შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ყველა'ფერი ( ოცდამეხუთე თავი )


17-07-2023, 22:20
ავტორი დეასი
ნანახია 498

კვიპროსი არის ბერძნული, ასურული, სპარსული, რომაული და თურქული გავლენის იდუმალი ნაზავი.
გასაკვირი არ არის, რომ კვიპროსი სავსეა უძველესი სოფლებით, არქაული ნანგრევებით და შუა საუკუნეების ციხესიმაგრეებით ტურისტებისთვის.
ასე, რომ მეორე დღეს დილით ადრე ზუსტად ღია ცის ქვეშ არქეოლოგიური მუზეუმში, რომელიც მდებარეობს ქალაქ პაფოსში, კატო პაფოსის ნავსადგურთან ახლოს აიღეს გეზი.
გზა საკმაოდ დამღლელი აღმოჩნდა, თუმცა ნამდვილად ღირდა ამად.
ულამაზესს ადგილას ამოჰყვეს თავი, თუმცა ტემეპარტურა იმდენად მაღალი იყო, რომ შესაბამისი შედეგიც გამოიღო.
სანამ ხედითა და ღიშესანიშანობით შეძლებდნენ დატკბობას, იქამდე მხოლოდ ჩრდილის, ნიავისა და წყლის ძებნაში იყვნენ.
- ერეკლე თავდგირიძე, კვიპროსი და ჯანდაბა შენ - მუხლებზე ხელებდაყრდნობილმა ამოხედა ბიჭს ლევანმა.
- არა, მადლობელი კი ვარ - დაიწყო კატომ - თუმცა ეს რა საშიმელებააა, გავწყდიი....
- ვინმემ დამინიავეთ, ცუდად ვარ - განაგრძობდა კესო.
- დღეს თუ გადავრჩით - დაემუქრა ბიძაშვილს თემო.
- უმადურები ხართ, მეტი არაფერი - თქვა ანდრომ და ერეკლეს ხელი გადახვია...
- კაი, ბიჭო მაგათ კი არა, მეც რა მინდოდა - გაეცინა ერეკლეს.
- წამოდით, რადგან მოსულები ვართ ბარემ დავათვალიეროთ - თქვა ანომ და პირველი გაიჭრა.

მთელი დღე სიარულსა თუ წუწუნში გატაარეს, სასტუმროში დაბრუნებულებს არც ჭამის თავი ჰქონდათ, პირდაპირ თავიანთ ნომრებსა და საწოლებს მიაშურეს...


***


- არა, თინ ჯერ მაღაზიებში არ ვყოფილვართ - ჩუმად ესაუბრებოდა კატო, რომ არ გაეღვიძებინა
- იცოდე, არ დაგავიწყდეს თორემ მაგის გარეშე ფეხს ვერ დაადგამ საქართველოში - ღიმილით დაემუქრა ქალი ძმისშვილს, თუმცა ანომ იცოდა, ამ ღიმილა უკან, რაც იმალებოდა.
- თიიინ - უცებ გამოსტაცა ვითომ მძინარე კატომ ანოს ტელეფონი - როგორ მომენატრეთ... ბავშვი როგორაა? შენ როგორ ხარ? ხომ არ გაწვალებს? თუ დიმიტრი გაწვალებს და რო ჩამოვალ დავსაჯო? - აქოთქოთდა კატო.
- გაფიცებ, ანო მაგას ახლა მართლა ეძინა თუ რეპეტიციობდა? - გაუკვირდა ქალს - სიტყვა ვერ ჩავაკვეხე... დიმიტირი და ბავშვი კი არა, შენ დამღალე აგერ ოც წამში
- უმადურო, არადა ვიფიქრე აქედან ნაკრების მაისურს ჩავუტან თქო - კიდევ უფრო გააგიჟა ქალი.
- კატუუუსს - დაიწყო თინამ აფერისტულად
- ნურას უკაცრავად - შეაჩერა ქალი - აზრი აღარ აქვს - დაეჭყანა სასაცილოდ და თხელი პიჟამოების ამარა ფეხზე წამოდგა - სჯობს ანოს შეახსენო ხოლმე, რაც თხოვე იმის წანოღება, რომ არ დაავიწყდეს... - თქვა და სააბაზანოს მიაშურა.
- არა, რა მაგ გოგოს არაფერი ეშველება - დანანებით ჩაიქნია თინამ ხელი და ანოს გაღიმებაც მოახერხა...
- მესმისს - შხაპის ქვემოდან გამოსძახა ქალს.
- უჰ, ათ წუთში დამღალეთ რა - თავი მოიღერა თინამ - წავედი, გაკოცეთ... თავს მიხედეთ - ანოს გაუღიმა და სიტყვის თქმა არ აცალა, ისე გაუთიშა.
სანამ კატო ბანაობდა, ანომ მანამ საწოლში ნებივრობა გადაწყვიტა, რადგან ჯერ კიდევ ძალიან ადრე იყო, აზრი არ ჰქონდა გარეთ გასვლას, გუშინდელი ღამის შემდეგ დარწმუნებული იყო ჯერ კიდევ ყველას ეძინებოდა.
ათი წუთის შემდეგ, როდესაც გაიგო წლის ჯაჭვლის დაკეტვის ხმა, ფეხზე წამოიმართა და კარადისკენ დაიძრა, თავისი ნივთების ასაღებად და მოსაწერსრიგებლად, უეცრად წყლის წვეთები, რომ იგრძნო ზურგზე.
- არააა - წამოიკივლა - მოგკლავ, კატო - უკან შემობრუნებაც კი ვერ მოასწრო, სრულიად გაწუმპული, რომ აღმოჩნდა - აი, როგორ გადამირჩი არც კი იცი დასაბანად, რომ ვაპირებ შესვლას, კატუს - გაუღიმა კატოს და მისკენ დაიძრა
- ანნ...ოო, რა..სსს აპ..რრ..ეებ - დაიწყო კატომ ლუღლუღი უკან სვლასთან ერთად - არ...რ, გინ...დდ...ა, გთთ..ხხოოვ - დაიკივლა - ვაიმეე, რა სახით მიყურებ - საწოლზე ავარდა.
- აბა, მზად ხარ, კატუს? - მომაკვდინელბლად გაუღიმა გოგონას და კამოდზე დადებულ წყლით სავსე გრაფინს დასტაცა ხელი...


***


- ხვალ თამაშზე მივდივართ - დაიყვირა კატომ - ხვააალ
- ვაიმე, ხოოო - დაეთანხმა ნენეც.
- ერეკლე - გახედა ბიჭს ანომ და ტკიპასავით მიეწება - ხვალ თამაშზე მივდივართ...
- უეჭველი მოვიგებთ - დაასკვნა თემომ.
- წყალი არ გაუვა - დაეთანხმა ლევანიც.
- მოდი, ფსონები დავდოთ - იდეა მოუვიდა ანდროს.
- რა ფსონები? - დაინტერესდა ნენეც.
- რას გულისხმობ? - ჰკითხა კესომც.
- მოდი, ყველამ გამოთქვას ვარაუდი - თავლი მოავლო ყველას - ყველამ ვთქვათ ანგარიში, რითი დასრულდება ხვალინდელი თამაში..
- და? - შეაწყვეტინა კესომ.
- და, რა? - იკითხა გულუბრყვილოდ ანომ.
- რა და, ცოტა მუღამი მივცეთ თან - უპასუხა თემომაც.
- ანუ? - დაინტერესდა ნენეც.
- მოდი, ვიმც მოიგებს, იმას დანარჩენ ყველასთან თითო სურვილი ჰქონდეს - მოიფიქრა ანდრომ.
- მოდი - დასთანხმდა ლევანიც.
- რატომაც, არა?! - მოეწონა იდეა ნენესაც.
- მგონი, არავინაა წინააღმდეგი, ხო? - თვალი მოავლო ყველას თემომ.
- მაშინ, ახლა მე ვიშოვი ფურცელს და კალამს - დაიწყო კატომ - და ყველამ დაწეროს ანგარიში, თან ჩვენი სახელებიც მივაწეროთ და ხვალ თამაშის მერე გავიგებთ ვინ მოიგო.
- ვაა, ეგრე უფრო საინტერესოა - მოეწონა იდეა ანდროსაც და ფურცლს და კალმის საპოვნელად გაეშურნენ ის და კატო...


