შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

უშგულში ნაპოვნი ანგელოზი [9]


24-02-2015, 22:26
ავტორი მარრიამი
ნანახია 4 255

დღე ზაფხულისთვის უჩვეულო მოღრუბლილობით დაიწყო. ასეთ დღეებში არაფრის ხალისი არ აქვს მარიამს, ხასიათსაც ეტყობა ამინდი. უკმაყოფილოდ წამოჯდა ლოგინზე, ხალათი მოიცვა და ოთახიდან გავიდა. სამი დღე, ანდრონიკესთან ყოფნის სამი დღე დარჩა. „რამე რომ მოუვიდეს?“ - დასვა ტვინში კითხვა ვიღაცამ. „რა უნდა მოუვიდეს?“ - გაკაპასდა იმნაძე. „შეიძლება დაიჭრას, შეიძლება მოკვდეს, შეიძლება დასახიჩრდეს.“ - არ ჩუმდებოდა. „ახლავე შეწყვიტე“ - მობეზრებულად გაიქნია თავი ფიქრების მოსაშორებლად. ყავა მექანიკურად დაისხა, მაგიდაზე დადგა და შოკოლადი დატეხა. „პოზიტივის მომტანი“ - კმაყოფილმა გაიფიქრა და სკამზე მოთავსდა. „დილამშვიდობის“ - მესიჯმა არ დააგვიანა. გაეღიმა. „ დილამშვიდობის“ - უპასუხა და ტელეფონი იქვე დადო. იცის რომ აუცილებლად დაურეკავს, ესეც ერთგვარ ტრადიციად ექცათ უკვე და გულისფანცქალით ელის მისი ხმის გაგონებას. ემოციებს ყოველთვის აკონტროლებდა, არ გამოხატავდა, მაგრამ ახლა უბრალოდ არ შეუძლია. სხეულის თითოეული ნაწილი გრძნობს ბედნიერებას. ხმაც ეცვლება, თვალებიც უბრჭყვინავს როცა არღვლიანს ესაუბრება. უყვარს და არ მალავს! ტელეფონი ამღერდა.

- გისმენთ.
- როგორ ხარ?
- კარგად, შენ?
- მეც. კოსწიამ საყიდლებზე გავიდეთ საღამოსთვისო.
- კარგი, გავემზადები და გამომიარე.
- გელოდები.

თავისუფლად ჩაცმა ამჯობინა, ჯინსი და უბრალო ზედა. თმები კოსად შეიკრა და მაკიაჟის გარეშე გავიდა სახლიდან. კიბეები ჩაირბინა, მხიარულად გავიდა სადარბაზოდან. ღიმილით მიუახლოვდა საყვარელ სილუეტს, საკუთარი ინიციატივით აკოცა და ჩაეხუტა. ფრთხილად მოჰხვია სვანმა ხელები და ჩაეღიმა.

- წავედით?
- წავედით.

მთელი გზა უღიმოდა იმნაძე ადრონიკეს. ასეთ ამინდში ასეთ ხასიათზე მისი ნახვა იშვიათობაა. არღვლიანიც თბილი მზერით გადახედავდა და უღიმოდა. რა ქნას, მასაც აბედნიერებს ეს სიფრიფანა გოგო. არავისზე ყოფილა ასე მიჯაჭვული. ახლა კი ერთი დღეც რომ ვერ ნახოს დანაკლისს გრძნობს. მისი ხმის გაგონება სითბოთი ავსებს და მისი თვალები სიცოცხლეს აზრს აძლევს. თვითონაც ვერ ხვდება როგორ შემოიჭრა მარიამი მის ცხოვრებაში, შემოიჭრა და ამხელა ადგილი დაიკავა. წარმოდგენაც არ აქვს როგორ უნდა გაძლოს მის გარეშე ექვსი თვე. ჯერ კიდევ ერთი თვის წინ ფიქრობდა, როგორც კი ჯარს დაემშვიდობებოდა ბერად აღიცკვეცებოდა, ახლა, ახლა კი უკვე ოჯახის შექმნაზე ფიქრობს. გეგმებიც კი შეუცვალა პეპელამ, მიზნები, ოცნებები.

- თეკოსაც მოიყვანს? _ ფიქრების ჯაჭვი გაუწყვიტა იმნაძის ხმამ.
- კი მოიყვანს, კაი ბუზღუნა დაქალი გყავს _ გაუღიმა.
- მშვენიერი გოგოა _ გამოესარჩლა.
- მშვენიერი კია, ბუზღუნაა.
- არ უნდა გააბრაზო და არ იბუზღუნებს _ გაუცინა.

მანქანიდან გადავიდნენ, თუმცა წყვილი ვერ შენიშნეს. უკვე შესულები იყვნენ. არღვლიანმა წელზე მოჰხვია ხელი მარიამს და მაღაზიაში შევიდნენ. რიგებს შორის დადიოდნენ, ანდრონიკეს „ურიკა“ მიჰქონდა, გოგონა კი პროდუქტს ალაგებდა. ერთ-ერთ რიგში შეხვდნენ კოსტას და თეკლას და ვაჭრობა ერთად განაგრძეს. ყველაფერი რომ იყიდეს, ნაკაშიძესთან წავიდნენ სახლში. შესვლისთანავე ინტერიერს მოავლეს თვალი.

- კარგი სახლი გაქვს ხომ იცი? _ გაუცინა მარიამმა.
- შეგიძლია დაქალი დატოვო _ გაუცინა კოსტამაც.
- მე უკეთესი მაქვს _ მარიამის ყურთან ჩაიჩურჩულა არღვლიანმა.
- ჯერ-ჯერობით ჩემი სახლი სავსებით მაკმაყოფილებს _ გაუცინა. _ კოსწიკ რა პატარა სამზარეულოა _ მაშინვე თქვა, როგორც კი სამზარეულოში შეაბიჯა.
- თქვენ მართლა ტრიალს ხომ არ აპირებთ _ გაიცინა.
- რატომაც არა _ შეეპასუხა თეკო.
- ბურთი და მოედანი თქვენ, რაც გინდათ ის გააკეთეთ _ ნება დართო ნაკაშიძემ.
- მე მაქვს დიდი სამზარეულო _ თვალი ჩაუკრა სვანმა იმნაძეს.
- მეც სხვათაშორის _ გაუღიმა მარიამმა. _ გადით ახლა სამზარეულოდან ხელს მიშლით.
- მივდივართ.

გოგოებმა საქმიანობა დაიწყეს. ხან ერთ ინგრედიენტს ჭრიდნენ, ხან მეორეს, საბოლოოდ რამდენიმე სახის სალათი, პიცა და ხილის ასორტი მოამზადეს. სუფრა გაშალეს და მისაღებში დაბრუნდნენ.

- სად არიან სხვები?
- გზაში.
- მოვიდნენ _ ნაკაშიძე კარებისკენ წავიდა _ მობრძანდით. _ მისაღებში ოთხი ადამიანი შევიდა. არღვლიანს ხელი ჩამოართვეს, გადაკოცნეს, მოიკითხეს. გოგონებს უბრალო ღიმილით მიესალმნენ.
- მარიამი, ჩემი საცოლე და თეკო, მარიამის მეგობარი _ წარუდგინა სვანმა _ ლუკა და ლიკო, კოტე და კატო .
- სასიამოვნოა _ გაუღიმა გოგონამ.
- ჩვენთვისაც _ ერთხმად მიუგეს.
- დაბრძანდით _ გაუღიმა თეკომ.
- მასპინძლობას უკვე საკუთარ თავზე იღებ? _ უჩურჩულა კოსტამ და ჩაიცინა.

სუფრასთან დასხდნენ, წყვილებად მოთავსდნენ, ანდრონიკე და მარიამი ერთ დიდ სავარძელს იკავებდნენ. წელზე მოხვეულ ხელს ცოცხალი თავით არ უშვებდა არღვლიანი. დროდადრო ღიმილით გადახედავდა. იმნაძეც კარგად მოთავსებულიყო, თავი სვასნი მხარზე მიესვენებინა და მშვიდად სუნთქავდა, თან ღიმილიან მზერას არ აკლებდა საზოგადოებას.

- ქორწილს როდის აპირებთ? _ დაინტერესდა კოტე.
- როგორც კი დავბრუნდები _ ჩვეული სიდინჯით უპასუხა ანდრონიკემ.
- ძალიან კარგი, კოსტაღა დაგვრჩება და სრულად შევივსებით.
- კოსტაც მალე დაგეწევათ _ გაიცინა კოსტამ და შეუმჩნევლად გააპარა მზერა გვერდით მჯდომი ტყემალაძისკენ.
- ჩვენ უნდა წავიდეთ, პატარა ჭირვეულობს და ვეღარ დავრჩებით _ გამოაცხადა ლუკამ და წასასვლელად მოემზადნენ. _ სასიამოვნო იყო _ გაუღიმა გოგოებს და თბილად დაემშვიდობა.

მალე კოტე და კატოც მიყვნენ. სახლში მხოლოდ ორი წყვილი დარჩა. გოგოებმა სუფრა აალაგეს. ჭურჭელი დარეცხეს, სამზარეულო მოაწესრიგეს და გამოაცხადეს ჩვენც უნდა წავიდეთო. მანქანებში დანაწილდნენ და სახლისკენ გაეშურნენ.

- კარგი მეგობრები გყავს _ გაუღიმა მარიამმა.
- სამზარეულოში ფუსფუსი ძალიან გიხდება.
- მე რა გითხარი და შენ რას მპასუხობ.
- შენ შენი ემოციები გამიზიარე, მე ჩემი.
- ვაიმე არღვლიანო _ გაუცინა.
- ერთი სული მაქვს როდის დავბრუნდები რომ ასე წინ და უკან აღარ ვიარო, მიგიყვანო და დაგსვა სახლში.
- დამსვა თუ გამომკეტო?
- რატომ გამოგკეტო?
- აბა წინ და უკან თუ არ ივლი, სულ სახლში უნდა ვიყო.
- ტირანი კი არ ვარ _ გაუღიმა.
- ძალიან კარგი _ ჩაიკისკისა. არღვლიანიც გიჟდება მის კისკისზე, ისე გულიანად, ბავშვივით გულწრფელად იცინის, მოდი და არ გაგიჟდე.
- ხვალ ღამე მივდივარ.
- აბა სამ დღეშიო?
- გადმოიწია თარიღმა.
- ასე არ შეიძლება _ აშკარად დაიბნა მარიამი, ხმა საგრძნობლად შეეცვალა.
- შენ არ ინერვიულო რა, ხვალ დილით დაგირეკავ და მთელ დღეს შენ გვერდით გავატარებ.
- მე მეგონა ორი დღეს კიდევ გვექნებოდა.
- დამშვიდდი.
- რა ადვილია _ ჩაიბურტყუნა და ფანჯრისკენ გაიხედა მისი ცრემლიანი თვალები რომ არ შეემჩნია ვაჟს.
- მოვედით.
- ვხედავ _ თვალები ძლიერად დახუჭა და მხოლოდ შემდეგ მობრუნდა ანდრონიკესკენ. _ ხვალ დილით დამირეკე, ჩამოვალ და გნახავ, ღამე გაგაცილებ კიდეც.
- არ მინდა გაცილება და დამშვიდობების სცენები.
- ანდრონიკე, უნდა გაგაცილო.
- მარიამ, უფრო გაგვიჭირდება.
- ექვსი თვე ვეღარ გნახავ, ამ დროისთვის თითოეული წუთიც კი მნიშვნელოვანია.
- კარგი, კარგი _ თბილად გაუღიმა და ლოყაზე თითი ჩამოატარა.

შეძლებისდაგვარად გაუღიმა მარიამმაც და ყელზე დაუტოვა კოცნი კვალი. იგრძნო არღვლიანის ემოცია, თითქოს ჟრუანტელმა დაუარა, ერთი წამით დაიძაბა და ისევ მოეშვა. თავი მაღლა ააწევინა გოგონას და თვითონ შეეხო მის ტუჩებს. მოშორდა, გაუღიმა, ჩვეულებისამებს ცხვირზე გაეთამაშა და მარიამი მანქანიდან გადავიდა. სახლში ასული არ იყო მესიჯი რომ მიიღო: „ტკბილი ძილი.“ ალბათ მართლა ტკბილად დაეძინებოდა რომ არა ბოლო დიალოგია. „ერთი დღეც და მიდის“ - ტალღასავით დაუარა სიტყვებმა და შიშმაც არ დააყოვნა, მაშინვე გამოჩნდა. ისევ ამოტივტივდა თავში კითხვა: „რამე რომ მოუვიდეს?“ ამჯერად უპასუხოდ დატოვა, თვითონაც ხვდება რომ ყველაფერი ასე მარტივად არ არის. მართლა შეიძლება რამე მოუვიდეს, თუმცა სულაც არ უნდა ამის გათვიცნობიერება, იცის უფრო მეტ ტკივილს მიაყენებს საკუთარ თავს და თავს იკავებს. ყოველთვის რეალურად მოაზროვნე იმნაძე, თითქოს ახლა თვალს ვეღარ უსწორებს არსებულ რეალობას, პირიქით, ცდილობს თავის პოზიტივით სავსე სამყაროს შეეკედლოს და მხოლოდ კარგზე იფიქროს. ბალიშს ჩაეხუტა და ღრმად ამოისუნთქა. თითქოს ამ ერთი ამოსუნთქვით დაიცალა ემოციებისგან, მაგრამ მხოლოდ თითქოს. სინამდვილეში მაინც გულში დაიტოვა ყველაფერი, ვერც ბურთს მოუხერხა ვერაფერი, ყელში რომ შემაწუხებლად იყო გაჩხერილი. ერთმა ცრემლმა მოაგვარა ეს პრობლემები, ერთს მეორე მოჰყვა, მეორეს მესამე და გულიანად აქვითინდა.. წინასწარ გამოიტირა მოსალოდნელი საფრთხე და ძლივს დამშვიდდა. ტირილისგან გათანგულს ჩაეძინა.

______________________

მძიმე ნაბიჯებით მიუყვებოდა არღვლიანი კიბეებს, ცდილობდა გოგონას ტკივილიანი მზერა დაევიწყებინა, მაგრამ არ გამოსდიოდა. დინჯად დააკაკუნა კარებზე და ისე შევიდა თავის ოთახში დედასთვის სიტყვაც არ უთქვამს. ბარგი შეკრა და ლოგინზე ჩამოჯდა. გრძნობების დამალვა არ გამოსდის იმნაძეს, მაშინვე ეტყობა რა წყინს და რა უხარია, სვანმაც ადვილად შეატყო მისი წასვლით გამოწვეული ტკივილი, შიშიც ადვილად დაინახა მის თვალებში. არ უნდა რომ გული ატკინოს, მის ნებაზე რომ იყოს, ალბათ წასვლაზე უარს იტყოდა, მაგრამ მხოლოდ საკუთარ თავზე არ არის დამოკიდებული. მოგვიანებით გავიდა ოთახიდან და დედასაც შეატყობინა რომ ხვალ ღამით მიდის. კიდევ ერთხელ უსმინა დედის ტირილს, მამამისის გარდაცვალების ისტორიას, თხოვნას რომ თავი დაანებოს ჯარისკაცობას. ისევ უხმოდ ჩაეხუტა დედას და თავის ოთახს დაუბრუნდა. დედაზეც ღელავს, მაგრამ იცის გაუძლებს, ძლიერი ქალია. აი მარიამი კი, მისი სიფრიფანა პეპელა რამდენად შეძლებს ამის ატანას.. კიდევ კარგი ცოლად არ მოიყვანა, მხოლოდ ახლა ხვდება რა შეცდომა შეიძლებოდა დაეშვა, სრულიად დაკარგავდა... როგორ უმძიმს წასვლა, მაგრამ სხვა გზა არ აქვს, ლოგინზე გადაწვა და შეეცადა დაეძინა, შეეცადა, მაგრამ ვერ მოახერხა. ბოლოს მარინც მარიამს დაურეკა, ცოტახნით ელაპარაკა, მაგრამ მიხვდა რომ უარესად ამძიმებდა და დაემშვიდობა.

_____________________

პირველად გათენდა ასეთი მძიმე დილა იმნაძის ცხოვრებაში. ღამით ტირილისგან თვალები ოდნავ შესიებოდა. ხანდახან მაკიაჟის არსებობაც ძალიან ეხმარება, მისი მეშვეობით დაფარა თვალის უპეები, ღრმად ამოისუნთქა, სარკეში საკუთარ ანარეკლს ფართოდ გაუღიმა და ოთახიდან გავიდა. ბავშვობიდან ასე იმშვიდებს თავს: „გაიღიმე და ყველაფერი კარგად იქნება.“ ყოველთვის ასე უღიმის საკუთარ თავს როცა პრობლემა აქვს. შინაგანი ცახცახი ვერაფრით დაიოკა, გარეგნულად არაფერი ემჩნეოდა, მაგრამ მთელი სხეულით თრთოდა, გული თითქოს საგულეში დახტუნავდა. ტელეფონის ზარზე ისე შეხტა, თვითონაც მიხვდა რამდენად არაადეკვატური რეაქცია ჰქონდა. შეეცადა მაქსიმალურად მშვიდად ეპასუხა.

- დილამშვიდობის _ ისე გაიღიმა, თითქოს ანდრონიკე დაინახავდა.
- გაიღვიძე?
- კი გავიღვიძე.
- გამოვალ და ჩამო.
- კარგი გამოდი _ ტუჩი მოიკვნიტა და ნერწყვი მძიმედ ჩაყლაპა. სწრაფად მოემზადა, სარაფანი და დაბლები ჩაიცვა. თმები გაიშალა და კიბეებზე ჩაფრიალდა. ანდრონიკეს დანახვისას კიდევ ერთხელ იმძლავრა ტირილის სურვილმა, მაგრამ მაშინვე უკუაგდო, მშვიდი ნაბიჯებით მიუახლოვდა სილუეტს და ისე ჩაეხუტა, თითქოს უკანასკნელი იყო.
- გავიჭყლიტები _ ღიმილით უთხრა ანდრონიკემ და მარიამიც თავჩაღუნული მოშორდა. _ ნუ მაფიქრებინებ რომ გეშინია _ სახეზე მოეფერა და მშვიდად გაუღიმა.
- ვეცდები _ ძლივს ამოილაპარაკა და მანქანისკენ წავიდა.
- სად წავიდეთ?
- არ ვიცი, სადაც გინდა.
- მთამწმინდაზე ავიდეთ?
- ავიდეთ.

მთაწმინდაზე ასულებმა ჯერ ისეირნეს, შემდეგ ეშმაკის ბორბალზე დასხდნენ. სიმაღლის სიყვარულით გამოირჩეოდა იმნაძე, ყოველთვის იტაცებდა მაღალი ადგილები, მაგრამ ახლა ვერ გრძნობს ბედნიერებას, ახლა მხოლოდ დროს ითვლის და უნდა რაც შეიძლება ნელა გავიდეს.

- მარიამ..
- გისმენ.
- შენი ხელი კი ვითხოვე და თანხმობაც მივიღე, მაგრამ ბეჭედი არ მქონდა მაშინ, ამიტომ ახლა კიდევ ერთხელ გკითხავ, თანახმა ხარ ცოლად გამომყვე?
- თანახმა ვარ _ გაუღიმა, ანდრონიკემ ბეჭედი მოარგო მის თითს და ღიმილით შეეხო ტუჩებს.
- მოიცა, მე ბეჭედი არ მაქვს, მაგრამ მაინც უნდა გკითხო, თანახმა ხარ ცოლად მომიყვანო? _ გაუცინა.
- თანახმა ვარ _ ღიმილით გაუწოდა მარიამმა ღვთისმშობლის კულონი _ დაგიცავს.
- არ მოვიშორებ _ მიიხუტა და თავზე აკოცა.

ნახევარი დღე გაატარეს ასე სეირონობაში, მიხვდნენ რომ მოშივდათ და იქვე კაფეში შევიდნენ. მარიამის ტელეფონი ამღერდა. დახედა, შეწუხებული სახე მიიღო და გათიშა. ისევ ამღერდა, ამჯერადაც არ უპასუხა. ანდრონიკე ჯერ ჩუმად აკვირდებოდა, რამდენიმე ზარს რომ არ უპასუხა დაიძაბა.

- მარიამ ვინ არის?
- არავინ.
- როგორ არავინ, ვიღაც რეკავს და შეგნებულად არ პასუხობ.
- არავინ არ არის ანდრონიკე.
- მარიამ _ ხმა დაეძაბა არღვლიანს.
- არავინ მნიშვნელოვანი.
- რომ გეკითხები უნდა მიპასუხო.
- უბრალოდ არ ღირს ამაზე გაბრაზება, არაა მნიშვნელოვანი და მორჩა.
- თან უნდა გავბრაზდე კიდეც თურმე, მითხარი ახლა ვინ არის.
- ანდრონიკე.
- რატომ გინდა უარესად გამაბრაზო?
- არ მინდა.
- ჰო და გისმენ.
- ერთი ბიჭია ადრე მოვწონდი.
- და ასე მშვიდად მეუბნები? _ ტონს აუწია სვანმა _ რამდენი ხანია რაც გირეკავს?
- დიდი ხანია, სანამ შენ გაგიცნობდი იქამდეც იყო.
- და რამდენი ხანია ამას მე მიმალავ?
- ბოლოს რომ დამირეკა უკვე ურთიერთობა გვქონდა, ავუხსენი და ვთხოვე აღარ დარეკა.
- მერე?
- მას შემდეგ სულ რამდენჯერმე დამირეკა.
- როგორ? _ სიბრაზეს ვეღარ აკონტოლებდა _ ერთ თვეში რამდენჯერმე დამირეკაო, მეტს ფიზიკურადაც ვერ მოასწრებდა. არ აპირებდი ჩემთვის ამის თქმას?
- არა _ თავი დახარა.
- რატომ?
- არ მინდოდა ზემდეტი პრობლემები გვქონოდა.
- ახლა რომ უარესი გვექნება იმედია ხვდები.
- ანდრონიკე.
- მორჩა, რა ოჯახზეა საუბარი, გოგოს სხვა თაყვანისმცემლებიც ჰყოლია.
- ხვდები რა სისულელეს ამბობ?
- მე ვხვდები, მე უნდა მივხვდე. შენ? შენ ხვდებოდი რას აკეთებდი?
- ანდრონიკე _ თვალები აუცრემლიანდა. ტონი ოდნავადაც არ აუწევია ამ ერთი თვის განმავლობაში და ახლა მისთვის ხმამაღალი კამათის მოსმენა, დაძაბული სახის ყურება გულის გასკდომის ტოლფასი იყო.
- რა ანდრონიკე, რა? _ უფრო ბრაზდებოდა სვანი.
- არ გინდა რა.
- რა არ მინდა?
- წასვლის დღეს ჩხუბი _ ჩუმად ამოთქვა და გარემოს კიდევ ერთხელ მოავლო თვალი. კიდევ კარგი კაფეში ხალხი არ იყო თორემ სირცხვილით დაიწვებოდა.
- კარგი, არაფერი, არ მინდა წავედით.
- სად?
- სახლში მიგიყვან.
- ანდრონიკე.
- არავიტარი ანდრონიკე, სახლშ დაგტოვებ.
- საღამოს?
- მარტო წავალ.
- გაცილება?
- არ მინდა.
- ანდრონიკე.
- მოვრჩეთ _ გაბრაზებულმა ჩაილაპარაკა და სკამიდან ადგა. მარიამიც მორჩილად მიჰყვებოდა. სახლში დატოვა, თვითონ კი პირდაპირ სახლში წავიდა.

ცრემლიანი თვალებით აუყვა მარიამი კიბეებს, პირდაპირ თავი ოთახში შევიდა, გაუხდელად დაწვა ლოგინზე და ემბრიონის ფორმაში მოიკეცა. ცრემლებს გასაქანი მისცა და ასლუკუნდა. იმ ბიჭის არსებობის შესახებ მხოლოდ იმიტომ არ უთხრა, რომ არ უნდოდა ზედმეტი პრობლემებით შეეწუხებინა, მან კი ყველაფერი სხვანაირად გაიგო. არც კი დაემშვიდობა, არც გაცილების უფლებას აძლევს. დაურეკა, მიწერა, მაგრამ არ პასუხობდა. გამოსავალი იპოვა, თეკოს შეეხმიანა და მასთან ერთად გადაწყვიტა აეროპორტში წასვლა. წავიდნენ, მაგრამ ალბათ ჯობდა არ წასულიყვნენ. უტეხი მზერით უყურებდა არღვლიანი, მაგრამ სიტყვა „ნახვამდის“-აც კი არ უთქვამს. ისე გაბრუნდა და წავიდა ერთხელაც არ მოუხედავს უკან, თვალებით აცილებდა იმნაძე, მას კი თვალიც არ შეუვლია. თეკოს ჩახუტებამ გამოაფხიზლა, მაშინ მიხვდა რომ თურმე ტიროდა. მოგვიანებით შენიშნა კოსტამ ორივე და მათკენ წამოვიდა. მთელი ძალით მოეხვია მარიამი, თითქოს ანდრონიკეს მაგივრად მას ემშვიდობებოდა. ემოციებისგან რომ დაიცალა მოშორდა, იქვე სკამზე ჩამოჯდა და სახე ხელებში ჩარგო.

- დამშვიდდი, გადაუვლის და დაგირეკავს _ გვერდით მიუჯდა კოსტა.
- არც კი დამემშვიდობა _ ამოიტირა.
- არ იტირო რა, გაბრაზებულია უბრალოდ, ვერაფერს შეაგნებინებ, სვანური ბუნება აქვს, დამშვიდდება, გადაუვლის და დაგირეკავს.
- რა მოხდებოდა უბრალოდ რომ შემოეხედა _ თავისას გაიძახოდა მარიამი.
- ხისთავიანი _ გაბრაზებულმა გამოცრა თეკომ.
- წავიდეთ სახლში _ მშვიდი იყო კოსტა.

კოსტამ წაიყვანა სახლშ, ჯერ თეკო მიიყვანა, მერე მთელი გზა იმნაძეს არღვლიანის ხასიათს უხსნიდა და ცდილობდა დაემშვიდებინა. მაგრამ არ გამოუვიდა, კიდევ უფრო დამძიმებული დაბრუნდა მარიამი სახლში. ტელეფონზე მიხუტებულმა დაიძინა, მთელი გულით ელოდა მესიჯს, რომელიც არ ჩანდა. სვანის ცივი მზერის გახსენება სულს უყინავდა. ასე ძლიერ ჯერ არაფერი განუცდია, ძლივს დაეხუჭა თვალები.

დილითაც იმედით დახედა ტელეფონს თუმცა სულ ტყუილად, დასიებული თვალები ისევ მაკიაჟით დაიფარა. შუადღისას ნაკაშიძე შეეხმიანა, შეატყობინა რომ მშვიდობით ჩავიდა ანდრონიკე და კიდევ ერთხელ მისცა ტირილის მიზეზი. ჩასვლის ამბავიც კი არ შეატყობინა. ნუთუ ამ ექვს თვეს ისე გაატარებს რომ არ შეეხმიანება? არა, ნამდვილად ვერ გაუძლებს პეპელა ამას. „კოსტამ თქვა გადაუვლისო“ - დაიმშვიდა თავი და უკვე გაციებული ყავა მოსვა. იმედი აქვს რომ მოგვარდება, უკვე აღარ იცის რომელზე იღელვოს, იმაზე რომ ურთიერთობა გაუფუჭდათ, თუ იმაზე რომ ავღანეთშია და იბრძვის. ორივე შემთხვევაში დაძაბულია. ტელეფონზე ისევ კოსტას ზარი შევიდა.

- გისმენ.
- ზღვაზე წასვლა გადაიფიქრეთ?
- არ ვიცი, თეკოს არ შევხმიანებივარ, მე ხალისი არ მაქვს.
- ვიცი, მაგრამ გულს მაინც გადააყოლებ, თქვენ შეთანხმდით და დანარჩენი ჩემზე იყოს.
- კარგი. _თეკოს შეეხმიანა, მისი ლექციების შემდეგ წასვლა გადაწყვიტა. მშობლებთან მოაგვარა, კოსტას შეუთანხმდა და ბარგი ჩაალაგა.

-----------------

კონსტანტინეს წინასწარ მოეგვარებინა ტყემალაძესთან ყველაფერი. მართალია მსუბუქი ლანძღვა მიიღო მეგობრის გამო, მაგრამ ეგ არაფერი, აიტანს. როგორც კი თეკოს სიმართლე უთხრა, მაშინვე დამშვიდდა.

- მათქმევინე ახლა და დაწყნარდი.
- კარგი ჰო გისმენ _ უკმაყოფილოდ ჩაიბურტყუნა.
- ანდრონიკემ მთხოვა სადმე წამეყვანა განსატვირთად.
- ოჰ ახლა გაახსენდა მარიამის არსებობა და ნერვიულობა? ხისთავიანი.
- აუ შენ ვინ ხარ, ადამიანი ზრუნავს თავი საცოლეზე.
- აეროპორტში არ ახსოვდა ზრუნვა?
- თეკლა! დაელაპარაკები თუ არა?
- კარგი, დაველაპარაკები, მხოლოდ იმიტომ რომ მარიამიც ცუდადაა.

_______________

ხვალ უკვე ბათუმში მიდიან, ეეჭვება ყურადღება გადაიტანოს, მაგრამ გარემოს ხომ მაინც შეიცვლის. დაძინებამდე გულმოდგინედ ილოცა, სანთელი აანთო და ისე დაწვა. ფიქრები მაინც ჯიუტად მიიწევენ ავღანეთისკენ. „ნეტავ ძილისთვის საერთოდ თუ იცლის?“ - გაიფიქრა და გული შეეკუმშა წინა ხაზზე მებრძოლი არღვლიანის წარმოდგენაზე. როგორ არ უნდა რომ ცუდზე იფიქროს, მაგრამ ასეთ დროს ყველაფრისთვის მზად უნდა იყოს. ვერც კი მიხვდა როდის გადაეშვა ძილის სამყაროში, ფერად ღრუბლებში ჩაეფლო და ყველა პრობლემისგან ერთბაშად განთავისუფლდა.

___________________________

ესეც მეცხრე თავი შოკოლადებო... უუუუღრმესი მადლობა თბილი კომენტარებისთვის, პოზიტივი, შემართება, მუხტი - ერთიანად მავსებთ... მგონი დანაშაული გამოვისყიდე ამ თავით, იმედია... ვიმედოვნებ მოგეწონებათ, ბოდიში შეცდომებისთვის, გადახედვა ვეღარ მოვასწარი, ველი შეფასებას, კრიტიკას და ემოციების გაზიარებას..
მიყვარხართ მე თქვენ, ასეთი კარგები და ტკბილები რომ ხართ.. შოკოლადები..



№1  offline წევრი alisa

Pirveli varr <3 miyvarxar, madloba da viwyeb kotxvass <3
--------------------
Me var Alisa, 16 wlis... <3 meshinia micvalebulebis :\ da siyvarulis.... werashi axalbeda..

 


№2  offline წევრი natia23

ვაიმე ვიტირე გაცილების მომენტზე,. შემეცოდა მარიამი, ვერ ვიტან ასე აუხსნელად რო იგებენ ყველაფერს და ანდრონიკეს საქციელი საერთოდ არ მომეწონა

 


№3  offline წევრი vighaca

Dzalian magariaa ❤ kaia

 


№4  offline წევრი fufala

ჟრუანტელი მივლიდა სულ წაკითხვისას.მართლა ხისთავიანია რა

 


№5  offline წევრი alisa

Svans nu michagravt :D <3 vaimee tekoze vgijdebi tipiuri me var :D momwons dzalian da miyvars es istoria <3 gaagrdzele male gtxov <3
--------------------
Me var Alisa, 16 wlis... <3 meshinia micvalebulebis :\ da siyvarulis.... werashi axalbeda..

 


№6  offline მოდერი ლილიანა

ეჭვიანობა ერთერთი დიდი ნაკლია,რადგან ეჭვიანობა ნიშნავს უნდობლობას,თუ საყვარელ ადამიანს არ ენდობი გამოდის ის საყვარელი ადამიანი კი არაა შენთვის არამედ საკუთრება და თუ საკUტრებაა იქ პატივისცემა და სიყვარლი ქრება,რადგან მონათმფლობელობა რადიკალიზმშია სიყვარულტან. fellow რაც შეეხება მარის,ჭკვიანი გოგო ხარ,არაჩვეულებრივად წერ,მოუთმენლად ველი გაგრძელებას
--------------------
სიყვარული არასოდეს მთავრდება

 


№7 სტუმარი inga

pirvel rigshi magari gogo xar dakmaod did taveba rom deb da tan yovel dge poulob amia dros.istoria ki martla yvelasgan gamorchrulia,tbilia,emociuria da cota idumali.

didi simovnebit vkitxulob da velixome axal tavs.

 


№8  offline წევრი S.likuna

Kaiaaa gaagrdzeleee momewona

 


№9  offline წევრი ninucela

aravitari sxva ar damanaxo mariamis gverdze...svania da ra qnaas :-D echvianobis gamo ar daashoro tore arvici ras gizaav :-D :* :*

 


№10  offline წევრი nuki-nuka

ძაან ძაან კაია, იედია სვანს არაფერი მოუვა ... მალე დადე არ მყოფნის love

 


№11  offline წევრი alisa

ninucela
aravitari sxva ar damanaxo mariamis gverdze...svania da ra qnaas :-D echvianobis gamo ar daashoro tore arvici ras gizaav :-D :* :*

Jgari xar <3 :D

alisa
ninucela
aravitari sxva ar damanaxo mariamis gverdze...svania da ra qnaas :-D echvianobis gamo ar daashoro tore arvici ras gizaav :-D :* :*

Jigari xar <3 :D
--------------------
Me var Alisa, 16 wlis... <3 meshinia micvalebulebis :\ da siyvarulis.... werashi axalbeda..

 


№12  offline აქტიური მკითხველი grafo

რა "გენიოსურად" მოიფიქრა ამ გოგომ, რომ ამ დროს ეთქვა ეს ამბავი. ეეხ, გოგო მაინც არ ვიყო,თორემ ვიცი რასაც ვიტყოდი ასეთებზე.

 


№13 სტუმარი ...

ვაიმე რატო აჩხუბეე?? recourse კაი თავი იყო მაგრამ გული დამწყდა რომ იჩხუბესს

 


№14  offline წევრი MariBal

საერთოდ არ მომწონს ანდროიკეს პერსონაჟი. ძაან ეგოისტი ბიჭია, საერთოდ არ ესმის მარიამის. მთავარია ისე იყოს ყველაფერი,როგორც მას უნდა,სხვა არ აინტერესებს. "სვანია და ეპატიება" ეს რა გამართლებაა,მართლა ვერ ვხვდები. მარიამმა ტირილი არ გაბედოს რა,გააგრძელოს ცხოვრება;)

 


№15 სტუმარი mariami

ააუუ პროსტააა სხვა რო შეუყვარდეს მარიამს აგარ წავიკითხავ მე :დდ კაი რააა ანდრონიკე ძააან საყვარელია <3

 


№16 სტუმარი LALKA

ES YVELAPERİ KARGIA DA GAGRZELEBAS RODIS SEMOGVTAVAZEBT?

 


№17  offline მოდერი მარრიამი

alisa
Pirveli varr <3 miyvarxar, madloba da viwyeb kotxvass <3

vighaca
Dzalian magariaa ❤ kaia

fufala
ჟრუანტელი მივლიდა სულ წაკითხვისას.მართლა ხისთავიანია რა

alisa
Svans nu michagravt :D <3 vaimee tekoze vgijdebi tipiuri me var :D momwons dzalian da miyvars es istoria <3 gaagrdzele male gtxov <3

inga
pirvel rigshi magari gogo xar dakmaod did taveba rom deb da tan yovel dge poulob amia dros.istoria ki martla yvelasgan gamorchrulia,tbilia,emociuria da cota idumali.

didi simovnebit vkitxulob da velixome axal tavs.

S.likuna
Kaiaaa gaagrdzeleee momewona

ninucela
aravitari sxva ar damanaxo mariamis gverdze...svania da ra qnaas :-D echvianobis gamo ar daashoro tore arvici ras gizaav :-D :* :*

nuki-nuka
ძაან ძაან კაია, იედია სვანს არაფერი მოუვა ... მალე დადე არ მყოფნის love

...
ვაიმე რატო აჩხუბეე?? recourse კაი თავი იყო მაგრამ გული დამწყდა რომ იჩხუბესს

mariami
ააუუ პროსტააა სხვა რო შეუყვარდეს მარიამს აგარ წავიკითხავ მე :დდ კაი რააა ანდრონიკე ძააან საყვარელია <3

LALKA
ES YVELAPERİ KARGIA DA GAGRZELEBAS RODIS SEMOGVTAVAZEBT?

უუუღრმესი მადლობა <3 ^_^

 


№18 სტუმარი nini

ოხ სვანი სვანი ძალიან ძალიან გამაბრაზა recourse

 


№19  offline მოდერი მარრიამი

nini
ოხ სვანი სვანი ძალიან ძალიან გამაბრაზა recourse

<3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent