შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

უშგულში ნაპოვნი ანგელოზი [5]


20-02-2015, 20:37
ავტორი მარრიამი
ნანახია 4 430

წვიმის წკაპუნმა გამოაღვიძა იმნაძე. მხარი იცვალა, ძილის გაგრძელება სურდა, მაგრამ ვერ შეძლო. ნელა გაახილა თვალი და ფანჯრისკენ გადაბრუნდა. ზანტად წამოჯდა ლოგინზე, ეძნელებოდა სიზმრების სამყაროსთან გამოთხოვება. რაღა მაიცდამაინც დღეს მოუნდა წვიმას წკაპუნი, აქამდე სულ მზე იყო. ისევ ბალიშს დაუბრუნდა, მაგრამ ვერ მოისვენა. საოცრად არ უყვარს დღეები, როცა მზე არ ანათებს. აღარაფრის ხალისი აღარ აქვს, ცუდ განწყობაზეა. ტელეფონს დახედა და გაეღიმა. „ყოველთვის შეიძლება რაღაცამ გაგახაროს“ - გაიფიქრა და არღვლიანის მესიჯი წაიკითხა. „დილამშვიდობის“ - ამჯერად ქართულად მიესალმა სვანი. იფიქრა როგორ მოქცეულიყო, დარეკვას აზრი არ ჰქონდა, სამსახურში იქნებოდა, ვერ უპასუხებდა, მაგრამ მესიჯს ნახავდა? საბოლოოდ მაინც მიწერა: „ დილამშვიდობის.“ ჯერ ასე არ დამართნია, არასდროს გაუბედნიერებია ტელეფონში წაკითხულ ერთ სიტყვას. ზოგადად არც მესიჯს დალოდებია ასეთი გულისფანცქალით. თვითონაც იცის რომ არ არის კარგი, არ უნდა ზედმეტად მიეჯაჭვოს, ჯერ მხოლოდ ახლა დაიწყეს ურთიერთობა და რა მოხდება არავინ იცის. ჯერჯერობით სვანს რთული ხასიათები არ გამოუვლენია და საოცრად კმაყოფილია ამით. ტელეფონმა დაიწრიპინა, გაბრწინებული თვალებით მივიდა და უეცრად ჩაქრა როცა უცხო ნომერი შენიშნა. გახსნა და გაეღიმა პირველივე სიტყვის წაკითხვისას:
„ რძალო! როგორ ხარ? მიხვდებოდი „კოსწიკა“ ვარ.“
„ გამარჯობა კოსწიკ, კარგად? შენ? საიდან გაგახსენდი?“
„ გუშინ გაგიცანი რა დამავიწყებს შენს თავს სკლეროზი კი არ მაქვს, საიდუმლოს გაგიმხელ სვანმა ჩამაბარა შენი თავი.“ _ გაუხარდა? მსუბუქი ნათქვამია, ასე ეგონა მალე ფრთები ამოუვიდოდა სიხარულისგან.
„ შენც მეთაურის დავალებას პირნათლად ასრულებ.“
„ აბა რა, გნახო დღეს არ გინდა? წამოიყოლე ვინმე დაქალი.“
„ არ ვიცი, ვნახოთ, ჯერ დაქალს უნდა შევუთანხმდე მაშინ.“
„ კარგი შეუთანხმდი და გამოგივლი მერე, სადმე დავსხდეთ, ცხელი ყავის ამინდია.“
„ კარგი კოსწიკ, მოგწერ თუ დავითანხმე დაქალი.“

ბედნიერებისგან გააჟრჟოლა, ასეთ მოკლე დროში რომ ამხელა ადგილი დაიკავა არღვლიანმა მის ცხოვრებაში, მერე რაღა იქნება? თუმცა არც თვითონ განიცდის ამის ნაკლებობას, გრძნობს როგორი მნიშვნელოვანია ანდრონიკესთვის და სწორედ ეს ახარებს. პირველი დანახვისთანავე რომ მოიხიბლა ფაქტია, მაგრამ ასე უცებ თუ შეუყვარდებოდა.. შეუყვარდა?.. დიახ, დიახ, სხვა სახელი არ აქვს ამ გრძნობას. როცა მთელი გულით ელოდები მის მონაწერს, როცა ერთი უბრალო სიტყვა და მოქმედება გაბედნიერებს, როცა მასზე ზრუნავ, ღელავ, გენატრება.. სხვა რა უნდა იყოს? ტელეფონი აიღო და თეკლას დაურეკა.

- თეკო როგორ ხარ?
- კარგად, შენ?
- მეც, გცალია დღეს?
- კი, რა ხდება?
- კოსტამ დაგვპატიჟა.
- ეგ შენი სვანის ძმაკაცი?
- ჰო, მაგ კოსტამ.
- მეც დამპატიჟა?
- შენც, შენც.
- როდისთვის?
- არ ვიცი, დაქალს თუ დავითანხმებ დაგიკავშირდები-თქო.
- კარგი, თანახმა ვარ _ გაუცინა.
- კარგი, მოგწერ მაშინ.

თეკოსთან ლაპარაკის შემდეგ კოსტას მიწერა.

„ კოსწიკ დაქალი თანახმაა.“
„ კარგი, საღამო შემოგეხმიანები მაშინ.“
„ კარგი.“

ცოტათი ცივი დღეა, საღამურებზე მოკლე ხალათი შემოიცვა და ისე გავიდა სამზარეულოში. ყავისთვის წყალი დადგა, გაამზადა და მისაღებში შევიდა. სავარძელში მოკალათდა და ყავაც იქვე დაიდგა.

- დილამშვიდობის მა, სახლში ხარ დღეს? _ მაშინვე ჰკითხა, როგორც კი ოთახიდან გამოსული მამა შენიშნა.
- დილამშვიდობის, სახლში ვარ.
- დედას ძინავს?
- კი, წევს ჯერ.
- კაი _ ყავა სწრაფად დალია და მშობლების ოთახისკენ წავიდა. დედას ეღვიძა, ლოგინში ჩაუხტა და მიეხუტა.
- გაყინული ხარ დედი _ გაუცინა დედამ.
- ჩამეხუტე მერე და გავთბები _ მიეხუტა.
- ნეტა როდემდე უნდა მეხუტებოდე და მიწვებოდე ლოგინში? _ სიცილით ჰკითხა.
- სანამ სხვა არ გამათბობს _ ენა გამოუყო.
- დღევანდელი მდგომარეობით თუ ვიმსჯელებთ მალე დადგება ეგ დროც.

სწორედ ეს უყვარს ამ ადამიანში განსაკუთრებულად, ურთიერთობაში თავისუფლება და ნდობა. არ ექცევა ისე როგორც დედა შვილს, თითქოს დიდი იყოს, პირიქით, ზედმეტად მეგობრულია, მესაიდუმლე. არასდროს არაფერი დაუმალავს მისთვის, ბავშვობიდან ასე ზრდიდა. მიაჩვია დამოუკიდებლობას, გადაწყვეტილებების თავად მიღებას, მაგრამ მისი ყველა ნაბიჯი დედასთან იყო განხილული. ხშირად ეკითხებოდა რჩევებს და ისიც დაუზარებლად ასწავლიდა.

- იცინე, იცინე და რომ გაგიფრინდები მერე ნახე როგორ მოგენატრები _ ნიშნის მოგებით გაუცინა და აკოცა.
- მომენატრები კი არა, დროზე მოგიშორო, დავისვენო _ გაუცინა.
- მაბრაზებ დედუსკუნა _ ტუჩები გამობზიკა გაბუტულივით.
- შენც აბრაზებ დედუსკუნას _ გაუცინა და აკოცა. _ ახტი ახლა და ავდგე მეც, დავლიოთ ყავა.
- მე დავლიე უკვე.
- ჰო და ახლა მეც დამალევინებ, წამოფრინდი აბა.
- ცოტა ხანი ვიყოთ რა.
- ადექი.
- მოიცა რაღაცა უნდა გითხრა, მამიკო სახლშია და მერე ვეღარ გეტყვი.
- პროვოკატორო _ გაუცინა _ გისმენ.
- დღეს მომწერა კოსწიკამ.
- ეს კოსწიკა ვინღაა?
- აუ დედიკო, სკლეროზი არ გქონდა შენ რამდენადაც მახსოვს _ გაუცინა _ ანდრონიკეს მეგობარია.
- თქვენს ხელში კიდევ კარგად ვარ _ გაიცინა.
- ჰო და გავიდეთ სადმეო.
- კითხვა მაქვს, კოსწიასთან ერთად რატომ უნდა გახვიდე.
- კოსწია ჩემთვისაა დედა, შენთვის კოსტა _ გაიცინა _ დღეს ანდრონიკე მუშაობს არ სცალია და არ მოიწყინოო კოსტამ, თან დაქალიც გამოიყოლე ვინმეო. ჰო და თეკოსთან ერთად წავალ.
- ისე მიდიხარ არც მეკითხები?
- არ გამიშვებ? _ გაუცინა.
- ყავას თუ არ გამიკეთებ არა.
- კარგი ჰო, სანამ ადგები ყავა მზად იქნება _ კიდევ ერთხელ აკოცა დედას და ლოგინიდან წამოფრინდა.

მშობლებისთვის ყავა გააკეთა და მიუტანა. მოწყენილობაში დღე უცებ გავიდა. საღამოს კონსტანტინე შეეხმიანა, მარიამიც თავის ოთახში შეიკეტა და ტანსაცმლის არჩევა დაიწყო. დღეს ცივა მაგრამ მაინც შორტი მოირგო, თავისუფალი ზედა და გრძელი მოსაცმელი, ასე თუ ისე სითბო მაინც ექნებოდა. თმები კოსად აიწია, ფეხზე კეტები ჩაიცვა და მზად იყო. ეზოში ჩასული პირდაპირ მანქანისკენ წავიდა, ჩახტა და კოსწია გადაკოცნა.

- როგორ ხარ რძალო?
- კარგად, შენ?
- მეც, აბა სად ცხოვრობს შენი დაქალი? _ მისამართი უკარნახა და თეკოსკენ წავიდნენ. ჩამოიყვანა და ნაკაშიძე მანქანიდან გადმოვიდა. მარიამიც გადმოყვა, ერთმანეთისთვის ხომ უნდა გაეცნო.
- ე.ი. ეს თეკლაა, თეკო ჩემი მეგობარი, თეკო ეს კონსტანტინეა, კოსტა, კოსწია და კოსწიკა მარტო ჩემთვის _ სიცილით აღნიშნა.
- სასიამოვნოა _ ხელი გაუწოდა თეკლამ.
- ჩემთვისაც _ უჩვეულოდ სერიოზულად გაუღიმა და ხელზე ეამბორა. იმნაძე გაოცებული უყურებდა კოსტას საქციელს, მაგრამ არაფერი შეიმჩნია. გოგოები უკან მოთავსდნენ. კაფეში წავიდნენ. მისულებს კოსტამ გაუღო კარები, მერე კაფეშიც რევერანსით შეატარა, მარიამმა შესვლის წინ თვალი ჩაუკრა კოსტას და გაეცინა. იგივე გაიმეორე ბიჭმა და უკან მიჰყვა.
- ოთხი ყავა და შოკოლადის ნამცხვარი _ შეკვეთა მისცა კოსწიამ.
- ოთხი რატომ? _ დაინტერესდა იმნაძე.
- კიდევ ველოდებით ერთს და იმიტომ.
- ვის?
- მოვა და ნახავ.
- კარგი ჰო _ უკმაყოფილოდ ჩაიდუდღუნა. კარების ყოველ გაღებაზე იქით იყურებოდა, ელოდა ვინ შემოვიდოდა. ახლაც გაექცა თვალი და მაღალი, ნაცნობი სილუეტი რომ დაინახა სამსახურის ფორმით გულის ძგერა იგრძნო მკერდში. სახე გაუბრწყინდა, გაუაზრებლად გაეშურა მისკენ და მოეხვია. სვანს გაეღიმა, ფრთხილად, თბილად მოჰხვია ხელები და სულ ოდნავ ააცილა იატაკს.
- არ გელოდი _ ბედნიერმა ჩაიჩურჩულა იმაძემ.
- ვიცი. _ მაგიდისკენ წავიდნენ, კონსტანტინე მოხერხებულად გადავიდა თეკოს მხარეს, წყვილს ხომ არ დავაშორებთო და ადგილი დაუთმო. გახარებული მოკალათდა ანდრონიკეს გვერდით და ყავა მოსვა.
- შენ სპეციალურად მომიყვანე ხომ? _ წარბის აწევით ჰკითხა კოსტას.
- არა, მეც ახლახანს შემატყობინეს _ გაუცინა.
- ანდრონიკე გაიცანი ეს არის თეკლა, თეკო, მეგობარი, და, მრჩეველი, კრიტიკოსი _ გაიცინა. _ ცოტა გვიან გამახსენდა რომ ერთმანეთს არ იცნობთ _ მხრები აიჩეჩა _ თეკო ეს არის ანდრონიკე. _ ყოველგვარი დახასიათების გარეშე წარუდგინა ანდრონიკე.
- თეკლა ტყემალაძე, თეკო _ ხელი გაუწოდა თეკლამ ანდრონიკეს.
- ანდრონიკე არღვლიანი _ ფეხზე წამოდგა სვანი და ისე შეაგება თავისი ხელი.
- რას საქმიანობ თეკო? _ კითხვა დაუსვა კოსტამ.
- ვსწავლობ.

ისაუბრეს, ერთმანეთი უკეთ გაიცნეს, ბევრი თემა განიხილეს. კოსტას თვალებში ეშმაკურად აციმციმებულ სხივებზე ბევრს იცინოდა მარიამი.

- მე სამსახურში უნდა დავბრუნდე _ უჩურჩულა სვანმა _ გაგიყვან სახლში თუ გინდა და მერე წავალ.
- არ დაგაგვიანდება?
- არა.
- კარგი. ბავშვებო მგონი სახლში წასვლის დროა _ გამოაცხადა მარიამმა.
- აუ რძალო ცოტა ხანიც რა.
- მე და ანდრონიკე წავალთ და თეკო თუ დარჩება იყოს _ გაიცინა. თეკომ შეუბღვირა.
- კარგი ჰო წავიდეთ _ უკმაყოფილოდ დაეთანხმა კოსტა.
- მარიამს მე გავიყვან _ ამცნო ანდრონიკემ.
- თუ ნებას დამრთავთ მე მიგაცილებთ _ თავი დახარა კოსტამ, გაეცინათ, თეკოს ჯელტმენურად გაუღო კარები, დაჯდომაში მიეხმარა. იმნაძე და ანდრონიკეც მოთავსდნენ და დაიძრნენ.
- როგორ ხარ? _ შესამჩნევად გაუღიმა სვანმა.
- კარგად, შენ?
- კარგად, ცოტა ხნით გამოვედი.
- კარგია, გამახარე _ ემოციები არ დაუმალავს მარიამს. არღვლიანმა უბრალოდ გაუღიმა.
- ისე მგონი ეს შორტი მოკლეა _ დასერიოზულებულმა გადახედა.
- მართალი ხარ, შორტი იმიტომ ჰქვია რომ მოკლეა _ მშვიდი ტონით უპასუხა მარიამმა.
- არა, ვერ გამიგე, ზედმეტად მოკლე მეჩვენა.
- მოიცა, მოიცა, აქ გავჩერდეთ _ ზედმეტად დასერიოზულდა იმნაძეც. _ ეს შორტი ნამდვილად არ არის კატასტროფულად მოკლე, ასეთი რომ იყოს მე თვითონაც არ ჩავიცვამდი, პლიუს ამას, თუ ხედავ ამ სიგრძე მოსაცმელი მაცვია. _ ნელ-ნელა უფრო ბრაზდებოდა მარიამი. ყველაზე მეტად რასაც ვერ იტანს ზუსტად ის გააკეთა არღვლიანმა. ჩაცმაზე შეუქმნა პრობლემა, ოჯახშიც კი არასდროს ჰქონიათ ამ თემაზე კონფლიქტი, მით უმეტეს თვითონაც არ იცვამს ძალიან მოკლე რაღაცებს.
- მე უბრალოდ აღვნიშნე.
- არ იყო ეს უბრალო აღნიშვნა.
- მე აღვნიშნე და თუ გაითვალისწინებ კარგი იქნება.
- ანდრონიკე, მოდი ახლავე შევთანხმდეთ ასეთ რაღაცებზე პრობლემების შექმნა ცუდი ტონია, ცუდად ვრეაგირებ და არ მომწონს. მე თვითონაც არასდროს ჩავიცვამ ისეთ რამეს, რაც ზედმეტად მიიქცევს ყურადღებას.
- არ მეგონა თუ გაბრაზდებოდი.
- ჰო და გავბრაზდი.
- ასეთ რაღაცებზე თუ გაბრაზდი ცუდად გვექნება საქმე _ გაეღიმა სვანს.
- მაშინ აღარ უნდა მითხრა ასეთები.
- ადი ახლა სახლში _ შუბლზე აკოცა.
- ბავშვი ვარ თუ დებილი? _ გაბრაზებულმა შეუღრინა.
- ბავშვი.

მანქანიდან გაბრაზებული გადმოხტა და სახლში ავიდა. ტელეფონმა დაიწრიპინა: „ეგ შორტი მაინც მოკლეა.“ „ბავშვი ვარ და მეპატიება“ - დაუბრუნა პასუხი. გააბრაზა, მაგრამ მაინც ძალიან კარგადაა, მის სანახავად გამოვიდა როგორც კი დრო იპოვა. რა ქნას, არ მოწონს ასეთი გამოხტომები. თვითონ უკეთ იცის როგორ ჩაიცვას. როცა საპრეტენზიო არაფერია, ვერ იტანს დაუმსახურებელ შენიშვნებს.

.................................................

უკვე სამი კვირაა რაც ერთად არიან, ხანდახან კამათობენ, მაგრამ თავს ერთად კარგად გრძნობენ. ჯერ არც ერთს არ უთქვამს სიტყვა „მიყვარხარ“, მაგრამ არც ამაზე დარდით იკლავენ თავს, მთავარია რომ გრძნობენ. ანდრონიკე უკვე სერიოზულად ფიქრობს დაოჯახებაზე, მარიამი ვერც კი წარმოიდგენს ანდრონიკეს გეგმებს. ახლაც მშვიდად ემზადება მასთან შესახვედრად, დაპატიჟა. სამსახურის გამო მეორე დღეა აღარ უნახავს. ენატრება, მაგრამ წუწუნს არ აპირებს. იცის არღვლიანისთვის რამდენს ნიშნავს მისი საქმე. მოკლე, მოტკეცილი კაბა მოირგო, ზედა და მოსაცმელი, თმები გაიშალა და თავის სვანთან შესახვედრად გაემართა.

- ხოჩა ლადეღ (დღემშვიდობის) _ თბილად მიესალმა ანდრონიკე.
- გამარჯობა _ მიეხუტა მაღალ სილუეტს.
- როგორ ხარ?
- კარგად, შენ?
- მეც კარგად, დღეს სერიოზულად უნდა ვილაპარაკოთ.
- რა ხდება? _ დასერიოზულდა მარიამიც.
- მივალთ და გეტყვი.
- კარგი _ მთელი გზა ფიქრობდა რა უნდა ეთქვა. დაშორების საკითხიც კი განიხილა და გული დაუმძიმდა. ვითომ სვანს ასე ადვილად მობეზრდა? არა, არა და კიდევ ერთხელ არა, ამას ვერ დაიჯერებს. მით უმეტეს არღვლიანს არაფერი ეტყობა.
- მოვედით _ ფიქრებიდან ანდრონიკეს ხმამ გამოიყვანა _ ჯერ კოსტას უნდა ლაპარაკი.
- კარგი _ კოსტა იქ დახვდა, თბილად მოიკითხა და შემდეგ სერიოზული სახით დაიწყო ლაპარაკი.
- რძალო, უნდა გელაპარაკო. რასაც გეტყვი შეიძლება არც კი დამიჯერო, მაგრამ შენი იმედი მაქვს. გეფიცები გოგოსთვის სერიოზულად ოცი წლის შემდეგ აღარ შემიხედავს, იმის მერე ხომ ხვდები რა, ძირითადად გასართობად შექმნილ თოჯინებს ვხვდებოდი. რაც თეკო გამაცანი ვეღარ ვარ კარგად. მაგრად მომეწონა ეგ გოგო, გავგიჟდი. ზედმეტად უბრალოა, პირდაპირი, მოკლედ ჭკუიდან გადავდივარ რა. გეტყოდა ალბათ, ვწერ ხანდახან, მაგრამ თვითონ საკმაოდ მშრალად მპასუხობს, ოდნავ ინტერესსაც არ იჩენს. უნდა მიშველო რა, მიშუამდგომლო. ეცადე წამოიყოლო ისეთ ადგილებში სადაც ვიქნები, ძალიან გთხოვ. _ იმდენად სერიოზული იყო ნაკაშიძე, მარიამმა ღიმილი ვერ შეიკავა.
- ეს ყველაფერი მართლა მესმის შენგან?
- მართლა, მართლა.
- კარგი, აუცილებლად გავარკვევ. _ ამ დროისთვის იმნაძემ უკვე ყველაფერი იცოდა. მათ შორის ისიც, თეკოსაც რომ ჰქონდა სიმპატიები კოსწიას მიმართ, მაგრამ არ აგრძნობინებდა. ეშინოდა რომ ნაკაშიძე ჩვეულებრივი ქალთა სქესის მოყვარული მამაკაცი აღმოჩნდებოდა და იმედი გაუცრუვდებოდა.
- მადლობა რძალო, მარტო შენ თუ გადამარჩენ. წავედი ახლა მე _ სწრაფი ნაბიჯით გავიდა. მარიამმა ღიმილიანი მზერა გააყოლა.
- ყოჩაღ თეკოს _ კმაყოფილმა ჩაილაპარაკა.
- ახლა რაც შეგვეხება ჩვენ _ წამოიწყო სვანმა და მარიამიც დაიძაბა.
- გისმენ.
- უკვე სამი კვირაა ერთად ვართ.
- სამი კვირა _ დაუმოწმა გოგონამ.
- ცოლად გამომყვები? _ პირდაპირ აჯახა სვანმა. ეგონა მოესმა, როგორ თუ ცოლად გაჰყვება, ეს რას ნიშნავს? სამკვირიანი ურთიერთობის შემდეგ ოჯახის შექმნას სთავაზობს? „არაა მთლად დალაგებული“ - გაიფიქრა იმნაძემ.
- დიდხანს უნდა იფიქრო?
- არა.
- რა არა?
- არ ვარ თანახმა.
- გაიმეორე _ დასერიოზულდა სვანი.
- თანახმა არ ვარ _ გაუმეორა მარიამმა.
- ხვდები რას მეუბნები?
- ვხვდები.
- და ასე მშვიდად?
- თანხმობას ელოდი?
- მეგონა იფიქრებდი მაინც.
- მგონი უნდა გესმდეს, ჯერ მხოლოდ სამი კვირაა რაც ერთად ვართ, უამრავჯერ ვიკამათეთ უკვე. ოჯახის შექმნის შემდეგ ეს კამათი კიდევ უფრო სერიოზულ სახეს მიიღებს, ცოტა მეტი რომ გეფიქრა კარგი იქნებოდა.
- ნაფიქრი მაქვს, კამათის შემდეგ მაინც ვრიგდებით.
- არ ვარ თანახმა _ მტკიცედ გაუმეორა იმნაძემ.
- კარგი, როგორც გინდა, წავედით, წაგიყვან სახლში.
- შეგიძლია მითხრა რა გამოხტომა იყო ახლა ეს?
- არაფერი, წავედით.
- ანდრონიკე?!
- მარიამ, ძალიან გთხოვ რა ზედმეტად არ დამელაპარაკო, წავედით. _ გაუჭირდა სიმშვიდის შენარჩუნება სვანს.

ენთუზიაზმით ელოდა მარიამის თანხმობას, თუმცა ვერ მიიღო. რატომრაც ფიქრობდა რომ უკვე საკმარისად უყვარდა გოგონას. სახლამდე ისე მიიყვანა ხმა არ ამოუღია. დამშვიდობებისას არც კი აკოცა, კარები გაუღო და გადასასვლელად უბიძგა. ცრემლიანი თვალებით გადავიდა მარიამი, ვერ გაეგო რა მოხდა. საერთოდ აირია, ნუთუ მისი უარი იყო ყველაფრის მიზეზი? არღვლიანი უნდა მიმხვდარიყო რომ სამკვირიანი ურთიერთობა ოჯახის შესაქმნელად საკმარისი არაა. იმასაც უნდა მიმხვდარიყო ასე ერთი ხელის მოსმით რომ ვერ გაყვებოდა გოგონა და იმასაც, ჯერ ოჯახისთვის მზად რომ არ იყო. სახლში ასულმა პირდაპირ თავის ოთახს მიაშურა, ძალაგამოცლილი ჩაეხუტა ბალიშს და ცრემლი მოიწმინდა. არ შეხმიანებია არღვლიანი, არც მშვიდი ღამე უსურვებია. ურთიერთობის პირველი დღიდან დღე არ გასულა რომ საღამოს მესიჯი არ მიეწერა. ახლა კი ელოდება, მაგრამ სულ ტყუილად, სვანი მიწერას არ აპირებს. ბოლოს ისევ თვითონ აიღო ტელეფონი, აკანკალებული ხელით და დაბინდული თვალებით აკრიფა ერთი სიტყვა „ძილინების“ და გაგზავნა.

პასუხი არ დაუბრუნდა. რა გასაკვირი იყო, სვანს ტელეფონისთვის არც დაუხედავს. ისიც გამწარებული დამხობილიყო ლოგინზე და თვალები მაგრად დაეხუჭა. „ახლა რა ვქნა?“ - ფიქრობდა და ვერ გადაეწყვიტა როგორ მოქცეულიყო. კოსტას თუ დაუჯერებდა, მისი სვანური მოპყრობა არ გაამართლებდა, მაგრამ ფაქტია ასე ცივილიზებულად ვერ დაითანხმა. წინ მხოლოდ ერთი კვირა აქვს. ორი დღე არ შეეხმიანება, დააცდის დაფიქრებას, ჩამოყალიბებას, თვითონაც უნდა დამშვიდდეს. მერე? მერე უკვე აღარ იცის რას იზამს, კიდევ ერთხელ დაელაპარაკება ადამიანურად და თუ არ გაჭრის საკუთარ გეგმაზე გადავა. იმედია ეს მაინც გაამართლებს. აბა სხვაგვარად როგორია გოგოს უთხრა რომ ექვსი თვით მიდის და კაცმა არ იცის ჩამოვა თუ არა. კოსტამ როგორც ყოველთვის სწორი რჩევა მისცა, თუმცა ამჯერად ამ რჩევის გაზიარება არ უნდა.

„ -ფიქრობ ის როგორ უნდა უთხრა რომ ექვსი თვით მიდიხარ და არ იცი უკან დაბრუნდები თუ არა, მაგრამ აბა დაფიქრდი.წახვიდე და მართლა აღარ ჩამოხვიდე? მე ყველაზე მეტად მიმძიმს ამის თქმა, თუმცა შენ მასწავლე რომ მწარე რეალობას თვალი უნდა გავუსწორო. მართლა რომ ვეღარ ჩამოხვიდე? ის გოგო უნდა დატოვო ერთი კვირის გათხოვილი, უკვე დაქვრივებული, უბედური. გიღირს ამად? ეგოისტივით რომ იქცევი ვერ ხვდები? კიდევ უფრო გავამძაფროდ სიტუაცია, ორსულად რომ დარჩეს?
- ერთ კვირაში?_ ჩაიფრუტუნა.
- რატომაც არა, არ მომხდარა ჯერ? იფიქრე ანდრონიკე იფიქრე, ნუ გააუბედურებ ამ გოგოს, მარტო საკუთარი თავის კეთილდღეობისთივის ნუ იზრუნებ.“

გაიხსენა კოსტას რჩევა. მართლა ფიქრობს ამ ყველაფერზე, არც მარიამის გაუბედურება უნდა, მაგრამ უნდა რომ მხოლოდ მისი იყოს, რაც შეიძლება მალე. როცა ეცოდინება რომ ის ელოდება, აუცილებლად დაბრუნდება. რაღაც უნდა მოახერხოს. სულ სამი დღე აქვს, სულ სამ დღეს მისცემს მარიამს დასაფიქრებლადაც და მეორედ საპასუხოდაც. მერე კი უკვე საკუთარ გეგმას განახორციელებს.

________________________

ესეც მეხუთე თავი შოკოლადებო.. მაგრამ რატომღაც მეოთხე თავზე ძალიან იპასიურეთ... ალბათ იმიტომ რომ მნიშვნელოვანი არაფერი მომხდარა.. იმედი მაქვს ეს თავი მაინც დაიმსახურებს მოწონებას..ბოდიში შეცდომებისთვის, ველი შეფასებას, კრიტიკას, რჩევებს და ემოციების გაზიარებას ... თქვენ მმატებთ პოზიტივს.. გთხოვთ რომ გააგრძელოთ პოზიტივის ამაღლება ჩემთვის (სიცილის სმაილი). ველი შეფასებას შოკოლადებო..



№1  offline წევრი vighaca

Dzalian magariia ❤

 


№2  offline მოდერი ლილიანა

ანდრონიკე ეგოისტია
--------------------
სიყვარული არასოდეს მთავრდება

 


№3  offline წევრი anka12

ძაან მიყვარს ეს მოთხრობა რაღაცნაირად განსხვავებულია და შენი წყალობით ავტორ ცოტა სვანურიც ვიცი :დდდდდდ

 


№4  offline წევრი casas

ანდრონიკესიც მესმის და მარიამიასიც,მაგრაამ უფრო მგონია რომ ადნდრონკემ სიმართლე უნდა უთხრაას და გაუგებს მარიამი..თუ ვერ გაუუგეებს გაბრზადება მხოლოოდ მააგრაამ დალოდებით მაინც დაელოდებაა.. love

 


№5  offline წევრი Unnamed

Sainteresoa :* rogor moiqceva andronike :|

 


№6  offline წევრი Mkitxveli

ეგოისტურად არ უნდა მოიქცეს რა ((

 


№7  offline ადმინი უნდა ვწერო

აუუ როგორი ეგოისტია.
მომწონს..
ველი შემდეგს..

 


№8  offline წევრი alisa

Chemi svanii <3 vaime vgijdebi <3 rogorr miyvars ssvaneti da svanebi amoucnobi xalxia me mtiuli kapasi var da cota rtulad vugeb svanebs magram vgijdebii <3 kostaa xo saertod ^_^ ... svanebis xasiati rom vici ar datovebs mainc mariams egoistiebi ariaan rogorc wesi magram zustad vici rom tu uyvart martla sakutar tavze metad <3 <3
--------------------
Me var Alisa, 16 wlis... <3 meshinia micvalebulebis :\ da siyvarulis.... werashi axalbeda..

 


№9  offline წევრი nuki-nuka

აუუ ძაან კაია... მალე დადე არ მყოფნის...
love love

 


№10  offline მოდერი მარრიამი

vighaca
Dzalian magariia ❤

casas
ანდრონიკესიც მესმის და მარიამიასიც,მაგრაამ უფრო მგონია რომ ადნდრონკემ სიმართლე უნდა უთხრაას და გაუგებს მარიამი..თუ ვერ გაუუგეებს გაბრზადება მხოლოოდ მააგრაამ დალოდებით მაინც დაელოდებაა.. love

alisa
Chemi svanii <3 vaime vgijdebi <3 rogorr miyvars ssvaneti da svanebi amoucnobi xalxia me mtiuli kapasi var da cota rtulad vugeb svanebs magram vgijdebii <3 kostaa xo saertod ^_^ ... svanebis xasiati rom vici ar datovebs mainc mariams egoistiebi ariaan rogorc wesi magram zustad vici rom tu uyvart martla sakutar tavze metad <3 <3

nuki-nuka
აუუ ძაან კაია... მალე დადე არ მყოფნის...
love love

მადლობა ტკბილებო <3
anka12
ძაან მიყვარს ეს მოთხრობა რაღაცნაირად განსხვავებულია და შენი წყალობით ავტორ ცოტა სვანურიც ვიცი :დდდდდდ

მადლობა <3 მიხარია თუ გასწავლე :D
ლილიანა
ანდრონიკე ეგოისტია

Unnamed
Sainteresoa :* rogor moiqceva andronike :|

drunkinlove
აუუ როგორი ეგოისტია.
მომწონს..
ველი შემდეგს..

Mkitxveli
ეგოისტურად არ უნდა მოიქცეს რა ((

ვნახოთ..ვნახოთ.. მადლობა სიტკბო და სითბო ხართ ყველა <3

 


№11  offline აქტიური მკითხველი terooo

აი იმ ნაყინს გავხარ ზაფხულის ცხელ დილით სანატრებელი რომაა, რომ ჩამ და ფიქრობ რომ არ გინდა გამოილიოს, ახლა წავიკითხე ხუთივე თავი. ძალიან მომეწონა. აი რაღაცნაირი. რეალური და გამაგიჟებელი ისტორიაა. რომ ვკითხულობდი ვგრძნობდი რომ მათ წინ ვიდექი და ეს ყველაფერი ჩემს თვალწინ ხდებოდა. იმდენი რამე მინდა დაგიწერო. იმდენი თბილი სიტყვა მაგრამ აგონიაში ვარ და სიამოვნების ზენიტში.
წწარმატებებს გისურვებ ჩემო კარგო და შენს ერთგულ მკითხველად მიგულე მუდამ.
P.S. ვერ გეტყვი რომ პატარა თავია. მაგრამ იმდენად სასიამოვნო წასაკითხია არ მყოფნის. ეს უკვე მეორე ისტორიიაა შოკში რომ ჩამაგდო. ჩემი გაოცება არც ისე ადვილია.

აპა წარმტებებს გისურვებ ჩემო კარგო და ველოდები შემდეგს თავს. ♥♥♥

 


№12  offline მოდერი მარრიამი

terooo
აი იმ ნაყინს გავხარ ზაფხულის ცხელ დილით სანატრებელი რომაა, რომ ჩამ და ფიქრობ რომ არ გინდა გამოილიოს, ახლა წავიკითხე ხუთივე თავი. ძალიან მომეწონა. აი რაღაცნაირი. რეალური და გამაგიჟებელი ისტორიაა. რომ ვკითხულობდი ვგრძნობდი რომ მათ წინ ვიდექი და ეს ყველაფერი ჩემს თვალწინ ხდებოდა. იმდენი რამე მინდა დაგიწერო. იმდენი თბილი სიტყვა მაგრამ აგონიაში ვარ და სიამოვნების ზენიტში.
წწარმატებებს გისურვებ ჩემო კარგო და შენს ერთგულ მკითხველად მიგულე მუდამ.
P.S. ვერ გეტყვი რომ პატარა თავია. მაგრამ იმდენად სასიამოვნო წასაკითხია არ მყოფნის. ეს უკვე მეორე ისტორიიაა შოკში რომ ჩამაგდო. ჩემი გაოცება არც ისე ადვილია.

აპა წარმტებებს გისურვებ ჩემო კარგო და ველოდები შემდეგს თავს. ♥♥♥

უღრმესიიი მადლობა ჩემო კარგო ასეთი თბილი სიტყვებისთვის.. არც კი ვიცი რა ვთქვა.. საოცრად მიხარია რომ მოგწონთ ^_^ პირველი რომელი იყო??? მადლობა მადლობა <3

 


№13 სტუმარი nini

ვაიმე გავგიჟდები ანერთს რო დაემართოს რამე და ან მეორეს უკვე ძალიან მიყვარს ორივე და კოსტაც და მარიამის დედაც <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent