როგორც ქალაქი,დრედნოუტიც ისე ჩუმია!
მხოლოდ ნაპირას მოასკდება გამოქანება
და დაწყნარდება,თითქოს ლურჯი აბრეშუმია.
ქანაობს გემი,მიჩვეული გრიგალით თრობას,
ო,ეს დუმილი,დაყდნობილი ანძების თავზე,
ამ ბნელი ღამით ემუქრება კაცობრიობას,
ძველს,დახავსებულს ემუქრება სიახლით სავსე.