გადაპოხილა შენი მკერდი, როგორც სარწყავი.
სისხლის საპალნით დატვირთულო, ვინ დაგიხვეტა
ბრგე თეძოები ბელტებივით დასაფარცხავი.
ტანი ყამირი, როგორც ხმალი, ელავს ჩამდგარი,
ვინ დაჩექმული ჩემი სული შხამებს დარია.
აქაფებულა შუაღამე, როგორც ჯაგარი:
ვიღამ დაიდგნოს, ვინ შაებას კარად დარიალს.
ტაძარს ალავერდს შემოაფრენს ტალღას მორევი.
დგანან უზანგში: ღვთისმშობელი და მოურავი,
რკინის პალოზე გადავარდნილს ვხედავ ხანძარებს.
მოდის შამქორი. სოღანლუღი. დროშების მტვერი.
ზურნით ფალანგებს მოუძღვება კონდოტიერი
და შენი სისხლი გაჭედილი შიშით ზანზარებს.