შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სიყვარული,ვნება და სხვა ცდუნებანი{6}


18-02-2015, 17:35
ავტორი უნდა ვწერო
ნანახია 2 152

-იმედია ხუმრობ(მერი)
-არა. ნუთუ, ვერ ამჩნევ?! ამას სრული სერიოზულობით ვლაპარაკობ(ლიზა)
-აუ, ლიზა(მერი)
-გთხოვ, მიიღე ჩემი არჩევანი ისე, როგორც მიმიღე მე ისეთი, როგორიც ვიყავი და ისეთი როგორიც ვარ(ლიზა)
მერი პასუხად გადაეხვია მეგობარს.
-მადლობ(ლიზა)
-როდის მიდიხარ? ხომ შემიძლია, რომ დაგირეკო ხოლმე?(მერი)
-რა თქმა უნდა. ხვალ საღამოს წავალ(ლიზა)
დრო მალე გადიოდა. ლიზა ფიქრობდა მომავალზე. ეს ხომ მისი პირველი მარტო გატარებული ზაფხული იქნებოდა.
გამგზავრების დრო დადგა.
-მომენატრები(მერი)
-მეც(ლიზა)
გოგონები ერთმანეთს გადაეხვივნებ.
ლიზა ტაქსის მანქანაში ჩაჯდა. მერი კი თვალს აყოლებდა გზას და მეგობარზე ფიქროდა.
ლიზა ფანჯარაში იხედებოდა. უყურებდა გზას. თითქოს გზასთან ერთად ტკივილი უკან რჩებოდა, მაგრამ ეს ასე არ იყო, პირიქით-ის უფრო ძლიერდებოდა.წინ კი დიდი გზა იყო....
მანქანის ხმა ყურში საზარლად ჩაესმოდა. ყველაფერზე ფიქრობდა. ფიქრობდა აწმყოსა და მომავალზე. უნდოდა, წარსული გონებაში არ გაევლო, მაგრამ ეს უბრალოდ შეუძლებელი იყო, რადგან ამას ისე შეჩვეოდა,რომ უკვე თავს არ ანებებდა.
ჩაეძინა. სიზმარში მამას ხედავდა. ხედავდა, რომ ის დედასთან ერთად იყო,მაგრამ რა მოხდა არ ახსოვდა. ყველაფერი ბუნდოვნად ჩანდა. სიმართლისგან ეს საკმაოდ შორს იყო.
უხაროდა, რომ ეძლეოდა განმარტოების საშუალება და საკუთარ თავში გარკვევა, მაგრამ თან ეშინოდა, მაგრამ ამას კატასტროფად არ თვლიდა. შიში ხომ ბუნებრივი მოვლენაა. ის აჩენს ადამიანურ ბუნებას ის ხომ ყოველთვის ასე მიაჩნდა.
ლიზა სოფელში ჩაივიდა. მცირეოდენი ბარგი მანქანიდან ამოალაგა და სახლისკენ გასწია. სახლს ხედადა, მაგრამ ეს მყუდრო ქოხი იყო. ეს იყო ისეთი ქოჯი,როგორზეც გოგონები ოცნებობენ.ოცნებობენ, რომ საუკეთესო მეგობრებთან გაატარონ ვიქენდი, ბუხარი ააღუღუნინ, მოიდუღონ ყავა დადატკბნენ ერთად ყოფნით. მოიგონონ ბედნიერი დღეები და მომავალზეც იმუსაიფონ. შეყვარებულები კი ერთად ყოფნაზე ოცნებობენ. ოცნებობენ, რომ განმარტოვდნენ ასეთ ქოხში და ერთმანეთით ისუნთქონ. ისინი ოცნებობენ მარტოობაზე, მარტოობის სიმბოლო კი ასეთი სახლია. ჰგონიათ, რომ თუ განმარტოვდებიან გაექცევიათ ცხოვრების სირთულეებს, მაგრამ ეს ასე არაა. მართალია, ამას აღაირებს ლიზა,მაგრამ მაინც მარტოვდებოდა, რომ საკუთარი თავი შეეცნო. თუ ადამიანი საკუთარ თავს არ იცნობს, ის სხვასას ვერ შეიცნობს.
ამ ფიქრებში ჩაძირულიყო და შორიდან უცქერდა პატარა ქოხს,ისე რომ ეზოშიც კი არ შესულა. უკნიდან ხმა მომესმა:
-გოგონა(უცნობი)
მიიხედა და უკან ბიჭი შერჩა. ეს იყო ეგრეთწოდებული „მაგარი“ ბიჭი.დაახლოებით 190სმ სიმაღლის, განიერი მხრები ჰქონდა, ჩვეულებრივ მამაკაცზე ორჯერ სქელი ხელი. ეტყობოდა, რომ ძლიერი იყო. სახეზეც საკმაოდ სიმაპათიური. ჩალისფერი თმა და წვერი, შავი აღელვებული ზღვასავით თვალები. ერთი წლის წინ რომ შეხვედროდა, დაიშოკებოდა, გაგიჟდებოდა. ასეთი ბიჭები ხომ ძალიან იზიდავდნენ ლიზას. მაგრამ ახლა ეს უბრალოდ ბიჭი იყო, რომელიც როგორც ჩანდა მოიხიბლა მისი გარეგნობით. სახარბიელო გარეგნობის იყო გოგონა. მოცეკვავეობა ტანზე მეტყობოდა, რაც ბიჭებს იზიდავდა. თან წითური თმა საუცხოოს ამსგავსებდა. მგზავრობისას შორტი და მაიკა ეცვა და რას იფიქრებდა, რომ ასეთ მარტოსულ ადგილას ვინმე მიაშტერდებოდა.
-უკაცრავად-უხეშად მიმართა მიმართა უკანმდგომს, ისე რომ მისთვის არც კი შეუხედავს.
ბიჭი დაიბნა. ეტყობოდა, რომ გოგონებისგან ყურდღებას იყო მიჩვეული. ალბათ ასეთი გულგრილი მისდამი არც ერთო გოგო ჯერ არ ყოფილა.
ლიზას სუსტი წერტილი ადრე სიმპათიური და მაღალი ბიჭები იყო. ვერ ვიტყვით, რომ არ მისცემია შანსი რომ რომელიმე ასეთი ბიჭის გული დაეპყრო, მაგრამ ლიზა მორცხვი გოგონა იყო, ამიტომ შეყვარებული არასდროს ჰყოლია, რაც მამარობით სქესს უკვირდა. ისინი ხომ გოგონას მიმართ არ იყვნენ გულგრილნი. ეს იყო ერთ-ერთი ყველაზე სიმპათიური ბიჭი, ვინც გოგონას ენაზა. მაგრამ ლიზა შეცვლილი იყო. გარეგანი სილამაზე აღარ იზიდავდა. მისთვის სულ სხვა რამ იყო მნიშვნელოვანი. ლიზა შეყვარებული იყო სიყვარულზე და არა ბიჭებზე, რომლებსა გრძნობები და მისი თითოეული მეგობარი საერთოდ არ აინტერესებთ. მათ მხოლოდ სექსუალური სხეული და მიმზიდველი სახე იზიდავთ. უყურებენ „მაგარ“ გოგოებს ინტერნეტტსა თუ ჯურნალების გარეკანზე და თავში ბილწი აზრები უმოძრავებთ.
ლიზას არც გოგოსა და ბიჭის მეგობრობის სჯეროდა. თვლიდა, რომ როგორ პლიუსი და მინუსს ვერ განვაცალკავებთ, ასევე ბიჭი გოგოს, როგორც მეგობარს ვერ შეხედავს, ის ყოველთვის უკნიდან თვალს გამოაყოლებს და მასში მხოლოდ ლამაზ თოჯინას დაინახავს. შეიძლება, თოჯინა არ დაინახოს, მაგრამ მეგობარს მაინც არ დაინახავს.მამრობით სქესთან ყოველთვის დიდ დისტანციას იჭერდა. ერთი საუკეთესო მეგობარი ჰყავდა, რომელსაც ყველაფერს უყვებოდა და ვითომ მეგობრები არ სჭირდებოდა.გოგონა ბავშვობიდან ვერ იტანდა თვალთმაქცობას.
ლიზას გაახსენდა ადრე როგორ იბნეოდა ბიჭთან საუბარისას, მაგრამ ამ ერთ წელში ბიჭი მისთვის სულ სხვა რამეს ნიშნავდა.ისინი მას აღარ აინტერესებდა.
ბიჭმა გონება ძლივს მოიკრიბა.
-აქ რა გინდა პატარა?-თვალები გოგონას თვალებს გაუსწორა. იფიქრა, ეს უკანასნელი მოალბობსო. თან ეშინოდა, არ დაეშვა შეცდომა.
-პატარას გარეშე(ლიზა)
-კარგი. აქ რა გინდა?(ბიჭი)
-ჩემ სახლში მოვალ თუ არა არავის საქმე არაა(ლიზა)
ბიჭს სისხლმა თავში დაარტყა. გოგო ასე ელაპარაკებოდა. როგორ არ აინტერესებდა ასეთი მიმზიდველი არსება, მისთვის წარმოუდგენელი იყო. ასეთ გოგონას პირველად ხედავდა. გოგონას, რომელიც სხვებისგან რადიკალურად განსხვავდებოდა. აღარ იცოდა, რა ეთქვა. მისდამი უფრო ინტერესი აღეძრა. თითოეული რა რაც უფრო მიუწვდომელი და აკრძალურია, უფრო მიმზიდველია.
-მეც მაქვს აქ სახლი-ბიჭმა ლაპარაკის წამოწყება ცადა.
-კარგად იყავი-უპასუხა ლიზამ და სახლში შევიდა.
ბიჭი განადგურდა და თავის გზაზე წავიადა.
პატარა მყუდრო სახლი ეზოთი. ეს ხომ ის იყო, რაც ლიზას სურდა. განმარტოებისთვის იდეალური ადგილი იყო დიდი ბუხრით.
-რა სახარბიელო ადგილია-ჩაიცინა ლიზამ და მერისთან დარეკვა გაახსენდა.
-მერ, ჩავედი(ლიზა)
-შესანიშნავია(მერი)
-კარგი, წავედი(ლიზა)
-აბა, კარგად(მერი)
ლიზა დაბინავდა. დაჯდა სავარძელში. ეს არ იყო უბრალოდ სავარძელი. ირწეოდა. სწორედ ისეთი იყო ზღაპრებში ბებიეზი წინდებს რომ ქსოვენ და თან თავს ირწევენ.
გოგონა ჩამქრალ ბუხარს შეჰყურებდა და უნდოდა დრო გაეჩერებინა. უნდოდა შეეგრძნო უდარდელობა, მაგრამ ეს ხომ შეუძლებელი იყო.
ბუხართან ლიზამ სურათი შენიშნა. ჩარჩოში იყო ჩასმული. მტვრიანი იყო და ბუნდოვნადაც კი არ ჩანდა ვინ იყო გამოსახული. გოგონა სკამზე ავიდა და სურათი ჩამოხსნა. ის სულ აბლაბუდებში იყო გახვეული. ლიზამ ჩვრით გაწმინდა ის და მისთვის ნათელი გახდა, რომ ეს მისი მშობლების საყვარელი ადგილი იყო. ეს ისინი იყვნენ საქორწინო კაბით მომღიმარი დედა და სმოკინგში გამოწყობილი მამა.
გოგონას ახლა უფრო ესიამოვნა ქოხში განმარტოება. ეს ხომ მისი მშობლების საყვარელი ადგილსამყოფელიც ყოფილა.
ლიზამ სახლი კიდევ ერთხელ შეისწავლა. იმ სურათის გარდა მშობლების ვერც ერთი პირადი ნივთი ვერ ნახა და თითქოს გული დაწყდა, მაგრამ რატომ თვითონაც ვერ მიხვდა. ის ხომ ბევრ რამეს ვერ ხვდებოდა და ახსნის გარეშე იქცეოდა და აკეთებდა იმას, რასაც გული კარნახობდა.
გოგონამ სარკეში ჩაიხედა. ეს ის სახე იყო, რომელიც უკვე მილიონჯერ ენახა, მაგრამ ახლა უფრო სხვაგვარი ეჩვენა. დედასთან მსგავსება აღმოაჩინა და თითქოს გული რაღაცნაირად შეეკუმშა.
წამოუტივტივდა ბავშვობის ადრეული მოგონებები. გაახსენდა დედა, მამა და ის როგორ ისხდნენ ბუხართან. გაახსენდა, როგორ ტიტინებდა და ბავშვურად იცინოდა. მაშინ მამა აჩერებდა, რადგან ის თავის სამეცნიერო ფიქრებში იყო ჩაძირული.
ერთხელ , ახალი წელიც კი გაუტარებიათ ოჯახს ერთად ამ მარტოსულლ ქოხში. ახსოვს,დიდი ნაძვის ხე ედგათ. მშობლები ყველაფერს აკეთებდნენ გოგონას გასამხიარულებლად, მაგრამ მას არ უნდოდა მარტო მათთან. ლიზას მაშინ მერისთან უნდოდა ახალ წელს შეხვედროდა. ამის შემდეგ გოგონას რაღაც გრძნობა დაებადა და ახალი წელი შეძულდა. ეს მასში მხოლოდ რაღაც შემოსაზღვრული სივრცის სიმბოლოდ იქცა. აღარ უყვარდა ეს დრო.ყოველთვის ცდილობდა ბედნიერი ყოფილიყო, მაგრამ მხოლოდ გარეგნულად ჩანდა, რომ უხაროდა, გულში კი მხოლოდ საშინელი ცეცხლი ენთო.
ლიზას ისიც გაახსენდა,დიდი ხნის წინ როგორ მოსწონდა უფროსკლასელი მიმზიდველი ბიჭი. მაშინ გოგონა მხოლოდ მეშვიდე კლასში იყო, მისი რჩეული იყო მეთორმეტე კლასელი გახლდათ, რომელიც, ბუნებრივია, პატარა გოგონებს ზედაც არ უყურებდა და მხოლოდ ბავშვად აღიქვამდა. გააახსენდა, როგორ აყოლებდა ხოლმე თვალს, მის უკან მიდიოდა და თან აკვირდებოდა ხომ არ მხედავსო. ამ ასაკში მოხდა გოგონას, როგორც ფიზიკური შეცვლა, ასევე ფსიქოლოგიური გარდატეხაც. მაშინ სულ სხვანაირად შეხედა გარემოს. გაახსენდა ცხოვრების პირველი გარდატეხა. ახსოვს, რამდენი კომპლექსი ჰქონდა. შუბლზე გამოსული მუწიკები როგორ აკომპლექსებდა. როგორ უყურებდა სუპერ მოდელებს და ოცნებობდა, მათ დამსგავსებოდა. როგორ უნდოდა იმ ბიჭს ყურადღება მიექცია. როგორ უნდოდა ყოფილიყო ისეთი, რომ მისთვის თვალი გამოეყოლებინათ. დღეს კი როგორი ბიჭის მიმართ იყო გულგრილი. ეს მისი მეორე გარდატეხა იყო, როცა მისი ფასეულობები შეიცვალა. როცა მიმზიდველი გარეგნობა უფსკრულში ვერ ჩაითრევს. როცა მისთვის მთავარი გრძნობებია. ახლა ის ყველას რეალურად აფასებს და იცის რომ გარეგნობა ვერ დააბრმავებს.
ამ ფიქრებში იყო ლიზა, როცა ჩაეძინა. ტკბილად ეძინა, კოშმარები აღარ აწუხებდა. დილით პოზიტიურად გაიღვიძა. მამლის ყივილმა სასიამოვნო შეგრძნება მოჰგვარა. გაახსენდა ბავშვობა და გაეღიმა.
ადგა და მხოლოდ მაშინ მიხვდა, რომ სახლში არაფერი ჰქონდა. სარაფანი გადაიცვა და გარეთ გავიდა.ისიც კი არ იცოდა სად იყო მაღაზია. ქუჩას წინ გაუჰყვა. ოცი წუთი იარა. ბოლოს შენიშნა პატარა ჯიხური. ეს სულ განსხვავდებოდა იმ ჯიხურებისგან, რომლებსაც თბილისში ხედავდა. სართოდ სოფელი სრულიად განსხვავებული იყო, მითუმეტეს ესეთი მარტოსული და მიტოვებული, როგორიც ლიზასი იყო.
გოგონამ რიგი დაიკავა. სასიამოვნოდ ელამუნებოდა წითური თმა სახეზე. ეს კი ქარის დამსახურება იყო, მაგრამ მშობლებზე დარდი მაინც არ სცილდებოდა. ლიზამ გაიფიქრა:
„მინდა გითხრა, რომ ეს ცხოვრება ძნელი ყოფილა,
მინდა გითხრა, რომ აღარ ძალმიდს ამისი ზიდვა,
სულით ობოლი დავდივარ და გული მტკივა,
რომ არვინ არის ვისაც ჩემი ტკივილი ტკივა!“
რითმაში გამოუვიდა და გაეღიმა. გაახსენდა, რომ მთლად ასეც არ იყო საქმე. ამით იგრძნო, რომ ცხოვრება კვლავ გრძელდებოდა.
სურსათი იყიდა და უკან დასაბრუნებელ გზას ფეხით გამოჰყვა. ცხენები შენიშნა და გაუკვირდა გუშინ რომ ვერ ნახა, მერე კი მიხვდა, რომ გუშინ სახლიდან ფეხი არ გამოუდგამს.
სახლს მიუახლოვდა და ადგილზე გაშრა. ისევ ის ბიჭი იდგა მისი სახლის კარებთან.
„აქაც, რომ არ დაგაცდიან განმარტოებას“-გაიფიქრა გოგონამ და კარისკენ აირო გეზი ისე, რომ ბიჭისთვის არც კი შეუხედავს.
-ლამაზო-მაცდურად გაუღიმა უცნობმა.
ლიზას მისკენ არც კი გაუხედავს.
-გოგონა, ჩემი არ გესმის-ბიჭი ცდილობდა ლიზას მოხიბლვას.ეგონა ის ღიმილი, რომელიც სხვა გოგობზე მოქმედებდა, ლიზაზეც მოახდენდა გავლენას.
-რა გინდა?-ლიზას ნერვები მოეშალა და არ იცოდა რეაქცია როგორ გამოეხატა.
უცნობი იმედს არ კარგავდა, რომ ლიზას მოალბობდა.
-უცნაურია. მარტო მარტოსულ სახლში. საინტერესოც კია(უცნობი)
-ინტერესი ყოველთვის სასარგებლო არაა(ლიზა)
-რაღაც მხრივ მართალი ხარ(უცნობი)
-ახლა კი კარგად(ლიზა)
-გაჩერდი.სად მიდიხარ? რატომ არ გინდა გამომელაპარაკო?-ბიჭმა გაკვირვება გამოხატა.
-არაფრის ახსნას არ ვაპირებ-ლიზა სახლში შევიდა.
უცნობი გაშეშდა. გოგოს ასე ჯერ არასდროს დაეონტერესებინა.
ლიზას ხასიათი გაუფუჭდა, მაგრამ არ შეიმჩნია. სამზარეულოში მაცივარზე სტიკერები შენიშნა. გაახსენდა, რომ ეს მისი დაკრული იყო.
მაინც სასიამოვნო მოგონებები სჯობნიდა უსიამოვნოს. ახსენდებოდა, რამდენი ბედნიერი დღე გაუტარებიათ ერთად მის ოჯახს. მართალია თითებზე არ დაეტეოდა, მაგრამ ეს მაინც მცირე იყო. მხოლოდ ხუთი წელი ანუ ცხოვრების მხოლოდ რამდენიმე ფურცელი.
ფანჯრიდან ჯერ კიდევ ჩანდა მაცდური არსება, რომელიც გოგონას თვალს ვერ აშორებდა. ლიზას გაეღიმა. თვითონაც გაუკვირდა, რატომ იქცეოდა ასე ცივად. ალბათ, იმიტომ რომ დეპრესიაში იყო, თორემ ლამაზ სხეულში ყოველთვის მახინჯი სული არაა.
როცა ფანჯრიდან ბიჭი აღარ მოჩანდა, ლიზა გარეთ გავიდა. თავისდაუნებირად მარცხნოვ გაუყვა ბილიკს. დადიოდა და გარემოთი ტკბებოდა. ყველაფერი ლამაზი იყო. მზისგან გახუნებული ბალახიც კი ლამაზად მოეჩვენა. მდინარესთან ჩამოჯდა. ზემოთ აიხედა და დაინახა ჩიტი. ის სულ უმწეო იყო.
-მარტო ხარ? გეშინია ხო?(ლიზა)
ჩიტმა თითქოს მისი გაიგოო, შეხედა გოგონას და ნისკარტი დაბლა დაწია.
ლიზას გაეღიმა. მის რაღაც ნაწილს ესიამოვნა, რომ მხოლოდ თვითონ არ იყო ობოლი.
გოგონას ნაბიჯის ხმა მოესმა და შეკრთა.
ბალახის ფონზე უცნობის თმა გამოჩნდა. ლიზას გაუკვირდა და ჩაილაპარაკა:
-რა უნდა აქ?
უცნობი მიუახლოვდა. ეს ისევ ის ბიჭი იყო.ამჯერად ხმა არ ამოუღია.მიხვდა, რომ მისი საქციელი ბრიყვული იყო. არ უნდოდა გოგონას ეცნო,როგორც ყველა ბიჭი ანუ ბიჭების უმრავლესობა.ის უკვე მისთვის უბრალო გოგოზე ბევრს ნიშნავდა.ის შეპყრობილი იყო ლიზათი.
ლიზასგან მოშორებით იჯდა და გოგონას თვალს არიდებდა. ხმას არც ერთი იღებდა.
ბოლოს უცნობმა სცადა ბედი კვლავ ეცადა.
-ცხოვრებამ შანსი ყველას მისცა-უცნობმა დამაჯერებლად დაიწყო.
-ყველას არა-ლიზა შეედავა.
ბიჭს სახე გაუნათდა, შედავება ეს უკვე საუბრის საწყისი იყო. ამით მან გოგონა პოლემიკაში გამოიწვია.
-რაღაც მხრივ მართალი ხარ, მაგრამ უკეთეს შემთხვევაში ყველას არა, მაგრამ უმეტესობას შანს აძლევს.
-ყველა და უმეტესობას შორის დიდი განსხვავებაა-გოგონას ბიჭის იმიჯი საინტერესოდ მოეჩვენა. იქნებ ის არ იყო ყველა.
-ასე რომ, თუ ყველა და უმეტესობა ერთმანეთისგან განსხვავდება და მართლაც მათ შორის რადიკლური სხვაობაა, მაშინ ყველას ერთნაირად ნუ აფასებს. არ შეიძლება ყველას ერთნაირად განსჯა.
ლიზა მიუხვდა უცნობს და გაეღიმა.
-მაგრამ ზოგჯერ ცხოვრება იმედს გაგიცრუებს ყველაზე და ყველაფერზე. ეს ხომ საშინელი შეგრძნებაა? გგონია, სამყარო თავზე გექცევაო და ამ უბედურების ჟამს მარტო ხარ და გარბიხარ, ვერ ხედავ გამოსავალს. გარშომო ყოველმხრივ ნანგრევებია და საცაა შენც მოჰყვებია. წარმოგიდგენია ეს რას ნიშნავს?(ლიზა)
-არ ვიცი. ყველაფრის წარმოდგენა ადვილი არაა. ზოგჯერ გგონია, რომ რაღაც უნდა გააკეთო იმისთვის,რომ საკუთარი თავი შეიცნო. (ბიჭი)
-ამიტომ ვარ განმარტოებული ამ მარტოსულ ადგილას და შენ რა მიზნით ხარ?-ლიზამ ბიჭს შეხედა და პირველად შემაჩნია მისი მრავლისმეტყველი თვალები. არ ის მ ყველა არ იყო და გოგონამ ინანა, რომ ასე ცივად ექცეოდა, მაგრამ არ შეიმჩნია. მას ხომ არ უყვადა სისუსტეების გამოჩენა. პატარაობიდანვე ასეთი იყო, წაიქცეოდა და მაინც არ იმჩნევდა, რაღაც ძალიან უნდოდა, მაგრამ მაინც არ იმჩნევდა. ის შეჩვეულიიყო, რომ ყოფილიყო ძლიერი, მაგრამ ტკივილი და უბედურება ამ ძალასაც აცლიდა და ყოვლად უმწეოს ხდიდა.
-მე ეთნოლოგი ვარ-ბიჭმა პირდაპირი პასუხი გასცა და შეხედა გოგონას თმას, რომელიც მზის შუქზე კიდევ უფრო ბზინვარე ჩანდა.
-ჰმ..საინტერესოა(ლიზა)
-შენ ალბათ ჯერ ისევ სწავლობ?(ბიჭი)
-მეთორმეტეში გადავედი(ლიზა)
-გამოვიცანი-ბიჭმა თვალი თვალში გაუყარა დაგანაგრძო. მე ლომონოსოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ვკითხულობ ლექციებს. სწავლა შარშან დავამთავრე.скачать dle 11.3



№1 სტუმარი anka

dzaan alsaintereao gaxda am tavshi da sidi shemartebit velodebi shemdge tavs

 


№2  offline ადმინი უნდა ვწერო

anka
dzaan alsaintereao gaxda am tavshi da sidi shemartebit velodebi shemdge tavs


მადლობ,რომ კითხულობ.
გპირდები,შემდეგი ბევრად უფრო საინტერესო იქნება...

 


№3  offline წევრი ninucela

kaiaa male dade da ufro didi tavi :*

 


№4  offline ადმინი უნდა ვწერო

ninucela
kaiaa male dade da ufro didi tavi :*


მადლობ,რომ კითხულობ.
აუცილებლად,უფრო დიდ თავს დავდებ ხვალ.

 


№5  offline წევრი Annee

ახლა წავიკითხე ყველ ათავი. ძაან კარგია. უცნაურია და საინტერესო თან ნელ-ნელა უფრო იძაბება სიტუაციებიი :PP lol

 


№6  offline ადმინი უნდა ვწერო

Annee
ახლა წავიკითხე ყველ ათავი. ძაან კარგია. უცნაურია და საინტერესო თან ნელ-ნელა უფრო იძაბება სიტუაციებიი :PP lol


მადლობ,რომ კითხულობ.
ჯერ ყველაფერი წინაა..
ხვალ იქნება შემდეგი თავი.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent