შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

საბედისწერო ივენთი //16//


17-07-2022, 00:51
ავტორი ენქეი
ნანახია 12 346

რამდენიმე დღე გავიდა, ვაჩეს მამა აღარ გამოჩენილა, ვაჩე და ნუცა ისევ წყნეთში იყვნენ, გეგი და ანდრეა პერიოდულად აკითხავდნენ და საჭირო ნივთები მიჰქონდათ. ნუცას მამამისი დღეში მინიმუმ ხუთჯერ მაინც ურეკავდა და რწმუნდებოდა რომ მისი შვილი კარგად იყო. ხანდახან ნუცას ბეზრდებოდა და მის ზარებს აიგნორებდა კიდეც, მოგვიანებით კი მხოლოდ ორ სიტყვას მიწერდა “კარგად ვარ” და ტელეფონს თიშავდა.
ვაჩეს ჭრილობა თითქმის აღარ აწუხებდა, ყოველშემთხვევაში მოძრაობაში ხელს არ უშლიდა და საკუთარი თავის იმედი ახლა უფრო მეტად ჰქონდა. ელენე 2 დღით მათთან იყო ასული, ანდრეასთან კამათის შემდეგ მეგობარი სჭირდებოდა, ნუცასთან ერთად გაატარა მთელი 2დღე და ყველაფერი მოუყვა მისი და ანდრეას ურთიერთობის შესახებ, მერე უკვე შეყვარებულ წყვილს ერთად ყოფნაც მიულოცა და მათი სიხარული საკუთარივით გაიზიარა. როდესაც ანდრეამ პროდუქტები მიიტანა სახლში, მისთვის ზედაც არ შეუხედავს, ყავის ფინჯანი მაგიდიდან აიღო და მაშინვე მეორე სართულზე ავიდა. ანდრეას არც მაშინ უცდია საუბარი.
თითქმის ერთი კვირა იყო გასული, ნუცა და ვაჩე საკმაოდ ჰარმონიულად ცხოვრობდნენ ერთად თუმცა დრო იყო ცხოვრების ჩვეულ რიტმს დაბრუნებოდნენ, ამიტომ გადაწყვიტეს რომ თბილისში წასვლა სწორი და საკმაოდ დროული იქნებოდა. ნუცას სკოლაში გაცდენები და უამარავი სასწავლი დაუგროვდა, ვაჩეს ბიზნესის საქმეები.
დაახლოებით 2 საათისთვის უკვე თბილისში იყვნენ, უკვე ისეთი სიცივე იგრძნობოდა თბილისში აშკარად ზამთარი ნაადრევად მოვიდოდა.
-საბოლოოდ გადაწყვიტე სახლში დაბრუნება?- საბურთალოზე როგორც კი დაუხვია მაშინვე იკითხა ვაჩემ.
-კი, ასე უკეთესი იქნება, ჩემებთანაც უნდა მოვაგვარო ყველაფერი.
-ჩემთან ნებისმიერ დროს შეგიძლია დარჩენა ხომ იცი?
-როდესაც მამაჩემს ჩვენზე ვეტყვი ვეჭვობ ისევ შენთან მომიწევს დარჩენა რადგან ჭკუიდან გადავა. - ღიმილით უთხრა ნუცამ.
-მომწონს სიტყვა ,,ჩვენ”, კარგად ჟღერს.
-გააჩნია როდემდე იქნება მასე.
-მომენტს რატომ მიფუჭებ? - უკმაყოფილო მზერით გადახედა ვაჩემ- იქნებ სიცოცხლის ბოლომდე მასე გრძელდება.
-ვაჩე, მოვლენებს წინ ნუ გაუსწრებ.
-არ მომწონს შენი ასეთი საუბარი. ისე საუბრობ თითქოს უბედური ხარ.
-უბედური არ ვარ, უბრალოდ ცოტა მიჭირს იმის გაანალიზება რაც ხდება, თანაც შენი ურთიერთობები. -ორი დღის წინანდელი შეახსენა ნუცამ, ვაჩე სააბაზანოში იყო როდესაც ტელეფონზე ზარი შემოვიდა, თავიდან ყურადღებას არ აქცევდა ნუცა მაგრამ მერე ვაჩეს კარზე დაუკაკუნა, სთხოვა ეპასუხა და ეთქვა რომ მოგვიანებით გადაურეკავდა, ნუცა სწორედ ასე მოიქცა.
-გისმენთ- მშვიდად უპასუხა უცხო ნომერს.
-ვაჩე მინდოდა. - გაისმა ტელეფონში გოგოს წვრილი ხმა.
-სააბაზანოშია, რაიმე მნიშვნელოვანია?
-მმმ… არაა, უთხარი რომ დამირეკოს როცა მოახერხებს.
-ვინ ხარ თუ მეტყვი გადავცემ რომ ურეკავდი. -ცდილობდა სიმშვიდე შეენარჩუნებინა.
-უთხარი რომ თამჩოს მოენატრა, დანარჩენს თვითონ მიხვდება. ჩაოო- ამაზრზენი ხმით დაასრულა გოგომ და საუბარი დაასრულა.
-თამჩო? სერიოზულად? ამ ხალხს გემოვნება სად აქვს დაკრგული ღმერთო ჩემო.- სავარძელში ნერვიულად ჩაესვენა და ტელეფონი იქვე მიაგდო.
-ვინ იყო? - მშვიდი ნაბიჯით ჩამოვიდა ვაჩე კიბეებზე.
-თამჩოს მოენატრე. -მშვიდად მიუგო ნუცამ და თვალები მოარიდა.
-საერთოდ არც მიფიქრია რომ ვახსოვდი. - ყოყმანით წამოიწყო საუბარი ვაჩემ. - დავურეკავ და ავუხსნი ყველაფერს კარგი?
-შენი ყოფილია თუ ამჟამინდელი?
-ამჟამინდელი? სერიოზულად ნუცა?
-კითხვაზე კითხვით ნუ მპასუხობ ყიფიანო, იმედია არ გიფიქრია რომ გამახარებდა მისი ზარი.
-ეგ არაფერშუაშია უბრალოდ… - სიტყვა შუაზე გაუწყდა - 2 წუთში მოვალ. - მშვიდად მიუგო ვაჩემ, ტელეფონი აიღო და ეზოში გავიდა. რამდენიმეწუთიანი საუბრის შემდეგ უკან დაბრუნდა, ტელეფონი დივანზე მიაგდო და სამზარეულოში ნუცას მიაკითხა რომელიც ყავას ამზადებდა. - ნუ ბრაზდები რა. - ზურგიდან აეკრო ნუცას და ყელში სველი კოცნის კვალი დაუტოვა.
-არ ვბრაზდები. - ნუცას კანი მაშინვე დაეხორკლა რაც ვაჩეს უყურადღებოდ არ დარჩენია და უფრო მეტიც, ამან სახეზე ეიმილიც კი მოჰგვარა. სწრაფად გაითავისუფლა თავი ვაჩესგან და მოშორებით დადგა.
-მისმინე, მე შეყვარებული არასდროს მყოლია, პირველიხარ ვისთანაც სერიოზული ურთიერთობის დაწყება მოვინდომე, თამოსთან მხოლოდ რამდენჯერმე ვიყავი, მანდ დასრულდა, ნომერიც კი არ ვიცოდი, ავუხსენი ვითარება და გავაფრთხილე რომ აღარასდროს დაერეკა ჩემს ნომერზე. ეგ იყო და ეგ. როცა ვამბობ რომ შენთან ვარ, მე სხვას არ შევხედავ გესმის? - მის პირდაპირ დადგა და მისი სახე ხელებში მოიქცია. - მე არ მინდა გული გატკინო ნუცა, აქამდე ხშირად რეკავდნენ ასე უაზროდ სხვადასხვა გოგოები, რომელთანაც თუნდაც ერთი ღამე მქონდა გატარებული, მაგრამ ასე აღარ იქნება, ჩემთვის ძვირფასი ხარ და სწორედ ამიტომ ისეთს არაფერს გავაკეთებ რაც შეგარცხვენს, თავს დამცირებულად გაგრძნობინებს ან გულს გატკენს.
-შენთვისვე აჯობებს ყიფიანო, თორემ ღმერთს ვფიცავარ ღალატი თუ იქნება, მეც იმავეთი გიპასუხებ, თუნდაც ვიღაცასთან საწოლში ჩაწოლა მომიწიოს. - საკმაოდ მტკიცედ გაიჟღერა ნუცას ხმამ. ვაჩეს გაეღიმა მის ასეთ რეაქციაზე, ერთი შეხედვით პატარა, 17 წლის გოგო რამდენად მტკიცე იყო უკვირდა კიდეც.
-გგონია ვინმეს იმის უფლებას მივცემ რომ შეგეხოს? - გამომცდელად გახედა ვაჩემ.
-თუ შენ შეეხები სხვას მეც მივცემ უფლებას სხვას რომ შემეხოს. - მშვიდად მიუგო ნუცამ
-აღიარება ხელისგულზე წაკითხული გაქვს?
-კი, რატომ მეკითხები?
-მთავარი პერსონაჟს რადას, ძალიან გავხარ. ერთი სიტყვით ან მოქმედებით შეგიძლია დამასრულო, ისე როგორც რადას შეეძლო ანდრეას დასრულება.
-ეგ გოგო ზედმეტად ქარაფშუტა იყო.
-სამაგიეროდ მტკიცე ხასიათი ჰქონდა, ძლიერი იყო. შენსავით. - ყელზე ცხელი ტუჩები მიაკრო ვაჩემ.
-ადამიანებისთვის გონების არევა კარგად გამოგდის. - გონებადაბინდულმა ამოთქვა და მზერა გაუსწორა.
-ვგიჟდები ჩემი შეხებისას რომ იბნევი და მერე დაბნეული მიყურებ. თვალის ფერიც კი გეცვლება.- ღიმილით უთხრა ვაჩემ და მის ტუჩებს დაეწაფა.
-შენი თამჩიტა მაინც არ დამვიწყებია. - სხეულიდან მოიშორა ნუცამ, თვალი თვალში გაუყარა და ოთახიდან ტანის რხევით გავიდა…
-მაგას ოდესმე დაივიწყებ?
-კი, აუცილებლად.
-იმედი მაქვს. - თავი გააქნია ვაჩემ და მანქანა მისი სახლის წინ გააჩერა. - თუ რამე მოხდა მაშინვე დამირეკე, მომერიდა და არ შეგაწუხე, მსგავსი ფრაზები ამოიღე შენი ლექსიკონიდან კარგი? - მშვიდად მიუგო ვაჩემ, მისი ხელი ხელებში მოიქცია და ხელისგულზე ნაზად აკოცა.
-არაფერი მოხდება. -ღიმილით მიუგო ნუცამ და მანქანიდან გადასვლა დააპირა.
-ნუცა.
-გისმენ.
-ხელისგულზე ჩემს გარდა არავის აკოცნინო. - ღიმილით მიუგო ვაჩემ და ლოყაზე აკოცა. ნუცას გაეცინა მის სიტყვებზე თუმცა პასუხი არ გაუცია ისევე როგორც რადას, მანქანიდან სწრაფად გადავიდა და სახლში სირბილით შევიდა.
-ღმერთო როგორ მომენატრა აქაურობა. - აღფრთოვანებით ამოთქვა და შენობაში შეაბიჯა. სახლში ყველაფერი ისევ ისე იყო როგორც აქამდე, თითქოს ერთი კვირის წინ ყველაფერი იარაღით არ ჩაუცხრილავთ. სახლს ძველებური იერი ჰქონდა შენარჩუნებული. ყველაფერს ისე ყურადღებით ათვალიერებდა ნუცა თითქოს წლებია აქ არ ყოფილა.
-ნუცაა. -მისაღები ოთახის ზღურბლზე გაშეშებული იდგა ლიზა და თვალებს ვერ უჯერებდა.
-გამარჯობა დედა. -ღიმილით მიუგო ნუცამ და მისკენ სირბილით წავიდა. მკლავები მოხვია და მთელი სხეულით ზედ მიეკრო, ღმერთო როგორ ენატრებოდა. ყველაფერი ენატრებოდა, სახლი, ოჯახი, ნორალური ცხოვრება. დედის ჩახუტება ყველაზე მეტად.
-როგორ მომენატრე ჩემო ანგელოზო. - აწყლიანებული თვალები მიანათა ლიზამ. - ჩემო ლამაზო, როგორი დაღლილი სახე გაქვს. - მთელი სახე დაუკოცნა ლიზამ შვილს და გულზე კიდევ ერთხელ მიიხუტა.
-დეე, რაღაცაზე მინდა დაგელაპარაკო. - ყოყმანით წამოიწყო ნუცამ
-რაზეც გინდა დე, აი ყველაფერზე, ოღონდ აღარსად აღარ წახვიდე. - ტკივილნარევი ხმით თქვა ქალმა და შვილს სასტუმრო ოთახში შეუძღვა, როგორც კი ნუცა გვერდით მიუჯდა მომლოდინე მზერით მიაჩერდა.
-ჩხუბი არ დაიწყო გთხოვ, აზრი არ ექნება არაფერს. - წინასწარ გააფრთხილა ნუცამ და როგორც კი ლიზამ თავი დაუქნია საუბარი განაგრძო. - ვაჩესთანერთად სვანეთში როცა ვიყავი ჩემზე სულ ზრუნავდა, მიუხედავად იმისა რომ იცოდა ვინც ვიყავი, კი ვჩხუბობდით მაგრამ მაინც სულ ჩემს გვერდით იყო, მერე საბას ამბები დაემატა, რომელიც საერთოდ არ მითქვამს თქვენთვის და ამ მომენტს მამას არასდროს მოვუყვები, მინდა დამპირდე რომ მეხსიერებიდან ამ მომენტს ჩვენი საუბრის შემდეგ ამოშლი. - ლიზამ ჯერ ყოყმანი დაიწყო, საშინელებები იფიქრა, მაგრამ არ უნდოდა შვილის გაღიზიანება, თინეიჯერობის ასაკში ყველაზე რთულია მშობლებთან საუბარი, ეს ლიზასაც გამოუცდია და დედამისი ყველა საკითხში ეხმარებოდა, შვილთან განშორებამ მას გაანალიზებინა რომ ზუსტად ისეთი დედა უნდა ყოფილიყო როგორიც დედამისი, ამიტომ ნუცას პირობა მისცა რომ ამ მომენტს სამუდამოდ დაიმარხავდა გონების წიაღში.
-საბას მეთვრამეტე დაბადებისდღე ხომ გახსოვს? ღიმილით რომ წავედი და მერე ნაღვლიანი რომ დავბრუნდი, ვიცი რომ შენიშნე, გეგონა საბას ვეჩხუბე და ამიტომ მოხდა, ასეც იყო მაგრამ მასთან ჩხუბის გამო არ ვიყავი ნაღვლიანი, იმის გამო ვიყავი რაც მან მითხრა, როცა ყველა საშინლად დათვრა მაღლა ასვლა შემომთავაზა, გავერთოთო და ნუ ხომ ხვდები… - აღარ დაასრულა ნუცამ.
-საბასთან იწექი? - როგორც შეეძლო მშვიდი ტონით თქვა ლიზამ თუმცა მღელვარება ვერ დამალა.
-არა, გამოვიქეცი. - მშვიდად მიუგო ნუცამ.
-რაა? - უნებურად სიცილი წასკდა ლიზას. - ბოდიში დე, არვიცი რა მაცინებს, ალბათ ნერვების ბრალია. - სიცილს უფრო უმატა ლიზამ, ბოლოს ნუცაც აიყოლია.
-მართლა გეუბნები, კონკიასავით ცალი ფეხსაცმელი საბას ბაღში დამრჩა. - ამაზე უფრო მეტად დაიწყეს სიცილი, ლიზა თავს ვერ იკავებდა და ხმამაღლა ხარხარებდა.
-მერე დე? მოყევი მიდი.
- ხოდა მაშინ დავშორდით, სვანეთში როცა ვიყავი დამირეკა და საშინელი რაღაცეები მითხრა, მოგაკითხავო და მოკლედ ცუდი რაღაცეები. შემეშინდა და ოთახში ვიჯექი და ვტიროდი. მაშინ ვაჩე ჩემს გვერდით იყო, მამხნევებდა და დაცვას დამპირდა. როცა ჩამოვედით მომდევნო 1 კვირა არ გამოჩენილა, გული საშინლად დამწყდა, ფაქტიურად გავნადგურდი, სახლში ვიჯექი, საბას ნახვის მეშინოდა, მერე როგორც იქნა გავბედე და საბასაც ვესაუბრე, ნორმალურად მომექცა, როგორც კი სკოლიდან გამოვედი ვაჩე დავინახე მანქანაზე მიყუდებული, მე მელოდებოდა, სიხარულისგან ლამის ფრენა დავიწყე, საბამ დაგვინახა, მერე ფოტოებიც გადაიღო და მოკლედ მთელი ამბები. როცა სახლში მომიყვანა ვაჩემ მკითხა სადმე ვაპირებდი თუ არა გასვლას, თუ ვაპირებდი დარჩებოდა თუ არა დილით მოვიდოდა, ვუთხარი რომ არსად გავდიოდი მაგრამ ელენემ დამირეკა და მასთან წავედი, აღარაფერი მიფიქრია, უკვე თითქმის მისული ვიყავი საბა რომ გამოჩნდა, ძალიან უხეშად მომექცა, კედელზე რამდენჯერმე ისე მიმანარცხა ძლივს ამოვისუნთქე, სახეშიც გამარტყა. ამიტომ ვიყავი ნაცემი.
- რას ამბობ ნუცა? - შეშფოთდა ქალი -მაგ ნაბი*ვარს თავი ვინ ჰგონია? ციხეში ამოვალპობ, მოვკლავ. - ისე გაბრაზდა ლიზა ფეხზე წამოვარდა და აქეთ-იქით სიარულს მოჰყვა.
-დამამთავრებინე! - გაბრაზდა ნუცა - ელენესთან მივედი, ყურადღება მომაქცია, მეორე დღეს ვაჩე მოვიდა, ასეთ მდგომარეობაში რომ მნახა, გაგიჟდა, რომ გაიგო საბამ ჩაიდინა, წავიდა და ისე სცემა ლამის მოკლა, საბას დაშანტაჟება მომიწია რომ ვაჩესთვის არ ეჩივლა. -შვილო ნორმალური ხარ? - ანერვიულდა ლიზა.
-გთხოვ, მაცადე დასრულება. მე კარგად ვარ, არაფერი არ მჭირს და საბაც არასდროს აღარ მომეკარება. მაგრამ არის კიდევ ერთი დეტალი, მე და ვაჩეს გვეხება.
-ერთად ხართ? - ამოიოხრა ქალმა და ნუცას გვერდით ნერვიულად ჩამოჯდა.
-ხო.
-მამა-შვილი ამ დედა-შვილს რას გადაგვეკიდნენ? - ღიმილით იკითხა ლიზამ და თავი საზურგეს მიაყრდნო.
-ანუ? - დაიბნა ნუცა
-ვაჩეს მამა, ჩემზე უგონოდ იყო შეყვარებული სკოლის პერიოდში, მაგრამ არავისთან უთქვამს, ჩუმად ყვავილებს მჩუქნიდახოლმე, მამაშენი ამას არ მალავდა, სულ გარს დამტრიალებდა, მამაშენი და ლადო მეგობრები იყვნენ, თან ძალიან კარგი, მაგრამ როცა ლადომ გაიგო რომ სანდროს მე ვუყვარდი გაუცხოვდა, ბოლოს კი ეს შედეგი მივიღეთ. ის სულ გაგიჟდა, ერთადერთი რაც უნდოდა მამაშენის მოკვლა და ჩემს გვერდით ყოფნა იყო. მაგრამ ახლა როცა შენ მყავხარ და როცა ასე მგავხარ, ის შენც ვერაფერს დაგიშავებს, იმიტომ რომ შენში ჩემს თავს ხედავს, იცის თუ რამეს დაგიშავებს მომკლავს, გამანადგურებს და არასოდეს ვაპატიებ, ამიტომ ახლოს ვერ გეკარება. მხოლოდ სანდროს ერჩის. - საკმაოდ მოკლედ ჩამოაყალიბა ლიზამ რადგან წარსულის გახსენება მტკივნეულ მოგონებებს უღვიძებდა.
-მამა და ის გიჟი მეგობრები იყვნენ? - პირი დააღო ნუცამ.
-კი, თან ისეთი რომ ერთმანეთის გარეშე ნაბიჯს არ დგამდნენ.
-ღმერთო ჩემო. -შეშფოთებული იყურებოდა ნუცა და სათქმელს თავს ვერ უყრიდა. რამდენიმეწამიანი დუმილის შემდეგ მობილურზე შეტყობინება მოუვიდა.
-,, ამ საღამოს წვეულებას ვაწყობ, მთელი სკოლის უფროსკლასელები იქნებიან და რათქმაუნდა სხვა ბიჭებიც, გელოდები.” - გვანცა. ბოლოს კოცნის ემოჯი ჰქონდა მიწერილი. -შენღა მაკლდი, ამოიფრუტუნა თავისთვის და დედას გახედა.
-ნუცა, მამაშენს ჯერ ნუ დაელაპარაკები ვაჩეზე, აცადე ცოტა გონს მოვიდეს კარგი?- მშვიდად მიუგო ლიზამ.
მეორე შეტყობინებამაც არ დააყოვნა. ,,გვანცას ივენთზე ხომ მოდიხარ? ანდრეაც იქნება მინდა რომ გავაღიზიანო”. -ელენე.
-და კიდევ ნუცა. - გზაში დაადევნა სიტყვები ლიზამ. - თუ გინდა რომ ვაჩე კარგად იყოს, ურთიერთობას სააშკარაოზე ნუ გამოიტანთ. - ნაძალადევი ღიმილით მიუგო და კიბეებზე მიმავალ შვილს თვალი გააყოლა.
-შენ რა იქ წასვლას მართლა აპირებ? - დაეჭვდა ნუცა.
-ძვირფასო, მარტო მე კი არა შენც მოდიხარ, გვანცამ ვაჩესაც გაუგზავნა შეტყობინება, თუ არ გინდა ბიჭი 1 კვირიანი ურთიერთობის შემდეგ ,,აგეხეს” გაიპრანჭე და წამოდი.
-ვაჩეს საიდან იცნობს? მისი ნომერი აქამდე მეც კი არ მქონდა.
-ინსტაგრამზე სიმპატიურ ხალხს ეძებს, მერე იმატებს და წერს. ახლა გაიგე?
-ჯანდაბა. - კბილები გაახრჭიალა ნუცამ. - წავედი, ვაჩე მირეკავს. - სწრაფად მიახალა და ვაჩეს უპასუხა. - გისმენ. - როგორც შეეძლო მშვიდი ხმით უპასუხა და დიდი მოთმინებით ელოდა რას ეტყოდა.
-გვანცა კეკელიძე შენი კლასელია ხო?
-პარალელი. რამოხდა?
-რამდენიმე წუთის წინ მომწერა, მეც, ანდრეაც და გეგიც რაღაც ივენთზე დაგვპატიჟა. აზრზეარვარ რახდება.
-ვიცი ხო, მეც მომწერა.
-მიდიხარ? - მშვიდად იკითხა ვაჩემ.
-კი, ვფიქრობ წავალ. შენ?
-არვიცი, შენ მითხარი, თუ თავს უხერხულად არ იგრძნობ წამოვალ.
-არა პირიქით, კარგი იქნება. წამოდი.
-კარგი, მაშინ საღამოს გამოგივლი.
-არა, არ გამომიარო, მე და ელენე ერთად მოვალთ.
-ელენესაც გავუაროთ, რა პრობლემაა.
-არა, იყოს ჩვენით მოვალთ. - იუარა ნუცამ
-მოხდა რამე? - ეჭვნარევი ტონით იკითხა.
-არაფერი უბრალოდ, არ მინდა რომ ჩვენი ურთიერთობა გახმაურდეს, დედაჩემს ვესაუბრე მთხოვა რომ ჯერ მამასთვის არ მეთქვა.
-როგორ შეხვდა მაგ ამბავს?
-ნორმალურად, არც გაჰკვირვებია. ისიც მითხრა რომ თუ მინდა რომ უსაფრთხოდ ვიყოთ ურთიერთობა უნდა დავმალოთ. - იცრუა ნუცამ, იცოდა მხოლოდ ის რომ ეთქვა შენ გიფრთხილდებიო დააიგნორებდა ყველაფერს, ამ შემთხვევაში კი ნუცას სიცოცხლეს საფრთხეში არ ჩააგდებდა.
-გასაგებია, მშვიდად იყავი არაფერს გავაფუჭებ. - მშვიდი ტონით მიუგო ვაჩემ - იქ გნახავ.- ეიმილით თქვა ისე თითქოს ნუცა დაინახავდა და ტელეფონი გათიშა.
-ჯანდაბა ჩემს თავს. - ამოიოხრა ნუცამ და საწოლზე პირქვე დაეცა…

***
8საათისთვის ელენე უკვე ნუცასთან იყო, ნუცამ მამამისთან ბედნიერი ჩახუტებით არ აღნიშნა დაბრუნება მხოლოდ შორიდან გამოელაპარაკა და მშობლები გააფრთხილა რომ მეგობრის წვეულებაზე მიდიოდნენ. ელენე საკმაოდ ლამაზად გამოიყურებოდა, საღამოს მაკიაჟი და მოკლე შავი კაბა ეცვა, თმა გაეშალა როგორც ყოველთვის და ზურგზე გადმოეყარა. ნუცას განახვავებულად ეცვა, არასდროს სცმია ის ვერცხლისფერი კაბა რომელიც ამ ივენთზე მოირგო, ელენე ხაზს უსვამდა იმას რომ ამ კაბის ჩაცმის ერთადერთი მიზეზი ის იყო რომ ვაჩეს თვალში მოხვედროდა და ამავდროულად გამოეცადა, კომენტარს გააკეთებდა თუ არა მის მოკლე კაბაზე რომელსაც მთელი ზურგი მოშიშვლებული ჰქონდა.
-მასე არ არის. - ბურტყუნებდა ნუცა თუმცა სულაც არ ფიქრობდა საპირისპიროს, ელენემ ზუსტად გამოიცნო რას ფიქრობდა ნუცა იმ მომენტში.
-კარგი, კარგი. - ხელები დანებების ნიშნად აწია ელენემ და წარბწბი მაცდურად შეათამაშა.
-შენ რომ იქ ანდრეას საეჭვიანოდ მოდიხარ მე გიკეთებ კომენტარს ქალბატონო?- წაკბინა ნუცამ
-ტაქსი გველოდება. -თემა სასწრაფოდ შეცვალა და კიბეებზე ნელი ნაბიჯით ჩალასლასდა, მას მალევე ნუცა მიჰყვა უკან. მშობლებს დამეშვიდობა და დაიბარა შეიძლება გამთენიისას მოვიდეო, თუ არადა ელენესთან დავრჩები გაგაგებინებთო.
ადგილამდე მისასვლელად საცობის გამო 45წუთი დასჭირდათ, ვაჩემ მისვლამდე 5 წუთით ადრე გაუგზავნა შეტყობინება “თუ არ მოდიოდი მე რატომ მომიყვანეო” თან სიცილის ემოჯიც მიამატა. “5 წუთში მანდ ვარ” - დაუბრუნა პასუხი და ტელეფონი ჩანთაში ჩაიდო.
მართლაც 5 წუთში უკვე ადგილზე იყვნენ, ვაჩე გოგოებს შენობის გარეთ დახვდა, როგორც ჩანს სიგარეტის მოწევა მოუმიზეზებია რომ იქიდან თავი დაეღწია და ნუცა შესვლამდე ენახა. როგორც კი მანქანიდან გადმოვიდა ვაჩეს სიგარეტის ნამწვი ხელში გაეყინა, ნუცას დანახვისას ალბათ ნებისმიერ ბიჭს მასე დაემართებოდა, ისედაც ხომ ლამაზი იყო, მაკიაჟით და ასე გამომწვევად ჩაცმული, უფრო მეტად ლამაზი, მიმზიდველი და სექსულური იყო.
-რამოხდა სიძე? გინდა გიპწკინო? - სიცილით უთხრა ელენემ მისი მზერის დანახვისას.
-მგონი მჭირდება. - ღიმილით უთხრა ვაჩემ და ელენე გადაკოცნა, მაშინვე თვალი აარიდა ნუცას რომელიც თვალებით ანიშნებდა “რა სიძე, შემომაკვდებიო”
-მე შიგნით შევირბენ, თქვენ მარტო დაგტოვებთ, დღეს ისედაც ერთმანეთისგან შორს ყოფნა მოგიწევთ. -სიცილით უთხრა ელენემ და იქაურობას სასწრაფოდ გაეცალა.
-ღმერთო, რალამაზი ხარ. - გაოცებულს აღმოხდა ვაჩეს, სიგარეტის ნამწვი იქვე მიაგდო და ნუცა მთელი სხეულით ზედ მიიკრო.
-მადლობა. - ოდნავ დაიმორცხვა ვაჩეს რეაქციაზე თუმცა არ შეიმჩნია.
-გეფიცები, გაოცებას ვერ ვმალავ ისეთი ლამაზი ხარ. ეს კაბაც უზომოდ გიხდება. - თბილი ხმით უთხრა და ლოყაზე ხელი ჩამოუსვა. - ისეთ ჭკუაზე ვარ მინდა ხმამაღლა ვიყვირო რომ ჩემი ხარ, მაგრამ არ შეიძლება. - დააყოლა სევდიანი ხმით
-მთვრალი ხარ?
-ნასვამი, მეტს აღარ დავლევ გპირდები. მაინც მერე რამე არ ავურიო.
-ანუ ცუდი სიმთვრალე გაქვს?- ეჭვნარევი მზერა შეავლო ნუცამ
-არა, შენთავს ვფიცავარ ცუდი სიმთვრალე არ მაქვს, უბრალოდ მერე შეიძლება დავი*იდო ყველა და ხმამაღლა გამოვაცხადო რომ ჩემი შეყვარებული ხარ. -ღიმილით უთხრა ვაჩემ და ყელზე ცხელი ტუჩები მიაკრო, ნუცას თითქოს ესიამოვნა მისი თავი რომ დაიფიცა, ანდრეასგან იცოდა რომ სიმთვრალისას მასზე მხიარული ადამიანი არ არსებობდა.
-გაჩერდი, ვინმე დაგვინახავს. - უსაყვედურა ნუცამ და ოდნავ უკან დაიხია.
-ჯანდაბა. ჩემს შეყვარებულთან საუბარიც აღარ შეიძლება.
-წავედი, შენ ორი წუთის მერე შემოდი. - გეგონებოდათ ორივე ქორწინებაში იყო მყოფი და საყვარლები იყვნენო ისე იმალებოდნენ.
ნუცა როგორც კი შენობაში შევიდა მაშინვე სასმლის სუნმა ცხვირი აუწვა, საშინელი ხმაური იყო, პირდაპირ თავში ურტყამდა. ზუსტად იცოდა ეს იქამდე გაგრძელდებოდა სანამ ყველა შეზარხოშდებოდა, მერე რაიმე სისულელეს მოიფიქრებდა გვანცა და ბიჭებს ერთმანეთთან წააჩხუბებდა. ასე ხალისობდა ყოველთვის როცა რაიმე ივენთს აწყობდა. ნუცას მოსვლა არავის დარჩენია უყურადღებოდ, განსაკუთრებით შემოსასვლელში მდგომ რამდენიმე ბიჭს რომლებმაც საშინლად მწველი მზერა გააყოლეს ნუცას.
-ნუცაა. -ოთახის მეორე ბოლოდან სირბილით გამოიქცა გვანცა და ზედ მიეკრო.
-გამარჯობა გვანცა. - ნაძალადევი ღიმილით მიუგო ნუცამ.
-აუ რაკარგია რომ მოხვედით, წამოდი დავლიოთ, აუ აქ რა ბიჭები არიან შენ ხომ არ იცი. - სიცილით მიუგო გვანცამ და ოთახის ცენტრისკენ წაიყვანა. - გოგოებო აბა მოყევით რომელიმე ურთიერთობაში ხაართ?
-არა. -სწრაფად მიუგო ელენემ
-შენ ნუც? მგონი საბასმერე არავინ გყოლია ხო?
-არა, მეც მარტო ვარ. - თავს საშინლად გრძნობდა მსგავსი ტყუილის თქმა რომ უწევდა მაგრამ გვანცამ თუ რაღაც იცის ესეიგი მთელმა თბილისმა იცის, ასერომ მასთან ვერაფერს იტყოდა.
-ძალიან კარგი, ხოდა ბოლომდე ვსვამთ და ბიჭებს ვაწვებით.
-ასეთი აჟიტირებული რატომ ხარ? - გაიკვირვა ელენემ.
-აბებზე ვარ. - სიცილი წასკდა გვანცას.
-ანუ?
-ამაღამ ვიღაცასთან უნდა დავწვე. პირველად. - გიჟივით დაიწყო სიცილი, ეტყობოდა რომ სასმელი მოკიდებოდა.
- ხომ არ გაგიფრენია?
-იმ ბიჭებს რომ დაინახავ გააფრენ აბა რას იზამ. - კუთხეში მაგიდასთან მდგომ გეგიზე და ანდრეაზე მიუთითა გოგოებს.
-ახლა ამას სკალპს ავაძრობ თუ არ მოკეტავს. - ნუცას გადაუჩურჩულა ელენემ
-ან თუნდაც იმას. - შემოსასვლელში მდგომ ვაჩეს სილუეტზე მიუთითა გვანცამ.
-შენი არ ვიცი მაგრამ მე ნამდვილად ავაძრობ. - გაღიზიანებულმა უთხრა ნუცამ და სასმლის ჭიქა ბოლომდე გამოცალა.
-თქვენ გაერთეთ, მე სხვებსაც ვნახავ. - ღიმილით უთხრა გოგოებს გვანცამ და იქაურობას გაეცალა.
-ნამდვილი ხამია. - კბილები გაახრჭიალა ელენემ
-დამშვიდდი თორემ ახლა მეც ავტყდები. - სიცილი წასკდა ნუცას.
-კარგი მშვიდად ნუცა, ჩვენ გაწონასწორებული ქალები ვართ. - წინადადების დამთავრება ვერ მოასწრო ელენემ ორივეს სიცილი რომ აუტყდათ.
-რამდენი დალიე?
-3 მგონი. შენ?
-1, ეგეც შენს თვალწინ.
-მოდი გვეყოს, მეტი არ გვინდა.
-ხო, ნამდვილად.- დაეთანხმა ნუცა და ვაჩეს გახედა რომელიც თვალს არ აშორებდა.
უკვე 11 საათი ხდებოდა, ყველა საკმაოდ მთვრალი იყო, ნაწილი ცუდად გახდა და მეორე სართულზე ეძინა, ნაწილს კიბეზე ჩასძინებოდა ან ადგომის თავი არ ჰქონდა, ნაწილი ისევ ენერგიაზე იყო და ყველა მუსიკაზე ცეკვავდა, ნაწილი, ისეთები როგორებიც ვაჩე, გეგი, ანდრეა, ნუცა და ელენე არიან უბრალოდ ერთმაენთში საუბრობდნენ და მობეზრებულად ადევნებდნენ თვალს მათ წინ უაზროდ მორბენალ ახალგაზრდება.
-შეიძლება თქვენი ხელი ვითხოვო? - საკმაოდ შეზარხოშებული ბიჭი ელენეს მიუახლოვდა და მაგიდაზე ჩამოეყრდნო. - ხელი ვითხოვო რა, ანუ ცეკვას გთავაზობ. - სიცილი წასკდა ბიჭს. მიუხედავად იმისა რომ ნუცა თვალებით ანიშნებდა უარი ეთქვა
ელენემ ანდრეასთან თამაში გადაწყვიტა და ბიჭს საცეკვაოდ გაყვა, ბიჭს ელენე მთელი სხეულით ისე ყავდა ზედ მიკრული თითქოს უნდა რომ მას შეეზარდოს და აღარავინ დააშოროს ერთმანეთსო. ანდრეას მაშინვე თვალები წამოენთო როგორც კი ელენე ბიჭს საცეკვაოდ გაყვა, მიუხედავად იმისა რომ საშინელი ხმაური იყო და არაფერი ისმოდა, ადვილი შესამჩნევი იყო რომ ჭიქა საშინელი ხმაურით დაახეთქა მაგიდაზე, გვერდიდან ვაჩე და გეგი რაღაცაზე გამალებით ესაუბრებოდნენ რომ დამშვიდებულიყო თუმცა მგონი ეგ არ ჭრიდა. ორივე ხელით მაგიდას დაყრდნობოდა და სახეზე ყველა ძარღვი დატყობოდა, საშინლად იყო გაღიზიანებული, ერთი შეხედვითაც ეტყობოდა. როგორც კი მუსიკა დამთავრდა და ელენე ბიჭს მოშორდა ისევ ნუცასკენ აიღო გეზი თუმცა ვინ აცადა, გაგიჟებული ანდრეა მაშინვე ხელში წვდა და სასწრაფოდ გარეთ გაიყვანა, ნუცა ისევ მარტო დარჩა მაგიდასთან.
-რის მიღწევას ცდილობ ქალბატონო? - ეზოში გამოსვლისთანავე ხელი გაუშვა და მის პირდაპირ დადგა.
-ხომ არ გააფრინე?
-ელენე, ჭკუიდან ნუ გადამიყვან. ვის ეცეკვებოდი გოგო შენ ნორმალური ხარ?
-რა შენი საქმეა ვის ვეცეკვებოდი? ეგეც შენ გკითხო? - ხმაში ბრაზი შეერია ელენეს.
-რის მიღწევას ცდილობ? მიპასუხე.
- რის მიღწევას უნდა ვცდილობდე? ნორმალური თუ ხარ შენ.
-ორივემ ვიცით რომ იმ სი*ს უმიზეზოდ არ ეცეკვე.
-შენ თუ გგონია ვინმეს შენს საეჭვიანოდ ვეცეკვე ძალიან ცდები. თვალები გაახილე სამყარო შენს გარშემო არ ბრუნავს, რადგან გითხარი რომ შენს მუმართ გრძნობები მაქვს ეგ იმას არ ნიშნავს რომ სამუდამოდ მექნება და ასევე, რადგან შენ გ*იდივარ არ ნიშნავს რომ სხვა ბიჭებიც ასე ფიქრობენ ჩემზე.
-რეებს ბოდავ გოგო? საიდან მოიტანე რომ მ*იდიხარ? რადგან არ გამოგეკიდე და დარჩენა არ გთხოვე ესეიგი ჩემთვის არაფერს ნიშნავ?
-არ მინდა ამ მონილოგის მისმენა, მინდა ლუკას ვეცეკვები, მინდა ზურას და მინდა მერაბის. ეგ შენ არ გეხება. - მოკლედ მოუჭრა ელენემ.
-მე არ მეხება?
-დიახ არ გეხება, თუნდაც ცეკვა სხვა რამეში გადაგვეზარდოს მაინც არ გეხება.
-მაინც რას გულისხმობ? - თვალები წამოენთო ანდრეას
-თუნდაც სე*სს. - თვალებში უკვე ჭინკები დაუხტოდნენ ელენეს, იცოდა რომ საშინლად აღიზიანებდა ანდრეას.
-ბო*იშვილი ვიყო, ვინმე რო მოგეკაროს და რამე მსგავსი სცადოს ყელს გამოვჭრი. არ გეხუმრები, არავის და არაფერს არ მოვერიდები.
-ხომ არ გააფრინე? იქნებ მე მინდა შენ ვინ გეკითხება?
-არ მაინტერესებს, ახლოს ვერავინ მოგეკარება. კაცი არ ვიყო თუ არ მოვკლა ნებისმიერი რომელსაც მასე ახლოს მოუშვებ, მერე მთელი ცხოვრება უსმინე საკუთარ სინდისს, 19 წლის ბიჭი ციხეში გავუშვიო.
-ასე რატომ მექცევი? ჩემს ცხოვრებაში რატომ ერევი?
-იმიტომ რომ ჩემთვის სულერთი არ ხარ. - მძიმედ მიუგო და მის ტუჩებს ვნებიანად დაეწაფა. - ამ ტუჩებს. -მის ტუჩებთან ამოიჩურჩულა და ყელზე სველი კოცნის კვალი დაუტოვა. - ყელს, ხელებს, თითებს, თმას, სხეულს, საერთოდ შენ, ვინმე რომ დეგეხოს გავგიჟდები.
-ხოდა გაგიჟდი, გვანცა აპირებდა და იქნებ ამაღამ მეც დავწვე ვინმესთან.
-ეგ გინდა? პირველივე შემხვედრთან საწოლში მოხვედრა?
-შენთვის რა მნიშვნელობა აქვს?
-და შენთვის აქვს მნიშვნელობა?
-რას?
-ვისთან დაწვები. - გაღიზიანებულმა ამოთქვა და თვალებში ჩააცქერდა.
-არა, რა აზრი აქვს, ვნება ვნებაა.
-მაშინ წამოდი.
-რაა?
-შენთვის ხო არ აქვს მნიშვნელობა ვინ იქნება.
-გგონია შენთან დავწვები? - ხმა აუთრთოლდა ელენეს.
-გგონია იმის უფლებას მოგცემ რო სხვასთაბ დაწვე? იმის უფლებას მივცემ ვინმეს ისე შეგეხოს როგორც მე გეხები?
-გეყოფა ანდრეა. - ცრემლიანი თვალები მიანათა ელენემ და მისგან თავის დაღწევა სცადა.
-ხომ იცი რომ გამკეთებელი არ ხარ, ხომ იცი რომ მზად არ ხარ ვინმესთან მასეთი ურთიერთობისთვის, რატომ მაგიჟებ? - მის ტუჩებთან ამოიჩურჩულა და კიდევ ერთხელ წაეტანა მის მარწყვის ბაგეებს.
-შენც იგივეს აკეთებ და მაგიტომ. - ტუჩები მოაშორა თუ არა მაშინვე უპასუხა.
-მაპატიე, ვიცი სი*ივით ვიქცეოდი, ვიცი რომ საშინლად მოგექეცი, მაგრამ მზად ვარ გამოვასწორო შანსს თუ მომცემ, მართლა არ ვიცი რას ვგრძნობ ახლა მაგრამ ფაქტია რაღაც არის, მთელი ერთი კვირა ლამის გავგიჟდი რომ ვერ გნახე, ან გნახე და არ მელაპარაკებოდი, ზედაც რომ არ შემომხედე მაშინ მილიონჯერ დავიშალე ნაწილებად, ახლა, როცა დაგინახე იმ ბიჭს როგორ ეცეკვებოდი თანაც ღიმილით ლამის ჭკუიდან გადავედი, მომეცი საშუალება შენს გვერდით ვიყო.
-არაფერი შეიცვლება, ბოლოდ მაინც სხვადასხვა მაგიდიდან მოგვიწევს ერძტმანეთის ყურება.
-სვანეთში წავიდეთ, როგორც დაგპირდი. ჩემთან იყავი, მომეცი საშუალება გაგიცნო. შენც გამიცნობ, იქნებ ვღირვარ გარისკვად.
-კარგი. - არც დაფიქრებულა ელენე ისე უპასუხა
-მართლა? -სიხარულისგან პირი დააღო ანდრეამ
-ხო, მართლა მაგრამ არ გეგონოს რომ შენს გამო მოვდივარ, უფასო სვანეთის ტური მინდა.
-ხო, აბა რა. - სიცილით თქვა და იქაურობას ელენესთან ერთად მოშორდა…

***
სანამ ელენე და ანდრეა გარეთ საუბრობდნენ სახლში მუსიკა გათიშეს და თამაშისთვის მზადება დაიწყეს.
სკამები წრეზე დააწყვეს და დარჩენილი 12 ადამიანი ასე წრიულად განლაგდა სკამებზე.
-მოკლედ მეგობრებო. - წესების ახსნა დაიწყო გვანცამ. - ერთი ნებისმიერი ადამიანი რომელიც შემთხვევითობის პრინციპით იქნება არჩეული, ამშემთხვევაში პირველი მე ვიქნები, ყველა თვენგანს მიყოლებით დაუსვამს ერთ შეკითხვას, ან დაავალებს რაიმეს. ანუ ვთამაშობთ სიმართლე თუ მოქმედებას.
-კაი რა მაგარი სულელური თამაშია. - ატყდნენ ბიჭები. ნუცას მაშინვე ტანში გასცრა იმის გახსენებისას რა კითხვებს სვამდა წინა თამაშის დროს გვანცა.
-After-ფილმი როა იცით? მანდაც ეგრე დაიწყეს ბავშვური თამაშიაო მაგრამ მერე სხვანაირად წავიდა ყველაფერი. მაცადეთ და ავხსნი. მოკლედ გვაქვს სასმელი. - კარადიდან სამი Jack daniel’s გამოიღო და იქვე მაგიდაზე დააწყო. - კიდევ არის, არ იდარდოთ- დიმილით თქვა და განაგრძო. - კიდევ გვაქვს ეს. - კარადიდან ყუთი გამოიღო და 20მდე ნარკოტიკით სავსე ნემსი მაგიდაზე დადო, შემდეგ რამდენიმე შეკვრა ფხვნილიც იქვე დააწყო და წესების ახსნა განაგრძო. გეგიმ მაშინვე იგრძნო როგორ დაიძაბა ვაჩე ნემსების დანახვისას, სასწრაფოდ რამე უნდა მოეფიქრებინა თორემ ისევ დასაწყისში დაბრუნება მოუწევდათ, მაშინვე ფეხზე წამოდგა რომ თამაში მიეტოვებინა მაგრამ გვანცამ გააჩერა. - ვინც თამაშზე უარს იტყვის, ერთ გოგოსთან რომელსაც მე ავარჩევ სე*სით დაკავდება. თუ უარს ამბობ წაიყვანე ჩვენი ულამაზესი ნუციკო და ისე წადი. - ღიმილით დაასრულა გვანცამ, მაშინვე სახე წამოენთო ვაჩეს, ერთი სული ჰქონდა როდის გაგლეჯდა გვანცას შუაზე. მალევე დამშვიდდა, გეგი იმწამსვე ადგილს დაუბრუნდა. - მოკლედ მაგაითად თუ დავიწყებ ლევანით, ის თუ აირჩევს სიმართლეს, მის გვერდით მჯდომს უკვე აღარ ვეკითხები, ავტომატურად ვალდებულია მოქმედება აირჩიოს, მის გვერდით მჯომი სიმართლე და ასე. ანალოგიური. ხდება სასმელზე და ნარკოტიკზე, გეგი თუ კითხვას ან მოქმედებას თავს აარიდებს და სასმელს დალევს, მის გვერდით მყოფი ან რავი შემდეგი ვინც აარიდებს კითხვას ან მოქმედებას თავს ნარკოტიკს მიიღებს. მგონი მაგარია ხო? - ღიმილით თქვა და ბიჭებმაც მაშინვე მხარი აუბეს, მთელი სხეულით ცდილობდა ვაჩე სურვილის კონტროლს და თვალს არიდებდა მაგოდაზე არსებულ შპრიცების შეკვრას, ჯერჯერობით კონტროლს ახერხებდა.
-და კიდევ, ვსვამთ მხოლოდ ისეთ კითხვებს რომლებზეც პასუხები ვიცით და თუ მოიტყუება ვინმე ფაქტით დავუმტკიცებთ. ახლა დავიწყოთ, ნუცა მოდი პირველი შენ იყავი. - სულელური ღიმილით მიაჩერდა გვანცა. - სიმართლე თუ მოქმედება?
-სიმართლე- ტანში გასცრა როგორც კი კითხვა დაუსვა თუმცა თავის დამორჩილება მოახერხა.
-ამ ოთახში, ვინ არის შენთვის ყველაზე სასურველი მამაკაცი?
-ჯანდაბა შენს თავს- გაიფიწრა გონებაში, ვაჩეს ვერავითარ შემთხვევაში ვერ იტყოდა, ვერც დანარჩენ 5 ბიჭს იმიტომ რომ მერე ვეღარ მოიშორებდა ვერცერთს, ჩვეულებრივი ქალზე დახამებული ბიჭების ბრბო იყო შეყრილი.
-გეგი. - მშვიდად უპასუხა და მის პირდაპირ მჯდომ ვაჩეს მზერა მხოლოდ წამით შეავლო, მაშინვე შაეტყო როგორი დაძაბული იჯდა და როგორ უჭირდა თავის კონტროლი.
-ლევან, მოვედი ბიჭოო. - გადაიხარხარა გვანცამ და მოქმედებაზე დაფიქრდა. - შენთვის სასურველი ერთი გოგო და ერთი ბიჭი წაიყვანე და ჩვენ რომ ვიცით იმით დაკავდით.
-ვაჩემ უკვე სახელოების აწევა დაიწყო, საკმარისი იყო ვინმეს ხელი ნუცასკენ გაეშვირა მაშინვე ძვლებში დაამტვრევდა ყველას. თუმცა საბედნიეროდ ლევანმა, აკაკი და მარიამი წაიყვანა და იქაურობას მაშინვე მოშორდა.
-კარგი, სალომე. რატომ დაშორდი გოგას? - გამომცდელი მზერით შეხედა და მიანიშნა ტყუილი არც კი სცადოვო. სალომემ ხელის თითების მტვრევა დაიწყო, ტუჩებს ნერვიულად იჭამდა და ღრმად სუნთქავდა, ბოლოს როგორც იქნა გადაწყვეტილება მიიღო, სასმლით სავსე ჭიქა აიღო და ბოლომდე გამოცალა.
-ოოო, აქ რეები ხდებაა. მოკლედ განვაგრძოთ შენი სახელი ვაჩე ხომ?
-ჰო. -უემოციოდ მიუგო ვაჩემ
-მოკლედ ვაჩე, მოდი ასე მოვიქცეთ, ამ ოთახიდან ნებისმიერ გოგოს რომელიც გინდა რომ შენი იყოს, ერთი წუთის განმავლობაში აკოცე ტუჩებში. -გენიოსი ვარ. -საკუთარი თავი შეაქო გვანცამ.
-დედაშ***ცი. - გულში შეიკურთხა ვაჩემ და ნუცას გახედა, ადგომაზე არც უფიქრია, პირველ რიგში იმიტომ რომ იცოდა ნუცას ძალიან უხერხულ მდგომარეობაში ჩააგდებდა, მეორეც მამამისის გამო, მისი უსაფრთხოება მთავარი იყო. სხვას ვერავის აკოცებდა, იცოდა ნუცას გულს როგორ ატკენდა, წასვლის შემთხვევაშიც ნუცა გულნატკენი დარჩებოდა და სულაც არაფერი რომ არ მომხდარიყო, ნუცა ვინმეს რომ ისე გაეყოლებინა როგორც ის გოგო ხომ ჭკუიდან გადავიდოდა. ბევრი აღარ უფიქრია, შპრიცი აიღო, ნუცას კიდევ ერთხელ გახედა, ანიშნა ყველაფერი კარგადააო. მერე გეგის გახედა, გავუმკლავდებიო თავი დაუქნია და აღარც უფიქრია ნემსი ისე შეუშვა კანში, როგორც კი წამლის შეყვანა დაიწყო სიამოვნება იგრძნო მთელს სხეულში, ნახევარიც არ ჰქონდა შეყვანილი ლევანი ოთახში რომ შემოვარდა საცვლების ამარა.
-ძაღლობაა ხალხო, დაიშალეთ. -ყვირილი მორთო და შარვალი ძლივს ამოიცვა,
-გაიქეცით. - შემოვარდა მეორეც. გეგი მაშინვე ვაჩეს მივარდა და ნემსი ხელიდან გამოგლიჯა, მერე ნუცას მივარდა და ორივე სასწრაფოდ გაიყვანა შენობიდან.
-გონზე ხარ? - ვაჩეს სახეში მთელი ძალით უთავაზა და მის სახეს დააკვირდა.
-ში***არგაქ? ეგრე არა ყბა მომაგლიჯე ბარემ. - სახეზე ხელი მოისვა ვაჩემ. - წამოდი, სანამ ციხეში ამოყვავით თავი. - ხელი ჩაავლო ნუცას და მანქანამდე სირბილით მიიყვანა, გეგი თავის მანქანაში ჩასკუპდა და იქაურობას მაშინვე მოშორდნენ.
-ღმერთო ჩემო, საშინელი დღეა. - დაიწუწუნა ნუცამ და ღვედი შეიკრა.
-გეთანხმები, რა გარყვნილი კლასელები გყოლია გამოვშტერდი.
-პარალელები არიან, მხოლოდ წვეულებებზე ვხედავ ხოლმე.
-ეგ გვანცაც ვერ იყო თავის ჭკუაზე, ლამის გავგლიჯე.
-დამშვიდდი რა, კიდევკარგი გეგიზე თქვა და სხვაზე არავიზე.
-სხვაზე რო ეთქვა გგონია გადარჩებოდა ის ტიპი? ახლა ალბათ საფლავს გაუთხრიდნენ.- სახლში მიგიყვანო თუ ელენესთან რჩები?
-არა, სახლში. ელენე არვიცი სად წავიდა. ანდრეას რო ელაპარაკებოდა მაგისმერე არ მინახავს.
-ალბათ ანდრეამ წაიყვანა სადმე.
-ალბათ.
-ნუცა, ერთ თხოვნას შემისრულებ? - ცერად გახედა ვაჩემ
-ხო რათქმაუნდა, გისმენ.
-დღეს ჩემთან დარჩები?
-მოხდა რამე? კარგად ხარ? - მაშინვე შეშფოთდა ნუცა
-კი, უბრალოდ. ნარკოტიკის გამო გეუბნები, თუ არ გინდა ან არ შეგიძლია მიგიყვან სახლში არაა პრობლემა.
-ნუ სულელობ, დავრჩები. - ვაჩეს გაეღიმა, მისი ხელი ხელში მოიქცია და ნაზად აკოცა.
როგორც კი სახლში მივიდნენ, ნუცამ ქუსლიანი ფეხსაცმელი მაშინვე გაიხადა, ფეხები საშინლად სტკიოდა და გაუჩერებლად ბუზღუნებდა.
-გამომართვი. –მაისური და შორტი გაუწოდა ვაჩემ. - ვიცი შენი ზომა არ არის მაგრამ სულ ისე ყოფნას ჯობს. -ღიმილით უთხრა და აივანზე გავიდა ტანსაცმელი რომ გამოეცვალა.
გასვლისთანავე სიგარეტს ნერვიულად მოუკიდა და მთელი არსებით შეიგრძნო კვამლი.
თავს ამჩნევდა რომ ძველებურად აღარ იყო, როგორც კი სიგარეტის ნამწვი გადააგდო მაშინვე შენიშნა რომ ხელის კანკალი დაეწყო. ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა და თავი კედელს მძიმედ მიადო.
-კარგად ხარ? - ნელი ნაბიჯით მიუახლოვდა ნუცა
-კი. - ძლივს გასაგონად ამოთქვა და ნუცას თვალებში ჩააცქერდა.
-შენი ხელი. - არც ნუცას გამოჰპარვია რომ ვაჩეს მარჯვენა ხელი საშინლად უკანკალებდა, იცოდა მისი დამოკიდებულების შესახებ, მაშინვე ტანში გასცრა და შიშნარევი მზერა შეავლო. - რა უნდა ქნა?
-მისმინე, თუ თავს ვერ გავაკონტროლებ, არ მინდა რომ ჩემთან დარჩე. გთხოვ, თუ ისევ მივეჯაჭვე იმ დღესვე უნდა მიმატოვო. არ მინდა რამე დაგიშავო გესმის?
-რა სისულელებს ამბობ ვაჩე? მე გყავარ, შენი მეგობრები. დაგეხმარებით.
-წინა ჯერზე ანდრეა ლამის მოვკალი ნუცა, მხოლოდ იმიტომ რომ ნარკოტიკი ჩემს თვალწინ გადაღვარა. იგივე რომ გაგიკეთო თავს არასდროს ვაპატიებ. თუ ჩემს ხელზე ნემსის კვალს დაინახავ, უბრალოდ წადი და აღარ დაბრუნდე.
-არ ვაპირებ იმის გამო მიგატოვო რომ ნარკოტიკის დამოკიდებულებას ვერ უმკლავდები. - სახეზე ხელი ფრთხილად ჩამოუსვა ნუცამ.
-შეიძლება მოგიწიოს.
-დაფიქრდი ვაჩე, მე თუ წავალ მთელი ცხოვრება მარტო არ ვიქნები, მერე პირობის დარღვევაც მომიწევს, ხელის გულზე სხვა მაკოცებს. - სიტუაციის განმუხტვა სცადა ნუცამ.
-მოვკლავ, ვინც არ უნდა იყოს. - მშვიდად მიუგო ვაჩემ და ნუცა მთელი სხეულით ზედ მიიკრო.
-ბოლომდე ხომ არ გაგიკეთებია, იქნებ გაუმკლავდე. - საცოდავად ამოიკნავლა ნუცამ
-შენ არ ინერვიულო, გავუმკლავდები! - დარწმუნებით განაცხადა და შუბლზე ცხელი ტუჩები მიაკრო. შემდეგ კი ხელები ჩამოწია ოთახში პირველი ნუცა შეუშვა - ვეცდები მაინც. - თავისთვის ჩაიბურტყუნა და ნუცას სილუეტს უკან მიჰყვა…




მადლობა რომ კითხულობთ, ველი შეფასებას



№1 სტუმარი სტუმარი მარიამო

ისტორია ძალიან მომწონს, პრენსონაჟებიდან დაწყებული სიუჟეტით დამთავრებული. თუმცა როცა ვიცით უკვე ვაჩეს მამა ვინარის როგორია და რა კავშირი აქვს, ყოველ თავში რაღაც მოქმედებას ველი, გადამტეხ წერტილს ( შეიძლება გადამტეხი წერტილი ვაჩეს მამა არაა, ვაჩეს ნარკო დამოკიდებულება ან რაღაც მსგავსი, ეს შენი არჩევანია) ცოტა გაწელილია და ეს თავიც ბევრის მომცემი არ იყო ( თუ არ ჩავთვლით ელენეს და ანდრეას დიალოგს და ბოლო დიალოგს)
კარგია გააგრძელე. ველი შემდეგ თავს

 


№2  offline წევრი OKI ME

ეს გვანცა ვინ არის კაცო ამისთანა? უყურე შენ რაები ჩაატარა, ლაწირაკმა "ბავშვმა".

ძალიან დიდი იმედი მაქვს ვაჩე მართლა გაუმკლავდება და ისევ თავიდან არ დაიწყებს .

ანდროს და ელენეს ამბავის გაგრძელებას ველიი მოუთმენლად ❤️❤️

ნუცას დედის მიდგომა მომწონს და ვემხრობი. ❤️❤️ სჯობს მშობელი ემეგობრებოდეს შვილს და იცოდეს მის ცხოვრებაში რა ხდება. ❤️

საინტერესო ისტორიაა, საინტერესო პერსონაჟებით ❤️❤️ იმედი მაქვს ახალ თავს უახლოეს დღეებში დადებ ❤️❤️

 


№3 სტუმარი ნი-კე

საინტერესო ისტორიაა

 


№4 სტუმარი სტუმარი Nestani

Kargi Ravi iyo Zalian momewona saintereso sadiamovno iqneb vache gamostordes da damokidebuli ar gaxtes,mixaria Andria da elenemac urtiertoba gamoaswores velodebi axal tavs madloba warmatebebi ????????????

 


№5 სტუმარი mea

ძალიან ბავშურად გააგრძელე

 


№6  offline წევრი გ უ გ უ

დღეს დავიწყე და ბოლომდე დავასრულე ამ თავით, ამ ისტორიის წაკითხვა❤️ კარგია და მომწონს..❤️ ძალიან მაინტერესებს როგორი დასასრული ექნება და იმედია ძალიან არ გაიწელება.. წარმატებები ❤️

 


№7 სტუმარი სტუმარი თამო

როდის დადებთ?
მოუთმენლად ველოდები

 


№8 სტუმარი სტუმარი LIMADWAVE

Male dadeb?

 


№9  offline წევრი AaLeQsAnDrAa

ძალიან დაგვიანდა უკვე დადება სა სულ მოუთმენლად ველოდები

 


№10 სტუმარი სტუმარი ნინა

აუუ ძაანნ აგვიანებ და ბევრი შეწყვეტს კითხვას არღარ ველოდები უკვე

 


№11 სტუმარი სტუმარი ნინია

ამიტომაც ვერიდები, დაუსრულებელი ისტორიების წაკითხვას, მაგაზე მტკივნეული არაფერია შუაზე რომ წყდება( არ ვიცი, რა მოხდა, თუმცა თუ რაიმე პრობლემა გვაქვს გაგვაგებინე რა, თითქმის ყოველ დღე ვამოწმებ და ისევ ისე, არანაერი სიახლე(.

 


№12  offline მოდერი ენქეი

მეგობრებო, ისტორიის წერა არ შემიწყვეტავს. ლეპტოპს აქვს პრობლემა და რამდენიმე დღეში მოვაგვარებ. ❤️

 


№13 სტუმარი სტუმარი LIMADWAVE

ენქეი
მეგობრებო, ისტორიის წერა არ შემიწყვეტავს. ლეპტოპს აქვს პრობლემა და რამდენიმე დღეში მოვაგვარებ. ❤️

აუუუ კინაღამ გავგიჟდიი

 


№14 სტუმარი ვიკო

როდის დაასრულებ?

 


№15 სტუმარი Liziko

კარგი ისტორია არაპირებ გააგრძელო?

 


№16 სტუმარი სტუმარი ნინა

აგრძელებ? იქნებ გაგვაგებინო მაინც

 


№17  offline მოდერი ენქეი

სრულად დაიდო საიტზე heart_eyes

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent