აბანოს წვირეს, შუა ბაზრის კორიანტელსა,
გაბერილ შარვალს, ყარაჩოხელს... (გასამხელია?)
აქ ივიწყებდნენ ფიროსმანის მზიან მუშამბას,
ბექა ოპიზარს, ოსტატობის წმინდა ანდერძსა,
აქ ივიწყებდნენ ძველ პოეტებს ოქროსყელიანს...
ვხედავ მათ ნათელს, შარავანდედს სცვივა ფანტელი:
ათი ათასი მთაწმინდაზე ბრწყინავს სანთელი,
თავს დაგნათიან, სატახტოო, დიდო, უკვდავო, -
რომ მათმა სხივმა სამუდამოდ გაგასუფთავოს!