***


საღამოს და-ძმა ქაჯაიების ატეხვით გეზი უზარმაზარი მოლისკენ აიღეს.
ხუთ სართულის მოვლა ჰქონდათ გეგმაში და სანამ რომელიმე წუწუნს დაიწყებდა იქამდე ჩაავლეს ერთმანეთს ხელები და შეუდგნენ საქმეს.
- მოკლედ, ან ყველანი ერთად დავდივართ ან გოგონები ერთად ბიჭიები ერთად - დაიწყო კესომ.
- ვფიქრობ, რომ მეორე ვარიანტი სჯობს - განაცხადა თემომ.
- არა, რატომ? - გაიკვირვა ერეკლემ.
- მერწმუნე, ძმაო - ხელი გადაჰხვია თემომ ერეკლეს - ესენი ქალები არიან, ხომ არ გავიწყდებათ? - თვალი მოავლი ყველას - რომ დაიწყებენ, ალბათ ჩვენ უკან გაფრენამდეც ვერ მორჩებიან - და ხუთ სართულს ახედა.
- არა, ამ შემთხვებაში თემო მართალია - მხარი აუბა ლევანმა ბიჭს - გავწყდეთ გინდათ? - გახედა ანდროს და ერეკლეს.
- ნუუ - უარყოფის ნიშნად ანდრომ თავი გააქნია და ლევანს ამოუდგა გვრდით, თემოსთან ერთად.
- არა, რა - დაიწყო კატომ - ამათ იმედზე ჩემი მტერი იყოს - დაუბღვირა ბიჭებს.
- წამოდით გოგონებო ვაჩვენოთ ამათ კლასი - ალმაცერად აყოლაა თვალი ბიჭებს კესომ და ხელკავი გამოდო ანოს.
- ერკე - გაიბუსხა ანო და ბიჭს მიეკრა - იცოდე მე ამათ თავს მალე დავაღწევ და აქ დაგელოდები - თვალებში შესციცინა გოგონებს და ბიჭს მოეხვია.
- კარგი, ორ საათში ისევ აქ - ყურში ჩასჩურჩულა და ხელი გაუშვა გოგონას.


გაგიკვირდებათ დასამი სართული გოგონებმა უფრო მალე მოიარეს ვიდრე ბიჭებმა, რადგან სამივეზე უფრო მეტი მამაკაცის მაღაზია აღმოჩნდა, ვიდრე მათი.
აი მეოთხე სართულზე, რომ უზარმაზარ მაღაზიაში შედგეს ფეხი, რომელშიც ბიჟუტერია, ტანისამოსი, ფეხსაცმელი, თავის მოვლის საშვალებები და საერთოდ ყველაფერი, რაც ქალს ესაჭიროება ერთ სივრცეში აღმოჩნდა, თავიც კი ვეღარ გამოჰყვეს იქედან.
ერთმანეთს ნაირნაირ ლუქებს უწყობდნენ და მოსარგებად ამწესებდნენ.
- აბა, გამოიხედე ანო - შესძახა კატომ.
- არააა?! - პირი დააღო კესომ.
- ვაიმე, ანო რა ლამაზი ხარ - ნენემ ძლივს თქვა.
- მართლა? ძალიან გამომწვევი არ არის?
- ვაიმე, რა გამომწვევი როგორ გიხდება - დაატრიალა კესომ.
- ანო, შეიძლება ყველა შოკში ჩააგდოო.
- კარგი, კატო რა - ლოყები აუწითლდა.
- ერეკლე, რომ გნახავს, ალბათ გული წაუვა...
- ვაიმე, ერეკლე - ახლაღა გაახსენდა ანოს და გამოსაცვლელად შებრუნდა ისევ.
- მითხარი, რომ ამ ორეულს ყიდულობ, ანო - შესძახა კესომ.
- ვნაა.. - დაიწყო კატომ, რომ შეაჩერა.
- რა ვნახოთ, გოგო შენ ხომ არ აფრენ? - გასახდელში შეუვარდა გოგოს კატო - შენ თუ არ იყიდი, მე გიყიდი.
- კაი, რა კატო, სად უნდა ჩავიცვა? - გაიკვირვა.
- ნებისმ... - დაიწყო კესომ თუმცა ნენემ შეაჩერა.
- თუმდაც, რომ ჩავალთ ტანგოს საღამოზე - მხრები აიჩეჩა ნენემ და თითქოს ეს აკლდა კესოს კინაღამ, რომ გადაქანდა.
გამოიცვალა თუ არა, ანომ კატოს ხელში შეაჩეჩა ორეული, შენ გადაიხადე მე დამაგვიანდაო და მაღაზია უკამ მოუხედავად დატოვა.
პირველ სართულზე, დათქმულ ადგილას არავინ დახვდა.
გული შეუწუხდა, დავაგვიანე და ალბათ ახლა ერეკლე მე მეძებსო, წელზე ხელი რომ იგრძნო:
- აქ ვარ, ნუ ღელავ - უკნიდან ამოუდგა ერეკლე და წინიდან სახესთან ახლოს ანოს პარკი აუთამაშა.
- ეს რა არის? - მისკენ მიტრიალდა.
- ეს? - გაიკვირვა ერეკლემ.
- დიახ - თვალები მომაჯადოებლად აუფახუნა ბიჭს ანომ.
- ეს ჩემი საჩუქარია - ცელოფანი გაუწოდა - მინდა, რონ ხვალ თამაშზე ჩაიცვა - და საფეთქელზე მიაწება გაბრუებულ გოგოს ტუჩები.


***


მეორე დილით ნომრის კარი ანომ გაუღო ერეკლეს.
- ან... - გვერდში იყურებოდა და ისე დაიწყო საუბარი, თუმცა როგორც კი მზერა კარში ატუზულ გოგონას გაუსწორა, მომზადებული სიტყვები, რომ აგვიანდებოდათ და საუზმობა უნდა მოესწროთ, პირზევე შეახმა.
- აბა, როგორია? - დატრიალდა ანომ.
- ანნ..ოოო - დაიწყო ლუღლუღი - მომაჯადოებელი ხარ - გოგონასკენ დაიძრა და წელზე შეჰმოხვია ხელები.
- აპ, აპ, აპ - დაიწყო კატომ - ორი წუთით დამაცათ, თვალებზე ხელს ავიფარებ ან მარტოს დაგტოვებთ - სიცილით თქვა გოგომ.
- შე საძაგელო - დაუბღვირა კატოს და მხარზე ხელი გადახვია ერეკლემ - ვიმახსოვრებ იცოდე - საჩვენებელი თითიც დაუკრა მეტი სიმკაცრისთვის.
- მგონი, ჩვენ ვაგვიანებდით - ხელიდან დაუსხლტდა ერეკლეს და წინ გაიჭრა.
- პატარა ეშმაკია - უთხრა ანომ ერეკლეს და ჩანთა გადაიკიდა მხარზე.
- მხოლოდ, თქვენს შემდეგ, მადადამ - გზა დაუთმო კარში ანოს და კვერი დაუკრა.
- შენც არანაკლები ცანცარა ხარ, რა - გაუღიმა ბიჭს და კარში პირველი გავიდა.


***


საქართველოს თამაშამდე ჯერ კიდევ ხუთი საათი იყო დარჩენილი, თუმცა უკვე ყველანი შესასვლელ კარებთან აყიდებულიყვნენ, რომელოც ზუსტად ათ წუთში გაიხსენებოდა.
უამრავ ქართველ გულშემატკივარს მოეყარა თავი.
ზოგი საქართველოდან ჩამოსულიყო, ზოგიც უცხოეთიდან, ერთიორი კვიპროში მცხოვრებიცც მოსულიყო სამშობლოს საგულშემატკივროდ.
- ღმერთო ჩემო, რა სიცხეა - აწუწუნდა კესო.
- კარგი კიდევ წ....ბი თან გვაქვს - დაეთანხმა თემოც.
- დაიკო, გინდა გაგაგრილო? - წინადადება დასრულებული არ ჰქონდა ლევანს, უკვე სისრულეში, რომ მოჰყავდა თავისი სიტყვები.
კესოს მზრებზე ცივ წყალს ასხმადა.
- კარგი, კიდევ ზურგ ამოღებული მაცვია, ლევან - დაუბღვირა ძმას.
- ნეტა, იოც აქ იყოს - ინატრა ანდრომ.
- აბა, ვინმემ მახსენა? - ზურგს უკან ნაცნობი ხმა შემოესმათ.
- არა? - სანამ ყველანი აგონიაში იყვნენ, ანომ დაასწრო - იოანე? ნაინა? - წყვილს მზერა გაუშტერა და მათკენ დაიძრა - ვაიმე, რა კარგია, რომ აქ ხართ... - ორთავეს გადაეხვია.
- რეალურები ხართ? - ახლა თემომ შეახო ხელი იოანეს მხარს - ნამდვილია, ეს ... - და ბიჭს გადაეხვია.
- ნაინა, რაკარგია რომ აქ ხართ - კესო გადაეხვია გოგონას.
- ირაკლი და ნატაც აქ არიან? - დაინტერესდა კატო.
- სამწუხაროდ, არა - უპასუხა - ნატას მალე ეროვნულები აქვს და ვერ შეძლო წამოსვლა, ირაკლიმ კი ვერ დატოვა და - აუხსნა ყველას - მეც, ძალით გამომიშვეს - გვერდით გაღიმებულ ბიჭს ახედა - ამის დამსახურევით ვარ აქ - იაონეზე მიუთითა.
- ვსო, დღეს უეჭველი ვიგებთ - დაასკვნა ბედნიერმა ერეკლემ და მონატრებულ ძმაკაცს გადაეხვია.

ბედნიერი ის კი არ არის, ვისაც ყველაფერი საუკეთესო აქვს, ადამედ, ის, ვინც ყველაფერს საუკეთესოს იღებს იმისგან, რაც აქვს...


***


თამაშის დაწყებამდე სულ რაღაც ოცი წუთიღა იყო დარჩენილი.
ერთმანეთში ამ სამი დღის განმავლობაში მომხდარ ამბებს ცვლიდნენ.
მალევე დაიწყო შემადგენლობების გაცნობაც და უზარმაზარ სტადიონზე ორივე გუნდის ნაკრები გამოჩნდა.
ყველაზე ამაღელვებელი უცხო მიწაზე საკუთარი ჰიმნის მოსმენა და შესრულება იყო.
მთელი გულითა და ემოციებით შეასრულეს ჰიმნი.
თამაშიც მალევე დაიწყო.
თავიდანვე დიდი შემართებითა და ძალებით უტევდა საქართველოს ნაკრები მასპინძლებს, რამაც მალევე გამოიღო შესაბამისი შედეგი და ანგარიში ოცდამეთერთმეტე წუთზე, გიორგი მიქაუტაძეს გოლით 1 : 0 გახდა.
ამ ანგარიშს პასუხიც თან მოჰყვა, იმდენად იმქომედა კვიპროსის ნაკრებზე წნეხნა, რომ მალევე აგრესიულად თამაშის შედეგად პენალტი დაიმსახურეს.
ანგარიში მეორმოცე წუთზე გათანაბრდა და პირველი ტაიმიც ყველანაირი დამატებითი დროის გარეშე დასრულდა.
საქართველოს ნაკრების გულშემატკივრები მაინც არ კარგავდნენ იმედს და, შესაბამისად, არც ფარ-ხმალს ყრიდნენ.
დაიწყო თუ არა მეორე ტაიმი, მოგებისთვის ბრძოლისთვის უამრავი ყვითელი ბარათი დაიმსახურა ორივე გუნდმა.
იყო ზედიზედ რამდენიმე შეცვლაც ორივე გუნდში, თუმცა საქართველოს ნაკრებში ორმა შეცვლამ განსაკუთრებული როლი ითამაშა მატჩში. ზურიკო დავითაშვილისა და საბა ლობჟანიძის ტანდემმა საქართველოს გამარჯვება მოუტანა.
მატჩის მეორე ტაიმში, ოთხმოცდამეოთხე წუთზე, საბა ლობჟანიძის პასმა ზურიკო დავითაშვილზე გუნდს მეორე გოლი მოუტნა, რომელიც გამარჯვების აღმოჩნდა...


***


ყველას ერთად გოგონების ოთახში მოეყარათ თავი.
- აბა, ვინ მოიგო? - იკითხა კესომ.
- საქართველომ არ მოიგო? - იკითხა გაკვირვებულმა იოანემ.
- არა, იო - შეაჩერა ლევანმა - მაგას არ ვგულისმობთ - და გაკვირვებულ წყვილს აუხსნეს ვითარება.
- ანუ, რა გამოდის, რომ ანოა გამარჯვებული? - ფურცლების გახსნის შემდეგ იკითხა თემომ.
- დიახაც - ამაყადა გადახედა ბიძაშვილს ერეკლემ და გოგონას ხელი გაადახვია - გილოცავ, ქალბატონო - უთხრა და ლოყაზე აკოცა ანოს.
- გმადლობთ - ყველას მოავლო თავლი - დღეს დაისვენეთ, ხვალიდან დავიწყებ ნელ-ნელა ყველას გამწარებას - გაიხუმრა.
- მგონი, დაგვერხა - თქვა შეშინებულბა კატომ - ნაინა, ხომ არ გინდა დღეს ჩემ საწოლში დაიძინო? - ლეკვის თვალებით გახედა ერთ ადგილზე აწურულ გოგონას.
- ნურას უკაცრავად - იოანემ დაასწრო გოგონას პასუხი.
- კარგი, უკვე ძალიან გვიანია - საათს დახედა თემომ - დავიშალოთ, რომ ხვალ შევძლოთ დილით ადგომა და სადმე წასვლა.
კატოს მუდარისა თუ თხოვნის მიუხედავად, მაინც ყველამ დატოვა იგი გახალისებულ ანოსთან მარტო ნომერში.


***


- მე მაქვს ძალიან მაგარი იდეა - საუზმობისას განაცხადა ნენემ - რადგან ჯერ ძალიან ადრეა და გარეთ სასწაულად ცხელა, მოდით იცით რა ვქნათ? - თვალი მოავლო მაგიდასთან მსხდომთ - სანამ არ მოსაღამივდება და ცოტა აგრილდება, წავიდეთ მოლში და ერთმანეთს საჩუქრები ვუყიდოთ, ანუ ფურცელზე ერთმანეთის სახელები დავწეროთ და ვის ვინც ამოუვა იმას უყიდის, რაც მას უნდა.
- ვაა, მაგარია - დაეთანხმა თემო.
- მეც თანახმა ვარ, ოღონდ საჩუქრები ერთმანეთს ბათუმში მივცეთ და არა აქ, კაი? - იკითხა ლევანმა.
- კარგი ბატონო - დაეთანხმა ერეკლე.
- მეც, მაწყობს, ჩემებისთვისაც მაქვს რაღაცები საყიდელი - ანოც კმაყოფილი დარჩა ნენეს იდეით და ყველანი ნომრებში გადანაწლიდნენ, მოსამზადებლად.


***


ერთიდაიგივე ტანსაცმელების მაღაზიაში ანო და კესო აღმოჩდნენ ერთად.
- კესო - ანო დაიძრა გოგონასკენ - ეს შენ... იმედი მაქვს, მოგეწონება - გაუღიმა.
- ხო, მაგრამ ანო აბა ბათუმში ვაძლევთ ერთმანეთს საჩუქრებსო? - გაუკირდა კესოს.
- არა, არა... ეს ჩემი საჩუქარია შენთვის, თორე ისე შენ არ მყავხარ მე - აუხსნა.
- ხო, მაგრამ რისთვის? - სულ დაიბნა.
- მინდა, რომ ტანგოს საღამოზე ეს კაბა ჩაიცვა, უბრალოდ დამპირდი, რომ იქამდე არ ნახავ სანამ ამის ჩაცმის დრო არ დადგება - უთხრა და ცრლოფანი თვალ წინ აუთამაშა.
- მოკლედ, შენ ვინც არ გიცნობს, რაა - თავი გააქნია დანანებით და ხელიდან გამოსტაცა წითელი მუყაოს ცეოფანი კმაყოფილ ანოს.


***


ყველანი თემოს და ერეკლეს ელოდნენ.
- ერთი თხოვნა მაქვს თქვენთან - სანამ ბიჭები მოვიდოდნენ იქამდე განაცხადა იოანემ - გთხოვთ, სანამ რაიმეს სანახავთ წავლთ, სადმე ვისადილოთ რაა.
- მხოლოდ ერთი პირობით - დაიწყო ახლად გამოჩენილმა თემომ - მხოლოდ იმ პირობით, თუ ყველანი ჩვენ-ჩვენ ბარათებს გავუწოდებთ მიმტანს და ის ამოარჩევს ვინ გადაიხდის, ცოტა გავხალისდეთ რაა - რა გაეწყობოდა ყველანი ერთ ხმაში დასთანხმდნენ აჟიტირებულ თემოს, რომელიც საერთოდ არ გრნობდა იგივეს სადილობის შემდეგ, რადგან მიმტანმა ზუსტადაც, რომ მისი ბარათი ამოარჩია გადასახდელად...


***


ღამის ორ საათზე აივანზე ეკატერინეს ესაუბრებოდა:
- სახლში მარტო, ხომ არ მოიწყინე, დე?
- შენ გარეშე ისეთი ცარიელია, დე - ნაღვლიანად უპასუხა.
- მალე ჩამოვალ, იქამდე თუ გინდა ნონასთან და არჩილთან დარჩი.
- არა, დე ალექსანდრესგან შორს ვერ ვიქნები, თანაც აქ შენ ოთახში მძინავს - წამოცდა.
- დედა - გაეღიმა - მალე ჩამოვალ ძალიიან, რა ჩამოგიტანო? - ჰკითხა.
- სურნელოვანი სათლები.
- ეგ თავისთავად, გიყიდე უკვე.
- დღეს თინასთან ვიყავი და ერთად გიყურებდით.
- გვიყურებდით?
- გიყურებდით, რა თამაშს ვუყურებდით და ერთი-ორჯერ თქვენც გამოჩნდით.
- მართლა?
- ჰოო, თინას ისე უნდოდა თქვენთან ერთად ყოფნა.
- შემდეგზე, ყველა ერთად წავიდეთ.
ხომ კარგად არის თინა და ბავშვი?
- კი, დე იზრდება და არის.
- ნეტა გოგოა თუ ბიჭი?
- მე ვფიქრობ, რომ ბიჭი.
- რატომ ფიქრობ ეგრე?
- ბიჭის მუცელი აქვს..
- კაი დედა რა - გაეცინა ერეკლეს.
- არა, მართლა - ქალსაც გაეღიმა.
- კაი, მაშინ, რო ჩამივალ, დავაკვირდები - გეცინა და თან შეტყობინებაც მიიღო. ანო იყო.
წერდა, რომ ვერა და ვერ იძიებდა.
- კარგი, დეე უკვე ძალიან გვიანია. დაიძინე შენც, ხვალ ბევრი საქმე გაქვს - გაუღიმა - ტკბილი ძილი, გკოცნი უამრავჯერ.
- ტკბილი ძილი, დე. მიყვარხარ.
- მიყვარხარ ჩემო ერთადერთო დედიკო - ჰაეროვანი კოცნა გაუგზავნა ქალს და ყურმილიც დაკიდა.

,,ორ წუთში გამოდი, შენ კარებთან ვიქნები" - მისწერა ანოს და მაისური გადაიცვა.

- ერეკლე - კარი დახურა თუ არა, წინ ატუზულ ბიჭს მოეხვია - ვერ დავიძინე, ვიწრიალე, ვიწრიალე მაგრამ მაინც ვერა.
- არაუშავს, ჩემო ლამაზო - წინ ჩამოვარდნილი თმა ყურს უკან გადაუწია.
- ხომ, არ გაგაღვიძე? - დამწუხრებულნა ჰკითხა.
- არა, ეკატერინეს ვესსაუვრებოდი... წამოდი - ხელი ჩაჰკიდა გოგოს.
- სად მოვდივართ, ერეკე?
- წამოდი და ნახავ - გაუღიმა და ხელზე დაქაჩა გოგოს.

სასტუმროს სახურავზე იყვნენ:
- ერეკლე, ეს საიდან აღმოაჩინე?
- დღეს ვიკითხე რეცეფშენში, მინდოდა წასვლის დღეს ამომეყვანე.
- მე კიდევ სურპრიზი ჩაგიშალე.
- არა, რატომ, როცა საჭირო იყო მაშინ ამოვედით.
თვალებაკაიფებულ გოგონას მიუახლოვდა და წელეზე ხელები შემოჰხვია.
- ზემოთ აიხედე.
ცაზე უამარავ ვარსკვლავს მოეყარა თავი.
- ულამაზესია - გაუღიმა ანომ და ერთად დასხდნენ იატაკზე.
ხმას არცერთი იღებდნენ.
ხედითა და სიჩუმით ტკბებიდნენ ერთმანეთზე მიხუტებულები.

,,როცა ადამიანთან შეგიძლია წყნარად იჯდე და არაფერი არ მოსთხოვო - ესეც სიყვარულია"

ზურა მხეიძე.



ერეკლემ მალევე იგრძნო კისერში ანოს ცხელი სუნთქვა.
ჩასძიბებოდა.


არ ვიცი, რა ვთქვა... იმედი მაქვს, მოგეწონათ...




სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent