ელეგია

დაჰკრავს წამი და... გამოიელვებს
პირ-მახვიანი სიკვდილის ცელი.
უსაზღვრო სოფელს მოვსწყდები ისე,
ვით შემოდგომით ვერხვის ფურცელი.
მე წავალ იქით, სითაც მოვსულვარ,
საც იმყოფება ბინა სულისა
და ამ მიწაზე დარჩება მხოლოდ -
ობოლი ცრემლი სიყვარულისა!..

გიორგი ლეონიძე