შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

უშგულში ნაპოვნი ანგელოზი [4]


19-02-2015, 21:26
ავტორი მარრიამი
ნანახია 4 800

დილით ახალგაღვიძებულ იმნაძეს არღვლიანის მესიჯი რომ დახვდა, ბედნიერებისგან თვალები გაუბრწყინდა. მიუხედავად ორიოდეს სიტყვისა, მაინც აგრძნობინებს კარგად შენიღბულ სითბოს. თვალები ფართოდ გაახილა და მესიჯი წაიკითხა, ისევ მხოლოდ ორი სიტყვა: „ხოჩა ლადეღ“ (დღემშვიდობის). პასუხი კვლავაც მარტივი იყო: „შენც“. ერთადერთი რამაც გააკვირვა მოწერის დრო იყო, დილის ექვსის ნახევარი. „რამ გაამწარა“ - ჩაიბურდღუნა და გაეცინა. გვიან მიხვდა: „ალბათ ვარჯიშობს, აბა ასეთ ტანს დაყენება ხომ უნდა. ან ლოცულობს ბოლოსდაბოლოს მონასტერში იყო“. ფეხები გაუხახუნა რბილ მატერიას, ერთი-ორჯერ გადაკოტრიალდა ლოგინზე, ბოლოს კი შუაში ზღვის ვარსკვლავას ფორმა მიიღო და თვალები დახუჭა. სახლში გამეფებული სიწყნარით ტკბებოდა. ძმა სოფელში იყო, მამა მუშაობდა, დედა კი თავისთვის ფუსფუსებდა. გვიანობამდე ძილი გარანტირებული ექნებოდა რომ არა ეს მზე. დილაადრიან ათამაშდნენ მისი ცელქი სხივები მარიამის სახეზე და გაღვიძება მოუწია. სასიამოვნო სურპრიზი კი დახვდა მესიჯის სახით. წოლა მობეზრდა, წამოჯდა და საღამურებისამარა „გატანტალდა“ სამზარეულოში.

- დეე _ უკნიდან მიეპარა და ყელში აკოცა _ წყალი დამიდგი რა.
- დავდგამ, მაგრამ ჩაიცვი.
- აუ კაი რა.
- დედი ნინო მამიდა უნდა მოვიდეს სირცხვილია.
- კარგი ჰო _ ჩაიფრუტუნა და ოთახში დაბრუნდა.

ზაფხული იმიტომ უყვარს ასე განსაკუთრებულად რომ შეუძლია მთელი დღე იტანტალოს სახლში, ახლა ამასაც არ აცდიან. მაგრამ ერთი ტონა ტანსაცმლის ჩაცმა რომ არ უწევს ეგეც კარგია. სწრაფად გადმოიღო მოკლე სარაფანი, გადაიცვა, თმები კოსად შეიკრა და მისაღებში დაბრუნდა. სახლის ფორმაშია, სახლში არასდროს არ ატარებს მაკიაჟს, მაკიაჟის ტარებას ქუჩაშიც კი ერიდება და ახლა კიდევ სახლში. ყავა დაისხა და იქვე სამზარეულოს მაგიდასთან ჩამოჯდა.

_________________

თვალები გაახილა თუ არა არღვლიანმა, მაშინვე ტელეფონს დასწვდა რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს. აქამდე ტელეფონი მხოლოდ დარეკვის საშუალება იყო, როცა რეკავდნენ მხოლოდ მაშინ იღებდა ხელში. ახლა კი როგორც კი იმნაძე ახსენდება ტელეფონს უყურებს, ფიქრობს მიწეროს თუ არა, ზედმეტად არ შეაწუხოს. არც ის უნდა ზედმეტ ყურადღებას მიაჩვიოს, ყურადღებიანი არის მაგრამ ავღანეთიდან ნამდვილად ვერ შეძლებს ყოველ საათში მის მოკითხვას. ისიც იფიქრა არ გავაღვიძო ადრეაო, მაგრამ ბოლოს მაინც გადაწყვიტა მიეწერა. მიწერა თუმცა პასუხი არ დაუბრუნდა. ლოცვის წაკითხვის შემდეგ ივარჯიშა, სახლში დაბრუნებულმა თავი მოიწესრიგა და მხოლოდ ამის შემდეგ აღმოაჩინა პასუხი. პასუხი ზუსტად იგივე იყო, რაც წინა ღამეს მიწერა მარიამმა. ღიმილმა გაიელვა სვანის სახეზე. ნომერი აკრიფა და დაურეკა.

- დილამშვიდობის _ თავისი ბოხი ხმით მიესალმა ანდრონიკე.
- დილამშვიდობის _ მშვიდად უპასუხა გოგონამაც.
- როგორ ხარ?
- კარგად, შენ?
- მეც კარგად. დღეს გცალია?
- საღამოსკენ.
- მანამდე რას აკეთებ? _ ეჭვიანი მამაკაცის ტონით ჰკითხა.
- სტუმრები მყავს მანამდე _ მის ტონზე ჩაეცინა იმნაძესაც.
- ვინ სტუმრები?
- მამიდა და რძალი.
- კარგი, საღამოს შეგეხმიანები და გნახავ.
- კარგი.
- ჩემს მეგობარს უნდა შენი გაცნობა _ სანამ გაუთიშავდა მანამდე მოასწო თქმა სვანმა.
- თუ ფიქრობ რომ უკვე დროა ერთმანეთის მეგობრებს ვიცნობდეთ, გავიცნობ რა პრობლემაა _ გადაწყვეტილება ანდრონიკეს მიანდრო მარიამმა.
- კარგი _ პასუხით ნასიამოვნებს, ამ ერთ სიტყვაშიც კი შეეტყო ჩაღიმება.

_________________

- გადიხარ დედი? _ როგორც კი ტელეფონი გათიშა მარიამმა, მაშინვე დაინტერესდა დედა.
- საღამოს გავალ, მეც მინდა მამიდას და სოფის ნახვა.
- მეგობრები უნდა გაგაცნოს?
- გაგიგონია ყველაფერი _ გაიცინა _ კი რავი ერთს უნდა გაცნობაო და გავიცნობ.
- ჭკვიანად იყავი დედი _ თბილი ხმით ჩაილაპარაკა.
- ჭკვიანად ვიწნები დე _ უკვე ეცინება კიდეც სტანდარტულ დარიგებაზე, მაგრამ ისე შეეჩვია, რომ არ უთხრას ისე ვერ გავა სახლიდან, გრძნობს რომ რაღაც დარჩა.

_______________________

როგორც კი იმნაძესთან საუბარი დაასრულა, კონსტანტინეს დაურეკა.

- კოსტა გცალია დღეს?
- რა საქმე მაქვს, ვისვენებ.
- ჰო და გაგაცნობ სარძლოს.
- როდისთვის? მოვემზადო უნდა _ გაიცინა.
- საღამოს გავიდეთ.
- კარგი ანდრუშ.
- კოსწიკ სახელს ნუ მიმახინჯებ _ გაიცინა სვანმა.
- ვაიმე, იმ გოგოს ქანდაკება უნდა დავუდგა, ბოლოს როდის გაიცინე არ მახსოვს _ ტელეფონში ფხუკუნებდა კოსტა.
- წავედი ახლა.
- კარგად.

არღვლიანს კიდევ ერთი საფიქრალი გაუჩნდა. დედას უნდა დაელაპარაკოს. მისთვის უმნიშვნელოვანესი ადამიანია და ისეთ სერიოზულ ნაბიჯს როგორიც ქორწინებაა, უბრალოდ ვერ გადადგამს დედის გარეშე. უკვე მერამდენე წელია ეჩიჩინება ქალი რომ ცოლი მოიყვანოს, ოჯახი შექმნას. ეგ კი არა უკვე სარძლოც კი არჩეული ჰყოლია, საუბარში წამოცდა, მაგრამ სვანი სულაც არ არის ასე ადვილად დასაყოლიებელი. თანაც არც ისეთია სხვის ნათქვამზე გაიაროს, მით უმეტეს ასეთი მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება როცაა მისაღები. დედასთან ლაპარაკი გადადო, ელოდება როდის დასერიოზულდება კიდევ უფრო მათი ურთიერთობა.

____________________________

- მობრძანდით _ სიცილით გაუღო მარიამმა კარები მამიდას და რძალს.
- ჩემი გოგო, როგორ ხარ? _ ჩაეხუტა მამიდა.
- კარგად, მოდით. რძალო, როგორ ხარ? _ კისკისით გადაკოცნა რძაცილ.
- კარგად მარიამ, შენ როგორ ხარ?
- აქეთ წამოდით, დედა აქეთაა. ყავას ხომ დალევთ?
- კი დავლევ.
- გავაკეთებ და მოვალ ორ წუთში.

ყავა გაამზადა, მისაღებში პატარა სუფრა გააწყო და სტუმრებთან დაბრუნდა. ყოველთვის ახლო ურთიერთობა ჰქონდა მათთან, ან როგორ არ უნდა ჰქონოდა, ერთ ქალაქში იყვნენ, ძალიან ხშირად ნახულობდნენ ერთმანეთს და რაც მტავარია ძალიან უყვარდა. მამიდა მისი ერთ-ერთი პირველი გულშემატკივარი იყო ყოველთვის.

- რას ხდება მამიდო შენკენ? რას იხრუკები ამ სიცხეში?
- რავი მამიდ, ამათ ველოდები რომ ერთად გავიდეთ.
- სულ ამათ ელოდება _ ჩუმად, მაგრამ მარიამის გასაგონად ჩაილაპარაკა დედამ, გაეცინა.

სტუმრებთან ილაპარაკა, სხვადასხვა თემები განიხილეს, იმხიარულეს. მოსაღამოვდა თუ არა არღვლიანის ზარმა აამღერა ტელეფონი. საპასუხოდ სამზარეულოში გავიდა.

- გისმენ.
- როგორ ხარ?
- კარგად. შენ?
- კარგად. გცალია?
- სტუმრები მყავს.
- კარგი, მაშინ რომ მოიცლი დამირეკე.
- კარგი, შეგეხმიანები. _ კმაყოფილმა გაუთიშა ტელეფონი. გამგებიანი ადამიანი აღმოჩნდა სვანი. ესმის სტუმარ-მასპინძლობის საკითხი. არ მოითხოვს რომ სასწრაფოდ ნახოს. თვალებგაბრწყინებული დაბრუნდა მისაღებში, სტუმრები უკვე წასასვლელად ემზადებოდნენ. როგორც კი გააცილა, მაშინვე დაურეკა არღვლიანს.

- მოვიცალე _ როგორც კი უპასუხა, ახარა მარიამმა. სვანს ჩაეღიმა. „ ბობშ“ (ბავშვი) - გაიფიქრა.
- კარგი, გამოგივლი და ჩამო.
- გელოდები.

ოთახში შეიხედა, დღეს ისეთ ხასიათზეა აუცილებლად გრძელი კაბა უნდა ჩაიცვას. კოჭებამდე სიგრძის შიფონით დაფარული კაბა გადმოიღო, შედარებით მოტკეცილი ზედა ჩაიცვა, დაბლები, თმები გაიშალა და მზად იყო. დაურეკა და ჩავიდა.

- გამარჯობა _ ღიმილით მიესალმა და გადაკოცნა.
- გამარჯობა _ კარები გაუღო, მანქანას მოუარა და თვითონაც ჩაჯდა. _ მაკდონალდსში წავიდეთ, კოსტაც იქ მოვა.
- კარგი _ ღიმილით დაუქნია თავი _ კონსტანტინე, კოსტა, კოსწია, კოსწიკ _ თავისთვის ბურტყუნებდა მარიამი.
- რას ლაპარაკობ? _ გადახედა სვანმა.
- რამდენი ფორმა აქვს კოსტას _ გაიცინა _ მაგრამ მე თუ მკითხავ კოსწია ყველაზე კარგია, კოსწიკ _ გადაიკისკისა. მის კისკისზე ანდრონიკესაც გაეღიმა. _ კარგი სახელი აქვს.
- ანდრონიკეს რას უწუნებ? _ ღიმილით გადახედა.
- არაფერს, არ მოკლდება _ ისევ გაუცინა.
- კოსტა ამოკლებს „ანდრუშას“ ფორმით.
- მე არ მომწონს _ უკმაყოფილოდ შეჭმუხნა შუბლი.
- არც მე მომწონს.
- ძალიან კარგი, ჩემი სახელი არ შეამოკლო კიდევ არასდროს, ცუდად ვრეაგირებ _ გაუცინა იმნაძემ.
- გავითვალისწინებ მარიამ _ ხაზგასმით ჩაილაპარაკა.

მაკდონალდსში შევიდნენ, ერთმაგიდასთან მოკალათდნენ და კოსტას დაელოდნენ. ნაკაშიძე კი არ ჩანდა.

- ქალებიც კი უფრო სწრაფად ემზადებიან ვიდრე ეგ _ ჩაიბურტყუნა სვანმა და დარეკა. _ სად ხარ? გელოდებით, კაი მალე. - გამოსულია, ხუთ წუთში მანდ ვარო _ ამცნო კოსტას პასუხი გოგონას.

ამ ზარიდან ზუსტად ნახევარ საათში, მათი მაგიდისკენ მიმავალი მხიარული გამომეტყველების ბიჭი გამოჩნდა.

- მოვედი, ხომ არ დამიგვიანია _ სიცილით დაიწყო _ გამარჯობა.. _ სახელთან შეჩერდა.
- მარიამი _ გაუღიმა იმნაძემ.
- გამარჯობა მარიამ, მე კონსტანტინე ვარ, როგორც მოგეწონოს ისე შეამოკლე ჩემი სახელი. როგორც უკვე მოგეხსენება ამ სვანის მეგობარი ვარ, ძალიან მიხარია რომ მეღირსა მისი მხრიდან ვინმეს გაცნობა. ჰო, მართლა ძალიან სასიამოვნოა _ სიცილით დაამთავრა მონოლოგი და მარიამს ჯელტმენურად ეამბორა გაწვდილ ხელზე. გოგონამ გადაიკისკისა, ვერ წარმოიდგენდა თუ ამდენად მხიარული პიროვნება აღმოჩნდებოდა კოსტა. რატომღაც სვანივით სიტყვაძუნწს, სერიოზულს ელოდა და გაუხარდა როცა აღმოაჩინა რომ ასეი გულღია მეგობარი ჰყავს.
- ჩემთვისაც სასიამოვნოა _ ძლივს ჩააკვეხა ორიოდე სიტყვა იმნაძემ.
- ნაყინი მეც მინდა, თქვენ შეგიჭამიათ უკვე. იმედია მარიამი კიდევ ერთ ნაყინზე უარს არ მეტყვი და გამიწევს კომპანიონობას _ მარიამმა სიცილით დაუქნია თავი და კოსტაც მაშინვე სალაროსკენ წავიდა.
- რა მხიარულია _ ჩაილაპარაკა და არღვლიანს შეხედა, რომელიც უბრალო ღიმილით ადევნებდა თვალს ნაკაშიძის მოქმედებას.
- ჯერ სად ხარ, რომ შეგაწუხებს მხიარულებით მერე ნახე _ გაეღიმა.
- არ შევწუხდები.
- ესეც შენი ნაყინი _ ხმაურიანად დაბრუნდა კოტა _ აბა მომიყევი შენზე რამე, გისმენ.
- მარიამ იმნაძე, 22 წლის, ვსწავლობ, აქ ვცხოვრობ, ოჯახი მყავს _ სიცილით ზედმეტად ლაკონურად ჩამოუყალიბა სათქმელი.
- ახლა არ მაფიქრებინო რომ არღვლიანმა როგორც იქნა თავისნაირი იპოვა _ ჩაიფხუკუნა კოსტამ.
- როგორი თავისნაირი? _ დაინტერესდა მარიამი.
- ზედმეტად სიტყვას რომ ვერ ათქმევინებ.
- აჰ, არ იღელვო, არ ვარ მასეთი ჩუმი.
- ძალიან კარგი რძალო, იმედია მომართვაზე პრობლემები არ გვაქვს.
- არანაირი _ გაუცინა.
- გადასარევია. მოკლედ გაგეცნობი ახლა, კონსტანტინე ნაკაშიძე, 28 წლის, თავისუფალი _ წარბები აათამაშა _ ვინმე კარგი გოგო თუ მოგეძებნება სამეგობროში შეგძლია გამაცნო _ გაიცინა. _ ერთ-ერთ ფირმაში ადვოკატი ვარ, მარტო ვცხოვრობ და ვუძლებ სვანს _ დაასრულა სიცილით და დაბღვერილ ანდრონიკეს გადახედა _ სვანს რომელიც შუბლს და პირს არ ხსნის _ დაამატა.
- ეგ სვანი იქნება ერთხელაც რომ მოგკლავს _ დაიღრინა არღვლიანმა. მარიამს გაეცინა.
- ზოგადად განსხვავებული ხალხი კარგად უგებს ერთმანეთს, თქვენც ეს შემთხვევა ხართ _ ღიმილით გადახედა ორივეს.
- რძალო, აბა ქორწილი როდის გვაქვს? _ ანდრონიკეს თვალი ჩაუკრა შეუმჩნევლად და მეგობრისთვის საინტერესო თემაზე წამოიწყო საუბარი.
- რა დროს ქორწილია, გაცნობა მაინც მოვასწროთ _ შორს დაიჭირა იმნაძემ ეს ამბავი, რაც აშკარად არ ესიამოვნა სვანს. „ მაგასაც ვნახავთ ერთ თვეში“ - გაიფიქრა და ჩაეცინა.
- ჰმ, სანამ არღვლიანი არ დაოჯახდება მე ცოლის მომყვანი არ ვარ და იზრუნეთ ცოტა ჩემზეც და საქართველოზეც.
- საქართველო რა შუაშია? _ სიცილით ჰკითხა იმნაძემ.
- ჩემისთანები არ უნდა გადაშენდნენ, მომავალი თაობა გვჭირდება.
- მე ჯერ ვერაფრით დაგეხმარები _ გაუცინა მარიამმა. _ ძალიან სასიამოვნოა თქვენთან ყოფნა მაგრამ უნდა წავიდე.
- წავიდეთ _ დაეთანხმა კოსტაც. გარეთ გამოვიდნენ. _ მე ჩემი მანქანით ვარ, თქვენ მარტო გტოვებთ, ჭკვიანად იარეთ _ ჩაიფხუკუნა.
- კონსტანტინე _ შეუღრინა სვანმა.
- კარგი ჰო არ მცემო _ ხელები ასწია დანებების ნიშნად. _ სასიამოვნო იყო _ გაუღიმა მარიამს და თბილად ჩაეხუტა.
- ჩემთვისაც კოსწიკ, თუ პრობლემა არ იქნება ასე მოგმართავ _ გაუღიმა.
- არავითარი პრობლემა, შენ ყველაფრის უფლებას გაძლევ.

კიდევ ერთხელ დაემშვიდობნენ და მანქანებშ დანაწილდნენ.

- აღფრთოვანებული ვარ, ძალიან მაგარი ადამიანია _ აჟიტირებული იყო მარიამი.
- ცოტა ბევრს ლაპარაკობს _ ჩაილაპარაკა სვანმა.
- აბა ყველა შენსავით სიტყვაძუნწი ხომ არ იქნება? ავსებთ ერთმანეთს.
- იმედია შენც მალე ჩათვლი საჭიროდ რომ შენი მეგობარი გამაცნო.
- შემდეგში გაგაცნობ თეკოს.
- ხვალ ვერ გნახავ.
- ხომ მშვიდობაა?
- კი მშვიდობაა, მაგრამ ვმუშაობ. მინდა ამ დროიდანვე იცოდე რომ ყოველ დღე ვერანაირად ვერ მოვახერხებ შენს ნახვას, ხანდახან მთელი დღე-ღამე იქ მიწევს ყოფნა. როგორც კი თავისუფალი დრო გამოჩნდება მაშინვე შეგეხმიანები, მაგრამ შეიძლება ვერ მოვახერხო.
- გასაგებია და ზოგადად არც ამდენი ახსნა-განმარტება დამარცვლა მჭირდებოდა, მესმის რომ შენი საქმე გაქვს, რომელიც დროს მოითხოვს. რა უფლება მაქვს პანიკები გიმართო რატომ არ მნახე-თქო, არც მასეთი ვარ კიდე.
- კარგია _ მშვიდად ჩაილაპარაკა სვანმა და გაეღიმა. კიდევ ერთხელ დარწმუნდა არჩევნის სისწორეში.
- კარგი, ნახვამდის _ ღიმილით დაემშვიდობა მარიამი და ლოყაზე აკოცა.
- ნახვამდის.

სახლში კი არ ავიდა, აფრინდა იმნაძე. საოცრად ბედნიერი იყო, იმ ფაქტმა კიდევ უფრო აღაფრთოვანა რომ ანდრონიკემ მეგობარი გააცნო, ანუ სერიოზულად ფიქრობს მასზე. რა ქნას მოხიბლულია ამ ადამიანით. პირდაპირ თავის ოთახს მიაშურა, მოწესრიგდა და ლოგინზე წამოწვა. ძილს არ აპირებდა, თეკო მოკლავდა რომ არ მოეყოლა, მაგრამ ცოტა მოგვიანებით დაურეკავს, მანამდე კი თავიდან უნდა გაიხსენოს ყველაფერი. გახსენებაზეც კი ეცინებოდა კოსტას სიტყვებზე. გიჟდება ასეთ მხიარულ და პოზიტიურ ადამიანებზე, მათთან არასდროს მოიწყენ. თუმცა არც თავის სიტყვაძუნწ სვანს არ უწუნებს არაფერს. ჰმ, „თავისი“ - უცებ დაისაკუთრა. „ჩემია და“ - გაიფიქრა კმაყოფილმა და ახლა პირქვე დაემხო ლოგინზე.


არღვლიანიც მაყოფილი დაბრუნდა სახლში. უხარია რომ მარიამმა და კოსტამ ერთმანეთს გაუგეს. რამდენიმე მეგობარს სწორედ იმის გამო ჩამოშორდა მათი მეწყვილეები ცხვირს რომ უბზუებდნენ. მაგრამ იმნაძე ასეთი არ არის. მოეწონა გოგონას დამოკიდებულება ნაკაშიძესთან, ბედნიერი იყო ასეთი აღფრთოვანებული რომ დარჩა მისი მეგობრით. დღის ბოლოს სულ გადარია იმნაძემ. აშკარად ეწყინა მისი დამარცვლით, მკაცრი ტონით ახსნილი მოუცლელობა, მაგრამ წყენა არ შეიმჩნია და გასაგებად ჩამოუყალიბა რომ ასეთ რაღაცებზე არ ბრაზდება. სწორედ ის არის ვინ ჭირდება. კიდევ კარგი რომ მონასტერში ერთი თვით დარჩა და ორ კვირაშ არ წამოვიდა, როგორც დაგეგმილი ჰქონდა. თორემ ხომ ვერ აღმოაჩენდა ამ ანგელოზს. გრძნობს რომ გოგონა უფრო გაუშინაურდა, გრძნობს რომ სითბოც გაიზარდა მის მიმართ. იმასაც ხვდება მალე მოუწევს გრძნობების სააშკარაოზე გამოტანა, მაგრამ რამდენად ადვილად დაითანხმებს ოჯახის შექმნაზე ეს უკვე საორჭოფო საკითხია. თუმცა, ყველაფერს ეშველება. კმაყოფილი გადაწვა ლოგინზე, ხელები თავქვეშ დაილაგა და თვალები დახუჭა. ხვალ ვერ ნახავს, ან იქნებ ცოტა ხნით მაინც მოახერხოს. „რამ გადაგრია“ - გაუწყრა საკუთარ თავს და მხარი იცვალა.

________________________

ესეც მეოთხე თავი.. ვაიმე ვაიმე ვაიმე... მართლა ჩემი შოკოლადები ხართ, ტკბილები და გემრიელები.. სითბო და პოზიტივი.. ვივსები თქვენი კომენტარების ნახვისას.. უღრმესი მადლობა, არც კი ვიცი რა ვთქვა, უდიდესი სტიმულია.. ყველა ავტორს უხარია როცა მათი ნაწერი მოწონთ და ასე დადებითად აფასებენ, მეც მათ შორის ვარ... იმედი მაქვს ეს თავიც მოგეწონებათ.. ძალიან დიდი ბოდიში შეცდომებისთვის გადახედვას ვეღარ ვასწრებ.. ველი შეფასებას, კრიტიკას, რჩევებს და ემოციების გაზიარებას.. თქვენი ემოციები დადებითად მოქმედებს ჩემს ემოციებზე, განწყობაზე და შემართებაზე... ჩემო შოკოლადებო.. მიყვარხართ.. მარრიამი..



№1  offline წევრი ტასიკო

მაგარი.გოგო ხარ ძაან ,, ისტორია ძალიან მომწონს ,არ არის გადაზედმეტებული არაფერი ,

 


№2  offline წევრი Mkitxveli

მაგარი გოგო ხარ ძალიან! ♥

 


№3  offline წევრი natia23

არანაირი შენისვნა არ მაქ ერთის გარდდა,, ეს თავი ყველაზე პატარა იყო მგონი და არ მეყო, ისე ისტორია უნაკლოა და ძალიან მომწონს

 


№4  offline წევრი vighaca

Dzalian momwons

 


№5  offline წევრი S.likuna

Ra kaiaa velodebi axal tavs

 


№6  offline წევრი nincho2

კარგია ძალიანნ მომეწონა და დიდი თავები არ მყოფნისს (

 


№7  offline მოდერი მარრიამი

ტასიკო
მაგარი.გოგო ხარ ძაან ,, ისტორია ძალიან მომწონს ,არ არის გადაზედმეტებული არაფერი ,

Mkitxveli
მაგარი გოგო ხარ ძალიან! ♥

natia23
არანაირი შენისვნა არ მაქ ერთის გარდდა,, ეს თავი ყველაზე პატარა იყო მგონი და არ მეყო, ისე ისტორია უნაკლოა და ძალიან მომწონს

vighaca
Dzalian momwons

S.likuna
Ra kaiaa velodebi axal tavs

nincho2
კარგია ძალიანნ მომეწონა და დიდი თავები არ მყოფნისს (

მადლობა ტკბილებო <3 ^_^

 


№8 სტუმარი nini

შენ ხარ ჩვენი სოკოლადი ყველაზე ყველაზე გემრიელი და ეს წყვილია რააღაც ძალიან კარგი რეალური და უტკბილესია <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent