მთელის გულით, სულით, ტანით,
იმავ ზამთრის მარტოობის
მწუხარებით ნამეტანით.
უფრო მწარედ, უფრო შავად,
უფრო მწვავედ თვალწინ დგება
სიყმაწვილის უნახავად
გარდასულთა დღეთა წყება.
მაგრამ ეს ხომ სიზმარია
და სიზმარი ავზე-ავი,
ზღვაო, დილით შეიცვალა
შუაღამე შავზე-შავი.