შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

დეტექტივობანა - (8)


9-07-2019, 00:12
ავტორი omexi
ნანახია 170

დეტექტივობანა - (8)

ასე უბოდიშოდ გამოგვაპანღურეს გოგონებმა.
ნაწილობრივ ჩვენც ვიყავით დამნაშავე: ჭამე, სვი და «იჟიმავე», მეტი რაღა გინდა შე კაი ადამიანო? დროზე უნდა მიმხვდარიყავით წასვლას, იქნება გოგონებს თავის მოწესრგება სჭირდებოდათ? ქალური რაღაცეები, რაც კაცებს არ ესმით უნდა მოეგვარებინათ? ჩვენ კი ჯაყოს ხიზნებივით გამოვჯექით, უარესის ღირსიც ვართ.
- ფუ მაგათი, მაინც «დაგვაპაშოლეს», - კიბეებზე, რომ ჩავდიოდით, ლაშა გაბრაზებული ილანძღებოდა, - თუ გახსოვს კაფეში გითხარი, არ მინდა «დამაპაშოლონ»-მეთქი, - ზურგსუკან გადმომხედა, თანხმობის ნიშნად თავი დავუქნიე, - რაღაცას ვგრძნობდი.
- დაიკიდე რა, - ვუთხარი მეგობარს, - ცოლად მოყვანას ხომ არ აპირებდი? - ირონიულად ვკითხე.
- ერთი რაც არი, არი, - ლაშამ ხელი ჩაიქნია, - ლელასთან ისეთი «ვიჟიმავე», რომ მთელი ცხოვრება მოსაგონებლად მეყოფა.
ჩამეცინა.
«კატა ვერ შეწვდა ძეხვსაო, პარასკევია დღესაო» - ეს ანდაზა ზუსტად ჩვენზე იყო ზედგამოჭრილი, ამოვიოხრე და დანანებით ვთქვი.
- თათიაც მაგარი ტემპერამენტული იყო.
ლაშამ კიბის ქვედა საფეხურიდან ღიმილით ამომხედა.
- მივხვდი, რომ მაგარი «ნაშა» იქნებოდა, დილით ისეთი დაღლილი სახე გქონდა, რომ... - სიტყვა არ დაამთავრა და თვალი მხიარულად ჩამიკრა.
ამასობაში სადარბაზოდან გავედით, გარეთ ციოდა, ქარიც ქროდა, მოღრუბლულ ცას პირი ისე კუშტად შეეკრა, რომ ზამთრის მისუსტებულ მზეს, სქელი ღრუბლების ფენის მიღმა, ერთი სხივიც ვერ ეპარებოდა.
ლაშას Ваз 2101 სადარბაზოს მოპირდაპირედ იდგა, მობუზულებმა გადავკვეთეთ ეზო და კაბინაში მოვკალათდით, თხუთმეტწუთიანი წვალების შემდეგ, გაყინული ძრავი რის ვაი-ვაგლახით ახრიგინდა, კაბინაში უფრო მეტად ციოდა, ვიდრე გარეთ, სანამ ჰაერღუმელი ყოველ საგანში გამჯდარ სუსხს მოტეხა, ხმა ვერ ამოვიღეთ.
როგორც კი ოდნავ დათბა, ლაშამ ხელები დაიორთქლა და თითქოს სხვათაშორის მითხრა.
- ახლა უკვე მესმის ნიკასი, გუშინდელი ღამის შემდეგ, მეც ლამის მანიაკივით ავეკიდო ლელას, სანამ ვინმე გემოზე არ მიმბეგვავს, - მან თვალები ნეტარებით დახუჭა, ალბათ ლელასთან გატარებული ღამის წვრილმანები გაიხსენა.
- გეყო რა, - გაბრაზებული ტონით ვუთხარი, - კიდე შთაბეჭდლებების ქვეშ ხარ, ხომ არ დაგავიწყდა ძებნილი დამნაშავეები ვართ და ქალაქიდან დროულად უნდა დავახვიოთ.
ლაშამ მოჭუტული თვალებით გადმომხედა და მოგუდული ხმით მითხრა.
- «იმენა» ჩამიკალი ოცნებები.
მეგობარს ხელი ბეჭზე დავკარი.
- ოცნების დრო კიდევ გვექნება, ახლა კი წავედით.
- მაგრამ სად წავიდეთ?
წამით დავფიქრდი, ნიკაპი მოვისრისე, წარმოდგენა არ მქონდა სად შეგვეძლო დამალვა, მართალია დღევანდელ პოლიციას არც ტექნიკა გააჩნდა, არც პროფესიონალიზმი და არც ფინანსები, რომ ორი უჩინარი სტუდენტი აღმოეჩინათ, მაგრამ ქალაქში დარჩენა ნამდვილად სისულელე იქნებოდა.
ბოლოს ერთი იდეა მომივიდა - საერთოდ დეკემბრის შუა რიცხვებში, ჩემს მშობლებს ბებიაჩემი ბათუმში მიჰყავდათ, რათა ნათესავებთან ერთად შეხვედროდა ახალ წელს, ეს ტრადიციად გვქონდა გადაქცეული, ოთხმოცდაათიანების დუხჭირ ცხოვრებაში ჩვენი ოჯახისთვის ერთადერთი შვება საახალწლო სუფრასთან ვიწრო სანათესაოს შეკრება იყო.
წესით მამაჩემს უკვე უნდა წაეყვანა ბებიაჩემი, ალბათ ჩემთანაც ცდილობდა დაკავშირებას, უბრალოდ გუშინდელი თავგადასავლის გამო მოწყვეტილი ვიყავი გარესამყაროს.
შეგვეძლო სოფელში წავსულიყავით, სახლში არავინ იქნებოდა, თუმცა ბებიაჩემის იქ ყოფნა არაფერსაც არ გაართულებდა, უბრალოდ მისი კირკიტა ხასიათიდან გამომდინარე, უამრავ კითხვაზე მომიწევდა პასუხის გაცემა.
- მოდი, ჩემთან სოფელში წავიდეთ, - ვუთხარი ლაშას, - დიდი და წყნარი სოფელია, ვერავინ მოგვაგნებს, რამე რომც მოხდეს იქაურები არ «ჩაგვიშვებენ», მათ ისე ვენდობი, როგორც საკუთარ თავს.
- კარგი აზრია, - დამეთანხმა ლაშა.
- რამდენიმე კვირა გავჩერდეთ, ამასობაში ახალი წელიც მოვა და რაღაცა შეიცვლება, შეიძლება რევოლუცია მოხდეს, ან ეს ძირდამაყაყებული მთავრობა წავიდეს, იქნებ მეტეორიტი ჩამოვარდეს.
ლაშამ გულიანად ამოიოხრა.
- მეტეორიტი კარგი იქნებოდა, - დაფიქრებულმა ჩაილაპარაკა, - შენც იცი სამსახური მე არ მაქვს, «პადსობნიკობა» სახვეწი გაგვიხდა, დედაჩემი მასწავლებლის ხელფასით მარჩენს, ხანდახან ლექციების შემდეგ მტვირთავად ვმუშაობ, ხან რას ვათრევ და ხან რას, ასე რომ... - სიტყვა არ დაუმთავრებია ხელი ჩაიქნია.
არ ვიცი რატომ გადამიშალა გული, თუმცა ახალი არაფერი უთქვამს მისი ფინანსური მდგომარეობა ძალიან კარგად ვიცოდი, როგორც ადრე ავღნიშნე კომპანიონები ვიყავით.
ჩემგან განსხვავებით ლაშას მამა ადრეულ ასაკში გარდაეცვალა და ბავშობიდანვე მიეჩვია შრომას, ოთხმოცდაათიან წლებში გამეფებული უმუშევრობის წალობით ახალგაზრდები ან ქურდობდნენ, ან ჯართს აბარებდნენ, ან მთელი დღე უსაქმურობდნენ, საწყენია მაგრამ სანამ ლაშას გავიცნობდი მეც მათ რიცხვს მივეკუთვნებოდი, მუქთახორასავით მშობლების კმაყოფაზე ვიყავი.
- ვიცი-ვიცი, - ხელი მეგობრულად დავკარი ბეჭზე, - მეც შენს დღეში ვარ, ერთადერთი რისი იმედიც მაქვს, უკეთესი მომავალია.
- ჰოო, უკეთესი მომავალი, - ლაშამ მექანიკურად გაიმეორა, ცოტა ხანი დუმდა, სახეზე ემჩნეოდა რაღაცაზე ფიქრობდა, შემდეგ თავი დააკანტუნა და დანაღვლიანებულმა ჩაილაპარაკა, - ახლა იმას ვფიქრობ დედაჩემს რა ვუთხრა, - როცა ჩემს დაბნეულ მზერას წააწყდა, ხელი ჩაიქნია და დაუმატა, - არა უშავს, რამეს მოვიფიქრებ.
ამასობაში მთელი სიმძლავრით ჩართულმა ჰაერღუმელმა კაბინა გვარიანად გაათბო, ლაშამ სიჩქარეების ბერკეტი ხმაურით მოანაცვლა და ძველი, დანჯღრეული ავტო ხრიგინით შეუყვა, დრო-ჟამიდან ნაყვავილარივით დაკეპილი ასფალტით დაფარულ გზას.
თხუთმეტ წუთში მამიდაჩემის სახლთან მივედით, ჩემი ნივთები უნდა ამეღო, სულ ორი წუთის საქმე იყო, მაგრამ ვიცოდი მომიწევდა მამიდაჩემის წინაშე თავის მართლება, ამიტომ შეხვედრის დრო და ადგილი დავთქვით და კაბინიდან გადავედი.
- ესე იგი, ერთ საათში «ჯაჭვის ხიდთან» ვხვდებით, - დააზუსტა ლაშამ, მანქანა მოაბრუნა და კაბინიდან თავგამოყოფილმა მომაძახა, - არ დაიგვიანო.
თვალი გავაყოლე საბურავების წივილით, როგორ აიარა ჩიხის აღმართი, ხმამაღლა ამოვიოხრე, ქარიდან აბურდული თმა გავისწორე და მწვანედ შეღებილი ჭიშკარი შევაღე.
მამიდაჩემი დოინჯშემოყრილი მელოდა ოთახში, უშველებელი სათვალე გაეკეთებინა, საოცრად ჰგავდა ბებიაჩემს, ვიცოდი ხასიათიც მისნაირი ჰქონდა, ამიტომ წინასწარ მოვემზადე შეკითხვების კორიანტელის მოსაგერიებლად.
- სად დაიკარგე ბიჭო მთელი ღამე? - გაგულისებულმა მკითხა.
- ვქეიფობდი.
- საქეიფოდ ჩამოდი თუ გამოცდის ჩასაბარებლად?
- გამოცდა ნაახალწლევს გადადეს.
ვერ გეტყვით ოსტატურად ვიცრუე მეთქი, მაგრამ მამიდაჩემმა ასე თუ ისე დაიჯერა, ცოტა ხანი მიმზირა, მერე ხმამაღლა ამოიოხრა.
- ვერ ჩააბარე ხო? - გამომცდელი ტონით მკითხა, - შენ ვინ უნდა მოატყუო, შენ რომ მიდიოდი, მე მოვდიოდი, - თავი დანანებით გადააკანტუნა და ბრაზიანად დაამატა, - რავა ტყულა აქვს მამაშენს შენი იმედი.
ვიცოდი რითაც უნდა მემკურნალა მისი გაბრაზებისთვის, ყოველთვის მივმართავდი ხოლმე ამ ხერხს, ახლაც თბილად გადავეხვიე, შუბლზე ვაკოცე და ვუთხარი.
- სოფელში მივდივარ.
მამიდაჩემი მოლბა.
- ოჰ შენ რა აფერისტი ხარ, - ღიმილით დამტუქსა, - ჭამე რამე, მშიერი ხომ არ წახვალ?
- არ მშია.
სწრაფი ნაბიჯით გავედი საძინებელში, ჩემი ნივთები წამოვკრიფე და ჩანთაში ჩავალაგე.
- გუშინ მამაშენმა დარეკა, - გვერდითა ოთახიდან გადმომძახა მამიდაჩემმა, - შურაჩკა ბათუმში წაუყვანიათ.
ჩანთა ზურგზე მოვიგდე, ჩემი ვარაუდი გამართლდა, ახლა სოფელში მიყრუებული და გამოცარიელებული სახლი დამხვდებოდა.
- ორ დღეში მეც წავალ ბათუმში, - კიდევ ერთხელ ვიცრუე და მამიდაჩემს დავემშვიდობე.
- წელს თუ მოვახერხეთ, ჩვენც ჩამოვალთ და დღესაწაულს ერთად შევხვდეთ, - მამიდაჩემმა გადამკოცნა და ჭიშკრამდე გამომაცილა.
დღის თორმეტი საათი სრულდებოდა, გაწვიმებულიყო, დათქმულ დრომდე კიდევ ოცი წუთი მრჩებოდა, ვიცოდი ამ უბანში სამოქალაქო ტრანსპორტს რომ ვერ ვეღირსებოდი, ამიტომ ფეხით შევუყევი ქუჩას, სწრაფად მივდიოდი, თუმცა გვარიანად დავსველდი.
როცა «ჯაჭვის ხიდს» მივუახლოვდი, ლაშას «რაშმაც» მაშინ შემოუხვია პარარელური ქუჩიდან.
- თვით პუნქტუალობა ხარ, - ღიმილით მითხრა.
კაბინაში მოვკალათდი, ჩანთა უკანა სავარძელზე მივაგდე და ხმამაღლა ვთქვი.
- შენც გერმანული სიზუსტით მოხვედი.
ლაშამ უხმოდ დასძრა მანქანა, წმინდა ნინოს ქუჩის ჩავლით, შოთა რუსთაველის პროსპექტზე გავიდა და ქალაქის ბოლოსკენ გაემართა.
- დედაშენს რა უთხარი? - ვკითხე.
- პრაქტიკებზე გაგვიშვეს მეთქი, ბათუმში, - ლაშამ თავი სასაცილოდ მოიქექა.
ხმამაღლა გადავიხარხარე.
- მერედა დაგიჯერა, - სიცილით გული, რომ ვიჯერე მეგობრისკენ მთელი ტანით მივტრიალდი, - რომელი წარჩინებული სტუდენტი შენ ხარ.
- თუ ძმა ხარ სიტყვა სტუდენტს ნუ ახსენებ, გადადებული გამოცდა, რომ მაგონდება... მაჟრიალებს.
- დღეს ხუთშაბათია, - თითებზე ვიწყე ჩამოთვლა, - გამოცდამდე კიდევ ერთი კვირა გვაქვს დარჩენილი, მანმადე რამეს მოვახერხებთ, ბოლოს და ბოლოს «პადაგრევით» ვიჩალიჩებთ ნიშანს.
- არ ვიცი რა გიპასუხო, უკვე ნორმალურად ვერც ვვაზროვნებ, ამ გოგოებმაც ნერვები მომიშალეს, - ლაშამ ჩამქრალ შუქნიშანთან დაამუხრუჭა და ფეხით გადასასვლელზე კოჭლობით მიმავალი ქალბატონი გაატარა, - ისე ერთი იდეა მომივიდა, - იდუმალი ტონით მითხრა.
კითხვით აღსავსე თვალებით გადავხედე.
- ხომ არ აჯობებს პირდაპირ ბათუმში წავიდეთ? იქ ჩვენი პოვნის ნაკლები შანსი ექნებათ.
მართალი იყო ჩემი მეგობარი, რადგან გადაკეტილი ჩოლოქის უღელტეხილი და ასლან აბაშიძის მმართველობის კრეატიული სტილი, ჩვენს გაუჩინარებას შეუწყობდა ხელს, თუმცა იყო ერთი ...»მაგრამ»... საინფორმაციო გადაცემაში იმაზეც ისაუბრეს, რომ ჩვენს ფოტორობოტებს სხვადასხვა საპოლიციო უბნებს გადაუგზავნიდნენ, ასე რომ ჩემი აზრით პირველ რიგში ჩოლოქის ბლოკ-პოსტს ჩააყენებდნენ საქმის კურსში.
ამიტომ ვცდილობდი მოვრიდებოდით მათ.
ჩემი სოფელი კი პირიქით შესანიშნავი ადგილი გახლდათ დასამალად, კრიმინალური ფონით არ გამოირჩეოდა, აქედან გამომდინარე არასდროს მოხვედრილა სამართალდამცავთა ყურადღების ცენტრში, უბნის ინპექციაც არ პატრულირებდა, მოკლედ ზედგამოჭრილი ადგილი იყო, უშუქობიდან ჩაბნელებული და პატიოსანი, მშრომელი ხალხით დასახლებული.
მართალი გიხრათ გულის სიღრმეში ვიმედოვნებდი, რომ იმ მოკლე ხანში, სანამ სოფელს თავს შევაფარებდით, ადგილობრივ სამართალდამცავებს უფრო სერიოზული საზრუნავი გამოუჩნდებოდათ, ვიდრე ჩხუბისთავი სტუდენტების სდევნაა.
- ედგარ ალან პოს «ნაპარავი წერილი» წაკითხული გაქვს? - ვკითხე ლაშას.
მან მხრები აიჩეჩა.
- ეგ რა შუაშია?
- შუაში კი არა, თავშია, - სახეში შევღიმე, - მთელი ნაწარმოების მანძილზე, მოპარულ წერილს ეძებენ, ათასნაირ ვარიანტებს აწყობენ, ის კი სინამდვილეში იქვე ბუხრის თავზეა დამალული, ჩვენც ანალოგიური რამ უნდა გავაკეთოთ, ერთუჯრედიანი კრიმინალებივით დასაკარგავში არ გავიქცეთ და სამართალდამცავებს, აქვე ყურის ძირში დავემალოთ.
- შენ და შენი ტერმინოლოგია გადამრევთ.
- საერთოდ ადამიანის ფსიქოლოგია ისეა მოწყობილი, რომ დანაშაულის ჩადენის შემდეგ ცდილობს, რაც შეიძლება მოშორდეს დანაშაულის ადგილს, ჩვენ კი ამ სტერეოტიპებს დავამსხვრევთ.
- როდის ჩაწვდი ადამიანის ფსიქოლოგიას? თათიასთან ღამე რომ გაატარე მას მერე, - ლაშამ ალმაცერად გადმომხედა, - სხვათა შორის მე პირიქით გამიგია, რომ დამნაშავე ყოველთვის ბრუნდება დანაშაულის ადგილზე.
- სისულელეა.
- მაგ მოსაზრების მეც არ მჯერა, - ლაშამ წამით პაუზა გააკეთა და დამარცვლით დაუმატა, - რომ მოგვაგნონ?
- სოფლის რესურს გამოვიყენებთ და დავიმალებით, - დამაჯერებლად წარმოვსთქვი, - თუმცა ბათუმში წასვლაც ყოველთვის შეგვეძლება.
ჩემმა მეგობარმა გულიანად ამოიოხრა, საჭე მოაბრუნა და ავტოც ხმამაღალი თუხ-თუხით მოტრიალდა სველ ასფალტზე.
როცა ზამთრის სუსხისგან გაფერმკრთალებულ ქუთაისის ახალგაზრდულ პარკს გვერდი ჩავუარეთ, ავტომობილის დაორთქლილი ფანჯრის მიღმა, ახალგაზრდების მცირე ჯგუფს მოვკარი თვალი, რომლებიც არც წვიმას ერიდებოდნენ, არც ზამთრის მკაცრ კლიმატს უფრთხოდნენ და დაწყვილებულნი ნელა მიაბიჯებდნენ ქვაფენილზე.
- ნეტაი ამათ, - დანანებით წარმოსთქვა ლაშამ, - საფიქრალი რომ არაფერი აქვთ.
მეგობარს გადავხედე, რომელმაც შურით გააყოლა თვალი ხელი-ხელ ჩაკიდებულ წყვილებს და სიჩქარეების ბერკეტი ხმაურით მოანაცვლა.
მესმოდა მისი, ჩვენს ჩხუბს ასეთი სავალალო შედეგი, რომ არ მოჰყოლოდა, შეიძლება ახლა ჩვენც იმ წყვილებივით ბედნიერებს გვესეირნა წვიმიან ბაღში.
- ყველაფერი მოგვარდება, - გული გავუკეთე მეგობარს.
ლაშამ ხელი ჩაიქნია, აქსელატორზე ფეხის მძლავრი დაჭერით გაზს მოუმატა, ძველთაძველი Ваз 2101 სიჩქარის მატებასთან ერთად, უფრო აჯაყჯაყდა და ხტუნვა-ხტუნვით შეუყვა თითქმის ცარიელ ქუჩას.
უხმოდ მივდიოდით, ლაშას მისი საამაყო მაგნიტოფონიც არ ჩაურთავს, ნამდვილად არ გვცხელოდა სასიმღეროდ, მხოლოდ საბურავების შორეული შხუილი და საქარო მინაზე წვიმის წვვეთების მონოტორული ტყაპუნი არღვევდა სიჩუმეს.
ჩვენს მდგომარეობას ჩავუფიქრდი, გაქცეული დამნაშავეები ვიყავით, მართალია დანაშაული არც ისე მძიმე იყო, რომ მდევარი გამოგვყოლოდა, ან ჩვენს შესაპყრობად პოლიციელებს რეიდები მოეწყოთ, მაგრამ მაინც შიშით ვუმზერდი წინ შემხვედრ საგზაო პოლიციის ბლოკპოსტებს.
«დიდების მემორიალთან» ვიყავით, პოლიციის მორიგი ბლოკპოსტი რომ შემოგვხვდა, Газ-67Б „виллис»-ის მარკის ავტომობილი ქუჩიდან საკმაოდ მოშორებით, მზეჭაბუკის სკულპტურასთან იდგა, ამ მანძილიდან პოლიციელები ჩვენს ჯაბახანას ვერც შეამჩნევდნენ, მაგრამ მიუხედავად ამისა გულისფანცქალით ვადევნებდი თვალს და მხოლოდ მას შემდეგ ამოვისუნთქე შვებით, როცა სპეციალურ კრონშტეინზე დამაგრებული ლურჯად მოციმციმე «მიგალკა» მხედველობიდან მიიმალა.
ხონი-სამტრედიის გზატკეცილს დავადექით, ჩქარა მივდიოდით მეთქი ვერ ვიტყვი, მაგრამ ჩვენი «ნოლადინის» შესაძლებლობები ბოლომდე გამოვწურეთ, «სპიდომეტრი» სტაბილურად უჩვენებდა 100 კილომეტრ საათს, თუ ამ სიჩქარით გავაგრძელებდით მოძრაობას, სახლში ორმოც წუთში ვიქნებოდით.

**********скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 სტუმარი lizalove

magaruaaaa????????????????????????????????????????????

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent