შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სიყვარული,ვნება და სხვა ცდუნებანი{2}


12-02-2015, 20:10
ავტორი უნდა ვწერო
ნანახია 2 975

ახლანდელი დრო.
მაღვიძარამ დარეკა.ლიზა მეორე მხარე გადაგორდა და ტელეფონს დახედა. უხალისოდ ადგა. სახლში ჩვეული სიჩუმე სუფევდაგარეთ მაისი მზე აცხუნებდა.
გოგონა სკოლისთვის მოემზადა. წასვლისას სარკის წინ დადგა. ეს იყო ლიზა. საშუალო სიმაღლის გამხდარი გოგონა, წითური გრძელი თმა მხრებზე ჩამოშლოდა. შავი ზედა და შარვალი ეცვა. ის ხომ მისი საყვარელი ფერი იყო. შავებითა და წითელი თმით რაღაც არამქვეყნიურ არსებას ჰგავდა.
ეზოში ჩავიდა, ნაუშნიკები ტელეფონს შეაერთა და საყვარელი სიმღერა ჩართო, რომლისთვისაც უკვე ათასჯერ ჰქონდა მოსმენილი, მაგრამ მაინც არ ბეზრდებოდა. ეს იყო ლანას:never let me go.
ათ წუთში უკვე კლასში იყო.
ის თავის დაქალს მიუჯდა. მას მერი ჰქვია.
მერი შავგვრემანი გოგონა იყო. მისთაირი აღნაგობის.
-რა გჭირს?(მერი)
-არაფერი(ლიზა)
-არა. უთუოდ რაღაც გჭირს?(მერი)
-დედა დამესიზმრა. უკვე რამდენი ხანია, რაც სიზმრებში ვხედავს(ლიზა)
-ალბათ, იმიტომ რომ ენატრები(მერი)
-კარგი, რა. ეს უბრალოდ ცრურწმენაა. არავინ ვიცით ის სადაა- ლიზას გაეღიმა და კარებისკენ გაიხედა.
-ზარი დაირეკა(მერი)
-როგორც ყოველთვის. დავიღალე...-ლიზამ მუდარებით შეხედა მეგობარს თითქოს, მას შეეძლო მისი შველა.
-ისტორია გვაქვს(მერი)
-არ მისწავლია- ლიზამ ნიშნის მოგებით შეხედა მერი და მერე მზერა მასწავლებელს სტყორცნა.
ლიზას ისტორია საერთოდ არ უყვარდა. გოგონა თვაისუფლებას ეტრფოდა. შეზღუდვას ვერ იტანდა. ისტორია კი ყველაზე დიდი შეზღუდვაა დროსა და სივრცეში.
მასწავლებელი ნანამ ამაყად შემოაბიჯა საკლასო ოთახში.
ბიჭებმა თვალი მაცდურად გააყოლეს. ეს იყო ორმოციოდე წლის ქალი, მაგრამ საკმაოდ მიმზიდველი. შავი თმა მოკლედ შეეჭრა და ცხვირი მაღლა აეწია, მაგრამ მისი ღირსება სულ სხვა იყო. ეს იყო უკან გამოწეული საჯდომი და წინ მთასავით გაშლილი დიდი მკერდი. მისი სხეულის გამოყვანილობას ხაზს უსვამდა მისი სამოსიც. ვიწრო მოკლე კაბა და ვიწრო თეთრი ოდნავ გამჭირველე პერანგი ეცვა, წინ საკმაოდ ჩახსნილი, მაღალი ქუსლები კი გრძელ ფეხებს უჩენდა.
ლიზას ეს ქალი თვალში არ მოსდიოდა. მის თვალში ის საშინლად ამაზრზენი იყო.
ლიზა გაკვეთილს არ უსმენდა. ფიქრობდა იმ სიზმრებზე, რომლებიდანაც თავი ვერ დაეღწია. ისტორიის გაკვეთილის ხმები კი სასტიკად აღიზიანებდა. მისი ისტორია საკმაოდ ჩახლართული იყო.
დედამისი მამამისმა მოკლა. ის ეხლა ციხეშია, მაგრამ არ უღიარებია დანაშაული და არავინ იცის მკვლელობის მიზეზიც. რის ნიადაგზე მოკლა მან თამუნა.ლიზა მანამდე არ ყოფილა იმის მომსწრე, რომ მამამის დედამისი ეცემა. შეიძლება უბრალოდ დაეყვირა, რაც ყველა ოჯახში ხდება ხოლმე,მაგრამ განსაკუთრებული მას არ შეემჩნია.
ბებია და ბაბუამაც იგივე თქვეს ჩვენებისას. მათთვისაც ეს ყველაფერი მოულოდნელი იყო. ბებია ნერვიულობისგან მეორე წელსვე გარდაიცვალა. ბაბუა კი ლიზას ბავშვობის შემდეგ სოფელში წავიდა. იქ მუშაობს და მისი კეთილდღეობისთვის ყველაფერს ცდილობს.
მას შემდეგ ლიზას ყველაზე მეტად ერთი რამ აინტერესებს, რატომ მოკლა მამამისმა დედამისი, რომელიც ასე ძალიან უყვარდა.
ზარი გაისმა.
-ლიზა, ლიზა - დაუძახა მერიმ და შეანჯღრია.
-რა მოხდა?! -გაიკვირვა ლიზამ.
-ზარი დაირეკა. ნუთუ, არაფერი გაგიგია?(მერი)
-არა- ლიზას გაეცინა. ეს ჩვეული მოვლენა იყო.
-ქართული გვაქვს. წამოხვალ თუ არა?- მერიმ მაცდური თვალებით შეხედა მეგობარს.
-რა თქმა უნდა, წამოვალ - ლიზას გაეცინა და ჩანთას ხელი მოკიდა.
-შემდეგი გაკვეთილი არ მოუცია ნანას(მერი)
-უი, მართლა.უკეთესი იქნებოდა ჩემ ისტორიას თუ გამააზრებინებდა(ლიზა)
-გეყო, რა(მერი)
-ოთარაან თქვრივის დახასიათება დაწერე?(ლიზა)
-აუ, გოგო, ძლივს დავწერე - მერიმ გაიღიმა. ის ხომ სუსტი იყო ესეების წერაში.
ლიზას გაეღიმა:
-რით ვერ ისწავლე წერა?
-ყველა შენნაირი კი ვერ იქნება(მერი)
ლიზას ქართული უყვარდა და ყველაზე კარგად სწავლობდა. უცხო ენებიც ეადვილებოდა. სხვა საგნებში კი რიგითი მოსწავლე იყო. სწავლობდა, მაგრამ არც ბრწყინავდა. თვით ისტორიასაც კი სწავლობდა.
გოგონა ნიჭიერი იყო. მხატვრულ კითხვაზე დადიოდა.ეს იყო მისი განსაკუთრებული ნიჭი. უნდოდა მსახიობი გამხდარიყო. პატარ-პატარა როლებში ჰქონდა მიღებული მონაწილეობა.
მერი მისგან რადიკალურად განსხვავდებოდა. ეს ყველაფერი მისთვის უცხო იყო. მისი ნიჭი იყო საბუნისმეტყველო საგნები, მათემატიკაც ეხერხებოდა. მას უნდოდა მეცნიერი გამოსულიყო და ახალი აღმოჩენებით სამყარო გადაეტრიალებინა.
ლიზა და მერი ერთმანეთს არაფერში არ გავდნენ და მაინც საუკეთესო მეგობრები იყვნენ, რაც ყველას უკვირდა, მათ შორის გოგონებსაც.
სკოლა დასრულდა.
-გოგო, მხატვრული კითხვის საღამო გვაქვს და არ წამოხვალ?(ლიზა)
-დღეს ფიზიკის მასწავლებელი მომდის და ვერა(მერი)
ლიზა მიჩვეული იყო მისგან ასეთ პასუხს და არც გაკვირვებია.
გოგონა ავტობუსში ავიდა. როგორ ვერ იტანდა საზოგადო ტრანსპორტით მგზავრობას, მაგრამ სხვა გზა არ ჰქონდა. ჭ....ტვა იყო. მოხუცები და ქალები იდგნენ ქართველი კაცური კაცები კი უნამუსოდ წამოშოლტილიყვნენ სკამებზე. ლიზას ეს საშინლად აცოფებდა. „კაცი, რაც კაცური გახდა მაგის მერეა ასეთი“- გაიფიქრა თავისთვის.
მოხუცი ამოვიდა. წელში მოხრილიყო და ძვივს დადიოდა. ლამის იყო წაქცეულიყო. ლიზამ ვეღარ მოითმიდა და მჯდომარეებს მიმართა:
-თუ შეიძლება დაუთმეთ ადგილი ძლივს დგას.
მათ ყურიც არ ათხოვეს. ლიზამ ისევ გაიმეორა.
-ეგ ჩემი პრობლემა არაა-ბიჭმა დამცინავად უპასუხა და კუნთებზე დაიხედა.
ლიზა შეკრთა. კიდევ ერთხელ მიხვდა, რომ შეუგნებელს ვერაფერს გააგებინებ და მეორე მხარეს დადგა.
ასეთ სიტუაციაში ის ხშირად ხვდებოდა, მაგრამ თავისას მაინც არ იშლიდა.
საღამოს გვიან დაბრუნდა. გადაღლილი იყო, მაგრამ მაინც არ ეძინებოდა. ავტობუსში მომხდარზე ფიქრობდა. ფიქრობდა, რომ ადამიანებმა ადამიანობა დაკარგეს და განიცდიდა, რომ ასეთ ქვეყანაში ცხოვრობს.
ნოსტალგია მოაწვა. დედა გაახსენდა. მერე ბებიაც . მაშინ ხუთი წლის იყო, მაგრამ მათი სახე ახლაც კი თვალ წინ უდგას.
მთელი სახლი გადაატრიალა.გამოყარა შკაფები, სათავსოები, თაროები, მაგრამ ვერაფერი ნახა.მამამისმა ასე როგორ დამალა მიზეზი.რის გამო მოკლა ცოლი. იქნებ არც აქვს საბუთი არ არსებობს. „უბრალოდ გიჟი“- გაიფიქრა გოგონამ და შეწყვიტა საბუთის ძებნა. „ხშირად ინტერესი უარეს გიშვრება. საჭირო არ იყო ამდენი ცნობისმოყვარეობა“-გოგონამ ძალითტ დააჯერა საკუთარი თვი.ლიზა საკუტარ თავს დაპირდა, რომ ძებნას შეეშვებოდა. ძებნა ცოტა არ იყო სასაცილოდ ჟღერს.ეს უკვე მის დაავადებად იყო ქცეული. რაც არ იყო, რას იპოვიდა.
მეორე დღეს გოგონამ უფრო ხალისიანად გაიღვიძა.ფანჯარა გამოაღო.გარედან ჩიტების საამო გალობა ისმოდა. გოგონა ცოტა ხანს მათი ყურებით ტკბებოდა. განსაკუთრებულ ხასიათზე იყო. ალბათ, ამის მიზეზი ის პირობა იყო, რომელიც საკუთარ თავთან დადო.
შემდეგ სამზარეულოში გავიდა. ცოტა დანაყრდა. შემდგომ ისვე საძინებელში გავიდა და კარადა გამოაღო.სულ შავი სამოსი ჰქონდა. ეს მის ფსიქოლოგიურ მდგომარეობაზე მეტყველებდა. გადაწყვიტა, რომ გარდერობი განეახლებინა.
„შავი აღარ მინდა! მეყო, რაც ვატარე! გლოვა დასრულდა!“-საკუთარ თავს უთხრა.
კვირა დღე იყო. დღე, როცა ყველას ისვენებს და ყველა ბედნიერია, მაგრამ ლიზა განსაკუთრებულად ვერ იტანდა ამ დღე. ყოველ კვირა დღეს დედის მკვლელობა ახსენდეოდა. ისიც ხომ კვირას მოხდა. ეს იყო პირველი კვირა, როცა თავს კარგად გრძნობდა და ცხოვრების თავიდან დაწყებას ცდილობდა.
ლიზა ფეისბუქში შევიდა თუ არა მერის მესიჯი მიიღო.
-გოგო, დილას აქ რა გინდა?- ეკითხებოდა გაკვირვებული მერი, რადგან იცოდა, რომ ლიზა სოციალურ ქსელში დილას არასდროს შემოდიოდა. ის ხომ ყოველ უქმეებზე გვიან დგებოდა.
-სასწაულია!-ლიზამ მაშინვე მიწერა და თავისთვის გაეღიმა.
-მოხდა რამე?(მერი)
-დღეიდან ცხოვრებას თავიდან ვიწყებ(ლიზა)
-გოგო,თვალებს არ ვუჯერებ. შევხვდეთ?(მერი)
-პირველ რიგში გარდერობი უნდა გამოვცვალო. გოგო, გამომყევი საყიდლებზე(ლიზა)
-აი მესმის. ათ წუთში შენთან ვარ(ლიზა)
მერი ათ წუთში არა, მაგრამ ოცში ლიზასთან იყო. გოგონები ერთმანეთს წლების უნახავებივით გადაეხვივნენ.
-სულ სხვა ლიზა!(მერი)
-წავიდეთ?-ლიზამ თვალი ჩაიკრა.
-ნახვამდის, შავო ფერო(მერი)
გოგონები გავიდნენ. ლიზა ასეთი მოცინარი პირველად იყო. ყველაფერი ახალი შეიძინეს. არანაირი შავი. ფერადი სამოსი ფერადი ცხოვრების საწყისია.
სახლში ორივენი გახარებულები დაბრუნდნენ.
-გოგო, შენ სულ სხვა ხარ(მერი)
ლიზას ამაზე გაეღიმა.
-იმედია, დაივიწყებ 66-ე სონეტს?-მერიმ ინტერესიანი თვალები მიანათა ლიზას. ის ხომ ყოველ დღე ამ სონეტს კითხულობდა უკვე ოთხი წელია.
-ცხოვრება თავიდან დავიწყო ეს იმას არ ნიშნავს, რომ მასზე უარი ვთქვა. ის მაინც ჩემ საყვარელ სონეტად დარჩება(ლიზა)
-დარჩება ერთია და წაკითხვა მეორე. ყოველ დღე ხომ აღარ უკირკიტებ? გთხოვ, დამპირდი(მერი)
-არა. გპირდები(ლიზა)
მერი პასუხად გადაეხვია.
მეორე დღეს ლიზას ბედნიერს გაეღვიძა. კოშმარის გარეშე ეძინა. რაღაც დაესიზმრა, მაგრამ აღარც კი ახსოვდა.
ადგა და გარდერობში შეიხედა. შავი რომ ვერ დაინახა თავიდან ეუცხოა, მაგრამ ეს არაფერის. სიახლე ყოველთვის გვეუცხოება ხოლმე. ჩვენთვის უცხოა ის, რასაც არ ვართ შეჩვეული.
შინდისფერი წელში გამოყვანილი კაბა ჩაიცვა. ძალიან ლამაზი იყო. ეს იყო უკვე სხვა გოგო. გოგო, რომელიც ცხოვრებას ნათელ ფერებში ხედავს და წარსულს არ მისტირის.
ლიზა თვითონაც გაკვირვებული დარჩა.
ფეხზე კედები ჩაიცვა და სკოლისკენ აიღო გეზი. გზაში ყველანი გაკვირვებულები უყურებდნენ.
-ეს ის ლიზა არ არის-ეკითხებოდნენ ერთმანეთს.
დიახ, ეს ის ლიზა იყო.
საკლასო ოთახი შეაღო. მერის გაეღიმა და მერისკენ წავიდა.
-აი მესმის(მერი)
სხვებიც გაკვირვებულები დარჩნენ.
-ვერ გცნობ-გაოცდა მისი ერთ-ერთი კლასელი ნინო.
-შენ სულ შავებში გვახსოვხართ(რამდენიმე გოგონა)
-ცხოვრებას თავიდან ვიწყებ(ლიზა)
ამ დროს დამრიგებელი შემოვიდა. ის იყო ისტორიის მასწავლებელი ნანა.
-ლიზა, რა ლამაზი კაბაა-აღფრთოვანება ვერ დამალა ნანა მასწავლებელმა. ის თან თავის ტანს უყურებდა. ალბათ, გონებაში ფიქრობდა- მეც მომიხდებოდა.
ეს ქალი ბავშვებთან ზედმეტ ლოიაულობას იჩენდა. სიმართლე რომ ვთქვათ, თვითონაც ეზარებოდა გკვეთილის ნორმალურად ჩატარება და არც მათგან ითხოვდა. სულ ბოლო გაკვეთილები ჰქონდა და მოსწავლეებს ხშირად უშვებდა სახლში. საკონტროლოებს შინ ატანდა- დაიზეპირეთ და მერე დაწერეთო. ერთი სიტყვით, მისი მთავარი საფიქრალს ჩაცმა-დახურვა წარმოადგენდა. გაუთხოვარი იყო და არ იცოდა რა ექნა.
მისმა გაკვეთილმა ძველებურად ჩაიარა.
ლიზა სახლში დაბრუნდა. მისი პირობა ძალაში იყო, მაგრამ მისი შესრულება უბრალოდ არ შეეძლო. მისი მთელი არსება მიიწევდა მშობლები ოთახისკენ. უკვე ათასჯერ გადაეტრიალებინა მთელი იოთახი, მაგრამ მაინც არ ჯეროდა, რომ ყოველივე შესაძლებლობა ამოწურული იყო. ზოგჯერ ამას ავადმყოფობად თვლიდა და ზოგჯერ სრულ ჭეშმარიტებად მიაჩნდა. მერისა და მას შორის ხშირი იყო ასეთი დიალოგი:
-გოგო, თუ არ მორჩები, ფსიქოლოგთან წაგიყვან(მერი)
-არანაირი ფსიქოლოგი არ მჭირდება(ლიზა)
-ლიზა, არ გესმის რომ ეს უკვე დაავადებად გექცა?(მერი)
ამ სიტყვებზე კი ლიზა ღიზიანდებოდა. გაბრაზებული კი არავის ელაპარაკებოდა ხოლმე. ლოგინზე დაეშვებოდა ხოლმე და ხმამაღლა ტიროდა. უარყოფით ემოციებს ასე ებრძოდა.
მერე მერიმაც შეწყვიტა მეგობრისთვის ჭკუის დარიგება. მან მიიღო ლიზა ისეთი, როგორიც იყო.
გოგონა აფორიაქებული იყო. ოთახებში ბოლთას ცემდა. საათის წიკ-წიკი მასში ზიზღვს იწვევდა. რამდნიმე კვირა და საატესტარო გამოცდები კარზე ადგებოდა, მაგრამ ის სულ არ ნაღვლობდა. მართალია, საბუნისმეტყველოები კარგად არ იცოდა და არც გეოგრაფია,მაგრამ ამაზე ფიქრისთვის უბრალოდ დრო არ ჰქონდა და გინდ ჰქონოდა მის ტვინსა და გულში მეტი ფიქრის გავლებისათვის ადგილი არ რჩებოდა.
-ბოლო გაჩერება საძინებელი-თავისთვის თქვა და მშობლების საძინებელში სირბილით შევიდა.
ყველაფერი ისე იდგა, როგორც თერთმეტი წლის წინ. ეს იგივე ოთახი იყო, ოღონდ მათ გარეშე. ლიზა თავიდან მამამისთან ციხეში მიდიოდა, რათა რაიმე ინფორმაცია გამოეტყუა იმ დღეზე, მაგრამ მისი მცდელობები ამაო გამოდგა. ახლა კი უმწეო გოგონა მარტო იყო დარჩენილი და ისე ცდილობდა ამ თავსატეხის ამოხსნას.
ზუსტად იმ ადგილას იდგა, სადაც დედა იცლებოდა სისხლისგან თერთმეტი წლის წინ. ლიზა დაიხარა. უნებურად საწოლის ქვეშ შეიხედა. კედელთან ამოჭრილი იყო. გოგონა აღელდა. ამას ხომ მისი თვალები პირველად ხედავდა. მაგრამ ის ჩაკეტილი იყო. გოგონა საშინელ ხასიათზე დადგა. გადაწყვიტა მერისთვის დაერეკა, იქნებ ის დახმარებოდა.скачать dle 11.3



№1  offline წევრი DiscoGirl

ინტრიგანო :დ რა ადგილას შეწყვიტე :დდ

 


№2  offline წევრი kurt cobain

რა ინტრიგა ჩამოაგდე!დდ მესამეს ველოდები ❤

 


№3  offline ადმინი უნდა ვწერო

DiscoGirl
ინტრიგანო :დ რა ადგილას შეწყვიტე :დდ


მადლობ,რომ კითხულობ ❤

kurt cobain
რა ინტრიგა ჩამოაგდე!დდ მესამეს ველოდები ❤


მესამეც მალე იქნება.
დღესვეც დავდებდი,მაგრამ მაგდენის უფლება არ მაქვს.
ასე რომ ხვალ იქნება ❤
მადლობ,რომ კითხულობ❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent