შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სიყვარული,ვნება და სხვა ცდუნებანი{8}


20-02-2015, 17:59
ავტორი უნდა ვწერო
ნანახია 1 724

ლიზამ ისაუზმა. რაღაც მხრივ მოსწონდა, რომ მოწყვეტილი იყო ქვეყნის ალიაქოთს, არც ინტერნეტი ჰქონდა და არც ტელევიზორი. რაღაც მხრივ მაინც იყო დასვენებული და ეს მის გულს ახარებდა.
დენისი აზრზე ვერ მიდიოდა. ეს მის ცხოვრებაში ყველაზე ძნელი პერიოდი იყო. ლოგინზე წამოწვა და სურათს ახედა. ეს მისი და იყო, რომელსაც მანქანა დაეჯახა, როდესაც სკოლიდან ბრუნდებოდა. მაშინ ის ხომ მხოლოდ ექვსი წლის იყო. ამბობენ, ექვსი თარსი რიცხვიაო.დენისი ასე არ თვლიდა, მაგრამ ამ დღის მერე შეიძულა ეს ციფრი.ცრემლი მოადგა. დის მონატრება შემოაწვა. გაახსენდა, რომ მაშინ ჩამოაყალიბა მისმა გულმა ის თეორია, რომელიც გოგონას გააცნო, როცა და დაკაგრა. ეს ათი წლის წინ მოხდა და მაინს შემდეგ ის ყოველ გაჭირვების ჟამს ამას იმეორებდა გულში. ეს მას აძლიერებდა. ლიზა პირველი იყო ვისაც, გაანდო ეს. გოგონას გახსენებაზე აცახცახდა, სიცივე იგრძნო ამ ზაფხულის ცხელ დღე. ეზოში გავიდა და მზის სხივებს მიეფიცხა, მაგრამ უფრო გაიყიდა. ეგონა, სიცხე ჰქონდა, მაგრამ არც ეს გამოდგა მართალი. არ იცოდა რა ექნა. მისი წამალი მეზობელ სახლში ცხოვრობდა...
დენისი საკუთარ თავს აღარ გავდა. ასეთი ცვლილების მოხდენა რას შეეძლო, ვერ გაეაზრებინა. გარეთ გავიდა და ლიზას ეზოს კარის წინ დაიწყო სიარული.
ლიზა სახლში ფსიოქოლოგიურ წიგნს კითხულობდა. ფროიდის ფსიქოანალიზს ისე გაეტაცა, რომ სხვა რამეზე ვერც კი ფიქრობდა. კარებზე კაკუნი ისმოდა, მაგრამ გოგონას არ ესმოდა. დენისი კი იდგა და ელოდებოდა, როდის გაუღებდა ლიზა კარს. არ აპირებდაა წასვლას. მთელი დღე შეეძლო მდგარიყო, თუმცა სხვა გამოსავალი არც ჰქონდა. მის გულში დიდი კოცონი ენთო ისეთი დიდი, რომ მას სინამდვილეში არ ენახა.
ორი საათი გავიდა. როგორც იქნა,ლიზამ კითხვა დაამთავრა და გაიგო კარის ხმა. მისკენ გაემართა. მაშინვე გააღო. დენისს სახე გაუნათდა. ისეთი შვება იგრძნო, რომ გოგონასთვის მიზეზიც კი არ უკითხავს, რატომ არ აღებდა ამდენ ხანს კარს. მიხვდა, რაოდენ ძვირფასი იყო ეს ახლადგაცნობილი გოგონა მისთვის.
ღრმად ჩაისუნთქა ისე, რომ გეგონებოდა, უჰაერობისგან იხრჩობოდაო. ლიზას აკანკალებული ხმით ჰკითხა:
-შეიძლება?
გოგონამ თანხმობის ნიშნად გაუღიმა.დენისი შევიდა. ისინი ბუხრის წინ ხალიჩაზე დასხდნენ.გამგმირავი სიჩუმე სუფევდა. ბოლოს ძლივს ამოხდა დენისს:
-იცი, ეს თეორია, რომელიც გუშინ გითხარი, როდის მერე დამსდევს?
-მითხარი(ლიზა)
დენისმა გოგონას თმას შეხედა და განაგრძო:
-ათი წელის. მას შემდეგ რაც და დავკარგე(ბიჭი)
-ვწუხვარ-ლიზა მიხვდა, რომ მათ მრავალი საერთო ჰქონდათ. მათ შეეძლოთ ერთმანეთისთვის ტკივილი და ნოსტალგია შეემსუბუქებინათ და ცხოვრება ნათელი გაეხადათ იმ გრძნობით, რომელსაც სიყვარული ჰქვია და, რომლითაც არსებოს ეს სამყარო და, რომლის გარეშეც მას სიცოცხლე არ უწერია.
-იცი, მაშინ როგორი განადგურებული ვიყავი და მხოლოდ ამ აზრით შევძელი ცხოვრებისთვის კვლავ ჩამეხეხა მის მკაცრ თვალებში. ეს არც თუ ისე იოლია(დენისი)
-საშინლად ძნელი(ლიზა)
-რა არის შენთვის ცხოვრება?(დენისი)
-ეს არის საზღვარი, რომელიც უნდა გადავლახო, რომ ვიპოვო ის, რაზეც ვოცნებობ(ლიზა)
-ჩემთვის ეს დიდი ტვირთია, რომლის ზიდვაც ძნელია და მხოლოდ იმ იმედით, რომ ვიპოვი იმას, რაც ამდენი ხანია რაც მინდა, საკუთარ თავში ვპოულობ ძალას, რომ დავსძლიო ის და არ ჩავარდე ორმოში, რომელსაც ეშმაკი ყოველ წამს მითხრის. მაგრამ ყველაზე ძნელი ისაა, რომ მისი ეს ქმედება მუდმივ ხასიათს იღებს და გაგრძელდება მანამ, სანამ ცხოვრებას არ დავასრულებ.სიკვდილზე გიფიქრია?(დენისი)
-კი. ეს ხომ ადგილსამყოფელის შეცვლაა სიბნელესა და სინათლეს შორის. ეს სიმშვიდისკენ მიმავალი გზაა. იცი, ადრე ისე ვიყავი ოცნებით შეპყრობილი, რომ თვითმკვლელობაზე ვფიქრობდი-დენისმა გააწყვეტინა:
-მეც მიფიქრია, მაგრამ არასდროს არ მიცდია, ის ხომ სისუსტის ნიშანია. ის ნიშნავს, რომ ამ უდიდეს განსაცდელს გაექცი, რომელსაც ცხოვრების გზა ჰქვია.
-იცი, სკოლის ბოლო სართულზე ვიდექი ხოლმე მოაჯირთან და პირველი სართულისკენ ვიხედებოდი. ვხედავდი სხვადასხვა ფიგურის ფერადებს მის ძირში და გადახტომაზე ვცდილობდი. არა, არ ვცდილობდი, ვაპირებდი, მაგრამ არასდროს მიცდია. იცი, ვფიქრობდი, რა მოჰყვებოდა ამას. შემდგომ გავაანალიზე და ამაზე ფიქრი შევწყვიტე-ლიზამ ამოიოხრა და დენისს შეხედა. მისდა გასაკვირად, დენისი მას უგებდა და არა მარტო უგებდა,არამედ მთელი არსებით ესმოდა მისი და მისი გულისყური მელიად გოგონასკენ იყო მიმართული, თითქოს მათი ფიქრები ერთდებაო.
-ლიზა, ეს ცხოვრება მართლა ძნელია. მაგრამ იცი რა?მთავარი ისაა, რომ არ ცადე. თორემ ფიქრით და ოცნებით მეც უსასრულოდ მიფიქრია დამიოცნებია.ისინი ხომ ერთადერთები არიან, რომლებიც უფასოდ გვეკუთვნის. შეიძლება, ამიტომაც დაკარგეს მათ სისპეტაკე ან იქნებ, საერთოდ არ ჰქონდათ(დენისი)
-მიხარია, რომ მიგებ, დენის-ლიზამ მას სახელით პირველად მიმართა და ამაში იმხელა სითბო იგრძნობოდა, რომ დენისის გული ბედნიერებისგან შეტოკდა.
-მე, ლიზა-დენისი იწვებოდა. მას განელება არ შეეძლოა, რადგან ეს არ იყო სხეული ტემპერატურის მატება, ეს გულის ტემოერატურა იყო. მისი გული იწვოდა და მას ვერანაირი წყალი ვერ უშველიდა.
ლიზაც დაბნეული ჩანდა. დენისი და ის მართლაც რაღაც ძალამ შეახვედრა ერთმანეთს. იქნებ, ეს ბედისწერის ძალა იყო. რაც არ უნდა, იყოს და, როგორც არ უნდა გჯეროდეს,ბედნისწერის, ცხოვრება ადრე თუ გვიან დაგანახებს, რომ ის არსებობს...
ოთახში სიჩუმე იყო. ხმას არც ერთი იღებდა, ისინი ერთმანეთს უყურებდნენ, და თან ცდილობდნენ, რომ ერთს მეორის მზერა არ შეემჩია, მაგრამ ეს შეუძლებელი იყო. მათ მისი დამალვა არ შეეძლო. მზერა ხომ გრძნობებსი გამცემია. მართალია, არ ვიცით რა ხდება სხვის გულში, მაგრამ საბედნიეროდ თუ სამწუხაროდ ღმერთმა ადამინს მისცა თვალები, რომლებიც ყველაფრის გამცემია. ალბათ, ამიტომ არ არიან გული და თვალები მეგობრები. ალბათ, პირველი დღიდანვე, როცა სამყარო შეიქმნა,ერთმანეთის მტრები გახდნენ. ამიტომაა ხშირად გულს სხვა უნდა და თვალებს სხვა და ხშირად თვალები გრძნობებს ღუპავენ და საყვარელ ადამიანებთან დამოკიდებულებას ანადგურებენ. მისგან ნაშთსაც კი არ ტოვებეn...
დღეები ასე გადიოდა. იქნებ ეს უბრალოდ ბედნისწერა იყო ან ღვთის უძლიერესი საჩუქარი. იქნებ ეს სწორედ ის იყო,რაზეც ყველა გოგო გულის სუღრმეში ოცნებობს. გულის სიღრმეში, რადგან უმეტესობა არ აღიარებს. არ აღიარებს გრძნობების ძალას და განსაკუთრების მის იმ გრძნობის ზებუნებრივობას, რომელიც მეფეა სხვა გრძნობათა შორის და სიყვარული ჰქვია. ასეთი ვართ ადამიანები სანამ არ შევირძნობს მისი არ გვჯერა, რაგდან რწმენა არ გვაქვს. როგორ შეიძლება მისი რწმება არ გქონდეს? გასაოცარია სამყარო. სიყვარული მას სულ სხვა იერს აძლევს და მრავალაფეროვანს ხდის.
ივლისი მიიწურა. 25 რიცხვი იყო. მზე დედამიწას წვავდა, მაგრამ არა ისე, როგორც ლიზას და დენისის გული იფერფლებოდა. ისინი თვითონაც ვერ ხვდებოდნენ, რომ ერთმანეთს ეჯაჭვებოდნენ მათი გულები. ღმერთს ხომ ყველაფერი ძალუძს. ის კი ამ ქვეყანაზე ღმერთია.ის არის უჩინარი არსება, რომელსაც ყველა ნებით თუ ენებლიეთ ემორჩილება. ამ დღესას ერთად იყვნენ და ათას რამეზე საუბრობდნენ. ერთმანეთის ხმა მუსიკის ჰანგებივით ჩაესმოდათ. არა, ეს არიყო მუსიკის ჰანგები. ეს იყო რაღაც ზეციდან ჩამოვარდნილი ბგერები, რომელთა შეგრძნებაც მხოლოდ შეყვარებულებს ძალუძთ. ეს გარემოება დენისის ზარმა დაარღვია:
-გისმენთ(დენისი)
რაღაც უთხრეს და დენისს სახე შეეცვალა:
-ეს შეუძლებელია. როდის?
პასუხი მიიღო და გათიშა.
ლიზა ანერვიულდა:
-რა მოხდა, დენის?
-ხვალ უნდა წავიდე, ლიზა.სამსახურში რაღაც საქმეებია, რომლებსაც ორი კვირა დასჭირდება-მისი თვალები უწინდელივით აღარ იყვნენ ანთებულები.ისინი მოსალოდნელი განშორების გამო წუხდნენ.
-მოვალეობებს ვერ გაექცევი.
-საშინელებაა. ამაზრზენია, როცა რამეს შეუძლია შენი ცხოვრება მართოს.
-რას იზამ-ლიზას ხმა შეეცვალა.
-დღეს უნდა წავიდე. წავალ მოვემზადები-დენისი ოთახიდან გავიდა.
ათ წუთში ლიზას ეზოში იყო. აღელვებული გოგონა გარეთ გამოვიდა. ბიჭმა ძლიერი ხელები ნაზად მოხვია და განიერ მკერდზე მიიკრა. რამდენიმე წუთს ასე იდგნენ და არ ინძრეოდნენ. ეს იყო საუკუნის გამომშვიდობება. მათი გულები გამალებით სცემდენ და მათი ხმა ორივეს ესმოდა.
-ლიზა, მომენატრები, მაგრამ მალე კვლავ შევხვდებით. გახსოვდეს, რომ ცხოვრება რაც არ უნდა უბედნური იყოს, მასში მაინც არის რაღაც ბედნიერება.
დენისი მიბრუნდა. ლიზა ცრემლებს ძლივს იკავებდა. ბიჭმა მანქანა დაძრა და მოსწყდა იმ ადგილს, რომელსაც ლიზა მიშტერებოდა. გოგონა დიდ ხანს უყურებდა გზას, რომელსაც დენისი დიდი ხანია, რაც დაეფარა.
მთელი დღე მოწყენილი იყო. მისი გონება ფიქრებისგან ვერ თავისუფლებოდა.თაროზე ფროიდის ყოველდღიური ცხოვრების ფსიქოპათოლოგია შეამჩნია. აიღო და კითხვა დაიწყო. საღამოს დაასრულა და ემოციებით ლოგინზე წამოწვა. საათს უყურებდა და ფიქრობდა დროზე. დროზე, რომელიც ხან სწრაფია და ხან ნელი.
ზარის ხმა მოისმა. ეს დენისი იყო:
-როგორ ხარ?(ის)
-ფსიქოპათოლოგია მართლაც ძნელია(ლიზა)
-ვიცი ფროიდი რომ გიტაცებს. მისი ნაშრომები მართლაც უძლიერესია(დენისი)
-როცა ჩახვალ დამირეკე, დენის(ლიზა)
-აუცილბლად(დენისი)
ლიზას კიდევ უფრო დაუმძიმდა ბიჭთან განშორება. კიდევ მოესმა ზარი:
-როგორ ხარ?(მერი)
-სად ხარ?-ლიზამ კითხვაზე კითხვითვე უპასუხა.
-დღეს ჩამოვდივარ თბილისში. რა ხდება?-მერის მეგობრის კითხვა ეუცნაურა.
-უბრალოდ, მეც მინდა ჩამოსვლა მომენატრე. ვფიქრობ, დღეს წამოვალ(ლიზა)
-ძალიან მომენატრე და ერთი სული მაქვს როდის გნახავ-მერი ემოციებს ვერ უმკლავდებოდა.
-მოვემზადები და გამოვალ.საღამოს გამოგივლი, მერი. იცი, როგორ მომენატრე?შენთან კამათი, იცი, როგორ მაკლდა?
-აბა, შენ იცი.იცოდე, გელი, ლიზა.
ლიზამ კიდევ ერთხელ გადაავლო თვალი გარემოს. დენისიი გაახსენდა და მესიჯი მიწერა:
-დენის, დღეს თბილსში მივდივარ. უეცრად გადავწყვიტე.
ბიჭმა პასუხი არ დააყოვნა:
-მიხარია, რომ შენში მეტამორფოზი მოვახდინა, ლიზა.
გოგონას არაფერი უპასუხია. მალევე გაამზადა ყველაფერი. გამოემშვიდობა იმ გარემოს, რომელმაც მასზე ასეთი დიდი კვალი დაამჩნია. ტაქსი გააჩერა და თბილისისკენ მიმავალ გზას გაადგა. ნერვიულობდა. არ იცოდა, როგორი გრძნობები ექნებოდა, როცა კვლავ ნახავდა სახლს, რომელთაც ამდენი უბედურება იყო დაკავშირებული.
ამ ფიქრებში ჩაეძინა.თბილისში რომ ჩავიდნენ მაშინაც კი ეძინა.
-გოგონა, ჩახვედით-მძღოლმა მაღალ ხმაზე მიმართა ლიზას. გოგონა აზრზე მოვიდა. თვალი გაახილა და დაინახა მისი კორპუსი. მანქანიდან ჩამოვიდა, ბარგი აიღო და ლიფტს დაელოდა. ის როცა ჩამოვიდა, ლიზას გაოცებას საზღვარი არ ჰქონდა. ეს მერი იყო.
-საიდან მიხვდი, რომ ამ დროს ჩამოვდიოდი?-ლიზა მერის ჩაეხუტა. ამდენი ხნით ისინი ჯერ არასდროს დაშორებულან ერთმანეთს და ერთმანეთი, ჰაერზე მეტად სჭირდებოდათ.
-გამოვიანგარიშე(მერი)
-შენ და შენი არითმეტიკა-ლიზას გაეცინა.
-მიყვარხარ(მერი)
-მეც, მიყვარხარ(ლიზა)
-ავიდეთ და მომიყევი რას შვრებოდი(მერი)
-აუცილებლად(ლიზა)
გოგონები სახლში შევიდნენ. ლიზას დალაგების თავი არ ჰქონდა. ბარგი ოთახში შეაგდო და მერისთან ერთად დივანზე ჩამოჯდა. უცბათ ლიზას ტელეფონმა დაურეკა. დენისი იყო და მის ნომერზე მისი მომღიმარი სურათი ეყენა. მერის გამჭრიახ თვალებს ის არ გამოპარვიათ.
-როგორ ხარ?ჩახვედი?(დენისი)
-კი. ჩავედი(ლიზა)
-მეც ჩავედი(დენისი)
-კარგი.მერე დაგირეკავ(ლიზა)
-მომენატრები(დეისი)
-მეც(ლიზა)
გოგონამ ტელეფონი გათიშა და მაშინვე იგრძნო გოგონას მზერა, რომელიც მას მიშტერებოდა.
-გოგო, რა ხდება? რამეს მიმალავ?-მერის გაკვირვებას საზღვარი არ ჰქონდა.
-მეგობარია. ესაა ბიჭი, რომელმას ჩემი სტერეოტიპი გოგოსა ეა ბიჭის მეგობრობაზე დაამსხვრია(ლიზა)
-იქნებ არ დაუმსხვრევია. ყველაფერი მეგობრობით იწყება(მერი)
-შენ მას არ უცნობ. ის რაღაც განსაკუთრებულია. სულ სხვა სამყაროდანაა. გარეგბულად როგორიცაა ათასჯერ უკეთესია შინაგანად(ლიზა)
-უკვე დამაინტრიგე. ფოტო არ გაქვს?(მერი)
ლიზამ ერთად გადაღებული სელფები აჩვენა.
-გოგო. სად გაიცანი? არ მითხრა, რომ სოფელში(მერი)
-სოფელში-უპასუხა ლიზამ და ყველაფერი დეტალებში მოუყვა. მერისთვის ხომ დეტალების გარეშე მნიშვნელობა არაფერს ჰქონდა.
დასასრულს მერი ემოციებში იყო.
-გამაგიჟებ(მერი)
-ცხოვრება საოცრებაა. ზუსტად მან მასწავლა, რომ ცხოვრებაში რამდენი უბედურებაც არ უნდა გადაგხდეს თავს, მასში მაინც არის რაღაც ბედნიერება(ლიზა)
-საოცარია.იმედია, გამაცნობ ასეთ ზებუნებრივ არსებას(მერი)
-ჩამოვა თუ არა მაშინვე(ლიზა)
-სოციალური ქსელი აქვს?-მერი უფრო დაინტრიგა.
-ინტერნეტისგან მოშორებით ვცხოვრობდი, მაგრამ, როგორც მითხრა, ფეისბუქის ხშირი სტუმარი არ არის და ვკს ხმარობს(ლიზა)
-მოვძებნი - მერიმ მაშინვე ტელეფონი მოიმარჯვა. ემოციებს ვერ მალავდა. მისი პოსტებიდან ბიჭის მთელი სამყარო მის წინ იყო.
გოგონები მთელი ღამე საუბრობდნენ და გამთენიისას ჩაეძინათ.
მეორე დღეს მერი ბედნიერი იყო. ახლა შეეძლო, რომ მეგობარი დასვენებაზე დაეყოლიებინა.
-მოდი, სადმე დავისვენოთ რას იტყვი? ბათუმი მომენატრა და თუ წინააღმდენი არ ხარ, წავიდეთ.скачать dle 11.3



№1  offline წევრი Annee

ძაან კარგი ხარ: *:*

 


№2  offline ადმინი უნდა ვწერო

Annee
ძაან კარგი ხარ: *:*

დიდი მადლობა

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent