შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სიყვარული,ვნება და სხვა ცდუნებანი{5}


16-02-2015, 18:09
ავტორი უნდა ვწერო
ნანახია 2 331

-ესეც კი ახალია. ჩემთვის ასეთი რამ ცნობილ დღემდე არ იყო(ქალი)
ლიზას ცრემლები ჩამოუგორდა სახეზე.ქალს ამონაბეჭდი გამოართვა.
იმ დღესვე ადგილობრივ სასამართლოში წავიდა. სითხე, წერილი და ამონაბეჭდი დატოვა მამამისის საქმესთან დაკავშირებით და სახლში აღელვებული დაბრუნდა.
ერთი საათის მერე ვინ არ ურეკავდა ლიზას. ინტერნეტი მამამისის სურათებითა და ამბებით აჭრელებული იყო. პრესა მხოლოდ წამალზე წერდა. ლიზას ინტერვიუც კი ჩამოართვეს. მან მოუყვა 11 წელი ამაოდ ძიების შესახებ.მას მადლობას უხდიდნენ.
სხვადასხვა ქვეყნის მეცნიერები წერდნენ, რომ ჯერჯერობით ანტიპრეპარატის შექმნა შეუძლებელი იყო. ჯერ ესეც კი არ ჰქონდათ შესწავლილი.
ლიზა თავს საშინლად გრძნობდა.მამამისის სისხლი შეისწავლეს, რაც კიდევ ერთხელ ამტკიცებდა ამ უცნაური სითხის ძალას.
ლიზა დაეცა. ცხოვრება სძულდა. მერისაც კი არ შეეძლო მისი დახმარება. მისი ყოველივე მცდელობა ამაო იყო.
-გთხოვ, თავი ხელში აიყვანე. ძლიერი ხარ!(მერი)
-არა, არ ვარ. თავი გამანებე(ლიზა)
-მისმინე, მეცნიერება ყოველთვის წინ მიდის და..(მერი)
ლიზა არ დაასრულებინებდა ხოლმე:
-არ მაინტერესებს შენი მეცნიერება.მე ის მძულს.მან შეიწირა ჩვენი ბედნიერება.
-ლიზა, ასე ნუ ლაპარაკობ(მერი)
-მეცნიერება ეს ხომ არსდროს მიყვარდა, მაგრამ ჩემდა გასაკვირად, მეცნიერებაზე შეყვარებული ჩემი მეგობარია. რა უცნაურია ეს მტანჯველი ცხოვრება!-გაეცინებოდა ხოლმე ლიზას.
-სისულელე არაა! მეცნიერება რომ არა...(მერი)
ლიზა მეგობარზე გაბრახდებოდა ხოლმე და ირონიაშერეული ხმით ეტყოდა:
-არ გამაცინო!
მერი მაინც ცდილობდა ლიზას მდგომარეობიდან გამოყვანას. ეს დიალოგი თითქმის ყოველ დღე მეორდებოდა.
ლიზა სკოლას აცდენდა. მერი საყვედურობდა ხოლმე, მაგრამ გოგონას არავისთვის ესმოდა.
ერთ დღეს მისი ცხოვრება საბოლოოდ ამოტრიალდა. დასრულდა ბრუნდა. შემოტრიალდა 180 გრადუსიც და გაჩრდა.
გოგონა ახალ ამბებს იშვიათად კითხულობდა ხოლმე. ერთ დილას რატომღაც საინფორმაციო საიტზე შევიდა. ყველაფერი აჭრელებული მამამისის სურათბით და უწყებით მამამისის სიკვდილის შესახებ. „ადამიანი, რომელსაც 11 წლის შემდეგ მონსტრმა ბოლო მოუღო“,“ოჯახი, რომელმაც წამალმა დაღუპა“ და ათასი სხვა.
ლიზა გაოგნდა. ერთი საგანი ათასად ეჩვენებოდა, თაბრუ ეხვეოდა. ეს ყველაფერი კოშმარი ეგონა. თავზე ბალიში დაიმხო და უკანასკნელ ხმაზე ატირდა.
ცხოვრებით უკმაყოფილო იყო, უკმაყოფილო იყო ბედით, რომელმაც თავის არსებობაში კიდევ ერთხელ დაარწმუნა. ყველაფერი ძულდა. ცხოვრება აღარ უნდოდა. ყველაზე მეტად ჟურნალისტებზე ღიზიანდებოდა. ისინი გოგონას ადრეც არ უყვარდა, მაგრამ ახლა საბოლოოდ წაიშალა მის თვალში. მათ ოღონდაც რამე ჩაუვარდეთ ხელში და როგორ არ გააფორმებენ, ოღონდაც მიიქციონ ბრბოს ყურადღება და დამალონ თავიანთი არაპროფესიონალიზმი.
ლიზა როცა გონს, მოვიდა საათს ახედა. ეს ის საათიი იყო ბავშვობაში მამამ რომ უყიდა და ოთახში ჩამოუკიდა. ყველაფერი ხომ წარსულს ახსენებდა. თითოეული დეტალი წარსულის ნაშთი იყო.
ექვსი საათი ხდებოდა. საბოლოოდ ლიზამ გადაწყვიტა, რომ ჯურნალისტების არგასახარებად საბოლოოდ არ დაცემულიყო.
გოგონამ მერის დაურეკა:
-როგორ ხარ?-მერი სკოლაში იყო, მაგრამ მეგობარს მაინც უპასუხა. ხმაზე ეტყობოდა, რომ ახალი ამბების არ იცოდა ან საიდან ეცოდინებოდა. ლიზას მამა გათენებისას ენახათ მკვდარი. მერი კი დილას სკოლაში წამოვიდა და, ბუნებრივია, ახალი ამბები არ იცოდა.
-მეცნიერება დამღუპველია. მან მე საბოლოოდ დამღუპა-ლიზას ხმაში სასოწარკვეთა იგრძნობოდა, მაგრამ არა მარტო სასოწარკვეთა, მებრძოლის სულისკვეთებით აღსავსე ხმაც.
-პირდაპირ მითხარი-მერის ხმაში სიმკაცრემ გაიჟღერა.
-ის აღარ არის-ლიზას ხმა ჩაუვარდა და ცრემლები ღაპაღუპით გადმოსცვივდა.
-ვწუხვარ-მერიმ მეტი ვერაფერი უპასუხა.
-მადლობ(ლიზა)
-სკოლის მერე გამოგივლი. ვიცი, რა ძნელია. მაპატიე, უხეშად, რომ გექცეოდი-მერის ცრემლები მოაწვა.
ლიზას არაფერი უპასუხია.
-ძლიერი ხარ-მერიმ კვლავ გაიმეორა თავისი საყვარელი ფრაზა.
ლიზამ გაუთიშა და ლოგინზე დაეშვა. თვალები დახუჭა და ისე ჩაეძინა, გეგონებოდა მთელი დღეებია, რაც არ უძინიაო.
სიზმარშიც კი ვერ ისვენებდა ლიზა. საშინელი კოშმარები მას მუდამ დასდევდნენ, როგორც ცხოვრებაში, ასევე სიზმრებშიც...
გოგონას შუაღამისას გამოეღვიძა. გაფითრებული იყო. რეალობასა და სიზმარს ერთმანეთისგან ვერ მიჯნავდა. გარშემოს თვალი შეავლო, თითქოს პირველად ენახა თავისი ოთახი. კედელზე დაკიდებულ ჩარჩოში ჩასმულ სურათს შეხედა, სადაც მამა, დედა და ის იყვნენ გამოსახულნი. გული აუჩქარდა. აქ ის ხუთი წლისას კი არ იქნებოდა. ესე იგი, მას შემდეგ თერთმეტ წელზე მეტი გავიდა. ლიზას არ უყვარს ანგარიში, არ უყვარს დრო, რაც ზემოთ უკვე აღვნიშნეთ, მაგრამ იძულებულია რომ შეიგრძნოს ის. ამის მიზეზი კი ისაა, რომ ადამიანია, გოგონას ადამიანობა იმ საღამოს მერე სძულს, როცა მისი უბედურება დაიწყო. დაიწყოს ახლა ამბობს, თორემ ადრე ამას დასაწყისად არ მიიჩნევდა. თუმცა მას შემდეგ რამდენი რამ მოხდა, რამაც კიდევ უფრო შეაზიზღა ადამიანობა. საკუთარ თავს ახლაც კი არ აძლევს იმის გაფიქრების უფლებასაც კი, რომ ახლა დაიწყო მისი უბედურება, რადგან იცის, რომ ცხოვრება იმდენი სირთულითაა სავსე, რომ ჯერ არავინ იცის წინ რა ელის.
ადამიანს მომავლის განსაზღვრა არ შეუძლია.
გოგონამ არ იცის რა მოხდება მომავალში, მაგრამ იცის რომ ბედს არასდროს შეურიგდება და გინდაც დამარცხდეს მას მუდამ შეებრძოლება. ამაში კი მერიზე კარგად ვინ დაეხმარება. მერი ხომ სიცოცხლის განსახიერებაა. ისაა გოგონა, რომელიც მუდამ ოპტიმიზმითაა სავსე და რაც არ უნდა მოხდეს ფარ-ხმალს არასდროს არ ყრის, მაგრამ იცით რა არის გასაოცარი, გარშემომყოფებსაც არ აძლევს დანებების უფლებას.
ლიზამ კვლავ დაუბრუნა ორიენტაციის უნარი. საათხს შეხედა.
-რამდენ ხანს მძინებია-ამოიხვნეშა და ტელეფონის ძებნა დაიწყო,რომელიც სად მიეგდო აღარ ახსოვდა.
დიდ ხანს ეძება და ბოლოს ლოგინის ქვეშ ნახა. დახედა და უამრავი გამოტოვებული ზარი დახვა. რა თქმა უნდა, ყველა მერისგან იყო. სასწრაფოდ დაურეკა მერის.
-რამდენ ხანს გირეკავდი?-მკაცრი ტონით მიმართა მერიმ.მას ლიზას მდგომარეობა არც კი გაუთვალისწინებია. ის ხომ ყოველთვის პირდაპირი იყო. ხშირად მიდიოდა რისკზე. არ აინტერესებდა სასწორზე რას დებდა ან შეიძლება აინტერესებდა, მაგრამ მასზე არ ფიქრობდა. შეიძლება, საყვარელ ადამინთან ურთიერთობაც კი გაერისკა რაღაც პრინციპის გამო. პრინციპული ადამიანი იყო და ყველაფერს აკეთებდა მათ დასაცავად. ის გონებით უფრო ფიქრობდა ვიდრე გულით. ამ ყველაფრით გულჩვილ ლიზასგან რადიკალურად განსხვავდებოდა.
-მერი, დიდ ხანს მძინებია-ლიზას ხმაზე ძილის ნაშთი მართლაც ეტყობოდა.
-ჩემი მძინარა გოგო-მერი თითქოს მოლბა.
-გამოხვალ?(ლიზა)
-მოვდივარ(მერი)
მერი დაუყოვნებლივ მოვიდა. გოგონები ერთმანეთს გადაეხვივნენ და ასე ჩუმად იყვნენ, სანამ მყუდროება საათის წიკ-წაკმა არ დაურღვიათ.
-არ ვიცი რა გავაკეთო(ლიზა)
-ბაბუაშენიც გაიგებდა(მერი)
-ის ახალ ამბებს ყოველთვის უყურებს. ისე რამდენი ხანი არ შემხმიანებია. ალბათ, წამლის ამბების შემდეგ გარემოსადმი კონტროლი დაკარგა(ლიზა)
-არაა გასაკვირი. დაურეკე(მერი)
-ამ წამს დავურეკავ(ლიზა)
ლიზამ ბაბუას ნომერი აკრიფა. ნერვიულობდა და ხელი უკანკალებდა. არ იცოდა საუბარი საიდან ან რითი დაეწყო.
ბაბუამ ტელეფონს უპასუხა, მაგრამ ორივენი ჩუმად იყვნენ. არც ერთს არ შეეძლო საურის წამოწყება.
ბოლოს ლიზამ გაბედა:
-ვიცი, რომ იცი...-გოგონას ხმა აუკანკალდა.
მოხუცის ხმა არ ისმოდა. ლიზას მხოლოდ შეეძლო ბაბუას ჩუმი ქვითინის მოსმება.
-ვწუხვარ-ლიზას ხმა უფრო აუკანკალდა და ატირდა.
მათ ერთმანეთშ უხმოდ გაუგეს. თითქოს ერთმანეთის გულში ჩაიხედესო. ბაბუა თბილისში საღამოს ჩამოვიდა.
ლიზა კანკალებდა და ღელავდა. მისი გული საგულეს ვერ ჩერდებოდა. მასში ელავდა ცეცხლი, რომლის ჩაქრობა კი არა შენელება გოგონას არ შეეძლო.მერი სულ მის გვერდით იყო. მეგობარს ზედმეტს არაფერს ეუბნებოდა. თავს ზედმეტად იკავებდა. მან იცოდა ლიზას გულში რა ხდებოდა და ცდილობდა მხოლოდ მათ თვალებს ესაუბრათ. ის ცდილობდა ლიზას თვალებში ყოველივეს ამოკითხვა. ავად თუ კარგად მას შეეძლო მეგობრის გაგება ისე, რომ ზედმეტი არ ეთქვა.
მიცვალებული კუბოში ესვენა. კუბო კი ტახტზე იდგა. ცხედარი დამშვიდებული იყო, ის მონსტრს აღარ ემორჩილებოდა. თითქოს ამ თერთმეტი წლის შემდეგ დაისვენა და ამით ბედნიერი იყო. იქნებ მშვიდობა ჰპოვა იქ, სადაც ადამიანის გონება ვერ წვდება.
თითქმის თითოეული ადამიანი იმ იმედიც ცხოვრობს, რომ მისწვდება იმას, რაც ჯერ ვერავის შეუცნია. ის ყოვედ დღე ამ იმედით დგება და ამ იმედით უყურებს მზეს.
ლიზა კუბოსთან იდგა. ხალხი პანაშვიდზე მიდიოდა. ზოგი ტიროდა, ზოგს ეცინებოდა, ზოგიც სეირს უყურებდა.
-გამარჯობათ. შეიძლება(ჟურნალისტი)
-არა. ახლავე გადით(ლიზა)
-რატომ?!-უკმეხად ჰკითხა ჟურნალისტმა და გაისწორა კაბა, რომელიც ზემოთ აწეოდა.
-ის გეყოფათ თქვენ და თქვენნაირებმა, რაც წერეთ. თუ შეიძლება, ნუ ერევით სხვის პირად ცხოვრებაში და საჭორაო თემად ნუ აქცევთ. ჩემი ოჯახი არავის სალაპარაკო არაა!-ლიზამ უპასუხა და ქალს ნიშნის მოგებით შეხედა.
ქალი გაშრა. ამის მსგავს არაფერს ელოდა. ვერაფერი თქვა და სახლი დატოვა.
ასე გადიოდა პანაშვიდის დღეები.
დადგა დაკრძალვის დღე. ცა მოღრუბლურიყო. მისი სისპეტაკე ღრუბლებს დაერღვიათ.ისინი მშფოთვარედ დაცურავდნენ და არემარეს მყუდროებას ართმევდნენ.
ლიზა ღელავდა ისე, როგორც ცა. მას ერთი წამითაც კი არ შეეძლო მოსვენება.
მანქანები მოგროვდნენ. დადგა მამაუკას სოფელში გადასვენების დრო. გოგონას ნერვიულობას საზღვარი აღარ ჰქონდა.
ლიზა ვერაფერს ვეღარ გრძნობდა ტკივილისა და მონატრების გარდა. სასაფლაოზე ორიენტაციის უნრიც კი დაკარგა. დედის საფლავს, რომ უყურებდა კანკალებდა. მას ახლა გვერდს მამა დაუმშვენებდა.
გოგონა მხოლოდ 16 წლის იყო და ამდენი ტკივილი მისთვის ზედმეტი იყო. ჯერ კიდევ ცხოვრება წინ ჰქონდა და მას უკვე ასე კარგად იცნობდა. იცოდა ცხოვრებისგან მიყენებული ტკივილი, მაგრამ უიმედობას მასში არასდროს დაუსადგურია. ეს იყო მებრძოლი გოგონა, რომელიც ცხოვრებას ყოველთვის მედგრად ედგა წინ და არასდროს გაურბოდა.
გოგონა საფლავი წინ იდგა. უმწეობას გრძნობდა. ფეხები ეკეცებოდა. ხელებშიც არ ჰქონდა ძალა. თითქოს საფლავისთვის ამოთხრილმა ადგილმა წაართვაო და შინ უნდა წაიღოსო. თითქოს მიწის ჩაყრის შემდეგ გოგონა სრულიად უძლური დარჩებაო.
ლიზა იდგა და უყურებდა ამოთხრილს. ძალას კარგავდა. ტიროდა და ცრემლებს ერთდროულად აფრქვევდა ორივე მშობლის საფლავზე. თერთმეტი წლის წინ დედა დაკარგა და ახლა მამაც. თუმცა მამაც თერთმეტი წლის წინ დაუკარგავს, ახლა კი ოფიციალურადაც დაკარგა.
კუბოს ჩაშვება დაიწყეს საფლავში. ლიზას გულმა რაღაც კვლავ იგრძნო. იგრძნო, რომ მამას ვეღარასოდეს ნახავდა. კუბო მიწის ფსკერზე მოთავსდა. გოგონამ თავისი პატარა მუჭით აიღო მიწა და მამის კუბოს ესროლა. მას სხვებიც აყვნენ. ღრმული ამოივსო და მამუკამ საბოლოოდ დატოვა ქვეყანა.
ლიზა მთელ დღეებს სახლში ატარებდა. გამოცდები კი კარზე ედგა. მასზე გოგონა არც ღელავდა, უფრო სწორედ ვერც, რადგან მას უფრო მნიშვნელოვანი მღელვარების საგნები აწუხებდა.
მერი ლიზაზე ღელავდა.
-ლიზა, არ გინდა ცოტა ხნით ჩემთან გადმოხვიდე?(მერი)
-არა, არა მინდა(ლიზა)
-აქ ყველაფერი მათ გახსენებს და იქნებ შენთვის უკეთესი იყო, რომ ცოტა ხნით გარემო შეიცვალო(მერი)
-არა-ლიზა კატეგორიულ უარზე იდგა.
დღეები ერთმანეთს მისდევდა. დადგა პირველი გამოცდის დღე. ლიზას მღელვარება დაეტყო. მერი კი, როგორც ყოველთვის ამშვიდებდა.
-ლიზა, ყველაფერი კარგად იქნება(მერი)
-რა იქნება კარგად?! არაფრის აზრზე არ ვარ(ლიზა)
-ნუ ლაპარაკობ ასე(მერი)
-გოგო, არაფერი არ მიმეცადინია არც ერთ საგანში და ტყუილად ნუ მაიმედებ(ლიზა)
-კარგი რა(მერი)
-მერე როგორ იცინებ უატესტატო რომ ვიქნები-ირონიულად გაუღიმა ლიზამ მეგობარს.
მერის არაფერი აღარ უპასუხია.
ლიზა გამოცდაზე შევიდა. კომპიუტერთან დაჯდა და აი გამოცდაც დაიწყო. ქიმიის პრველი ტესტი გამოჩნდა ეკრანზე და გოგონამ კონცენტრაცია მოახდინა. რამდენი ხანია არ შეეხედა ქიმიის წიგნისთვის. ორგანული და არაორგანული ქიმიის ტესტები დამაბნევად მონაცვლეობდნენ. ლიზა აჭერდა და აჭერდა პასუხებს. ბოლოს, როგორც იქნა, გამოცდა დასრულდა. 6.1 გამოჩნდა ეკრანზე და ლიზამ ამოისუნთქა. გარეთ მერი ელოდებოდა.
-რა ქენი?-ლიზას ისე უყურებდა ლამისაა თვალები ამოუცვივდესო.
-6.1(ლიზა)
-ყოჩაღ!(მერი)
-ვნახოთ მერე რა იქნება-ლიზამ ჩაიცინა.
საბედნიეროდ, გამოცდები ჩააბარა.
დაიწყო არდადეგები. ლიზას შეეძლო საკუთარ ცხოვრებაზე დაფიქრებულიყო. მერი კი სულ სხვაგვარად ფიქრობდა.
-ლიზა, რას იტყვი ერთად სადმე ხომ არ დაგვესვენა? მთავარი, შენ თქვი და მე თანახმა ვარ-მერიმ ლიზას მუდარებით აღასავსე თვალები შეანათა.
-მერი, იცი რა?(ლიზა)
-რა? სად გინდა?-მერის თვალები აენთო.
-ხომ იცი სოფელში პატარა ქოხი რომ მაქვს?(ლიზა)
-ვიცი. მერე?-მერის გაუკვირდა.
-ვაპირებ, ეს ზაფხული მარტო გავატარო. სოფელში წავალ, მშობლები საფლავებს მოვინახულობ ხოლმე, დავფიქრდები ცხოვრებაზე, წავიკითხავ წიგნებს და შემოდგომაზე კვლავ დაგიბრუნდები-ლიზამ სათქმელი დაასრულა და მეგობარს ინტერესით შეხედა.

იმის მიუხედავად,რომ წინა თავს არ ჰქონდა ერთი კომენტარიც კი, მაინც ვდებ შემდეგ . მოგმართავ მათ ვინც კითხულობთ,რომ კომენტარების სახით გამაცნოთ თქვენი შთაბეჭდილება.გმადლობთ."скачать dle 11.3



№1 სტუმარი Anyshki1332

acdrnilia satayri motxroba ertmanettsn

 


№2  offline ადმინი უნდა ვწერო

Anyshki1332
acdrnilia satayri motxroba ertmanettsn


ჯერ გრძელდება ;დ

 


№3  offline წევრი marisha-mari

საინტერესოდ ვითარდება მოვლენები ჯერ-ჯერობით!!??

 


№4  offline ადმინი უნდა ვწერო

marisha-mari
საინტერესოდ ვითარდება მოვლენები ჯერ-ჯერობით!!??


მადლობ,რoმ კითხულობ.
იცოდე,რომ ჯერ ყველაფერი წინაა.უფრო საინტერესო თავები გელის love

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent