შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სახიფათო ფანტაზია ( 2 )


6-12-2022, 17:36
ავტორი Lucien Vanserra
ნანახია 1 062

- რას გავხარ ასე უნდა დახვდე მომავალ ქმარს? -დედაჩემმა ტუჩი აიბზუა და შეთქმულივით გადახედა ლელას, იმანაც ისეთი მზერით ამათვალიერა თითქოს ვეცოდებოდი, მერე თავი გადააქნია და ხელიც ჩაიქნია იმის ნიშნად რომ ჩემგან არაფერი გამოვიდოდა, გაოცებულმა დავიხედე, თხელ თეთრ სარაფანზე და დაბალქუსლიან ფეხსაცმელზე, თმა უბრალოდ მქონდა გაშლილი, მაკიაჟს ისედაც ვერ ვიტანდი რომ ახლა სპეციალურად ვაჟასთვის გამოვპრანჭულიყავი, სამკაულები არ მეკეთა, ერთი სიტყვით მშვენივრად გამოვიყურებოდი რა უნდოდათ ვერ ვხვდები, მშვენივრად ვიცოდი მაკიაჟის და სამკაულების უქონლობა ნამდვილად არ შეუშლიდა ვაჟას ხელს იმაში რომ ჩემი დანახვისას დორბლები წამოსვლოდა...
- დაჯექი, -სავარძელზე მიმითითა დედაჩემმა და მეც როგორც მორჩილ და კარგად აღზრდილ გოგონას შეეფერება დავემორჩილე, ჩამოვჯექი და ხელები კალთაზე დავიკრიფე.
- სამზარეულოში გავალ, -წამოდგა ლელა, მივხვდი წინასწარ იყვნენ შეთანხმებულები რომელი ჩამიტარებდა ლექციას იმის შესახებ რომ ოჯახი არ უნდა შემერცხვინა, ვაჟასა და მისი ურცხვი მშობლებისთვის ყველაფერზე თავი მექნია, რაც არ უნდა ეთქვათ არ უნდა გავღიზიანებულიყავი, ვაჟას თბილად უნდა მოვპყრობოდი, რადგან ჩემი მომავალი ქმარი და შვილების მამა უნდა გამხდარიყო, ბოლოს და ბოლოს სხვა თუ არაფერი ჩემზე გიჟდებოდა და ბლა, ბლა ბლა...
დედაჩემს რომ სცოდნოდა როგორც გიჟდებოდა ვაჟა ჩემზე... რომ სცოდნოდა როგორ მიფათურებდა ხოლმე ხელებს როგორც კი დამიმარტოხელებდა, ჯერ კიდევ მაშინ სანამ დათო ცოცხალი იყო, ერთხელ დათოს დაბადების დღეზე როცა უკვე ყველა უგონოდ იყო მთვრალი სახლის უკან მდებარე ყვავილების სათბურში მიპოვა სადაც ხმაურისგან და აურზაურისგან რამდენიმე წუთით დასვენებას ვცდილობდი და ჩემი გაუპატიურება სცადა, ძლივს დავაღწიე თავი, ამ ყველაფერს ლელას საყვარელი ქოთნის ყვავილი და ვაჟას შუბლი შეეწირა მაგრამ იმის შემდეგ ფრთხილად ვიყავი ხოლმე და ყველანაირად ვცდილობდი მასთან მარტო არ დავრჩენილიყავი, ალბათ ახლა როგორი ბედნიერია რომ როგორც იქნა მიიღებს იმას რაზეც ამდენი ხანი ოცნებობდა, წარმოდგენაც არ მინდა რა მელოდება თუ ცოლად გავყვები, ნეტავ რა მოხდებოდა ეს ყველაფერი რომ დედაჩემს ცოდნოდა...
- არ მისმენ? -ცხვირწინ გამიქნია ბეჭდებით დახუნძლული თითი, -სადაცაა მოვლენ შენ კი არ მისმენ.
- ვაჟამ ჩემი გაუპატიურება სცადა, -პირდაპირ მივახალე, ეს ერთგვარი პატარა ექსპერიმენტი იყო რომლის ჩატარების იდეაც სულ რაღაც რამდენიმე წამის წინ მომივიდა გონებაში.
- საშინელი ხუმრობაა, -ცხვირი აპრიხა დედაჩემმა და დაიჯღანა.
- არ ვხუმრობ, ჯერ კიდევ მაშინ ცდილობდა ჩემთან დაახლოებას სანამ დათო ცოცხალი იყო, სულ ცდილობდა ჩემთვის ხელები ეფათურებინა, ერთხელ კი ჩემი გაუპატიურება სცადა, ჩვეულებრივი მოძალადეა თქვენ კი ცდილობთ ამ მოძალადეზე გამათხოვოთ.
- ვაჟაზე ამას როგორ ამბობ? -გაცეცხლებული გამოვარდა ლელა სამზარეულოდან, ასეც ვიცოდი რომ ჩვენს საუბარს აყურადებდა.
- გგონია დავიჯერებთ რასაც ამბობ? უბრალოდ იგონებ რომ ვაჟაზე არ გაგათხოვოთ, თანაც დიდი ამბავი თუ შენს მიმართ ყურადღება გამოიჩინა, უნდა გიხაროდეს რომ აინტერესებ...
- და მე რომ არ მაინტერესებს ეს არაფერს ნიშნავს? თუ ცალმხრივი ინტერესიც საკმარისია?
- გეყოფა ტყუილად იღლი ენას, მაინც გაგათხოვებთ, -საბოლოო წერტილი დასვა დედაჩემმა.
- გამათხოვოთ? კარგი რა, იცით მაინც რამდენი წლის ვარ? არც შენ გახსოვს დედა რომ უკვე კარგა ხანია არასრულწლოვანი აღარ ვარ? რას ნიშნავს უნდა გამათხოვოთ, მე რატომ არაფერს არ მეკითხებით? შენ რა დედა ხარ, იმის მაგივრად რომ გული გტკენოდა, აღშფოთებულიყავი იმის გამო რაც მოგიყევი ზიხარ აქ და ასეთი ცივი და უმეტყველო თვალებით შემომყურებ, როგორ შეგიძლია ასეთი იყო...
ვერც კი ვამჩნევდი რომ ხმამაღლა ვყვიროდი, ჩემს სიცოცხლეში პირველად ავუწიე ხმას და ისიც დედაჩემის წინააღმდეგ, სიმართლე რომ ვთქვა მესიამოვნა, მიხაროდა რომ ამის გაკეთება შევძელი, თითქოს საპყრობილის დიდი ხნის ჩარაზული კარი გავხსენი რომლის იქითაც თვალუწვდენელი მწვანე მინდვრები მოჩანდა სადაც თავისუფლად შემეძლო სირბილი და სუფთა ჰაერით სუნთქვა, როგორც იქნა თავისუფალი ვიყავი, როგორც იქნა...
საშინელი ტკაცანის ხმამ და ყბის ტკივილმა მომიყვანა გონს, წამსვე გამოვერკვიე ოცნებებიდან და მიწაზე დავეშვი, მეორე ხელი რომ მოიქნია და მეორე ლოყაშიც რომ მითავაზა მაშინ უფრო მყარად შევიგრძენი მიწა ფეხქვეშ.
- დაეგდე და ნორმალური ადამიანივით მოიქეცი როცა მოვლენ, არ გაბედო და არ შემარცხვინო, ვაჟას ცოლად გაყვები და მორჩა ეს საკითხი განხილვას არ ექვემდებარება, იცოდე რამე რომ იმაიმუნო ცოცხალი ვერ გადამირჩები.
- ამ ქორწინებას იმიტომ მაიძულებთ რომ იმ საბუთებზე ხელი არ მოვაწერე? -აცრემლებული თვალებით შევხედე ცინიკურად მომღიმარ ლელას, -ახლავე მომიტანეთ და ყველაფერზე მოგიწერთ ხელს, თქვენი არაფერი მჭირდება, საერთოდ არაფერი.
- ამაზე თავიდანვე უნდა გეფიქრა საყვარელო ახლა გვიანია, -ხმა დაითაფლა და დედაჩემს გადახედა წარბ აწეულმა თითქოს ანიშნებდა რომ მისთვის მხარი დაეჭირა, არადა მინიშნება რაში სჭირდებოდა ისედაც ჩემს გარდა ყველას ყველაფერში მხარს უჭერდა.
- ყველაფერზე შეთანხმებულები ვართ, ქორწილი უკვე დაგეგმილია, უარს ვერ იტყვი თავს ქვეყნის სასაცილოდ არ გავიხდი, -ჩემს პასუხს არ დალოდებია ისე წავიდა კარის გასაღებად.
- ცრემლები მოიწმინდე და გაიღიმე, მოვიდნენ, -მიჩურჩულა დედაჩემმა და თვითონ წამსვე აიკრა სახეზე ყალბი ღიმილი, რამდენიმე წუთში ოთახში სტუმრები შემოლაგდნენ, წინ ჩემი მომავალი დედამთილი ქალბატონი თეა მოგოგმანებდა დედოფალივით მედიდურად, უკან კი მხლებლებივით მოყვებოდნენ, მეუღლე ბატონი ვანო, ვაჟა და მაღალი ლამაზი ქერათმიანი გოგონა რომელსაც პირველად ვხედავდი.


სამზარეულოში ვიდექი და ჩაფიქრებული ვურევდი ყავას, ჩემი ცოტახნის წინანდელი შემართება სადღაც იყო გამქრალი და ახლა ხიდიდან გადახტომასა და საქართველოდან სამუდამოდ წასვლას შორის ვმერყეობდი, ხიდიდან გადახტომის იდეა მაინცდამაინც არ მხიბლავდა მაგრამ არც საქართველოდან წასვლა შემეძლო, ოცდაერთი წლის ვიყავი და სახლის იქით არ ვიცოდი რა ხდებოდა, ნამდვილ სამყაროს საერთოდ არ ვიცნობდი იმაში კი დიდი ხნის წინ დავრწმუნდი რომ წიგნებისა და ფანტაზიებისგან განსხვავებით ნამდვილი სამყარო სასტიკი და დაუნდობელი იყო, საზღვარგარეთ კიდეც რომ წავსულიყავი ჩემი დაბდურა თავის ამბავი რომ ვიცოდი ისეთ დღეში ჩავვარდებოდი მაინც მომიწევდა ხიდიდან გადახტომა ჰოდა რაღა იტალიის, საფრანგეთის ან ამერიკის რომელიმე ხიდიდან გადავმხტარიყავი, ჩემი საყვარელი მშობლიური ქალაქის დედა მდინარეზე გადებული გალაქტიონის ან ბარათაშვილის ხიდი აგერ არ მქონდა? კიდევ ერთი გზა არსებობდა, მშობლებისთვის და ლელასთვის წინააღმდეგობის გაწევა მაგრამ რომ არ გამომდიოდა? ახლა კიდევ ვაჟა დაემატათ...
- ჩემზე ფიქრობ? -საზიზღარი ხმა რომ ჩამესმა და წელზე შეხებაც ვიგრძენი თავი ძლივს შევიკავე რომ გული არ ამრეოდა, ცივად მოვიშორე მისი ხელები და შევბრუნდი, ჩემს წინ იდგა თეთრ პერანგში და შავ კლასიკურ შარვალში გამოწყობილი და მხიარულად იკრიჭებოდა, წაბლისფერი თმა საგულდაგულოდ ჰქონდა დავარცხნილი, წვერი ახალი გაპარსული, ცისფერი თვალები უციმციმებდა, ცუდად არ გამოიყურებოდა ის კი არადა სიმპათიურიც კი ეთქმოდა მაგრამ მის მიმართ ვერაფერს ვგრძნობდი ზიზღის გარდა, არა იმიტომ რომ დათოს ბიძაშვილი იყო, არამედ იმიტომ რომ გარამი ადამიანობაც კი არა გააჩნდა.
- რა გინდა ვაჟა? -თავს ძალა დავატანე რომ მშვიდად მეკითხა.
- ხომ იცი რაც მინდა და რაღას ინაზები, ბოლოს და ბოლოს ერთ თვეში ქორწილი გვაქვს.
- რას ნიშნავს ერთ თვეში, მე მეგონა...
- თარიღი გადმოვაწევინე, ვეღარ ვითმენ ისე მინდა რომ ჩემი გახდე, -ტუჩები საზიზღრად მოილოკა და ჩემსკენ ნაბიჯი გადმოდგა, უკან დავიხიე და მაგიდას დავეჯახე.
- როდემდე ირბენ, ხომ იცი მაინც ვერ გამექცევი, -უკვე ჩემს წინ იდგა სულ რამდენიმე სანტიმეტრის დაშორებით, ჩემსკენ დახრილი ყურთან მეჩურჩულებოდა და ცდილობდა კაბის კალთა ზემოთ აეცურებინა, ყბაზე შემახო სველი ტუჩები, გავიბრძოლე რომ მოვშორებოდი, არ გამიშვა, მთელი სხეულით ამეკრო, მძიმედ სუნთქავდა, თეძოზე მის ერექციას ვგრძნობდი...
- შენი ასეთი საქციელი და ის რომ უკარებას როლს თამაშობ უფრო აღმაგზნებს ჰანა, იცი რას გიზავდი ახლა ამ სახლში მარტო რომ ვიყოთ, ამ მაგიდაზე შემოგსვამდი და გონის დაკარგვამდე დი, შენ არც კი იცი რას კარგავ თუმცა არა უშავს ცოტა ხანში გაიგებ...
- გამიშვი გთხოვ, -საცოდავად ამოვიკნავლე.
- თავს ნუ იფასებ, ვიცი რომ შენც გინდა, უკვე ორი წელია მარტო ხარ და მანამდეც დარწმუნებული ვარ დათო საერთოდ ვერ გაკმაყოფილებდა.
- შენ საერთოდ რა იცი...
- იმაზე მეტი ვიცი ვიდრე შენ, კაცი რომელიც შენთან სექსის დროს სხვაზე ფიქრობდა ვერანაირ სიამოვნებას ვერ მოგანიჭებდა, ჰო ნუ გიკვირს, ვიცი რომ სხვა უყვარდა, აი შენ კი დარწმუნებული ვარ არ იცი ვისზე ფიქრობდა შენი საყვარელი ქმარი დღე და ღამე.
- არ ვიცი და არც მაინტერესებს, გამიშვი.
- არადა უნდა გაინტერესებდეს, გინდა გითხრა? -ლოყაზე ამისვა ენა და ტუჩის კუთხესთან შეჩერდა, -ძალიან სახალისო იქნება შენი რეაქცია როცა გაიგებ ვისთან მიდიოდა იმ ღამით როცა ავარიაში მოყვა და დაიღუპა.
- ავადმყოფო, არანორმალურო, -მთელი ძალით ვკარი ხელი და როგორც იქნა მოვიშორე, -ვიცი რომ კარგი ურთიერთობა არ გქონდათ მაგრამ ბოლოს და ბოლოს შენი ბიძაშვილი იყო, როგორ შეგიძლია მასზე ასე ილაპარაკო, ანდა ის მაინც არაფერს ნიშნავს შენთვის რომ თვალის დასანახად ვერ გიტან? მეზიზღები გესმის? კიდეც რომ დავქორწინდეთ რას იზავ ჩემზე იძალადებ? აა თუმცა შენ ხომ ერთხელ უკვე სცადე ჩემი გაუპატიურება, არ გამიკვირდება თუ კიდევ გაიმეორებ...
სიტყვა არ დამასრულებინა, წამსვე ჩამოერეცხა სახიდან ცინიკური ღიმილი და ყელში მწვდა, გაცოფებული დამყურებდა ზემოდან.
- შენ აშკარად ვერ ხედავ სიკეთეს, ვიფიქრე შენს მიმართ სითბოს და სინაზეს გამოვიჩენდი თუმცა ამას აშკარად არ იმსახურებ, ჩემი ცოლი გახდები გინდა თუ არა ეს, ჩემი საკუთრება იქნები მხოლოდ ჩემი გესმის?

- ყავა ჯერ არ არის მზად? -ჩვენი სტუმარი ქერათმიანი შემოვიდა სამზარეულოში, ვაჟამ ხელი შემიშვა და ვითომ აქაც არაფერიო ღიმილით მიბრუნდა მისკენ, შეუმჩნევლად მოვიწმინდე ცრემლი და ყავას მივუბრუნდი.
- მიდი თეა გელოდება, მე ჰანას დავეხმარები, -ხელით ანიშნა კარისკენ, ვაჟას აღარაფერი უთქვამს გავიდა და კარი მოხურა.
- აბა როგორ ხარ, გვერდით ამომიდგა და მადუღარას დახედა, -პირველად ვნახე ჩამქრალ ღუმელზე ყავის ადუღება, ეს რამე ახალი მეთოდია?
მის ტონში არც დაცინვა იგრძნობოდა და არც ირონია, დაეჭვებულმა შევხედე, გულწრფელი ღიმილით მიყურებდა, სახეზე შემომხედა თუ არა ღიმილი გაუქრა და დანანებით გააქნია თავი, მზერა დაწითლებულ ყელზე გადაიტანა, უხერხულად გამეღიმა და თავი ჩავღუნე.
- გავიცნოთ ერთმანეთი მე ანა მქვია.
- ჰანა, -მცირეოდენი ყოყმანის შემდეგ ხელი გავუწოდე, ჩამომართვა და მაგრად მომიჭირა თითები, ისეთი გრძნობა მქონდა თითქოს ჩემს გამხნევებას ცდილობდა.
- ჰანა და ანა? სახალისოა, -გაეცინა და მომხიბვლელი მოძრაობით გადაიყარა მხარზე თმა, -ვფიქრობ რომ მე და შენ დავმეგობრდებით.
- მე არა... არ ვიცი, არა მგონია... -მთლად დავიბენი და ავირიე.
- რატომ არ გინდა ჩემთან მეგობრობა, ბევრი მეგობარი გყავს? -საყვარლად მოჭუტა თვალები.
- მეგობრები არ მყავს, -გაჭირვებით ამოვთქვი და ახლაღა დავფიქრდი იმაზე რომ ამქვეყნად არავინ გამჩნდა, ვისაც ნამდვილად ვეყვარებოდი, ვისაც ჩემი ტკივილი ეტკინებოდა, ჩემი სიხარული გაუხარდებოდა და ჩემთან ერთად გაიზიარებდა ჭირსა და ლხინს, მეგობრები არ მყავდა...
- იქნებ იმიტომ არ გინდა ჩემთან მეგობრობა რომ ბედოვლათი ვაჟას ნათესავი ვარ, -არ ისვენებდა ანა.
- ეს არაფერ შუაშია, -უხერხულად ავიჩეჩე მხრები.
- მოდი ერთ რამეს გეტყვი, თეას დისშვილი ვარ მაგრამ მე და დედაჩემი მათგან ძალიან შორს ვართ, ახლაც არ ვიცი რამ გადამრია რომ აქ წამოვყევი მაგრამ არ ვნანობ რადგან შენ გაგიცანი, ორი დღის წინ დავბრუნდი საფრანგეთიდან, იქ სასაწავლებლად ვიყავი, დავბრუნდი თუ არა გავიგე რომ თურმე ვაჟა ცოლს ირთავს, ისიც გავიგე ულამაზესი გოგოაო, თეამაც რომ მთხოვა წამოგვყევიო უარი აღარ მითქვამს რადგან საშინლად მაინტერესებდა როგორ მოახერხა შენი გაბრიყვება...
- მერე? გაიგე როგორ მოახერხა? -მწარედ ჩამეცინა და აცრემლებული თვალებით შევხედე, -დარწმუნებული ვარ ჩვენი ლაპარაკი მოისმინე.
- მოვისმინე, -არ უარყვია, მაშინვე დამეთანხმა, -მოვისმინე და ვერ ვხვდები ამას რატომ აკეთებ, რატომ მიყვები ცოლად?
- არ ვიცი, -სახე ხელებში ჩავრგე და მაგიდას მივეყრდენი თორემ ამდენი ნერვიულობისგან უკვე ფეხზე ძლივს ვიდექი.
- ვაჟა საშინელი ადამიანია, შენ კიდევ კარგად არ იცნობ, სიცოცხლეს გაგიმწარებს...
- არ მესმის ამას რატომ მეუბნები?
- მესმის რომ არ მენდობი, ბოლოს და ბოლოს პირველად დამინახე და თან მისი ნათესავი ვარ მაგრამ არ შემიძლია ვუყურო როგორ გექცევა ასე ცხოველივით, -მომიახლოვდა და ყელზე ჩამომისვა თითები, -რამე ცივი დაიდე თორემ დაგილურჯდება.
- მადლობა, სიმართლე რომ გითხრა შენ პირველი ხარ ვინც ადამიანად აღმიქვა და იფიქრა რომ მეც ვგრძნობ რამეს, მაგრამ არ მინდა რომ რამეში ჩაერიო.
- ჩავერევი, -თითი მუქარით დამიქნია და შებრუნდა, აი ნახავ თუ არ ჩავერევი, თანაც ისე ჩავერევი რომ იმ ცხოველს თავბედს ვაწყევლინებ, ახლა წავალ და მოვიფიქრებ როგორ უნდა დაგეხმარო.
- კი მაგრამ მაინც ვერ ვხვდები რატომ ცდილობ ჩემს დახმარებას...
ღიმილით შემობრუნდა ჩემსკენ, -იმიტომ რომ ძალიან მინდა ვიმეგობროთ, მეგობრები კი ერთმანეთზე ზრუნავენ, -თვალი ჩამიკრა და უხმაუროდ გასხლტა ოდნავ გამოღებულ კარში...




სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent