შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სიყვარული,ვნება და სხვა ცდუნებანი{7}


19-02-2015, 17:43
ავტორი უნდა ვწერო
ნანახია 1 997

-ჩემი მშობლიური ქალაქი ზაპორიჟიაა, სადაც სკოლის დამთავრებამდე ვცხოვრობდი. ეს სახელი სისწრაფის მიღმას ნიშნავს.შემდგომ რუსეთში გადავედი. ვმოგზაურობ და ესეც ერთ-ერთი მოგზაურობაა.
-ანუ აქ არ ცხოვრობ?(ლიზა)
-ჩემი მშობლიური ქალაქი ზაპორიჟიაა, სადაც სკოლის დამთავრებამდე ვცხოვრობდი. ეს სახელი სისწრაფის მიღმას ნიშნავს.შემდგომ რუსეთში გადავედი. ვმოგზაურობ და ესეც ერთ-ერთი მოგზაურობაა. მითხრეს, რომ ეს სოფელი განსაკუთრებულად ლამაზია და მართალიც ყოფილა-ლიზას გაუღიმა.
-საინტერესო მნიშვნელობა აქვს.სიმართლე, რომ გითხრა ქართველი მეგონე?-გოგონამ გაკვირვება ვერ დამალა.მისი ქართული ხომ ძალიან გამართული იყო და აქცენტიც ქართული ჰქონდა.
-ბებიაჩემი იყო ქართველი და მან მასწავლა. ხშირად ჩამოვდიოდით ხოლმე საქართველოში. მაგრამ ის ორი წლის წინ გარდაიცვალა და მას შემდეგ პირველად ვარ. რაღაც ქართული სისხლი მიჩქეფს, ორი წელი არ მინახავს საქართველო და გულში რაღაც უკმარისობას ვგრძნობდი(ბიჭი)
ლიზას გაეღიმა.
-ალბათ, საინტერესოა ეთნოლოგია?(ლიზა)
-კი. საერთოდ ყველა დარგშია რაღაც საინტერესო და მისაზიდვი. შენ რისკენ იხრები?(ბიჭი)
-თეატრალურზე ვაბარებ. რამდენიმე მოკლემეტრაჟიან რამდენიმე ფილმში მაქვს მონაწილეობა მიღებული. დარწმუნებული ვარ, რომ ესაა ჩემი საქმე(ლიზა)
-კარგია(ბიჭი)
ბიჭი თითქოს დაიბნა:
-სახელის კითხვა სულ დამავიწყდა.
-ლიზა, შენ?(ლიზა)
-დენისი. სასიამოვნოა(ბიჭი)
ლიზამ მხოლოდ გაუღიმა. ეს იყო სიამოვნების ღიმილი.
გოგონა გაკვირვებისაგან ჩუმად იყო. როგორი დარწმუნებული იყო, რომ უცნობი ქართველი იყო და უკვირდა მისი ასეთი ინტერესი გოგონას სოფლისადმი. მიხვდა, ბიჭის მოსკოვში გდასვლის მიზეზს. ომი. ამას მხოლოდ ერთადერთი მიზეზი ჰქონდა. ლიზა ხშირად ადევნებდა ხოლმე უკრაინის სიახლეებს თვალს, მაგრამ მის წარმომადგენელს ჯერ არასდროს შეხვედროდა.
ლიზა ცივად აღარ ექცეოდა. ეს იქნებ იმ ინტერესის გამოხდებოდა, რომელიც დენისმა მასში გააღვიძა.
-შენი გაცნობა მართლა გამიხარდა. რას ან ვის ექცევი?-ბიჭი უფრო გამბედავი გახდა, რადგან მიხვდა, რომ ლიზა სიცივის გამოჩენას აღარ აპირებდა.
-იცი, მტკივნეული ისტორიაა, თანაც გრძელი. მოდი, ამაზე ნუ ვისაუბრებთ-გოგონამ გაუღმა.
-კარგი. ისე მეც მარტო ვარ-დენისის თვალები კიდევ უფრო მრავლისმეტყველი გახდა. მათ ხომ გოგონას თმები ცეცხლივით ედებოდათ.
ლიზას არაფერი უთქვამს. ისინი გაუნძრევლად ისხდნენ. მათი ფიქრების ამოცნობა არავის შეეძლო. ფიქრი ეს ერთი რამაა, რაც არ ჩანს და სხვათაგან დამალულია. ესეც რომ ცხადი გახდეს, მერე მას არსი დაეკარგება და თითოეულს შეეძლება ერთმანეთის შეცნობა. მაგრამ ეს კარგი არაა. თითოეულ ჩვენგანს უფიქრია, თუ რა მოხდებოდა რომ ფიქრების ამოცნობა შესაძლებელი იყოს. ლიზაც ამაზე ფიქრობდა, თან არც თუ ისე იშვიათად და ახლაც იგივე აზრმა გაუელვა.
-ჩემი წასვლის დროა(ლიზა)
-იმედია კვლავ შევხვდებით-ბიჭმა იმედიანად შეხედა გოგონას და გული შეეკუმშა.
ლიზა მიბრუნდა. დენისი კი იჯდა და უყურებდა გოგინას. რა იყო მასში ასეთი მისაზიდი? ბიჭი გრძნობდა, რომ ეს პირველ შეხვედრაზეც იგრძნო, მაგრამ ეს არ იყო ფიზიკური ლტოლვა, ეს სულ სხვა იყო, რასაც იგი პირველად გრძნობდა. დენისი საგონებელში ჩავარდა. როგორი იდუმალებით იყო მოსული ლიზა. დენისი 23-ე წელში იყო და ასეთი რამ მისთვის ჯერ კიდევ ცხოვრების უცნობ ნაწილს ეკუთვნოდა. მან ჯერ კიდევ არ იცოდა და საერთოდ არაფერი იცოდა მასზე, ანკეტასაც კი ვერ შეავსებდა, თუმცა რა ლაპარაკია ანკეტაზე მხოლოდ მისი სახელი და ის, რომ სკოლის დამამთავრებელ კლასში გადავიდა. ბიჭს ცხოვრება გასაოცარი მოჩვენა და მიხვდა, რომ მას ჯერ საერთოდ არ იცნობდა. უკვირდა. დაახლოებით ერთი საათი გაუნძრევლად იჯდა და შემდეგ წამოდგა.
ლიზა მშობლების საფლავზე წავიდა. ყვავილების შეკვრა ორივეს საფლავს გადაუნაწილა და მათ სიახლოვეს დაჯდა. საუბარი დაუწყო:
-დედა, მამა, იცით, როგორ მიყვარხართ და მენატრებით? ჩემს გულში თქვენს გარეშე დიდი ღრმულია, რომლის ამოვსებაც ყოვლად შეუძლებელია. იცით,როგორ მინდა რომ გადაგეხვიოთ, ერთი წუთით მაინც. ხშირად ვფიქრობ თქვენზე. დე, მაპატიე, რომ შენი დღიური წავიკითხე, მაგრამ სხვაგვარად არ შემეძლო და, იმედია, გამიგებ. შენგან დამალული არაფერი მქონია და, ალბათ, არც ახლა მაქვს. დარწმუნებული ვარ, რომ შენც და მამაც ზევიდან მადევნებთ თვალყურს. გპირდებით, რომ არ შეგარცხვენთ. არაფერს გავაკეთებ ისეთ, რომ თქვენი სახელი საძრახი გავხადო.მიყვარხართ! -ლიზას ცრემლები გადმოცვივდა. უნდოდა მშბლების სითბო ეგრძნო,მაგრამ რადგან ისინი შორს იყვნენ, მათ საფლავენს დააკონა ტუჩები.
შემდეგ გაუნძრევლად იჯდა. ყველაფერზე ფიქრობდა, მათ შორის დენისზეც.
საღამოს სახლში დაბრუნდა. ისევ ისეთი სიჩუმე იყო, როგორც მაშინ, როცა დატოვა. ლიზას ტელეფონის ზარი მოესმა. ეს მერი იყო.
-ლიზა, როგორ ხარ?(მერი)
-მშობლების საფლავზე ვიყავი და ათას რამეზე ვფიქრობ(ლიზა)
-მესმის შენი(მერი)
-იცი, რას მივხვდი?(ლიზა)
-რას?(მერი)
-ამ ცხოვრებაში ვერასდროს განმარტოვდები ისე, როგორც გინდა(ლიზა)
-ვიცი. საერთოდ ამ სამყაროში ვერაფერს გააკეთებ ისე, როგორც გინდა(მერი)
-აი, ამიტომ მძულს ყველაფერი. ყველაფერი გესმის? როგორ შეუძლია რომ ასეთი ოყოს?(ლიზა)
-ის ხომ არავის გვინდობს(მერი)
ლიზას ცრემლები მოადგა:
-იცი, ადამიანს როგორც წარმოუდგენია ისე არაფერი არაა?(ლიზა)
-ვიცი, ლიზა. არაფერი არაა ისე(მერი)
-მერი, ცუდად ვარ გესმის? გესმის, ეს რას ნიშნავს? ეს ცუდად ყოფნაზე მეტია. ეს საშინელი ნოსტალგიაა, რომლის გაძლებაზეც ფიქრიც კი სისულელეა(ლიზა)
-კარგი. მოგვიანებით დაგირეკავ. მიყვარხარ(მერი)
-მეც-ლიზამ ტელეფონი გათიშა და მაგიდაზე დაანარცხა. მას ამ ყველაფრის გაძლება აღარ შეეძლო.
კარზე კაკუნი მოესმა. გაუკვირდა მოულოდნელი სტუმარი და კარებისკენ გასწია.
-ვინ არის?(ლიზა)
-მე, ვარ(უცნობი)
ლიზა მიხვდა, რომ ეს დენისი იყო. კარი გაუღო. ბიჭმა შენიშნა,რ ომ ლიზა ნამტირალევი იყო.
-რა მოხდა?-თანაგრძნობით ჰკითხა.
-არაფერი(ლიზა)
-მისმინე,შენიძლია მომიყვე(დენისი)
-საერთოდ მთელი ჩემი ცხოვრება ჩახლართულია.დღეს მშობლების საფლავზე ვიყავი და ყველაფერი თვალწინ წარმომიდგა. თვალწინ წარმომიდგა მათთან ერთად გატარებული ის ხუთი წელი, როცა ვიღიმოდი და ცხოვრება მიხაროდა-ლიზას ცრემლები მოადგა და ბიჭს თვალს ვერ უსწორებდა.
დენისს თვალები აუწყლიანდა.
-ღმერთო, ჩემო, ვწუხვარ. არ უნდა მეკითხა. ვიცი, რომ გიჭირს-გოგონას ხელი ხელზე მოკიდა.
-მადლობ(ლიზა)
-მისმინე შეგიძლია მომიყვე შენი მშობლების შესახებ(დენისი)
ლიზამ უყვებოდა და თან ცრემლები ღაპაღუპით სდიოდა. დენისაც მოადგა თვალზე ცრემლი, მაგრამ იკავებდა. უნდოდა, გოგონა დაემშვიდებინა.
-ლიზა, იცი, რა?-ჰკითხა და თავისი დიდი ხელით ნაზად მოწმინდა ცრემლები.
-რა?(ლიზა)
-ცხოვრება რაც არ უნდა უბედური იყოს, მასში არის მაინც რაღაც ბედნიერება! (დენისი)
ლიზას არაფერი უპასუხია. ორივენი ჩუმად იყვნენ. საათის ისრები კი მიიწევდა წინ და მიიწევდა. სიჩუმე ტელეფონის ხმამ დაარღვია.
-უნდა ვუპასუხო(ლიზა)
-უპასუხე-დენისსმა თავისი ხელი ფრთხილად გაუშვა ლიზას ხელს.
-გისმენ(ლიზა)
-იმედია, უკეთ ხარ(მერი)
-ცხოვრება რაც არ უნდა უბედური იყოს, მაინც არის მასში რაღაც ბედნიერება-უპასუხა ლიზამ და დენისს მოციმციმე თვალები შეანათა. ბიჭის თვალებიც აინთო. ისინი ხომ ასეთი მგრძნობიარეები იყვნენ.
-მართალი ხარ(მერი)
-კარგი. ხვალამდე(ლიზა)
ლიზამ ტელეფონი გათიშა
-შენ ძლიერი ხარ(დენისი)
-ჩემი მეგობრის საყვარელი სიტყვები-ლიზას ჩაეცინა.
-რაც არ უნდა იყოს ის მართალია(დენისი)
-ჩაი ხომ არ გინდა?(ლიზა)
-მადლობა(დენისი)
-წავალ მოვადუღებ(ლიზა)
მალე ლიზამ ჩაი შემოიტანა, თავის გამომცხვარ ბლინებთან ერთად.
-როგორი მიხვედრილი ხარ. რუსეთსში ხომ სულ ჩაის სთავაზობენ სტუმარს-დენის გაეღიმა.
ჩაის უხმოდ შეექცეოდნენ და ლიზა დენის მშობლებზე უყვებოდა.წასვლისას ლიზას დენისმა უთხრა:
-საუკეთესო ბლინებს აკეთებ.
-მე რომ გავაკეთე, საიდან მიხვდი?(ლიზა)
-მხოლოდ შენ კი არ ხარ მიხვედრილი-უპასუხა დენისმა და სახლისკენ გასწია.
ლიზა კი კარებთან იდგა და ხედავდა დენისის თვალებს, რომლებიც უკან იხედებოდნენ და ციმციმებდნენ.
ლიზა სავარძელში იჯდა და უყურებდა ბუხარს. წარმოიდგინა, რომ ეს გაციებული ბუხარი აანთო და მიხვდა, რომ ადამიანის გული ბუხარს ჰგავს შეგიძლია მასში მალევე და ადვილად გააღვიძო ან დაბადო ნებისმიერი გრძნობა. იქნებ მის გულშიც იგივე ხდებოდა ან ეს უბრალოდ თანაგრძნობა იყო, რომელიც მას ესიამოვნა. რაც არ უნდა ყოფილიყო, დენისი მის ცხოვრებაში სრულიად უცხო ნაწილაკს წარმოადგენდა, მაგრამ მისი განდევნა არ საჭიროებდა. ის ხომ რაღაც ახლის სათავე იყო, რაც შესაძლოა ლიზას აკლდა. გოგონა ამას ხვდებოდა, მაგრამ საკუთარ თავში ვერ გარკვეულიყო. ერთიანად აზროვნება უჭირდა. იქნებ, იმიტომ, რომ მისი გონება გადაღლილი იყო. იქნებ ცხოვრებით იყო დაღლილი და ამდენი ფიქრითა და ზრუნვით, მაგრამ, რაც მთავარია, ლიზამ ერთი რამ ისწავლა ცხოვრებისგან. არა, ერთი, არა მრავავალი, მაგრამ ერთი რამ განსაკუთრებული, რაც ანუგეშებს მას, ცხოვრება რაც არ უნდა უბედური იყოს, მაინც არის მასში რაღაც ბედნიერება. ამაზე მას პირველად დენისმა დააფიქრა და მხოლოდ ამისთვისაც კი ღირდა ამ უცხოელ ბიჭთან შეხვედრა და მისი ღიმილის ყურება, მაგრამ მის თვალებშიც რომ რაღაც არაამქვეყნიური იყო. ეს ლიზას ვერ გაეგო...
ღამით ვერ იძინებდა. ათასი აზრი უტრიალებდა თავში. არ შეეძლო ერთ კონკრეთულ რამეზე ეფიქრა. მის ცხოვრებაში მრავალი რამ ხდებოდა. როგორ უნდოდა დაესვენა ყველასგან და ყველაფრისგან, მაგრამ იცოდა, რომ ეს შეუძლებელი იყო. გოგონას მუდამ აინტერესებდა სად იყო ადგილი, სადაც დაისვენებ და თავი ფიქრებისგან არ გაგისკდება, შეგეძლება ცოტა ხნიტთმაინც სიმშვიდე ჰპოვო. ლიზა ყოველთვის ცნობისმოყვარე გოგონა იყო, მაგრამ მისი დაკმაყოფილება ხომ შეუძლებელი იყო. გოგონას მრავალი რამ გადაეტანა და მხოლოდ ეს აზრი ამშვიდებდა. ამშვიდებდა, რადგან ეს იყო, რაც ზოგჯერ ძალიან სჭირდებოდა.
მეორე დღეს ლიზას თითქმის საერთოდ არ უძინია, მაგრამ მაინც კარგ ხასიათზე. იყო. გაახსენდა, რომ ქალაქიდან ყვავილის ნერგები ჰქონდა ჩამოტანილი, ეზოში გავიდა და მათი დარგვა დაიწყო. ბალახი ცვრიანი იყო, რაც ლიზას სიამოვებდა და ძალას მატებდა. მატებდა იმ სიცოცხლის ძალას, რომელიც ყველას სჭირდება, რათა განაგრძოს ცხოვრება..
შვიდი საათიც კი არ იყო, მაგრამ უკვე ღამეს დაეტოვებინა დედამიწა. ლიზასაც უკუექცია შავით სავსე ფიქრები და ფიქრობდა მხოლოდ იმაზე, რაც დენისმა უთხრა. გოგონას უკვირდა, რომ ეს ადრე თავში საერთოდ არ მოსვლია.
დენისიც ადრე ამდგარიყო. ძილისგუდა ბიჭისთვის ფიქრებს ძილი შეეძულებინათ. ის უკვე ერთი საათი იყო, რაც ფეხზე იდგა და ქუჩაში ბოლთას სცემდა. თვითონაც კი არ იცოდა რა იყო ამის მიზეზი. რა თქმა უნდა, ლიზა არ გამოპარვია და შორიდან ადევნებდა თვალს გოგონას ნარნარ მოძრაობას. მის თვალს ეს ძლიერ სიამოვნებდა, მაგრამ არა მარტო თვალს, არამედ გარეგან და შინაგან სხეულსაც. დენისი ასე არასდროს ყოფილა. მხოლოდ ახლა მიხვდა და შეიგრძნო, რომ ქალის ნაზი მოძრაობა და გამოხედვაც კი სასიამოვნო ყოფილა. ახლა მიხვდა, რომ, შესაძლოა, გული ქალის თვალებითა და თმებით ცქერით დაიწვეს. მიხვდა, რომ ადრე მისი თითოეული სასიყვარულო ურთიერთობა ფუჭი ყოფილა. ის უბრალოდ არარსებული იყო ვნებაზე და ფიზიკურ ლტოლვაზე დამყარებული. დენისმა სულ სხვანაირად შეხედა სიყვარულს და მის თვალში ქალმა მნიშვნელობა შეიცვალა. მაგრამ ლიზასადმი რას გრძნობდა არ იცოდა. იქნებ ამის ბრალი ის იყო, რომ ბიჭს არაფერი გაეგებოდა იმ გრძნობაზე, რომელსაც სიყვარული ჰქვია. თუმცა გასაკვირი არცაა, ათასში ერთს თუ ესმის სიყვარულის არსი და მნიშვნელობა. მაგრამ ისიც კი იყო მოსალოდნელი რომ სულ მალე დენისი ჭეშმარიტად შეყვარებულთა რიგებს შეერთებოდა.
ბიჭს არ უნდოდა გოგონას სიმყუდროვე დაეფრთხო. ცდილობდა, ლიზას არ შეემჩნია მისი მზერა.
ლიზა კი ყვავილებს რგავდა, რწყავდა და ამით დიდ სიამოვნებას ღებულობდა. ამ დროს ის აღარაფერზე ფიქრობდა. დენისის გულში კი რა ხდებოდა არავინ იცოდა.თითქოს მეტამორფოზს განიცდისო. ღმერთო, ისიც ვერ ხვდებოდა. ეს ყველაფერი რამდენადაც სასიამოვნო იყო, იმდენადვე მტანჭველი იყო. ბიჭი ამ ყველაფრის შესაფერის სიტყვას ვერ პოულობდა. ეს იყო რაღაც, რაც გტკივა, გაწამებს, მაგრამ მაინც გსიამოვნებს. ეს უბრალოდ გასაოცარი იყო!
ლიზა ყვავილების დარგვას მორჩა და იქვე სკამზე ჩამოჯდა. დილის ჰაერი ხარბად შეისუნთქა და ცას ახედა. ის სუფთა და წმინდა იყო, როგორიც ვერასდროს იქნებოდა გოგონას გული. ლიზას ეს აღიზიანებდა. აღიზიანებდა, რომ არ შეეძლო ყოფილიყო ცასავით წმინდა და ნათელი.
დენისი კი ვეღარ ითმენდა. გოგონას ნახვა უნდოდა, მაგრამ თავს იკავებდა. რომ მისულიყო, რა ეთქვა და ან რა მოემიზეზებინა. ლიზა ხომ ასეთი მკაცრი იყო ან იქნებ, საერთოდ არ იყო მკაცრი, უბრალოდ ცხოვრებამ გახადა ასეთი. რაც არ უნდა ყოფილიყო, დენისისთვის მან ქალის არსი შეცვალა. ბიჭი უყურებდა ლიზას და, როცა გოგონა სახლში შევიდა, კიდევ დიდხანს ადევნებდა თვალს. არ უნდოდა ადგილიდან დაძვრა. მიხვდა, რომ ცხოვრებაში ეს იყო მისი ყველაზე ძლიერი და მნიშვნელოვანი მეტამორფოზი. მეტს ვერ ხვდებოდა და ან როგორ მიხვდებოდა, ეცბად არაფერი ხდება ამქვეყანაზე, ყველაფერი ეტაპობრივად იწყება და აგრძლებეს არსებობას, მაგრამ არსებობს გამონაკლისებიც.скачать dle 11.3




სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent