შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სიყვარული,ვნება და სხვა ცდუნებანი{3}


13-02-2015, 18:34
ავტორი უნდა ვწერო
ნანახია 2 697

ტელეფონი აიღო. თან ხელი უკანკალებდა. მან ხომ მერის პირობა მისცა. მეტი გამოსავალი არ იყო.
-მერი-ხმა უკანკალებდა.
-ლიზა, როგორ ხარ?(მერი)
გოგონამ კითვაზე კითხვით უპასუხა:
-შეგიძლია მოხვიდე?
-რა ხდება?(მერი)
-გთხოვ, კითხვების გარეშე(ლიზა)
-კარგი-მერი მაშინვე დათანხმდა. ის 13 წელია მას იცნობდა. ბაღიდან ერთად მოდიოდნენ. თამამად შეგვიძლია ვთქვათ, რომ მისი ცხოვრების თანამგზავრი იყო. ამიტომ ის არ შეეწინაამღდეგა. მან იცოდა გოგონას ურყევი ხასიათის შესახებ.
ლიზა ნერვიულობისგან ხან ერთ ოთახში გადიოდა და ხან მეორეში.
კარზე ზარი გაისმა. ლიზა სირბილით მივიდა გასაღებად.
-საბუნისმეტყველოს მეცადინეობა ხომ არ გინდა?- მერიმ მაცდურით თვალებით შეხედა ლიზას. იცოდა, რომ ამაზე ყველაზე ნაკლებად დაურეკავდა.
-წამოდი-ლიზამ მერის ხელი მოკიდა.
-ახალი ნახე რამე?-მერის გაეცინა მეგობრის ავადმყოფობაზე.
-კი-ნიშნის მოგებით უპასუხა ლიზამ და საწოლის ქვეშ შეახედა.
-რა არის აქ?(მერი)
-ვერ ვაღებ(ლიზა)
-ეს მარტივია. თმის სარჭით არაერთხელ გამიღია(მერი)
-სწორედ ამიტომ მქონდა შენი იმედი-ლიზა დაქალს მადლიერებით აღსავსე თვალებით შეხედა. თავის ოთახში გავიდა, თმის სარჭი მოიტანა და მერის მიაწოდა.
მერიმ დაბრკოლების გარეშე გახსნა.ლიზას თვალები გაუნთდა. ლოგინი უფრო გამოსწია და საიდუმლო სათავსოში ხელი შეყო.
მერიც ინტერესით კვდებოდა. რაღაც რვეული შერჩათ ხელში. მისი ფურცლები უკვე გაყვითელბულიყო. ეტყობოდა,რომ საკმაოდ დიდი ხანი იყო, რაც ინახებოდა.
ლიზას სახე გაუნათდა.
-გადაშლი?(მერი)
-რა თქმა უნდა-ლიზამ გადაშალა. დღიური იყო მისი წარმოება 18 წლის წინ იწყებოდა.იმ წელს, როცა მისმა მშობლბმა ერთმანეთი გაიცნეს.
-რა არის? რა წერია?(მერი)
-დედაჩემის დღიურია(ლიზა)
-წაიკითხავ?(მერი)
-კი,მაგრამ მარტო დამტოვე.რამე საინტერესოს თუ წავაწყდი, გეტყვი(ლიზა)
-რა თქმა უნდა-უპასუხა მერიმ და ოთახი დატოვა.
ლიზას კარებიც კი არ დაუკეტავს ისე დაიწყო კითხვა.
„დღიურს 18 წელი წერდა დედა, მაგრამ მხოლოდ რამდენიმე ფურცელია. ალბათ, მხოლოდ განსაკუთრებული მოვლენები აქვს აღწერილი“-ლიზამ თავისთვის ჩაილაპარაკა დათხვა დაიწყო:

„დღიურის პირველი დღე.
გამარჯობა, ჩემი უხილავო მეგობარი. იცი, ჩანაწერები არასდროს მიწარმოებია და არც მქონია სურვილი, მაგრამ ახლა რაღაც ძალა მიხმოს, რომ უნდა გესაუბრო...
დღეს გაზაფხულია. ისევ ჩვეულებრივი დღეაა.
დღეს სამედიცინო ინსტიტუტიდან მორგში ვიყავით, მაგრამ ეს არ იყო ჩვეულებრივი ექსკურსია. იცი, ერთ ქირურგს შევხვდი.მამუკა ჰქვია.ასე ჯერ არავის დავუინტერესებივარ. არ ვიცი, რა არის ამის მიზეზი.თუმცა მიზეზი რათ უნდა, გრძნობებს არანაირი მიზეზი არ აქვს, რადგან თვით გულია გაუგებარი. მას კაცი ვერ გაუგებს. რამდენმა არ ცადა, მაგრამ ამაოდ და ახლა მე ჩვეულებრივი ადამიანი მას რას გავუგებ.
ის არც მაღალია, არც კუნთებით გამოირჩევა და არც ზესიმპათიურობით, მაგრამ რაღაცას ვგრძნობ.
ის სულ სხვანაირია. სათვალეები უკეთია. მისი ცხოვრება ადამიანია და ყველაფერს აკეთებს მათი გადარჩენისთვის. 28-29 წლის იქნება, მაგრამ ფიქრობს, როგორც ცხოვრება გამოვლილი ბრძენკაცი. აი, რა მომწონს მასში.
მაგრამ ჯერ არ ვიცნობ. მოდი, მოვლენების განვითარებას დაველოდები“.
ერთი კვირა არაფერი ჩაუწერია თამუნას დღიურში. შემდეგ კი ემოციებით სავსე აკანკალებული ხელით წერდა:
გამარჯობა. ერთი კვირა გავიდა, რაც არ გვისაუბრია.
ამ ერთი კვირის განმავლობაში მრავალი რამ მოხდა ჩემ ცხოვრებაში.
შეყვარებული ვარ! სრულიად დარწმუნებული ვარ ჩემ გრძნობებში. ის მართლაც ღირსეული ადამიანია. მასნაირს არ შევხვედვრირვარ და არამგონია, რომ როდესმე შევხვდე. ვფიქრობ, ის ჩემი ბედია,ბედნიერი ბედი. პრობლემა ისაა, რომ არ ვიცი მისი გრძნობების შესახებ ან საერთოდ მისი არსებობის შესახებ.
მგონია, რომ ჩემით დაინტერესებულია, მაგრამ რა კუთხით ამის ამოცნობა არ შემიძლია. მე სამედიცინოს სტუდენტი ვარ და არა ფსიქოლოგი. მაგრამ ამ შემთხვევაში ყველაზე მეტად ფსიქოლოგობა გამომადგებოდა.
ღიმილისას შავი წვერიდან მისი თეთრი კბილები რომ უჩანს, მაგიჟებს. მისი ერთი სიტყვაც საკმარისია, რომ მთელი სხეულით შევკრთე.
არ ვიცი რა მეშველება!
თუ ის არაფერს გრძნობს, არ ვიცი როგორ გავუმკლავდები ჩემ თავს. ალბათ, ეს უკანასკნელი ყველაზე მძიმე იქნება ჩემ ცხოვრებაში.“
შემდეგი ორი თვის მერე იყო დაწერილი.
„ორი თვე გავიდა. არ ვიცი საიდან დავიწყო. მგონია, რომ მთელ დედამიწაზე ყველაზე ბედნიერი ადამიანი მე ვარ!
მას ვუყვარვარ! ამის შესახებ ერთი თვის წინ გამიმხილა. მითხრა, რომ პირველივე შეხვედრიდან ჩემით მოხიბლურია. თვლის, რომ ჩემნაირ ქალს არ შეხვედრია. ვაიმე. როგორ მაბედნიერებს ეს სიტყვები, ნეტავ, იცოდე. ნეტავ, იცოდე როგორ მიხარია. ერთი თვეა ერთად ვართ. დღითიდღე უფრო მიყვარდება. გაგიჟებული ვარ. ადრე რას ვიფიქრებდი, რომ ასეთი სიყვარული შესაძლებელია.
გიჟი ვარ! დიახ, გიჟი ვარ! თითოელი ჭეშმარიტად შეყვარებული ადამიანი გიჟია, რადგან თვით სიყვარულიც გიჟია!!!
როგორ მინდა, რომ ამ გრძნობამ უსასრულობას გაუძლოს და დარწმუნებული ვარ, რომ ესეც მოხდება, რადგან მე მისი მჯერა. სიყვარულის მჯერა იმ დღიდან, რაც მას შევხვდი. შეპყრობილი ვარ. მე მასზე ვარ დამოკიდებული. ერთი საათიცაც კი, როცა ვერ ვხედავ, მგონია საუკუნეები გვაშორებს. ის ჩემთვის ამქვეყნად ყველაფერზე მეტია!
ამ ჯოჯოხეთში ცხოვრება მხოლოდ სიყვარულის გამოც კი ღირს!“
ლიზას ცრემლები მოადგა, შემდეგ ღაპაღუპით ჩამოაგორდა სახეზე. მას ისინი ახრჩობდნენ. თურმე როგორ ყვარებიათ ერთმანეთი და მერე რა მოხდა“-ფიქრობდა გოგონა.“ არაკაცი ყოფილა თუ ასე უყვარდა, რა მოხდა მის გონებაში, რომ ასე გაწირა. იქნებ სხვა ქალის გამო დატრიალდა ეს უბედურება“-გოგონა მიზეზს ვერ პოულობდა. „არა, სხვა ქალის გამო მკვლელობას არ ჩაიდენდა. მიტოვება ხომ შეეძლო. არა, აქ უთუოდ ჩახლართულია ყველაფერი“-ლიზა აზრზე ვერ მოდიოდა. ფანჯარაში გაიხედა, უკვე მოსაღამოვებულიყო. ერთხელ ღრმად ამოისუნთქა და კითხვა განაგრძო.
შემდეგი ჩანაწერი თვეები შემდეგ კეთდებოდა:
„გიჟი ვარ. ათსჯერ გიჯი, რაც იმ თვეების წინ, როცა ბოლოჯერ მოგწერე. რაც დრო გადის უფრო ვგიჟდები.
ადამიანი აღარ მერქმის. მე სიყვარული მქვია. მე ვაღმერთებ სიყვარულს და მერე მამუკას.
ერთი კვირის წინ ცოლობა მთხოვა. ალბათ, დაგაინტერესებს, სად და როგორ ვითარებაში. მინდა გითხრა, რომ ეს საერთოდ არ იყო რომანტიკული. ეს საავადმყოფოში მოხდა. მან იმ დღეს ლეიკემიით დაავადებულ ოთხის წლის გოგონას ოპერაცია გაუკეთა, რომელიც წარმატებით დასრულდა. ის ისეთ ემოციებში იყო. გააცნობიერა, რომ ოჯახის შექმნისთვის მეტი მოცდა საჭირო არ იყო და საოპერაციოდან გამოსულმა კარებთან რომ დამინახა, სწორედ მაშინ ამოიღო ბეჭედი, რომელიც ერთი თვის წინ ეყიდა, დაიხარა, თვალებში შემომხედა და ცოლობა მთხოვა. ეს ჩემი ცხოვრების ყველაზე ბედნიერი წამები იყო. იცი, მთელი ცხოვრება მარტო ამისთვის ღირდა.
ახლა სიგიჟემდე ვარ შეყვარებული და ქორწილამდე დღეებს ვითვლი!“
ლიზამ ძლივს ამოისუნთქა. თითქოს ჰაერი ეცოტავებოდა მის ფილტვებს. სუნთქვა უჭირდა. ადგა ფანჯარა ღრმად გამოაღო, ლოგინზე წამოწვა და კითხვა განაგრძო:
“ქორწილი გვქონდა. ღმერთო, რა ბედნიერი დღე იყო.
თამამად ვამბობ, რომ ყველაზე ბედნიერი ვარ!
საკურთხეველთან რომ მივედი კიდევ უფრო დავრწმუნდი, რომ ერთმანეთისთვის ვართ შექმნილნი.
ეს გასაოცარია. ჩვენ ნამდვილად შევსისხორცდით.
შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ჩვენ ვართ ორ სხეულში ერთი სული.
უბედნიერესი ვარ!
იმედია მთელ სიცოცხლეს ასე გავატარებთ და დარწმუნებული ვარ, რომ ასე იქნება.
ჩვენ გვეყოლება შვილები და ერთად დავბერდებით“.
ლიზა მწარედ აქვითინდა. რა შეიძლება ყოფილიყო ამხელა სიყვარულის დაღუპვის მიზეზი?-ამ კითხვაზე პასუხს ვერ ცემდა.მომდევნო ფურცელი გადაშალა, გული შეეკუმშა. კითხვა განაგრძო.
შემდეგი ჩანაწერი თითქმის ერთი წლის შემდეგ კეთდებოდა.
„ჩემზე ბედნიერი არავინაა. ერთი კვირის წინ გოგონა შემეძინა.ლიზა დავარქვით. ეს ისეთი შესანიშნავი გრძნობაა. როცა ის შენ და შენ მეორე ნახევარს ჰგავს. როცა ის ჩვენია.
ახლა უფრო გიჟი ვარ. მე მყავს ბედნიერი ოჯახი“.
ლიზა აკანკალდა. არ ციოდა, მაგრამ მას შესცივდა. ადიალა დაიფარა და მომდევნო ფურცელი გადაშალა.
„ერთი წელია, რაც შენთვის არ მომიწერია. ლიზა უკვე ერთი წლისაა.
ვაიმე, რა ბედნიერებაა, როცა უყურებ დღითი დღე როგორ იზრდება.
მამუკასთან საავადმყოფოში დავიწყე მუშაობა. ლიზას ბებიას ვუტოვებთ ხოლმე. რა ბედნიერებაა, როცა მოვალ და ჩემსკენ მოხოხავს. კისერზე მეკიდება და მეუბნება:-„დე,მიყვარხარ.“ ამაზე ბედნიერება არაფერია.“
ლიზა უფრო აკანკალდა.
-დედა,მიყვარხარ-თქვა და კარისკენ გაიხედა. თითქოს თამუნა შემოვიდა და უნდა მიუალერსოსო.
შემდეგი გვერდი გადაშალა.
„ისევ ერთი წელი გავიდა.
ლიზა უკვე თავისუფლად ლაპარაკობს.
ჩვენ ბედნიერები ვართ.
მამუკამ რაღაც წამალზე დაიწყო მუშაობა. ამაზე ყოველთვის ვოცნებობდიო-ამბობს. სახლში როცა ბრუნდება იშვიათად იცლის. ის სულ თავის ოთახშია და მუშაობს. რა წამალია არ ვიცი. რომ შევქმნი, მერე გაიგებთო-მეუბნება. მეც არ ვეძიები. ვხედავ, რომ ბედნიერია, სახე სულ უბრწყინავს. მე მას ბედნიერებას ვერასდროს მოვუშლი. მთავარია, ეს მას სიამოვნებას ანიჭებს. გინდაც არ გამოუვიდეს, ეს უკვე ნაკლებად მნიშვნელოვანია.“
ლიზას გაუკვირდა:
„წამალი?! ეს მე არასდროს მსმენია. თუმცა პატარა ვიყავი და რას მეტყოდნენ და ან რაში მაინტერესებდა. ღმერთო, როგორ მაინტერესებს“- ჩაილაპარაკა ლიზამ და ახლა უფრო შემართებით გადაშალა შემდეგი ფურცელი.
„კიდევ ერთი წელი. ერთი ბედნიერი წელი.
ლიზა უკვე სამი წლისაა. ჩვენ ისევ ბედნიერები ვართ.
მამუკა წამალზე მუშაობას კვლავ განაგრძობს. ინტერესი მკლავს, მაგრამ ის არ მეუბნება , რა წამალია. ის საერთოდ წამლის შესახებ არავის ელაპარაკება“.
ლიზა უფრო დაინტრიგა და კითხვა განაგრძო.
„ძვირფასო დღიურო. ლიზა უკვე დიდი გოგოა. ძალიან ბიჭიერი ბავშვია.ლექსები სიგიჟემდე უყვარს
ჩვენ ჩვენებურად ვმუშაობთ. სამსახურშიც წარმატებაა.
თითქოს ცხოვრება კარგად მიდის.
მამუკას ჯერა არ შეუწყვეტია წამალზე მუშაობდა.скачать dle 11.3



№1  offline ადმინი უნდა ვწერო

tamara
ოჰოოო , დავიძაბე winked მომწონს, მომწონს! love სათაური განსაკუთრებით love

მადლობ,რომ კითხულობ ❤
ჯერ მთელი დაძაბვა და ინტრიგა წინაა ❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent