახამდე. - კიდევ კარგი საძინებელი მეორე სართულზე არ არის.
-იქაც არის, უბრალოდ იქ ვერ ავალ. -მშვიდად განმარტა ვაჩემ და საწოლზე ფრთხილად დაჯდა, წამით შეცბა და ტკივილისგან ამოიგმინა მაგრამ მალევე გადაუარა და კომფორტულად მოეწყო ფუმფულა საწოლზე.
-მაშინ მე, ზემოთ ავალ, ტელეფონს აქ დაგიდებ, თურამე დამირეკე და მაშინვე ჩამოვალ.
-ნუცა, აქ დაიძინე. -წარბიც არ შეუხრია ყიფიანს
-რაა?
-აქ დაიძინე, უბრალოდ მშვიდად ვერ ვიქნები მაშინ როცა თვალთახედვის არედან გაქრები, ვერც ავდგები და ვერც სირბილს დავიწყებ რომ შეგამოწმო. უნრალოდ აქ დაიძინე რომ მეც მშვიდად შევძლო ძილი . - მშვიდად განმარტა ვაჩემ და მომლოდინე სახით მიაჩერდა.
-კარგი. - ბევრი აღარ უფიქრია, ვაჩეს გვერდით თავს ბევრად უსაფრთხოდ გრძნობდა მიუხედავად იმისა რომ ახლა დამოუკიდებლად გადაადგილებაც კი უჭირდა, საწოლს მეორე მხრიდან მოუარა, ფეხსაცმელი იქვე კუთხეში დააწყო და საწოლზე მოკალათდა. ვაჩეს ზურგი აქცია ხელები თავქვეშ ამოიდო და თვალები დახუჭა.
რამდენიმე წამიანი დუმილის შემდეგ საუბარი ისევ ვაჩემ წამოიწყო.
-ნუცა, შეიძლება რაღაც გკითხო?
-ხო, რათქმაუნდა. - მისკენ არც გაუხედავს ისე უპასუხა.
-სვანეთიდან რომ წამოგიყვანე, 1 კვირა რომ არ გირეკავდი და არ გნახულობდი, გენატრებოდი?
-რაა? - შესაფერისი სიტყვები ვერ მონახა ლექსიკონში ნუცამ - ამას რატომ მეკითხები?
-მე მენატრებოდი და იმიტომ. - ჩახრინწული ხმით თქვა და მცირე პაუზის შემდეგ დაამატა- ძალიან მაკლდი, თითქოს ჩემთვის ძალიან ძვირფასი ადამიანი დავკარგე, ცუდი შეგრძნება იყო, ვიფიქრე ეს უცნაური იქნებოდა თუ მხოლოდ მე მენატრებოდი. თუმცა რამნიშვნელობა აქვს დაივიწყე.
-მხოლოდ შენ არა. - მისკენ გადმობრუნდა ნუცა და თავი მის მკლავზე კომფორტულად მოათავსა. - მეც მენატრებოდი. - თვალებში არ შეუხედავს ისე დაამატა და სხეულზე მთელი ძალით მიეკრო, ვაჩეს აღარაფერი უკითხავს, ისიც საკმარისი იყო რაც მოისმინა, ბევრიც აღარ უფიქრია, ამ ყველაფრის მოსმენამ დაამშვიდა და მალევე ღრმა ძილს მიეცა, ისევე როგორც ნუცა…




ვიცი რომ ვაგვიანებ, გამოცდებს მოვრჩები თუ არა ისევ ყოველდღე დავდებ. ველი კომენტარებს heart_eyes



№1 სტუმარი ნი-კე

კარგი იყო წარმატებები

 


№2  offline წევრი OKI ME

მთავარია გამოცდები ჩააბარო და ის შედეგი გქონდეს შენ რაც გსურს ❤️❤️ განიხარდა რომ დავინახე ახალი თავი ❤️❤️

ხო, არ ვიცი ამათთან როდის დალაგდება სიტუაცია. რა საშინელებაა ასე ცხოვრება. გამუდმებულ სტრესი, შიში, დაძაბულობა და სულ აფორიაქებული ყოფნა.

ისე, არია მომენტები როდესაც მშობლები ძალიან ცდებიან. ცდილლობენ შვილს აარიდონ საფრთხე, ნერვიულობა, სტრესი რაიმე ამბის დამალვით. მაგრამ ფაქტია ეს უფრო ცუდათ მოქმედებს ყველაზე. გინდა აარიადი ამ ყველაფერს თუმცა არ გამოდის. ჯობს სიმართლე იცოდეს ნუცამ ლადოს, ლიზას და სანდროს წარსულზე. ნუ, მოკლედ სანდრო რაღაცეებში ძაან ცდება.

შემდეგ თავს მოუთმენლად ველი. ისე მაინტერესებს როგორ განვითარდება მოვლენებიი :PP წარმატებებიი ❤️❤️❤️

 


№3 სტუმარი სტუმარი ნესტანი

მომეწონა ეს თავი საინტერესო იყო ეს წყვილი იმედი მაქვს ლადოს დაამარცხებს და დაიცავენ თავის სიყვარულს ველოდები ახალ თავს მადლობა წარტებები ????♥️♥️

 


ძალიან კარგი იყო <3 ველოდები შემდეგ თავს heart_eyes წარმატებები გამოცდებშიი!!

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent